{"id":4092,"date":"2022-11-27T18:45:43","date_gmt":"2022-11-27T17:45:43","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4092"},"modified":"2026-01-05T17:15:38","modified_gmt":"2026-01-05T16:15:38","slug":"litera-s-skl-sow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4092","title":{"rendered":"Litera S (SK\u0141-SOW)"},"content":{"rendered":"

\"\"SK\u0141ADZIE\u0143 STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 6 V 1948 r. w Zawadzie ko\u0142o D\u0119bicy, syn Franciszka i Krystyny z domu Puskarz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1966 r. Tego\u017c roku rozpocz\u0105\u0142 studia w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Jako kleryk odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskowa w Brzegu nad Odr\u0105 (1967-1969), a nast\u0119pnie wr\u00f3ci\u0142 do seminarium. W 1974 r. uko\u0144czy\u0142 studia z tytu\u0142em magistra teologii i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafii Przemienienia Pa\u0144skiego w Ropczycach (1974-1978), parafii \u015bw. Ma\u0142gorzaty w Nowym S\u0105czu (1978-1983) i parafii Narodzenia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Gorlicach (1983\u20131987). W 1987 r. zosta\u0142 mianowany przez ks. bpa Jerzego Ablewicza pierwszym proboszczem nowo utworzonej parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu i organizowa\u0142 od pocz\u0105tku jej funkcjonowanie. Zakupi\u0142 1,71 ha gruntu na terenie osiedla Smoczka pod budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a i plebanii. Doprowadzi\u0142 do wybudowania plebanii (1989-1992), a nast\u0119pnie \u015bwi\u0105tyni (1993-2001) oraz wykonania wystroju i wyposa\u017cenia jej wn\u0119trza, a tak\u017ce urz\u0105dzenia placu przyko\u015bcielnego z parkingami. Poprzez te dzia\u0142ania oraz duszpasterstwo w r\u00f3\u017cnych formach scali\u0142 duchowo i materialnie wsp\u00f3lnot\u0119 parafialn\u0105. Przyj\u0105\u0142 i realizowa\u0142 jako jedno z g\u0142\u00f3wnych zada\u0144 parafii \u201ena zewn\u0105trz\u201d jej uformowanie jako misyjnej, przygotowuj\u0105cej duchownych do misji i udzielaj\u0105cej schronienia przebywaj\u0105cym w kraju misjonarzom. (St\u0105d wyjechali na misje m.in.: ks. Bronis\u0142aw Kowalik i ks. Tomasz At\u0142as, a poza granicami Polski pracuj\u0105: ks. Krzysztof Wa\u015bko, ks. Leszek Durlak i ks. Karol \u017buraw.) W latach 1996-2001 pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki dziekana Dekanatu Mielec\u2013Po\u0142udnie. Od pocz\u0105tku funkcjonowania Domu Pomocy Spo\u0142ecznej im. Stefana Kardyna\u0142a Wyszy\u0144skiego w Mielcu (2000 r.) jest jego kapelanem. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem zespo\u0142u duszpasterstwa ludzi pracy w ramach Wydzia\u0142u Duszpasterstwa Og\u00f3lnego Kurii Diecezjalnej w Tarnowie. Doprowadzi\u0142 do wykonania wystroju wewn\u0119trznego ko\u015bcio\u0142a parafialnego i jego otoczenia. Konsekracja ko\u015bcio\u0142a odby\u0142a si\u0119 3 VI 2012 r. W 2012 r. zosta\u0142 obdarzony godno\u015bci\u0105 kanonika honorowego Kapitu\u0142y Kolegiackiej w Bochni. Z jego inicjatywy zbudowano w pobli\u017cu ko\u015bcio\u0142a dwa pomniki: B\u0142. ks. Jerzego Popie\u0142uszki i ks. kard. Stefana Wyszy\u0144skiego. Z sierpniu 2018 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Uhonorowany odznak\u0105 „Primus in Agendo” (Pierwszy w dzia\u0142aniu) i Medalem „Zas\u0142u\u017cony dla Regionu Rzeszowskiego NSZZ Solidarno\u015b\u0107”.\u00a0 Jest wsp\u00f3\u0142autorem Wielkiej Ksi\u0119gi Rodziny Sk\u0142adzieni\u00f3w z Zawwady k\/ D\u0119bicy, <\/em>Mielec 2020.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SK\u0141ODOWSKIEJ-CURIE MARII (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych (872 m) ulic miejskich na osiedlu Niepodleg\u0142o\u015bci. Biegnie r\u00f3wnolegle do al. Niepodleg\u0142o\u015bci, od ul. F. Chopina przy G\u00f3rze Cyranowskiej, w kierunku po\u0142udniowo-zachodnim, do ul. J. Kochanowskiego. Powsta\u0142a pod koniec lat 30. XX w., w ramach pierwszej zabudowy osiedla fabrycznego PZL. Patronk\u0119 otrzyma\u0142a 26 VI 1957 r. W 1996 r. otrzyma\u0142a now\u0105 asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119. W 2005 r. przebudowano chodniki, m.in. zmieniono p\u0142yty na kostk\u0119 betonow\u0105, a tak\u017ce zbudowano nowe miejsca parkingowe. W s\u0105siedztwie ulicy nast\u0105pi\u0142a zmiana. Budynek nr 4 zosta\u0142 wyremontowany i dostosowany do potrzeb Zamiejscowego O\u015brodka Dydaktycznego AGH Krak\u00f3w w Mielcu (w tej siedzibie funkcjonowa\u0142 od 2011 r., a nastepnie do budynku wprowadzi\u0142y si\u0119 Szko\u0142a Podstawowa nr 7 i SPR Stal Mielec), a dotychczasowi lokatorzy \u2013 Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna i Powiatowy Inspektorat Weterynarii \u2013 zostali przeniesieni do budynku nr 8 przy tej samej ulicy. Jest drog\u0105 dojazdow\u0105 do kilku wa\u017cnych dla miasta instytucji, m.in. plac\u00f3wek S\u0142u\u017cby Zdrowia, Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej, Powiatowego Inspektoratu Weterynarii i Prokuratury Rejonowej. \u015arodkowa cz\u0119\u015b\u0107 ulicy przechodzi obok reprezentacyjnego placu AK. Dalej po lewej \u2013 w niskim pawilonie zwanym tradycyjnie \u201epi\u0119tnastk\u0105\u201d \u2013 do niedawna mie\u015bci\u0142a si\u0119 siedziba KH ZHP. W 2005 r. przebudowano chodniki, m.in. zmieniono p\u0142yty na kostk\u0119 betonow\u0105, a tak\u017ce zbudowano nowe miejsca parkingowe. W s\u0105siedztwie ulicy nast\u0105pi\u0142a zmiana. Budynek nr 4 zosta\u0142 wyremontowany i dostosowany do potrzeb Zamiejscowego O\u015brodka Dydaktycznego AGH Krak\u00f3w w Mielcu (w tej siedzibie funkcjonowa\u0142 od 2011 r.), a dotychczasowi lokatorzy \u2013 Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna i Powiatowy Inspektorat Weterynarii \u2013 zostali przeniesieni do budynku nr 8 przy tej samej ulicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patronka ulicy<\/strong>: MARIA SK\u0141ODOWSKA-CURIE (1867-1934) to jedna z najwybitniejszych polskich uczonych w dziedzinie fizyki i chemii, wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rczyni nauki o promieniotw\u00f3rczo\u015bci. Wsp\u00f3lnie z m\u0119\u017cem Piotrem Curie odkry\u0142a w 1898 r. nowe pierwiastki promieniotw\u00f3rcze polon i rad. Za to odkrycie ma\u0142\u017conkowie Curie otrzymali w 1903 r. nagrod\u0119 Nobla w dziedzinie fizyki, a ponadto w 1911 r. Maria otrzyma\u0142a nagrod\u0119 Nobla w dziedzinie chemii, m.in. za prace nad w\u0142asno\u015bciami chemicznymi i fizycznymi polonu i radu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOCZEK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 5 I 1933 r. w Kliszowie, pow. mielecki, syn Franciszka i Marii z domu Kozio\u0142. Uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. Od 1952 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec kolejno na stanowiskach: technologa, starszego technologa, starszego mistrza, zast\u0119pcy kierownika i kierownika wydzia\u0142u, g\u0142\u00f3wnego specjalisty d.s. technicznych oraz dyrektora Zak\u0142adu ZF-26. Za osi\u0105gni\u0119cia z zakresu technologii obr\u00f3bki skrawaniem uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 in\u017cyniera. Otrzyma\u0142 te\u017c tytu\u0142 rzeczoznawcy zespo\u0142u (specjalno\u015b\u0107 \u2013 narz\u0119dzia i przyrz\u0105dy) nadany przez SIMP. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako przewodnicz\u0105cy TKKF WSK, wiceprezes FKS \u201eStal\u201d Mielec d.s. lekkoatletyki, cz\u0142onek Zarz\u0105du FKS Stal i przewodnicz\u0105cy rady opieku\u0144czej sekcji lekkoatletycznej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i nagrod\u0105 NOT za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w dziedzinie techniki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKOCZYLAS CZES\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 22 III 1929 r. w Turzcu. Studiowa\u0142 na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej w Warszawie i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera, a nast\u0119pnie odby\u0142 studia doktoranckie w Moskwie. Od 1960 r. pracowa\u0142 w Instytucie Lotnictwa w Warszawie, m.in. jako: samodzielny pracownik naukowy w O\u015brodku Silnik\u00f3w (1963-1965), kierownik tego O\u015brodka (1965-1968), zast\u0119pca dyrektora ds. naukowych (1968-1973), zast\u0119pca dyrektora Instytutu (1973-1994) i dyrektor ds. ekonomiczno-finansowych (1994-1999). G\u0142\u00f3wnym przedmiotem jego dzia\u0142alno\u015bci konstruktorskiej by\u0142a aparatura badawcza. Jego dzie\u0142ami\u00a0 by\u0142y\u00a0 m.in. laboratorium do badania turbin i turbospr\u0119\u017carek oraz laboratorium lataj\u0105ce Lala-1, przydatne do budowanego w WSK Mielec samolotu M-15 \u201eBelfegor\u201d. By\u0142 tak\u017ce wsp\u00f3\u0142projektantem polskich rakiet meteorologicznych \u201eMeteor\u201d oraz samolotu PZL I-22 Iryda produkowanego w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W 1999 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. nagrod\u0105 Ministerstwa Przemys\u0142u Maszynowego. Zmar\u0142 3 VI 2016 r. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym P\u00f3\u0142nocnym w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKONIECZNY CZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 24 IX 1912 r. w Jaworzynie, powiat kutnowski, syn Walentego i Marii z Zieli\u0144skich. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w \u0141owiczu z matur\u0105 w 1932 r. Od 1935 r. pracowa\u0142 w szko\u0142ach powszechnych w Strzegowie (pow. M\u0142awa) oraz w Olszewce i Kakach \u2013Mroczkach ko\u0142o Przasnysza jako kierownik. W 1938 r. zda\u0142 egzamin praktyczny nauczycielski. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej i do ko\u0144ca wojny przebywa\u0142 w oflagach: XI B Braunschweig, XII A Hedamar i VII A Murnau. Uko\u0144czy\u0142 \u201eca\u0142kowity kurs nauki Dzia\u0142u A na Wy\u017cszym Kursie Nauczycielskim, zorganizowanym w oficerskim obozie je\u0144c\u00f3w wojennych w Murnau „w zakresie matematyki wy\u017cszej\u201d. Od 1 X 1945 r. uczy\u0142 w Padwi, pow. mielecki. W 1950 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowy Kurs Pedagogiczno-Spo\u0142eczny w \u0141odzi, a w sierpniu 1950 r. powo\u0142ano go na stanowisko wizytatora okr\u0119gowego w Wydziale O\u015bwiaty PWRN w Rzeszowie. Wkr\u00f3tce potem (1 XI) skierowano go do pracy w Pa\u0144stwowej Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego w Mielcu i powierzono mu funkcj\u0119 pe\u0142ni\u0105cego obowi\u0105zki dyrektora. Sprawowa\u0142 j\u0105 do 31 X 1952 r., a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do pracy w Oddziale Szkolnictwa Licealnego Wydzia\u0142u O\u015bwiaty PWRN w Rzeszowie. W latach 1960-1969 by\u0142 nauczycielem matematyki w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Rzeszowie, a tak\u017ce od 1962 r. – zast\u0119pc\u0105 dyrektora w tej szkole. Ponadto w latach 1965-1970 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Korespondencyjnego Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Rzeszowie oraz by\u0142 nauczycielem w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Rzeszowie. Zmar\u0142 12 V 1970 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOP HENRYK MAREK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 26 II 1953 r. w Borowej, powiat mielecki, syn Jana i Stefanii z Ruckich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. Po studiach filozoficzno-teologicznych w Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1978 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w Szynwa\u0142dzie, a nast\u0119pnie w katedrze tarnowskiej. Od 1988 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza parafii w Dobrkowie. Doprowadzi\u0142 do renowacji zabytkowego ko\u015bcio\u0142a parafialnego (XVI \u2013 XVII w.) i budowy nowej plebani. Otrzyma\u0142 odznaczenie EC. Zmar\u0142 21 IX 1993 r. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Borowej.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKOP JACEK ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 26 XI 1962 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Amelii z Zieli\u0144skich. W 1982 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 II stopnia w Krakowie (klasa waltorni i fortepianu). W latach 1983-1989 pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako dyspozytor w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu. Od 1989 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Od czas\u00f3w szkolnych gra\u0142 w r\u00f3\u017cnego typu zespo\u0142ach muzycznych, m.in. w orkiestrze PSM II st. w Krakowie i Zak\u0142adowej Orkiestrze D\u0119tej WSK Mielec. W 1985 r. za\u0142o\u017cy\u0142 rodzinny zesp\u00f3\u0142 muzyczny AGAT, kt\u00f3ry uzyska\u0142 du\u017c\u0105 popularno\u015b\u0107 w Mielcu i okolicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOP WOJCIECH PIOTR<\/strong>, urodzony 10 V 1961 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Amelii z Zieli\u0144skich. Absolwent Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie (specjalizacja: malarstwo \u2013 plakat), matur\u0119 zda\u0142 w 1981 r. Studia plastyczne odby\u0142 na Wydziale Sztuk Pi\u0119knych (specjalizacja: malarstwo) Uniwersytetu Miko\u0142aja Kopernika w Toruniu (1981-1985), Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Pary\u017cu (1985-1986) i Narodowej Wy\u017cszej Szkole Sztuk Dekoracyjnych w Pary\u017cu (1986-1992), gdzie otrzyma\u0142 dyplom z malarstwa (1989) i dyplom z grafiki (1991). W latach 1985-1987 kopiowa\u0142 i restaurowa\u0142 obrazy klasyczne w XVII-wiecznym zamku w Normandii. W 1992 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z Pary\u017ca do miejscowo\u015bci Saint Palais sur Mer na wybrze\u017cu Atlantyku, a w 1994 r. zorganizowa\u0142 tam pracowni\u0119 artystyczno-pedagogiczn\u0105 \u201eAtelier Contraste\u201d. Od 1994 r. do 1998 r. pracowa\u0142 w Szkole Architektury w Bordeaux jako profesor rysunku. W 1995 r. zosta\u0142 zatrudniony w Pracowni Sztuk Plastycznych w Royan jako profesor rysunku (aktu) i pracuje tam nadal. Tak\u017ce od 1995 r. jest organizatorem i uczestnikiem wystaw w Galerii \u201eQuai 17\u201d w Royan. W latach 1996\u20131999 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Centrum Dokumentacji Pedagogicznej Regionu Akwitanii (Bordeaux) przy serii film\u00f3w \u201eSztuki plastyczne w szkole\u201d. W 1997 r. prezentowa\u0142 w piramidzie Szko\u0142y Architektury w Bordeaux spektakl baletowy \u201eSzaman\u201d w choreografii Veronique Morin. Od 1998 r. jest organizatorem sta\u017cy plastycznych dla student\u00f3w Regionalnego Instytutu Prac Spo\u0142ecznych w Poitiers. W 2000 r. prezentowa\u0142 spektakl baletowy Wyta\u0144czy\u0107 \u017bycie (w choreografii Benoit Savignat), kt\u00f3ry zosta\u0142 zakupiony przez Edukacj\u0119 Narodow\u0105 i wystawiany dla szk\u00f3\u0142 w Royan, a nast\u0119pnie przez w\u0142adze regionu Haute Saintonge i grany na Mi\u0119dzynarodowych Spotkaniach Student\u00f3w w zamku w Montendre. Podj\u0105\u0142 tak\u017ce trud pracy z dzie\u0107mi niepe\u0142nosprawnymi w Instytucie Medyczno-Pedagogicznym w Saint Palais sur Mer oraz w Mirambeau. Ponadto od wielu lat wykonuje plakaty \u2013 projekty graficzne do r\u00f3\u017cnych ekspozycji i manifestacji kulturalnych oraz dla sieci sklep\u00f3w E. Leclerc i Century 21 oraz Poczty i os\u00f3b prywatnych. Od 16 VIII do 30 IX 2006 r. wsp\u00f3lnie z \u017con\u0105 (Bo\u017cen\u0105 Mancewicz-Skop) wystawili cz\u0119\u015b\u0107 swej tw\u00f3rczo\u015bci na wystawie \u201eMalarstwo \u2013 Grafika\u201d w Centrum Wystawienniczo-Promocyjnym SCK w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOPI\u0143SKA KRYSTYNA (z domu STYSZKO)<\/strong>, urodzona 15 III 1930 r. w Wzdowie ko\u0142o Brzozowa, c\u00f3rka Ludwika i Cecylii z domu K\u0119dra. Absolwentka Gimnazjum i Liceum Pedagogicznego w Brzozowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1951 r. W latach 1951-1957 pracowa\u0142a jako nauczycielka w szko\u0142ach podstawowych w Jasionowie, Wzdowie i Ko\u0144skich. Po urlopie w latach 1957-1959 podj\u0119\u0142a prac\u0119 nauczycielsk\u0105 w Ustrzykach Dolnych. W lutym 1962 r., ze wzgl\u0119d\u00f3w rodzinnych, przenios\u0142a si\u0119 do Mielca. W 1966 r. zosta\u0142a zatrudniona w Urz\u0119dzie Stanu Cywilnego w Mielcu. W 1967 r. mianowano j\u0105 kierownikiem Urz\u0119du i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142a do przej\u015bcia na tzw. wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119 w 1987 r. W czasie kierowania USC m.in. udzieli\u0142a oko\u0142o 10 500 \u015blub\u00f3w. By\u0142a tak\u017ce spo\u0142ecznym \u0142awnikiem w S\u0105dzie Powiatowym (Rejonowym) w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniono j\u0105 Medalem 40\u2013lecia Polski Ludowej i Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Pa\u0144stwowy\u201d. Zmar\u0142a 1 VII 2017 r. Pochowana na cmentarzu w Ja\u0107mierzu ko\u0142o Sanoka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOPI\u0143SKA-PARYS ALICJA MARIA (z domu SKOPI\u0143SKA),<\/strong> urodzona 6 XII 1966 r. w Borowej, powiat Mielec, c\u00f3rka Mieczys\u0142awa i Marii z domu Czop. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1985 r. W 1987 r. zosta\u0142a zatrudniona w Miejskim O\u015brodku Kultury w Mielcu na stanowisku instruktora amatorskiego ruchu artystycznego. W 1990 r. uko\u0144czy\u0142a Studium O\u015bwiaty i Kultury w Warszawie. Uczestniczy\u0142a w r\u00f3\u017cnych formach doskonalenia instruktor\u00f3w tanecznych. Po przekszta\u0142ceniu MOK na Samorz\u0105dowe Centrum Kultury w Mielcu pozosta\u0142a na dotychczasowym stanowisku. W 2009 r. przesz\u0142a na stanowisko instruktora choreografa. Prowadzi \u2013 wsp\u00f3lnie z Ma\u0142gorzat\u0105 Le\u015bniak \u2013 taneczny Zesp\u00f3\u0142 \u201eAbrakadabra\u201d, kt\u00f3ry kilkakrotnie wyst\u0119powa\u0142 za granic\u0105 (Francja, S\u0142owacja, Bu\u0142garia, Macedonia) i wielokrotnie by\u0142 laureatem mi\u0119dzynarodowych, og\u00f3lnopolskich i wojew\u00f3dzkich festiwali i przegl\u0105d\u00f3w zespo\u0142\u00f3w dzieci\u0119cych i m\u0142odzie\u017cowych, m.in. w Kro\u015bnie (2007, 2010), Baranowie Sandomierskim (2009), G\u0142ogowie Ma\u0142opolskim (2010), Krakowie (2011), Przemy\u015blu (2011), Ma\u0142ogoszczy (2012), Zdu\u0144skiej Woli (2012), Bra\u0144sku (2016) i Toruniu (2016), a co najwa\u017cniejsze \u2013 zdoby\u0142 Grand Prix V Mi\u0119dzynarodowego Dzieci\u0119co-M\u0142odzie\u017cowego Festiwalu \u201e\u015awiat, sztuka i morze\u201d w Z\u0142otych Piaskach (Bu\u0142garia) w 2016 r. oraz I i II nagrod\u0119 na tym festiwalu w 2012 r. W 2017 r. grupa starsza zespo\u0142u zdoby\u0142a 1. miejsce, a grupa m\u0142odsza 2. miejsce w XVII Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Piosenki i Ta\u0144ca \u201eMuszelki Wigier \u2013 2017\u201d w Suwa\u0142kach. Wyr\u00f3\u017cniona Medalem Z\u0142otym Za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119 oraz Wyr\u00f3\u017cnieniem w kategorii animator kultury ludowej w Nagrodzie Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego im. Franciszka Kotuli.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOPI\u0143SKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 20 III 1931 r. w Ja\u0107mierzu ko\u0142o Sanoka, syn Franciszka i Heleny z Pietryckich. Absolwent Gimnazjum M\u0119skiego w Sanoku i Technikum Przemys\u0142u Naftowego w Kro\u015bnie (kierunek: wiertnictwo naftowe). Matur\u0119 zda\u0142 w 1959 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 technika wiertnika. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Przedsi\u0119biorstwie Kopalnictwa Naftowego w Kro\u015bnie, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Kopalnictwa Naftowego w Ustrzykach Dolnych na stanowisku zast\u0119pcy kierownika. W 1960 r. zosta\u0142 przeniesiony do nowo utworzonego Zak\u0142adu G\u00f3rnictwa Nafty i Gazu w Mielcu (p\u00f3\u017aniej Przedsi\u0119biorstwo Kopalnictwa Naftowego), gdzie pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 kierownika dzia\u0142u. Po likwidacji mieleckiego PKN w 1975 r. pracowa\u0142 w Sanockim Zak\u0142adzie G\u00f3rnictwa Nafty i Gazu na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, m.in. kierownika Podziemnego Magazynu Gazu Ziemnego w Brze\u017anicy ko\u0142o D\u0119bicy, do przej\u015bcia na emerytur\u0119 z dniem 31 I 1992 r. W czterdziestoletniej pracy zawodowej wykona\u0142 szereg projekt\u00f3w racjonalizatorskich, z kt\u00f3rych przyj\u0119to 12. By\u0142y to \u00a0m.in.: \u201eNalewaki do pe\u0142nienia autocystern rop\u0105 naftow\u0105\u201d (1967), \u201eBezpieczny zapalacz gazowy\u201d (1968), \u201eUrz\u0105dzenie zabezpieczaj\u0105ce teren przyodwiertowy przed rozbryzgiem ropy przy syfonowaniu odwiertu o du\u017cym ci\u015bnieniu z\u0142o\u017conym\u201d (1971), \u201eKot\u0142ownia szybkiego monta\u017cu\u201d (1972), \u201eMaszt do monta\u017cu wie\u017c eksploatacyjnych\u201d (1978), \u201eZmiana technologii odbioru gazu z podziemnego zbiornika\u201d (1987) i \u201eNawaniacz gazu do 0,5 Nm3\/min. (1992). Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla G\u00f3rnictwa PRL\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla G\u00f3rnictwa Naftowego i Gazownictwa\u201d. Zmar\u0142 4 III 1994 r. Spoczywa na cmentarzu w Ja\u0107mierzu ko\u0142o Sanoka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKOPI\u0143SKI LUDWIK<\/strong>, urodzony 27 VII 1887 r. w Padwi, syn Karola i Antoniny z Gardulskich. (Jego brat Jan Skopi\u0144ski by\u0142 kierownikiem szko\u0142y w Wadowicach i uczy\u0142 Karola Wojty\u0142\u0119.) Ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazjum w Tarnowie i tam zda\u0142 matur\u0119, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice we Lwowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w projektowaniu most\u00f3w i innych budowli wodnych. W okresie mi\u0119dzywojennym by\u0142 m.in. d\u0142ugoletnim naczelnikiem Wydzia\u0142u Komunikacyjno-Budowlanego Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego w Stanis\u0142awowie. W czasie okupacji hitlerowskiej przebywa\u0142 w rodzinnych stronach i pracowa\u0142 jako kierownik Urz\u0119du Melioracyjnego w Mielcu. Po II wojnie \u015bwiatowej i utworzeniu wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego zosta\u0142 mianowany naczelnikiem Wydzia\u0142u Komunikacji PWRN w Rzeszowie. Na pocz\u0105tku lat 50. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Pracowa\u0142 jednak w niepe\u0142nym wymiarze godzin w Wojew\u00f3dzkiej Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych w Rzeszowie, jako inspektor nadzoru budowy wielu obiekt\u00f3w w Mielcu, m.in. zespo\u0142u obiekt\u00f3w Szpitala Powiatowego przy ul. S. \u017beromskiego. Wyr\u00f3\u017cniony wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 5 II 1969 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Tuszowie Narodowym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOPI\u0143SKI MARIAN<\/strong>, urodzony 17 X 1915 r. w Tuszowie Ma\u0142ym, pow. mielecki, syn Ludwika i Heleny z domu Urban. Absolwent Gimnazjum O.O. Jezuit\u00f3w w Chyrowie (obecnie Ukraina), matur\u0119 zda\u0142 w 1934 r. Rozpocz\u0105\u0142 studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie, ale po roku je przerwa\u0142 i wst\u0105pi\u0142 do wojska. Najazd wojsk hitlerowskich na Polsk\u0119 zasta\u0142 go w 28. pu\u0142ku piechoty, gdzie s\u0142u\u017cy\u0142 jako kapral podchor\u0105\u017cy. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. i pod W\u0142odzimierzem Wo\u0142y\u0144skim dosta\u0142 si\u0119 do niemieckiej niewoli. P\u00f3\u017aniej wi\u0119ziono go w stalagu XIII A w Norymberdze, stalagu V A w Ludwigsburgu, obozie w Kehl nad Renem i obozie w M\u00fcnhingen ko\u0142o Stuttgartu, gdzie zosta\u0142 wyzwolony przez Francuz\u00f3w. Przyj\u0105\u0142 propozycj\u0119 pracy w Polskiej Misji Repatriacyjnej w Baden Baden \u00a0i uczestniczy\u0142 w organizowaniu transport\u00f3w do kraju. Prac\u0119 w Misji uko\u0144czy\u0142 w lipcu 1947 r. Powr\u00f3ci\u0142 do kraju i podj\u0105\u0142 studia medyczne na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie. Po ich uko\u0144czeniu w 1950 r. zosta\u0142 powo\u0142any do wojska, gdzie przez blisko 5 lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 starszego lekarza pu\u0142ku w stopniu kapitana. Po powrocie z wojska w 1956 r. zamieszka\u0142 w Tuszowie Narodowym. Podj\u0105\u0142 inicjatyw\u0119 budowy miejscowego O\u015brodka Zdrowia i zosta\u0142 jego pierwszym kierownikiem. R\u00f3wnocze\u015bnie powierzono mu obowi\u0105zki kierownika Wydzia\u0142u Zdrowia PPRN w Mielcu. Ponadto pracowa\u0142 w Szpitalu Powiatowym w Mielcu. W 1968 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca. Uzyska\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji z zakresu medycyny og\u00f3lnej w Lublinie. W 1990 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia majora rezerwy. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, najwi\u0119cej jako lekarz cz\u0142onk\u00f3w ZBoWiD i ZIW, a tak\u017ce innych rencist\u00f3w i emeryt\u00f3w, kt\u00f3rzy obdarzali go szczeg\u00f3lnym zaufaniem. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem \u201eZa Udzia\u0142 w Wojnie Obronnej 1939 r.\u201d, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci 1945 i Medalem 40-lecia Polski Ludowej oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142 12 IX 2001 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOPI\u0143SKI WILHELM (ksi\u0105dz),<\/strong> urodzony 19 V 1848 r. w Padwi, syn J\u00f3zefa i Joanny z domu Nawratiler. Absolwent gimnazjum w Tarnowie. Tam r\u00f3wnie\u017c uko\u0144czy\u0142 studia teologiczne i 25 VII 1877 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Zosta\u0142 skierowany do rodzinnej miejscowo\u015bci i do ko\u0144ca \u017cycia pracowa\u0142 w Padwi. Od 6 VIII 1877 r. by\u0142 wikarym, a od 23 VII 1885 r. administratorem parafii. By\u0142 gorliwym kap\u0142anem i dobrym gospodarzem, tote\u017c z dniem 7 XI 1886 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem. Doprowadzi\u0142 do wybudowania w 1887 r. okaza\u0142ego murowanego ko\u015bcio\u0142a parafialnego pw. \u015bw. Bart\u0142omieja Aposto\u0142a. Opisa\u0142 przebieg budowy, kt\u00f3ry pozosta\u0142 w r\u0119kopisie w dokumentacji parafialnej. (Stary drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142 sprzeda\u0142 do Zwiernika ko\u0142o D\u0119bicy.) Przy jego wsparciu zbudowano ponadto kaplic\u0119 pw. Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny Kr\u00f3lowej Polski (1893 r.), kaplic\u0119 pw. Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Zar\u00f3wniu (1897 r.) i kaplic\u0119 pw. Przemienienia Pa\u0144skiego w Domacynach (1903 r.). Zyska\u0142 sobie du\u017cy autorytet w\u015br\u00f3d\u00a0 kap\u0142an\u00f3w\u00a0 dekanatu mieleckiego i przez wiele lat pe\u0142ni\u0142 wa\u017cne funkcje dekanalne. W latach 1891-1917 by\u0142 notariuszem dekanatu mieleckiego, a od 1917 r. do 1922 r. \u2013 wicedziekanem dekanatu mieleckiego. Ponadto udziela\u0142 si\u0119 w padewskim ruchu sp\u00f3\u0142dzielczym, pe\u0142ni\u0105c przez wiele lat funkcj\u0119 prze\u0142o\u017conego zarz\u0105du Kasy Stefczyka w Padwi. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem miejscowej Rady Szkolnej i przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju padewskiej szko\u0142y. Zmar\u0142 22 VI 1930 r. Pochowany zosta\u0142 na cmentarzu parafialnym w Padwi Narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOTAREK BOGUS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 11 XII 1959 r. w Mielcu, syn Edmunda i Genowefy z domu Staniec. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1978 r. By\u0142 cz\u0142onkiem szkolnego zespo\u0142u muzycznego. Ponadto w 1975 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I stopnia w Mielcu. Po studiach w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1984 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W 1992 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii, za\u015b w 1994 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu biblistyki i otrzyma\u0142 tytu\u0142 licencjata. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: G\u00f3ra Ropczycka (1984-1986), Tarn\u00f3w \u2013 Mo\u015bcice (1986-1991), D\u0119bica (1991-1993) i Siemiech\u00f3w ko\u0142o Zakliczyna (1993-1999). Od lipca 1999 r. do sierpnia 2002 r. pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki proboszcza parafii w Siemiechowie. Od 23 VIII 2002 r. do 2020 r. by\u0142 proboszczem Parafii Wniebowzi\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Krynicy Zdroju. Od 21 II 2001 r. do 23 VIII 2003 r. sprawowa\u0142 funkcj\u0119 dziekana dekanatu zakliczy\u0144skiego, a po przej\u015bciu do Krynicy zosta\u0142 mianowany dziekanem dekanatu krynickiego i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 2020 r. W czasie pracy w Tarnowie wraz z zespo\u0142em \u201ePojednanie\u201d nagra\u0142 projekty muzyczne: Zmierzch<\/em> i Moje miasto<\/em>. Zesp\u00f3\u0142 bra\u0142 udzia\u0142 w licznych festiwalach i przegl\u0105dach piosenki religijnej, m.in. w Mielcu. Podczas pracy w Siemiechowie prowadzi\u0142 dzieci\u0119c\u0105 grup\u0119 muzyczn\u0105, z kt\u00f3r\u0105 zrealizowa\u0142 dwie kasety: Kto ty jeste\u015b<\/em> oraz Eucharystia i wolno\u015b\u0107.<\/em> Przez 6 lat prowadzi\u0142 tak\u017ce Studio Nagraniowe \u201eMusic Magic\u201d w Siemiechowie. W tym czasie zrealizowano oko\u0142o 200 p\u0142yt artyst\u00f3w z r\u00f3\u017cnych stron Polski. Opr\u00f3cz muzyki nagrywano m.in.: cykle pogadanek, m.in. \u201eWszech\u015bwiat i cz\u0142owiek\u201d ks. prof. Micha\u0142a Hellera z okazji 70-lecia Zak\u0142ad\u00f3w Azotowych w Tarnowie. Od 2004 r. by\u0142 organizatorem Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Kultury Chrze\u015bcija\u0144skiej w Krynicy. W jego programie znajdowa\u0142y si\u0119 r\u00f3\u017cnego rodzaju spotkania, koncerty, wernisa\u017ce i imprezy sportowe. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej za szczeg\u00f3lne zas\u0142ugi dla o\u015bwiaty i wychowania. W 2009 r. otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 kanonika honorowego Kapitu\u0142y Kolegiackiej w Nowym S\u0105czu. W 2020 r. mianowany zosta\u0142 proboszczem parafii pw. Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa w Tarnowie. Poza prac\u0105 duszpastersk\u0105 organizuje m.in. diecezjalne mistrzostwa ksi\u0119\u017cy w tenisie ziemnym. W 2019 r. w czasie Mistrzostw \u015awiata Ksi\u0119\u017cy w Tenisie Ziemnym, kt\u00f3re odby\u0142y si\u0119 w Lincoln (USA), zdoby\u0142 tytu\u0142 wicemistrzowski w kategorii wiekowej 55+.<\/p>\r\n

SKOWRON ADAM<\/b> ANTONI<\/b>, urodzony 23 III 1938 r. w Mielcu, syn Micha\u0142a i Weroniki z Obr\u0119bskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej LO 26, I LO) z matur\u0105 w 1956 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym (specjalno\u015b\u0107 \u2013 aparatura przemys\u0142owa) Politechniki Krakowskiej w Krakowie i w 1961 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jako robotnik w Zespole PGR-\u00f3w Bircza-Rybotycze-Huwniki (1 miesi\u0105c na wakacjach 1955 r.), a nast\u0119pnie jako robotnik w Rejonie Dr\u00f3g Publicznych w D\u0119bicy przy budowie drogi asfaltowej Ja\u015blany-Padew Narodowa (2,5 miesi\u0105ca na wakacjach 1956 r.). Po studiach pracowa\u0142 kr\u00f3tko jako konstruktor w Zak\u0142adach Tworzyw Sztucznych w Pustkowie (1961\/1962), a\u00a0 od 1962 r. do 1967 r. w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu, tak\u017ce na stanowisku konstruktora. W 1965 r. przebywa\u0142 na szkoleniu w Wy\u017cszej Oficerskiej Szkole Samochodowej w Pile i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika rezerwy. W 1967 r. przeszed\u0142 do pracy w Kopalniach i Zak\u0142adach Przer\u00f3bki Siarki KiZPS w Tarnobrzegu, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcje: starszego inspektora nadzoru inwestycyjnego, energomechanika i sztygara oddzia\u0142owego do spraw mechanicznych i energetycznych w Zak\u0142adzie Ekstrakcji Siarki (1967-1970). Od 1970 r. do 1992 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym Budowy Urz\u0105dze\u0144 i Rozwoju Technologii Przemys\u0142u Siarkowego Siarkopol Tarnobrzeg na stanowiskach: kierownik Utrzymania Ruchu, starszy mechanik Zak\u0142adu, kierownik Wydzia\u0142u Energo-Maszynowego, kierownik Wydzia\u0142u Produkcyjnego, z-ca kierownika Zak\u0142adu ds. technicznych i r\u00f3wnocze\u015bnie g\u0142\u00f3wny energomechanik Zak\u0142adu G\u00f3rniczego OBR Siarkopol oraz g\u0142\u00f3wny in\u017cynier ds. energomaszynowych. W czasie pracy zawodowej uko\u0144czy\u0142 m.in. Studium Organizacji i Kierownictwa dla Kadry Kierowniczej TNOiK w Rzeszowie (1975 r.) i szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. Nale\u017ca\u0142 do Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w G\u00f3rnictwa (SITG). Zosta\u0142 uhonorowany Krzy\u017cami Zas\u0142ugi: Br\u0105zowym, Srebrnym i Z\u0142otym oraz tytu\u0142ami: In\u017cynier G\u00f3rniczy III stopnia i Dyrektor G\u00f3rniczy III stopnia. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1993 r.<\/p>\r\n

\"\"SKOWRON ALEKSANDRA KATARZYNA (z domu NOWAK),<\/b> urodzona 11 VIII 1979 r. w Mielcu, c\u00f3rka Wojciecha i Hanny. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1998 r. Studia na Wydziale Geodezji G\u00f3rniczej i In\u017cynierii \u015arodowiska (kierunek \u2013 Geodezja i Kartografia) Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 2003 r. z tytu\u0142em: magister in\u017cynier w zakresie geodezji in\u017cynieryjno-przemys\u0142owej. R\u00f3wnocze\u015bnie w 2002 r. uko\u0144czy\u0142a prywatne studium zawodowe dla doros\u0142ych zaoczne nr 33 w Szkole Poligraficznej \u201ePublishing School\u201d w Krakowie (specjalno\u015b\u0107: poligraf \u2013 przygotowanie publikacji do druku). W okresie VIII 2003 r. \u2013 III 2004 r. odby\u0142a sta\u017c w Wydziale Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w Mielcu. Kolejne cztery lata przebywa\u0142a za granic\u0105. Po powrocie do kraju, w styczniu 2009 r. zosta\u0142a zatrudniona w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu jako referent w Biurze Pozyskiwania Funduszy, a w listopadzie tego roku zosta\u0142a przeniesiona do Wydzia\u0142u Urbanistyki, Gospodarki Nieruchomo\u015bciami i Geodezji. W pa\u017adzierniku 2017 r. zosta\u0142a kierownikiem Referatu Gospodarki Nieruchomo\u015bciami w w\/w Wydziale. Po reorganizacji wydzia\u0142\u00f3w od pa\u017adziernika 2019 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Biura Gospodarki Lokalowej, a w maju 2021 r. powierzono jej funkcj\u0119 naczelnika Wydzia\u0142u Gospodarki Lokalowej. Od 1 pa\u017adziernika 2024 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 naczelnika Wydzia\u0142u Gospodarki Miejskiej w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOWRON ANDRZEJ JAN<\/strong>, urodzony 28 V 1971 r. w Mielcu, syn Tadeusza i J\u00f3zefy z domu Para. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1990 r. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1997 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra historii. W 1998 r. pracowa\u0142 w firmie Auto-Res Sp. z o.o. Filia Mielec. W latach 1998-2002 odby\u0142 stacjonarne studia doktoranckie na Wydziale Humanistycznym Akademii Pedagogicznej w Krakowie i w 2002 r. na podstawie rozprawy: \u0141ad normatywny i instytucjonalny w my\u015bli politycznej Friedricha Augusta von Hayeka i Ludwiga von Misesa uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora nauk humanistycznych. W tym czasie prowadzi\u0142 \u0107wiczenia w Instytucie Historii i Nauk Spo\u0142ecznych Akademii Pedagogicznej w Krakowie (1999-2001). Prowadzi\u0142 te\u017c kursy przygotowawcze na studia wy\u017csze w Akademickim Instytucie Edukacyjnym w Rzeszowie. W 2002 r. zosta\u0142 wybrany z listy Ligi Polskich Rodzin na radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2002-2006 i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Ochrony \u015arodowiska, Zdrowia i Spraw Socjalnych. W 2005 r. zosta\u0142 asystentem pos\u0142a do Parlamentu Europejskiego Andrzeja Zapa\u0142owskiego. W 2006 r. ponownie wybrano go na radnego Rady Miejskiej w Mielcu (z listy Porozumienia Samorz\u0105dowego Liga Prawica Razem) na kadencj\u0119 2006-2010 i pe\u0142ni\u0142 funkcje wiceprzewodnicz\u0105cego Komisji Rewizyjnej i wiceprzewodnicz\u0105cego Komisji Ochrony \u015arodowiska, Zdrowia i Spraw Socjalnych. Od roku akademickiego 2008\/2009 pe\u0142ni funkcj\u0119 dziekana Wydzia\u0142u Zamiejscowego w Mielcu Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie. Prowadzi wyk\u0142ady z przedmiot\u00f3w: integracja europejska, wsp\u00f3\u0142czesne szko\u0142y ekonomiczne i wsp\u00f3\u0142czesne uwarunkowania rozwoju przedsi\u0119biorczo\u015bci. Pe\u0142ni funkcj\u0119 dziekana Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie Zamiejscowy Wydzia\u0142 Ekonomii w Mielcu. W 2012 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu. Pod jego redakcj\u0105 wydano prac\u0119 zbiorow\u0105\u00a0Klub Inteligencji Katolickiej w Mielcu w latach 1981-2011. Trzydziestolecie dzia\u0142alno\u015bci,<\/em> Mielec 2013. W wyborach 2014 r. uzyska\u0142 mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2014-2018 i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Rewizyjnej Rady. Pracuje w Agencji Rozwoju Regionalnego MARR SA. na stanowisku kierownika Zespo\u0142u Inkubator\u00f3w Nowych Technologii. Wyk\u0142ada w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. Uczestniczy w konferencjach naukowych, a jego wyst\u0105pienia s\u0105 publikowane w materia\u0142ach pokonferencyjnych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOWRON KRYSTYNA (z domu KARP)<\/strong>, urodzona 31 III 1947 r. w Mielcu, c\u00f3rka Micha\u0142a i Anny z domu Krzy\u015bko. Absolwentka Liceum Pedagogicznego dla Wychowawczy\u0144 Przedszkoli w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1966 r. Poj\u0119\u0142a prac\u0119 w Przedszkolu nr 2 WSK w Mielcu, a w 1967 r. zosta\u0142a zatrudniona w nowo oddanym do u\u017cytku Przedszkolu nr 3 i pracowa\u0142a tam do 1978 r. W 1974 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Tarnowie (kierunek: wychowanie przedszkolne). W 1978 r. powierzono jej organizacj\u0119 Przedszkola TPD na terenie osiedla J. Krasickiego (p\u00f3\u017aniej Lotnik\u00f3w) i w plac\u00f3wce tej pracowa\u0142a do 1980 r. Wtedy to zosta\u0142a mianowana dyrektorem nowego Przedszkola nr 9 przy ul. Pisarka (wraz z fili\u0105 w Szkole Podstawowej nr 8). Zorganizowa\u0142a je od podstaw i kierowa\u0142a nim do 2002 r., wnosz\u0105c istotny wk\u0142ad we wszechstronny jego rozw\u00f3j. W 1981 r. uko\u0144czy\u0142a studia w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli w Warszawie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Dzia\u0142a\u0142a w Towarzystwie Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci, Lidze Kobiet Polskich i Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d oraz Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty. W 2002 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u00a0SKOWRON MARIAN<\/strong>, urodzony 8 III 1915 r. w Chodkowie, syn Walentego i Marii z domu Dojko. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1935 r. W 1936 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Rezerw Piechoty w Zambrowie i w stopniu kaprala podchor\u0105\u017cego, a nast\u0119pnie plutonowego s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku. Podczas wojny obronnej we wrze\u015bniu 1939 r. bra\u0142 udzia\u0142 w obronie Grodna. 23 IX zosta\u0142 internowany na Litwie, a po zaj\u0119ciu tych teren\u00f3w przez wojska radzieckie – aresztowany przez NKWD i wi\u0119ziony w obozach w Kozielsku, Wo\u0142godzie i Gniazowcu. 25 VIII 1941 r. zosta\u0142 zwolniony i zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Armii Andersa. Skierowano go do 1 pu\u0142ku rekruckiego, a nast\u0119pnie do 21 pu\u0142ku piechoty. Uko\u0144czy\u0142 kurs dow\u00f3dc\u00f3w kompanii w Centrum Wyszkolenia Armii. Po rozwi\u0105zaniu tego 21 pu\u0142ku (w Palestynie) otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do VIII batalionu, a p\u00f3\u017aniej na stanowisko dow\u00f3dcy plutonu w V batalionie 3 Dywizji Strzelc\u00f3w Karpackich. (O jego udziale w walkach we W\u0142oszech dotychczas nic nie wiadomo.) W 1944 r. na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 zosta\u0142 przeszkolony w zakresie dywersji i odbioru zrzut\u00f3w i z grup\u0105 \u201ecichociemnych\u201d w nocy z 22 na 23 XI 1944 r. zosta\u0142 zrzucony w pobli\u017cu Szczawy. Po przydzieleniu do Okr\u0119gu Krak\u00f3w AK najpierw by\u0142 oficerem wyszkoleniowym I batalionu 1 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich AK, a od 28 XI – dow\u00f3dc\u0105 1 kompanii I batalionu tego\u017c pu\u0142ku. W dniach 13 i 14 I 1945 r. dowodzi\u0142 kompani\u0105 w bitwie z Niemcami w rejonie Zbluza \u2013 Szczawa \u2013 Kamienica i za bohatersk\u0105 postaw\u0119 otrzyma\u0142 Krzy\u017c Walecznych. 15 III 1945 r. zosta\u0142 uwi\u0119ziony przez UB. Wypuszczono go 10 V, po zako\u0144czeniu wojny. We wrze\u015bniu, zagro\u017cony kolejnym aresztowaniem, wyjecha\u0142 z Polski i 27 X zosta\u0142 przydzielony do Oddzia\u0142u VI Naczelnego Wodza. O dalszych losach dotychczas nic nie wiadomo.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOWRON TOMASZ STANIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 17 IX 1987 r. w Mielcu, syn Tadeusza i J\u00f3zefy z domu Para. Absolwent Technikum Samochodowego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 2006 r.\u00a0 W latach 2010-2021 pracowa\u0142 jako operator maszyn w firmie Froneri Polska Sp. z o.o. w Mielcu. W 2021 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Wychowania Fizycznego Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Od roku szkolnego 2021\/2022 pracuje jako nauczyciel wychowania fizycznego i trener SMS Stal Mielec. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem pierwszego w Mielcu klubu futsalowego KS Fair Play Mielec (2009 r.) i trenerem tej dru\u017cyny (2009-nadal) oraz prezesem KF Stal Mielec w latach 2014-2017. W znacznym stopniu przyczyni\u0142 si\u0119 do pierwszych sukces\u00f3w tej dru\u017cyny – dwukrotnego awansu do I\u00a0 ligi futsalu. By\u0142 dwukrotnie kr\u00f3lem strzelc\u00f3w II ligi futsalu. Wyr\u00f3\u017cniony tytu\u0142em Trenera Roku w plebiscycie Podkarpackiego ZPN w sezonie 2017\/2018.<\/p>\r\n

SKOWRONEK ARTUR,<\/strong>\u00a0urodzony 22 V 1982 r. w Bytomiu, syn Jana i Danuty. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Techniczno-Elektronicznych w Radzionkowie z matur\u0105 w 2002 r. Jako zawodnik gra\u0142 w dru\u017cynach: Gwarek Tarnowskie G\u00f3ry, GKS Rozbark, Szombierki Bytom i Ruch Radzionk\u00f3w. Studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach uko\u0144czy\u0142 w 2007 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142y magistra wychowania fizycznego i trenera II klasy pi\u0142ki no\u017cnej. W 2011 r. otrzyma\u0142 dyplom trenera UEFA A, a w 2013 r. \u2013 dyplom trenera UEFA PRO. Prac\u0119 szkoleniowca rozpocz\u0105\u0142 w 2008 r. jako asystent trenera w trzecioligowym KS Ruch Radzionk\u00f3w. Przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu tej dru\u017cyny do II, a nast\u0119pnie I ligi (2008-2010). Jako I trener prowadzi\u0142 j\u0105 w I lidze w latach 2011-2012. Kolejnymi miejscami pracy i zespo\u0142ami, kt\u00f3re prowadzi\u0142 jako I trener, by\u0142y: Pogo\u0144 Szczecin (ekstraklasa, 2012-2013), Polonia Bytom (I liga, 2013), Widzew \u0141\u00f3d\u017a (ekstraklasa, 2014), GKS Katowice (I liga, 2014-2015), Olimpia Grudzi\u0105dz (I liga, 2015) i Wigry Suwa\u0142ki (I liga, 2017-2018). Poza prac\u0105 trenera w zespo\u0142ach zawodowych aktywnie prowadzi\u0142 r\u00f3\u017cne formy szkolenia m\u0142odzie\u017cy oraz upowszechnia\u0142 do\u015bwiadczenia i my\u015bl szkoleniow\u0105. M.in. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 Akademi\u0119 Pi\u0142karsk\u0105 \u201eAS\u201d ARTUR SKOWRONEK w celu \u201edania szerszej perspektywy rozwoju w postaci m.in. indywidualnego treningu techniczno-taktycznego\u201d. By\u0142 prelegentem i uczestnikiem kilkudziesi\u0119ciu krajowych i mi\u0119dzynarodowych kursokonferencji na tematy szkoleniowe, prelegentem kurs\u00f3w trenerskich \u015al\u0105skiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej i w Szkole Trener\u00f3w Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej oraz autorem artyku\u0142\u00f3w szkoleniowych dla wydawnictw \u201eAsystent Trenera\u201d i \u201eTrener\u201d. Sporz\u0105dza\u0142 te\u017c analizy taktyczne dla prasy i portali internetowych. Wyr\u00f3\u017cniono go tytu\u0142em \u201eTrenera Roku 2011\u201d w plebiscycie \u201eDziennika Zachodniego\u201d. Zwyci\u0119\u017cy\u0142 w konkursie \u201eSport Coach\u201d i www.footballtraining.pl pod has\u0142em \u201eDziel\u0119 si\u0119 wiedz\u0105\u201d. Od pocz\u0105tku sezonu 2018\/2019 do IX 2019 r. by\u0142 I trenerem I-ligowego zespo\u0142u FKS Stal Mielec. P\u00f3\u017aniej pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 I trenera ekstraklasowej Wis\u0142y Krak\u00f3w (2019-2020) i I-ligowego Zag\u0142\u0119bia Sosnowiec (2021-).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

SKOWRO\u0143SKA EL\u017bBIETA (z domu NYKIEL)<\/strong>, urodzona 6 VII 1983 r. w D\u0119bicy. Treningi siatkarskie rozpocz\u0119\u0142a w Wis\u0142oce D\u0119bica, a nast\u0119pnie rozwija\u0142a umiej\u0119tno\u015bci sportowe w Muszyniance Muszyna (1997-1998) i Szkole Mistrzostwa Sportowego w Sosnowcu (1998-2000). Gra\u0142a na pozycji przyjmuj\u0105cej. Od sezonu 2000\/2001 do ko\u0144ca sezonu 2003\/2004 wyst\u0119powa\u0142a w ekstraklasowej Stali (Telenet Autopart) Mielec. Nale\u017ca\u0142a do wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 zawodniczek i przyczyni\u0142a si\u0119 do zdobycia przez Stal br\u0105zowego medalu mistrzostw Polski w 2004 r. oraz udanego startu w mi\u0119dzynarodowym Pucharze Konfederacji CEV (1\/4 fina\u0142u). Kolejnymi klubami, w kt\u00f3rych gra\u0142a, by\u0142y ekstraklasowe: BKS Stal Bielsko-Bia\u0142a (2004-2005), AZS AWF Pozna\u0144 (2005-2006), AZS Bia\u0142ystok (2006-2007), Gedania Gda\u0144sk (2007-2009) i Muszynianka Muszyna (2009-2010), gdzie zdoby\u0142a m.in. wicemistrzostwo Polski i Superpuchar Polski. Od sezonu 2010\/2011 by\u0142a zawodniczk\u0105 Tauron MKS D\u0105browa G\u00f3rnicza i przyczyni\u0142a si\u0119 do zdobycia Pucharu Polski w latach 2012 i 2013 oraz br\u0105zowego medalu mistrzostw Polski (2012) i wicemistrzostwa Polski (2013). O jej wk\u0142adzie w te sukcesy \u015bwiadcz\u0105 indywidualne nagrody: dla najlepszej przyjmuj\u0105cej w Pucharze Polski w 2012 r. i dla MVP Pucharu Polski w 2013 r. oraz wyb\u00f3r do najlepszej sz\u00f3stki sezonu 2012\/2013 wed\u0142ug \u201ePrzegl\u0105du Sportowego\u201d. Powo\u0142ywano j\u0105 do szerokiej kadry narodowej, by\u0142a kapitanem Kadry B. W 2009 r. wyst\u0105pi\u0142a w 5 meczach I reprezentacji. Jako reprezentantka Polski bra\u0142a udzia\u0142 w XXVI Letniej Universjadzie w Shenzhen (Chiny) w 2011 r. i przyczyni\u0142a si\u0119 do wywalczenia 5. miejsca. Od sezonu 2014\/2015 gra\u0142a w zespolach ekstraklasy tureckiej, a w sezonie 2017\/2018 w lidze hiszpa\u0144skiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOWRO\u0143SKA KRYSTYNA (z domu DUDEK)<\/strong>, urodzona 22 VII 1954 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Heleny z domu Bratek. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1973 r. W okresie od stycznia do sierpnia 1974 r. pracowa\u0142a w PKS Oddzia\u0142 Mielec jako referent. W latach 1974\u20131978 studiowa\u0142a na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie\u2013Sk\u0142odowskiej w Lublinie Filia w Rzeszowie, a w 1982 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra prawa i administracji. Ucz\u0119szcza\u0142a na studia podyplomowe z zakresu bankowo\u015bci i finans\u00f3w na UMCS w Lublinie. 1 III 1979 r. zosta\u0142a zatrudniona w Banku Sp\u00f3\u0142dzielczym w Mielcu na stanowisku starszego inspektora. Od 1 I 1981 r. pracuje w Banku Sp\u00f3\u0142dzielczym w Przec\u0142awiu. Pe\u0142ni\u0142a funkcje zast\u0119pcy dyrektora i dyrektora, a od 1992 r. jest prezesem zarz\u0105du. Aktywnie uczestniczy w \u017cyciu spo\u0142eczno-gospodarczym wojew\u00f3dztwa i regionu mieleckiego. Od stycznia 1999 r. do marca 2001 r. by\u0142a cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatu Mieleckiego i przewodnicz\u0105c\u0105 Rady Spo\u0142ecznej SP ZOZ w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142a te\u017c funkcje zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego i przewodnicz\u0105cego Zrzeszenia Bank\u00f3w Sp\u00f3\u0142dzielczych Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego oraz cz\u0142onka Rady Zrzeszenia i cz\u0142onka Komitetu Finansowego i Gospodarczego Banku Po\u0142udniowo-Zachodniego S.A. we Wroc\u0142awiu. W 2001 r. wybrana zosta\u0142a pos\u0142em na Sejm RP IV kadencji z listy Platformy Obywatelskiej. By\u0142a cz\u0142onkiem Komisji Sejmowych: Zdrowia, Finans\u00f3w Publicznych, do spraw Unii Europejskiej oraz Regulaminowej i Spraw Poselskich. W czasie posiedze\u0144 plenarnych IV kadencji Sejmu mia\u0142a 350 wyst\u0105pie\u0144, zg\u0142osi\u0142a 53 interpelacje i 12 zapyta\u0144 poselskich. W wyborach parlamentarnych w 2005 r. zosta\u0142a wybrana na pos\u0142a na Sejm RP V kadencji z listy PO. By\u0142a cz\u0142onkiem Komisji Finans\u00f3w Publicznych oraz wiceprzewodnicz\u0105c\u0105 Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich. W IV i V kadencji Sejmu RP pe\u0142ni\u0142a funkcje wiceprzewodnicz\u0105cej Parlamentarnego Zespo\u0142u Stra\u017cak\u00f3w oraz wiceprzewodnicz\u0105cej Zespo\u0142u Bankowo\u015bci Sp\u00f3\u0142dzielczej ds. Prawa Sp\u00f3\u0142dzielczego. Ponadto w Radzie Nadzorczej Banku Polskiej Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci S.A. w Warszawie pe\u0142ni\u0142a funkcje cz\u0142onka (od IV 2005 r.) i sekretarza (od VII 2005 r.), a od X 2006 r. by\u0142a jej przewodnicz\u0105c\u0105. Uczestniczy\u0142a w przygotowaniu szeregu projekt\u00f3w ustaw, m.in. o szczeg\u00f3lnych zasadach odpowiedzialno\u015bci funkcjonariuszy publicznych za naruszenie prawa oraz o finansach publicznych, a tak\u017ce zniesienia opodatkowania najbli\u017cszej rodziny od spadk\u00f3w i darowizn. Podejmowa\u0142a dzia\u0142ania w celu pozyskania \u015brodk\u00f3w finansowych dla wojew\u00f3dztwa podkarpackiego, m.in. na ochron\u0119 przeciwpo\u017carow\u0105, budow\u0119 dr\u00f3g i dla plac\u00f3wek zdrowia, w tym Szpitala Powiatowego w Mielcu. Wspiera\u0142a dzia\u0142ania os\u00f3b, kt\u00f3rym odebrano \u015bwiadczenia emerytalne i dla dzieci specjalnej troski. Na terenie Mielca jest cz\u0142onkiem: Stowarzyszenia \u201eNasz Mielec\u201d, Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej, Automobilklubu Mieleckiego i Klubu \u201eCarpatia\u201d, a ponadto honorowym cz\u0142onkiem OSP Rzemie\u0144. W plebiscycie mieleckiego Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d zosta\u0142a wybrana \u201eCz\u0142owiekiem roku 2002\u201d. By\u0142a tak\u017ce nominowana do tytu\u0142u \u201ePolityk Roku Polski Po\u0142udniowo-Wschodniej \u2013 J\u00f3zef 2002\u201d. W wyborach w 2007 r. zosta\u0142a po raz trzeci wybrana na pos\u0142a na Sejm RP z listy PO. W 2010 r. ponownie powierzono jej funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Ko\u0142a Powiatowego Platformy Obywatelskiej w Mielcu. W 2011 r. zosta\u0142a wybrana po raz czwarty na pos\u0142a do Sejmu\u00a0 z listy PO. Od 5 VI 2014 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej sejmowej Komisji Finans\u00f3w Publicznych. Od 2012 r. jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Zwi\u0105zku Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych RP. W 2014 r. zosta\u0142a umieszczona w rankingu 10 najlepszych pos\u0142\u00f3w. Pracuje w Banku Sp\u00f3\u0142dzielczym w Przec\u0142awiu jako prezes Zarz\u0105du. Nale\u017cy do Platformy Obywatelskiej. W 2014 r. w tygodniku \u201ePolityka\u201d zosta\u0142a wymieniona w grupie 10 najlepszych pos\u0142\u00f3w, na podstawie rankingu sporz\u0105dzonego przez dziennikarzy parlamentarnych. (Doceniono jej\u00a0 prac\u0119 w komisjach finans\u00f3w publicznych i ochrony zdrowia.) Tygodnik \u201ePolityka\u201d r\u00f3wnie\u017c w 2015 r. doceni\u0142 jej prac\u0119 poselsk\u0105 i w rankingu najlepszych pos\u0142\u00f3w VII kadencji umie\u015bci\u0142 j\u0105 w\u015br\u00f3d 13 wyr\u00f3\u017cnionych. Lokalnym potwierdzeniem tej wysokiej oceny by\u0142o uzyskanie mandatu pos\u0142a w wyborach parlamentarnych w 2015 i 2019 r.\u00a0 W kadencji 2015-2019 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Komisji Finans\u00f3w Publicznych i by\u0142a cz\u0142onkiem Komisji Gospodarki i Rozwoju. Ponadto pracowa\u0142a w 13 podkomisjach nadzwyczajnych oraz pe\u0142ni\u0142a funkcje wiceprzewodnicz\u0105cego Parlamentarnego Zespo\u0142u Stra\u017cak\u00f3w i Parlamentarnego Zespo\u0142u Podkarpackiego. W kadencji 2019-2023 pe\u0142ni\u0142a funkcje: zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Komisji Finans\u00f3w Publicznych oraz cz\u0142onka Komisji Zdrowia i dw\u00f3ch podkomisji, przewodnicz\u0105cego Parlamentarnego Zespo\u0142u Podkarpackiego oraz wiceprzewodnicz\u0105cej Parlamentarnych Zespo\u0142\u00f3w: Stra\u017cak\u00f3w, ds. Kobiet i ds. Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci Mieszkaniowej. Ponadto w 2021 r. wesz\u0142a w sk\u0142ad Polsko-Indonezyjskiej Grupy Parlamentarnej. Jest liderk\u0105 wyst\u0105pie\u0144 sejmowych. W obecnej kadencji (od lata 2019 r. do czerwca 2022 r.) mia\u0142a 244 wypowiedzi (7. miejsce w\u015br\u00f3d pos\u0142\u00f3w). Z najwa\u017cniejszych ustaw, kt\u00f3re przeprowadzi\u0142a w Sejmie, nale\u017cy wymieni\u0107 nowelizacj\u0119 ustawy o podatku od spadk\u00f3w i darowizn w 2008 r. Od wielu lat aktywnie uczestniczy w \u017cyciu gospodarczym i spo\u0142ecznym regionu.\u00a0\u00a0 Wnosi znacz\u0105cy wk\u0142ad w realizacj\u0119 wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 lokalnych, m.in. by\u0142a inicjatork\u0105 budowy wa\u0142\u00f3w przeciwpowodziowych w regionie oraz obwodnicy Mielca. Ma Biura Poselskie w Mielcu, Rzeszowie i Tarnobrzegu. W wyborach 15 X 2023 wybrana zosta\u0142a na pos\u0142a X kadencji. Pracuje w Komisji Finans\u00f3w Publicznych (jest w niej zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego) i Podkomisji sta\u0142ej ds. instytucji finansowych (jest jej przewodnicz\u0105c\u0105). Ponadto nale\u017cy do 11 zespo\u0142\u00f3w parlamentarnych. M.in. jest przewodnicz\u0105c\u0105 Zespo\u0142u ds. Aglomeracji Rzeszowskiej, Podkarpackiego Zespo\u0142u Parlamentarnego i Zespo\u0142u Stra\u017cak\u00f3w oraz wiceprzewodnicz\u0105c\u0105 Zespo\u0142u ds. Sportu Kobiet. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in.: Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Banku Gospodarki \u017bywno\u015bciowej \u201eZa Zas\u0142ugi dla Bankowo\u015bci Sp\u00f3\u0142dzielczej\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Ochrony Przeciwpo\u017carowej\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ligi Obrony Kraju\u201d oraz Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Bankowo\u015bci Rzeczypospolitej Polskiej\u201d, Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Politechniki Rzeszowskiej\u201d (2011), Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d (2012) i Krzy\u017cem \u201eZa Wybitne Zas\u0142ugi dla Ligi Obrony Kraju\u201d.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOWRO\u0143SKA URSZULA DANUTA (z domu MA\u0106KOWIAK)<\/strong>, urodzona 16 IV 1933 r. w Krotoszynie, c\u00f3rka Jana i Stanis\u0142awy z domu Haremza. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Miliczu, matur\u0119 zda\u0142a w 1951 r. W roku szkolnym 1951\/1952 uczy\u0142a w Szkole Podstawowej w Ostrow\u0105sach ko\u0142o Milicza. W latach 1952\u20131956 studiowa\u0142a w Wy\u017cszej Szkole Wychowania Fizycznego we Wroc\u0142awiu i uzyska\u0142a tytu\u0142 trenera II klasy w gimnastyce sportowej. R\u00f3wnocze\u015bnie trenowa\u0142a gimnastyk\u0119 sportow\u0105 w AZS Wroc\u0142aw, zdoby\u0142a klas\u0119 I i by\u0142a czo\u0142ow\u0105 zawodniczk\u0105 w wojew\u00f3dztwie wroc\u0142awskim. W 1956 r. przyby\u0142a do Mielca i zosta\u0142a zatrudniona w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym nr 26. Ponadto podj\u0119\u0142a si\u0119 prowadzenia spo\u0142ecznie sekcji gimnastycznej Stali Mielec, ale zrezygnowa\u0142a w 1959 r. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Stali prowadzi\u0142a tak\u017ce w latach 1965-1973 jako trener koordynator gimnastyki sportowej. R\u00f3wnocze\u015bnie doskonali\u0142a warsztat pedagogiczny i trenerski, ko\u0144cz\u0105c m.in. kursy dla trener\u00f3w gimnastyki sportowej w Cetniewie (1959) i Chylicach (1971) oraz kurs s\u0119dzi\u00f3w gimnastyki. W latach 60. wsp\u00f3lnie z Janin\u0105 Rusek (nauczycielk\u0105 Liceum Pedagogicznego) przygotowywa\u0142a masowe pokazy gimnastyczne. W 1971 r. obroni\u0142a prac\u0119 magistersk\u0105 na AWF w Warszawie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. Ponadto uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu organizacji i zarz\u0105dzania. W 1974 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej nr 6 (sportowej) i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142a do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1986 r. W mi\u0119dzyczasie otrzyma\u0142a tytu\u0142 trenera I klasy (1976) i II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej (1985). W znacz\u0105cym stopniu przyczyni\u0142a si\u0119 do rozwoju kierowanej szko\u0142y oraz wielu sukces\u00f3w krajowych i zagranicznych. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Medalem KEN oraz Nagrod\u0105 II stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. Zmar\u0142a 9 VIII 2019 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\"\"SKOWRO\u0143SKA \u2013 ZIOMEK MONIKA MA\u0141GORZATA (z domu SKOWRO\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 30 V 1977 r. w Kolbuszowej, c\u00f3rka Zbigniewa i Stanis\u0142awy z domu Wra\u017ce\u0144. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1996 r. Studia licencjackie odby\u0142a w latach 1996-1999 w Wy\u017cszej Szkole Administracji i Zarz\u0105dzania w Przemy\u015blu (kierunek \u2013 administracja), a nast\u0119pnie studiowa\u0142a na Wydziale Prawa i Administracji UMCS\u00a0 w Lublinie Filia w Rzeszowie (kierunek \u2013 administracja) i w 2001 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra administracji. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1996 r. w Eldorado SA. w Lublinie Filia w Mielcu jako asystent kierownika. W 2001 r. przesz\u0142a do firmy \u201eMielec \u2013 Diesel Gaz\u201d Sp. z o.o. w Mielcu na stanowisko asystenta Zarz\u0105du. W latach 2006-2008 by\u0142a intendentem w Komunalnym Przedszkolu w Rzemieniu, pow. mielecki, a w latach 2008-2012 pracowa\u0142a w Urz\u0119dzie Miejskim w Przec\u0142awiu\u00a0 jako inspektor w Wydziale Promocji i Rozwoju. W latach 2009-2012 by\u0142a koordynatorem i realizatorem licznych projekt\u00f3w wsp\u00f3\u0142finansowanych ze \u015brodk\u00f3w UE na rzecz organizacji pozarz\u0105dowych, os\u00f3b bezrobotnych, senior\u00f3w oraz dzieci i m\u0142odzie\u017cy. W tym czasie uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe na Akademii Ekonomicznej (kierunek \u2013 rachunkowo\u015b\u0107 i finanse) w Krakowie (2007 r.) oraz studia podyplomowe na Uniwersytecie Rzeszowskim (kierunek \u2013 przygotowanie pedagogiczne dla nauczycieli przedmiot\u00f3w zawodowych) w Rzeszowie w 2010 r. Od 1 IX 2012 r. do 31 III 2017 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Firmy \u201eDwa Brzegi\u201d Samorz\u0105dowa Sp. z o.o. w Przec\u0142awiu. 13 IV 2017 r. zosta\u0142a zatrudniona w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowisku kierownika Biura Transportu Publicznego, a od 13 X 2017 r.\u00a0 do …. 2024 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 naczelnika Wydzia\u0142u Dr\u00f3g Miejskich i Transportu Publicznego. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. M.in. od 2009 r. jest cz\u0142onkiem Lokalnej Grupy Dzia\u0142ania PROWENT w Mielcu, od 2016 r. \u2013 cz\u0142onkiem OSP Rzemie\u0144, a od 2017 r. \u2013 sekretarzem Zarz\u0105du Stowarzyszenia Ludowy Klub Sportowy TEAM Przec\u0142aw. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. zosta\u0142a wybrana na radn\u0105 Rady Miejskiej w Przec\u0142awiu, a nast\u0119pnie wybrano j\u0105 na przewodnicz\u0105c\u0105 tej\u017ce Rady. Od … 2024 r. pracuje w Zarz\u0105dzie Transportu Miejskiego w Rzeszowie na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOWRO\u0143SKI KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 30 V 1907 r. w Kolbuszowej, syn W\u0142adys\u0142awa i Marii z domu Dec. Ucz\u0119szcza\u0142 do prywatnego gimnazjum w Kolbuszowej, a nast\u0119pnie do Pa\u0144stwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) w Mielcu, gdzie zda\u0142 matur\u0119 w 1925 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra, a nast\u0119pnie stopie\u0144 doktora z zakresu historii na podstawie pracy \u201eStudia nad osadnictwem w dorzeczu Wis\u0142oki i Sanu\u201d (1932). Jako nauczyciel historii pracowa\u0142 w Prywatnym Gimnazjum w Turku (woj. \u0142\u00f3dzkie) w latach 1935\u20131938 oraz w Gimnazjum Kupieckim TSL i innych szko\u0142ach rzeszowskich w latach 1938\u20131939. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142 w Kolbuszowej. Dzia\u0142a\u0142 w ruchu oporu (ZWZ\u2013AK), pos\u0142uguj\u0105c si\u0119 pseudonimami \u201eFiga\u201d i \u201eKowal\u201d. M.in. bra\u0142 udzia\u0142 w akcji rozpoznawczej przy wyrzutni pocisk\u00f3w V1 i V2 w Bli\u017anie i kolportowa\u0142 pras\u0119 konspiracyjn\u0105. Uczestniczy\u0142 w organizacji tajnego nauczania w Kolbuszowej i rejonie, pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Powiatowej Komisji Tajnego Nauczania. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej by\u0142 inspektorem szkolnym w Kolbuszowej, a nast\u0119pnie dyrektorem Gimnazjum (najpierw Prywatnego i p\u00f3\u017aniej Pa\u0144stwowego) w Kolbuszowej (do 1947 r.) i nauczycielem historii i j\u0119zyka polskiego w tej szkole oraz dyrektorem Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego dla Doros\u0142ych. Na pocz\u0105tku \u00a0lat 50. pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowej Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, a od 1952 r. w Pa\u0144stwowym Technikum Rolniczym w Weryni ko\u0142o Kolbuszowej. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Uczestniczy\u0142 w komitecie elektryfikacyjnym Kolbuszowej (w latach 40.) W latach 1957-1961 by\u0142 pos\u0142em na Sejm PRL. Przyczyni\u0142 si\u0119 do uruchomienia linii kolejowej Rzesz\u00f3w-Kolbuszowa-D\u0119ba. Wsp\u00f3lnie z bratankiem (Maciejem Skowro\u0144skim) zainicjowa\u0142 powo\u0142anie Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przyrody i Kultury im. J. Goslara w Kolbuszowej, a nast\u0119pnie w ramach dzia\u0142alno\u015bci tego Towarzystwa \u2013 utworzenie Muzeum Kultury Ludowej i Parku Etnograficznego w Kolbuszowej. Opublikowa\u0142 szereg prac na tematy historyczne i etnograficzne zwi\u0105zane z terenem Kolbuszowej i dawnej Puszczy Sandomierskiej. Zmar\u0142 26 XI 1974 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Kolbuszowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKOWRO\u0143SKI MICHA\u0141 ANTONI<\/strong>, urodzony 29 IX 1925 r. w Strzemieszycach, pow. b\u0119dzi\u0144ski, syn Stanis\u0142awa i Sabiny z domu Bryzga. Nauk\u0119 w gimnazjum przerwa\u0142a w 1939 r. wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 przy budowie i naprawach dr\u00f3g i kolei, a nast\u0119pnie w fabryce w D\u0105browie G\u00f3rniczej. W 1946 r. rozpocz\u0105\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Marynarce Wojennej, najpierw jako marynarz, a p\u00f3\u017aniej zawodowy podoficer. Interesowa\u0142 si\u0119 jednak lotnictwem i od 1 X 1948 r. rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w Oficerskiej Szkole Lotniczej w D\u0119blinie. Uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1951 r. w stopniu podporucznika, z II kategori\u0105 pilota wojskowego i uprawnieniami skoczka spadochronowego. W tym czasie uprawia\u0142 te\u017c gimnastyk\u0119 i odnosi\u0142 sukcesy. Od 1951 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w 3 Pu\u0142ku Lotnictwa My\u015bliwskiego i po przeszkoleniu na samolotach odrzutowych – w 13 PLM. W latach 1952\u20131954 s\u0142u\u017cy\u0142 w 41 PLM jako oficer strzelania powietrznego, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Oficerskiej Szkole Lotniczej w D\u0119blinie. 16 IX 1955 r. zosta\u0142 przeniesiony do rezerwy w stopniu kapitana. Od 1 XII 1955 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec jako pilot-oblatywacz i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 8 XI 1978 r. By\u0142 pierwszym mieleckim pilotem, kt\u00f3ry 16 IX 1956 r. wykona\u0142 lot na zmontowanym ca\u0142kowicie w Polsce samolocie my\u015bliwsko-szturmowym Lim-5 (MiG-17F). W 1957 r. uzyska\u0142 cywilne uprawnienia samolotowego pilota do\u015bwiadczalnego II klasy. Poza oblotami do\u015bwiadczalnymi i fabrycznymi pr\u00f3bami w locie samolot\u00f3w w Mielcu wielokrotnie przebazowywa\u0142 samoloty do odbiorc\u00f3w zagranicznych, m.in. An-2 do stolicy Iraku \u2013 Bagdadu w 1977 r. Kilkakrotnie przebywa\u0142 s\u0142u\u017cbowo w pa\u0144stwach, kt\u00f3re zakupi\u0142y wyprodukowane w Mielcu samoloty: Indonezji (Lim-5 – baza w Malangu w 1958 r., Lim-5P i TS-8 Bies \u2013 bazy w D\u017cakarcie i Bandungu w 1959 r.), Korea\u0144skiej Republice Ludowo-Demokratycznej (An-2 \u2013 baza w Phenianie w 1971 r.) i Indiach (TS-11 Iskra Bis-D \u2013 baza w Hajdarabadzie w 1976 r.). Ponadto w 1966 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w) i zda\u0142 matur\u0119 oraz uczestniczy\u0142 w szkoleniach specjalistycznych. Og\u00f3\u0142em w Mielcu oblata\u0142 1545 samolot\u00f3w, m.in.: 323 samoloty odrzutowe (Lim: -2, -5, -5P, -5M, -6 i -6Bis, TS-11 Iskra) i 1222 samoloty t\u0142okowe (An-2, TS-8 Bies). W swej lotniczej karierze lata\u0142 tak\u017ce na odrzutowcach: Jak-17W, Jak-23, UTI, Mig-15, Mig-15 bis i PZL M-15 oraz na samolotach t\u0142okowych: UT-2, Po-2, Junak-3, S-4 Kania 3, Jak-11, Jak-12, Jak-9W, Jak-9M, Jak-9P i Jak-18. W trwaj\u0105cej 30 lat pracy pilota wykona\u0142 8642 loty w czasie 5300 godzin. W 1984 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Krakowskiego Klubu Senior\u00f3w Lotnictwa. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem \u201eZwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci 1945\u201d i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 24 VII 1986 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

SK\u00d3RA EDYTA (po m\u0119\u017cu CZARNIK)<\/strong>, urodzona 28 II 1974 r., c\u00f3rka Zbigniewa i Wies\u0142awy Pazdan. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1993 r. Ponadto w latach 1989-1991 uczy\u0142a si\u0119 w Toms River High School North w New Jersey (USA). W latach szkolnych trenowa\u0142a karate tradycyjne w Mieleckim Klubie Karate \u201eKaminari\u201d, zdobywaj\u0105c szereg medali na Mistrzostwach Polski i jako reprezentantka kraju na Mistrzostwach Europy. Wa\u017cniejsze sukcesy: 1) Mistrzostwa Polski Junior\u00f3w: 1992 r. (Mielec) \u2013 z\u0142oty medal w kata dru\u017cynowym, srebrny w kumite indywidualnym, 1993 r. (Podd\u0119bice) \u2013 z\u0142oty w kata dru\u017cynowym, srebrny w kata indywidualnym, 1994 r. (Pi\u0142a) \u2013 z\u0142oty w kata indywidualnym, srebrny w kata dru\u017cynowym, 2) Mistrzostwa Europy Kadet\u00f3w i Junior\u00f3w: 1994 r. (Zakopane) \u2013 br\u0105zowy w kata indywidualnym, 3) Mistrzostwa Polski Senior\u00f3w: 1993 r. (Cz\u0142uch\u00f3w) \u2013 srebrny w kata dru\u017cynowym, 1994 r. (Cz\u0142uch\u00f3w) \u2013 srebrny w kata dru\u017cynowym, 4) Mistrzostwa Europy Senior\u00f3w: 1994 r. (Passau) \u2013 br\u0105zowy w kata dru\u017cynowym. Ponadto startowa\u0142a w Mistrzostwach Europy Senior\u00f3w w Karate Fudokan (1994 r., Praga) i wywalczy\u0142a srebrny medal w kata dru\u017cynowym. Studia z zakresu zarz\u0105dzania i marketingu na Uniwersytecie Warszawskim uko\u0144czy\u0142a w 1998 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1996 r. pracowa\u0142a w Credit Suisse First Boston jako recepcjonistka w Biurze Maklerskim, a w latach 1998-1999 jako sekretarka w Dziale Bankowo\u015bci Inwestycyjnej i asystentka dyrektora generalnego. Kolejnymi firmami i stanowiskami by\u0142y: M Promotion \u2013 Account Manager (1999-2000), Unilever Polska \u2013 stanowiska specjalisty w Dziale Sprzeda\u017cy i menad\u017cera w Dziale Marketingu (2000-2004), L\u2019Oreal Polska \u2013 menad\u017cer w Sektorze Farmaceutycznym (2005) i Reckitt Benckiser Polska \u2013 menad\u017cer. Specjalizuje si\u0119 w dziedzinie trade marketingu i sprzeda\u017cy. Kieruje zespo\u0142em pracownik\u00f3w, organizuje og\u00f3lnopolskie akcje promocyjne dla r\u00f3\u017cnych kana\u0142\u00f3w dystrybucji oraz tworzy strategie promocji i oferty handlowe. Wsp\u00f3\u0142pracuje z agencjami promocyjnymi i prowadzi analizy marketingowe.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SK\u00d3RA KLEMENS<\/strong>, urodzony 23 XI 1926 r. w Husiatynie, woj. tarnopolskie, syn Antoniego i Emilii z domu Stachowicz. Losy wojenne sprawi\u0142y, \u017ce w 1939 r. schroni\u0142 si\u0119 wraz z rodzicami u rodziny w Borowej ko\u0142o Mielca. W 1947 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119. Studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu i Politechniki we Wroc\u0142awiu uko\u0144czy\u0142 w 1952 r. Jako lekarz pracowa\u0142 w r\u00f3\u017cnych jednostkach Wojska Polskiego do 1957 r., awansuj\u0105c do stopnia majora. Od 1957 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 naukowo-dydaktyczn\u0105 w Akademii Medycznej we Wroc\u0142awiu jako starszy asystent I Kliniki Chirurgii. W 1961 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora, a w 1972 r. habilitowa\u0142 si\u0119. \u00a0Od 1973 r. kierowa\u0142 Klinik\u0105 Chirurgii Naczyniowej. W latach 1973-1974 przebywa\u0142 na stypendium w klinikach chirurgicznych uniwersytet\u00f3w w Bonn, Heidelbergu, Manchesterze i Londynie. W 1980 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora nadzwyczajnego, a w 1995 r. \u2013 profesora zwyczajnego. W pracy badawczej koncentrowa\u0142 si\u0119 na chirurgii naczyniowej, ale wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 tak\u017ce sprawom organizacyjnym i dydaktyce. By\u0142 jednym z pierwszych polskich lekarzy, kt\u00f3rzy wprowadzili leczenie chirurgiczne mia\u017cd\u017cycy zarostowej t\u0119tnic. \u00a0Doprowadzi\u0142 do zorganizowania o\u015brodka transplantacyjnego i kierowa\u0142 nim. Zainicjowa\u0142 i rozwin\u0105\u0142 program przeszczep\u00f3w nerek oraz wspiera\u0142 program przeszczep\u00f3w w\u0105troby. Opublikowa\u0142 oko\u0142o 250 prac i artyku\u0142\u00f3w naukowych, by\u0142 uczestnikiem wielu konferencji i sympozj\u00f3w w kraju i za granic\u0105. Pod jego kierunkiem m.in. powsta\u0142o 14 rozpraw doktorskich oraz uzyska\u0142o habilitacj\u0119 7 os\u00f3b. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Odznak\u0105 \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Zdrowia\u201d. Zmar\u0142 28 IX 2000 r. Spoczywa na cmentarzu we Wroc\u0142awiu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SK\u00d3RA RYSZARD<\/strong>, urodzony 13 VI 1952 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Anny z Kucharskich. W 1966 r. ci\u0119\u017cko zachorowa\u0142 i przez nast\u0119pne kilkana\u015bcie lat leczy\u0142 si\u0119 i uczy\u0142 poza Mielcem. Matur\u0119 zda\u0142 w Warszawie w 1973 r. Studia z dziedziny grafiki i rysunku w ASP Krak\u00f3w uko\u0144czy\u0142 w 1977 r. Otrzyma\u0142 absolutorium, ale w uzyskaniu dyplomu przeszkodzi\u0142 nawr\u00f3t choroby. W 1974 r. zadebiutowa\u0142 w satyrycznym pi\u015bmie \u201eKaruzela\u201d, a nast\u0119pnie zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z czasopismem \u201eSzpilki\u201d. Po wprowadzeniu stanu wojennego (13 XII 1981 r.) aktywnie dzia\u0142a\u0142 w podziemnych strukturach zdelegalizowanej \u201eSolidarno\u015bci\u201d. Po interwencji SB pod koniec 1982 r. straci\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adzie Galanterii Metalowej w Mielcu. Wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 zatrudniony jako dozorca w Zak\u0142adzie Us\u0142ug Socjalnych WSK Mielec i do kwietnia 1985 r. m.in. sprz\u0105ta\u0142 otoczenie budynku \u201eOwiewki\u201d przy ul. F. Chopina. Nawr\u00f3t choroby spowodowa\u0142, \u017ce w 1985 r. przeszed\u0142 na rent\u0119 inwalidzk\u0105 i pozostaje na niej nadal. W latach 1982-1984 nale\u017ca\u0142 do Klubu Tw\u00f3rc\u00f3w i Sympatyk\u00f3w Kultury \u201eS\u0119k\u201d w Mielcu i by\u0142 autorem znaku graficznego \u201eS\u0119ka\u201d. Do 1985 r. by\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu. W 1986 r., wraz z gronem przyjaci\u00f3\u0142, zorganizowa\u0142 Duszpasterstwo Ludzi Pracy przy parafii \u015bw. Mateusza. Na spotkaniach organizowanych przez DLP mieszka\u0144cy Mielca mieli m.in. mo\u017cliwo\u015b\u0107 spotykania si\u0119 z wybitnymi intelektualistami i opozycjonistami oraz obejrze\u0107 \u00a0zakazane przez cenzur\u0119 filmy. Pod koniec lat 80. wst\u0105pi\u0142 do Konfederacji Polski Niepodleg\u0142ej i zosta\u0142 pierwszym kierownikiem Rejonu Dzia\u0142ania KPN w Mielcu. Pod koniec stycznia 1990 r., przy pomocy niewielkiej grupy m\u0142odych konfederat\u00f3w, zaj\u0105\u0142 siedzib\u0119 Komitetu Miejskiego PZPR. Po kilkunastu godzinach tej okupacji pe\u0142nomocnik Wies\u0142awa Ciesielskiego \u2013 \u00f3wczesnego I sekretarza KW PZPR w Rzeszowie \u2013 podpisa\u0142 dokument, na mocy kt\u00f3rego ostatni funkcjonariusze PZPR bezwarunkowo opu\u015bcili budynek. W latach 90., poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 polityczn\u0105, powr\u00f3ci\u0142 do rysunku, m.in. wielokrotnie uczestnicz\u0105c w konkursie rysunku satyrycznego The International Cartoon Festival w Koncke Heist (Belgia). Jego prace znajduj\u0105 si\u0119 w Niemczech, USA, Kanadzie, Francji i Rosji. W latach 1991-1998 by\u0142 \u0142awnikiem w S\u0105dzie Rejonowym w Mielcu. W 1994 r. zosta\u0142 wybrany (z ramienia centroprawicy) radnym Rady Miejskiej w Mielcu i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Miasta Mielca, a tak\u017ce radnym Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego na kadencj\u0119 1994-1998. W 1998 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Rady ds. Bezpiecze\u0144stwa Publicznego przy Komendancie Wojew\u00f3dzkim Policji w Rzeszowie. W marcu 2005 r., jako pierwszy w regionie, upubliczni\u0142 nazwiska funkcjonariuszy SB i tajnych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w SB, za przyczyn\u0105 kt\u00f3rych IPN przyzna\u0142 mu status osoby pokrzywdzonej. Jest autorem dokumentalnej ksi\u0105\u017cki \u201eEsbeckie \u015bwiadectwa\u201d. W 2006 r. zosta\u0142 \u0142awnikiem w S\u0105dzie Pracy w Mielcu, a 12 XI 2006 r. wybrano go (z listy Prawa i Sprawiedliwo\u015bci) ponownie na radnego Rady Miejskiej w Mielcu i przewodnicz\u0105cego Komisji Porz\u0105dku Publicznego i Regulaminowej na kadencj\u0119 2006-2010. By\u0142 opiekunem zwierz\u0105t. Zmar\u0142 5 VII 2009 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Po\u015bmiertnie odznaczony Krzy\u017cem Kawalerskim OOP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SK\u00d3RSKI KAZIMIERZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 27 V1965 r. w Padwi Narodowej, pow. mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Janiny z domu Augustyn. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107 elektryczna i elektroniczna, automatyka przemys\u0142owa), matur\u0119 zda\u0142 w 1985 r. Studia w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1988 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1991 r. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafii \u015bw. Wojciecha BM w Boles\u0142awiu ko\u0142o Szczucina (1991-1993) i parafii Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa w Tarnowie (1993-1994). Kolejne dwa lata studiowa\u0142 w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie, a w pa\u017adzierniku 1995 r. zosta\u0142 oddelegowany na misje do Brazylii. W latach 1995-2003 pracowa\u0142 w parafii \u015bw. Jana Chrzciciela (S\u00e3o Jo\u00e3o Batista) w archidiecezji Salvador (stan Bahia) jako wikariusz i od 1996 r. jako proboszcz.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SK\u00d3RSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 17 II 1934 r. w Wierzbicy, woj. lubelskie, syn Andrzeja i Stanis\u0142awy z domu Rolla. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Urz\u0119dowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1952 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego i w 1960 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra polonistyki. W 1959 r. zosta\u0142 zatrudniony jako nauczyciel w Szkole Podstawowej nr 13 we Wroc\u0142awiu, a w latach 1960-1967 pracowa\u0142 w Technikum Chemicznym w Gorzowie Wielkopolskim jako nauczyciel i zast\u0119pca dyrektora (od 1963 r.). W 1973 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Zasadniczej Szko\u0142y Budowlanej w Chorzelowie, a po jej przeniesieniu do zespo\u0142u obiekt\u00f3w ZST w Mielcu (1982-1983) \u2013 tak\u017ce dyrektorem Technikum Budowlanego. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do organizacji i rozwoju szko\u0142y oraz pozyskaniu dla niej bardzo dobrych warunk\u00f3w do dzia\u0142alno\u015bci. W 1986 r. uko\u0144czy\u0142 studium podyplomowe (kierunek: organizacja i zarz\u0105dzanie o\u015bwiat\u0105) w Krakowie. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1990 r. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 od 1960 r. aktywnie dzia\u0142a\u0142 w Stronnictwie Demokratycznym. Od 1969 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza Powiatowego Komitetu, a po 1975 r. sekretarza i przewodnicz\u0105cego Miejskiego Komitetu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Budownictwa i Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych\u201d, Nagrod\u0105 I stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania oraz wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca w 1982 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKR\u0118T ADAM<\/strong>, urodzony 8 XI 1931 r. w \u017b\u00f3\u0142kwi, syn Leona i Stefanii z Kasperskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w \u0141a\u0144cucie, matur\u0119 zda\u0142 w 1951 r. Studia na Akademii Wychowania Fizycznego we Wroc\u0142awiu uko\u0144czy\u0142 w 1954 r. Powr\u00f3ci\u0142 do \u0141a\u0144cuta i od roku szkolnego 1954\/1955 zosta\u0142 zatrudniony w macierzystym Liceum jako nauczyciel wychowania fizycznego. W 1956 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w 11-klasowej Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego. W 1960 r. zorganizowa\u0142 \u00a0sekcj\u0119 koszyk\u00f3wki w miejscowej \u201eStali\u201d i by\u0142 pierwszym trenerem zespo\u0142u senior\u00f3w do 1968 r. W tym czasie zesp\u00f3\u0142 \u201eStali\u201d awansowa\u0142 do klasy okr\u0119gowej, a nast\u0119pnie do ligi mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej. W 1969 r. zosta\u0142 nauczycielem wychowania fizycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. Tak\u017ce i w tej szkole propagowa\u0142 koszyk\u00f3wk\u0119. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1985 r. Odznaczony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Od roku akademickiego 2007\/2008 prowadzi\u0142 spo\u0142ecznie zaj\u0119cia z gimnastyki usprawniaj\u0105cej z grupami s\u0142uchaczy Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Wyr\u00f3\u017cniony statuetk\u0105 „Najaktywniejszy Senior Mielca 2018” w kategorii: „Sport, turystyka i rekreacja”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKR\u0118TKA JAN Z PAW\u0141OWA<\/strong>, herbu Godziemba, w latach 1463-1471 wymieni\u0142 wie\u015b Paw\u0142\u00f3w ko\u0142o Opatowa za Wojs\u0142aw ko\u0142o Mielca, stanowi\u0105cy dot\u0105d w\u0142asno\u015b\u0107 opactwa Benedyktyn\u00f3w na \u0141ysej G\u00f3rze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKROMNY HENRYK MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 24 XII 1926 r. w Poznaniu. Pierwsze treningi pi\u0142karskie odbywa\u0142 w latach 30. w m\u0142odzie\u017cowych dru\u017cynach Klubu Sportowego Kolejowego Przysposobienia Wojskowego Pozna\u0144 i po II wojnie \u015bwiatowej \u2013 w Kolejowym Klubie Sportowym Pozna\u0144 (p\u00f3\u017aniej Lech). Gra\u0142 na pozycji bramkarza i w pierwszych powojennych latach by\u0142 jednym z najlepszych w kraju. W reprezentacji Polski zadebiutowa\u0142 w 1947 r. w meczu z Jugos\u0142awi\u0105 jako zmiennik) i Rumuni\u0105 (ca\u0142y mecz). W latach 1948-1950 r. wyst\u0119powa\u0142 w barwach WKS (CWKS) Legia Warszawa. Od 1951 r. do 1959 r. (z wyj\u0105tkiem 1957 r., kiedy gra\u0142 w Lechu) by\u0142 jednym z najlepszych zawodnik\u00f3w Polonii Bytom, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do zdobycia mistrzostwa Polski w 1954 r. i wicemistrzostwa w 1952 r. Karier\u0119 reprezentacyjn\u0105 zako\u0144czy\u0142 w 1952 r. z bilansem 7 mecz\u00f3w. Prac\u0119 trenersk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1959 r. w II-ligowym (2. szczebel rozgrywek) Pia\u015bcie Gliwice. W sezonie 1961 r. prowadzi\u0142\u00a0 z powodzeniem beniaminka ekstraklasy – dru\u017cyn\u0119 Stal Mielec (m.in. 4:3 z Poloni\u0105 Bytom, 2:0 z Legi\u0105 Warszawa i 6:1 z Lechi\u0105 Gda\u0144sk) i przed\u0142u\u017cy\u0142 jej pobyt w czo\u0142\u00f3wce krajowej na nast\u0119pny sezon. Na sezon 1962 r. powr\u00f3ci\u0142 do Piasta Gliwice. Zmar\u0142 16 XI 1962 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKRZYDLATA (ULICA),<\/strong>\u00a0niewielka ulica na osiedlu Borek.\u00a0 Biegnie od ul. H. Sienkiewicza w kierunku zachodnim, najpierw pomi\u0119dzy star\u0105 zabudow\u0105, a nast\u0119pnie budowanymi nowymi \u201eszereg\u00f3wkami\u201d. Jest w\u0142asno\u015bci\u0105 osoby fizycznej i sp\u00f3\u0142ki z o.o. sp. k. Powsta\u0142a w 2020 r. w zwi\u0105zku z potrzeb\u0105 dojazdu do buduj\u0105cych si\u0119 tam dom\u00f3w mieszkalnych. Aktualnie (2021 r.) ma nawierzchni\u0119 utwardzon\u0105.
Nazw\u0119, zgodnie z wnioskiem wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicieli, nada\u0142a jej Rada Miejska w Mielcu na sesji w dn. 30 IX 2020 r. uchwa\u0142\u0105 nr XXV\/249\/2020. Zgodnie z intencj\u0105 wnioskodawc\u00f3w nazwa jednoznacznie kojarzy si\u0119 ze \u201eskrzydlat\u0105\u201d promocj\u0105 miasta w kraju i na \u015bwiecie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYNIARZ ZOFIA (z domu JUNG)<\/strong>, urodzona 11 II 1931 r. w Chorzelowie ko\u0142o Mielca, c\u00f3rka Jana i Zofii z domu Babula. Ucz\u0119szcza\u0142a do Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie przenios\u0142a si\u0119 do nowo utworzonego Liceum Pedagogicznego w Mielcu i w 1950 r. zda\u0142a matur\u0119. W latach 1950-1952 pracowa\u0142a w Pa\u0144stwowym Technikum Rolniczym w Rzemieniu jako nauczycielka. 1 VI 1952 r. powierzono jej funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u Szkolno-Harcerskiego w ZP ZNP w Mielcu. W 1954 r. przesz\u0142a do pracy w PSS \u201eSpo\u0142em\u201d, ale wkr\u00f3tce zwolni\u0142a si\u0119 ze wzgl\u0119d\u00f3w rodzinnych. Do zawodu nauczycielskiego powr\u00f3ci\u0142a 1 IX 1959 r. jako nauczycielka Szko\u0142y Podstawowej nr 5 w Mielcu. W 1978 r. uzyska\u0142a kwalifikacje r\u00f3wnowa\u017cne wy\u017cszym studiom zawodowym. Przez wiele lat popularyzowa\u0142a w\u015br\u00f3d dzieci i m\u0142odzie\u017cy ide\u0119 oszcz\u0119dzania. \u00a0Od wst\u0105pienia do ZNP w 1950 r. wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a zwi\u0105zkowej pracy spo\u0142ecznej. 1 I 1986 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119, ale dzia\u0142a nadal w Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w ZNP w Mielcu, pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 skarbnika. Od 1982 r. udziela si\u0119 w \u201eCaritasie\u201d przy parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ota Odznak\u0105 ZNP i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 SKO oraz specjalnym dyplomem biskupa tarnowskiego za aktywne uczestniczenie \u201ew dziele mi\u0142osierdzia chrze\u015bcija\u0144skiego\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKRZY\u0143SKI JAN<\/strong>, ksi\u0105dz, kanonik sandomierski. Pochodzi\u0142 z rodu szlacheckiego herbu \u0141ada. W 1618 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 dziekana dekanatu mieleckiego. Zmar\u0142 w 1652 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKRZYPCZAK DARIUSZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 13 XI 1967 r. w Rawiczu, syn J\u00f3zefa i Reginy. Absolwent technikum elektrycznego (specjalno\u015b\u0107: trakcja elektryczna). Trener pi\u0142ki no\u017cnej z dyplomem UEFA Pro. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w 1975 r. w klubie Rawia Rawicz. W 1982 r., jako junior, przeszed\u0142 do Lecha Pozna\u0144. W 1984 r. gra\u0142 w reprezentacji Polski U-18 i przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia br\u0105zowego medalu na Mistrzostwach Europy U-18 w ZSRR. Do I zespo\u0142u ekstraklasowego Lecha (w\u00f3wczas mistrza Polski) awansowa\u0142 przed sezonem 1984\/1985. W Lechu gra\u0142 jako \u015brodkowy pomocnik do 1994 r. Wyst\u0105pi\u0142 w 245 meczach i strzeli\u0142 36 goli. Wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w \u00f3wczesne sukcesy pozna\u0144skiej dru\u017cyny: zdobycie mistrzostwa Polski w 1990 r., 1992 r. i 1993 r., wywalczenie Pucharu Polski w 1988 r. oraz Superpucharu Polski\u00a0 w 1990 r. i 1992 r. W latach 1991-1992 zagra\u0142 w 7 meczach I reprezentacji Polski. W 1994 r. wyjecha\u0142 do Szwajcarii i gra\u0142 w tamtejszych znanych klubach: FC Aarau (1994-2003),\u00a0 FC Hochdorf (2003-2005) i FC Langenthal (2005-2007). Wyczynowa karier\u0119 zawodnicz\u0105 zako\u0144czy\u0142 1 VII 2007 r. W czasie pobytu w Aarau pracowa\u0142 tak\u017ce jako asystent trenera dru\u017cyny U-17 FC Aarau. Kolejnymi zespo\u0142ami, z kt\u00f3rymi pracowa\u0142 jako szkoleniowiec, by\u0142y: FC Aarau U16 (2007-2009, I trener), FC Luzern U16 (2009-2010, I trener), FC Emmenbr\u00fccke (2010-2011, I trener), FC Entfelden (2011-2012, I trener), FC Wohlen (2012, asystent trenera), FC Luzern (2012-2013, asystent trenera), FC Wangen bei Olten (2016, I trener),\u00a0 Black Stars Bazylea (2016-2017, I trener), FC Solothurn (2017-2019, I trener). W 2019 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polski i zosta\u0142 zatrudniony w Lechu Pozna\u0144 na stanowisku asystenta trenera i p\u00f3\u017aniej trenera na zast\u0119pstwie. Przed sezonem 2020\/2021 zosta\u0142 I trenerem ekstraklasowej dru\u017cyny PGE FKS Stal Mielec. Na pocz\u0105tku listopada 2020 r. zosta\u0142 odwo\u0142any z funkcji z powodu s\u0142abej postawy zespo\u0142u w rozgrywkach ekstraklasy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYPCZAK MARIA (z domu \u015aL\u0118ZAK)<\/strong>, urodzona 22 VII 1927 r. w Suchorzowie, pow. tarnobrzeski, c\u00f3rka Piotra i Julii z domu Machlarz. Uko\u0144czy\u0142a szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Baranowie Sandomierskim, ale dalsz\u0105 nauk\u0119 przerwa\u0142a wojna. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142a w tajnych kompletach (dwie klasy gimnazjum). Po wojnie kontynuowa\u0142a nauk\u0119 w Gimnazjum im. Hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnobrzegu i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Nisku, gdzie zda\u0142a matur\u0119 w 1947 r. W latach 1947-1948 by\u0142a kierownikiem Szko\u0142y Podstawowej w Domacynach, pow. tarnobrzeski. Od 1948 r. do 1954 r. by\u0142a nauczycielk\u0105 w Szkole Podstawowej w D\u0105browicy-\u015al\u0119zakach, a w latach 1954-1966 w Szkole Podstawowej w Chmielowie, pow. tarnobrzeski. Du\u017co czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Zak\u0142ada\u0142a i prowadzi\u0142a Ludowe Zespo\u0142y Sportowe i Szkolne Ko\u0142a Sportowe, osi\u0105gaj\u0105c z m\u0142odzie\u017c\u0105 i dzie\u0107mi sukcesy w skali wojew\u00f3dzkiej i og\u00f3lnopolskiej. Prowadzi\u0142a te\u017c m.in. Zesp\u00f3\u0142 O\u015bwiaty dla Doros\u0142ych (kursy wieczorowe dla analfabet\u00f3w), wiejskie zespo\u0142y artystyczne i kulturalno-o\u015bwiatowe ZMP. By\u0142a kierownikiem Ogniska Metodycznego dla Nauczycieli w Tarnobrzegu z zakresu wychowania fizycznego. W 1962 r. przenios\u0142a si\u0119 do Mielca. W latach 1966-1974 by\u0142a nauczycielk\u0105 nauczania pocz\u0105tkowego i wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury. Od 1974 r. do 1985 r. pracowa\u0142a w Filii Wojew\u00f3dzkiej Biblioteki Pedagogicznej w Mielcu. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142a Zaoczne Wy\u017csze Studia Zawodowe w Rzeszowie w zakresie bibliotekoznawstwa. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 w 1985 r. pracowa\u0142a przez 5 lat na p\u00f3\u0142 etatu w Szkole Podstawowej nr 9 w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i nagrodami regionalnymi. Zmar\u0142a 14 X 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYPCZAK ZBIGNIEW JERZY<\/strong>, urodzony 17 II 1960 r. w Tarnobrzegu, syn J\u00f3zefa i Marii z domu \u015al\u0119zak. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1979 r. Studiowa\u0142 histori\u0119, a nast\u0119pnie histori\u0119 sztuki na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uzyskuj\u0105c tytu\u0142y magistra historii i magistra historii sztuki. Na studiach dzia\u0142a\u0142 w Niezale\u017cnym Zrzeszeniu Student\u00f3w, uczestniczy\u0142 w strajkach studenckich w 1981 r. i w 1988 r. W latach 1988-1992 przebywa\u0142 we W\u0142oszech. Od 1992 r. do 1998 r. pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowej S\u0142u\u017cbie Ochrony Zabytk\u00f3w w Tarnobrzegu na stanowisku inspektora wojew\u00f3dzkiego. W maju 1998 r. zosta\u0142 zatrudniony w Muzeum Regionalnym w Mielcu na stanowisku kustosza, a od czerwca 2003 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora SCK ds. Muzeum Regionalnego. W 2007 r. uzyska\u0142 na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim doktorat nauk humanistycznych na podstawie rozprawy:\u00a0Na drodze do wolno\u015bci. Mielczanie w walce o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski 1907-1918.<\/em>\u00a0Jest za\u0142o\u017cycielem (w 1998 r.) i redaktorem naczelnym \u201eRocznika Mieleckiego\u201d \u2013 periodyku o charakterze naukowym po\u015bwi\u0119conego historii lokalnej. (Do 2019 r. ukaza\u0142o si\u0119 21 tom\u00f3w.) Wyniki swych bada\u0144 z zakresu architektury, historii sztuki, historii regionalnej i ochrony zabytk\u00f3w opisa\u0142 w kilkudziesi\u0119ciu artyku\u0142ach o charakterze naukowym, popularnonaukowym i publicystycznym, m.in. na \u0142amach: \u201eRzeszowskiej Teki Konserwatorskiej\u201d, \u201eTek Krakowskich\u201d, \u201eRocznika Mieleckiego\u201d, \u201eRocznika Podhala\u0144skiego\u201d, \u201eRocznika Tarnobrzeskiego\u201d, \u201eTarnobrzeskich Zeszyt\u00f3w Historycznych\u201d, \u201eDw\u00f3r Polski. Zjawisko historyczne i kulturowe\u201d, \u201eMi\u0119dzy Wis\u0142\u0105 a Lwowem\u201d, \u201eSpotka\u0144 z Zabytkami\u201d i \u201eJahrbuch Weichsel-Werthe\u201d. Jest autorem ksi\u0105\u017cek:\u00a0Idea i czyn. Drogi mielczan do niepodleg\u0142o\u015bci 1907-1918<\/em>\u00a0(Mielec 2003),\u00a0Franciszek Krempa (1853-1935) ludowy trybun z Padwi Narodowej<\/em>,\u00a0Pa\u0142acyk Oborskich w Mielcu 1905-2005<\/em>\u00a0(Mielec 2004,… 2019), redaktorem opracowa\u0144 zbiorowych i monografii:\u00a0Anno domini…Ksi\u0119ga Go\u015bci Chorzelowa, Rozw\u00f3j przedsi\u0119biorczo\u015bci w regionie mieleckim. Historia i wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107<\/em>\u00a0(Mielec 2004),\u00a0Ksi\u0119ga jubileuszowa 100 rocznicy powstania Gimnazjum i Liceum w Mielcu 1905-2005<\/em>\u00a0(Mielec 2005),\u00a0Mielec i powiat mielecki w latach 1944-1956<\/em>\u00a0(Mielec 2005) oraz wsp\u00f3\u0142autorem albumu\u00a0Mielec wczoraj i dzi\u015b. W\u0119dr\u00f3wki po mie\u015bcie<\/em>. Nale\u017cy do Stowarzyszenia Historyk\u00f3w Sztuki w Rzeszowie, Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Nauk w Przemy\u015blu i Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. W 2006 r. zosta\u0142 wybrany z listy Prawa i Sprawiedliwo\u015bci na radnego Rady Powiatowej w Mielcu na kadencj\u0119 2006-2010 i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Komisji Rewizyjnej. Inicjator i wsp\u00f3\u0142organizator sesji naukowych, wystaw muzealnych i plenerowych oraz uroczysto\u015bci patriotycznych. Bada i opisuje histori\u0119 Mielca i okolic. Publikacje po 2005 r.:\u00a0Mielec i powiat mielecki w latach 1944-1956 (<\/em>Mielec 2005) – wsp\u00f3\u0142redaktor;\u00a0Mielec na dawnych poczt\u00f3wkach (<\/em>Mielec 2007) – wsp\u00f3\u0142autor;\u00a0Na drodze do wolno\u015bci Mielczanie w walce o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski 1907-1918<\/em>\u00a0(Mielec 2008) – autor;\u00a0Zak\u0142ady Lotnicze w Mielcu 1938-1989. U \u017ar\u00f3de\u0142 sukcesu (<\/em>Mielec 2008) – redaktor;\u00a0Rocznik Mielecki 2007-2008<\/em>, tom X-XI (Mielec 2008) – wsp\u00f3\u0142redaktor;\u00a0Reyowie Wspomnienia XIX-XX w. (<\/em>Mielec 2009) – opracowanie i wst\u0119p;\u00a0Rocznik Mielecki 2009-2010<\/em>, tom XII-XIII (Mielec 2010) – wsp\u00f3\u0142redaktor;\u00a0Rok 1920 Mielczanie w wojnie polsko-bolszewickiej (<\/em>Mielec 2010) – autor;\u00a0Mielec wczoraj i dzi\u015b,<\/em>\u00a0Wydanie II (Mielec 2010) – wsp\u00f3\u0142autor;\u00a0Historia obchod\u00f3w grunwaldzkich w Padwi Narodowej. W 500 rocznic\u0119 narodowych uroczysto\u015bci zwyci\u0119stwa nad Krzy\u017cakami 1410-1910 (<\/em>Padew Narodowa 2010) – autor;\u00a0Obchody grunwaldzkie w Padwi Narodowej. W 600. rocznic\u0119 zwyci\u0119stwa nad Krzy\u017cakami 1410-2010 (<\/em>Padew Narodowa 2010) – autor;\u00a0Rocznik Mielecki 2011-2012,<\/em>\u00a0tom XIV-XV (Mielec 2012) – wsp\u00f3\u0142redaktor;\u00a0Oborska Teresa, Pami\u0119tnik rodzinny, Mierowie, Jaworniccy, Oborscy (<\/em>Mielec 2012) – opracowanie, wst\u0119p i przypisy;\u00a0Krempa Andrzej, Zag\u0142ada \u017byd\u00f3w mieleckich (<\/em>Mielec 2012) \u2013 wydanie I (przedmowa i redakcja naukowa), 2013 – wydanie II (przedmowa i redakcja naukowa);\u00a0Z Podlasia do Mielca. Oborscy w powstaniu 1863 roku i ich p\u00f3\u017aniejsze losy (<\/em>Mielec 2013) – autor;\u00a0Pami\u0119\u0107 gorzkiej chwa\u0142y. Ziemia mielecka wobec powstania 1863 roku<\/em>\u00a0(Mielec 2013) – autor;\u00a0Z my\u015bl\u0105 o Polsce i polskiej wsi. Ruch ludowy w XIX i XX wieku<\/em>\u00a0(Mielec 2014) – redaktor,\u00a0Rocznik Mielecki 2013-2014,<\/em>\u00a0tom XVI-XVII (Mielec 2015) – wsp\u00f3\u0142redaktor;\u00a0Nierozstrzelana pami\u0119\u0107. Mielecki s\u0142ownik katy\u0144ski (<\/em>Mielec 2015) – autor;\u00a0Rocznik Mielecki 2015-2016,<\/em>\u00a0tom XVIII-XIX (Mielec 2016) – wsp\u00f3\u0142redaktor;\u00a0Ko\u0142o \u0141owieckie „\u0141o\u015b” w Mielcu 1948-2018<\/em>\u00a0(Mielec 2018) – autor,\u00a0Rocznik Mielecki 2017-2018,<\/em> tom XX-XXI (Mielec 2019) – wsp\u00f3\u0142redaktor, \u00a0Rocznik Mielecki 2019-2020,<\/em> tom XXII-XXIII (Mielec 2021) – red. nacz., \u00a0Rocznik Mielecki 2021-2022,<\/em> tom XXIV-XXV (Mielec 2024) – red. nacz.; Nierozstrzelana pami\u0119\u0107. Mielecki s\u0142ownik katy\u0144ski.<\/em>\u00a0Wydanie II poszerzone (Mielec 2020) – autor;\u00a0Policja w Mielcu<\/em> (Mielec 2020) – autor, \u0141owiectwo na Rzeszowszczy\u017anie<\/em> (Rzesz\u00f3w 2023) – autor. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Pro Patria, Medalem „Za Zas\u0142ugi dla \u0141owiectwa Rzeszowszczyzny”, Medalem 100-lecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci, Statuetk\u0105 „Sier\u017cant Micha\u0142” KW Policji w Rzeszowie, honorowym wyr\u00f3\u017cnieniem Tygodnika Wprost – „Orze\u0142” w kategorii „Lokalny Patriota” i Br\u0105zowym Medalem Reipublicae Memoriae Meritum oraz i Odznaczeniem „Zas\u0142u\u017cony dla Regionu Rzeszowskiego NSZZ „Solidarno\u015b\u0107”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYPEK CELINA STEFANIA (z domu W\u00d3JCIK)<\/strong>, urodzona 18 XI 1896 r. w Mielcu, c\u00f3rka Ignacego i Marii z Wery\u0144skich. Uko\u0144czy\u0142a \u017be\u0144sk\u0105 Szko\u0142\u0119 Wydzia\u0142ow\u0105 w Rzeszowie i Prywatne \u017be\u0144skie Seminarium Nauczycielskie w Przemy\u015blu, a egzamin maturalny zda\u0142a w c.k. M\u0119skim Seminarium Nauczycielskim w Kro\u015bnie w 1915 r. W latach 1915-1918 odby\u0142a praktyk\u0119 w charakterze tymczasowej nauczycielki w Szkole Ludowej w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca. Po z\u0142o\u017ceniu egzaminu kwalifikacyjnego w Tarnowie (26 II 1918 r.) uzyska\u0142a patent na nauczycielk\u0119 szk\u00f3\u0142 ludowych. Od wrze\u015bnia 1918 r. do wrze\u015bnia 1921 r. pracowa\u0142a jako nauczycielka w Szkole Ludowej w Mielcu. We wrze\u015bniu 1919 r. by\u0142a wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielk\u0105 Pierwszej Dru\u017cyny Harcerek im. E. Plater w Mielcu i sprawowa\u0142a nad ni\u0105 opiek\u0119 pedagogiczn\u0105. Po zawarciu zwi\u0105zku ma\u0142\u017ce\u0144skiego z Janem Skrzypkiem (w 1921 r.) zamieszka\u0142a w Maliniu ko\u0142o Mielca. Ograniczy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 i po\u015bwi\u0119ci\u0142a si\u0119 \u017cyciu rodzinnemu, wychowuj\u0105c trzech syn\u00f3w. W tym czasie zajmowa\u0142a si\u0119 malarstwem i koronkarstwem, przyozdabiaj\u0105c mieszkanie i tworz\u0105c atmosfer\u0119 przytulnego polskiego dworku. W latach 30. powr\u00f3ci\u0142a do dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, ca\u0142y sw\u00f3j czas wolny po\u015bwi\u0119caj\u0105c szerzeniu o\u015bwiaty na wsi. Jako przewodnicz\u0105ca Zarz\u0105du Powiatowego K\u00f3\u0142 Gospody\u0144 Wiejskich Powiatu Mieleckiego organizowa\u0142a szkolenia, kursy i wystawy o r\u00f3\u017cnej tematyce: kroju i szycia, haftu, koronkarstwa, higieny i czysto\u015bci, gotowania, wypieku chleba i hodowli zwierz\u0105t domowych. W czasie powodzi 1934 r. pozyskiwa\u0142a darczy\u0144c\u00f3w i organizowa\u0142a opiek\u0119 nad dzie\u0107mi i m\u0142odzie\u017c\u0105 rodzin poszkodowanych. W 1938 r., uzyskuj\u0105c pomoc finansow\u0105 od matki i siostry, wraz z m\u0119\u017cem zakupi\u0142a od \u017cydowskiej rodziny Hermele zrujnowan\u0105 poparcelacyjn\u0105 reszt\u00f3wk\u0119 Stojowice we wsi Rz\u0119dzianowice ko\u0142o Mielca. W czasie wojny obronnej 1939 r. wraz z rodzin\u0105 ewakuowa\u0142a si\u0119 na wsch\u00f3d, ale po ustaniu walk powr\u00f3ci\u0142a do Rz\u0119dzianowic. W czasie okupacji hitlerowskiej prowadzi\u0142a gospodarstwo domowe i wielokrotnie pomaga\u0142a m\u0119\u017cowi w udzielaniu schronienia \u201espalonym\u201d konspiratorom, m.in. z Krakowa, Lwowa i Warszawy oraz miejscowym prolondy\u0144skiemu ruchowi oporu. (Za t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Niemcy zamordowali jej syna Janusza, a m\u0119\u017ca aresztowali i katowali.) Po wojnie wraz z m\u0119\u017cem doprowadzi\u0142a gospodarstwo do normalnego funkcjonowania, ale za przekonania polityczne i niczym nie poparte zarzuty o dzia\u0142alno\u015bci antypa\u0144stwowej m\u0119\u017ca musia\u0142a wielokrotnie prze\u017cywa\u0107 jego aresztowania przez PUBP i nocne napady \u201enieznanych sprawc\u00f3w\u201d. (W czasie jednego z nich zamordowano jej matk\u0119 \u2013 Mari\u0119.) 10 IX 1948 r. funkcjonariusze WUBP i PUBP przeprowadzili rewizj\u0119 i aresztowali m\u0119\u017ca. Stefani\u0119 osadzono w areszcie domowym pod nadzorem funkcjonariuszy PUBP i MO, a nast\u0119pnie wyrzucono z domu, nie pozwalaj\u0105c na zabranie nawet rzeczy osobistych. 22 X 1948 r. orzeczono w Rzeszowie konfiskat\u0119 gospodarstwa Stojowice na rzecz Skarbu Pa\u0144stwa. Mimo uniewinniaj\u0105cego wyroku w procesie m\u0119\u017ca (i p\u00f3\u017aniej tak\u017ce syna Jerzego), nie zwr\u00f3cono gospodarstwa, a jedynie cz\u0119\u015b\u0107 rzeczy osobistych i resztki wyposa\u017cenia domu. Do 1950 r. mieszka\u0142a w Mielcu oraz czyni\u0142a starania o odzyskanie gospodarstwa i oczyszczenie z pom\u00f3wie\u0144 rozg\u0142aszanych przez przeciwnik\u00f3w politycznych m\u0119\u017ca, ale zniech\u0119cona oboj\u0119tno\u015bci\u0105 w\u0142adz i pogarszaj\u0105cym si\u0119 zdrowiem zrezygnowa\u0142a i wyjecha\u0142a do Gda\u0144ska, gdzie mieszka\u0142a z m\u0119\u017cem do \u015bmierci 11 I 1980 r. Spoczywa na Centralnym Cmentarzu \u201eSrebrzysko\u201d w Gda\u0144sku.<\/p>\r\n

\"\"SKRZYPEK JAKUB KRZYSZTOF,<\/b> urodzony 25 VII 1983 r. w Mielcu, syn Grzegorza i Emilii z domu Haracz. Absolwent Technikum Mechanicznego (specjalno\u015b\u0107: silniki spalinowe) w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 2002 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w firmie G.Troster Modell Und Formenbau na stanowiskach frezera CNC i montera form wtryskowych (2003-2004). W latach 2004-2006 prywatnie projektowa\u0142 przyrz\u0105dy: t\u0142oczniki,\u00a0 wykrojniki,\u00a0 formy wtryskowe i wulkanizacyjne. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Bryk BSP\u00a0 (samodzielny konstruktor narz\u0119dzi \u2013 projektowanie narz\u0119dzi p\u0142ytkami diamentowymi 2006-2007, \u00bd etatu), AGMAR S.A. (konstruktor form wtryskowych, 2006-2007; dyrektor ds. techniczno-handlowych dzia\u0142u przyrz\u0105dowego,\u00a0 2007-2008), Polskie Zak\u0142ady Lotnicze A Sikorsky Comany (konstruktor przyrz\u0105dowy, 2009-2015),\u00a0 Polskie Zak\u0142ady Lotnicze Lockchead Martin Comany (kierownik Sekcji Konstrukcyjnej Narz\u0119dzi i Przyrz\u0105d\u00f3w, 2015-2018; kierownik Dzia\u0142u Technicznego Przyrz\u0105d\u00f3w Monta\u017cowych, 2018-nadal). Jest pomys\u0142odawc\u0105 i autorem projektu modelu samolotu sylwetkowego PZL 37B \u0141o\u015b, obecnie stoj\u0105cego na terenie Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu. W zwi\u0105zku z du\u017cym zainteresowaniem przebiegiem prac nad budow\u0105 tego modelu, kilkakrotnie wyst\u0105pi\u0142 w programie telewizyjnym By\u0142o Nie Min\u0119\u0142o.<\/i> W 2019 r. rozpocz\u0105\u0142 prace projektowe modelu sylwetkowego samolotu PZL 23 A Kara\u015b pod patronatem programu telewizyjnego By\u0142o Nie Min\u0119\u0142o.<\/i><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYPEK JAN BART\u0141OMIEJ<\/strong>, urodzony 27 XII 1890 r. w Padwi Narodowej, pow. mielecki, syn Stanis\u0142awa i Anny z domu Ru\u0142a. W 1909 r. uko\u0144czy\u0142 \u015aredni\u0105 Szko\u0142\u0119 Rolnicz\u0105 w Mi\u0142ocinie ko\u0142o Rzeszowa, a nast\u0119pnie odby\u0142 praktyk\u0119 rolnicz\u0105 w maj\u0105tku Szczepana hr. Tarnowskiego w Maliniu, pow. mielecki. Po uko\u0144czeniu praktyki obj\u0105\u0142 administracj\u0119, a nast\u0119pnie otrzyma\u0142 generalne pe\u0142nomocnictwo w\u0142a\u015bcicieli ca\u0142ego maj\u0105tku, w sk\u0142ad kt\u00f3rego wchodzi\u0142y gospodarstwa: rolne, przetw\u00f3rcze (mleczarnia i gorzelnia), hodowlane i le\u015bne. Na stanowiskach tych pracowa\u0142 do 1938 r. By\u0142 aktywnym i znanym w wojew\u00f3dztwie krakowskim dzia\u0142aczem spo\u0142eczno-gospodarczym i politycznym. Jako wykszta\u0142cony rolnik nowator utrzymywa\u0142 kontakt z Wydzia\u0142em Rolniczym UJ i Akademia Rolnicz\u0105 w Dublanach ko\u0142o Lwowa, stosuj\u0105c nowoczesne metody gospodarki rolnej i eksperymentuj\u0105c na specjalnych poletkach do\u015bwiadczalnych. Wyprodukowane nasiona i sadzeniaki otrzymywa\u0142y certyfikaty i by\u0142y rozprowadzane w kraju i za granic\u0105. Za t\u0119 nowatorsk\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 zosta\u0142 odznaczony w 1935 r. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Przez szereg lat sprawowa\u0142 urz\u0105d w\u00f3jta Gminy Zbiorowej w Tuszowie Narodowym i Gminy Mielec-Wie\u015b w Mielcu. Przez 10 lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Okr\u0119gowego Towarzystwa Rolniczego w Mielcu. By\u0142 tak\u017ce prezesem Urz\u0119du Rozjemczego ds. Odd\u0142u\u017cenia Rolnictwa w Powiecie Mieleckim, wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Sp\u00f3\u0142dzielni Rolniczo-Handlowej \u201eK\u0142os\u201d w Mielcu (1911), cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego w Mielcu, cz\u0142onkiem Krakowskiej Izby Rolniczej i prezesem \u201eStrzelca\u201d. W 1934 r., pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Powiatowego Komitetu Powodziowego, ofiarnie i z nara\u017ceniem \u017cycia kierowa\u0142 ratowaniem ludzi i ich dobytku, a p\u00f3\u017aniej pomaga\u0142 w odbudowie zniszczonych teren\u00f3w. Za t\u0119 postaw\u0119 otrzyma\u0142 m.in. honorowe obywatelstwo gmin zniszczonych przez pow\u00f3d\u017a. Od m\u0142odo\u015bci nale\u017ca\u0142 do Stronnictwa Ludowego \u201ePiast\u201d i w latach 1928-1930 by\u0142 prezesem Zarz\u0105du Powiatowego. W 1930 r. przeszed\u0142 do BBWR i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa powiatowego tej organizacji. \u00a0W 1936 r. zosta\u0142 wybrany do Rady Wojew\u00f3dzkiej w Krakowie i by\u0142 cz\u0142onkiem jej komisji bud\u017cetowej. W 1937 r., w obliczu nasilaj\u0105cego si\u0119 hitleryzmu i militarnego zagro\u017cenia ze strony Niemiec, wst\u0105pi\u0142 do Obozu Zjednoczenia Narodowego, z kt\u00f3rego listy kandydowa\u0142 do Sejmu. W 1938 r. wraz z \u017con\u0105 Celin\u0105 Stefani\u0105, przy finansowej pomocy jej rodziny, nabyli od \u017cydowskiej rodziny Hermele gospodarstwo rolne Stojowice w Rz\u0119dzianowicach, b\u0119d\u0105ce zrujnowan\u0105 reszt\u00f3wk\u0105 poparcelacyjn\u0105. Po napa\u015bci Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 ewakuowa\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 na wsch\u00f3d, ale po zako\u0144czeniu dzia\u0142a\u0144 wojennych powr\u00f3ci\u0142 do Rz\u0119dzianowic. W czasie okupacji hitlerowskiej prowadzi\u0142 gospodarstwo i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z podziemiem prolondy\u0144skim. Trzykrotnie gestapo aresztowa\u0142o go i katowa\u0142o, ale ostatecznie nic mu nie udowodniono i wypuszczano z wi\u0119zienia. W latach 1945-1948 odbudowa\u0142 zniszczone gospodarstwo, dzia\u0142a\u0142 w ruchu sp\u00f3\u0142dzielczym oraz w Polskim Stronnictwie Ludowym i PSL \u201eNowe Wyzwolenie\u201d. 10 IX 1948 r. PUBP w Mielcu aresztowa\u0142o go, a w ca\u0142ym gospodarstwie przeprowadzono rewizj\u0119 i skonfiskowano szereg warto\u015bciowych przedmiot\u00f3w. Sfabrykowano te\u017c \u201edowody winy\u201d, np. podrzucono niemiecki karabin i p\u00f3\u017aniej przypadkowo \u201eznaleziono\u201d. Wkr\u00f3tce potem (22 X 1948 r.) skonfiskowano maj\u0105tek, cho\u0107 nie podlega\u0142 przepisom o reformie rolnej. Mimo stosowania brutalnych metod w \u015bledztwie, nie udowodniono Janowi Skrzypkowi winy i wypuszczono go na wolno\u015b\u0107. Starania o odzyskanie gospodarstwa nie da\u0142y \u017cadnych rezultat\u00f3w. Schorowany i wyczerpany pobytem w ci\u0119\u017ckich warunkach wi\u0119ziennych wyjecha\u0142 do rodziny w Gda\u0144sku, ale i tam mia\u0142 trudno\u015bci ze znalezieniem odpowiedniego zaj\u0119cia. Zmar\u0142 28 IX 1981 r. Spoczywa na Centralnym Cmentarzu \u201eSrebrzysko\u201d w Gda\u0144sku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYPEK JANUSZ (ksi\u0105dz),<\/strong> urodzony 16 IV 1965 r. w Mielcu, syn Jerzego i Eleonory z d. Skowron. Studia teologiczne na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie Wydzia\u0142 Teologiczny w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1991 r. z tytu\u0142em magistra teologii i w tym samym roku otrzyma\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: Okulice (1991-1994), Lubcza (1994-1999), Nieczajna (1999-2001), \u0141abowa (2001-2002), Gnojniku (2002-2006) i Woli Rz\u0119dzi\u0144skiej (2006-2010). W 2010 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Skrzyszowie ko\u0142o D\u0119bicy i sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2015 r. W sierpniu 2015 r. zosta\u0142 przeniesiony na probostwo w parafii w Gosprzydowej. Zmar\u0142 8 VII 2017 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYPEK JANUSZ MARIA<\/strong>, urodzony 9 IV 1923 r. w Maliniu, syn Jana i Cecylii Stefanii z domu W\u00f3jcik. Do 1939 r. mieszka\u0142 z rodzicami w Maliniu, a od 1939 r. do 1942 r. w Rz\u0119dzianowicach. W 1939 r. uko\u0144czy\u0142 nauk\u0119 gimnazjaln\u0105 (ma\u0142a matura) w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Na pocz\u0105tku sierpnia 1939 r. \u2013 w zwi\u0105zku z narastaj\u0105cym niebezpiecze\u0144stwem ze strony Niemiec hitlerowskich \u2013 zosta\u0142 powo\u0142any (w ramach gimnazjalnego Hufca Przysposobienia Wojskowego) do pe\u0142nienia s\u0142u\u017cby wartowniczej i ochrony wa\u017cnych obiekt\u00f3w gospodarczych. W czasie wojny obronnej 1939 r. przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do grupy wojskowej majora Millego i z ni\u0105 uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych a\u017c do kapitulacji w rejonie Zamo\u015bcia. W pa\u017adzierniku powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego domu i pomaga\u0142 w prowadzeniu gospodarstwa. Na prze\u0142omie 1939\/1940 wst\u0105pi\u0142 do Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej, zosta\u0142 zaprzysi\u0119\u017cony w stopniu podchor\u0105\u017cego i przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eKonrad\u201d. Na pocz\u0105tku 1943 r. podj\u0105\u0142 si\u0119 administracji maj\u0105tku Przybysz ko\u0142o Zg\u00f3rska (powiat mielecki, w czasie okupacji \u2013 d\u0119bicki), nale\u017c\u0105cego przed wojn\u0105 do Fundacji Ossoli\u0144skich. W okresie okupacji by\u0142 to o\u015brodek dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej, w kt\u00f3rym znajdowali schronienie ludzie poszukiwani przez gestapo, m.in. partyzanci, \u017bydzi i zbiegli z niewoli niemieckiej je\u0144cy radzieccy. Tam r\u00f3wnie\u017c stacjonowa\u0142y grupy partyzanckie os\u0142aniaj\u0105ce miejsca zrzut\u00f3w broni i rozdzielaj\u0105ce j\u0105 \u00a0dla poszczeg\u00f3lnych plac\u00f3wek AK. 20 V 1944 r. grupa \u201eJagdkomando\u201d pod dow\u00f3dztwem Pottenbauma i Flaschke (funkcjonariuszy gestapo w Rzeszowie) dokona\u0142a rewizji dworu, poszukuj\u0105c radiostacji i broni. (Otrzyma\u0142a prawdopodobnie donos od miejscowego zdrajcy.) Nie znaleziono niczego, ale gestapowcy po przes\u0142uchaniu i pobiciu Janusza Skrzypka rozstrzelali go i nakazali pogrzebanie na miejscu zbrodni. Rozstrzelano te\u017c innego pracownika maj\u0105tku Stanis\u0142awa Zieli\u0144skiego. B\u0119d\u0105cy w\u00f3wczas w pobli\u017cu: Stanis\u0142aw So\u0142tys (porucznik, ps. \u201eW\u00f3jt\u201d), Jan Skrzypek (ojciec Janusza), in\u017c. J\u00f3zef Piszczek i dwaj je\u0144cy radzieccy zostali aresztowani i przewiezieni do siedziby gestapo w Mielcu. (Dalszy ich los opisany jest w odr\u0119bnych biogramach.) 28 X 1945 r. nast\u0105pi\u0142a ekshumacja zw\u0142ok \u201eKonrada\u201d i pochowanie w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Pogrzeb by\u0142 wielk\u0105 manifestacj\u0105 patriotyczn\u0105 mieszka\u0144c\u00f3w Mielca, a zw\u0142aszcza spo\u0142eczno\u015bci Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYPEK JERZY KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 29 X 1928 r. w Mielcu, syn Jana i Cecylii Stefanii z domu W\u00f3jcik. Do 1935 r. mieszka\u0142 w Maliniu, a do 1939 r. w Mielcu, gdzie ucz\u0119szcza\u0142 do szko\u0142y powszechnej. W czasie okupacji hitlerowskiej pomaga\u0142 rodzicom przy gospodarstwie w Rz\u0119dzianowicach, obs\u0142uguj\u0105c r\u00f3\u017cne maszyny rolnicze. W latach 1942-1944 uczestniczy\u0142 w tajnym komplecie i uko\u0144czy\u0142 dwie klasy gimnazjalne. Jego rodzina by\u0142a podejrzewana o dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 i represjonowana przez niemieckich okupant\u00f3w (ojciec kilkakrotnie aresztowany, brat Janusz zamordowany przez Gestapo w 1944 r.). Po wyzwoleniu Mielca podj\u0105\u0142 dalsz\u0105 nauk\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1946 r. Po zdaniu egzaminu konkursowego w 1946 r. rozpocz\u0105\u0142 studia na Wydziale Budowy Okr\u0119t\u00f3w Politechniki Gda\u0144skiej i odt\u0105d do dzi\u015b mieszka w Gda\u0144sku. W tym czasie rodzina by\u0142a zn\u00f3w represjonowana za dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105, tym razem przez Urz\u0105d Bezpiecze\u0144stwa. W 1949 r. tak\u017ce Jerzy zosta\u0142 aresztowany przez UB w Gda\u0144sku i przekazany do UB w Rzeszowie, a nast\u0119pnie wi\u0119ziony i wielokrotnie przes\u0142uchiwany. Po rozprawach przed Rejonowym S\u0105dem Wojskowym i Najwy\u017cszym S\u0105dem Wojskowym zar\u00f3wno Jerzy jak i jego ojciec (Jan) zostali ostatecznie uniewinnieni. Mimo to Senat Politechniki Gda\u0144skiej uniewa\u017cni\u0142 Jerzemu wszystkie zaliczenia i egzaminy z drugiego i trzeciego roku studi\u00f3w. Jerzy nie za\u0142ama\u0142 si\u0119 i w 1954 r. uko\u0144czy\u0142 studia pierwszego stopnia, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera budownictwa okr\u0119towego. Z nakazu pracy zosta\u0142 skierowany do Stoczni P\u00f3\u0142nocnej w Gda\u0144sku (22 II 1954 r.) i pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach: in\u017cynier technolog (do 14 XI 1954 r.), kierownik Wydzia\u0142u Monta\u017cu Maszyn i Mechanizm\u00f3w Okr\u0119towych (do 1 V 1958 r.), kierownik Dzia\u0142u Produkcji i Nadzoru Budowy (do 31 III 1959 r.), zast\u0119pca dyrektora do spraw kooperacji i zaopatrzenia (do 19 IV 1962 r.) oraz dyrektor techniczny i I zast\u0119pca dyrektora Stoczni P\u00f3\u0142nocnej (do 31 I 1969 r.). W 1966 r. uko\u0144czy\u0142 studia drugiego stopnia na Wydziale Mechaniczno-Technologicznym Politechniki Gda\u0144skiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W czasie pracy w Stoczni P\u00f3\u0142nocnej m.in. uczestniczy\u0142 w produkcji statk\u00f3w r\u00f3\u017cnego przeznaczenia: lugrotrawler\u00f3w B-11 i B-17, okr\u0119t\u00f3w ratowniczych i dozorowych, ma\u0142ych zbiornikowc\u00f3w B-5 i B-500, motor\u00f3wek reprezentacyjnych i trawler\u00f3w B-21, a nast\u0119pnie kierowa\u0142 zespo\u0142em zabezpieczaj\u0105cym produkcj\u0119 stoczni w dostawy kooperacyjno-zaopatrzeniowe, doprowadza\u0142 do uruchamiania u poddostawc\u00f3w specjalistycznych urz\u0105dze\u0144, mechanizm\u00f3w i maszyn do wyposa\u017cania statk\u00f3w. Jako dyrektor techniczny kierowa\u0142 ca\u0142o\u015bci\u0105 dzia\u0142a\u0144 w zakresie technicznego przygotowania (modernizacja i rozw\u00f3j inwestycyjny stoczni), przyczyniaj\u0105c si\u0119 do znacz\u0105cego unowocze\u015bnienia stoczni, m.in. poprzez jej przej\u015bcie na wielkoseryjn\u0105 i realizowan\u0105 metodami przemys\u0142owymi produkcj\u0119 okr\u0119tow\u0105 o du\u017cej z\u0142o\u017cono\u015bci technicznej. By\u0142 autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem wielu projekt\u00f3w racjonalizatorskich oraz koncepcji rozwi\u0105za\u0144 organizacyjnych i usprawnie\u0144 proces\u00f3w produkcyjnych. 1 II 1969 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem naczelnym Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 30 IX 1973 r. W czasie kierowania stoczni\u0105 doprowadzi\u0142 do jej unowocze\u015bnienia, m.in. spowodowa\u0142 utworzenie biura konstrukcyjno-technologicznego, zmodernizowanie parku maszynowego, unowocze\u015bnienie metod budowy i remontu statk\u00f3w i okr\u0119t\u00f3w oraz podniesienie poziomu zaplecza socjalno-bytowego za\u0142ogi. Od 1 X 1973 r. do 1 III 1983 r. pracowa\u0142 w Zjednoczeniu Morskich Stoczni Remontowych w Gda\u0144sku jako naczelnik Wydzia\u0142u Eksportu (do 31 XII 1973 r.), dyrektor produkcji (do 30 VI 1979 r.) oraz dyrektor techniczny i I zast\u0119pca dyrektora zjednoczenia. W rezultacie likwidacji zjednocze\u0144 1 IV 1983 r. przeszed\u0142 na tzw. wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Wykonywa\u0142 prace zlecone, m.in. \u00a0zwi\u0105zane z koncepcj\u0105 rozwoju, organizacji i zarz\u0105dzania przemys\u0142u okr\u0119towego. W latach 1985-1987, po zawieszeniu emerytury, pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora administracyjnego Akademii Medycznej w Gda\u0144sku, a w latach 1987-1988 pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki dyrektora Zak\u0142ad\u00f3w Do\u015bwiadczalno-Produkcyjnych \u201eTechmor\u201d w Gda\u0144sku. 1 VII 1988 r. przeszed\u0142 ponownie na emerytur\u0119. Zasiada\u0142 w Radach Nadzorczych Stoczni im. Komuny Paryskiej (lata 80.) i Przedsi\u0119biorstwa Budowy Urz\u0105dze\u0144 Ch\u0142odniczych S.A. w Gdyni (od 1992 r.). Posiada stopie\u0144 kapitana Marynarki Wojennej RP. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, tytu\u0142em honorowym \u201eZas\u0142u\u017cony Stoczniowiec\u201d, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Morza\u201d. Zmar\u0142 16 VIII 2011 r. Spoczywa na Centralnym Cmentarzu \u201eSrebrzysko\u201d w Gda\u0144sku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYPEK JERZY TADEUSZ<\/strong>, urodzony 13 IX 1952 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Danuty z domu Bujak. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1971 r. Studia na Wydziale Ekonomiki Przemys\u0142u Akademii Ekonomicznej w Krakowie (kierunek: ekonomika przedsi\u0119biorstw przemys\u0142owych) uko\u0144czy\u0142 w 1975 r. z tytu\u0142em magistra. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w Akademii Ekonomicznej w Krakowie na stanowisku starszego wyk\u0142adowcy i w tej uczelni w 1983 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora nauk ekonomicznych. Jest autorem i wsp\u00f3\u0142autorem kilkudziesi\u0119ciu publikacji z zakresu problematyki zarz\u0105dzania przedsi\u0119biorstwami. Najwa\u017cniejsze z nich to ksi\u0105\u017cki: Biznes plan, Poltext, Warszawa 2005, Jak korzysta\u0107 z funduszy strukturalnych UE, Twigger 2005, Badania operacyjne w przyk\u0142adach i zadaniach, PWN Warszawa 2005. Opracowa\u0142 systemy: System Wspomagania Edukacji oraz\u00a0Repozytorium prac student\u00f3w<\/em>. Jest tak\u017ce wykonawc\u0105 kilkuset biznesplan\u00f3w i studi\u00f3w wykonalno\u015bci, m.in. \u201ePlanu strategicznego holdingu Zak\u0142ady Azotowe w Chorzowie, 2004\u201d, \u201ePlanu dzia\u0142ania PZL Mielec, 2004\u201d i \u201eStudi\u00f3w wykonalno\u015bci dla dzia\u0142ania 2.3. SPO WKP.\u201d Pracownik naukowy (doktor) i wyk\u0142adowca Katedry Ekonometrii i Bada\u0144 Operacyjnych Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcje pe\u0142nomocnika rektora ds. e-edukacji oraz kierownika Centrum E-learningu UEK. W 2012 r. zosta\u0142 wybrany na cz\u0142onka Zarz\u0105du Og\u00f3lnopolskiego Stowarzyszenia E-learningu Akademickiego. Prac\u0119 naukow\u0105 ukierunkowa\u0142 na zastosowania symulacyjne modeli w sferze zarz\u0105dzania przedsi\u0119biorstwem. Wyda\u0142 kolejne ksi\u0105\u017cki i opracowania na temat zasad sporz\u0105dzania biznesplan\u00f3w oraz studi\u00f3w wykonalno\u015bci uwzgl\u0119dniaj\u0105cych warunki pozyskiwania funduszy unijnych, m.in.\u00a0Zasady konstrukcji studium wykonalno\u015bci lub biznesplanu dla projekt\u00f3w wsp\u00f3\u0142finansowanych ze \u015brodk\u00f3w UE<\/em>, Twigger, Warszawa 2007 oraz\u00a0Biznesplan \u2013 model najlepszych praktyk,<\/em> Poltext 2011. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Nagrod\u0105 Association and Computing Machinery za Technical Suport Co-chair ITICSE 1999: Innovation and Technology In Komputer Scence Education \u2013 June 1999.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYPEK KAZIMIERZ STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 28 II 1953 r. w Podolu, pow. mielecki, syn Micha\u0142a i J\u00f3zefy z domu Wilaszek. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. Po studiach teologicznych w Tarnowie (1978) przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii z zakresu socjologii religii. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach: \u015bw. Katarzyny w Ole\u015bnie ko\u0142o D\u0105browy Tarnowskiej (1978-1981), Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu (1981-1987) i Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa w G\u00f3rkach Mieleckich (1987-1990). W 1990 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem tej parafii i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2023 r. Doprowadzi\u0142 do wybudowania nowej plebanii. Pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji, m.in.: dekanalnego referenta misyjnego dekanatu Mielec-P\u00f3\u0142noc (od 1992 r.), dekanalnego wizytatora nauki religii (od 1996 r.), rejonowego duszpasterza rolnik\u00f3w (od 2001 r.) i cz\u0142onka Rady Kap\u0142a\u0144skiej Diecezji Tarnowskiej (od 2004 r.). W 2005 r. – na pro\u015bb\u0119 Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego Zwi\u0105zku Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych RP w Mielcu – biskup ordynariusz tarnowski dr Wiktor Skworc mianowa\u0142 go kapelanem stra\u017cak\u00f3w powiatu mieleckiego i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2015 r. Odznaczony EC i RM oraz Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d. Zmar\u0142 14 X 2025 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYPEK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 23 II 1923 r. w Sierszy, syn J\u00f3zefa i Katarzyny z domu Kurdziel. W latach szkolnych (od 1934 r.) nale\u017ca\u0142 do Dru\u017cyny Harcerskiej im. p\u0142k. Lisa-Kuli przy \u201eFabloku\u201d w Chrzanowie i m.in. zdoby\u0142 \u201eTrzy pi\u00f3ra\u201d. Po szkole powszechnej ucz\u0119szcza\u0142 do Publicznej Szko\u0142y Dokszta\u0142caj\u0105cej Zawodowej w Chrzanowie, ale przerwa\u0142 nauk\u0119 i podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako robotnik w Fabryce Obrabiarek \u201eCegielski\u201d w Rzeszowie. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Silnik\u00f3w (Flugmotorenwerke) w Rzeszowie i od 7 I 1941 r. w chrzanowskim \u201eFabloku\u201d (Erste Lokomotivfabrik in Polen), sk\u0105d zosta\u0142 wys\u0142any na 1,5 miesi\u0105ca do pracy w Kassel. Po wojnie pracowa\u0142 nadal w \u201eFabloku\u201d jako konstruktor oprzyrz\u0105dowania w biurze fabrykacyjnym. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Bytomiu i zda\u0142 matur\u0119. W maju 1951 r. zosta\u0142 oddelegowany s\u0142u\u017cbowo do WSK Mielec i pozosta\u0142 na sta\u0142e w tym przedsi\u0119biorstwie. Pracowa\u0142 40 lat na stanowiskach kierowniczych w s\u0142u\u017cbie technicznego przygotowania produkcji, wnosz\u0105c znaczny wk\u0142ad w rozw\u00f3j tego pionu przedsi\u0119biorstwa. Wielokrotnie s\u0142u\u017cbowo wyje\u017cd\u017ca\u0142 za granic\u0119, m.in. do ZSRR, Czechos\u0142owacji i Wielkiej Brytanii. W 1991 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 sporo czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 40. wyst\u0119powa\u0142 w zespole teatralnym przy \u201eFabloku\u201d. W Mielcu by\u0142 cz\u0142onkiem m.in. ZZ Metalowc\u00f3w, SIMP i PTTK. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Nagrod\u0105 Zespo\u0142ow\u0105 NOT-u I stopnia za uruchomienie produkcji usterzenia do aerobusu I\u0141-86, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 ZZM oraz Medalem Pami\u0105tkowym OKB w Kijowie z okazji 30-lecia wsp\u00f3\u0142pracy WSK Mielec z OKB im. O.K. Antonowa. Zmar\u0142 16 IX 2001 r. Spoczywa na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYPEK LESZEK SZCZEPAN<\/strong>, urodzony 2 VI 1924 r. w Mielcu, syn Jana i Celiny Stefanii z domu W\u00f3jcik. Do wybuchu wojny w 1939 r. uko\u0144czy\u0142 trzy klasy Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej kontynuowa\u0142 nauk\u0119 na tajnych kompletach oraz pracowa\u0142 jako kre\u015blarz w niemieckiej firmie Johana Henniga w Mielcu. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Armi\u0105 Krajow\u0105. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego i w 1945 r. zda\u0142 matur\u0119. W latach 1945-1952 studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki \u015al\u0105skiej w Gliwicach (z przerw\u0105 w 1946 r., kiedy zosta\u0142 relegowany za udzia\u0142 w manifestacji trzeciomajowej i p\u00f3\u017aniej reaktywowany) i w 1952 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika (specjalno\u015b\u0107: ruchowo-energetyczna). Po studiach otrzyma\u0142 nakaz pracy do Elektrowni Zabrze i pe\u0142ni\u0142 tam funkcje: g\u0142\u00f3wnego energetyka, kierownika eksploatacji i zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera. W 1963 r. zosta\u0142 przeniesiony do Zak\u0142ad\u00f3w Energetycznych Okr\u0119gu Po\u0142udniowego (ZEOPd) w Katowicach na stanowisko g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. elektrowni, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako kierownik dzia\u0142u wytwarzania i zast\u0119pca g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera ds. elektrowni (1969), zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera ds. elektrowni (1972), dyrektor ds. rozwoju elektroenergetyki i ciep\u0142ownictwa (1978), dyrektor techniczny i I zast\u0119pca dyrektora naczelnego Po\u0142udniowego Okr\u0119gu Energetycznego w Katowicach. (W 1980 r. zmieniono nazw\u0119 ZEOPd Katowice na PdOEn Katowice.) W 1980 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 \u201eGeneralnego Dyrektora Energetyki II stopnia\u201d. W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W czasie pe\u0142nienia tych wa\u017cnych funkcji m.in.: doprowadzi\u0142 do unowocze\u015bnienia urz\u0105dze\u0144 wytwarzaj\u0105cych energi\u0119 (Zabrze), wprowadzi\u0142 w elektrowniach podleg\u0142ych ZEOPd metody TKE (Techniczna Kontrola Eksploatacji), uczestniczy\u0142 w opracowaniu za\u0142o\u017ce\u0144 projektowych Elektrowni Rybnik i Elektrowni Opole, kierowa\u0142 zespo\u0142em opracowuj\u0105cym \u201eModel gospodarki remontowej w energetyce zawodowej\u201d oraz bra\u0142 udzia\u0142 w opracowaniu i wdro\u017ceniu \u201eTechnologii Emulgatu\u201d do sk\u0142adowania odpad\u00f3w paleniskowych na sk\u0142adowiskach oraz w wyrobiskach kopal\u0144 w\u0119gla. Jest autorem szeregu wynalazk\u00f3w i projekt\u00f3w racjonalizatorskich. Od 1952 r. nale\u017cy do Stowarzyszenia Elektryk\u00f3w Polskich, od 1972 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Zag\u0142\u0119bia W\u0119glowego SEP w Katowicach, a od 1999 r. jest Zas\u0142u\u017conym Seniorem SEP OZW. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 SEP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017conego dla Energetyki\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 NOT, Odznak\u0105 Racjonalizatora Produkcji, tytu\u0142em \u201eZas\u0142u\u017conego Energetyka PRL\u201d oraz dwiema nagrodami zespo\u0142owymi Ministra G\u00f3rnictwa i Energetyki. Zmar\u0142 30 IX 2019 r. Pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Srebrzysko w Gda\u0144sku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYPEK MARIA (z domu GAWRZO\u0141)<\/strong>, urodzona 17 II 1935 r. w Kosowach, powiat kolbuszowski, c\u00f3rka Franciszka i Agnieszki z domu Dudek. W 1950 r. uko\u0144czy\u0142a Gimnazjum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Kolbuszowej, a w 1952 r. Studium Ekonomiczne-Eksploatacja Pocztowa w Rzeszowie. Od 1 VII 1952 r. zosta\u0142a zatrudniona w Obwodowym Urz\u0119dzie Pocztowo-Telekomunikacyjnym w Mielcu jako asystent pocztowy, a p\u00f3\u017aniej pracowa\u0142a jako referendarz s\u0142u\u017cby administracyjnej i kierownik Dzia\u0142u Kadr. 1 IX 1979 r. powierzono jej funkcj\u0119 naczelnika Urz\u0119du Pocztowo-Telekomunikacyjnego Mielec 3 i pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1996 r. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 50. by\u0142a radn\u0105 Miejskiej Rady Narodowej, a w latach 60. i 70. radn\u0105 Powiatowej Rady Narodowej. Nale\u017ca\u0142a te\u017c do Ligi Kobiet i w latach 1954-1958 by\u0142a cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatowego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik \u0141\u0105czno\u015bci\u201d i Odznak\u0105 400-lecia Poczty Polskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYPEK STANIS\u0141AW JAN<\/strong>, urodzony 25 VI 1948 r. w \u0141\u0105czkach Brzeskich, powiat mielecki, syn Wawrzy\u0144ca i Marii z domu Strz\u0119pka. Absolwent Technikum Mechanicznego w D\u0119bicy z matur\u0105 w 1967 r. Studiowa\u0142 na Wydziale In\u017cynierii Metali i Informatyki Przemys\u0142owej Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej im. St. Staszica w Krakowie i w 1973 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W nast\u0119pnym roku uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie pedagogiki wy\u017cszego szkolnictwa technicznego. Od 1974 r. zwi\u0105za\u0142 si\u0119 ze swoj\u0105 macierzyst\u0105 uczelni\u0105 \u2013 Akademi\u0105 G\u00f3rniczo-Hutnicz\u0105 im. St. Staszica w Krakowie i jako asystent pracowa\u0142 do 1982 r. W tym roku, na podstawie rozprawy pod tytu\u0142em:\u00a0Przemiany fazowe i subtelne zmiany struktury stali \u0141H15 wywo\u0142ane kontaktowym oddzia\u0142ywaniem dw\u00f3ch powierzchni<\/em>, otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora nauk technicznych, a nast\u0119pnie stanowisko adiunkta. W latach 1991-1992 pracowa\u0142 na Uniwersytecie Alberty w Edmonton (Kanada) jako \u201evisiting profesor\u201d. W 2002 r. habilitowa\u0142 si\u0119 na podstawie rozprawy pt.\u00a0Nowe mo\u017cliwo\u015bci pomiaru makronapr\u0119\u017ce\u0144 w\u0142asnych materia\u0142\u00f3w przy zastosowaniu dyfrakcji promieniowania X w geometrii sta\u0142ego k\u0105ta padania.<\/em>\u00a0W latach 2005-2012 pracowa\u0142 jako profesor nadzwyczajny, a w 2012 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora zwyczajnego. Od 2005 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika Pracowni Krystalografii i Rentgenografii w Katedrze Metaloznawstwa i Metalurgii Proszk\u00f3w. Jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem oko\u0142o 180 publikacji naukowych w j\u0119zykach: polskim, angielskim i rosyjskim oraz wsp\u00f3\u0142autorem trzech ksi\u0105\u017cek o tematyce in\u017cynierii materia\u0142owej. Najwa\u017cniejsze funkcje to:\u00a0 cz\u0142onek Rady Wydzia\u0142u In\u017cynierii Metali i Informatyki Przemys\u0142owej AGH (od 2002 r.), cz\u0142onek Rady Programowej Mi\u0119dzywydzia\u0142owej Szko\u0142y In\u017cynierii Biomedycznej AGH (2007-2013), cz\u0142onek Rady Programowej In\u017cynierii Biomedycznej na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i In\u017cynierii Biomedycznej (2014-2018) i cz\u0142onek Senackiej Komisji Dyscyplinarnej AGH (2012-2016). Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cuje si\u0119 w r\u00f3\u017cne przedsi\u0119wzi\u0119cia spo\u0142eczne, m.in. jest fundatorem Funduszu Pomocy Szkole Podstawowej w \u0141\u0105czkach Brzeskich, dzia\u0142aczem Rodzinnych Ogrod\u00f3w Dzia\u0142kowych w Krakowie, za\u0142o\u017cycielem i prezesem zarz\u0105du Stowarzyszenia \u201eZakrz\u00f3wek dla Krakowa\u201d oraz za\u0142o\u017cycielem i wiceprezesem zarz\u0105du Stowarzyszenia Ochrony D\u0119bnik. Utrzymuje bie\u017c\u0105cy kontakt z rodzinnymi stronami (\u0141\u0105czki Brzeskie, Przec\u0142aw, Mielec) i pomaga w r\u00f3\u017cnych sprawach. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Prezydenta Krakowa HONORIS GRACIA 2006 i Statuetk\u0105 \u201ePrzyjaciel O\u015bwiaty w Gminie Przec\u0142aw\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKRZYPEK W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 9 X 1893 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Jana i Julianny z domu Go\u0142da. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1914 r. Aktywnie uczestniczy\u0142 w \u00a0tajnych gimnazjalnych organizacjach niepodleg\u0142o\u015bciowych (\u201eZwi\u0105zek Jastrz\u0119bi\u201d, \u201ePrzebojem\u201d, \u201eZarzewie\u201d, Polskie Dru\u017cyny Strzeleckie), pos\u0142uguj\u0105c si\u0119 pseudonimami \u201eWi\u015bniowski\u201d i \u201eCzarny\u201d. Nale\u017ca\u0142 te\u017c do dru\u017cyny skautowej i pe\u0142ni\u0142 funkcje zast\u0119pcy dru\u017cynowego oraz instruktora m\u0142odszych skaut\u00f3w. W sierpniu 1914 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 z pierwsz\u0105 grup\u0105 mieleckich ochotnik\u00f3w do tworz\u0105cych si\u0119 polskich oddzia\u0142\u00f3w w Krakowie, ale wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 zwolniony z powodu choroby. Jeszcze w 1914 r. wst\u0105pi\u0142 do Seminarium Duchownego w Tarnowie, ale po roku zrezygnowa\u0142. Otrzyma\u0142 powo\u0142anie do wojska austriackiego (40 pu\u0142k piechoty w Rzeszowie) i w latach 1916-1917 bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych, ale na skutek pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu zdrowia zosta\u0142 ponownie zwolniony. Studiowa\u0142 w Akademii Rolniczej w Dublanach i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera rolnictwa. Przez pewien czas pracowa\u0142 jako zarz\u0105dca gospodarstw rolnych. W latach 1920-1921 uczestniczy\u0142 jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zosta\u0142 zatrudniony w Toruniu na stanowiskach zast\u0119pcy naczelnika Wydzia\u0142u Wytw\u00f3rczo\u015bci Zwierz\u0119cej i inspektora Pa\u0144stwowej Izby Rolniczej. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Zarz\u0105dzie G\u0142\u00f3wnym Stowarzyszenia Uczestnik\u00f3w Ruchu Niepodleg\u0142o\u015bciowego \u201eZarzewie\u201d w Warszawie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKRZYPIEC BO\u017bENA MARIA (z domu BURKIEWICZ)<\/strong>, urodzona 4 IV 1958 r. w Chorzowie, c\u00f3rka Wac\u0142awa i Heleny z domu Gowik. Absolwentka Liceum Plastycznego w Jaros\u0142awiu (kierunek \u2013 wystawiennictwo), \u00a0matur\u0119 zda\u0142a w 1978 r. Uzyska\u0142a te\u017c dyplom czeladnika w rzemio\u015ble fotografia. Uko\u0144czy\u0142a szereg kurs\u00f3w specjalistycznych oraz uczestniczy\u0142a w konferencjach szkoleniowych. W latach 1979-1982 prowadzi\u0142a pracowni\u0119 plastyczn\u0105 w ramach Rzemie\u015blniczej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eWielobran\u017cowej\u201d i Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych w Mielcu, a nast\u0119pne lata po\u015bwi\u0119ci\u0142a sprawom rodzinnym. W 1991 r. wznowi\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105, zak\u0142adaj\u0105c firm\u0119 Projektowanie Wn\u0119trz \u201eBena\u201d w Mielcu przy ul. K. Szymanowskiego. (W 1997 r. zmieni\u0142a nazw\u0119 na Pracownia Projektowa \u201eBena\u201d.) Jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem wielu projekt\u00f3w elewacji budynk\u00f3w oraz wn\u0119trz budynk\u00f3w nowych i modernizowanych (dom\u00f3w, restauracji, biur, sal konferencyjnych, galerii), kt\u00f3re przyj\u0119to i zrealizowano, m.in. w Mielcu (Urz\u0105d Miejski i wiele innych) oraz w D\u0119bicy, Le\u017cajsku, Nowym S\u0105czu, Przemy\u015blu, Ropczycach, Rzeszowie, Warszawie i Zakopanem. Szczeg\u00f3lnym osi\u0105gni\u0119ciem jest zaprojektowanie wn\u0119trz wielu obiekt\u00f3w firmy Multimedia, m.in. w Che\u0142mie, Chrzanowie, Cz\u0119stochowie, E\u0142ku, Gda\u0144sku, Gdyni, Gi\u017cycku, Gliwicach, Gorzowie Wielkopolskim, Ja\u015ble, Kaliszu, Katowicach, Lublinie, \u0141\u0119cznej, \u0141odzi, Malborku, P\u0142ocku, P\u0142o\u0144sku, Rzeszowie, Suwa\u0142kach, Szczecinie, \u015awidnicy, Tarnowie, Warszawie (centrala) i Wroc\u0142awiu. Od lat szkolnych anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie. W latach 70. nale\u017ca\u0142a do harcerstwa oraz trenowa\u0142a strzelectwo w LOK Mielec i Walterze Rzesz\u00f3w. W konkurencji PS-5 (pistolet) nale\u017ca\u0142a do czo\u0142\u00f3wki krajowej junior\u00f3w. Od lat 90. dzia\u0142a spo\u0142ecznie w organizacjach katolickich przy parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu, m.in. w Poradni Rodzinnej, a od 1993 r. nale\u017cy do og\u00f3lnopolskiego stowarzyszenia \u201eSpotkania Ma\u0142\u017ce\u0144skie\u201d (ruch rekolekcyjny) i aktualnie (wraz z m\u0119\u017cem) jest jednym z lider\u00f3w. Nale\u017cy te\u017c do Klubu Narciarskiego \u201e\u015amig\u201d w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKRZYPIEC MIKO\u0141AJ,<\/strong> urodzony 9 XII 1979 r. w Mielcu, syn Lucjana i Bo\u017ceny z domu Burkiewicz. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1998 r. Uczy\u0142 si\u0119 j. angielskiego w Churchill House School of English (Wielka Brytania, 1996 r.), studiowa\u0142 na\u00a0 Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Instytucie Dziennikarstwa, Medi\u00f3w i Komunikacji Spo\u0142ecznej, kierunek: Dziennikarstwo i Komunikacja Spo\u0142eczna (1998-2001). Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Wielkiej Brytanii na stanowisku zast\u0119pcy kierownika zarz\u0105dzania flot\u0105 w Lewis Day Londyn (2004-2006), a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako dziennikarz i fotoreporter w polskoj\u0119zycznym tygodniku \u201eNowy Czas\u201d w Londynie (2006-2009), dziennikarz i fotoreporter wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cy z mediami polonijnymi i polskim (do 2010) oraz pracownik administracji i t\u0142umacz w Green Surgery Londyn i Manchester (2009-2010). W 2010 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca, a kolejnymi miejscami jego pracy i stanowiskami by\u0142y: Remog Polska (specjalista ds. obs\u0142ugi klienta kluczowego, 2010-2011, Yasa Motors (konsultant ds. rozwoju nowego produktu, 2010-2011) i t\u0142umacz j\u0119zyka angielskiego (2010-2017). Od 2017 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w obszarze konsultingowo-marketingowym, \u015bwiadcz\u0105c us\u0142ugi t\u0142umacze\u0144 specjalistycznych z j. angielskiego oraz dziennikarsko-wydawnicze i fotograficzne. Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jest inicjatorem i wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Stowarzyszenia Inicjatyw Spo\u0142ecznych \u201eSpecjalna Strefa Ekologiczna\u201d w Mielcu (2012), wsp\u00f3\u0142odpowiedzialnym za pierwsze kampanie i petycje na rzecz czystego powietrza oraz zieleni miejskiej (od 2011 ), wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 i dzia\u0142aczem Sztabu Kryzysowego AERIS (2015), aktywist\u0105 i dziennikarzem obywatelskim w ramach projektu \u201e#OMielec \u2013 Obywatelski Mielec\u201d, komentatorem na \u0142amach Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d oraz radnym w spo\u0142ecznej Radzie Osiedla Smoczka I. Przyczyni\u0142 si\u0119 do zwr\u00f3cenia opinii publicznej na negatywne oddzia\u0142ywanie przemys\u0142u na \u015brodowisko (Euro-Eko, Kronospan) i tym samym do budowania \u015bwiadomo\u015bci ekologicznej w Mielcu i jego okolicy. Od 2018 r. jest jednym z reprezentant\u00f3w strony spo\u0142ecznej w zespole ds. czystego powietrza przy Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu oraz inicjatorem utworzenia Mieleckiego Alarmu Smogowego. W wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2024-2029.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKUBISZ TADEUSZ<\/strong>, urodzony 20 VIII 1946 r. w Kosztowej, pow. przemyski, syn Franciszka i Marii z domu Rado\u0144. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Dubiecku, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Chemicznym Politechniki \u015al\u0105skiej w Gliwicach i w 1969 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Po sta\u017cu w Zak\u0142adach Azotowych w Tarnowie (1969-1970) od VIII 1970 r. do IV 1981 r. pracowa\u0142 w OBR SK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowiskach: starszego technologa, kierownika oddzia\u0142u, kierownika laboratorium oraz g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. laboratorium i nowych technologii. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu in\u017cynierii materia\u0142owej na Politechnice Warszawskiej. W latach 1981-1984 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego metalurga WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Od 1984 r. do 2000 r. pracowa\u0142 w Kro\u015bnie, m.in. w WSK \u201ePZL-Krosno\u201d jako zast\u0119pca dyrektora ds. technicznych (1984-1991), zast\u0119pca dyrektora ds. handlowych i zarz\u0105dca komisaryczny (1993-1996) oraz prezes Zarz\u0105du \u201ePZL-Krosno\u201d S.A. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119, ko\u0144cz\u0105c m.in. studium podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania przedsi\u0119biorstwem na Uniwersytecie Warszawskim (1999 r.). W 2001 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca, gdzie powierzono mu stanowisko dyrektora operacyjnego \u2013 cz\u0142onka Zarz\u0105du Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych Sp. z o.o. Od 2002 r. do 2004 r. pracowa\u0142 w Agencji Rozwoju Przemys\u0142u jako ekspert ds. restrukturyzacji oraz epizodycznie w Zak\u0142adzie Przemys\u0142u Motoryzacyjnego POLMO w Gorlicach jako prezes zarz\u0105du. W sierpniu 2003 r. zosta\u0142 prezesem Zarz\u0105du PZL Mielec CARGO i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do lipca 2004 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 do Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu na stanowisko pe\u0142nomocnika zarz\u0105du ds. restrukturyzacji, za\u015b od lutego 2005 r. by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du. W dotychczasowej pracy w Mielcu uczestniczy\u0142 w realizacji wielu lotniczych projekt\u00f3w badawczo-rozwojowych i ich wdro\u017ceniu do produkcji samolot\u00f3w: M-15, M-18, An-28, M-20, M-28 i I-22, m.in. w opracowaniu i wdra\u017caniu nowych proces\u00f3w technologicznych, wdra\u017caniu nowych materia\u0142\u00f3w krajowych, badaniu laboratoryjnym materia\u0142owo-technologicznym, ekspertyzach i organizacji produkcji. W okresie \u201ekro\u015bnie\u0144skim\u201d bra\u0142 udzia\u0142 w wdro\u017ceniu do produkcji szybowca KR-03A i podwozi do samolot\u00f3w (PZL-104, PZL-106, PZL-110, PZL-140, An-28, M-18, M-20, I-22) oraz dzia\u0142alno\u015bci inwestycyjnej. Mia\u0142 tak\u017ce znacz\u0105cy udzia\u0142 w realizacji wielu projekt\u00f3w nie zwi\u0105zanych z lotnictwem, m.in. kompozytowych ch\u0142odni samochodowych, w\u00f3zk\u00f3w golfowych i woz\u00f3w telewizyjnych w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d oraz cystern do produkt\u00f3w spo\u017cywczych, sch\u0142adzajnik\u00f3w mleka i kom\u00f3r ch\u0142odniczych w WSK \u201ePZL-Krosno\u201d. W latach 90. bezpo\u015brednio prowadzi\u0142 szereg kompleks\u00f3w spraw menagerskich w Kro\u015bnie, ARP w Warszawie i w Mielcu. By\u0142 inicjatorem w roku 2006 utworzenia zwi\u0105zk\u00f3w kapita\u0142owych z firm\u0105 Sikorsky Aircraft Corporation oraz uczestniczy\u0142 w wielostronnych negocjacjach, kt\u00f3re zako\u0144czy\u0142y si\u0119 prywatyzacj\u0105 PZL Mielec. W zrestrukturyzowanej firmie pe\u0142ni\u0142 jeszcze funkcje zarz\u0105dcze, m.in. by\u0142 dyrektorem administracyjnym. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 nadal wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Zarz\u0105dem Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu, by\u0142 m.in. doradc\u0105 prezesa Zarz\u0105du. Inicjowa\u0142 i wspiera\u0142 upami\u0119tnianie produkowanych w Mielcu samolot\u00f3w i eksponowanie ich w plenerze. (Na terenie Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych stoj\u0105: Mig 17, Iskra, Iryda, An2, M15, M18 oraz \u0141o\u015b.) By\u0142 g\u0142\u00f3wnym organizatorem wykonania repliki samolotu \u0141o\u015b w skali 1:1 wed\u0142ug pomys\u0142u i konstrukcji m\u0142odych konstruktor\u00f3w w PZL. Od 1 VII 2014 r. ponownie obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 prezesa sp\u00f3\u0142ki \u201ePZL-Mielec\u201d Cargo Sp. z o.o. (p\u00f3\u017aniej Lotnisko Mielec Sp. z o.o.) zarz\u0105dzaj\u0105cej lotniskiem miejskim i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 2020 r. W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do wprowadzenia wielu zmian podwy\u017cszaj\u0105cych standard lotniska. Doko\u0144czono ogrodzenie ca\u0142ego lotniska, uruchomiono now\u0105 wie\u017c\u0119 lotniskow\u0105, przeniesiono wszystkie urz\u0105dzenia kontrolne, zamontowano nowe o\u015bwietlenie pasa startowego, uruchomiono stacj\u0119 paliw oraz podj\u0119to prace doskonal\u0105ce warunki podej\u015bcia do l\u0105dowania. W 2023 r. uko\u0144czy\u0142 i opublikowa\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 wspomnieniow\u0105 o rodzinnej miejscowo\u015bci pt. Galicyjska wie\u015b Kosztowa wczoraj i dzi\u015b (<\/em>Kosztowa – Mielec 2023). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Srebrnym Medalem „Za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju”, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Przemys\u0142u Maszynowego\u201d oraz wpisem Politechniki \u015al\u0105skiej w Gliwicach do \u201eZ\u0142otej Ksi\u0119gi Najlepszych Wychowank\u00f3w\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKUCI\u0143SKA-DYBEK ANNA MARIA<\/strong>, urodzona 1 XI 1969 r. w Mielcu, c\u00f3rka Adama i Marii z domu Stencel. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1988 r. Trenowanie siatk\u00f3wki rozpocz\u0119\u0142a w klasie VII Szko\u0142y Podstawowej nr 7 w Mielcu. W 1988 r. zosta\u0142a zatrudniona w WSK Mielec i oddelegowana do I dru\u017cyny siatk\u00f3wki \u201eStali\u201d Mielec. W latach 1990-1992 ucz\u0119szcza\u0142a do Studium Nauczycielskiego (kierunek: wychowanie fizyczne) w Rzeszowie i gra\u0142a w II-ligowej dru\u017cynie \u201eZelmeru\u201d Rzesz\u00f3w. Po uko\u0144czeniu SN powr\u00f3ci\u0142a do Mielca i w latach 1992-1998 wyst\u0119powa\u0142a w \u201eStali\u201d Mielec, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do zdobycia m.in. br\u0105zowego medalu mistrzostw Polski w sezonie 1993\/1994. W latach 1998-2000 by\u0142a zawodniczk\u0105 \u00a0\u201eSiarki\u201d Tarnobrzeg (liga I B). Od 2000 r. do 2004 gra\u0142a w zespole AZS WSBiP Ostrowiec \u015awi\u0119tokrzyski (II liga), w tym od 2002 r. jako graj\u0105cy drugi trener. W tym czasie uko\u0144czy\u0142a studia licencjackie w Wy\u017cszej Szkole Biznesu i Planowania (kierunek: wychowanie fizyczne, specjalno\u015b\u0107: gimnastyka korekcyjna) w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim. R\u00f3wnocze\u015bnie w latach 2001-2003 pracowa\u0142a jako nauczyciel w Publicznej Szkole Podstawowej nr 9 w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim, a w roku szkolnym 2003\/2004 w tamtejszej Publicznej Szkole Podstawowej nr 4. Od 2004 r. uczy w Szkole Podstawowej w Wadowicach G\u00f3rnych, pow. mielecki. W 2005 r. uko\u0144czy\u0142a studia magisterskie na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach (praca magisterska z zakresu siatk\u00f3wki kobiet) oraz uzyska\u0142a stopie\u0144 nauczyciela mianowanego. Ponadto w sezonie 2006\/2007 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 II trenera zespo\u0142u \u201eStal\u201d Mielec (ekstraklasa).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKULIMOWSKI W\u0141ADYS\u0141AW,<\/strong> urodzony w 1909 r. W latach 1934-1939 s\u0142u\u017cy\u0142 w policji jako posterunkowy na posterunku w Mielcu. Podczas wielkiej powodzi na ziemiach nadwi\u015bla\u0144skich w lipcu 1934 r. wykaza\u0142 si\u0119 ofiarno\u015bci\u0105 i odwag\u0105. Za to wielkie po\u015bwi\u0119cenie zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony Krzy\u017cem Zas\u0142ugi za Dzielno\u015b\u0107. Po napadzie Niemiec na Polsk\u0119 1 IX 1939 r. uda\u0142 si\u0119 z innymi mieleckimi policjantami w kierunku wschodnim. Po wej\u015bciu wojsk sowieckich na wschodnie ziemie polskie (17 IX 1939 r.) zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony w obozie specjalnym NKWD w Ostaszkowie. Zosta\u0142 zamordowany w kwietniu 1940 r. w wi\u0119zieniu w Twerze, co potwierdza lista wywozowa nr 033\/2 z 16 IV 1940 r. z jego nazwiskiem pod pozycj\u0105 80. Spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje. Po\u015bmiertelnie zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 aspiranta. Tabliczki pami\u0105tkowe z jego nazwiskiem znajduj\u0105 si\u0119 w Katedrze Polowej Wojska Polskiego i w Cytadeli w Warszawie oraz na \u015acianie Katy\u0144skiej przy bazylice mn. \u015bw. Mateusza w Mielcu.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKUTNIK RYSZARD<\/strong>, urodzony 25 VII 1948 r. w Tarnowie. Treningi w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Unii Tarn\u00f3w. Specjalizowa\u0142 si\u0119 jako bramkarz. W czasie studi\u00f3w gra\u0142 w AZS AWF Krak\u00f3w, a w po\u0142owie lat 70. przeszed\u0142 do Stali Mielec i przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia wicemistrzostwa Polski w 1975 r. W nast\u0119pnych latach pracowa\u0142 jako trener w Unii Tarn\u00f3w i we Francji. W 1979 r. zosta\u0142 szkoleniowcem II-ligowej w\u00f3wczas Stali Mielec i w 1980 r. wprowadzi\u0142 zesp\u00f3\u0142 do ekstraklasy, a nastepnie z przerwami pracowa\u0142 w Mielcu do 1986 r. (W latach 1981-1983 by\u0142 trenerem zespo\u0142u Eduarts Sportin du Disaheran i zdoby\u0142 z nim mistrzostwo Tunezji.) P\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 m.in. w Tarnowie (ok. 1990) i ponownie w Tunezji (1996-1997). W 1997 r. powierzono mu funkcj\u0119 trenera m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski. Przed sezonem 2008\/2009 kolejny raz podj\u0105\u0142 si\u0119 funkcji trenera ekstraklasowej Stali Mielec. W 2010 r. wprowadzi\u0142 m\u0119ski zesp\u00f3\u0142 pi\u0142ki r\u0119cznej SPR Stal Mielec do ekstraklasy, a nast\u0119pnie (pod nazw\u0105 Tauron Stal Mielec) doprowadzi\u0142 do czo\u0142\u00f3wki krajowej. W sezonie 2010\/2011 mielczanie zaj\u0119li 4. miejsce, w sezonie 2011\/2012 zdobyli 3. miejsce i br\u0105zowy medal mistrzostw Polski, a w sezonie 2012\/2013 zaj\u0119li 5. miejsce. Wyr\u00f3\u017cniony tytu\u0142em Trener Roku 2011 w plebiscycie Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d w czasie VIII Gali Mieleckiego Sportu. W pa\u017adzierniku 2013 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji trenera SPR Stal Mielec i miesi\u0105c p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 szkoleniowcem I-ligowego zespo\u0142u SPR Tarn\u00f3w. Pod koniec pa\u017adziernika 2014 r. przyj\u0105\u0142 propozycj\u0119 ekstraklasowej dru\u017cyny Azoty Pu\u0142awy i jako I trener wywalczy\u0142 z ni\u0105 br\u0105zowy medal Mistrzostw Polski w sezonie 2014\/2015. Po sezonie 2015\/2016 przeszed\u0142 do ekstraklasowego G\u00f3rnika Zabrze. Po zdobyciu z G\u00f3rnikiem Pucharu PGNiG Superligi w 2017 r. odszed\u0142 z klubu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKUZA WOJCIECH<\/strong>, urodzony 6 IV 1908 r. w \u0141ubnicach, powiat Busko Zdr\u00f3j. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w wyr\u00f3\u017cnieniem w 1929 r. By\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli i redaktor\u00f3w gimnazjalnego czasopisma \u201eDziewanna\u201d. Organizowa\u0142 ko\u0142a ZMW \u201eWici\u201d w powiecie mieleckim. Studiowa\u0142 polonistyk\u0119 na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. W czasie studi\u00f3w nale\u017ca\u0142 do Polskiej Akademickiej M\u0142odzie\u017cy Ludowej i Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej. By\u0142 jednym z redaktor\u00f3w pisma \u201eZnicz\u201d i umieszcza\u0142 w nim pierwsze swoje utwory literackie i artyku\u0142y. W 1932 r. opublikowa\u0142 pierwszy zbi\u00f3r wierszy Kolorowe s\u0142owa, a w 1933 r. wyda\u0142 poemat Kumac. Rzecz o Wojciechu Bartoszu G\u0142owackim. W latach 1934-1935 pracowa\u0142 jako nauczyciel w Zakopanem. Wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w zje\u017adzie pisarzy ch\u0142opskich w Krakowie (1934). W 1935 r. otrzyma\u0142 stypendium Polskiej Akademii Literatury, zdoby\u0142 III nagrod\u0119 w konkursie na scenariusz filmowy za utw\u00f3r \u201ePaneuropa\u201d (o wymowie antywojennej) oraz podj\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 (jako wyk\u0142adowca) z wiejskim Uniwersytetem Ludowym im. W. Orkana w Gaci ko\u0142o Przeworska. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 ZMW RP i Stronnictwa Ludowego, a szczeg\u00f3lnie w walk\u0119 o prawa wsi i jej m\u0142odzie\u017cy. By\u0142 jednym z sygnatariuszy Deklaracji Praw M\u0142odego Pokolenia (III 1936 r.). Wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w ch\u0142opskiej demonstracji w Nowosielcach (29 VI 1936 r.). W tym czasie zosta\u0142 zatrudniony w Wydziale Kultury Centralnego Towarzystwa Organizacji i K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Warszawie. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z gazetami i czasopismami zajmuj\u0105cymi si\u0119 problematyk\u0105 wiejsk\u0105, m.in.: \u201eZielonym Sztandarem\u201d, \u201eDziennikiem Popularnym\u201d, \u201eWiciami\u201d i \u201eM\u0142od\u0105 My\u015bl\u0105 Ludow\u0105\u201d oraz z \u201eCh\u0142opskim \u017byciem Gospodarczym\u201d. W 1937 r. wyda\u0142 poemat Fornale, a w 1938 r. \u2013 zbi\u00f3r opowiada\u0144 i reporta\u017cy Wie\u015b tworz\u0105ca. Napisa\u0142 te\u017c autobiograficzn\u0105 powie\u015b\u0107 Zbo\u017ca w Nadwoziu dojrzewaj\u0105, ale r\u0119kopis zagin\u0105\u0142 w czasie II wojny \u015bwiatowej. W 1939 r. wydarzenia wojenne sprawi\u0142y, \u017ce zamieszka\u0142 we Lwowie i podj\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z \u201eCzerwonym Sztandarem\u201d. Nies\u0142uszne oskar\u017cenia spowodowa\u0142y, \u017ce zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony. Po zawarciu uk\u0142adu Sikorski \u2013 Majski zosta\u0142 zwolniony i zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworzonej w ZSRR Armii Polskiej. Zmar\u0142 27 VIII 1942 r. w Teheranie. Spoczywa na cmentarzu polskim w Teheranie.<\/p>\r\n

SKWER GWIAZD MIELECKIEGO SPORTU<\/b>, miejsce uhonorowania i upami\u0119tnienia mieleckich sportowc\u00f3w, kt\u00f3rzy jako reprezentanci Polski osi\u0105gn\u0119li sukcesy na Olimpiadach i Mistrzostwach \u015awiata oraz innych wa\u017cnych imprezach mi\u0119dzypa\u0144stwowych i mi\u0119dzynarodowych. Skwer urz\u0105dzono przed g\u0142\u00f3wnym wej\u015bciem do hali sportowo-widowiskowej im. Edwarda Kazimierskiego od strony ul. Ludwika Solskiego. Uroczysto\u015b\u0107 ods\u0142oni\u0119cia odby\u0142a si\u0119 5 IX 2025 r. Na pierwszych tabliczkach umieszczono nast\u0119puj\u0105ce nazwiska zawodnik\u00f3w Stali Mielec \u2013 reprezentant\u00f3w Polski\u00a0 (w kolejno\u015bci alfabetycznej): Jan Domarski (pi\u0142ka no\u017cna, III M\u015a-1974 \u2013 III miejsce), Jan Gmyrek (pi\u0142ka r\u0119czna, IO-1976 \u2013 III miejsce), Henryk Kasperczak (pi\u0142ka no\u017cna, M\u015a-1974 \u2013 III miejsce, IO -1976 – II miejsce), Grzegorz Lato (pi\u0142ka no\u017cna, IO-1972 \u2013 I miejsce, M\u015a-1974 \u2013 III miejsce i kr\u00f3l strzelc\u00f3w, IO-1976 \u2013 II miejsce, M\u015a-1982 \u2013 III miejsce) Katarzyna Zdzieb\u0142o (lekkoatletyka, M\u015a-2022 \u2013 2 x II miejsce, ME-2022 \u2013 II miejsce). Dope\u0142nieniem tej instalacji sportowej s\u0105 makiety starego i nowego stadionu Stali Mielec \u2013 obecnie MOSiR. Zgodnie z intencj\u0105 inicjator\u00f3w tego przedsi\u0119wzi\u0119cia – w przysz\u0142o\u015bci na skwerze sukcesywnie pojawia\u0107 si\u0119 b\u0119d\u0105 kolejne nazwiska wybitnych mieleckich sportowc\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKWER KAROLA OLSZEWSKIEGO,<\/strong>\u00a0plac sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 z drogi gminnej (miejskiej) dojazdowej wraz z ci\u0105gami pieszymi, \u0142aweczkami i zieleni\u0105, po\u0142o\u017cony u zbiegu alei Niepodleg\u0142o\u015bci i ul. Krzywej. Na skwerze znajduje si\u0119 krzy\u017c. Nazw\u0119 skweru nada\u0142a Rada Miejska w Mielcu uchwa\u0142\u0105 nr LI\/526\/2018 z dnia 27 wrze\u015bnia 2018 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patronem skweru jest KAROL OLSZEWSKI (1846-1915), wybitny polski chemik i fizyk. Wsp\u00f3lnie z Z. F. Wr\u00f3blewskim, jako pierwsi na \u015bwiecie, w 1883 r. skroplili tlen, azot i dwutlenek w\u0119gla z powietrza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKWIRCZY\u0143SKI TEODOR (DE SKUBA),<\/strong> urodzony w 1831 r. w Mielcu, syn Franciszka i J\u00f3zefy z Tarczy\u0144skich. S\u0142u\u017cy\u0142 w armii austriackiej, doszed\u0142 do stopnia nadporucznika kawalerii. Uczestniczy\u0142 w powstaniu styczniowym 1863 r. jako kapitan kosynier\u00f3w, prawdopodobnie w oddziale Franciszka Horody\u0144skiego. Bra\u0142 udzia\u0142 w bitwie pod Radziwi\u0142\u0142owem. Zosta\u0142 wzi\u0119ty przez Rosjan do niewoli i po rozprawie s\u0105dowej w Kijowie zes\u0142any w g\u0142\u0105b Rosji. Ok. 1887 r. – po powrocie z zes\u0142ania prawdopodobnie by\u0142 urz\u0119dnikiem kolejowym w Mielcu. Zmar\u0142 w 1901 r. Pochowany na cmentarzu w Stryju. W dniu 21 I 1933 r. Prezydent RP odznaczy\u0142 po\u015bmiertnie jego i innych powsta\u0144c\u00f3w z 1863 r. Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci z Mieczami.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SKWORC WIKTOR PAWE\u0141 (Biskup Tarnowski)<\/strong>, urodzony 19 V 1948 r. w Rudzie \u015al\u0105skiej-Bielszowicach, syn Jerzego i Anny z domu Nandzik. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Rudzie \u015al\u0105skiej, matur\u0119 zda\u0142 w 1966 r. Studia filozoficzno-teologiczne w Wy\u017cszym \u015al\u0105skim Seminarium Duchownym w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1973 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W czasie studi\u00f3w odby\u0142 w roku akademickim 1970\/1971 obowi\u0105zkowy roczny sta\u017c pracy w Kopalni W\u0119gla Kamiennego \u201eWalenty-Wawel\u201d w Rudzie \u015al\u0105skiej. (Obowi\u0105zek ten wprowadzi\u0142 biskup ordynariusz katowicki Herbert Bednorz.) Jako diakon wyjecha\u0142 do Drezna (NRD), gdzie by\u0142 duszpasterzem polskiej m\u0142odzie\u017cy pracuj\u0105cej w Dre\u017anie i Lipsku. Po przyj\u0119ciu dnia 19 IV 1973 r. \u015bwi\u0119ce\u0144 kap\u0142a\u0144skich pracowa\u0142 nadal za granic\u0105, sk\u0105d zosta\u0142 odwo\u0142any w sierpniu tego\u017c roku i mianowany wikariuszem parafii \u015aw. Aposto\u0142\u00f3w Piotra i Paw\u0142a w Katowicach. W latach 1975-1980 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza i kapelana ks. Biskupa Katowickiego H. Bednorza. W 1979 r. uzyska\u0142 licencjat z teologii na Akademii Teologii Katolickiej (ATK) w Warszawie. W 1980 r. powierzono mu funkcj\u0119 kanclerza Kurii Diecezjalnej w Katowicach. Pe\u0142ni\u0105c t\u0119 funkcj\u0119, koordynowa\u0142 m.in. sprawy budownictwa sakralnego i by\u0142 jednym z g\u0142\u00f3wnych organizator\u00f3w wizyty Jana Paw\u0142a II w Katowicach. Utworzy\u0142 fundusz pomocy dla ksi\u0119\u017cy misjonarzy. Przyczyni\u0142 si\u0119 do powstania w Katowicach klasztoru si\u00f3str karmelitanek i wybudowania domu dla ksi\u0119\u017cy emeryt\u00f3w. W stanie wojennym (13 XII 1981 r.) tworzy\u0142 wraz z innymi i bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci Biskupiego Komitetu Pomocy Wi\u0119\u017aniom i Internowanym, organizuj\u0105c wszechstronn\u0105 pomoc dla internowanych i wi\u0119zionych oraz ich rodzin. W latach 80., charakteryzuj\u0105cych si\u0119 na \u015al\u0105sku powa\u017cnymi napi\u0119ciami spo\u0142ecznymi, uczestniczy\u0142 jako mediator w sporach pomi\u0119dzy strakujacymi i pracodawcami. W 1992 r. zosta\u0142 mianowany wikariuszem generalnym i ekonomem archidiecezji katowickiej. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c kilka innych funkcji diecezjalnych, m.in.: wizytatora, cz\u0142onka Rady Kap\u0142a\u0144skiej i cz\u0142onka Kolegium Konsultor\u00f3w. W 1995 r. uzyska\u0142 doktorat z zakresu nauk humanistycznych na ATK w Warszawie. Tytu\u0142 pracy doktorskiej: \u201eBudownictwo ko\u015bcio\u0142\u00f3w w diecezji katowickiej w latach 1945-1989\u201d. Praca ta ukaza\u0142a si\u0119 pod tym tytu\u0142em w formie ksi\u0105\u017cki. Dnia 13 XII 1997 r. papie\u017c Jan Pawe\u0142 II mianowa\u0142 ks. dr. Wiktora Skworca Biskupem Tarnowskim. Sakr\u0119 biskupi\u0105 przyj\u0105\u0142 z r\u0105k Ojca \u015awi\u0119tego w uroczysto\u015b\u0107 Objawienia Pa\u0144skiego (6 I 1998 r.) w bazylice \u015bw. Piotra w Watykanie. Ingres do katedry tarnowskiej odby\u0142 25 I 1998 r. Jako Biskup Tarnowski zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym Rady Ekonomicznej KEP, przewodnicz\u0105cym Komisji Misyjnej KEP i delegatem KEP ds. dzia\u0142alno\u015bci w Polsce \u201eKirche in Not\u201d. Papie\u017c Benedykt XVI mianowa\u0142 go cz\u0142onkiem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narod\u00f3w. W roku 2007 zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym Zespo\u0142u ds. Kontakt\u00f3w z Konferencj\u0105 Episkopatu Niemiec. Od pierwszych miesi\u0119cy sprawowania funkcji biskupa ordynariusza \u017cywo interesowa\u0142 si\u0119 problemami Mielca i jego regionu. Zainspirowa\u0142 powstanie Katolickiego Centrum Edukacji M\u0142odzie\u017cy \u201eKana\u201d przy Parafii MBNP w Mielcu, wyda\u0142 decyzj\u0119 o jego utworzeniu i przyczyni\u0142 si\u0119 do przydzielenia dla\u0144 znacznych \u015brodk\u00f3w finansowych z niemieckiej fundacji katolickiej \u201eRENOVABIS\u201d w Monachium. Kilka razy nawiedzi\u0142 Polskie Zak\u0142ady Lotnicze w Mielcu oraz inne zak\u0142ady na terenie mieleckiej specjalnej strefy ekonomicznej. Wielokrotnie przewodniczy\u0142 uroczysto\u015bciom w ko\u015bcio\u0142ach Mielca. W 8 IV 2006 r. konsekrowa\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142 Ducha \u015awi\u0119tego. Wyst\u0105pi\u0142 do Stolicy Apostolskiej o podniesienie do godno\u015bci bazyliki mniejszej ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza i 21 IX 2006 r. uczestniczy\u0142 w uroczysto\u015bci nadania tego tytu\u0142u. W\u015br\u00f3d wielu wyr\u00f3\u017cnie\u0144 posiada tak\u017ce medal \u201ePrzyjaciel Miasta Mielca\u201d. Funkcj\u0119 biskupa ordynariusza diecezji tarnowskiej pe\u0142ni\u0142 do 25 X 2011 r., a nast\u0119pnie do 25 XI 2011 r. by\u0142 administratorem diecezji tarnowskiej. 26 XI 2011 r. na podstawie decyzji papie\u017ca Benedykta XVI otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 arcybiskupa i funkcj\u0119 ordynariusza diecezji katowickiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SKYTRUCK (PZL M28)<\/strong>, samolot p\u0142atowiec z mo\u017cliwo\u015bciami kr\u00f3tkiego startu i l\u0105dowania, co pozwala mu korzysta\u0107 nawet z kr\u00f3tkich i prowizorycznych lotnisk. Jego pochodzenie mo\u017cna wi\u0105za\u0107 z rodzin\u0105 samolot\u00f3w An-28. Zosta\u0142 opracowany przez PZL Mielec. Jego konstruktorem jest mgr in\u017c. Andrzej Warzocha. Podstawowe dane: nap\u0119d samolotu \u2013 dwa silniki turbo\u015bmig\u0142owe Pratt & Whitney, rozpi\u0119to\u015b\u0107 skrzyde\u0142 \u2013 22 m, d\u0142ugo\u015b\u0107 \u2013 13,10 m, wysoko\u015b\u0107 \u2013 4,90 m, maksymalna masa startowa\/do l\u0105dowania \u2013 7500 kg, masa pustego samolotu \u2013 4060 kg, maksymalna masa \u0142adunku handlowego \u2013 2300 kg, maksymalny ci\u0119\u017car u\u017cyteczny \u2013 3086 kg, moc startow\u0105 2 x 1115 KM, maksymalna pr\u0119dko\u015b\u0107 eksploatacyjna \u2013 355 km\/godz., pr\u0119dko\u015b\u0107 minimalna \u2013 153 km\/godz., d\u0142ugo\u015b\u0107 rozbiegu \u2013 255 m, d\u0142ugo\u015b\u0107 startu \u2013 325 m, d\u0142ugo\u015b\u0107 dobiegu \u2013 260 m, d\u0142ugo\u015b\u0107 l\u0105dowania \u2013 560 m, pu\u0142ap praktyczny 7620 m, maksymalny zasi\u0119g (z zapasem paliwa na 45 min.) \u2013 1500 km. Wersje: pasa\u017cerska (19 miejsc lub 18 miejsc i toaleta), towarowa, pasa\u017cersko-towarowa, pasa\u017cerska VIP (8 miejsc + 1 fotel dla obs\u0142ugi), sanitarna\/ewakuacji medycznej (6 noszy, 8 miejsc siedz\u0105cych, 2 miejsca dla personelu medycznego), specjalna (wyposa\u017cenie ratownicze lub patrolowo-rozpoznawcze) i desantowa (17 miejsc siedz\u0105cych). Wyposa\u017cenie w odpowiednie urz\u0105dzenia (Bendix King) pozwala na wykonywanie lot\u00f3w z widoczno\u015bci\u0105 i bez widoczno\u015bci ziemi w dzie\u0144 i w nocy. Pierwszy lot wykonali piloci Henryk Bronowicki i Tadeusz Franaszczuk 27 VII 1993 r. Samolot uzyska\u0142 \u015awiadectwo Typu EASA (EASA.A.058) USA (FAA, A56CE) oraz Indonezji (A054). Zakupi\u0142y go (w r\u00f3\u017cnych ilo\u015bciach) m.in.: Wenezuela, Nepal, Wietnam i Indonezja. Na pocz\u0105tku 2005 r. 4 mieleckie samoloty, zakupione przez Indonezj\u0119 i stacjonuj\u0105ce w Madanie na przedmie\u015bciach D\u017cakarty, uczestniczy\u0142y w akcji ratunkowej po kataklizmie w Indonezji, transportuj\u0105c ludzi, sprz\u0119t i lekarstwa. Produkcj\u0119 tego samolotu przej\u0119\u0142y Polskie Zak\u0142ady Lotnicze of Sikorsky Company w Mielcu. Od 2009 r. samoloty te zamawia lotnictwo USA z przeznaczeniem do zada\u0144 specjalnych, szczeg\u00f3lnie na terenach, gdzie l\u0105dowanie i startowanie jest utrudnione.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0141AWI\u0143SKI PIOTR<\/strong>, urodzony 2 VI 1895 r. w Radomy\u015blu Wielkim, pow. mielecki, syn Tomasza. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105 w Radomy\u015blu Wielkim. Od m\u0142odo\u015bci fascynowa\u0142a go kolej i po uzyskaniu zawodowego wykszta\u0142cenia kolejowego (prawdopodobnie we Lwowie i Tarnopolu) podj\u0105\u0142 prac\u0119 w PKP. Pracowa\u0142 jako zawiadowca odcinka drogowego (kolejowego), m.in. w Rawie Ruskiej, Chlebowicach, T\u0142umaczyku, Borszczowie, Tarnowie i Brodach-Wadowicach. W 1947 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca, gdzie pracowa\u0142 na stacji PKP do emerytury w 1955 r. Powr\u00f3ci\u0142 w\u00f3wczas do rodzinnego Radomy\u015bla Wielkiego. Od m\u0142odo\u015bci malowa\u0142 amatorsko olejem, natomiast rzadziej pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 innymi technikami. By\u0142 talentem samorodnym i do zadziwiaj\u0105co wysokiego poziomu doszed\u0142 wy\u0142\u0105cznie w\u0142asn\u0105 prac\u0105. Malowa\u0142 niemal wy\u0142\u0105cznie obrazy o tematyce religijnej. Wykona\u0142 szereg obraz\u00f3w do ko\u015bcio\u0142a parafialnego Przemienienia Pa\u0144skiego w Radomy\u015blu Wielkim, ko\u015bcio\u0142a Naj\u015bwi\u0119tszej Marii Panny Szkaplerznej w Rudzie k\/Radomy\u015bla Wielkiego i ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Bart\u0142omieja Aposto\u0142a w Padwi Narodowej oraz prawdopodobnie do kilku innych \u015bwi\u0105ty\u0144. Szczeg\u00f3lnie bogata jest jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107 w ko\u015bciele w rodzinnym Radomy\u015blu Wielkim. Znajduj\u0105 si\u0119 tam m.in. \u201e\u015awi\u0119ta Rodzina\u201d (obraz wysuwany w g\u0142\u00f3wnym o\u0142tarzu, malowany przy pomocy syna – Kazimierza), \u201eCzterej ewangeli\u015bci: \u015bw. Mateusz, \u015bw. Marek, \u015bw. \u0141ukasz i \u015bw. Jan\u201d (na ambonie), \u201ePan Jezus jako Dobry Pasterz\u201d (na ambonie), \u201eMatka Bo\u017ca Nieustaj\u0105cej Pomocy\u201d (w bocznej lewej kaplicy) i \u201e\u015aw. J\u00f3zef\u201d (w lewym bocznym o\u0142tarzu). Artysta wykona\u0142 te\u017c 10 obraz\u00f3w na sztandary i chor\u0105gwie r\u00f3\u017cnych grup parafialnych, 1 obraz do feretronu (drugi namalowa\u0142 syn \u2013 Kazimierz) i szopk\u0119 oraz zrekonstruowa\u0142, naprawi\u0142 i odnowi\u0142 szereg rze\u017ab i obraz\u00f3w. Zdarza\u0142o mu si\u0119 malowa\u0107 tak\u017ce sceny rodzajowe i pojedyncze postacie. Obraz ma\u0142ego synka Johna Kennedy\u2019ego, salutuj\u0105cego trumnie z ojcem w czasie pogrzebu w 1963 r., wys\u0142any z Radomy\u015bla Wlk. do USA, eksponowano na wystawie Irlandzkiej Akademii Sztuk Plastycznych w Buffalo N.Y., nast\u0119pnie by\u0142 w posiadaniu rodziny Kennedych, by p\u00f3\u017aniej znale\u017a\u0107 si\u0119 w Muzeum Malarstwa w Filadelfii. Piotr S\u0142awi\u0144ski pasjonowa\u0142 si\u0119 te\u017c kultur\u0105 regionaln\u0105. By\u0142 spo\u0142ecznym opiekunem nad zabytkami. Pisa\u0142 kroniki: Radomy\u015bla Wielkiego, parafii Przemienienia Pa\u0144skiego w Radomy\u015blu Wielkim i swojej rodziny. Zmar\u0142 4 III 1973 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Radomy\u015blu Wielkim.<\/p>\r\n

\"\"S\u0141OCKA AGNIESZKA AGATA,<\/b> urodzona 18 I 1983 r. w Mielcu, c\u00f3rka Henryka i Barbary z domu K\u0119sek. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 2002 r. Studia na Wydziale Lekarskim Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego (CM UJ) w Krakowie uko\u0144czy\u0142a z dyplomem lekarza medycyny w 2010 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w pa\u017adzierniku 2010 r. w Szpitalu Powiatowym im. E. Biernackiego w Mielcu jako lekarz sta\u017cysta (do X 2011 r.), a nast\u0119pnie m\u0142odszy asystent (do XI 2012 r.), lekarz rezydent (do XI 2018 r.) i starszy asystent (XII 2017 \u2013 II 2022 r.). Ponadto pracowa\u0142a w innych plac\u00f3wkach s\u0142u\u017cby zdrowia: Polsko Ameryka\u0144skiej Klinice Serca, V Oddzia\u0142 Kardiologii Inwazyjnej i Angiologii w Mielcu (XII 2014 \u2013 XII 2017 r., lekarz), Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Mielcu (V 2015 \u2013 nadal,\u00a0 lekarz systemu), ZOZ w Kolbuszowej Dzia\u0142 Pomocy Dora\u017anej (III-XII 2017 r., lekarz systemu), PSPR w Mielcu (VII 2017 \u2013 II 2019 r., g\u0142. specjalista, asystent kierownika podmiotu leczniczego ds. medycznych), Szpital Specjalistyczny im. E. Biernackiego w Mielcu \u2013 SOR (I 2019 \u2013 II 2022 r., lekarz specjalista medycyny ratunkowej), Szpital Specjalistyczny w Stalowej Woli \u2013 SOR (VIII 2019 \u2013 II 2022 r., lekarz specjalista medycyny ratunkowej), PSPR w Mielcu (I-III 2020 r., koordynator medyczny \u2013 asystent dyrektora ds. medycznych; IV 2020 \u2013 XII 2021 r., zast\u0119pca dyrektora ds. lecznictwa), Szpital Wojew\u00f3dzki im. \u015bw. \u0141azarza w Tarnowie \u2013 SOR (III-VI 2022 r., lekarz specjalista medycyny ratunkowej), 5 Wojskowy Szpital Kliniczny w Krakowie – SOR (III 2022 r. \u2013 nadal, lekarz specjalista medycyny ratunkowej), Samodzielny Publiczny Zesp\u00f3\u0142 ZOZ w Staszowie \u2013 SOR (VI 2022 r., lekarz kieruj\u0105cy oddzia\u0142em, lekarz specjalista medycyny ratunkowej). Od IV 2023 r. do III 2025 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 lekarza kieruj\u0105cego Szpitalnym Oddzia\u0142em Ratunkowym w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie systematycznie doskonali\u0142a wiedz\u0119 i umiej\u0119tno\u015bci lekarskie. Uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie medycyny ekstremalnej i medycyny podr\u00f3\u017cy w CM UJ w Krakowie (2020 r.);\u00a0 medycyny b\u00f3lu, tak\u017ce w CM UJ w Krakowie (2022 r.) oraz kilkana\u015bcie kurs\u00f3w i szkole\u0144 specjalistycznych. Podejmowa\u0142a te\u017c inne formy dzia\u0142alno\u015bci, w wi\u0119kszo\u015bci zwi\u0105zanych z ratownictwem medycznym. Udziela\u0142a si\u0119 w ZHP (od zucha do instruktora), Duszpasterstwie Akademickim i Szkole Nowej Ewangelizacji, Studenckim Towarzystwie Naukowym CM UJ, Mi\u0119dzynarodowym Stowarzyszeniu Student\u00f3w Medycyny IFMSA Poland, Fundacji Pro Ukraina, Krakowskiej Grupie Ratowniczej PCK i Polskiej Radzie Resuscytacji. Prowadzi\u0142a wiele szkole\u0144, g\u0142\u00f3wnie z zakresu ratownictwa. By\u0142a wielokrotnie nagradzana lub wyr\u00f3\u017cniana za prace na r\u00f3\u017cne tematy medyczne, m.in. przez Okr\u0119gow\u0105 Izb\u0119 Lekarsk\u0105 w Krakowie.\u00a0 Jest autork\u0105 publikacji, m.in.: Liczne obra\u017cenia cia\u0142a<\/i>, w: \u201eMedycyna Praktyczna \u2013 Pediatria\u201d Nr 2\/140 2022.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"S\u0141AWI\u0143SKI STEFAN<\/strong>, urodzony 4 VIII 1948 r. w Wa\u0142brzychu, syn Henryka i Jadwigi z domu Kram. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1967 r. Studia na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rze\u017aby (pracownia prof. Waldemara \u015awierzego i Tadeusza Jackowskiego) Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Sztuk Plastycznych w Poznaniu uko\u0144czy\u0142 w 1979 r. Wa\u017cniejsze wystawy indywidualne: \u00a01975 \u2013 Klub MPiK w Poznaniu, 1976 \u2013 Klub \u201eOdnowa\u201d w Gorzowie Wielkopolskim, 1988 \u2013 Rzym, 1991 \u2013 Biuro Wystaw Artystycznych w Poznaniu, Biuro Wystaw Artystycznych w Koninie, 1992 \u2013 Teatr Wielki w Warszawie, Muzeum Regionalne w Mielcu, 1995 \u2013 Galeria \u201eShalom\u201d w Warszawie, 1996 \u2013 Uniwersytet Warszawski, 2003 \u2013 Art Novum Gallery w Warszawie, 2006 \u2013 Galeria N\u201969 w Warszawie 2007 r. \u2013 Galeria \u201eMagiel\u201d w Warszawie, 2008 r. \u2013 Pi\u0142a. Jego prace znajduj\u0105 si\u0119 w zbiorach prywatnych w Polsce, Holandii, Kanadzie, Niemczech, Szwecji, USA i W\u0142oszech. Zmar\u0142 16 VIII 2011 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"S\u0141OMBA JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 3 X 1932 r. w Kie\u0142kowie, pow. mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Honoraty z domu Rojek. Absolwent Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1951 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym we Wroc\u0142awiu uko\u0144czy\u0142 w 1956 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach: Ducha \u015awi\u0119tego w Bielawie, \u017barach, Namys\u0142owie i Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej we Wroc\u0142awiu. W 1959 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Kaczorowie i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1970 r. W tym czasie doprowadzi\u0142 do zrealizowania wielu prac remontowych i modernizacyjnych w ko\u015bciele parafialnym i dw\u00f3ch ko\u015bcio\u0142ach filialnych w Radomicach i Pasieczniku. W 1970 r. zosta\u0142 przeniesiony na probostwo w Chojnowie, a w 1973 r. na kr\u00f3tko do Sieniawy \u017barskiej. W 1973 r. uko\u0144czy\u0142 studia magistersko-licencjackie w Papieskim Fakultecie Teologicznym we Wroc\u0142awiu. W tym roku obj\u0105\u0142 parafi\u0119 w Wojciechowie. 10 II 1989 r. powierzono mu funkcj\u0119 dziekana dekanatu lubomierskiego. 22 VI 1993 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora nauk teologicznych na podstawie rozprawy: Zwi\u0105zki mi\u0119dzy stanem religijno\u015bci archidiecezji wroc\u0142awskiej a rozwojem spo\u0142eczno-gospodarczym regionu wroc\u0142awskiego.<\/em> W 1994 r. wyk\u0142ada\u0142 teologi\u0119 pastoraln\u0105 w Diecezjalnym Kolegium Teologicznym w Jeleniej G\u00f3rze. Od 2002 r. by\u0142 proboszczem parafii \u015bw. J\u00f3zefa w Starych Bogaczowiczach ko\u0142o Wa\u0142brzycha. Wyr\u00f3\u017cniony Ec i RM. Zmar\u0142 11 IX 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu-Rzochowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0141ONECZNA (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga ulica (225 m) na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Biegnie \u015brodkiem miniosiedla dom\u00f3w jednorodzinnych, po\u0142o\u017conego pomi\u0119dzy Szko\u0142\u0105 Podstawow\u0105 nr 1 i nadwis\u0142ock\u0105 skarp\u0105. \u0141\u0105czy ul. J. Osterwy z ul. B. Limanowskiego i krzy\u017cuje si\u0119 z ul. Wiejsk\u0105. Powsta\u0142a na pocz\u0105tku lat 70. XX w., a nazw\u0119 otrzyma\u0142a 19 VI 1970 r. Posiada\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki. W 2012 r. wykonano jej remont, w ramach kt\u00f3rego po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z p\u0142ytek betonowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nazwa:<\/strong> S\u0141ONECZNA, wybrana przez mieszka\u0144c\u00f3w, wi\u0105\u017ce si\u0119 z du\u017cym nas\u0142onecznieniem Mielca i regionu \u2013 jednego z najcieplejszych miejsc w Polsce.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"S\u0141ONOWSKI ANDRZEJ SZCZEPAN<\/strong>, urodzony 5 VIII 1957 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Barbary z domu Nosal. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1976 r. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Rzeszowskiej im. I. \u0141ukasiewicza w Rzeszowie (specjalno\u015b\u0107: lotnictwo) uko\u0144czy\u0142 w 1983 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera mechanika. Od 1979 r. pracowa\u0142 na stanowiskach: konstruktora prowadz\u0105cego w OBR SK w Mielcu (1979-1988), konstruktora prowadz\u0105cego wersje samolotu An-28 w ramach Wsp\u00f3lnego Zespo\u0142u Konstrukcyjnego WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych im. Antonowa w Kijowie (1988-1990), handlowca w s\u0142u\u017cbie eksportu WSK (1990-1991), specjalisty konstruktora w Biurze Analiz Technicznych WSK (programy offsetowe samolotu wielozadaniowego dla Wojska Polskiego, 1991-1993), pe\u0142nomocnika Zarz\u0105du WSK ds. utworzenia sp\u00f3\u0142ki \u201eMIELEC-CARGO\u201d Sp. z o.o. (1994-1995) oraz kierownika zespo\u0142u w Biurze Pe\u0142nomocnika Ministra Przemys\u0142u i Handlu ds. Specjalnej Strefy Ekonomicznej w Mielcu. W 1995 r. przeszed\u0142 do Agencji Rozwoju Przemys\u0142u S.A. na stanowisko g\u0142\u00f3wnego specjalisty, a nast\u0119pnie by\u0142 pe\u0142nomocnikiem dyrektora ds. marketingu i rozwoju SSE EURO-PARK Mielec oraz ekspertem. W latach 1996-1997 ponownie pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d S.A., tym razem w Dziale Marketingu Strategicznego, a w latach 1997-1998 pe\u0142ni\u0142 funkcje cz\u0142onka zarz\u0105du i dyrektora ds. produkcji cywilnej i rozwoju Zak\u0142ad\u00f3w Mechanicznych DEZAMET S.A. w Nowej D\u0119bie. W 1998 r. powierzono mu funkcje dyrektora ds. organizacji i rozwoju Korporacji LOBO S.A. oraz wicedyrektora Oddzia\u0142u Podkarpacie Korporacji LOBO S.A. i pe\u0142ni\u0142 je do 2002 r., a ponadto w latach 2000-2001 by\u0142 wiceprezesem zarz\u0105du LOBO-MIELEC Sp. z o.o. W 2003 r. realizowa\u0142 w ramach umowy-zlecenia ARP S.A. w Warszawie projekty specjalne w Zak\u0142adach Mechanicznych Tarn\u00f3w S.A., a w 2004 r. projekty specjalne w Hucie Stalowa Wola i w 2005 r. pracowa\u0142 w sp\u00f3\u0142ce \u201eOperator ARP\u201d Sp. z o.o. w Warszawie jako pe\u0142nomocnik Zarz\u0105du ds. Huty Stalowa Wola oraz HSW Zak\u0142ad Zespo\u0142\u00f3w Mechanicznych Sp. z o.o. Ponadto w latach 2003-2006 z ramienia ARP S.A. by\u0142 likwidatorem PHU \u201ePRODREW\u201d Sp. z o.o. w Bieczu. Od 2006 r. do 2009 r. pe\u0142ni funkcje prezesa zarz\u0105du i dyrektora naczelnego Odlewni \u201eTarn\u00f3w\u201d Sp. z o.o. W latach 70. zdoby\u0142 uprawnienia pilota szybowcowego oraz uko\u0144czy\u0142 szereg szkole\u0144, m.in. \u201eZarz\u0105dzanie, marketing, ekonomia wolnego rynku\u201d (International Scientific Association Bruksela) i \u201eZarz\u0105dzanie\u201d (Fundacja Rozwoju Przedsi\u0119biorczo\u015bci \u0141\u00f3d\u017a). Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, pe\u0142ni\u0105c m.in. funkcje: wiceprzewodnicz\u0105cego Stowarzyszenia \u201eNasze Miasto\u201d w Mielcu, przewodnicz\u0105cego Rady \u201eFundacji Domu Samotnych Matek z Dzie\u0107mi\u201d w \u0141ysak\u00f3wku oraz wiceprezesa Uczniowskiego Klubu Sportowego Badmintona \u201eVolant\u201d w Mielcu. Kandydowa\u0142 na pos\u0142a do Europarlamentu w wyborach w 2004 r. 10 VI 2023 r. zosta\u0142 wybrany na wiceprezesa Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. prof. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"S\u0141ONOWSKI ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 24 IX 1929 r. w K\u0105kolewie, pow. leszczy\u0144ski, syn Tadeusza (in\u017cyniera rolnictwa) i Haliny z domu Francik. Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej, po przymusowym wysiedleniu, wraz z matk\u0105 zamieszka\u0142 w Warszawie. (Ojciec wcze\u015bniej zmar\u0142.) Uczestniczy\u0142 w tajnych kompletach. Nale\u017ca\u0142 do \u201eSzarych Szereg\u00f3w\u201d. Uczestniczy\u0142 w powstaniu warszawskim 1944 r. w harcerskiej poczcie polowej. Po upadku powstania zosta\u0142 uwi\u0119ziony w obozie przej\u015bciowym w Piasecznie, sk\u0105d uciek\u0142. Wkr\u00f3tce jednak zosta\u0142 ponownie aresztowany i uwi\u0119ziony w \u00a0obozie w Kielcach, ale ponownie uda\u0142o mu si\u0119 uciec 24 XII 1944 r. Po wojnie zamieszka\u0142 w Grudzi\u0105dzu i w 1949 r. uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. Jana III Sobieskiego. Interesowa\u0142 si\u0119 lotnictwem i w 1946 r. uko\u0144czy\u0142 kurs szybowcowy. Po maturze odby\u0142 kurs pilota\u017cu samolotowego w Centrum Wyszkolenia Pilot\u00f3w w Ligotce Dolnej. W styczniu 1953 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Wroc\u0142awskiej (specjalno\u015b\u0107: konstrukcja p\u0142atowc\u00f3w) i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Na podstawie nakazu pracy przyby\u0142 do WSK Mielec i od 19 II 1953 r. pracowa\u0142 jako starszy konstruktor. Po niespe\u0142na trzech miesi\u0105cach zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 kierownika Wydzia\u0142u Monta\u017cu Samolot\u00f3w, 6 IV 1954 r. przeniesiono go na stanowisko zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Startu, a w grudniu 1954 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika tego wydzia\u0142u. R\u00f3wnocze\u015bnie uprawia\u0142 sporty lotnicze. Po uko\u0144czeniu kursu spadochroniarskiego w Mielcu startowa\u0142 w I Spadochronowych Mistrzostwach Polski w Nowym Targu. Doskonali\u0142 si\u0119 w pilota\u017cu, uzyskuj\u0105c III i II klas\u0119 pilota samolotowego i III klas\u0119 instruktora samolotowego. W 1957 r. uko\u0144czy\u0142, jako pierwszy z mieleckich pilot\u00f3w cywilnych, kurs pilota\u017cu na samolotach odrzutowych w jednostce wojskowej pod Poznaniem. Uzyska\u0142 tak\u017ce licencj\u0119 pilota do\u015bwiadczalnego. Pierwszym samolotem odrzutowym, na kt\u00f3rym wykona\u0142 2 X 1957 r. pierwszy lot w Mielcu, by\u0142 Lim-5 wyprodukowany w WSK Mielec. Od tego czasu wielokrotnie przebazowywa\u0142 samoloty odrzutowe do jednostek wojskowych oraz uczestniczy\u0142 w pr\u00f3bach w locie samolot\u00f3w r\u00f3\u017cnych typ\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie odrzutowych. 8 XII 1960 r. wykona\u0142 pierwszy lot na pierwszym seryjnym An-2T, ca\u0142kowicie wyprodukowanym w mieleckiej WSK, a 7 XI 1963 r. \u2013 w asy\u015bcie Tadeusza Pro\u017cycha \u2013 wykona\u0142 tak\u017ce pierwszy lot na pierwszym seryjnym samolocie odrzutowym TS-11 Iskra wyprodukowanym w WSK Mielec. 1 II 1961 r. zosta\u0142 kierownikiem Oddzia\u0142u Pr\u00f3b w Locie WSK, 1 XII 1961 r. – zast\u0119pc\u0105 g\u0142\u00f3wnego konstruktora ds. ruchu, a 1 III 1964 r. \u2013 szefem pilot\u00f3w WSK Mielec. Ponadto 1 IX 1964 r. zosta\u0142 powo\u0142any przez Inspektorat Kontroli Cywilnych Statk\u00f3w Powietrznych na cz\u0142onka Okr\u0119gowej Komisji Bada\u0144 Wypadk\u00f3w Lotniczych przy Okr\u0119gu KCSP w Mielcu. Od po\u0142owy lat 60., po uzyskaniu uprawnie\u0144, wykonywa\u0142 loty agrotechniczne na samolocie An-2R w kraju i za granic\u0105. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w dzia\u0142alno\u015bci Aeroklubu Mieleckiego. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa w latach 1958\u20131960, 1962\u20131964, 1964\u20131967 i 1967\u20131968. Reprezentowa\u0142 AM w zawodach sportowych i propagandowych, m.in. w XIII Locie Po\u0142udniowo-Zachodniej Polski im. Franciszka \u017bwirki, 15-20 V 1961 r. oraz pokazach lotniczych na mieleckim lotnisku. Szkoli\u0142 pilot\u00f3w oraz wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 imprezy lotnicze. 16 IX 1968 r. zgin\u0105\u0142 tragicznie w G\u00f3rach \u015awi\u0119tokrzyskich w czasie lotu na TS-11 Iskra. W czasie 19 lat pracy pilota samolotowego wykona\u0142 6381 lot\u00f3w w czasie 3388 godzin. Lata\u0142 na samolotach: CSS-13, Piper L-4 Cub, Fw-44 Stieglitz, Zuch-2 i \u017bak-3 (w Aeroklubie Wroc\u0142awskim), UMiG-15, Lim-1, Jak-11 i Lim-2 (w jednostce pod Poznaniem), Lim-5, PZL S-4 Kania-2, M2, TS-8 Bies, M4 Tarpan, PZL S-4 Kania 3, Aero Ae-45, Lim-5P, Lim-5CM, Lim-5M, Lim-6, Lim-6 bis, An-2, An-2T, An-2M, TS-11 Iskra, Zlin-26, Jak-11, Jak-12, Jak-18, Junak-2 i Junak-3. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz po\u015bmiertnie Krzy\u017cem Oficerskim OOP. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0141OWACKIEGO JULIUSZA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (114 m) ulica miejska na osiedlu J. Kili\u0144skiego. \u0141\u0105czy ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju z al. Niepodleg\u0142o\u015bci. Stanowi te\u017c drog\u0119 dojazdow\u0105 do pobliskiej stacji paliw oraz siedziby g\u0142\u00f3wnej Banku PEKAO SA, usytuowanego przy ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a patrona w okresie mi\u0119dzywojennym. Bieg\u0142a w\u00f3wczas od ul. J. Pi\u0142sudskiego do cmentarza i mia\u0142a charakter drogi polnej. W czasie okupacji hitlerowskiej zmieniono jej nazw\u0119 na \u201eFriedhofstrasse\u201d (Cmentarna). Po II wojnie \u015bwiatowej skr\u00f3cono j\u0105 do odcinka od ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju do przycmentarnej ul. J. D\u0142ugosza, a p\u00f3\u017aniej skr\u00f3cono jeszcze bardziej. Dzisiejszy kszta\u0142t otrzyma\u0142a w latach 2002 – 2003 przy okazji budowy stacji paliw. Posiada nawierzchni\u0119 i chodnik po obu stronach z kostki brukowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy:<\/strong> JULIUSZ S\u0141OWACKI (1809-1949), jeden z najwybitniejszych polskich poet\u00f3w i dramatopisarzy, czo\u0142owy tw\u00f3rca polskiego romantyzmu. Autor m.in. dramat\u00f3w: Kordian, Balladyna, Lilla Weneda, Sen srebrny Salomei, Samuel Zborowski, Horszty\u0144ski i Mazepa, tragedii Maria Stuart i komedii Fantazy, poemat\u00f3w: Beniowski i Genezis z Ducha oraz licznych utwor\u00f3w lirycznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"S\u0141OWIK RYSZARD (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 10 X 1946 r. w Szczawnicy, syn J\u00f3zefa i Stanis\u0142awy z domu Ole\u015b. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w teologicznych w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie 2 VI 1974 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwiecenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach w Borz\u0119cinie G\u00f3rnym, Szczepanowie i Ple\u015bnej. W 1981 r. zosta\u0142 mianowany pierwszym proboszczem nowo utworzonej parafii w Rzuchowej. By\u0142 jej organizatorem i budowniczym ko\u015bcio\u0142a parafialnego Ducha \u015awi\u0119tego (1982-1986). W 1988 r. zosta\u0142 przeniesiony na probostwo w parafii w M\u0142y\u0144czyskach ko\u0142o Limanowej. Po 20 latach dzia\u0142alno\u015bci duszpasterskiej w tej parafii, ze wzgl\u0119du na pogarszaj\u0105cy si\u0119 stan zdrowia, zrezygnowa\u0142 z funkcji proboszcza. Od 2008 r. rezydowa\u0142 w parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu i pomaga\u0142 w pracy duszpasterskiej. By\u0142 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 kaznodziej\u0105. Otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 kanonika i RM. Zmar\u0142 18 VI 2009 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Szczawnicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"S\u0141OWI\u0143SKI WITOLD<\/strong>, urodzony 8 XII 1946 r. w Aleksandr\u00f3wce ko\u0142o Kozienic, syn Wac\u0142awa i Marianny z domu Dzik. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Kozienicach. Matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r., zdobywaj\u0105c I lokat\u0119 na li\u015bcie wynik\u00f3w. Studia na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1971 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W latach 1971\u20131990 pracowa\u0142 w WSK Mielec na stanowiskach: konstruktora, kierownika sekcji konstrukcyjnej, kierownika zmianowego Wydzia\u0142u 41, zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u 42, szefa produkcji Zak\u0142ad\u00f3w Aparatury Wtryskowej, g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. technicznych Zak\u0142adu Utrzymania Ruchu i dyrektora O\u015brodka Sportu i Rekreacji. W latach 1980-1990 by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du FKS Stal Mielec, a w latach 1987-1990 prezesem tego klubu. Od 1990 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0141UCHANOWSKI FELIKS<\/strong>, faktor Sebastiana Mieleckiego w 2. po\u0142owie XVI w. Wysy\u0142a\u0142 r\u00f3\u017cne towary z Mielca i okolic (zbo\u017ce, p\u0142\u00f3tno, wyroby z drewna) drog\u0105 wodn\u0105 \u2013 Wis\u0142ok\u0105 i Wis\u0142\u0105 \u2013 w kierunku Gda\u0144ska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0141UCKI SIEMION (SZYMON) OLELKOWICZ<\/strong>, syn Jerzego \u2013 starosty kobry\u0144skiego i Katarzyny z T\u0119czy\u0144skich. W 1586 r. o\u017ceni\u0142 si\u0119 z Zofi\u0105 Mieleck\u0105 \u2013 c\u00f3rk\u0105 Miko\u0142aja Mieleckiego (hetmana wielkiego koronnego) i El\u017cbiety z Radziwi\u0142\u0142\u00f3w. Tym samym sta\u0142 si\u0119 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem Mielca. Zmar\u0142 w 1592 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"S\u0141UPSKI ADAM<\/strong>, urodzony 20 III 1959 r. w Mielcu, syn Micha\u0142a i Anny z domu Kasprzak. Pracowa\u0142 jako kierowca w WSK Mielec, a nast\u0119pnie w Zak\u0142adzie Transportu. Obecnie prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 i pracuje nadal jako kierowca. D\u0142ugoletni cz\u0142onek Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. J. Aleksandrowicza przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Pierwszy raz odda\u0142 krew 23 III 1979 r. Do 2007 r. odda\u0142 31 700 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznaka Honorow\u0105 PCK IV stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

S\u0141U\u017bBA INWESTYCJI NIEPRZEMYS\u0141OWYCH I POWIERNICZYCH WSK \u201ePZL-MIELEC\u201d<\/strong>, kom\u00f3rka organizacyjna w pionie zast\u0119pcy dyrektora WSK ds. inwestycji, podleg\u0142a g\u0142\u00f3wnemu specjali\u015bcie ds. inwestycji nieprzemys\u0142owych i powierniczych. Programem jej dzia\u0142ania by\u0142a realizacja w latach 1976-1990 wielorodzinnego sp\u00f3\u0142dzielczego budownictwa mieszkaniowego i towarzysz\u0105cego oraz inwestycji komunalnych na terenie Mielca. Przygotowa\u0142a i zrealizowa\u0142a kompleksowo nowe osiedla mieszkaniowe: Janka Krasickiego (p\u00f3\u017aniej Lotnik\u00f3w), w rejonie ulic: S. Moniuszki, S. S\u0119kowskiego i J. Lelewela oraz W. Szafera i Smoczka \u2013 \u0142\u0105cznie ponad 5 500 mieszka\u0144 dla oko\u0142o 25 000 os\u00f3b. Po 1990 r., w warunkach transformacji ustrojowej, Dzia\u0142 Inwestycji Powierniczych (tak\u0105 w\u00f3wczas mia\u0142 nazw\u0119) zosta\u0142 przekszta\u0142cony w profesjonaln\u0105 jednostk\u0119 inwestycyjn\u0105 i wykonywa\u0142 zadania zlecone jako inwestor zast\u0119pczy. W tym okresie dzia\u0142alno\u015bci prowadzi\u0142 takie inwestycje jak m.in.: budynek Inkubatora Przedsi\u0119biorczo\u015bci IN-MARR, pawilon sportowy przy Szkole Podstawowej nr 13, zesp\u00f3\u0142 obiekt\u00f3w Szko\u0142y Podstawowej nr 11, ca\u0142a infrastruktura uzbrojeniowa i techniczna na nowych terenach SSE EURO-PARK Mielec \u00a0oraz Dom Pomocy Spo\u0142ecznej na osiedlu Smoczka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0141U\u017bBA WETERYNARYJNA (WETERYNARIA)<\/strong>, na terenie Kr\u00f3lestwa Galicji i Lodomerii zosta\u0142a powo\u0142ana oko\u0142o 1871 r. Dostosowano j\u0105 do istniej\u0105cego podzia\u0142u administracyjnego i w ka\u017cdym powiecie zatrudniono weterynarza c.k. starostwa, pe\u0142ni\u0105cego funkcj\u0119 powiatowego lekarza weterynarii. W miastach (m.in. w Mielcu), gdzie czynne by\u0142y rze\u017anie i hodowano zwierz\u0119ta rze\u017ane, samorz\u0105dy zatrudnia\u0142y dodatkowo w\u0142asnych (miejskich) lekarzy weterynarii. W latach 1901-1914 pracowa\u0142o w Mielcu i okolicy 4-5 lekarzy weterynarii, co tylko w pewnym stopniu zaspokaja\u0142o potrzeby tego przoduj\u0105cego w hodowli zwierz\u0105t regionu. Doceniano jednak ich dzia\u0142alno\u015b\u0107 w zakresie rozpoznawania, profilaktyki i zwalczania gro\u017anych chor\u00f3b zaka\u017anych zwierz\u0105t, m.in.: ksi\u0119gosuszu, nosacizny, zarazy p\u0142ucnej byd\u0142a, anemii zaka\u017anej i zarazy stadniczej koni, w\u0105glika, w\u015bcieklizny, r\u00f3\u017cycy i pomoru \u015bwi\u0144, cholery drobiu i szeregu innych. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci ujednolicono organizacj\u0119 weterynarii, r\u00f3\u017cn\u0105 dot\u0105d w trzech zaborach, g\u0142\u00f3wnie na wy\u017cszych szczeblach. Organizacja weterynarii w powiatach (m.in. mieleckim) pozosta\u0142a niemal bez zmian. Pa\u0144stwowy powiatowy lekarz weterynarii podlega\u0142 staro\u015bcie i prowadzi\u0142 w jego imieniu ca\u0142okszta\u0142t spraw zwi\u0105zanych z chorobami zwierz\u0105t i nadzorem weterynaryjnym nad handlem zwierz\u0119tami. Utrzymano tak\u017ce stanowisko miejskiego lekarza weterynarii. Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej funkcjonowa\u0142 powiatowy lekarz weterynarii, ale stanowisko to zosta\u0142o zlikwidowane w Mielcu w 1941 r. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) w ramach starostwa powo\u0142ano zn\u00f3w stanowisko powiatowego lekarza weterynarii. W 1946 r. zorganizowano w Mielcu samorz\u0105dow\u0105 lecznic\u0119 dla zwierz\u0105t. Po reformie administracji pa\u0144stwowej w 1950 r., kiedy to zlikwidowano starostwa i utworzono Prezydia Powiatowych Rad Narodowych, kilkakrotnie zmieniano organizacyjne podporz\u0105dkowanie s\u0142u\u017cby weterynaryjnej, ale jej zadania pozostawa\u0142y te same. Od 1 IV 1950 r. uruchomiono pa\u0144stwowe zak\u0142ady lecznicze dla zwierz\u0105t, w tym r\u00f3wnie\u017c w Mielcu na bazie dotychczasowej lecznicy przy ul. Konfederackiej. 1 I 1959 r. powsta\u0142y powiatowe zak\u0142ady weterynaryjne (PZW), a funkcje ich kierownik\u00f3w pe\u0142nili powiatowi lekarze weterynarii. W zwi\u0105zku z reform\u0105 administracji pa\u0144stwowej i likwidacj\u0105 powiat\u00f3w (tak\u017ce mieleckiego) – od 1 VI 1975 r. zniesiono PZW i funkcje powiatowych lekarzy weterynarii. Powsta\u0142y oddzia\u0142y terenowe Wojew\u00f3dzkiego Zak\u0142adu Weterynarii, w tym tak\u017ce w Mielcu, z kierownikiem \u2013 lekarzem weterynarii. Podlega\u0142y im zak\u0142ady lecznicze i organy urz\u0119dowego badania zwierz\u0105t rze\u017anych i mi\u0119sa (WIS). Od 13 I 1991 r. oddzia\u0142y terenowe przekszta\u0142cono w oddzia\u0142y rejonowe, a ich kierownictwo pe\u0142nili rejonowi lekarze weterynarii. Sprywatyzowano PZLZ, kt\u00f3re odt\u0105d nie podlega\u0142y oddzia\u0142om rejonowym. Od 15 XII 1997 r. do 31 XII 1998 r. w miejsce oddzia\u0142\u00f3w \u00a0funkcjonowa\u0142y rejonowe inspektoraty weterynarii. Po kolejnej reformie administracyjnej i ponownym utworzeniu powiat\u00f3w (w tym mieleckiego) od 1 I 1999 r. utworzono powiatowe inspektoraty weterynarii, kt\u00f3rych kierownikami s\u0105 powiatowi lekarze weterynarii. Realizuj\u0105 oni zadania g\u0142\u00f3wnie z zakresu nadzoru nad bezpiecze\u0144stwem \u015brodk\u00f3w spo\u017cywczych zwierz\u0119cego pochodzenia oraz pasz, zwalczania chor\u00f3b zaka\u017anych zwierz\u0105t oraz ochrony zwierz\u0105t.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Miejscy lekarze weterynarii:<\/strong>\u00a0Stefan Przyby\u0142kiewicz (1900-1904, Aleksander Warczewski (1907), W\u0142adys\u0142aw Rudnicki, Leon (Leib) Teitelbaum (1908-1914), Jerzy Oleksi\u0144ski (1937-1939).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Powiatowi lekarze weterynarii:<\/strong>\u00a0Daniel Kisiel (1882-1886), Euzebiusz Nestajko (1888-1891), Andrzej \u0141ukaszewski (1892-1899), Micha\u0142 Ma\u0142ecki (1900-1912), W\u0142adys\u0142aw Rudnicki (1913-1914), Anatol Proskurnicki (1919-1930), W\u0142adys\u0142aw Koz\u0142owski (1931-1939), Zdzis\u0142aw W\u00f3jcikowski (1940-1941 i 1945-1948), Tadeusz Domaszewski (1949-1963), Leszek Kwiatkowski (1963-1967), W\u0142odzimierz K\u0142aczy\u0144ski (1967-1975), Jerzy Wi\u015bniewski (p.o. 1999), Roman Tomas (1999-2019), Piotr Grzegorz Chrab\u0105szcz (2020-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kierownicy OT (OR) WZW:<\/strong>\u00a0Kazimierz Kozik (1975-1978), Jerzy Wi\u015bniewski (1982-1998).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kierownicy PZLZ:<\/strong>\u00a0Mieczys\u0142aw Diabelec (1946-1972), Bogus\u0142aw Nieznaj (1983-1990)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lekarze weterynarii w latach 1901-1914<\/strong>: Rudolf Przykopa (1901-1904), Chaskiel (Ezechiel) Raff (1901-1903), Eugeniusz Adolf Terlecki (1909\u20131914), Jan W\u0142odzimierz Terlecki (1911-1914), Aleksander Warczewski (1907);<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lekarze weterynarii w latach 1953-nadal:<\/strong>\u00a0Zbigniew Stanis\u0142aw Baster (1953-1954), Adam Miko\u0142aj Bobra (1957-1978), Adam Brzeski (1978-1982), Piotr Chrab\u0105szcz (1992-nadal), Janusz Roman Dar\u017cynkiewicz (1965-1966), Barbara Duszkiewicz (1961-1962), J\u00f3zef Futyma (1975-1976), Janusz Jask\u00f3\u0142ka (1968-1970, 1971-1974, 1977-1988), Pawe\u0142 Kobylarz (2005-nadal), Sebastian Koczwara (1999-nadal), Jerzy Kope\u0107 (1973-1974), Sylwester Kope\u0107 (1980-1981), Kazimierz Kozik (1963-1964, 1974-2000), Jerzy Kozio\u0142 (1983-1984), Czes\u0142aw Stanis\u0142aw Kr\u00f3l (1955-1956, 1987-1990), Wac\u0142aw J\u00f3zef Lech (1959?), Janusz Lewandowski (1996-nadal), Jerzy \u0141api\u0144ski (1978-1986), Tomasz Mrozowski (1999-nadal), Bogus\u0142aw Nieznaj (1977-1983, 1990-nadal), Jan Nowak (1987-1991), Jerzy Oleksi\u0144ski (1937-1939, 1945-1974), Przemys\u0142aw Remiszewski (1978-1979), Stanis\u0142aw Serafin (1959-1960), Adam Ignacy Skarbowski (1961), Wiktor Stelnik (1971-2005), Tadeusz Aleksander Szuper (1958-1959), Zofia Szel\u0105g (1999-nadal), Beata Tarska (2003-nadal), Roman Tomas (1985, 1991-1999), Barbara \u017bmuda (1973-1974), Adam Chor\u0105zki (1994-nadal), Dorota Chor\u0105zka (1994-nadal), Anna Zi\u0119ba (1995-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0141U\u017bBA ZDROWIA<\/strong>, dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz zapewnienia mieszka\u0144com Mielca opieki zdrowotnej i sanitarno-epidemiologicznej mia\u0142a przez setki lat charakter prywatny. Leczenie odbywa\u0142o si\u0119 w domach os\u00f3b choruj\u0105cych. Szpital, za\u0142o\u017cony przy parafii rzymskokatolickiej, by\u0142 przede wszystkim domem opieki spo\u0142ecznej dla najbiedniejszych i bezdomnych oraz pozbawionych rodziny kalek i upo\u015bledzonych umys\u0142owo. Lekarze polscy, kszta\u0142ceni od XIV w. na wydziale lekarskim Akademii Krakowskiej (p\u00f3\u017aniej Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego), rzadko osiedlali si\u0119 na sta\u0142e w ma\u0142ych miasteczkach. Z biegiem lat sytuacja ta zacz\u0119\u0142a si\u0119 zmienia\u0107, bowiem nadmiar lekarzy w du\u017cych o\u015brodkach spowodowa\u0142, \u017ce niekt\u00f3rzy z nich przenosili si\u0119 na prowincj\u0119. Uzyskiwali status lekarza miejskiego, kt\u00f3ry opiekowa\u0142 si\u0119 chorymi, a w bardziej skomplikowanych przypadkach kierowa\u0142 do specjalistycznych o\u015brodk\u00f3w medycznych. Pierwszym znanym chirurgiem miejskim (Chirurgus in Mielec) by\u0142 Krzysztof Niemi\u0142owski, wspominany w dokumencie z 12 VII 1692 r. W latach 80. XVIII w. dzia\u0142a\u0142 urodzony w Mielcu J\u00f3zef Kosiewski \u2013 doktor medycyny. Znanym chirurgiem \u00a0by\u0142 tak\u017ce Adolf Pastor, neofita, zmar\u0142y w 1847 r. w wieku 31 lat. Po utworzeniu powiatu mieleckiego (1853-1855) jednym z g\u0142\u00f3wnych funkcjonariuszy starostwa by\u0142 lekarz powiatowy, kt\u00f3rego zadaniem by\u0142o czuwanie nad stanem zdrowia i higien\u0105 ludno\u015bci w powiecie, a przede wszystkim niedopuszczanie do epidemii chor\u00f3b zaka\u017anych. Pierwszym i d\u0142ugoletnim lekarzem powiatowym by\u0142 dr medycyny B\u0142a\u017cej Kijas, kt\u00f3ry by\u0142 tak\u017ce radnym miejskim. W latach 70. XIX w. lekarzem miejskim by\u0142 chirurg Benjamin Landes. Ponadto obaj lekarze i dr med. Heinz Oswald prowadzili prywatne gabinety w Mielcu. W po\u0142owie \u00a0lat 70. kadra medyczna w Mielcu wzmocni\u0142a si\u0119, bowiem przybyli chirurg Emanuel Schabbus i dr med. Alfred Berggr\u00fcn. W kolejnych latach liczba lekarzy wolno, ale systematycznie ros\u0142a. W latach 80. by\u0142o ich pi\u0119ciu, a w latach 90. sze\u015bciu. Taki stan utrzyma\u0142 si\u0119 do I wojny \u015bwiatowej. W czasie zawieruchy wojennej niekt\u00f3rzy lekarze wyjechali z Mielca na front lub przenie\u015bli si\u0119 do innych miast.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lekarze w latach 1867-1914:<\/strong>\u00a0B\u0142a\u017cej Kijas, Heinz Oswald, Benjamin Landes, Alfred Berggr\u00fcn, Emanuel vel Stanis\u0142aw Schabbus, Adolf Goldhaber, W\u0142adys\u0142aw Szafer, W\u0142adys\u0142aw Staniszewski, Bronis\u0142aw Wawrzycki, J\u00f3zef \u00a0Sternberg, Teofil B\u0105kowski, Jak\u00f3b Schney, Apolinary Frank, Antoni Stasina, Aleksander God\u0142owski, Franciszek Kropaczek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lekarze w latach 1914-1918:<\/strong>\u00a0Apolinary Frank, Stanis\u0142aw Schabbus, J\u00f3zef Sternberg.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lata 1918-1939<\/strong>\u00a0Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci (1918) zorganizowano w Mielcu tzw. szpital epidemiczny, lecz\u0105cy g\u0142\u00f3wnie choroby zaka\u017ane, a jego kierownikiem by\u0142 dr Lucjan Gawendo. Plac\u00f3wka ta zosta\u0142a jednak zlikwidowana w 1923 r. Zorganizowano natomiast O\u015brodek Zdrowia, kt\u00f3ry s\u0142u\u017cy\u0142 przede wszystkim biedniejszej ludno\u015bci. Bogatsi nadal leczyli si\u0119 w prywatnych gabinetach, kt\u00f3rych by\u0142o ju\u017c siedem. Na leczenie szpitalne wyje\u017cd\u017cano do Tarnowa, Rzeszowa lub Tarnobrzega. Znaczny wzrost ludno\u015bci Mielca, w zwi\u0105zku z budow\u0105 fabryki samolot\u00f3w, spowodowa\u0142 rozpocz\u0119cie budowy szpitala przez Ubezpieczalni\u0119 Spo\u0142eczn\u0105. Uruchomiono te\u017c poradni\u0119 sk\u00f3rno-wenerologiczn\u0105. Rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 Przychodnia Kolejowa w budynku przy stacji PKP. W 1939 r. czynnych by\u0142o dziewi\u0119\u0107 prywatnych gabinet\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lekarze w latach 1918-1939:<\/strong>\u00a0Emil Czortkower, Wac\u0142aw Czy\u017cewski, Oskar Donner, Apolinary Frank, Lucjan Gawendo, Salomon Kaufman, Julian Maj, Stanis\u0142aw Maraszewski (lekarz powiatowy i miejski), Henryk Milgrom (lekarz powiatowy), Norbert Obrowicz (lekarz miejski), Stanis\u0142awa Piskozub, Wac\u0142aw Piskozub, Aleksander Polek (lekarz powiatowy), H. Seiden (lekarz dentysta).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lata 1939-1944<\/strong>\u00a0Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej oddano do u\u017cytku szpital w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci osiedla fabrycznego, ale zgodnie z nazw\u0105 \u201eKrankenhaus nur f\u00fcr Deutsche\u201d s\u0142u\u017cy\u0142 on \u017co\u0142nierzom, funkcjonariuszom i ludno\u015bci niemieckiej. W zwi\u0105zku z rozpowszechnianiem si\u0119 chor\u00f3b zaka\u017anych od 1942 r. uruchomiono niewielki szpitalny Oddzia\u0142 Zaka\u017any w dw\u00f3ch pawilonach przy Tarnobrzegerstrasse (p\u00f3\u017aniej H. Sienkiewicza), a jego ordynatorem by\u0142 Tadeusz Kasprowicz. Dla polskiej ludno\u015bci czynne by\u0142o ambulatorium Ubezpieczalni Spo\u0142ecznej, w kt\u00f3rym pracowa\u0142 Teodor Ciencia\u0142a. W Flugzeugwerk Mielec, obok lekarzy niemieckich, jedynym polskim lekarzem fabrycznym by\u0142 Jan Pietrykowski. Pozostali mieleccy lekarze prowadzili prywatne gabinety. Mimo skromnych mo\u017cliwo\u015bci, bowiem brakowa\u0142o specjalistycznego wyposa\u017cenia i wielu lekarstw, starali si\u0119 pom\u00f3c ka\u017cdemu potrzebuj\u0105cemu. Wsp\u00f3\u0142pracowali tak\u017ce z podziemiem (AK, BCh), cho\u0107 za takie kontakty mo\u017cna by\u0142o ponie\u015b\u0107 najsurowsze kary.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lekarze w latach 1939-1944:<\/strong>\u00a0Teodor Ciencia\u0142a, Apolinary Frank, Lucjan Gawendo, Tadeusz Kasprowicz, Stanis\u0142aw Maraszewski, Jan Pietrykowski, Stanis\u0142awa Piskozub, Wac\u0142aw Piskozub.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lata 1944-nadal<\/strong>\u00a0Po wyp\u0119dzeniu Niemc\u00f3w z Mielca (5-6 VIII 1944 r.) zapotrzebowanie na pomoc medyczn\u0105 gwa\u0142townie wzros\u0142o. Wiele os\u00f3b odnios\u0142o rany w czasie wojny, niema\u0142o by\u0142o os\u00f3b skrajnie wyczerpanych po d\u0142ugim ukrywaniu si\u0119 w lasach, a do tego cz\u0119sto pojawia\u0142y si\u0119 epidemie chor\u00f3b zaka\u017anych. Z inicjatywy Teodora Ciencia\u0142y zorganizowano w bloku nr 14 \u00a0ambulatorium PCK, kt\u00f3re zosta\u0142o p\u00f3\u017aniej przekszta\u0142cone w Pogotowie Ratunkowe. Wznowiono dzia\u0142alno\u015b\u0107 prywatnych gabinet\u00f3w lekarskich. Na \u00a0osiedlu fabrycznym uruchomiono opuszczony przez Niemc\u00f3w szpital, a w nim oddzia\u0142y chirurgiczny i wewn\u0119trzny. Ponadto czynny by\u0142 pododdzia\u0142 dla chorych zaka\u017anych przy ul. H. Sienkiewicza. Pocz\u0105tkowo wykonywano zabiegi tylko z zakresu tzw. ma\u0142ej chirurgii. Wszystkie trudniejsze operacje wykonywano w wojennym szpitalu radzieckim, kt\u00f3ry zorganizowano w barakach na terenie Por\u0119b Wojs\u0142awskich. W operacjach tych brali tak\u017ce udzia\u0142 mieleccy lekarze. W 1945 r. utworzono stanowisko lekarza powiatowego, kt\u00f3remu powierzono organizowanie s\u0142u\u017cby zdrowia i koordynowanie jej dzia\u0142alno\u015bci. By\u0142 nim pocz\u0105tkowo Zbigniew Ma\u0142ecki, ale po kilku miesi\u0105cach zast\u0105pi\u0142 go Eugeniusz Berger. Utworzono Powiatowy O\u015brodek Zdrowia, kt\u00f3ry najpierw ulokowano w obiekcie przy ul. H. Sienkiewicza 47, a nast\u0119pnie przy ul. Legion\u00f3w 17. Jego kierownikiem by\u0142 W. Piskozub. W \u00a0POZ powo\u0142ano stanowisko kontrolera sanitarnego, kt\u00f3rym zosta\u0142 W\u0142odzimierz Mossakowski. Pod koniec 1945 r. baz\u0119 mieleckiej s\u0142u\u017cby zdrowia stanowi\u0142y: szpital og\u00f3lny z czterema oddzia\u0142ami (chirurgiczny, ginekologiczny, wewn\u0119trzny i zaka\u017any) o \u0142\u0105cznej ilo\u015bci 100 \u0142\u00f3\u017cek oraz POZ z trzema przychodniami (przeciwweneryczna, przeciwgru\u017alicza i przeciwjagliczna). Posiadano dwa urz\u0105dzenia k\u0105pielowe, ale tylko jedno kompletne z aparatem dezynfekcyjno-dezynsekcyjnym w szpitalu. W POZ ruchom\u0105 komor\u0119 na gor\u0105ce powietrze skonfiskowali \u017co\u0142nierze radzieccy jako \u201e\u0142up wojenny\u201d dla swoich cel\u00f3w. Niekt\u00f3rzy lekarze wznowili praktyk\u0119 prywatn\u0105. W kolejnych latach otwarto Przychodni\u0119 Og\u00f3ln\u0105 oraz wznowiono dzia\u0142alno\u015b\u0107 Ubezpieczalni Spo\u0142ecznej przy ul. Sandomierskiej (p\u00f3\u017aniej ul. L. Wary\u0144skiego). W 1950 r. zmieniono jej nazw\u0119 na Zak\u0142ad Lecznictwa Pracowniczego (ZLEP i ta nazwa, mimo wielokrotnych restrukturyzacji, przetrwa\u0142a w potocznym j\u0119zyku do dzi\u015b), a wkr\u00f3tce potem przemianowano na Przychodni\u0119 Rejonow\u0105 nr 1. Od 1951 r. organem zarz\u0105dzaj\u0105cym s\u0142u\u017cby zdrowia zosta\u0142 Wydzia\u0142 Zdrowia i Opieki Spo\u0142ecznej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, a stanowisko lekarza powiatowego zosta\u0142o zniesione. W ramach sieci plac\u00f3wek leczniczych Wydzia\u0142u ZiOS szczeg\u00f3ln\u0105 rol\u0119 pe\u0142ni\u0142a Powiatowa Stacja Pogotowia Ratunkowego, kt\u00f3ra p\u00f3\u017aniej kilkakrotnie zmienia\u0142a nazw\u0119. W ramach tej plac\u00f3wki powsta\u0142o pogotowie po\u0142o\u017cnicze, kt\u00f3re jako pierwsze w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim obs\u0142ugiwa\u0142o przypadki zwi\u0105zane wy\u0142\u0105cznie z porodem. W zwi\u0105zku z rozwojem osiedla fabrycznego na pocz\u0105tku lat 50. otwarto w tym rejonie Przychodni\u0119 Lekarsk\u0105 nr 2 (w bloku 78). Uruchomiono te\u017c przychodni\u0119 dentystyczn\u0105 i protezowni\u0119. W 1954 r. powsta\u0142a Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna, kt\u00f3ra przej\u0119\u0142a odpowiedzialno\u015b\u0107 za stan sanitarny powiatu i profilaktyk\u0119 w zakresie chor\u00f3b zaka\u017anych. W 1962 r. rozdzielono lecznictwo zamkni\u0119te (szpital) od lecznictwa otwartego, kt\u00f3rego kierowanie powierzono Powiatowej Przychodni Obwodowej. Podlega\u0142y jej przychodnie specjalistyczne na terenie Mielca i o\u015brodki zdrowia na terenie powiatu mieleckiego. W ramach tej plac\u00f3wki uruchomiono poradnie powiatowe: przeciwgru\u017alicz\u0105, sk\u00f3rno-wenerologiczn\u0105, przeciwtarczycow\u0105, reumatologiczn\u0105, dla matki i dziecka zdrowego i chorego, przeciwjaglicz\u0105, mi\u0119dzyszkoln\u0105, sportow\u0105, chirurgiczn\u0105 i okulistyczn\u0105. Kierownikami PPO byli m.in.: Stanis\u0142aw Warzocha, Feliks Ga\u0142ka i Eugeniusz Janicki. W 1973 r. przeprowadzono reorganizacj\u0119 s\u0142u\u017cby zdrowia. Powo\u0142ano do \u017cycia Zesp\u00f3\u0142 Opieki Zdrowotnej, kt\u00f3ry skupi\u0142 dotychczas samodzielne jednostki: Obwodow\u0105 Przychodni\u0119, Szpital i Pogotowie Ratunkowe. Ponadto funkcjonowa\u0142y Przychodnie Przemys\u0142owe w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym i Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego oraz Przychodnia Kolejowa. W latach 70., 80. i 90., w ramach budowanych nowych osiedli mieszkaniowych, powstawa\u0142y kolejne przychodnie rejonowe. Post\u0119p medycyny i potrzeby \u015brodowiska by\u0142y za\u015b czynnikami determinuj\u0105cymi powstawanie i rozw\u00f3j poradni specjalistycznych. W 1995 r. funkcjonowa\u0142y Przychodnie Rejonowe: nr 1 przy ul. Sandomierskiej, nr 2 przy ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie 10, nr 3 przy ul. ks. P. Skargi 12, nr 4 przy ul. S. \u017beromskiego 17, nr 5 przy ul. Cz. Ta\u0144skiego 2, nr 6 przy ul. \u00a0Rzochowskiej i nr 7 przy ul. T. Cha\u0142ubi\u0144skiego 6. Czynne by\u0142y Poradnie: Dermatologiczna przy ul. Sp\u00f3\u0142dzielczej 2, dla Kobiet (\u201eK\u201d) przy ul. Sandomierskiej 25 i ul. Cz. Ta\u0144skiego 5, Dzieci\u0119ce przy ulicach: T. Cha\u0142ubi\u0144skiego 6, Sandomierskiej 25, Ta\u0144skiego 5 i M. Sk\u0142odowskiej-Curie 10, Laryngologiczna przy ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie 8, Medycyny Szkolnej przy ul. S. \u017beromskiego 17, Neurologiczna, Okulistyczna, Protetyki Stomatologicznej i Przeciwalkoholowa przy ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie 8, Przeciwgru\u017alicza przy ul. E. Biernackiego 2, Zdrowia Psychicznego przy ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie 8 i Lekarska PKP przy ul. B. G\u0142owackiego 2\/1. Funkcjonowa\u0142y te\u017c laboratoria przy ul. Cz. Ta\u0144skiego 5 i ul. ks. P. Skargi 12. W wyniku reformy s\u0142u\u017cby zdrowia w latach 2000-2001 powsta\u0142y Niepubliczne Zak\u0142ady Opieki Zdrowotnej. Wykorzysta\u0142y one g\u0142\u00f3wnie baz\u0119 po zlikwidowanych przychodniach rejonowych. (O NZOZ-ach szerzej w odr\u0119bnym ha\u015ble.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Kierownicy Wydzia\u0142u Zdrowia i Opieki Spo\u0142ecznej PPRN w latach 1951-1975:<\/strong>\u00a0Stanis\u0142aw Maraszewski, Jan Sieprawski, Marian Skopi\u0144ski, Eugeniusz Adamus, Stanis\u0142aw Wola\u0144ski, Stanis\u0142aw Kowal, Mieczys\u0142aw Muszy\u0144ski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Kierownik Wydzia\u0142u Zdrowia i Opieki Spo\u0142ecznej MRN w latach 1985-1990:<\/strong>\u00a0Zofia G\u0105ska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Kierownik Wydzia\u0142u Zdrowia i Spraw Spo\u0142ecznych Starostwa Powiatowego w latach 1999-2006:<\/strong>\u00a0Pawe\u0142 Pazdan.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Dyrektorzy Szpitala Powiatowego (Miejskiego, Rejonowego) w latach 1945-1973:<\/strong>\u00a0Klaudiusz Jan Lipski, Tadeusz Franciszek Starostka, Mieczys\u0142aw Henryk Sidor, Jan Figas, Tadeusz Magiera, Mieczys\u0142aw Muszy\u0144ski.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Dyrektorzy ZOZ i Szpitala Powiatowego (Rejonowego) \u00a0w latach 1973-2003:<\/strong>\u00a0Mieczys\u0142aw Muszy\u0144ski, Marian \u017burawski, Zbigniew \u0141aszyca, Stanis\u0142aw Kowal, Lucjan Mazurek, Leszek Ko\u0142acz.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Dyrektorzy Szpitala Powiatowego w latach 2003-2017:<\/strong>\u00a0Leszek Ko\u0142acz (-2016), Anna Korpanty (2016), Leszek Kwa\u015bniewski (2017-2019).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Dyrektorzy Szpitala Specjalistycznego w latach 2018-nadal<\/strong>: Leszek Kwa\u015bniewski (2017-2019), J\u00f3zef Wi\u0119c\u0142aw (2019-2020), Z.Torbus (p.o. V – X 2020, X – XII 2020, p.o. XII 2020 – VII 2021), Jaros\u0142aw Kolendo (VII 2021 -), Pawe\u0142 Pazdan<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Kierownicy (dyrektorzy) Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w latach 1946-nadal:<\/strong>\u00a0Stanis\u0142aw Maraszewski, Marian \u017burawski, Roman Mrozowski, Feliks Ga\u0142ka, Marian Wykr\u0119t, Ewa Cisowska-Drozd, Arkadiusz Pi\u00f3ro, Zbigniew Bober, Pawe\u0142 Pazdan, Maria Napieracz\u00a0 (2018-2019), Grzegorz Andrzej Ga\u0142uszka (2019-).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Dyrektorzy Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w latach 1952-nadal:<\/strong>\u00a0Witold S\u0142oniewicz, Zbigniew Myszka, Stanis\u0142aw Warzocha, Edward Janiszewski, Bogumi\u0142 Bzdyl, Krzysztof Kralisz, Janusz Zdzieb\u0142o, Anna Maria Babula, Grzegorz Robert Burek (1 VII 2018 -)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Lekarze w latach 1944 – 2006:<\/strong>\u00a0Zuzanna Adamczak-Kiepiel, Anna Adamczak, Eugeniusz Adamus, Janusz Aleksandrowicz, Bo\u017cena Aleksandrowicz, Irena Augustyniak, Kazimiera Babiec, Barbara Baran, Bogus\u0142aw Bara\u0144ski, Stanis\u0142awa Bart\u0142omowicz, Zofia Bar\u0142owska, Jerzy Barna\u015b, El\u017cbieta Belejec, Eugeniusz Berger, Jacek Berger, Mieczys\u0142aw Bernacki, Gra\u017cyna B\u0119dkowska, \u00a0Lucjan Bielatowicz, Andrzej Bia\u0142ek, Maria Bia\u0142ek, Wies\u0142aw Biedro\u0144, Edmund Bielecki, Ma\u0142gorzata Biesiadecka\u2013Kotarba, Marek B\u0142achowicz, Barbara B\u0142aszczak, Grzegorz B\u0142aszczak, Marian B\u0142aszczak, Wies\u0142awa B\u0142\u0105kiewicz-Wolanin, Zbigniew Bober, J\u00f3zef Bo\u017cek, Barbara Bryl, Krystyna Brzeska, Renata Bucka, Wojciech Burkot, Janusz Byczkowski, Beata Bzdyl, Bogumi\u0142 Bzdyl, Adela Cebula, Krzysztof Cebula, \u00a0Krzysztof Cebulak, Renata Celarek, Tomasz Chmielewski, Stanis\u0142aw Chmielewski, Zdzis\u0142aw Chor\u0105\u017cy, Tomasz Chudzik, Mieczys\u0142aw Ciasto\u0144, Teodor Ciencia\u0142a, Anna Cie\u015blikowska\u2013Gardian, Ewa Cisowska\u2013Drozd, Katarzyna Cupicha, Piotr Cwenar, Maria Czerwi\u0144ska, Krystyna Czop, Boles\u0142aw Czuba, Alicja Dachowska\u2013\u0141apa, Abdul Rageeb Dabwan, Czes\u0142awa D\u0105bek, Edward Dec, Antoni Drelicharz, Barbara Dr\u00f3\u017cd\u017c, Maria Dul, Janusz Duszkiewicz, Teresa Dziedzic, Zofia Fabowska, W\u0142adys\u0142aw Falisz, Jan Figas, Jerzy Fija\u0142kowski, Apolinary Frank, Witold Fr\u0105ckiewicz, Anna Gajewska, Irmina Gajsler, Anna Ga\u0142ka, Feliks Ga\u0142ka, Andrzej Gardian, Janusz Gardulski, Rafa\u0142 Garlewicz, Lucjan Gawendo, Zyta Gawry\u015b-Stryszak, Zofia G\u0105sior, Piotr Gembal, Les\u0142aw G\u0119siorek, Jan G\u0142az, Krystyna G\u0142\u0119bocka, Zofia G\u0142\u0119bocka\u2013Duszik, Stanis\u0142aw G\u0142\u0119bocki, W\u0142adys\u0142aw G\u0142\u00f3wka, Jolanta Gnieciak, \u00a0Stanis\u0142aw Godek, Grzegorz Gola, Wojciech Gontaszewski, Jan G\u00f3rny, Ma\u0142gorzata Grabczak, Tomasz Grabczak, Bogumi\u0142 Grabowski, Janusz Grabowski, Wioletta Graniczka \u2013 Dabwan, Tadeusz Grochocki, Wanda Grochowicz, Jerzy Gromny, Jerzy Gruszecki, Wies\u0142aw Grzegorczyk, Wojciech Gutowski, Bogumi\u0142 Gustaw, Emilia Guzik, Joanna Hadro, Halina Haliniarz, Halina H\u0119clik-Struzik, Eugenia Iliaszewicz, Krystyna Iwa\u0144ska, Jerzy Jachyra, Krystyna Jachyra, Urszula Janas\u2013Skulina, Eugeniusz Janicki, Miros\u0142aw Janicki, Magda Janiszewska, Edward Janiszewski, Ma\u0142gorzata Jankowiak, Joanna Jankowska-Fietko, Lech Jankowski, Zofia Jarosz-Piejko, Halina Kalita, Walerian Kalita, Ma\u0142gorzata Kami\u0144ska-Bielatowicz, Tadeusz Kasprowicz, Urszula Kerz, Adam Kr\u0119pa, Ma\u0142gorzata K\u0119pa, Ma\u0142gorzata K\u0119pka, Maria Kie\u0142b, \u00a0Tomasz Klar, Anna Klecha, J\u00f3zef Klecha, Danuta K\u0142aczy\u0144ska, Piotr Kokot, Agnieszka Ko\u0142odziej, Beata Ko\u0142odziej, Janusz Ko\u0142odziej, Agnieszka Kopacz, Bogdan Kopacz, Wies\u0142awa Kopecka, Gra\u017cyna Kope\u0107, Justyna Kope\u0107\u2013Herba, Katarzyna Kope\u0107-Gajek, Janusz Kordeusz, Beata Korkus-Pszeniczna, Jan Kornecki, Andrzej Kosmalski, Marek Kossowski, Andrzej Kosydar, Teresa Kotowska, Anna Kotula, Zofia Kotyra, \u00a0Stanis\u0142aw Kowal, Janina Kowalczyk-Worw\u0105g, Katarzyna Kowalik, Ma\u0142gorzata Kowalik, Lidia Kowalska, Piotr Kozio\u0142, Anna Koz\u0142owska, Artur Koz\u0142owski, El\u017cbieta Krakowska, El\u017cbieta Kralisz\u2013Podraza, Jadwiga Kralisz, Krzysztof Kralisz, Stanis\u0142aw Krasowski, Barbara Krawczyk, Urszula Krawczyk, Ireneusz Krejcz, Mariusz Krempa, Stanis\u0142aw Krempa, Magdalena Kr\u0119pa, Andrzej Kr\u00f3l, El\u017cbieta Kr\u00f3l-Zdzieb\u0142o, Jerzy Kr\u00f3l, Ma\u0142gorzata Krupi\u0144ska, Alicja Krutowicz, Wies\u0142aw Krzak, Lucyna Krzemie\u0144-Kr\u00f3likowska, Karolina Krzysztofik, Wanda Krzy\u017cowska\u2013Ziobro\u0144, Rudolf Ksi\u0105\u017cek, Janina Ksi\u0119ska, Janusz Ksi\u0119ski, Andrzej Kubatek, Maria Kubatek, Lucyna Kudiuk, \u00a0Micha\u0142 Kudiuk, Pawe\u0142 Kuku\u0142ka, Marek Kulczyk, Waldemar Kulig, Regina Kupstas, Halina Kurdziel, Maria Kurpiel\u2013Oleksiewicz, Anna Kurylak, Jadwiga Kut – Bednarczyk, Jan Kwiatkowski, Maria Lewonowska, Bogdan Leyko, Stanis\u0142aw Lis, Patrycja Lisiecka-Bart\u0142omowicz, Irena Lorenc, Piotr Lorenc, Krystyna Lubera, Kazimierz \u0141acny, Zbigniew \u0141aszyca, Alicja \u0141azarz\u2013Krejcz, Urszula \u0141\u0119czycka, Tomasz \u0141ogin, Gra\u017cyna \u0141uczak\u2013Stala, Anna \u0141uka, Krzysztof \u0141ukawski, Andrzej Maciejak, Tadeusz Magiera, Julian Maj, Zbigniew Majsak, Edyta Makso\u0144, J\u00f3zef Makso\u0144, \u00a0Maria Malec, Andrzej Ma\u0142ysa, Stanis\u0142aw Maraszewski, Bogus\u0142awa Marzec, Jaros\u0142aw Marzec, Krystyna Matwie\u015b, Janina Mazur, Marian Mazur, Zbigniew Mazur, Lucjan Mazurek, Zdzis\u0142aw M\u0105czka, Irena Micho\u0144ska, Franciszek Micho\u0144ski, Miroslaw Midura, Joanna Mierzy\u0144ska, Zofia Mikrut\u2013G\u0105sior, Piotr Milejski, Jerzy Ryszard Milik, Krzysztof Milik, Lechos\u0142aw Milik, Zygmunt Mi\u0142o\u015b, Wac\u0142aw Moskal, Alicja Mostowy, Zdzis\u0142aw Mostowy, Irena Mo\u015bcicka, Wojciech Mo\u015bcicki, Gra\u017cyna Mrozi\u0144ska, Adam Mrozowski, Roman Mrozowski, Irena Muszy\u0144ska, \u00a0Mieczys\u0142aw Muszy\u0144ski, Jan Myjkowski, Zbigniew Myszka, Ewa Nikiel, Jacek Nikiel, Maria Nizio\u0142ek, Barbara Nowak, Teresa Nowak, Wies\u0142aw Nowak, Zdzis\u0142aw Nowak, Bronis\u0142aw Nowicki, Jolanta Nycek\u2013Jer, Marzanna Nykiel, Marzena Oczo\u015b, Urszula Oleksiak, Maciej Olszowski, Anna Opala, Henryk Orczy\u0144ski, Zbigniew Or\u0142owski, Zbigniew Ostolski, Zofia Ozimek, Ma\u0142gorzata Pacholec, Miros\u0142aw Pacia, Sabina Padyku\u0142a, Marek Paj\u0105k, Jan Pancerz, Renata Pasko\u2013Turek, Ryszard Patyk, Lucyna Pawlaczyk, J\u00f3zef Paw\u0142owski, Marian Piechota, Ryszard Pietryka, Jan Pietrykowski, El\u017cbieta Pi\u0119ko\u015b, Ernest Pi\u0119ko\u015b, Zygmunt Pi\u0119ko\u015b, Beata Piotrowska, Arkadiusz Pi\u00f3ro, Stanis\u0142awa Piskozub, Wac\u0142aw Piskozub, Alina Podosek, Andrzej Podosek, \u00a0Konrad Podpora, Teresa Podpora, El\u017cbieta Podraza, \u00a0Bo\u017cena Polak\u2013Korkus, Marzena Polak-\u017burek, Ewa Poli\u0144ska, Danuta Przetacznik, Beata Pszeniczna, Maria Pyszno, \u00a0Stanis\u0142aw Pyszno, Tadeusz Pyzikiewicz, Grzegorz Rachwa\u0142, Krystyna Raszkowska, Stanis\u0142awa Rewera, Alicja Rodzo\u015b\u2013Grabowska, Dorota Rog\u00f3\u017c\u2013Mroczek, Rados\u0142aw Rola, Julian Roma\u0144czuk, Lucyna Ro\u017cnia\u0142-Ciejka, Zdzis\u0142aw R\u00f3\u017cycki, Alicja Ruman, Jan Rusin, Grzegorz Rybak, Wanda Rz\u0105dzka, Jerzy Rzepka, Monika Rzepka\u2013Duszkiewicz, Krzysztof Rzeszutek, Barbara Sabatowska\u2013Kr\u0119pa, Izabela S\u0105del, Danuta Serafin, Mieczys\u0142aw Henryk Sidor, Renata Sikora\u2013Biernat, Robert Sikora, Bo\u017cena Sikorska-St\u0105por, Krystyna Skawi\u0144ska\u2013Dudek, Maria Skiba, Joanna Skop, Ludwik Skopi\u0144ski, Marian Skopi\u0144ski, Stanis\u0142aw Skowron, Ewa Skrzy\u0144ska, Lucyna S\u0142omba, J\u00f3zef S\u0142onina, Zdzis\u0142aw S\u0142oniewicz, Barbara Smotrycka, Krystyna Sobczak, El\u017cbieta Sobolewska, Jolanta Sobo\u0144, Konrad Stachowicz, Janusz Starzec, Krystyna St\u0119pie\u0144, Zyta Stryszak\u2013 Gawry\u015b, Les\u0142aw Surdej, Andrzej Synowiec, Barbara Szabatowska, Tadeusz Szala, Maria Szarek, Aleksandra Szczepa\u0144ska, Artur Szczepa\u0144ski, Krzysztof Szcz\u0119sny, Andrzej Szetela, J\u00f3zef Sznajder, Halina Szoba\u0142\u2013Kurdziel, Andrzej Szuwalski, Marta Szymanowska, Andrzej Szymanowski, Wies\u0142awa Szypu\u0142a\u2013Krupa, Kazimierz \u015alaski, Ekspedyt \u015alem, Darian \u015apiewak, Danuta \u015awiderek, Marian Tarnawski, Janina Toczek, Stanis\u0142aw Trela, Monika Trela\u2013Kulig, Wojciech Turek, Teresa Tuszy\u0144ska, Pawe\u0142 Tyniec, Wies\u0142awa Wach, Krystyna Wanatowicz, Bogus\u0142aw Warzecha, Stanis\u0142aw Warzocha, Marek Wasiluk, Urszula Wasiluk, Bo\u017cena Werner, Aleksandra Weso\u0142owska, Krystyna Wi\u0105cek\u2013 Mierzwa, Andrzej Wielgus, Jan Wielgus, Jerzy Wiewi\u00f3ra, Ewa Witkowska, Jan Witkowski, Rafa\u0142 Wojas, Gra\u017cyna Wojciechowska, Stanis\u0142aw Wola\u0144ski, Marta Woszczuk\u2013Koper, Zygmunt Wo\u017aniak, Stanis\u0142aw W\u00f3jcik, Andrzej Wrona, Barbara Wykr\u0119t, Marian Wykr\u0119t, Adam Zaj\u0105c, Beata Zakr\u0119cka, Maria Zawadzka, Janusz Zdzieb\u0142o, Tadeusz Zieli\u0144ski, Barbara Zi\u0119ba, Tadeusz Zi\u0119ba, Wanda Ziobro\u0144, Sylwia \u017bala, Marian \u017burawski, Witold \u017burawski, Magdalena \u017burek, Zofia \u017by\u0142a.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

II. Lekarze stomatolodzy (denty\u015bci):<\/strong>\u00a0Ina Augustyn, Anna Bardowska, Maria Bardowska, Pawe\u0142 Bednarz, Teresa Bielecka, Halina Biernacka, Czes\u0142aw Binda, Ewa Binda, Pawe\u0142 Binda, Iwona B\u0142aszczak, Danuta Boguta, Krystyna Chmielik, Stanis\u0142aw Chowaniec, Anna Cirbus, Anna D\u0105browska, Krystyna Dec, Zofia D\u0119bicka, Anna D\u0119bicka-Wielgus, Regina Domaga\u0142a, Anna Maria Dul, Agnieszka Dziuba, Mariusz Dziuba, Janina Foks-Turska, Regina Gadomska, Dariusz Gadomski, Stanis\u0142aw Gardulski, El\u017cbieta G\u0142az, Adam Gromny, Maria Grzegorczyk, Wojciech Hamerski, Grzegorz Herba, Janina Iliasz, Helena Jakimowicz, Zofia Juras, Gra\u017cyna Kaczmarek, Iwona Ka\u0144czugowska, Lidia Karasi\u0144ska, Irena Kie\u0142b, Stanis\u0142aw Kobos, Lilianna Kolesiuk-Maziarz, Ma\u0142gorzata Kolisz, Ewa Kopecka, Roman Koper, Zbigniew Koper, Stanis\u0142aw Kostecki, Beata Kozar-Warcha\u0142owska, Ma\u0142gorzata Kozio\u0142, Izabela Kretkiewicz, Maria Malec, El\u017cbieta Kr\u00f3l-Zdzieb\u0142o, Regina Kupstas, Wiktoria Kusz, Danuta Lamot-Piechota, Bo\u017cena Lupa, Zbigniew \u0141\u0105cz, Aleksandra \u0141ojczyk, Wioletta Majewska, Anna Ma\u0142ek, Halina M\u0105kowska, Jacek M\u0105kowski, Danuta Musialik-Barna\u015b, Marek Nanowski, Marian Nizio\u0142ek, Tomasz Pa\u0142ka, Krystyna Piasecka-Gryber, Ma\u0142gorzata Pietrucha-Parys, Jolanta Pregiel, Jadwiga Pro\u017cych, Urszula Rachwa\u0142, Irena Rajewska, Irena Rycerska, Jerzy Ryczaj, Wioletta Rzeszutek, Katarzyna Sikora, Anna Skowron, Bo\u017cena Skrzypczak, Irena Smrokowska, Bo\u017cena Stypa, Janina Szczeci\u0144ska, Maria Szczerbi\u0144ska-\u0141ukaszek, Irena Szmidtke, Anna Tomas, Dorota Tomczyk, Marek Tomczyk, Ewa Tomecka-Rzepka, Maria Trybulec, El\u017cbieta Trzpis, Ma\u0142gorzata Tylko, Magdalena Wasserman, Wies\u0142awa Wielgosi\u0144ska, Stanis\u0142aw Wiktor, Anna Wi\u015bniewska-Ma\u0142ek, Jerzy Wo\u017aniak, Beata Wrona, Regina Zapa\u015bnik, Anna Zato\u0144ska, Krystyna Zato\u0144ska, Jacek \u017burawski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lekarze w 2012 r.:<\/strong>\u00a0Zuzanna Adamczak-Kiepiel, Anna Adamczyk, Bo\u017cena Irena Aleksandrowicz, Janusz Miros\u0142aw Aleksandrowicz, Kazimiera Babiec, Magdalena Ewa Bali\u0144ska, Zofia Maria Bar\u0142owska, Jerzy Marek Barna\u015b, Tomasz Franciszek Bart\u0142omowicz, Bogumi\u0142 Piotr Belejec, El\u017cbieta Joanna Belejec, Gra\u017cyna Bo\u017cena B\u0119dkowska, Maria Bia\u0142ek, Lucjan Bogus\u0142aw Bielatowicz, Ma\u0142gorzata Joanna Biesiadecka-Kotarba, Marek B\u0142achowicz, Barbara B\u0142aszczak, Grzegorz Andrzej B\u0142aszczak, Marian B\u0142aszczak, Wies\u0142awa Maria B\u0142\u0105kiewicz-Wolanin, Barbara Ewa Bryl, Krystyna Barbara Brzeska, Wojciech Burkot, Beata Maria Bzdyl, Bogumi\u0142 Andrzej Bzdyl, Adela Maria Cebula, Krzysztof Jan Cebula, Renata Maria Celarek, Agnieszka Ewa Chmielik, Tomasz Jerzy Chudzik, Anna Dorota Cie\u015blikowska-Gardian, Ma\u0142gorzata Cis\u0142o, Ewa El\u017cbieta Cisowska-Drozd, Piotr Jacek Cwenar, Agnieszka Justyna Czepiel, Abdul Raqeeb Dabwan, Alicja Halina Dachowska-\u0141apa, Antoni Adam Drelicharz, Barbara Honorata Dr\u00f3\u017cd\u017c, Paulina Dorota Dura, Janusz Witold Duszkiewicz, Anna Teresa Dziedzic, Teresa Bogus\u0142awa Dziedzic, Jerzy Micha\u0142 Fija\u0142kowski, Witold Fr\u0105ckiewicz, Tomasz \u0141ukasz Fudali, Anna Ga\u0142ka, Feliks Stanis\u0142aw Ga\u0142ka, Andrzej Gardian, Rafa\u0142 Jakub Garlewicz, Zbigniew Gawryjo\u0142ek, Zyta Matylda Gawry\u015b-Stryszak, Jan Krzysztof Gadek, Piotr Tomasz Gembal, Jan G\u0142az, Krystyna G\u0142\u0119bocka, Stanis\u0142aw Godek, Grzegorz Aleksy Gola, Jan Roman G\u00f3rny, Bogumi\u0142 Jan Grabowski, Wioletta Aneta Graniczka-Dabwan, Anna Maria Graniczka-Pazdro, Jerzy Gromny, Jerzy Miros\u0142aw Gruszecki, Wies\u0142aw Kazimierz Grzegorczyk, Emilia Helena Guzik, Joanna Urszula Hadro, Halina Barbara H\u0119clik-Struzik, Jerzy Wladys\u0142aw Jachyra, Krystyna Regina Jachyra, Miros\u0142aw Adam Janicki, Joanna W\u0142adyslawa Jankowska-Fietko, Zofia Janina, Jarosz-Piejko, Aleksandra Ewa Jurczak, Halina J\u00f3zefa Kalita, Malgorzata Boguslawa Kami\u0144ska-Bielatowicz, Magdalena Patrycja Kamler-Pado, Ma\u0142gorzata K\u0119pka, Maria Kie\u0142b, Tomasz Stanis\u0142aw Klar, Anna Ludwika Klecha, J\u00f3zef Krzysztof Klecha, Bart\u0142omiej Kluz, Joanna Jadwiga K\u0142aczy\u0144ska, Rados\u0142aw Daniel K\u0142aczy\u0144ski, Piotr Kazimierz Kokot, Agnieszka Ko\u0142odziej-Ziarko, Bogdan Szczepan Kopacz, Wies\u0142awa Barbara Kopecka, Gra\u017cyna Anna Kope\u0107, Katarzyna Kope\u0107-Gajek, Justyna Zdzis\u0142awa Kope\u0107-Herba, Beata Anna Korkus-Pszeniczna, Ma\u0142gorzata Maria Korna\u015b, Marek Krzysztof Kossowski, Andrzej Karol Kosydar, Anna Gra\u017cyna Kotula, Stanis\u0142aw Kowal, Janina Kowalczyk-Worw\u0105g, Katarzyna Ma\u0142gorzata Kowalik, Ma\u0142gorzata El\u017cbieta Kowalik, Lidia Lucyna Kowalska, Piotr Jan Kozio\u0142, Anna Gra\u017cyna Koz\u0142owska, Artur J\u00f3zef Koz\u0142owski, El\u017cbieta Emilia Krakowska, Krzysztof Stefan Kralisz, Barbara Maria Krawczyk, Ireneusz Mieczys\u0142aw Krejcz, Mariusz Krempa, Magdalena Maria Kr\u0119pa, Andrzej Grzegorz Kr\u00f3l, El\u017cbieta Kr\u00f3l-Zdzieb\u0142o, Lucyna Stefania Krzemie\u0144-Kr\u00f3likowska, Wanda Krzy\u017cowska-Ziobro\u0144, Agnieszka Monika Kubik, Pawe\u0142 Alfred Kuku\u0142ka, Waldemar Krzysztof Kulig, Halina Zofia Kurdziel, Maria Gra\u017cyna Kurpiel-Oleksiewicz, Jadwiga Kut-Bednarczyk, Agnieszka Alina Lampart, Bogdan Rafa\u0142 Leyko, Micha\u0142 Maciej Lipka, Patrycja Magdalena Lisiecka-Bart\u0142omowicz, Irena Lorenc, Piotr Lorenc, Krystyna Lubera, Alicja \u0141azarz-Krejcz, Magdalena \u0141opuszy\u0144ska, Gra\u017cyna Anna \u0141uczak-Stala, Anna \u0141uka, Andrzej Maciejak, Edyta Makso\u0144, J\u00f3zef Jan Makso\u0144, Bogus\u0142awa Barbara Marzec, Jaros\u0142aw Wojciech Marzec, Janina J\u00f3zefa Mazur, Marian Stanis\u0142aw Mazur, Zbigniew Wojciech Mazur, Lucjan Mazurek, Irena Jadwiga Micho\u0144ska, Joanna Teresa Mierzy\u0144ska, Zofia Helena Mikrut-G\u0105sior, Krzysztof Milik, Lechos\u0142aw Janusz Milik, Zygmunt Mi\u0142o\u015b, Adam Stanis\u0142aw M\u0142odziankowski, Wac\u0142aw Adam Moskal, Irena Felicja Mo\u015bcicka, Wojciech Mo\u015bcicki, Gra\u017cyna Maria Mrozi\u0144ska, Jan W\u0142adys\u0142aw Myjkowski, Monika Niemiec, Ewa Nikiel, Jacek Antoni Nikiel, Barbara Anna Nowak, Teresa Maria Nowak, Wies\u0142aw Nowak, Joanna Lucyna Nycek-Jer, Marzanna Maria Nykiel, Urszula Oleksiak, AnnaMa\u0142gorzata Opala, Robert Szczepan Orzech, Zofia Ozimek, Ma\u0142gorzata Leokadia Pacholec, Miros\u0142aw Ryszard Pacia, Sabina Maria Padyku\u0142a, Marek Witold Paj\u0105k, Renata Stanis\u0142awa Pasko-Turek, Andrzej Marek Pawe\u0142czak, Lucyna Marta Pawlaczyk, Ma\u0142gorzata Marta Piechota, Marian Artur Piechota, Ernest Jan Pi\u0119ko\u015b, Beata Lucyna Piotrowska, Alina Podosek, Andrzej Podosek, Marzena Polak-\u017burek, Ewa Maria Poli\u0144ska-Wajdowicz, Ma\u0142gorzata Pondo, Ma\u0142gorzata Agnieszka Pulter-Krawczyk, Pawe\u0142 \u0141ukasz Pyszny, Alicja Ewa Rodzo\u015b-Grabowska, Dorota Rog\u00f3\u017c-Mroczek, Adam Rojek, Rados\u0142aw Konrad Rola, Krystyna Roszkowska-\u0141oin, Lucyna Bo\u017cena Ro\u017cnia\u0142-Ciejka, Alicja Halina Ruman-Petrenko, Grzegorz Adam Rybak, Wanda Aleksandra Rz\u0105dzka, Jan Jerzy Rzepka, Monika Beata Rzepka-Duszkiewicz, Krzysztof Piotr Rzeszutek, Izabela Teresa S\u0105del, Danuta Bronis\u0142awa Serafin, Agnieszka Monika Serafin-Wilga, Robert Janusz Sikora, Renata Elzbieta Sikora-Biernat, Bo\u017cenna Wies\u0142awa Sikorska-St\u0105por, Krystyna Skawi\u0144ska-Dudek, Joanna Marzena Skiba, Maria Skiba, Tomasz Konrad Skiba, Joanna Urszula Skop, Ludwik Antoni Skopi\u0144ski, Stanis\u0142aw Piotr Skowron, Ewa Izabella Skrzy\u0144ska, Agnieszka Agata S\u0142ocka, Lucyna Maria S\u0142omba, Joanna Bo\u017cena Sobo\u0144, Konrad Julian Stachowicz, Aleksandra Maria Stempkowska-Weso\u0142owska, Andrzej Robert Synowiec, Ma\u0142gorzata Maria Synowiec, Aleksandra Aurelia Szczepa\u0144ska, Artur Robert Szczepa\u0144ski, Andrzej Stanislaw Szetela, J\u00f3zef Sznajder, Magdalena Anna Szymala-Lipka, Wies\u0142awa Szypu\u0142a-Krupa, Damian Stanis\u0142aw \u015anie\u017cek, Darian Henryk \u015apiewak, Danuta \u015awiderek, Marian Zbigniew Tarnawski, Janina Teresa Toczek, Bart\u0142omiej To\u0142pa, Ewa Izabella Tomecka-Rzepka, Stanis\u0142aw Trela, Monika Jolanta Trela-Kulig, Pawe\u0142 Jan Tyniec, Dominik Jan Ungeheuer, Marzena Maria Ura, Dagmara Ma\u0142gorzata Vanous, Dorota Joanna Walewicz, S\u0142awomir Micha\u0142 Walewicz, Bogus\u0142aw Roman Warzecha, Stanis\u0142aw Warzocha, Marek Stefan Wasiluk, Urszula Wasiluk, Marta Zdzis\u0142awa Waszczuk-Koper, Damian Karol Wenio, Arkadiusz Kamil Widuli\u0144ski, Andrzej Wielgus, Ewa Beata Witkowska, Jan Wilhelm Witkowski, Barbara Teresa Wykr\u0119t, Marian Wykr\u0119t, Adam Leszek Zaj\u0105c, Beata Anna Zakr\u0119cka, Janusz Piotr Zdzieb\u0142o, Maria Zofia Ziarko, Barbara Halina Zi\u0119ba, Tadeusz Miko\u0142aj Zi\u0119ba, Sylwia Anna \u017bala, Olaf Marian \u017burawski, Witold \u017burawski, Zofia Gra\u017cyna \u017by\u0142a.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

S\u0141U\u017bEBNICE DUCHA \u015aWI\u0118TEGO<\/strong>, zgromadzenie misyjne dzia\u0142aj\u0105ce od XIX w. pocz\u0105tkowo w Holandii, a nast\u0119pnie na misjach w r\u00f3\u017cnych krajach na ca\u0142ym \u015bwiecie. W Polsce rozpocz\u0119\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 w okresie mi\u0119dzywojennym XX w. Do parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu przyby\u0142y w 1985 r. za zgod\u0105 Biskupa Tarnowskiego Jerzego Ablewicza. Proboszcz tej parafii ks. W\u0142adys\u0142aw Marcinowski poszukiwa\u0142 bowiem zgromadzenia \u017ce\u0144skiego zwi\u0105zanego ze s\u0142u\u017cb\u0105 Duchowi \u015awi\u0119temu patronuj\u0105cemu parafii. Ich domem zakonnym jest p\u00f3\u0142nocno-zachodnie skrzyd\u0142o budynku parafialnego przy ul. M. Pisarka 16. Wsp\u00f3lnota mielecka, licz\u0105ca wcze\u015bniej 4 siostry, a ostatnio 3, po\u015bwi\u0119cona jest Niepokalanej Oblubienicy Ducha \u015awi\u0119tego. Siostry prowadz\u0105 katechez\u0119 w szko\u0142ach i pracuj\u0105 jako zakrystianki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Siostry prze\u0142o\u017cone<\/strong>: s. Michaela Marianna Rosi\u0144ska, s. Zdzis\u0142awa Zofia Kaczmarczyk, s. Arnolda Bogumi\u0142a Ko\u0142odziejczyk.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SMACZNIAK FELIKS<\/strong>, urodzony 12 XII 1876 r. w Rzochowie, syn Stanis\u0142awa i Katarzyny z Siewierskich. Prowadzi\u0142 warsztat szewski. By\u0142 w\u0142a\u015bcicielem galaru (promu) na rzece Wis\u0142oce kursuj\u0105cego pomi\u0119dzy Rzochowem a Kie\u0142kowem. By\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli i chor\u0105\u017cym Stra\u017cy Ogniowej w Rzochowie. Uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej jako \u017co\u0142nierz armii austriackiej na froncie wschodnim. Po powrocie z wojny nadal dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w OSP Rzoch\u00f3w, m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcje cz\u0142onka zarz\u0105du i zast\u0119pcy naczelnika. Napisa\u0142\u00a0Kronik\u0119 OSP w Rzochowie.<\/em> Zmar\u0142 9 III 1950 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym przy ul Rzochowskiej.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SMACZNIAK J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 22 X 1895 r. w Rzochowie, syn Kaspra i Marianny z Siewierskich. Absolwent c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1914 r. Po odbyciu studi\u00f3w teologicznych we Lwowie przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie w 1919 r. Pracowa\u0142 jako: wikariusz i administrator w Janowie ko\u0142o Lwowa (1919-1923), katecheta w Cieszacinie lub Cieszanowie (1923-1928) i wikariusz w Z\u0142oczowie (1928-1931). W 1931 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Nadw\u00f3rnej. W czasie okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 aresztowany i zamordowany w lipcu 1942 r., prawdopodobnie w Czarnym Lesie ko\u0142o Stanis\u0142awowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"SMACZNY FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 12 X 1894 r. w Podleszanach, pow. mielecki, syn Wojciecha i Rozalii z domu Niedba\u0142a. Ucz\u0119szcza\u0142 do mieleckiego gimnazjum. Nale\u017ca\u0142 do tajnych organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych, kt\u00f3re funkcjonowa\u0142y w szkole. Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 kieruj\u0105cego \u201eZwi\u0105zkiem Jastrz\u0119bim\u201d. W 1911 r. wst\u0105pi\u0142 do Zwi\u0105zku Strzeleckiego i po odbyciu \u0107wicze\u0144 zda\u0142 egzamin podoficerski. Na wie\u015b\u0107 o tworzeniu si\u0119 polskiego wojska uda\u0142 si\u0119 do Krakowa i 6 VIII 1914 r. zosta\u0142 wcielony do VI batalionu 1 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w. W czasie bitwy pod Laskami (5 XI 1915 r.) zosta\u0142 ranny. Po zaleczeniu rany powr\u00f3ci\u0142 do Legion\u00f3w i zosta\u0142 skierowany do 3 pu\u0142ku piechoty. Walczy\u0142 jeszcze m.in. nad Stochodem, ale we wrze\u015bniu 1916 r. zwolniono go z wojska ze wzgl\u0119du na odnowienie si\u0119 nie wyleczonej kontuzji. Podj\u0105\u0142 studia na Akademii Ziemia\u0144skiej w Wiedniu i uko\u0144czy\u0142 je w 1920 r. Po nostryfikacji na WSGGW rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w Dyrekcji Las\u00f3w Pa\u0144stwowych w Siedlcach na stanowisku inspektora, a p\u00f3\u017aniej kierownika urz\u0105dzania las\u00f3w, kierownika produkcji drewna i inspektora. W czasie okupacji hitlerowskiej bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej jako cz\u0142onek (ps. \u201eTop\u00f3r\u201d) oddzia\u0142u propagandy AK w Siedlcach, m.in. redaguj\u0105c komunikaty z wiadomo\u015bci uzyskanych drog\u0105 nas\u0142uchu program\u00f3w radiowych. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Dyrekcji Las\u00f3w Pa\u0144stwowych w Siedlcach, a nast\u0119pnie we Wroc\u0142awiu. W latach 1949-1955 by\u0142 kierownikiem kom\u00f3rki wynalazczo\u015bci i wsp\u00f3\u0142zawodnictwa pracy w PP \u201ePaged\u201d, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Wojew\u00f3dzkiej Radzie Narodowej we Wroc\u0142awiu, gdzie w latach 1956-1967 po\u0142o\u017cy\u0142 du\u017ce zas\u0142ugi w zagospodarowywaniu, urz\u0105dzaniu i zadrzewianiu las\u00f3w w wojew\u00f3dztwie wroc\u0142awskim. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz odznaczeniami resortowymi i regionalnymi. Zmar\u0142 15 XII 1967 r. w czasie pe\u0142nienia obowi\u0105zk\u00f3w s\u0142u\u017cbowych. Spoczywa na cmentarzu przy ul. Bujwida we Wroc\u0142awiu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SMACZNY BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 XII 1907 r. w Podleszanach, syn Marcina i Anny z domu Zdzieb\u0142o. Zawodu rymarza nauczy\u0142 si\u0119 w warsztacie rymarskim Juliana R\u0119bisia w Trzcianie. W latach 30. pracowa\u0142 w kaflarni w Mielcu i przy budowie Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 \u00a0PZL w Cyrance. W czasie okupacji hitlerowskiej udziela\u0142 schronienia i pomocy ukrywaj\u0105cym si\u0119 osobom (m.in. Janowi Pietrzakowi i J\u00f3zefowi \u0141achowi), zagro\u017conym aresztowaniem przez okupant\u00f3w. Po wojnie prowadzi\u0142 gospodarstwo rolno-hodowlane (7 ha) w Podleszanach, specjalizuj\u0105c si\u0119 w hodowli byd\u0142a mlecznego. Wykonywa\u0142 te\u017c us\u0142ugi transportowe na rzecz Okr\u0119gowej Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej w Mielcu. By\u0142 inicjatorem elektryfikacji Podleszan oraz jej komunikacji z Mielcem, m.in. przewodniczy\u0142 spo\u0142ecznym komitetom budowy drogi i k\u0142adki nad rzek\u0105 Wis\u0142ok\u0105. Zmar\u0142 18 I 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Ksi\u0105\u017cnicach.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SMACZNY J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 19 III 1946 r. w Podleszanach, pow. mielecki, syn Bronis\u0142awa i J\u00f3zefy z domu Bryk. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu Matur\u0119 zda\u0142 w 1965 r. uzyskuj\u0105c tytu\u0142 technika mechanika. W tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec jako technolog. R\u00f3wnocze\u015bnie udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej w Podleszanach, pe\u0142ni\u0105c funkcje przewodnicz\u0105cego ko\u0142a, a nast\u0119pnie zarz\u0105du gromadzkiego. W sierpniu 1970 r. zosta\u0142 wybrany przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Powiatowego ZMW w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do likwidacji powiat\u00f3w (w tym mieleckiego) w 1975 r. By\u0142 inicjatorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem program\u00f3w i akcji na rzecz unowocze\u015bnienia wsi i rolnictwa, wychowania m\u0142odzie\u017cy przez dzia\u0142anie, organizacj\u0119 \u017cycia kulturalno-o\u015bwiatowego oraz rozwoju masowych imprez sportowo-rekreacyjnych i turystycznych. Od XI 1975 r. do maja 1976 r. pracowa\u0142 w Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Przec\u0142awiu na stanowisku kierownika dzia\u0142u produkcji i us\u0142ug. W 1976 r. zosta\u0142 wybrany I sekretarzem Komitetu Gminnego PZPR w Czerminie oraz przewodnicz\u0105cym Gminnej Rady Narodowej w Czerminie. By\u0142 jednym z inspirator\u00f3w m.in. przebudowy centrum Czermina i budowy pomnika ku czci mieszka\u0144c\u00f3w gminy Czermin poleg\u0142ych za Ojczyzn\u0119. W 1986 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Akademii Nauk Spo\u0142ecznych w Warszawie, uzyskuj\u0105c dyplom magistra ekonomii. W latach 1986-1989 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza Komitetu Miejskiego PZPR w Mielcu, a od 1990 r. by\u0142 pracownikiem Wojew\u00f3dzkiego Komitetu Wykonawczego Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej w Rzeszowie i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Rejonowej SdRP w Mielcu. Od 1 III 1991 r. do 30 XI 1993 r. by\u0142 bezrobotnym. Pod koniec 1993 r. zarejestrowa\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 (Biuro Obrachunkowe) i prowadzi\u0142 j\u0105 do 1996 r. Jednocze\u015bnie 1 XII 1994 r. zosta\u0142 zatrudniony jako specjalista ds. marketingu, a po kilku miesi\u0105cach jako dyrektor ds. ekonomicznych i marketingu w Zak\u0142adzie Produkcji Obuwia \u201ePanda\u201d w Mielcu. 15 II 1997 r. Wojewoda Rzeszowski powo\u0142a\u0142 go na stanowisko kierownika Urz\u0119du Rejonowego w Mielcu. Pe\u0142ni\u0105c t\u0119 funkcj\u0119 przyczyni\u0142 si\u0119 do usprawnienia obs\u0142ugi inwestor\u00f3w przez przekazanie Oddzia\u0142owi ARP uprawnie\u0144 do wydawania zezwole\u0144 na budow\u0119 obiekt\u00f3w w SSE, a w 1997 r. do sprawnego usuwania skutk\u00f3w wielkiej powodzi w lipcu i sierpniu 1997 r. W wyborach do samorz\u0105du powiatowego 11 X 1998 r., startuj\u0105c z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej, zosta\u0142 wybrany na radnego do Rady Powiatu Mieleckiego, a 9 XI 1998 r. Rada Powiatu wybra\u0142a go na pierwszego starost\u0119 odrodzonego powiatu mieleckiego w kadencji 1998-2002. W pa\u017adzierniku 2002 r. ponownie zwyci\u0119\u017cy\u0142 w wyborach i zosta\u0142 starost\u0105 na kadencj\u0119 2002-2006. Najwi\u0119kszymi inwestycjami w tym czasie by\u0142y m.in.: rozbudowa i modernizacja Szpitala Powiatowego w Mielcu, budowa Domu Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu, budowa obwodnicy wewn\u0119trznej miasta Mielca, modernizacja mostu na rzece Wis\u0142oce w Przec\u0142awiu oraz modernizacja lub odnowa nawierzchni kilkudziesi\u0119ciu kilometr\u00f3w dr\u00f3g we wszystkich gminach powiatu. Jako przewodnicz\u0105cy Spo\u0142ecznej Rady Zespo\u0142u Opieki Zdrowotnej (p\u00f3\u017aniej Szpitala Powiatowego) przyczyni\u0142 si\u0119 do przeprowadzenia restrukturyzacji s\u0142u\u017cby zdrowia w powiecie mieleckim. Od wielu lat dzia\u0142a w organizacjach spo\u0142ecznych, m.in. pe\u0142ni\u0105c funkcje przewodnicz\u0105cego Rady Powiatowej Zrzeszenia LZS i cz\u0142onka Prezydium Zarz\u0105du Powiatowego Zwi\u0105zku Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych RP. W 2006 r., startuj\u0105c z listy KW Wyborc\u00f3w \u201eRazem dla Ziemi Mieleckiej\u201d zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatowej w Mielcu, a nast\u0119pnie na wicestarost\u0119 w kadencji 2006-2010. Funkcj\u0119 wicestarosty pe\u0142ni\u0142 do 2010 r. W listopadzie 2010 r., startuj\u0105c ponownie z listy Komitetu Wyborczego \u201eRazem dla Ziemi Mieleckiej\u201c, po raz czwarty z rz\u0119du zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu, a nast\u0119pnie na cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatu Mieleckiego. Od lipca 2012 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Forum Organizacji Pozarz\u0105dowych Powiatu Mieleckiego \u2013 zwi\u0105zku stowarzysze\u0144, posiadaj\u0105cego status organizacji po\u017cytku publicznego. W wyborach w 2014 r. i w 2018 r. uzyska\u0142 mandat radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencjach 2014-2018 i 2018-2023. Pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Rewizyjnej. Pozostaje te\u017c cz\u0142onkiem Spo\u0142ecznej Rady Szpitala Specjalistycznego im. E. Biernackiego w Mielcu. Ponadto od 2015 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodniczacego Rady Nadzorczej Miejskiej Komunikacji Samochodowej. Wni\u00f3s\u0142 znaczacy wk\u0142ad w odd\u0142u\u017cenie i unowocze\u015bnienie tej Sp\u00f3\u0142ki, m.in. taboru i zaplecza technicznego oraz funkcjonowania linii i rozk\u0142ad\u00f3w jazdy. W 2023 r., jako by\u0142y starosta,\u00a0 zosta\u0142 zaproszony do komisji Forum Bene Meritus – Forum By\u0142ych Starost\u00f3w\u00a0 przy Zwi\u0105zku Powiat\u00f3w Polskich. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku OSP RP, Medalem Honorowym im. B. Chomicza, Z\u0142otym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla LOK\u201d, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 ZMW, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 ZIW, Odznak\u0105 Honorow\u0105 za Zas\u0142ugi dla Samorz\u0105du Terytorialnego\u00a0 i Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza LZS. W wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. kolejny raz zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2024-2029.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SMACZNY WIES\u0141AW SYLWESTER<\/strong>, urodzony 31 XII 1964 r. w Mielcu, syn Boles\u0142awa i Joanny z domu Dudek. Uko\u0144czy\u0142 \u015brednie studium zawodowe. Jest wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem firmy \u201ePanda\u201d i od 2 I 1990 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 jej prezesa. W latach 1990-2004 sp\u00f3\u0142ka zatrudnia\u0142a do 300 os\u00f3b, a produkcja dzienna dochodzi\u0142a do 3000 par obuwia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"SMAJDOR BARBARA MARIA (z domu DUDEK)<\/strong>, urodzona 25 VI 1962 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Heleny z domu Bratek. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1981 r. \u015apiewa\u0142a w ch\u00f3rze licealnym pod kierunkiem\u00a0 Paw\u0142a Lisa. Ponadto w 1978 r. uko\u0144czy\u0142a Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I stopnia w Mielcu w klasie fortepianu.\u00a0 Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1985 r. jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Wylowie ko\u0142o Przec\u0142awia. Po roku szkolnym 1985\/1986\u00a0 przenios\u0142a si\u0119 do Przedszkola Pa\u0144stwowego (p\u00f3\u017aniej Przedszkole Miejskie) nr 8 w Mielcu i jako nauczyciel pracowa\u0142a do 31 VIII 2018 r. W tym czasie uko\u0144czy\u0142a studia magisterskie na kierunku pedagogika w zakresie: \u201ePedagogika opieku\u0144czo-wychowawcza\u201d na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Rzeszowskiego (2008 r.) oraz studia podyplomowe w zakresie organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie. Uko\u0144czy\u0142a tak\u017ce szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. By\u0142a inicjatork\u0105 wielu form artystycznych. Prowadzi\u0142a zaj\u0119cia z rytmiki w kilku przedszkolach. Przygotowa\u0142a wiele dzieci do podj\u0119cia nauki w szkole muzycznej. W wyniku konkursu od 1 IX 2018 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Przedszkola Miejskiego nr 8 w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, m.in. jest cz\u0142onkiem zespo\u0142u muzycznego przy parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SMERDEL CZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 2 VII 1922 r. w Brzezinach, pow. Krasnystaw, syn Antoniego i Heleny z domu Huszcza. \u00a025 III 1944 r. zosta\u0142 zmobilizowany do Wojska Polskiego i zg\u0142osi\u0142 ch\u0119\u0107 nauki pilota\u017cu. Szkolenie lotnicze odby\u0142 w Bogurus\u0142awiu i Krasnem Kucie na samolotach UT-2, Jak-1 i Jak-3, a nast\u0119pnie w D\u0119blinie, a po jego uko\u0144czeniu otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Przydzielony zosta\u0142 do 1. Pu\u0142ku Lotnictwa My\u015bliwskiego \u201eWarszawa\u201d, a nast\u0119pnie s\u0142u\u017cy\u0142 w jednostkach w Nowym Dworze Mazowieckim, D\u0119blinie, Poznaniu, Mierz\u0119cicach i \u015awidninie, pe\u0142ni\u0105c funkcje dow\u00f3dcy: klucza, eskadry i pu\u0142ku (w stopniu majora). W 1953 r. skierowany zosta\u0142 do Mielca, gdzie pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w 21. Przedstawicielstwie Wojskowym jako pilot oblatywacz. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Technikum Ekonomiczne w Mielcu. W latach 1944-1975 wykonywa\u0142 loty na samolotach: UT-2, Po-2, Jak-1, Jak-7, Jak-9, Jak-9P, Jak-11, Jak-17, Jak-23, Jak-28, Mig-15, Lim-1, Lim-2, Lim-5, Lim-5P, TS-8, Lim-6 bis, An-2 i TS-11 Iskra, w \u0142\u0105cznym czasie oko\u0142o 6500 godzin.12 III 1975 r. zako\u0144czy\u0142 zawodow\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i zosta\u0142 przeniesiony do rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105, Medalem \u201eZa Udzia\u0142 w Walkach o Berlin\u201d, Medalem X-lecia PRL, Z\u0142otym Medalem Si\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny i Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 26 VII 1984 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SMERFY (ZESP\u00d3\u0141 PIOSENKI I RUCHU)<\/strong>, zesp\u00f3\u0142 artystyczny Szko\u0142y Podstawowej nr 1 im. W. Szafera. Zosta\u0142 za\u0142o\u017cony 19 X 1987 r. przez El\u017cbiet\u0119 i J\u00f3zefa Witk\u00f3w. Dzia\u0142a\u0142 przez 5 lat, wyst\u0119puj\u0105c w tym czasie 65 razy w Mielcu i innych miastach. Jego repertuar stanowi\u0142y obrazki muzyczno-taneczne autorstwa J\u00f3zefa Witka (autora niniejszej \u201eEncyklopedii\u201d) o r\u00f3\u017cnej tematyce, najcz\u0119\u015bciej zwi\u0105zanej z ochron\u0105 przyrody (patron szko\u0142y prof. W. Szafer by\u0142 prekursorem ochrony przyrody). Zesp\u00f3\u0142 kilkakrotnie zdoby\u0142 wyr\u00f3\u017cnienia i tytu\u0142 laureata w rejonowych i wojew\u00f3dzkich przegl\u0105dach szkolnych zespo\u0142\u00f3w artystycznych oraz wyst\u0119powa\u0142 w koncertach laureat\u00f3w, m.in. w sali koncertowej Filharmonii w Rzeszowie na akademii wojew\u00f3dzkiej z okazji Dnia Matki (29 V 1990 r.) Ostatnim wyst\u0119pem by\u0142 udzia\u0142 w widowisku estradowym\u00a0Gargamel i Smerfy,<\/em>\u00a0wsp\u00f3lnie z artystami \u201eEstrady Krakowskiej\u201d w hali sportowo-widowiskowej w Mielcu (30 V 1992 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SMETANA J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 29 III 1831 r. w Bochni, syn Stefana i Marianny z Ostro\u017cnowskich. Absolwent gimnazjum w Bochni. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Tarnowie i w 1857 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w Rad\u0142owie, Wieliczce, Czarnym Dunajcu, Podg\u00f3rzu i Limanowej. W 1866 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Pisarzowej i zas\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 parafii, doprowadzaj\u0105c do rozbudowy i restauracji wn\u0119trz tamtejszego ko\u015bcio\u0142a. Od 1879 r. pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 wicedziekana dekanatu nowos\u0105deckiego. Otrzyma\u0142 odznaczenia EC i RM. 3 IX 1891 r. obj\u0105\u0142 probostwo parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. Na skutek konfliktu z grup\u0105 parafian w 1903 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krakowa. Zmar\u0142 21 II 1905 r. Miejsce poch\u00f3wku dot\u0105d nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SMOCZANKA<\/strong>, klub sportowy dzia\u0142aj\u0105cy na terenie osiedla Smoczka. Posiada jedn\u0105 sekcj\u0119 – pi\u0142ki no\u017cnej. Powsta\u0142 w 1987 r. z inicjatywy grupy mieszka\u0144c\u00f3w z Ryszardem Mi\u015btur\u0105 (pierwszy prezes), bra\u0107mi Lenartami – Jerzym i Mieczys\u0142awem (skarbnik) oraz Wojciechem Kani\u0105 na czele. Przej\u0119to do u\u017cytku zdewastowane boisko o wymiarach 98 m x 64 m przy ul. Smoczka. Trenerem dru\u017cyny zosta\u0142 Ryszard Rozmus. Rozpocz\u0119to od najni\u017cszej klasy rozgrywkowej \u2013 C w sezonie 1987\/1988. R\u00f3wnocze\u015bnie poprawiano stan boiska i jego otoczenia. Po sezonie 1989\/1990, w kt\u00f3rym dru\u017cyna zaj\u0119\u0142a 6. miejsce, nast\u0105pi\u0142a reorganizacja rozgrywek i Smoczank\u0119 zakwalifikowano do klasy B. W sezonie 1990\/1991 zesp\u00f3\u0142 wywalczy\u0142 awans do klasy A, ale gra\u0142 w niej tylko rok. W latach 90. gra\u0142 w klasie B, poza sezonem 1993\/1994, kiedy po raz drugi wyst\u0119powa\u0142 w klasie A. W pierwszych latach XXI w. nast\u0105pi\u0142y istotne zmiany w zarz\u0105dzie. Prezesem zosta\u0142 J\u00f3zef Kozik, wiceprezesem ds. organizacyjnych Stanis\u0142aw Mi\u0142o\u015b, a wiceprezesem ds. finansowych \u2013 Waldemar Surdej. W czynie spo\u0142ecznym wykonano nawierzchni\u0119 boiska, podstawowe urz\u0105dzenia (szatnie, pomieszczenia z prysznicami i ubikacjami), \u0142awki dla oko\u0142o 400 os\u00f3b. Istotnej pomocy udziela\u0142y niekt\u00f3re mieleckie firmy. W sezonie 2001\/2002 nast\u0105pi\u0142 awans do klasy A, a w sezonie 2003\/2004 \u2013 awans do ligi okr\u0119gowej. W tym okresie najbardziej niezwyk\u0142ym spotkaniem by\u0142 derbowy pojedynek ze Stal\u0105 Mielec w Pucharze Polski, zako\u0144czony zwyci\u0119stwem Stali 4 : 2. Rozwini\u0119to szkolenie m\u0142odzie\u017cy w celu wzmocnienia klubu i zapewnienia sta\u0142ego dop\u0142ywu wychowank\u00f3w do I zespo\u0142u. Koordynacj\u0105 tej dzia\u0142alno\u015bci zaj\u0105\u0142 si\u0119 zas\u0142u\u017cony w mieleckim \u015brodowisku dzia\u0142acz sportowy i trener Stanis\u0142aw Mi\u0142o\u015b, wspierany przez W\u0142odzimierza Wieczerzaka. Efektem pracy obu szkoleniowc\u00f3w s\u0105 dru\u017cyny junior\u00f3w starszych i m\u0142odszych, wystawiane z oko\u0142o 70 trenuj\u0105cych m\u0142odych zawodnik\u00f3w. W latach 2004-2006 zesp\u00f3\u0142 wyst\u0119powa\u0142 w klasie okr\u0119gowej. Wymiana pokoleniowa (wprowadzono do sk\u0142adu junior\u00f3w) w sezonie 2006\/2007 spowodowa\u0142a spadek do klasy A (14. miejsce, 30 30 34:51). W 2008 r. dru\u017cyna uplasowa\u0142a si\u0119 na 6. miejscu (26 40 33:36), a w 2009 r. na 5. miejscu (26 38 44:43), ale w sezonie 2009\/2010 zn\u00f3w dru\u017cyna gra\u0142a gorzej (14. miejsce, 28 18 29:81) i zosta\u0142a zdegradowana do klasy B. Uda\u0142o si\u0119 jednak powstrzyma\u0107 rozpad Smoczanki i w 2011 r. zaj\u0119\u0142a ona 4. miejsce (28 53 74:36), a w 2012 r. 6. miejsce (30 44 54:57). Jeszcze lepiej spisa\u0142a si\u0119 w sezonie 2012\/2013, bowiem zaj\u0119\u0142a 2. miejsce (28 63 90:33) i awansowa\u0142a do klasy A I (grupa mielecka). W klasie A spisywa\u0142a si\u0119 ju\u017c gorzej. W sezonie 2013\/2014 zesp\u00f3\u0142 uplasowa\u0142 si\u0119 na 11. miejscu (24 21 38:86), a w sezonie 2014\/2015 na 12. miejscu (28 36 55:63). Kolejne sezony: *2015-2016 – A-klasa, 6. miejsce,26\u00a0 35\u00a0 56-61; *2016\/2017 – A-klasa, 4. miejsce, 26\u00a0 42\u00a0 66-44; *2017\/2018 – A-klasa, 8. miejsce, 28\u00a0 40\u00a0 67-58; *2018\/2019 – A-klasa, 2. miejsce, 26 66 108:32, awans do klasy okr\u0119gowej; *2019\/2020 – klasa okr\u0119gowa, 4. miejsce 15\u00a0 31\u00a0 40-29; z powodu pandemii COVID-19 rozgrywki zako\u0144czono po rundzie jesiennej; *2020\/2021 – klasa okr\u0119gowa, 7. miejsce, 34\u00a0 56\u00a0 73-48; *2021\/2022 –\u00a0 klasa okr\u0119gowa, 10. miejsce,\u00a0 36\u00a0 57\u00a0 86-69. \u00a0Ogromnym i bardzo przykrym zaskoczeniem dla klubu i jego sympatyk\u00f3w by\u0142 niespodziewany zgon kierownika dru\u017cyny Marcina Kusiny (8 II 2022 r.).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi: Ryszard Mi\u015btura (1987-2000), J\u00f3zef Kozik (2000-?), Stanis\u0142aw Mi\u0142o\u015b (? – 2014), Janusz Lubacz (2014-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wiceprezesi: J\u00f3zef Kozik, Janusz Le\u017co\u0144, Stanis\u0142aw Mi\u0142o\u015b, Waldemar Surdej, W\u0142odzimierz Wieczerzak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Trenerzy (od 1987 r.): Ryszard Rozmus, Marcin Rybak, Andrzej Banasik, S\u0142awomir Gr\u0119bowiec, Mariusz Furdyna, Artur Styczy\u0144ski, Grzegorz Osak, Dariusz Peredzy\u0144ski, Kuba Nowak, Kamil O\u015bliz\u0142o, Patryk Krzystyniak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Zawodnicy I zespo\u0142u (1987-nadal):<\/strong>\u00a0Robert Bie\u017cy\u0144ski, Adam Burek, Jerzy Burek, Leszek Cichowski, Marcin Cis\u0142o, Krzysztof Dubiel, S\u0142awomir Gr\u0119bowiec, Mariusz Halisz (bramkarz), Jan Ha\u0142ata, Daniel Indyk (bramkarz), Janusz Jaros\u0142awski (bramkarz), Robert Kalisz, \u00a0Wojciech Kania, Mariusz Karkosza, Andrzej Klekoci\u0144ski, Pawe\u0142 Korpanty, Wojciech K\u0119dzior, Tomasz K\u0142aczkowski, Krzysztof Ko\u0142c, Krzysztof Kopacz, S\u0142awomir Korpanty, Grzegorz Kozik, Zbigniew Kozio\u0142, Krzysztof Krempa, Damian Kru\u017cel, Janusz Kulig, \u0141ukasz Laskowski, Tomasz Ma\u0142aszewicz, Rafa\u0142 Mas\u0142owiec, Arkadiusz Mazur, Dawid Mazur, Grzegorz Miazga, Adam Mika, Tomasz Mi\u0142o\u015b, Robert Misiak, Arkadiusz Mitura, Marek Piechota, Tomasz Pu\u0142a, Wac\u0142aw Rog\u00f3z, Miros\u0142aw Rozmus, Pawe\u0142 Rozmus, Tadeusz Sk\u00f3ra, Marek S\u0142omba, Krzysztof Snopkowski, Filip Solarski, \u0141ukasz Strza\u0142ka, Artur Styczy\u0144ski, Tomasz Styczy\u0144ski, Piotr Stypa, Walemar Surdej, Maciej Szuban, Jacek Szymczyk (bramkarz), Piotr Tetlak, Wies\u0142aw Truniarz, \u0141ukasz Wrzesie\u0144, Wies\u0142aw \u017bak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Zawodnicy KS Smoczanka w latach 2013-2022:<\/strong>\u00a0Maciej Boro\u0144, Arkadiusz Boro\u0144, Pawe\u0142 \u0106wi\u0119ka, Konrad Filas, Micha\u0142 Jarosz, \u0141ukasz Jarosz, Piotr Kapinos, Mariusz Klapa, Bartosz Ko\u0142odziej, Ireneusz Kania, Micha\u0142 Krempa, \u0141ukasz K\u0119dzior, Damian Kuzara, Maciej Lubacz, Tomasz Ma\u0142aszewicz, Pawe\u0142 Marud, Sebastian Mojek, Mateusz Marnik, Dawid Pu\u0107, Micha\u0142 Ryk, Filip Szyma\u0144ski, Jakub Wiktor, Oskar Wi\u015bniewski, Konrad Komaniecki, Rafa\u0142 Wyzga, Bart\u0142omiej Furtak, Pawe\u0142 Osak, Miros\u0142aw Soja, Konrad Babula, Pawe\u0142 Juras, Adam Lesi\u0144ski, Arkadiusz Bielaska, Mariusz Halisz, Kamil Huber, Hubert Jagoda, Krystian Konieczny, Micha\u0142 Kopacz, Arkadiusz Madyda, Kamil Miga, Jan Ob\u0142udek, Janusz Witek, Mateusz \u017burawski, Wojciech \u017burawski, Jakub \u017burawski, Marcin Drozdowski, Mateusz Gudz, Piotr Kolin, Dariusz Kozio\u0142, Jakub Nowak, Bartosz St\u0119pie\u0144, Grzegorz Szkotnicki, Bartosz Ku\u017cd\u017ca\u0142, Filip Macia\u0142ek, Damian Kusina, Mariusz Brito, Marcin Dudek, Dawid Dudek, Marek Le\u015b, Przemys\u0142aw Pazdro, Jakub Jakub, Marek Furmanek, Bogumi\u0142 Le\u015bniak, Maksymilian Marek, Tomasz Ma\u015blanka, Pawe\u0142 \u015alifirski, Micha\u0142 Szma\u0144ski, Bartosz Cis\u0142o, Krzysztof \u015alifirski, Konrad Sulicki, Marcin Baran, Maciej Dragu\u0142a, Mateusz Dudkiewicz, Patryk Kami\u0144ski, S\u0142awomir Kie\u0142b, Bart\u0142omiej Krzystyniak, Jakub Krzystyniak, Patryk Krzystyniak, Andrzej Mi\u0142o\u015b, Andrzej Czachor, Kacper Krupi\u0144ski, Daniel Magda, Szymon Niedba\u0142a, Daniel Osmola, Dawid Polak, Marek Skrzypek, Daniel Soja, Damian Strycharz, Maciej Walczak, Krzysztof W\u0119glarz, Dawid Koba, Krzytsztof Lis, Micha\u0142 Myjak, Jan Niedba\u0142a, Daniel Osmola, Marcin Padyku\u0142a, Patryk Rokoszak, Przemys\u0142aw Seternus, Sebastian \u0141\u0119tocha, Kacper Padyku\u0142a, Marcin Paterak, Sebastian Polak, Eryk Purski, Piotr Rze\u017anik, Igor Bartkowski, Sebastian Kusak, Piotr Ma\u0142ek, Patryk Niemczuk, Kamil Przyby\u0142o, Micha\u0142 Szlachetka, Mateusz Gruszka, Konrad Margol, Jakub Wi\u0119c\u0142aw, Jakub Weso\u0142owski, Miko\u0142aj Gacek, Mateusz Krycia, Kamil Warzecha, Patryk Kie\u0142basa, Filip Dragu\u0142a.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SMOCZKA (OSIEDLE)<\/strong>, osiedle dom\u00f3w jednorodzinnych we wschodniej cz\u0119\u015bci miasta, do 1985 r. wie\u015b. Powsta\u0142a prawdopodobnie pod koniec XVII w. jako niewielka osada przy stawie rybnym Smoczka i przez wiele lat stanowi\u0142a przysi\u00f3\u0142ek Wojs\u0142awia. W 2. po\u0142. XIX w. liczy\u0142a oko\u0142o 30 dom\u00f3w i 160 os\u00f3b. W okresie mi\u0119dzywojennym zacz\u0119\u0142a si\u0119 rozwija\u0107 i zorganizowa\u0142a w\u0142asn\u0105 szko\u0142\u0119 (1924). W czasie okupacji hitlerowskiej cz\u0119\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w zosta\u0142a wysiedlona z po\u0142udniowo-wschodniej cz\u0119\u015bci Smoczki, bowiem na tym terenie i s\u0105siednich Por\u0119bach Wojs\u0142awskich powsta\u0142y: niemiecki poligon wojskowy wraz z zabudowaniami i niemiecki ob\u00f3z pracy. Po wojnie wie\u015b rozwija\u0142a si\u0119 wolno, ale systematycznie. W 1945 r. wznowiono dzia\u0142alno\u015b\u0107 szko\u0142y podstawowej, a w 1946 r. w poniemieckich budynkach umieszczono Pa\u0144stwowy Dom Dziecka i wspomnian\u0105 szko\u0142\u0119 podstawow\u0105. W 1947 r. powsta\u0142a Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, kt\u00f3rej dzia\u0142alno\u015b\u0107 przez wiele lat integrowa\u0142a ca\u0142\u0105 wie\u015b. W 1964 r. oddano do u\u017cytku nowy budynek szkolny, a ca\u0142y kompleks poniemieckich budynk\u00f3w zaj\u0105\u0142 O\u015brodek Wychowawczy. W 1985 r. Smoczka zosta\u0142a w\u0142\u0105czona w granice Mielca i otrzyma\u0142a status osiedla. W tym czasie na jej terenie rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 intensywna budowa blok\u00f3w mieszkalnych wielorodzinnych MSM. Ze wzgl\u0119du na powa\u017cne r\u00f3\u017cnice w charakterze zabudowy i stosunk\u00f3w w\u0142asno\u015bciowych, ta cz\u0119\u015b\u0107 Smoczki zosta\u0142a wydzielona jako odr\u0119bne osiedle Smoczka I. Wsp\u00f3lnym przedsi\u0119wzi\u0119ciem mieszka\u0144c\u00f3w obu osiedli by\u0142o zorganizowanie Klubu Sportowego \u201eSmoczanka\u201d (1987 r.). Od lat 90. na osiedlu Smoczka, charakteryzuj\u0105cym si\u0119 zabudow\u0105 jednorodzinn\u0105, intensywnie rozwija\u0142o si\u0119 budownictwo indywidualne o ciekawej architekturze. Granice osiedla obejmuj\u0105 rejony ulic: Kr\u00f3lowej Jadwigi, \u015aw. Anny, S. Lema, F. Krempy, Majowej, St. Miko\u0142ajczyka, M. Rataja, Smoczki, Szarych Szereg\u00f3w, A. Fibicha, J. Cio\u0142kosza, W. Witosa (od toru kolejowego do ul. Wolno\u015bci) i Wolno\u015bci (od skrzy\u017cowania z ul. Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy do granic miasta, z wy\u0142\u0105czeniem numer\u00f3w nieparzystych od skrzy\u017cowania z ul. W. Szafera do skrzy\u017cowania z ul. Partyzant\u00f3w). Na osiedlu mieszka oko\u0142o 990 os\u00f3b. Po 2004 r. na terenie osiedla nadal intensywnie rozwija\u0142o si\u0119 budownictwo jednorodzinne, zw\u0142aszcza przy nowych ulicach: \u015bw. Anny, ks. B. Gwo\u017adziowskiego, E. Kahla, \u015bw. Kingi, S. Lema, Matki Teresy, b\u0142. ks. J. Popie\u0142uszki i F. \u015aliwy oraz kilkunastu ulicach w rejonie ul. W. Witosa. Po 2015 r. budowane s\u0105 tak\u017ce jednopi\u0119trowe domy w zabudowie szeregowej. Tworzona jest infrastruktura sportowa, rekreacyjna i zabawowa. Poza stadionem „Smoczanki” (systematycznie unowocze\u015bnianym), zespo\u0142em obiekt\u00f3w sportowych i zabawowych Szko\u0142y Podstawowej nr 11 oraz placach zabaw przy przedszkolach, rozbudowywany jest plac zabaw przy ul. D\u0105br\u00f3wki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SMOCZKA I (OSIEDLE)<\/strong>, osiedle blok\u00f3w mieszkalnych wielorodzinnych MSM we wschodniej cz\u0119\u015bci miasta. Powsta\u0142o w latach 80. i 90. XX w. na gruntach dawnej wsi Smoczka. G\u0142\u00f3wnymi obiektami, wybudowanymi na jego terenie w latach 90. XX w. i pierwszych latach XXI w., s\u0105: ko\u015bci\u00f3\u0142 Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej, Szko\u0142a Podstawowa nr 11 im. Jana Paw\u0142a II i Powiatowy Dom Pomocy Spo\u0142ecznej. Zabudowa osiedla skupi\u0142a si\u0119 przy ulicach: D\u0105br\u00f3wki, Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy, W\u0142adys\u0142awa Warne\u0144czyka, Ks. Kard. S. Wyszy\u0144skiego, \u015aw. Brata Alberta, \u015aw. Kingi i Zygmuntowskiej. Ilo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w wynosi oko\u0142o 6 630 (2006). Na terenie przeznaczonym pod budownictwo wielorodzinne kolejne inwestycje realizowa\u0142a Mielecka Sp\u00f3\u0142dzielnia Mieszkaniowa. Ponadto budow\u0105 i sprzeda\u017c\u0105 mieszka\u0144 zajmowa\u0142y si\u0119 tak\u017ce inne firmy. W pierwszych dw\u00f3ch dekadach XXI w. powsta\u0142a infrastruktura, kt\u00f3ra spowodowa\u0142a, \u017ce osiedle to jest ju\u017c samodzielne i \u017cyjace swoim \u017cyciem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SMOCZKA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska (1213 m) na osiedlu Smoczka I, czyli dawnej wsi Smoczka od 1985 r. w\u0142\u0105czonej w granice miasta Mielca. Ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119. Biegnie od ul. Wolno\u015bci w kierunku po\u0142udniowo-wschodnim i ko\u0144czy sw\u00f3j bieg przy boisku pi\u0142karskim KS \u201eSmoczanka\u201d i niewielkim lasku. Krzy\u017cuje si\u0119 z ulicami: Zygmuntowsk\u0105, D\u0105br\u00f3wki, kard. Stefana Wyszy\u0144skiego i \u015aw. Kingi, kt\u00f3re obs\u0142uguj\u0105 ruch osiedla budynk\u00f3w wielorodzinnych Smoczka II. Po obu jej stronach, jak przed laty, stoj\u0105 domy jednorodzinne po\u015br\u00f3d ogrodowej zieleni i gdzieniegdzie niewielkich sad\u00f3w. Opr\u00f3cz wspomnianego boiska wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 obiektem jest budynek Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej Smoczka, usytuowany przy skrzy\u017cowaniu z ul. Zygmuntowsk\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nazwa:<\/strong>\u00a0SMOCZKA pojawi\u0142a si\u0119 w dokumencie kr\u00f3la Zygmunta Augusta, zatwierdzaj\u0105cym podzia\u0142 d\u00f3br dziedzicznych rodu Mieleckich z 1548 r. By\u0142a to jednak nazwa stawu rybnego nale\u017c\u0105cego do w\u0142a\u015bcicieli Wojs\u0142awia. Je\u015bli doda\u0107, \u017ce w pobli\u017cu by\u0142y b\u0142onia, to pewnie od smoktania (picia, ssania) wody przez byd\u0142o powsta\u0142a ta tyle\u017c zagadkowa, co sympatyczna nazwa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SMOLE\u0143 KRZYSZTOF JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 24 VI 1965 r. w Borowej, syn Zdzis\u0142awa i Kazimiery z domu Sw\u00f3\u0142. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego (profil humanistyczny) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1984 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie przy Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1990 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii. Ponadto uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Techniczno-Ekonomicznej w Jaros\u0142awiu (kierunek: zarz\u0105dzanie bezpiecze\u0144stwem publicznym w zakresie identyfikacji oraz prewencji przest\u0119pczo\u015bci i zagro\u017ce\u0144 terrorystycznych w transporcie kolejowym). Jako wikariusz i katecheta pracowa\u0142 w parafiach: Czarna S\u0119dziszowska (1990-1992), Podwy\u017cszenia Krzy\u017ca w Rzeszowie (1992-1995), \u015bw. Andrzeja Boboli w Gorlicach (1995-1999) i parafii wojskowo-cywilnej Matki Bo\u017cej Kr\u00f3lowej Polski w Rzeszowie (1999-2005). Od 31 XII 2004 r. zosta\u0142 oddelegowany do pracy w Ordynacie Polowym Wojska Polskiego i mianowany kapelanem wojskowym. We wrze\u015bniu 2005 r., po uko\u0144czeniu kursu oficerskiego w Wy\u017cszej Szkole Oficerskiej Wojsk L\u0105dowych we Wroc\u0142awiu, otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Funkcj\u0119 kapelana pe\u0142ni\u0142 w nast\u0119puj\u0105cych jednostkach: 21 Brygada Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich (I-IX 2005), 4 Wojskowy Szpital z Poliklinik\u0105 we Wroc\u0142awiu i batalion dowodzenia \u015al\u0105skiego Okr\u0119gu Wojskowego (IX 2005 \u2013 X 2006), Polski Kontyngent Wojskowy UNIFIL w Libanie (X 2006 \u2013 X 2007), 1 Brygada Rakietowa Obrony Powietrznej w Bytomiu (XI 2007 \u2013 IX 2008) i Polski Kontyngent Wojskowy KFOR w Kosowie (IX 2008 \u2013 IX 2010). Do 2016 r. Sprawowa\u0142 funkcj\u0119 proboszcza Parafii Garnizonowej pw. \u015bw. Stanis\u0142awa Bpa w Radomiu. W tym okresie otrzyma\u0142 awanse na stopnie: porucznika (2006), kapitana (2007) i majora (2010). Z dniem 23 I 2011 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii wojskowej \u015bw. Kazimierza kr\u00f3lewicza w Orzyszu. Poza prac\u0105 duszpastersk\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. prowadzi\u0142 ch\u00f3ry parafialne (Czarna S\u0119dziszowska, Rzesz\u00f3w), zorganizowa\u0142 festyn parafialny i koloni\u0119 dla dzieci ubogich (Gorlice) oraz by\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem ksi\u0105\u017cki\u00a0Borowa moja ma\u0142a Ojczyzna.<\/em> Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem ONZ \u201eW S\u0142u\u017cbie Pokoju\u201d, Medalem NATO za s\u0142u\u017cb\u0119 w ramach PKW KFOR 2009 i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi w Obronno\u015bci Kraju\u201d. W listopadzie 2012 r. zosta\u0142 proboszczem w parafii wojskowej pw. \u015bw. Stanis\u0142awa Biskupa w Radomiu, a nast\u0119pnie powierzono mu probostwo parafii wojskowej pw. \u015bw. Barbary w Gliwicach. Otrzyma\u0142 te\u017c awans na stopie\u0144 podpu\u0142kownika.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SMOLE\u0143 W\u0141ADYS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 31 X 1914 r. w M\u0119cinie, powiat limanowski, syn W\u0142adys\u0142awa i Anny z Tyleckich. Matur\u0119 zda\u0142 w 1933 r. Studia teologiczne uko\u0144czy\u0142 w Tarnowie w 1938 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Kolbuszowej. R\u00f3wnolegle studiowa\u0142 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 nadal w Kolbuszowej jawnie jako katecheta, a ponadto uczestniczy\u0142 w tajnym nauczaniu w zakresie szko\u0142y \u015bredniej. Dzia\u0142a\u0142 te\u017c w ruchu oporu, sprawuj\u0105c m.in. funkcj\u0119 kapelana Obwodu AK Kolbuszowa. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eTylka\u201d. Uczestniczy\u0142 w akcji \u201eBurza\u201d. Od 1 XII 1944 r. pracowa\u0142 w Mielcu, jako katecheta w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego oraz prefekt bursy gimnazjalnej. Nie akceptowa\u0142 powojennego ustroju i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z konspiracyjn\u0105 organizacj\u0105 WiN w Mielcu. Po kilkakrotnych przes\u0142uchaniach miejscowe organy bezpiecze\u0144stwa wymusi\u0142y przeniesienie go do Tarnowa od roku szkolnego 1946\/1947. Tam pracowa\u0142 jako katecheta, a w 1949 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Muzeum Diecezjalnego i Archiwum Diecezjalnego. Funkcje te pe\u0142ni\u0142 do 1961 r., znacz\u0105co przyczyniaj\u0105c si\u0119 do rozwoju obu plac\u00f3wek. Ponadto uczy\u0142 historii Ko\u015bcio\u0142a i sztuki sakralnej w Seminarium Duchownym w Tarnowie. W mi\u0119dzyczasie kontynuowa\u0142 studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, uzyskuj\u0105c stopnie naukowe doktora i doktora habilitowanego. W 1961 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na KUL, gdzie jako profesor pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji, m.in.: dyrektora Muzeum Uniwersyteckiego KUL, kierownika Katedry i Zak\u0142adu Historii Sztuki Ko\u015bcielnej oraz dziekana Wydzia\u0142u Nauk Humanistycznych. By\u0142 autorem wielu prac i publikacji naukowych. Zmar\u0142 20 VI 1988 r. Spoczywa na cmentarzu w M\u0119cinie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SMO\u0141KA J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 31 XII 1883 r. w \u015awiniarsku, syn B\u0142a\u017ceja i Katarzyny z domu Skocze\u0144. Absolwent gimnazjum w Nowym S\u0105czu. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1908 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w Jadownikach Podg\u00f3rnych, Podegrodziu, Piwnicznej i Limanowej. W latach 1916-1923 by\u0142 proboszczem w Ostrowach Tuszowskich, a nast\u0119pnie zrezygnowa\u0142 z probostwa i pracowa\u0142 jako katecheta w Przec\u0142awiu. W latach 1924-1928 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 katechety w Prywatnym Seminarium \u017be\u0144skim w Mielcu. Napisa\u0142 w\u00f3wczas podr\u0119cznik \u201ePsychologia\u201d, kt\u00f3ry zosta\u0142 wydany w Kolbuszowej. W 1928 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Ro\u017cnowie, ale w 1930 r. zosta\u0142 urlopowany i rezydowa\u0142 w \u015awiniarsku. Zmar\u0142 30 VI 1945 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SMO\u0141KOWICZ ZBIGNIEW (ksi\u0105dz),<\/strong> urodzony 6 III 1962 r. w Gorlicach, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Nowak. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Gorlicach. Po studiach teologicznych w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1987 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: Krzy\u017canowice (1987-1990), Strasz\u0119cin (1990-1992), Grobla (1992-1998), D\u0119bica \u2013 pw. Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego (1998-2004) i Mielec \u2013 pw. \u015bw. Mateusza. W czasie pe\u0142nienia pracy kap\u0142a\u0144skiej w Mielcu, z polecenia biskupa ordynariusza Wiktora Skworca budowa\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142 i plebani\u0119 w Woli Mieleckiej. Wraz z erygowaniem przez biskupa ordynariusza W. Skworca parafii Bo\u017cej Opatrzno\u015bci w Woli Mieleckiej (1 I 2009 r.) zosta\u0142 mianowany proboszczem tej parafii. Zosta\u0142a ona wydzielona z parafii \u015bw. Mateusza i obj\u0119\u0142a Wol\u0119 Mieleck\u0105 i cz\u0119\u015b\u0107 Pi\u0105tkowca. Funkcj\u0119 ko\u015bcio\u0142a parafialnego pe\u0142ni tymczasowo kaplica Bo\u017cej Opatrzno\u015bci w Woli Mieleckiej. Aktualnie prowadzi budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a parafialnego. Pod koniec 2016 r. zako\u0144czono budow\u0119 w stanie surowym, a od 2017 r. prowadzone s\u0105 prace wyko\u0144czeniowe i wystr\u00f3j wn\u0119trza. W grudniu 2022 r. otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 kanonika honorowego Kapitu\u0142y Kolegiackiej \u015bw. Mateusza w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SM\u00d3\u0141KA ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 12 V 1972 r. we Wroc\u0142awiu, syn Ludwika i Anastazji z Kielanowskich. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Krzy\u017cowicach z matur\u0105 w 1993 r. Od m\u0142odo\u015bci pasjonowa\u0142 si\u0119 pi\u0142k\u0105 no\u017cn\u0105. Jako bramkarz gra\u0142 w dru\u017cynach: \u015al\u0119\u017ca Sob\u00f3tka, T\u0119cza Obrachtowice, Bystrzyca K\u0105ty Wroc\u0142awskie, Sparta Zi\u0119bice, WKS Wielu\u0144, Polonia \u015aroda \u015al\u0105ska, GKS \u017b\u00f3rawina, Inkopax Wroc\u0142aw, Bystrzyca K\u0105ty Wroc\u0142awskie, Chrobry G\u0142og\u00f3w (2005 r.), Polar Wroc\u0142aw (2005 r.), Odra Opole (2006 r.) i Arka Nowa S\u00f3l (2007). W tym ostatnim klubie w 2007 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 jako graj\u0105cy trener i w tym roku zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 zawodnicz\u0105. Prowadzi\u0142 kolejno zespo\u0142y: Arka Nowa S\u00f3l (2007-2008), Polonia \u015awidnica (2008-2009), Czarni \u017baga\u0144 (2009-2011), MKS Kluczbork (2011-2012), Jarota Jarocin (2012-2013), MKS O\u0142awa (2013-2014), Odra Opole (2014-2015) i Zawisza Bydgoszcz (2016). Od 2016 r. do ko\u0144ca sezonu 2017\/2018 by\u0142 trenerem I-ligowej Stali Mielec. W toku pracy szkoleniowej systematycznie kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 i uzyska\u0142 najwy\u017csz\u0105 licencj\u0119 trenersk\u0105 UEFA PRO. W czasie zatrudnienia w Mielcu m.in. przebywa\u0142 na sta\u017cu w Bayernie Monachium. Kolejnymi zespo\u0142ami, z kt\u00f3rymi pracowa\u0142 jako I trener, by\u0142y: Arka Gdynia (2018-2019), Widzew \u0141\u00f3d\u017a (2019), Chojniczanka (2019-2020) i Olimpia Grudzi\u0105dz (2021).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SMUDA FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 22 VI 1948 r. w Lubomi ko\u0142o Wodzis\u0142awia \u015al\u0105skiego. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 trenersk\u0105 w Kolonii i \u201eKulesz\u00f3wk\u0119\u201d w Warszawie. Jako zawodnik gra\u0142 w Unii Racib\u00f3rz, Odrze Wodzis\u0142aw, Ruchu Chorz\u00f3w, Stali Mielec, Pia\u015bcie Gliwice, Wi\u015ble Garfield, Hartford (USA), Legii Warszawa, Los Angeles Aztecs, Oakland Earthquakes (USA), Sp Vgg Furth i Coburg (Niemcy). W Coburg rozpocz\u0105\u0142 tak\u017ce prac\u0119 trenersk\u0105, a nast\u0119pnie by\u0142 trenerem zespo\u0142\u00f3w: FC Herzogenaurach, ASV Forth (Niemcy), Konyaspor (Turcja) i Wendekstein (Niemcy). Za namow\u0105 Edwarda Sochy w 1993 r. przyby\u0142 do Mielca i prowadzi\u0142 I-ligowy zesp\u00f3\u0142 Stali od po\u0142owy sezonu 1993\/1994 r. do 11 IV 1995 r. Kolejnymi klubami, w kt\u00f3rych pracowa\u0142, by\u0142y: Widzew \u0141\u00f3d\u017a (mistrzostwo Polski w 1996 i 1997 r., awans do Ligi Mistrz\u00f3w), Wis\u0142a Krak\u00f3w (mistrzostwo Polski w 1999 r.), Legia Warszawa, Wis\u0142a Krak\u00f3w, Widzew \u0141\u00f3d\u017a, Omonia Nikozja (Cypr), Piotrcovia Piotrk\u00f3w Tryb., Widzew \u0141\u00f3d\u017a, Odra Wodzis\u0142aw, Zag\u0142\u0119bie Lubin i Lech Pozna\u0144. W latach 2006-2009 by\u0142 trenerem ekstraklasowej pi\u0142karskiej dru\u017cyny Lecha Pozna\u0144 i osi\u0105gn\u0105\u0142 z ni\u0105 sukcesy, m.in. awans do 1\/16 Pucharu UEFA oraz Puchar Polski i 3. miejsce w rozgrywkach ekstraklasy w sezonie 2008\/2009. Po tym sezonie zrezygnowa\u0142 z pracy w Poznaniu i zosta\u0142 zatrudniony w Zag\u0142\u0119biu Lubin. 29 X 2009 r. zosta\u0142 powo\u0142any na funkcj\u0119 selekcjonera polskiej reprezentacji narodowej i zako\u0144czy\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Lubinem. \u00a0Reprezentacj\u0119 Polski prowadzi\u0142 do Mistrzostw Europy w 2012 r. (rozgrywanych w Polsce i na Ukrainie). Po odpadni\u0119ciu Polak\u00f3w z turnieju po eliminacjach, poda\u0142 si\u0119 do dymisji. W 2013 r. by\u0142 trenerem SSV Jahn Regensburg (II liga, Niemcy), a nast\u0119pnie ekstraklasowej Wis\u0142y Krak\u00f3w (2013-2015). Kolejnymi dru\u017cynami, kt\u00f3re trenowa\u0142: by\u0142y: G\u00f3rnik \u0141\u0119czna (2016-2017), Widzew \u0141\u00f3d\u017a (2017-2018), ponownie G\u00f3rnik \u0141\u0119czna (2018-2019) i Wieczysta Krak\u00f3w (2021). Zmar\u0142 18 VIII 2024 r. w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SNOCH MARIAN<\/strong>, urodzony 5 IV 1942 r. w Piotrkowcu ko\u0142o Kielc, syn Jana i Marianny Go\u0142da. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Ekonomiczne w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119 w 1972 r. W latach 1964-1992 pracowa\u0142 w WSK Mielec jako maszynista maszyn offsetowych w dziale poligraficznym. W latach 1964-1971 trenowa\u0142 lekkoatletyk\u0119 w \u201eStali\u201d Mielec (II liga), specjalizuj\u0105c si\u0119 w biegach d\u0142ugich. Zwyci\u0119\u017ca\u0142 w wielu zawodach krajowych i awansowa\u0142 do krajowej czo\u0142\u00f3wki. Cennym sukcesem by\u0142o zwyci\u0119stwo w d\u0142ugodystansowym biegu ulicznym w Warszawie na trasie: Zamek \u2013 Wilan\u00f3w \u2013 Zamek (23 km). Od 1965 r. powo\u0142ywano go do kadry narodowej. Reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 m.in. w Biegu L\u2019Humanite w Pary\u017cu (1967), meczu mi\u0119dzypa\u0144stwowym Polska \u2013 NRD na dystansie 10 km oraz w maratonach w Luxemburgu i Szwajcarii. Znajdowa\u0142 si\u0119 te\u017c w kadrze olimpijskiej na Igrzyska Olimpijskie w Meksyku, ale ostatecznie nie zosta\u0142 zakwalifikowany do ekipy. W Mistrzostwach Polski w 1970 zdoby\u0142 w maratonie br\u0105zowy medal (2:30:35). Wielokrotnie ustanawia\u0142 rekordy okr\u0119gu rzeszowskiego. Posiada\u0142 m.in. rekord \u017cyciowy 14:11,0 na 5 km. Po zako\u0144czeniu kariery zawodniczej w 1971 r. by\u0142 s\u0119dzi\u0105 lekkoatletycznym. Od 1992 r. przebywa\u0142 na zasi\u0142ku przedemerytalnym, a w 2002 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SNOPKOWSKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 23 V 1935 r. w Przedb\u00f3rzu, syn Wojciecha i Zofii z domu Miazga. Absolwent Pa\u0144stwowego Technikum Mechanicznego, matur\u0119 zda\u0142 w 1954 r. W latach 1954-1959 pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowym Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Strzelcach Kraje\u0144skich na stanowisku zast\u0119pcy kierownika warsztat\u00f3w szkolnych. Po uko\u0144czeniu Studium Pedagogicznego w Rzeszowie (1961) by\u0142 nauczycielem Szko\u0142y Zawodowej w Tarnobrzegu (1961-1967). Od 1967 r. do 1982 r. pracowa\u0142 jako sztygar w Kopalni Siarki w Jezi\u00f3rku ko\u0142o Tarnobrzega, a w latach 1982-1992 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy kierownika Fabryki Superfosfatu w Machowie ko\u0142o Tarnobrzega. Od 1992 r. przebywa na emeryturze. Przez wiele lat anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. W latach 1954-1959 by\u0142 prezesem Ko\u0142a Stowarzyszenia Technik\u00f3w i In\u017cynier\u00f3w Rolnictwa (SITR) w Strzelcach Kraje\u0144skich. W 1995 r. zosta\u0142 wybrany na przewodnicz\u0105cego Rady i Zarz\u0105du Osiedla Rzoch\u00f3w w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1998 r. Od 1995 r. przewodniczy\u0142 tak\u017ce Komitetowi Telefonizacji Osiedla Rzoch\u00f3w. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem spotka\u0144 dla ludzi samotnych i w podesz\u0142ym wieku. Uczestniczy\u0142 w budowie plac\u00f3w gier i zabaw dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOBCZAK EDMUND<\/strong>, urodzony 28 III 1939 r. w Przewa\u0142ach, syn Witolda i Weroniki. W 1941 r. rodzina Sobczak\u00f3w przenios\u0142a si\u0119 do Che\u0142ma, a nast\u0119pnie do Kielc i tam mieszka\u0142a do wyzwolenia. Po wojnie zamieszka\u0142a w Siedliszczach (pow. che\u0142mski) i tam Edmund ucz\u0119szcza\u0142 do szko\u0142y podstawowej. W 1956 r. uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Siedliszczach i zda\u0142 matur\u0119. Studia na Wydziale Rolniczym Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej w Lublinie odby\u0142 w latach 1956-1961, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra. Od wrze\u015bnia 1961 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w Wydziale Rolnictwa i Le\u015bnictwa Powiatowej Rady Narodowej w Lublinie na stanowisku kierownika Referatu Produkcji Ro\u015blinnej, ale ju\u017c po 4 miesi\u0105cach zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 kierownika Wydzia\u0142u Rolnictwa i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 31 X 1964 r. Z dniem 1 XI 1964 r. zatrudniono go w Prezydium PPRN w Mielcu na stanowisku zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Rolnictwa i Le\u015bnictwa, a 1 III 1966 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko kierownika tego Wydzia\u0142u. W 1971 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Podyplomowe Administracji przy Wydziale Prawa i Administracji UJ w Krakowie. 15 I 1973 r. zosta\u0142 prezesem Zarz\u0105du Powiatowego Zwi\u0105zku Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu. 27 II 1974 r. powo\u0142ano go na stanowisko pierwszego zast\u0119pcy naczelnika powiatu mieleckiego. W zwi\u0105zku z likwidacj\u0105 powiat\u00f3w z dniem 15 VI 1975 r. zosta\u0142 odwo\u0142any z tego stanowiska, a 16 VI 1975 r. powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy naczelnika miasta Mielca. W nast\u0119pnym roku przeszed\u0142 do pracy w WZGS \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Rzeszowie Oddzia\u0142 w Mielcu na stanowisko kierownika Zak\u0142adu Remontowo-Monta\u017cowego. Posiada\u0142 stopie\u0144 podporucznika rezerwy i nale\u017ca\u0142 do Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy w Urz\u0119dzie Miejskim w ramach LOK w Mielcu. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem NOT i Automobilklubu Rzeszowskiego oraz d\u0142ugoletnim i zas\u0142u\u017conym cz\u0142onkiem Ko\u0142a nr 38 Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w (1967-1987). Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d, Medalem Pami\u0105tkowym PZF oraz Br\u0105zow\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PZF. Zmar\u0142 10 VII 1987 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOBICZEWSKI HUBERT ROBERT<\/strong>, urodzony 25 X 1962 r. w \u0141ukowie, syn Zbigniewa i Marii z domu Kulesza. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w \u0141ukowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1981 r. Studia na Wydziale Le\u015bnym SGGW w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1986 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera. Po odbyciu sta\u017cu w Nadle\u015bnictwie Mielec (X 1986 \u2013 I 1987) pracowa\u0142 w instytucjach zarz\u0105dzaj\u0105cych lasami pa\u0144stwowymi: Nadle\u015bnictwie Mielec (le\u015bniczy technolog, le\u015bniczy Le\u015bnictwa Mo\u015bciska, 1987-2000), Regionalnej Dyrekcji Las\u00f3w Pa\u0144stwowych w Kro\u015bnie (starszy specjalista S\u0142u\u017cby Le\u015bnej ds. kontroli w Zespole Doradc\u00f3w Dyrektora, 2000-2002, starszy specjalista S\u0142u\u017cby Le\u015bnej ds. kontroli w Wydziale Kontroli i Ochrony Mienia, 2002-2006, p.o. naczelnika Wydzia\u0142u Kontroli, Ochrony Mienia i Obronno\u015bci, 2006-2007) oraz Dyrekcji Generalnej Las\u00f3w Pa\u0144stwowych w Warszawie z przydzia\u0142em do Karpackiego Regionu LP w Krakowie, 2006-2007). Od 16 XII 2008 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 nadle\u015bniczego Nadle\u015bnictwa Mielec. W 1995 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na Wydziale Le\u015bnym SGGW w Warszawie (zakres: zagospodarowanie lasu oraz kszta\u0142towanie i ochrona ekosystem\u00f3w le\u015bnych). Ponadto w latach 1994-1997 by\u0142 cz\u0142onkiem Kolegium Las\u00f3w Pa\u0144stwowych \u2013 gremium doradczego Dyrektora Generalnego Las\u00f3w Pa\u0144stwowych. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Kole PTTK nr 4 przy SGGW w Warszawie, m.in. jako wiceprezes tego ko\u0142a w latach 1982-1984. By\u0142 komandorem XII Og\u00f3lnopolskiego Rajdu Le\u015bnik\u00f3w Bieszczady-2001. Uprawia windsurfing, \u017ceglarstwo i narciarstwo zjazdowe. Bierze aktywny udzia\u0142 w \u017cyciu spo\u0142eczno-kulturalnym miasta i subregionu mieleckiego. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem konferencji \u201eW ho\u0142dzie wielko\u015bci Szafera\u201d (14-15 IV 2016 r.) oraz wsp\u00f3\u0142redaktorem ksi\u0105\u017cki pod tym samym tytu\u0142em i autorem tekst\u00f3w w tej publikacji. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c jako cz\u0142onek mieleckiego Obywatelskiego Komitetu Obchod\u00f3w 100. Rocznicy Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119, m.in. dostarcza\u0142 sadzonki d\u0119b\u00f3w do upami\u0119tnienia \u017co\u0142nierzy walcz\u0105cych o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski (\u201eD\u0119by Niepodleg\u0142o\u015bci\u201d). Pe\u0142ni te\u017c funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Okr\u0119gu Podkarpackiego Ligi Ochrony Przyrody.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOBIENIEWSKA-PY\u0141KA KATARZYNA IZABELA (z domu SOBIENIEWSKA)<\/strong>, urodzona 28 X 1963 r. w Nowej D\u0119bie, c\u00f3rka Wies\u0142awa i Henryki z domu Pir\u00f3g. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Nowej D\u0119bie z matur\u0105 w 1982 r. Studia na Wydziale Humanistycznym (kierunek \u2013 nauki spo\u0142eczne) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 1988 r. i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w styczniu 1989 r. w KiZPS \u201eSiarkopol\u201d w Tarnobrzegu jako dziennikarz w redakcji gazety zak\u0142adowej \u201eSiarka\u201d. Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami by\u0142y: \u201eGazeta Wyborcza\u201d w Kielcach Oddzia\u0142 w Sandomierzu (dziennikarz, VIII 1993 \u2013 I 1994), Oddzia\u0142 Dziennika \u201eS\u0142owo Ludu\u201d w Sandomierzu i Tarnobrzegu (kierownik Oddzia\u0142u, dziennikarz, II 1994 \u2013 II 1997), Redakcja \u201eGazety Codziennej Nowiny\u201d Oddzia\u0142 Tarnobrzeg (dziennikarz, kierownik Oddzia\u0142u wydawca, III 1997 \u2013 IV 2011), Miejska Telewizja Tarnobrzega (prezes zarz\u0105du, redaktor naczelny, V 2011 \u2013 VI 2015), Redakcja \u201eWiadomo\u015bci D\u0119bickich\u201d (sekretarz, VI \u2013 XI 2015) i P.W. \u201eKARABELA\u201d w Tarnobrzegu (pracownik dzia\u0142u marketingu i ofert, XI 2015 \u2013 I 2017). Od 1 II 2017 r. do 31 X 2018 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 redaktora naczelnego Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d w Mielcu<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOBIESKIEGO JANA III (ULICA)<\/strong>, ulica miejska na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Powsta\u0142a prawdopodobnie w XVI w., kiedy zabudowywano teren pomi\u0119dzy rynkiem i zamkiem Mieleckich. Dzi\u015b sk\u0142ada si\u0119 trzech cz\u0119\u015bci o \u0142\u0105cznej d\u0142ugo\u015bci 501 m. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 biegnie od ul. Legion\u00f3w \u0142ukiem do ul. J. Kili\u0144skiego, a druga \u2013 wybiega nieco dalej od ul. J. Kili\u0144skiego i tak\u017ce \u0142ukiem dochodzi do muru przy Alejach Jana Paw\u0142a II. Po drugiej stronie Alej funkcjonuje trzecia cz\u0119\u015b\u0107 ulicy, kt\u00f3ra ostatecznie ko\u0144czy bieg skrzy\u017cowaniem z ul. J. Kili\u0144skiego. Taki jej kszta\u0142t wymusi\u0142y k\u0142opoty z ustaleniem w\u0142asno\u015bci i budowa Alej Jana Paw\u0142a II \u2013 nowej trasy tranzytowej przez Mielec od strony zachodniej. Do niedawna spacer pierwsz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 ulicy by\u0142 wycieczk\u0105 w XIX w. Dzi\u015b z tej zabudowy pozosta\u0142 jedynie drewniany dom mieszcza\u0144ski przy skrzy\u017cowaniu z ul. Legion\u00f3w. Pojawi\u0142y si\u0119 natomiast okaza\u0142e domy prywatne, budowane ju\u017c w XXI w. Sama ulica tak\u017ce bardzo si\u0119 zmieni\u0142a, bowiem po remontach w 2002 r. i 2005 r. ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy:<\/strong>\u00a0JAN III SOBIESKI (1629-1696) to ostatni z wielkich w\u0142adc\u00f3w Polski, znakomity w\u00f3dz i licz\u0105cy si\u0119 w Europie polityk. Od 1665 r. marsza\u0142ek wielki koronny, od 1666 r. hetman polny koronny, od 1674 r. kr\u00f3l. Zas\u0142yn\u0105\u0142 w Europie zwyci\u0119stwami nad pot\u0119\u017cnymi wojskami tureckimi pod Chocimiem (1673) i pod Wiedniem (1683). By\u0142 tak\u017ce mecenasem sztuki, czego dowodem jest podziwiany do dzi\u015b pa\u0142ac w warszawskim Wilanowie. W \u017cyciorysie wielkiego wodza jest tak\u017ce epizod zwi\u0105zany z Mielcem. Ot\u00f3\u017c w dniach 31 VII i 1 VIII 1665 r., jako dow\u00f3dca wojska kr\u00f3lewskiego, wys\u0142anego na poskromienie rokoszu Jerzego Lubomirskiego, stacjonowa\u0142 w Mielcu u Marcina Mieleckiego \u2013 starosty brze\u017anickiego, w\u0142a\u015bciciela trzeciej cz\u0119\u015bci Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOBO\u0143 HENRYK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 20 II 1944 r. w Trzcianie, powiat mielecki, syn Mieczys\u0142awa i Heleny z domu Kru\u017cel. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu z matur\u0105 w 1965 r. Prac\u0119 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu rozpocz\u0105\u0142 1 VII 1961 r. jako pracownik fizyczny na Wydziale P\u00f3\u0142monta\u017cowym (W-52, W-50). Z tym wydzia\u0142em zwi\u0105za\u0142 si\u0119 do 1995 r., pe\u0142ni\u0105c r\u00f3\u017cne funkcje. W latach 1966-1972 by\u0142 technologiem, starszym technologiem i samodzielnym technologiem. W tym czasie studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (specjalno\u015b\u0107: obrabiarki, narz\u0119dzia i technologia budowy maszyn) i w 1971 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Od 1973 r. kierowa\u0142 oddzia\u0142em, w latach 1979-1984 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 kierownika wydzia\u0142u, a w latach 1984-1995 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika wydzia\u0142u. Uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w zawodowych, m.in. z zakresu ekonomiki i organizacji przedsi\u0119biorstw przemys\u0142u maszynowego w Rzeszowie (1981). By\u0142 opiekunem praktyk m\u0142odzie\u017cy oraz autorem i wsp\u00f3\u0142autorem wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. Nale\u017ca\u0142 do SIMP, LOK i Aeroklubu Mieleckiego. W zwi\u0105zku z restrukturyzacj\u0105 WSK i utworzeniem Zak\u0142adu Lotniczego PZL-Mielec Sp. z o.o. zosta\u0142 kierownikiem S\u0142u\u017cby Produkcji ZL (1995-1998), a nast\u0119pnie dyrektorem produkcji ZL (1998-1999). Po og\u0142oszeniu upad\u0142o\u015bci Zak\u0142adu Lotniczego (1999) zosta\u0142 zatrudniony w nowo powsta\u0142ych Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu na stanowisku dyrektora operacyjnego. W latach 2000-2002 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 dyrektora operacyjnego, a w latach 2002-2007 \u2013 kierownikiem Centrum P\u00f3\u0142monta\u017cy Samolot\u00f3w. Po zakupie Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych przez firm\u0119 ameryka\u0144sk\u0105 Sikorsky Aircraft Corporation w 2007 r. powierzono mu funkcj\u0119 specjalisty \u2013 szefa produkcji. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d i Dyplomem Ministra Szkolnictwa Wy\u017cszego i Techniki za udzia\u0142 w przygotowaniu i uruchomieniu produkcji samolotu M-15.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOBO\u0143 JAN<\/strong>, urodzony 22 VII 1938 r. w Pi\u0105tkowcu ko\u0142o Mielca, syn Wojciecha i Julii z domu Skrzyniarz. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1958 r. Prac\u0119 w zawodzie nauczycielskim rozpocz\u0105\u0142 od roku szkolnego 1958\/1959 w Szkole Podstawowej w Rudzie, pow. mielecki, ale jeszcze w 1958 r. zosta\u0142 powo\u0142any do zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej. Po powrocie w 1960 r. uczy\u0142 w Rudzie do 1963 r. W tym roku uko\u0144czy\u0142 Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek \u2013 biologia i wychowanie fizyczne). W latach 1963-1975 pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej w Partyni, do 1973 r. jako nauczyciel, a nast\u0119pnie jako dyrektor szko\u0142y. W 1975 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 gminnego dyrektora szk\u00f3\u0142 w Radomy\u015blu Wielkim. W 1977 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Humanistycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie z dyplomem magistra pedagogiki szkolnej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. W tym samym roku mianowano go gminnym dyrektorem szk\u00f3\u0142 w Radomy\u015blu Wielkim i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1982 r. W tym czasie przyczyni\u0142 si\u0119 do znacznej poprawy wyposa\u017cenia szk\u00f3\u0142 (tworzenie klasopracowni przedmiotowych) i ich bazy sportowej, a tak\u017ce zintensyfikowania dzia\u0142alno\u015bci sportowo-rekreacyjnej i turystycznej, m.in. by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem konkurs\u00f3w wiedzy i umiej\u0119tno\u015bci oraz zawod\u00f3w sportowych i wycieczek. Nadzorowa\u0142 prac\u0119 Hufca ZHP w Radomy\u015blu Wielkim. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Miejsko-Gminnym O\u015brodkiem Kultury oraz stowarzyszeniami i organizacjami spo\u0142ecznymi w Radomy\u015blu Wielkim i na terenie gminy. W 1982 r. zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko dyrektora Szko\u0142y Podstawowej w Zdziarcu ko\u0142o Radomy\u015bla Wielkiego i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1991 r. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 wiele czasu przeznacza\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. By\u0142 m.in. spo\u0142ecznym inspektorem pracy przy Oddziale Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Radomy\u015blu Wielkim, cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatowego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci w Mielcu, cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatowego ZNP w Mielcu, cz\u0142onkiem Powiatowego Zespo\u0142u Profilaktyki i Resocjalizacji w Mielcu oraz cz\u0142onkiem Komisji Metodycznej d.s. Oceny Nauczycieli przy Kuratorium O\u015bwiaty w Tarnowie. Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w pracach komisji wyborczych do Sejmu i Rad Narodowych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Honorow\u0105 Odznak\u0105 TKKF, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eW S\u0142u\u017cbie Narodu\u201d oraz Nagrod\u0105 III stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOBO\u0143 JANUSZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1958 r. w Mielcu. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym (kierunek: lotnictwo) Politechniki Rzeszowskiej im. I. \u0141ukasiewicza i w 1984 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. W latach 1979-1982 gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 w zespole AZS Rzesz\u00f3w. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w WSK Mielec w 1981 r. jako monter p\u0142atowc\u00f3w, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 na stanowiskach: mistrza na plac\u00f3wce p\u00f3\u0142monta\u017cu samolot\u00f3w, specjalisty obs\u0142ugi posprzeda\u017cnej, mechanika lotniczego, specjalisty ds. sprzeda\u017cy, kierownika Dzia\u0142u Sprzeda\u017cy i Dzia\u0142u Marketingu oraz dyrektora ds. handlowych w Zak\u0142adzie Lotniczym (1991-1993). Przyczyni\u0142 si\u0119 do m.in. zawarcia um\u00f3w na dostaw\u0119 dla polskiej samolot\u00f3w szkolno-bojowych Iryda i przekazania dw\u00f3ch pierwszych egzemplarzy si\u0142om powietrznym RP, a tak\u017ce do opracowania i rozpocz\u0119cia program\u00f3w eksportowych na nowe rynki zachodnie samolot\u00f3w: M-20 Mewa, M-18 Dromader i An-28. Przez kilka miesi\u0119cy (w latach 1987-1988) przebywa\u0142 w USA i pracowa\u0142 w tamtejszych firmach. W latach 1994-1995 by\u0142 doradc\u0105 ds. marketingu w Centrum Wspierania Biznesu w Mielcu, dzia\u0142aj\u0105cego w ramach Stowarzyszeniu Promocji Przedsi\u0119biorczo\u015bci w Rzeszowie. W tym czasie zrealizowa\u0142 kilkadziesi\u0105t projekt\u00f3w doradczych i szkoleniowych, g\u0142\u00f3wnie dla ma\u0142ych i \u015brednich firm, ale tak\u017ce nierzadko dla du\u017cych. Uczestniczy\u0142 w szkoleniach prowadzonych przez renomowane europejskie instytucje szkoleniowe. Prowadzi\u0142 te\u017c szkolenia jako trener w Rzeszowskiej Szkole Mened\u017cer\u00f3w i Mieleckiej Szkole Biznesu. W latach 1996-1999 pracowa\u0142 w Agencji Rozwoju Przemys\u0142u S.A. Oddzia\u0142 w Mielcu na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora ds. marketingu i rozwoju, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do pomy\u015blnego rozwoju SSE EURO-PARK MIELEC. Od 1999 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora ekonomicznego, a obecnie jest dyrektorem zarz\u0105dzaj\u0105cym i cz\u0142onkiem zarz\u0105du firmy Kirchhoff Polska Sp. z o.o. w Mielcu. Wni\u00f3s\u0142 licz\u0105cy si\u0119 wk\u0142ad w dynamiczny rozw\u00f3j mieleckiego zak\u0142adu, kt\u00f3ry za wykonywanie zam\u00f3wie\u0144 na \u015bwiatowym poziomie otrzyma\u0142 szereg certyfikat\u00f3w i nagr\u00f3d (m.in. \u201eQ1\u201d od firmy Ford oraz \u201eDostawca Roku\u201d w 2004 i 2005 r. od General Motors). W 2001 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania finansami firmy na Akademii Ekonomicznej w Krakowie, a w 2003 r. \u2013 studia podyplomowe z dziedziny zarz\u0105dzania przedsi\u0119biorstwem w Szkole G\u0142\u00f3wnej Handlowej w Warszawie. Spo\u0142ecznie pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprezesa Sekcji Poddostawc\u00f3w przy Polskiej Izbie Motoryzacji. Kszta\u0142tuje pozytywne relacje przedsi\u0119biorstwa z otoczeniem, najcz\u0119\u015bciej poprzez sponsorowanie dzia\u0142alno\u015bci artystycznej i sportowej. Od 2007 roku jest prezesem zarz\u0105du KIRCHHOFF Polska, przedsi\u0119biorstwa z 3 zak\u0142adami w Polsce (Mielec, Gliwice i Gniezno). Przedsi\u0119biorstwo zapewnia prac\u0119 oko\u0142o 1800 osobom w ca\u0142ej Polsce, \u0142\u0105czne inwestycje w Polsce do 2020 roku przekroczy\u0142y 1 mld z\u0142, a roczne obroty osi\u0105gn\u0119\u0142y blisko 1,2 mld z\u0142. Prowadzi aktywn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 biznesow\u0105 na arenie mi\u0119dzynarodowej. W okresie od 2004 r. do 2020 r. by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du firmy KIRCHHOFF Hung\u00e4ria Kft w Esztergom na W\u0119grzech, a w latach 2011-2020 by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du firmy KIRCHHOFF Automotive Romania s.r.l. w Craiova w Rumunii. W 2009 r. za\u0142o\u017cy\u0142 biuro techniczno-handlowe w Hamamatsu w Japonii pod firm\u0105 KIRCHHOFF Automotive Japan k.k., w kt\u00f3rej od pocz\u0105tku jest dyrektorem wykonawczym. Od 2016 r. jest te\u017c dyrektorem wykonawczym firmy KIRCHHOFF Automotive Korea z siedzib\u0105 w Seulu w Korei P\u0142d. W 2013 r. zosta\u0142 powo\u0142any do zarz\u0105du KIRCHHOFF Automotive GmbH, w kt\u00f3rym do roku 2020 jako cz\u0142onek zarz\u0105du pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora wykonawczego ds. strategii (Chief Strategy Officer). Od lipca 2020 roku pe\u0142ni funkcj\u0119 globalnego wiceprezydenta ds. \u0142adu korporacyjnego, ryzyka i zgodno\u015bci (Global Vice President Governance Risk Compliance) dla ca\u0142ej korporacji KIRCHHOFF Automotive. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Stowarzyszenia Wschodni Sojusz Motoryzacyjny, w kt\u00f3rym w latach 2015-2019 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa, a od 2019 r. jest cz\u0142onkiem Komisji Rewizyjnej. Ponadto jest ekspertem przy Komitecie Budowy Maszyn Polskiej Akademii Nauk, ekspertem Polskiej Izby Motoryzacji oraz cz\u0142onkiem Rady Spo\u0142ecznej Wydzia\u0142u In\u017cynierii Mechanicznej i Robotyki na AGH w Krakowie. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Medalem Z\u0142otym za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Krajowej Izby Gospodarczej, Z\u0142otym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Medalem za Zas\u0142ugi dla Wojew\u00f3dztwa \u015al\u0105skiego, Br\u0105zowym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, Odznak\u0105 Honorow\u0105 IV stopnia Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca, tytu\u0142em Manager Roku 2007 (przez Polsk\u0105 Izb\u0119 Motoryzacji) i Podkarpack\u0105 Nagrod\u0105 Gospodarcz\u0105 2020 w kategorii \u201eManager\u201d. Wspiera i rozwija pozytywne relacje przedsi\u0119biorstwa z otoczeniem. Sam te\u017c anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie w \u015brodowisku, m.in. od 2018 r. spo\u0142ecznie pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Stowarzyszenia M\u0142odzie\u017cowa Akademia Umiej\u0119tno\u015bci Technicznych Leonardo w Mielcu. W Plebiscycie Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d zosta\u0142 wybrany na \u201eMielczanina Roku 2009\u201d, a ponadto zosta\u0142 uhonorowany przez Prezydenta Miasta Mielca za skuteczne rozwi\u0105zania przeciwdzia\u0142aj\u0105ce zwolnieniom z pracy w okresie \u015bwiatowego kryzysu gospodarczego i finansowego w roku 2009. W 2023 r. zosta\u0142 uhonorowany Krzy\u017cem Kawalerskim OOP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOBO\u0143 KAZIMIERZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 20 XII 1932 r. w Trzcianie, pow. mielecki, syn Romana i Walerii z domu Zi\u0119ba. W latach 1952\u20131955 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w jednostce Wojsk Ochrony Pogranicza w Koszalinie. W 1955 r. zamieszka\u0142 w Mielcu. Ucz\u0119szcza\u0142 do Technikum Mechanicznego w Mielcu do 1967 r., a nast\u0119pnie do Technikum Gazowniczego w Zabrzu i tam zda\u0142 matur\u0119 w 1969 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1955 r. w Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePok\u00f3j\u201d w Mielcu, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym (1961-1963) i WSK Mielec (1963-1965). W 1965 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do \u00a0Tarnowskich (potem Karpackich) Okr\u0119gowych Zak\u0142ad\u00f3w Gazownictwa w Tarnowie, gdzie powierzono mu stanowisko kierownika nadzoru gazoci\u0105g\u00f3w dalekosi\u0119\u017cnych przesy\u0142owych w Rozdzielni Gazu w Mielcu, a w 1971 r. zosta\u0142 kierownikiem tej Rozdzielni. W ramach tej funkcji przygotowywa\u0142 i obs\u0142ugiwa\u0142 programy gazyfikacji na terenie Mielca (osiedla: Borek, Cyranka, Dziubk\u00f3w, Kazimierza Wielkiego, Kili\u0144skiego, Ko\u015bciuszki, Smoczka, Wolno\u015bci) i w 39 miejscowo\u015bciach w gminach: Mielec, Przec\u0142aw, Tusz\u00f3w Narodowy, Czermin, Borowa, Niwiska, Cmolas oraz w mie\u015bcie i gminie Kolbuszowa. W latach 1971-1998 tylko w samym Mielcu liczba odbiorc\u00f3w gazu (gospodarstw domowych) wzros\u0142a z 8 tysi\u0119cy do 25 tysi\u0119cy. Dokonano te\u017c gruntownej modernizacji istniej\u0105cych sieci i przy\u0142\u0105czy gazowych do dotychczasowych u\u017cytkownik\u00f3w, znacznie zwi\u0119kszaj\u0105c ich bezpiecze\u0144stwo. W 1998 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrn\u0105 Odznaka \u201eZas\u0142u\u017cony dla G\u00f3rnictwa RP\u201d, tytu\u0142ami Technika G\u00f3rniczego I i II st. oraz wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Gminy Mielec w 1996 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOBO\u0143 MARIAN<\/strong>, urodzony 16 VII 1893 r. w Krakowie, syn Paw\u0142a i Karoliny z domu Waja. Absolwent V Gimnazjum w Krakowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1911 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. W latach 1917-1918 jako \u017co\u0142nierz armii austriackiej uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej. Od 1 XI 1918 r. zosta\u0142 zatrudniony w Pa\u0144stwowym Gimnazjum w Mielcu jako zast\u0119pca nauczyciela j\u0119zyk\u00f3w \u0142aci\u0144skiego i niemieckiego oraz propedeutyki filozofii. Sprawowa\u0142 te\u017c opiek\u0119 nad gimnazjaln\u0105 bibliotek\u0105 nauczycielsk\u0105. W 1925 r. zda\u0142 nauczycielski egzamin praktyczny. By\u0142 kuratorem skautingu. Pe\u0142ni\u0142 funkcje sekretarza Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego i Towarzystwa Popierania Szk\u00f3\u0142 Zawodowych. W 1929 r. otrzyma\u0142 prawo do Medalu Dziesi\u0119ciolecia Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci. W pa\u017adzierniku 1940 r. zosta\u0142 aresztowany wsp\u00f3lnie z innymi profesorami gimnazjalnymi. Zmar\u0142 (zosta\u0142 zamordowany?) w obozie koncentracyjnym w O\u015bwi\u0119cimiu w 1941 r.(?)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOBOTA ZENON<\/strong>, pseudonim \u201e\u015awida\u201d, w czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do AK i w stopniu porucznika pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 oficera dywersji Komendy Podokr\u0119gu Rzesz\u00f3w. Od 7 II 1944 r. uczestniczy\u0142 w kontroli dzia\u0142alno\u015bci Inspektoratu AK Mielec, z powodu doniesie\u0144 o rabunkowych akcjach niekt\u00f3rych mieleckich \u017co\u0142nierzy AK. Mia\u0142 te\u017c udzia\u0142 w wydaniu i wykonaniu niemaj\u0105cych racjonalnych podstaw wyrok\u00f3w \u015bmierci na czterech oficerach z dow\u00f3dztwa AK Mielec (17-20 II) i p\u00f3\u017aniej – \u017conie jednego z nich. Niejasny by\u0142 tak\u017ce jego udzia\u0142 w kontrolach obwod\u00f3w AK Tarnobrzeg i Nisko, w czasie kt\u00f3rych gestapo aresztowa\u0142o m.in. komendanta AK Nisko kpt. Kazimierza Pi\u0142ata, ps. \u201eZaremba\u201d. Organizowa\u0142 odbicie uwi\u0119zionych, ale ostatecznie takiej akcji nie przeprowadzono. Wkr\u00f3tce potem powierzono mu funkcj\u0119 szefa sztabu Komendy Podokr\u0119gu Rzesz\u00f3w. 12 XII 1944 r. zosta\u0142 aresztowany przez NKWD. W niewyja\u015bnionych dot\u0105d okoliczno\u015bciach w 1945 r. zosta\u0142 zwolniony z wi\u0119zienia i niemal natychmiast przeszed\u0142 na stron\u0119 nowej w\u0142adzy pa\u0144stwowej. Powierzono mu funkcj\u0119 starosty w B\u0119dzinie, a p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 prezydentem Katowic. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOBUCKA MARIA BARBARA (z domu G\u0141OGOWSKA)<\/strong>, urodzona 4 XII 1949 r. w Woli Zdakowskiej, pow. mielecki, c\u00f3rka Franciszka i Marii z domu Harsze. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1968 r. W 1972 r. zosta\u0142a zatrudniona w Przedszkolu Nr 1 WSK Mielec jako pomoc wychowawcy, a nast\u0119pnie przeniesiono j\u0105 na takie samo stanowisko w Przedszkolu Nr 2 WSK. W 1975 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Tarnowie (kierunek: wychowanie przedszkolne) i podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Przedszkolu Pa\u0144stwowym Nr 5 w Mielcu jako nauczycielka. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142a studia z zakresu wychowania przedszkolnego w Centrum Doskonalenia Zawodowego w Tarnowie, a w 1985 r. uzyska\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli i Bada\u0144 O\u015bwiatowych w Rzeszowie. W 1986 r. przesz\u0142a na sta\u0142\u0105 rent\u0119 inwalidzk\u0105. W 1989 r. za\u0142o\u017cy\u0142a Mieleckie Towarzystwo Ochrony Zwierz\u0105t, zosta\u0142a wybrana na jego prezesa. Z jej inspiracji Towarzystwo zorganizowa\u0142o w 1991 r. Schronisko dla Bezdomnych Zwierz\u0105t w Mielcu. Wnios\u0142a istotny wk\u0142ad w rozw\u00f3j i utrzymywanie tej jedynej tego typu plac\u00f3wki w Polsce po\u0142udniowo-wschodniej, mimo wci\u0105\u017c zwi\u0119kszaj\u0105cej si\u0119 liczby zwierz\u0105t i pogarszaj\u0105cych si\u0119 w zwi\u0105zku z tym warunk\u00f3w ich bytowania. W kadencji 1994-1998 Rady Miejskiej w Mielcu by\u0142a cz\u0142onkiem (spoza Rady) Komisji Ochrony \u015arodowiska, Zdrowia i Spraw Spo\u0142ecznych. Zmar\u0142a 31 XII 2010 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOBU\u015a J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 20 VIII 1944 r. w Mielcu, syn Stefana i Zofii z domu Paterak. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1962 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 16 IX 1965 r. w rozdzielni WSK Mielec. W latach 1967-1972 pracowa\u0142 w mieleckim Oddziale PKS jako starszy referent administracyjny. 1 VII 1972 r. zatrudniony zosta\u0142 w Robotniczym Centrum Kultury jako starszy instruktor kulturalno-o\u015bwiatowy, a nast\u0119pnie jako starszy bibliotekarz. W 1976 r. uko\u0144czy\u0142 studia na UMCS w Lublinie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra administracji. Po przekazaniu przez WSK zespo\u0142u plac\u00f3wek kulturalnych RCK samorz\u0105dowi miasta Mielca w 1992 r. zosta\u0142 pracownikiem Miejskiej Biblioteki Publicznej, a od 1998 r. \u2013 Biblioteki Samorz\u0105dowego Centrum Kultury. Posiada\u0142 g\u0142\u0119bok\u0105 i szerok\u0105 wiedz\u0119, zdobyt\u0105 przez wieloletnie obcowanie z literatur\u0105, tote\u017c jako pracownik czytelni przy ul. J. Kusoci\u0144skiego 2 by\u0142 autentycznym przewodnikiem dla os\u00f3b poszukuj\u0105cych wiadomo\u015bci z r\u00f3\u017cnych dziedzin. Od lat 80. nieprzerwanie pracowa\u0142 w Radzie Duszpasterskiej Parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu, a szczeg\u00f3lnie udziela\u0142 si\u0119 w pracach sekcji ekonomicznej. By\u0142 tak\u017ce d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem ch\u00f3ru parafialnego. Zmar\u0142 25 V 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOBUT GRZEGORZ<\/strong>, urodzony 12 III 1983 r. w Kozienicach, syn Kazimierza i Urszuli z domu Podsiad\u0142a. Absolwent VIII Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Jana III Sobieskiego w Radomiu, matur\u0119 zda\u0142 w 2003 r. Studiowa\u0142 wychowanie fizyczne na Wydziale Pedagogicznym Politechniki Radomskiej w Radomiu. Trenowanie pi\u0142ki r\u0119cznej rozpocz\u0105\u0142 w Radomiu. W latach 1999-2002 gra\u0142 w zespole RTS Eltast 95 Radom, a w latach 2002-2004 wyst\u0119powa\u0142 w dru\u017cynie Politechnika Radomska Radom. W 2005 r. zosta\u0142 pozyskany przez SPR BRW Stal Mielec i odt\u0105d nieprzerwanie gra\u0142 w tym zespole. By\u0142 jednym z jego najlepszych zawodnik\u00f3w i wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 wszystkich jego sukces\u00f3w, w tym trzech awans\u00f3w do ekstraklasy (2005\/2006, 2007\/2008 i 2009\/2010) oraz zdobycia IV miejsca w mistrzostwach Polski w sezonie 2010\/2011. Odni\u00f3s\u0142 przy tym osobisty sukces, zdobywaj\u0105c 201 bramek i tytu\u0142 kr\u00f3la strzelc\u00f3w ekstraklasy pi\u0142ki r\u0119cznej 2010\/2011. By\u0142o to pierwsze takie osi\u0105gni\u0119cie w dziejach pi\u0142ki r\u0119cznej w Mielcu. Potwierdzeniem uznania dla jego bardzo dobrej gry by\u0142 wyb\u00f3r przez \u201ePrzegl\u0105d Sportowy\u201d do najlepszej si\u00f3demki ekstraklasy sezonu 2010\/2011. W sezonie 2011\/2012 by\u0142 jednym z g\u0142\u00f3wnych autor\u00f3w sukcesu, jakim by\u0142o zdobycie przez Tauron Stal Mielec br\u0105zowego medalu mistrzostw Polski. Tak\u017ce w kolejnych sezonach przyczynia\u0142 si\u0119 do wywalczenia dobrych miejsc mieleckiego klubu w mistrzostwach Polski (5. miejsca w 2013, 5. w 2014 r. i 6. w 2015 r.). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. tytu\u0142ami „Sportowiec Roku 2010 w Mielcu” i „Sportowiec Roku 2011 w Mielcu” w plebiscycie Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d. Przed sezonem 2015\/2016 przeszed\u0142 do ekstraklasowego Chrobrego G\u0142og\u00f3w i gra\u0142 w tym klubie do 2017 r. W sezonie 2017\/2018 by\u0142 zawodnikiem KSZO Ostrowiec \u015awi\u0119tokrzyski, a od sezonu 2018\/2019 gra\u0142 w ekstraklasowej dru\u017cynie Piotrkowianina Piotrk\u00f3w Trybunalski. W sezonie 2018\/2019 przekroczy\u0142 granic\u0119 1000 goli strzelonych w Superlidze (ekstraklasie). Przed sezonem 2021\/2022 powr\u00f3ci\u0142 do zespo\u0142u SPR Stal Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOCATA<\/strong>, francuska firma lotnicza, wydzielona w 1966 r. z firmy SEEMS (powsta\u0142ej z firmy POTEZ i wykupionej przez ni\u0105 legendarnej wytw\u00f3rni lotniczej Aeroplanes Morane-Saulnier) dla produkcji samolot\u00f3w cywilnych. W 1990 r. podpisa\u0142a umow\u0119 z WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na licencyjn\u0105 produkcj\u0119 samolot\u00f3w TB 9 i TB 10. Realizacja zawartego kontraktu obejmowa\u0142a tak\u017ce m.in. kilkumiesi\u0119czne przeszkolenie grupy mielczan w Tarbes oraz przygotowanie techniczno-organizacyjne WSK do monta\u017cu samolot\u00f3w. Pierwszy samolot TB 10 wykonany w Mielcu zosta\u0142 oblatany i odebrany przez przedstawicieli Socaty 31 V 1991 r. Od 1992 r. do 1994 r. szefem Programu SOCATA w Zak\u0142adzie Lotniczym PZL-Mielec Sp. z o.o. by\u0142 Andrzej Ka\u0142uski. W latach 1991-1994 wyprodukowano 21 TB 9 i 3 TB 10. W 1994 r. strona francuska zawiesi\u0142a realizacj\u0119 kontraktu z przyczyn ekonomicznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOCHA AGNIESZKA MARIA (z domu TYCHANOWICZ)<\/strong>, urodzona 24 I 1974 r. w Mielcu, c\u00f3rka Wojciecha i Anny z Rzegockich. Wraz ze Szko\u0142\u0105 Podstawow\u0105 nr 2 im. T. Ko\u015bciuszki uko\u0144czy\u0142a Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I stopnia im. M. Kar\u0142owicza (w klasie fortepianu). Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1992 r. Studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (kierunek: pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna) uko\u0144czy\u0142a w 1997 r. i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Po studiach podj\u0119\u0142a prac\u0119 w nowo powstaj\u0105cej redakcji ilustrowanego tygodnika dla najm\u0142odszych \u201eJa\u015b\u201d, og\u00f3lnokrajowego pisma katolickiego, wydawanego przez Wydawnictwo AZ Sp. z o.o. w Krakowie, rozprowadzanego przez parafie i ksi\u0119garnie katolickie. Jako redaktor naczelny od pocz\u0105tku organizowa\u0142a prac\u0119 redakcji i przyczyni\u0142a si\u0119 do wypracowania koncepcji ciekawego pisma dla dzieci w wieku przedszkolnym. (Pierwszy numer \u201eJasia\u201d ukaza\u0142 si\u0119 w pa\u017adzierniku 1997 r.) Jest autork\u0105 wielu tekst\u00f3w dla dzieci, publikowanych g\u0142\u00f3wnie w tym pi\u015bmie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOCHA EDWARD<\/strong>, urodzony 29 XI 1955 r. w Brzezinach, syn Stanis\u0142awa i Stefanii z Mirowskich. Po wyje\u017adzie z rodzin\u0105 na \u015al\u0105sk trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w III – ligowej \u201eOdrze\u201d Wodzis\u0142aw. Zdoby\u0142 zaw\u00f3d elektromontera. W 1977 r., b\u0119d\u0105c najlepszym strzelcem, przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu \u201eOdry\u201d do II ligi. W 1977 r. zosta\u0142 zawodnikiem \u201eG\u00f3rnika\u201d Zabrze (I liga) i po spadku w sezonie 1977\/1978 przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia 1. miejsca w II lidze i awansu do I ligi w sezonie 1978\/1979. Rozegra\u0142 2 mecze w olimpijskiej reprezentacji Polski \u2013 z Rumuni\u0105 2-1 i Grecj\u0105 0-1.W sezonie 1983\/1984 gra\u0142 w austriackim klubie LASK Linz, ale kontuzja uniemo\u017cliwi\u0142a mu dalsz\u0105 gr\u0119. Od 1984 r. do ko\u0144ca 1993 r. pe\u0142ni\u0142 w \u201eG\u00f3rniku\u201d Zabrze funkcje: kierownika dru\u017cyny, kierownika sekcji, menad\u017cera i wiceprezesa klubu. W 1994 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 mened\u017cerem I-ligowej \u201eStali\u201d. Jego pomys\u0142em by\u0142o powierzenie funkcji trenera Franciszkowi Smudzie i nam\u00f3wienie Niemca Thomasa Mertela z Norymbergi do sponsorowania \u201eStali\u201d (WSK Mielec wycofa\u0142a si\u0119 ze sponsoringu.) Dwukrotnie przyczyni\u0142 si\u0119 do uratowania dla Mielca ekstraklasy (11. miejsce w 1994 r. i 1995 r.). Od XI 1995 r. do VI 1997 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora I reprezentacji Polski. \u00a0Po spadku \u201eStali\u201d Mielec z I ligi w 1996 r. zosta\u0142 zaanga\u017cowany jako mened\u017cer \u201eAluminium\u201d Konin, a nast\u0119pnie w \u201eOdrze\u201d Wodzis\u0142aw i pe\u0142ni\u0142 w tym klubie funkcje wiceprezesa ds. sportowych i mened\u017cera, a w 2007 r. zosta\u0142 prezesem tego klubu. W latach 2007-2008 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa i dyrektora klubu sportowego Odra Wodzis\u0142aw (ekstraklasa) oraz pracowa\u0142 jako mened\u017cer pi\u0142karski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOCHA KONRAD<\/strong>, urodzony 27 VII 1926 r. w miejscowo\u015bci \u015awier\u017ce G\u00f3rne, pow. kozienicki, syn Zygmunta i Marianny z domu W\u0119dzonka. Od 1941 r. pracowa\u0142 jako praktykant w Fabryce Oku\u0107 Budowlanych Braci Lubert w Warce nad Pilic\u0105. W 1945 r. wraz z rodzin\u0105 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na Ziemie Odzyskane. W latach 1947-1949 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, a nast\u0119pnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Delegaturze Centrali Mleczarsko-Jajczarskiej w Drawsku Pomorskim. W 1951 r. uko\u0144czy\u0142 kurs pedagogiczny w S\u0142upsku. Od \u00a01951 r. do 1953 r. pracowa\u0142 \u00a0w Szko\u0142ach Podstawowych w N\u0119tnie i \u0141ab\u0119dziu, pow. Drawsko Pomorskie, a nast\u0119pnie \u00a0od 1953 r. do 1958 r. w \u00a0Szkole Podstawowej nr 12 w Wa\u0142brzychu. W 1956 r. uko\u0144czy\u0142 Liceum Pedagogiczne nr 1 we Wroc\u0142awiu i zda\u0142 matur\u0119. Dla polepszenia sytuacji materialnej w okresie od II do X 1958 r. pracowa\u0142 w Kopalni \u201eVictoria\u201d w Wa\u0142brzychu. W listopadzie 1958 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Stalowej Woli i tam kr\u00f3tko uczy\u0142 w Szkole Podstawowej nr 2, a wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 nauczycielem Szko\u0142y Podstawowej w Pysznicy-Sudo\u0142ach (1959-1962). Po uko\u0144czeniu stacjonarnego Studium Nauczycielskiego dla Szk\u00f3\u0142 Specjalnych w Warszawie w 1964 r. zosta\u0142 skierowany do Specjalnego Zak\u0142adu Wychowawczego w Sanoku na stanowisko wychowawcy. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje przewodnicz\u0105cego konferencji rejonowej i prezesa Ogniska ZNP. W 1967 r. zosta\u0142 przeniesiony do Zak\u0142adu Specjalnego w Smoczce ko\u0142o Mielca. Na stanowisku kierownika internatu pracowa\u0142 do 1980 r., a nast\u0119pnie przez 2 lata by\u0142 wychowawc\u0105. W 1970 r. uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu pedagogiki specjalnej na Wydziale Filologiczno-Historycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra nauk pedagogicznych. W 1975 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Wielokrotnie pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika kolonii letnich. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 1 I 1982 r., ale jeszcze w latach 1984-1986 pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Od 1987 r. do 1992 r. pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin jako wychowawca w internacie Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Zarz\u0105dzie Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w ZNP w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 i zwi\u0105zkow\u0105 przez blisko 30 lat opiekowa\u0142 si\u0119 m\u0142odzie\u017c\u0105 trudn\u0105 jako kurator w Wa\u0142brzychu (1953-1958), Sanoku (1964-1967) i Mielcu (1980-2000). Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty I stopnia. Zmar\u0142 2 X 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOCJALDEMOKRACJA POLSKA (SDPL)<\/strong>, partia polityczna powo\u0142ana 25 III 2004 r. przez grup\u0119 pos\u0142\u00f3w w kierownictwie SLD, zwi\u0105zanych z marsza\u0142kiem Markiem Borowskim. By\u0142 to wyraz sprzeciwu wobec sposobu rz\u0105dzenia i funkcjonowania Sojuszu, a zw\u0142aszcza ujawnianych afer. Jako g\u0142\u00f3wny cel przyj\u0119\u0142a odnow\u0119 polskiej lewicy, wolnej od oskar\u017ce\u0144 o \u00a0niedozwolone praktyki oraz d\u0105\u017c\u0105cej do uczciwego i m\u0105drego zarz\u0105dzania krajem. \u00a0Pe\u0142nomocnikiem SdPl na Podkarpacie zosta\u0142 pose\u0142 Stanis\u0142aw Janas, kt\u00f3ry powierzy\u0142 funkcj\u0119 koordynatora na powiat mielecki Olgierdowi Ortylowi. W sk\u0142ad grupy inicjatywnej, tworz\u0105cej Socjaldemokracj\u0119 w Mielcu, weszli: Krzysztof Ostrowski, Robert Karnasiewicz, Jerzy Rad\u0142owski, Marzena Rusek, Sebastian Rusek, Andrzej S\u0142onowski, Pawe\u0142 Niedba\u0142a, Ireneusz Noga i Zdzis\u0142aw \u00a0Stachura. 12 V 2004 r. pe\u0142nomocnikiem powiatowym SdPl zosta\u0142 Jerzy Rad\u0142owski, a Olgierda Ortyla mianowano koordynatorem wojew\u00f3dzkim. W wyborach do Parlamentu Europejskiego (13 VI 2004 r.) mieleccy kandydaci A. S\u0142onowski i P. Niedba\u0142a nie zostali wybrani. 5 XII 2004 r. odby\u0142a si\u0119 I Konwencja Powiatowa SdPl w Mielcu. Wybrano zarz\u0105d w sk\u0142adzie: Robert Karnasiewicz \u2013 przewodnicz\u0105cy, Jerzy Rad\u0142owski i Zdzis\u0142aw Stachura \u2013 zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego, Marzena Rusek \u2013 kwestor, Artur Czerepok, Pawe\u0142 Niedba\u0142a, Krzysztof Rolek i Andrzej S\u0142onowski \u2013 cz\u0142onkowie. W zwi\u0105zku z rezygnacj\u0105 O. Ortyla koordynatorem wojew\u00f3dzkim zosta\u0142 Krzysztof Ostrowski. W wyborach do Sejmu RP mielecka SdPl wystawi\u0142a Stanis\u0142awa Janasa i Krzysztofa Rolka. SdPl nie przekroczy\u0142a progu wyborczego i nie mia\u0142a reprezentacji w kadencji 2005-2009. W kolejnych latach SdPl w Mielcu liczy\u0142a kilkudziesi\u0119ciu cz\u0142onk\u00f3w i sympatyk\u00f3w, a K. Ostrowski, R. Karnasiewicz, J. Rad\u0142owski, Z. Stachura i A. S\u0142onowski dzia\u0142ali w krajowych Platformach Programowych przy SdPl. Rozwi\u0105zanie struktur partii w Mielcu nast\u0105pi\u0142o 25 II 2011 r., a struktur na Podkarpaciu 4 III 2011 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOCKI TADEUSZ KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 2 XI 1903 r. w Hrebennem, syn Kazimierza. W 1919 r. rodzina Sockich przenios\u0142a si\u0119 do Rzemienia ko\u0142o Mielca, a w 1920 r. do Mielca, gdzie ojciec prowadzi\u0142 firm\u0119 buduj\u0105c\u0105 urz\u0105dzenia przemys\u0142owe. Tadeusz uczy\u0142 si\u0119 w mieleckim gimnazjum. Po maturze w 1923 r. podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w Oficerskiej Szkole Lotniczej w D\u0119blinie i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1926 r. Po odbyciu rocznej praktyki w pu\u0142ku lotniczym w D\u0119blinie otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika i jako pilot s\u0142u\u017cy\u0142 w d\u0119bli\u0144skim pu\u0142ku do 1934 r. Po pogorszeniu si\u0119 stanu zdrowia przeniesiony zosta\u0142 do II Oddzia\u0142u w D\u0119blinie i pracowa\u0142 tam do wybuchu II wojny \u015bwiatowej. W czasie okupacji hitlerowskiej pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 jako kierowca starosty w Siedlcach. Zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 te\u017c w dzia\u0142alno\u015b\u0107 tworzonego ZWZ, ale ostrze\u017cony przed aresztowaniem przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako kierowca w zak\u0142adzie stolarskim Tadeusza Kr\u00f3likiewicza i wst\u0105pi\u0142 do miejscowego ZWZ\u2013AK. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimami \u201e\u017b\u00f3\u0142ty\u201d i \u201eOstoja\u201d. Powierzono mu dowodzenie grup\u0105 dywersyjno-sabota\u017cow\u0105. Ponadto kierowa\u0142 konspiracyjn\u0105 wytw\u00f3rni\u0105 granat\u00f3w w Wadowicach G\u00f3rnych i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wytw\u00f3rni\u0105 materia\u0142\u00f3w wybuchowych Stanis\u0142awa Mroza w Mielcu. W planach operacyjnych akcji \u201eP\u201d (Powszechne Powstanie) w 1943 r. Komenda Obwodu AK \u201eMleko\u201d powierzy\u0142a mu funkcj\u0119 komendanta mieleckiego lotniska w czasie ewentualnego l\u0105dowania alianckich samolot\u00f3w. W czasie wyzwolenia Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) przebywa\u0142 w Krakowie, ale przedosta\u0142 si\u0119 przez front i powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Zosta\u0142 mianowany komendantem stra\u017cy przemys\u0142owej PZL, ale ju\u017c 6 X 1944 r. zosta\u0142 aresztowany przez NKWD i przewieziony do obozu w Bako\u0144czycach, a nast\u0119pnie do obozu w Jegolsku, gdzie spotka\u0142 innych mieleckich AK-owc\u00f3w – Stanis\u0142awa Dolin\u0119 i Adama Jasi\u0144skiego. Do kraju powr\u00f3ci\u0142 14 XI 1947 r., schorowany po nieludzkim traktowaniu w \u0142agrach. Przez kilka miesi\u0119cy mieszka\u0142 w Mielcu u Zofii D\u0119bickiej i po rekonwalescencji wyjecha\u0142 z \u017con\u0105 (w czasie okupacji mieszka\u0142a w Warszawie) do Ozimka. Tam podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Dziale Racjonalizacji Huty Ma\u0142a Panew. Zmar\u0142 w 1950 r. Miejsce poch\u00f3wku nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOCREALIZM (REALIZM SOCJALISTYCZNY)<\/strong>, doktryna i metoda tw\u00f3rcza maj\u0105ca na celu wyra\u017cenie klasowych i rewolucyjnych konflikt\u00f3w epoki oraz zjawisk spo\u0142ecznych i politycznych, oparta na za\u0142o\u017ceniach materializmu historycznego. W latach 30. XX w. upowszechni\u0142 si\u0119 w ZSRR, a po II wojnie \u015bwiatowej zosta\u0142 wprowadzony do innych kraj\u00f3w bloku socjalistycznego jako podstawowy i obowi\u0105zuj\u0105cy kanon tzw. sztuki zaanga\u017cowanej, \u201esocjalistycznej w tre\u015bci i narodowej w formie\u201d. W zwi\u0105zku z tym, \u017ce kojarzony by\u0142 jednoznacznie z okresem stalinizmu, w Polsce po 1956 r. przesta\u0142 by\u0107 obowi\u0105zuj\u0105ca doktryn\u0105. Pozosta\u0142o\u015bci\u0105 socrealizmu w mieleckiej architekturze s\u0105 obiekty zbudowane w latach 1952-1953: budynek Domu Kultury SCK (dzi\u015b zmodernizowany) i budynek Starostwa Powiatowego przy ul. S. S\u0119kowskiego oraz pomnik Bezimiennego \u017bo\u0142nierza (wcze\u015bniej Wdzi\u0119czno\u015bci) przed tym budynkiem, a tak\u017ce niekt\u00f3re bloki mieszkalne, zw\u0142aszcza przy ul. S. Wyspia\u0144skiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOCZEWI\u0143SKI ZDZIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 1 II 1931 r. w Tar\u0142owie. Od lat szkolnych trenowa\u0142 boks i do ko\u0144ca kariery zawodniczej walczy\u0142 w wadze pi\u00f3rkowej. Ju\u017c w Gedanii Gda\u0144sk – pierwszym ligowym klubie, w kt\u00f3rym walczy\u0142, zdoby\u0142 z kolegami dru\u017cynowe mistrzostwo Polski w sezonie 1948\/1949. Kolejnymi klubami oraz sukcesami indywidualnymi i dru\u017cynowymi by\u0142y: *1951 r. \u2013 Kolejarz Gda\u0144sk, indywidualnie br\u0105zowy medal Mistrzostw Polski w \u0141odzi; *1952 r. \u2013 CWKS Warszawa, indywidualny wicemistrz Polski w MP w Warszawie, dru\u017cynowy mistrz Polski; *1953 r. \u2013 CWKS Warszawa, indywidualny br\u0105zowy medalista MP w Poznaniu, dru\u017cynowy mistrz Polski; *1955 r. \u2013 Kolejarz Gda\u0144sk, indywidualny mistrz Polski w MP w Krakowie, \u0107wier\u0107fina\u0142 Mistrzostw Europy w Berlinie Zachodnim (NRF); *1956 r. \u2013 Kolejarz Gda\u0144sk, indywidualny br\u0105zowy medalista MP we Wroc\u0142awiu. Wielokrotnie reprezentowa\u0142 Polsk\u0119, m.in. bra\u0142 udzia\u0142 w 11 meczach mi\u0119dzypa\u0144stwowych (4 walki wygra\u0142, 7 przegra\u0142). W 1957 r. zasili\u0142 II-ligow\u0105 Stal Mielec, ale po nieudanym trzykrotnym ataku na ekstraklas\u0119 (dwa razy 2. miejsce i raz 3. miejsce w II lidze) i wycofaniu dru\u017cyny z II ligi, opu\u015bci\u0142 Mielec i powr\u00f3ci\u0142 na Wybrze\u017ce. Uzyska\u0142 uprawnienia trenera boksu i od 1975 r. z du\u017cym powodzeniem w Stoczniowcu Gda\u0144sk szkoli\u0142 adept\u00f3w i p\u00f3\u017aniej uznanych bokser\u00f3w, m.in. Dariusza Michalczewskiego i Iwon\u0119 Guzowsk\u0105 \u2013 wielokrotnych mistrz\u00f3w \u015bwiata w boksie. By\u0142 te\u017c trenerem AKT Udar Gda\u0144sk przy Politechnice Gda\u0144skiej. Zmar\u0142 14 X 2016 r. Pochowany na cmentarzu \u0141ostowickim w Gda\u0144sku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SODALICJA MARIA\u0143SKA<\/strong>, katolickie stowarzyszenie religijne upowszechniaj\u0105ce kult maryjny (Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny), dzia\u0142aj\u0105ce od 2 po\u0142. XVI w. w o\u015brodkach zwi\u0105zanych z jezuitami. W XIX i XX w. rozpowszechni\u0142a si\u0119 w innych \u015brodowiskach i by\u0142a jedn\u0105 z form dzia\u0142alno\u015bci Ko\u015bcio\u0142a w\u015br\u00f3d \u015bwieckich, a zw\u0142aszcza m\u0142odzie\u017cy. W gimnazjum w Mielcu powsta\u0142a z inicjatywy ks. Romana Sitki w 1911 r. (p\u00f3\u017aniej b\u0142ogos\u0142awionego). W pierwszym roku dzia\u0142alno\u015bci liczy\u0142a 12 uczni\u00f3w, ale w kolejnych latach liczba cz\u0142onk\u00f3w systematycznie si\u0119 powi\u0119ksza\u0142a. W czasie I wojny \u015bwiatowej niemal zupe\u0142nie nie funkcjonowa\u0142a, ale po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (1918) \u00a0zn\u00f3w rozwin\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 za spraw\u0105 kolejnych moderator\u00f3w \u2013 katechet\u00f3w. Pracowano w sekcjach: Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny, eucharystycznej i odczytowej, a ponadto du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 wykazywa\u0142o k\u00f3\u0142ko \u201ebratniej pomocy uczniom\u201d. Szczeg\u00f3lnie aktywnie pracowa\u0142a w czasie dzia\u0142alno\u015bci ks. Wawrzy\u0144ca Dudziaka \u00a0w latach 1924-1934, kiedy to prowadzono sekcje: apologetyczn\u0105, eucharystyczn\u0105, misyjn\u0105 i abstynenck\u0105 oraz k\u00f3\u0142ko \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki i k\u00f3\u0142ka sodalicyjne w m\u0142odszych klasach. Dzi\u0119ki zaanga\u017cowaniu g\u0142\u00f3wnego moderatora i jego spo\u0142ecznych pomocnik\u00f3w oraz r\u00f3\u017cnorodno\u015bci form dzia\u0142alno\u015bci \u2013 liczba cz\u0142onk\u00f3w Sodalicji i jej k\u00f3\u0142ek w m\u0142odszych klasach dochodzi\u0142a do 100. Organizowano m.in.: comiesi\u0119czne og\u00f3lne spotkania religijne z wyk\u0142adami, referatami i nabo\u017ce\u0144stwem oraz comiesi\u0119czne spotkania w sekcjach. Na ka\u017cdy rok og\u0142aszano has\u0142o dla ukierunkowania procesu doskonalenia si\u0119 sodalist\u00f3w, np. w 1928\/1929 \u2013 \u201eB\u0105d\u017a obowi\u0105zkowym\u201d, a w 1929\/1930 \u2013 \u201eB\u0105d\u017a konsekwentnym\u201d. Sodalicja posiada\u0142a w\u0142asn\u0105 bibliotek\u0119 ksi\u0105\u017cek religijnych i wybitnych utwor\u00f3w literatury polskiej. Korzystali z niej nie tylko cz\u0142onkowie, ale tak\u017ce inni uczniowie. Wyrazem uznania \u015brodowiska mieleckiego dla dzia\u0142alno\u015bci religijnej i wychowawczej Sodalicji by\u0142o ufundowanie sztandaru. Odt\u0105d uczestniczono z nim w uroczysto\u015bciach religijnych i \u015bwieckich, a tak\u017ce m.in. w og\u00f3lnopolskim zje\u017adzie Sodalicji Maria\u0144skiej szk\u00f3\u0142 \u015brednich w Cz\u0119stochowie (1930). Po wyje\u017adzie ks. W. Dudziaka dzia\u0142alno\u015b\u0107 os\u0142ab\u0142a. Niekt\u00f3re formy pracy sodalicyjnej przetrwa\u0142y do ko\u0144ca lat 40., a na pocz\u0105tku lat 50., g\u0142\u00f3wnie z powodu narastaj\u0105cej laicyzacji szk\u00f3\u0142, tak\u017ce i one zanik\u0142y.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOJA ANTONI<\/strong>, urodzony 10 VII 1920 r. w Z\u0142otnikach, syn Adama i Agnieszki z domu Gruszka. Uko\u0144czy\u0142 M\u0119sk\u0105 Publiczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105 w Mielcu. W 1937 r. rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w Podoficerskiej Szkole Lotniczej (dla niepe\u0142noletnich), ale nauk\u0119 pilota\u017cu przerwa\u0142a wojna w 1939 r. Wraz z grup\u0105 uczni\u00f3w tej szko\u0142y ewakuowa\u0142 si\u0119 do Rumunii, a nast\u0119pnie na W\u0119gry, gdzie zosta\u0142 internowany. Uda\u0142o mu si\u0119 zbiec z obozu i przez W\u0142ochy przedosta\u0142 si\u0119 do Francji. Zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do organizowanego polskiego wojska i z jednym z oddzia\u0142\u00f3w zosta\u0142 przetransportowany do Anglii. Tam przydzielono go do 304. Dywizjonu Bombowego i po szkoleniu uzyska\u0142 brytyjsk\u0105 licencj\u0119 mechanika pok\u0142adowego i silnikowego samolotu. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 umiej\u0119tno\u015bciami i rzetelno\u015bci\u0105, tote\u017c powierzono mu nadz\u00f3r nad grup\u0105 mechanik\u00f3w i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do ko\u0144ca wojny (1945). Wyr\u00f3\u017cniony angielskimi odznaczeniami wojennymi. Po wojnie zamierza\u0142 powr\u00f3ci\u0107 do Polski, ale zosta\u0142 powiadomiony o represjach \u00f3wczesnej w\u0142adzy w Polsce wobec powracaj\u0105cych z Zachodu i pozosta\u0142 w Anglii. Zamieszka\u0142 w Rochdale i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w firmie techniczno-elektronicznej. W wieku 79 lat przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 28 XI 1999 r. Pochowany na cmentarzu w Rochdale.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOJA EDWARD<\/strong>, urodzony 11 VI 1949 r. w Mielcu, syn Stefana i Janiny z domu Wyzga. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu. Po maturze w 1968 r. zosta\u0142 zatrudniony w Fabryce Firanek w Skopaniu jako referent techniczny. W latach 1969-1992 pracowa\u0142 w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym w Mielcu na stanowiskach: referenta technicznego, kierownika dzia\u0142u oraz zast\u0119pcy dyrektora ds. ekonomicznych i pracowniczych. W latach 1975-1984 zosta\u0142 oddelegowany do pracy w Zarz\u0105dzie Wojew\u00f3dzkim ZSMP w Rzeszowie oraz KW PZPR i w tym czasie m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcje zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego i przewodnicz\u0105cego ZM ZSMP w Mielcu. W 1982 r. uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze na Wydziale Ekonomicznym UMCS w Lublinie i uzyska\u0142 tytu\u0142 ekonomisty. W latach 1994-2004 pracowa\u0142 w firmach: PHP \u201eMagpol\u201d w Woli Mieleckiej (1994), WERSAL S.A. w \u0141a\u0144cucie (kierownik hurtowni, 1995), Energopol Tarnobrzeg (kierownik dzia\u0142u na budowie eksportowej, 1996-1998), Atlantis Mielec Sp. z o.o. (m.in. kierownik dzia\u0142u handlowego, kierownik magazynu, 1998-2004). Od 2004 r. otrzymywa\u0142 \u015bwiadczenia przedemerytalne, a w 2015 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 przez wiele lat pracowa\u0142 spo\u0142ecznie, m.in. w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych, TKKF, PTTK i organach samorz\u0105du mieszka\u0144c\u00f3w Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej, a tak\u017ce jako radny Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu (dwie kadencje w latach 80.). Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznaka \u201eZas\u0142u\u017cony dla Budownictwa i Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 CZSBM i odznaczeniami m\u0142odzie\u017cowymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOJA WAC\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 IX 1951 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn J\u00f3zefa i Stefanii z domu Szczur. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej II LO), matur\u0119 zda\u0142 w 1969 r. Studia na Wydziale Budownictwa L\u0105dowego Politechniki Krakowskiej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1974 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1975 r. w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym jako majster budowlany, a nast\u0119pnie by\u0142 specjalist\u0105 ds. technicznych. W 1981 r. przeszed\u0142 do Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej na stanowisko kierownika budowy, a p\u00f3\u017aniej pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika Zak\u0142adu Remontowo-Budowlanego i wiceprezesa zarz\u0105du ds. inwestycji i wykonawstwa w\u0142asnego (1986-1987). W 1987 r. zosta\u0142 mianowany g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 ds. technicznych w WSK Mielec, ale jeszcze w tym samym roku powierzono mu funkcj\u0119 prezesa MSM i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 1990 r. Od 1991 r. do 1999 r. by\u0142 nauczycielem przedmiot\u00f3w zawodowych w Zespole Szk\u00f3\u0142 Budowlanych w Mielcu. W 1994 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Pedagogiczne w Rzeszowie. Od 1999 r. do 2017 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Miejskiego Zarz\u0105du Budynk\u00f3w Mieszkalnych Sp. z o.o. Posiada uprawnienia budowlane, bieg\u0142ego s\u0105dowego z zakresu budownictwa i licencjonowanego zarz\u0105dcy oraz uprawnienia do pracy w organach sp\u00f3\u0142ek Skarbu Pa\u0144stwa. W czasie studi\u00f3w dzia\u0142a\u0142 w Radzie Uczelnianej ZSP i SZSP przy Politechnice Krakowskiej. By\u0142 cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Inwestprojektu Rzesz\u00f3w. Przez wiele lat anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci mieszkaniowej. W 2002 r. zosta\u0142 wybrany radnym Rady Powiatu Mieleckiego na kadencj\u0119 2002-2006 i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Komisji Edukacji, Kultury i Sportu. W latach 2002-2020 pe\u0142ni\u0142 spo\u0142ecznie funkcj\u0119 prezesa MKS \u201eGryf\u201d Mielec, a nast\u0119pnie nadano mu tytu\u0142 Honorowego Prezesa MKS „Gryf”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOJUSZ LEWICY DEMOKRATYCZNEJ (SLD)<\/strong>, od VII 1991 r. do 1999 r. koalicja polityczna i komitet wyborczy, skupiaj\u0105ce kilkadziesi\u0105t partii politycznych, zwi\u0105zk\u00f3w zawodowych i organizacji spo\u0142ecznych. W wyborach samorz\u0105dowych w 1998 na kadencj\u0119 1998-2002 uzyskano 15 mandat\u00f3w w Radzie Powiatu Mieleckiego oraz 9 mandat\u00f3w w Radzie Miejskiej w Mielcu. W Radzie Powiatu liderzy SLD obj\u0119li kluczowe funkcje: J\u00f3zef Smaczny zosta\u0142 starost\u0105 powiatu mieleckiego, a Marek Paprocki \u2013 wiceprzewodnicz\u0105cym Rady. W Radzie Miejskiej, po stworzeniu koalicji z ugrupowaniami: \u201eNasz Mielec\u201d, Forum Wyborcze Mieszka\u0144c\u00f3w MSM i Przymierze Mieszka\u0144c\u00f3w Mielca, jego lider Lucjan Surowiec zosta\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym Rady. Ponadto Marian B\u0105k zosta\u0142 wybrany radnym Sejmiku Podkarpackiego. W 1999 r., po rozwi\u0105zaniu SdRP, SLD utworzy\u0142 oddzieln\u0105 parti\u0119 o tej nazwie, a w jego sk\u0142ad wesz\u0142a wi\u0119kszo\u015b\u0107 koalicjant\u00f3w. W grudniu 1999 r., w czasie wojew\u00f3dzkiego zjazdu w Rzeszowie do Rady Wojew\u00f3dzkiej SLD weszli m.in. Marian B\u0105k, Stanis\u0142aw Janas, Daniel Kozd\u0119ba, Kazimierz Struga\u0142a i Lucjan Surowiec. Delegatem na kongres krajowy wybrano Kazimierza Struga\u0142\u0119, a do S\u0105du Partyjnego weszli Eliza Ogorza\u0142ek i Edward Sawicki. W Mielcu 27 XII 2000 r. wybrano w\u0142adze powiatowe w sk\u0142adzie: przewodnicz\u0105cy \u2013 Lucjan Surowiec, wiceprzewodnicz\u0105cy \u2013 Janusz Stachura, Stanis\u0142aw Sokalski, Szymon Ryniewicz i Edward Sawicki, sekretarz \u2013 Zdzis\u0142aw Stachura, cz\u0142onkowie zarz\u0105du \u2013 Miros\u0142aw Mazur, Stanis\u0142aw Karwacki i Marian Taran. W wyborach samorz\u0105dowych w 2002 r. SLD i UP utworzy\u0142y Koalicyjny Komitet Wyborczy i uzyska\u0142y 7 mandat\u00f3w w Radzie Miejskiej oraz 7 mandat\u00f3w w Radzie Powiatu. Po wej\u015bciu SLD-UP do koalicji rz\u0105dz\u0105cej miastem Lucjan Surowiec zosta\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym Rady Miejskiej, a Mieczys\u0142aw Wdowiarz \u2013 zast\u0119pc\u0105 prezydenta miasta Mielca. W samorz\u0105dzie powiatowym Marka Paprockiego wybrano przewodnicz\u0105cym Rady, a J\u00f3zefa Smacznego \u2013 po raz drugi starost\u0105. Jan Bury zosta\u0142 wybrany do Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego. W kwietniu 2004 r., po tarciach wewn\u0119trznych, cz\u0119\u015b\u0107 cz\u0142onk\u00f3w SLD opu\u015bci\u0142a parti\u0119 i utworzy\u0142a Socjaldemokracj\u0119 Polsk\u0105. W wyborach w 2006 r. Sojusz Lewicy Demokratycznej wszed\u0142 w koalicj\u0119 z innymi ugrupowaniami centrolewicowymi i utworzy\u0142 Komitet Wyborczy Wyborc\u00f3w Razem dla Ziemi Mieleckiej, kt\u00f3ry uzyska\u0142 6 mandat\u00f3w do Rady Powiatu i 4 do Rady Miejskiej. Marek Paprocki zosta\u0142 ponownie wybrany przewodnicz\u0105cym Rady, a J\u00f3zefowi Smacznemu powierzono funkcj\u0119 wicestarosty. W samorz\u0105dzie miejskim KWW RdZM przyj\u0105\u0142 rol\u0119 opozycji. 18 III 2012 r. w Klubie ZNP odby\u0142 si\u0119 VI Powiatowy Zjazd Sprawozdawczo-Wyborczy. Na przewodnicz\u0105cego Rady Powiatowej wybrano ponownie Kazimierza Struga\u0142\u0119, a na sekretarza Zdzis\u0142awa Stachur\u0119. VII Powiatowy Zjazd Sprawozdawczo-Wyborczy odby\u0142 si\u0119 21 X 2016 r. Przewodnicz\u0105cym zosta\u0142 Jerzy M\u0105dziel, a sekretarzem Natalia Kaca\u0142a.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOKALSKA DANUTA EWA (z domu NIKOROWICZ)<\/strong>, urodzona 14 I 1939 r. w Lubszy (dzi\u015b Ukraina), c\u00f3rka Romana i Anieli z domu Ozarko. Jej rodzina szczyci\u0142a si\u0119 wieloma czynami patriotycznymi. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w D\u0119bicy z matur\u0105 w 1957 r. Uko\u0144czy\u0142a stacjonarne Studium Nauczycielskie (kierunek – geografia) w Rzeszowie w 1959 r. i Studium Zawodowe (kierunek \u2013 geografia) Instytutu Kszta\u0142cenia Nauczycieli Oddzia\u0142 Lublin w 1978 r. Ponadto uko\u0144czy\u0142a szereg kurs\u00f3w, m.in.: instruktor\u00f3w zuchowych, motocyklowy, udzielania pomocy w nag\u0142ych wypadkach i ta\u0144ca towarzyskiego. Pracowa\u0142a jako nauczycielka geografii w Szkole Podstawowej nr 4 w D\u0119bicy, Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu i Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu oraz ponownie w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu, gdzie uczy\u0142a geografii i j\u0119zyka polskiego oraz pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora szko\u0142y. W pracy nauczycielskiej wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a uczniom zdolnym. M.in. jej wychowankowie zdobyli 2. i 4. miejsce w og\u00f3lnopolskim konkursie geograficznym TVP Warszawa oraz 1. miejsce zespo\u0142owo w konkursie TVP Krak\u00f3w, a tak\u017ce odnosili sukcesy w konkursach wojew\u00f3dzkich i lokalnych. Dwukrotnie doprowadzi\u0142a do wybudowania wzorcowego szkolnego ogr\u00f3dka geograficznego i pracowni geograficznej. Autorka publikacji\u00a0Urz\u0105dzanie pracowni geograficznej.<\/em> Pomaga\u0142a tak\u017ce uczniom s\u0142abym w nauce. W ramach szkolnego Ko\u0142a PCK wsp\u00f3lnie z uczniami opiekowa\u0142a si\u0119 lud\u017ami chorymi i niedo\u0142\u0119\u017cnymi. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, tytu\u0142em nowatora pedagogicznego oraz nagrodami lokalnymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOKALSKI ANDRZEJ J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 2 X 1935 r. w Mostach Wielkich, syn Aleksandra (burmistrza tego miasta, legionisty) i Heleny z domu Pikaus. W 1939 r. rodzina Sokalskich, unikaj\u0105c wyw\u00f3zki na Sybir, przenios\u0142a si\u0119 do Lwowa i tam ukrywa\u0142a si\u0119 u rodziny do czasu wkroczenie wojsk niemieckich. W 1946 r. zosta\u0142a zmuszona do opuszczenia Lwowa i osiedli\u0142a si\u0119 w B\u0142a\u017cowej ko\u0142o Rzeszowa. Andrzej ucz\u0119szcza\u0142 do szko\u0142y \u015bredniej w Krakowie, a nast\u0119pnie do Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Tyczynie i tam w 1953 r. zda\u0142 matur\u0119. Studiowa\u0142 na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej, a nast\u0119pnie \u2013 ju\u017c pracuj\u0105c \u2013 na Wydziale Budownictwa L\u0105dowego tej uczelni i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera budownictwa l\u0105dowego. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1956 r. w Biurze Projekt\u00f3w TBP WSK Mielec i uczestniczy\u0142 w projektowaniu m.in. \u00a0inwestycji eksportowych (np. galwanizerni i anodowni w Aleppo w Syrii). W 1966 r. powo\u0142ano go na stanowisko kierownika sekcji w Dziale Rozwoju Przedsi\u0119biorstwa i m.in. koordynowa\u0142 projekt technologiczny zadania \u201eRekonstrukcja Zak\u0142adu\u201d, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z Biurem Projektowym \u201eMotoprojekt\u201d Warszawa. W 1968 r. przeszed\u0142 do Dzia\u0142u Inwestycji Nieprzemys\u0142owych na stanowisko kierownika sekcji i prowadzi\u0142 przygotowania takich inwestycji jak: Dom Sanatoryjny w Krynicy, rozbudowa i modernizacja obiekt\u00f3w sportowych WSK (baseny otwarte, nowe boiska i trybuny, hotel \u201eJubilat\u201d, o\u015bwietlenie stadionu), odbudowa zamku w Przec\u0142awiu, budowa obiekt\u00f3w Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych, budowa o\u015brodk\u00f3w wypoczynkowych w Rzemieniu i Woli Zdakowskiej oraz budowa Przychodni Zak\u0142adowej WSK. Projektowa\u0142 m.in. ma\u0142\u0105 architektur\u0119 na obiektach \u201eStali\u201d i terenie miniparku za Zak\u0142adowym Domem Kultury. Przez dwa lata kierowa\u0142 Dzia\u0142em Inwestycji Powierniczych, kt\u00f3ry prowadzi\u0142 w tym czasie m.in. budow\u0119 osiedla Borek, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 na stanowisko kierownika Dzia\u0142u Inwestycji Nieprzemys\u0142owych i Socjalnych, kontynuuj\u0105c realizacj\u0119 rozpocz\u0119tych wcze\u015bniej inwestycji i podejmuj\u0105c nowe, m.in. przygotowanie do budowy kolejnych o\u015brodk\u00f3w wypoczynkowych i kolonijnych oraz rozbudowy zak\u0142adowych gospodarstw hodowlanych i pomocniczych. Po reorganizacji s\u0142u\u017cby inwestycyjnej WSK w latach 90. pracowa\u0142 jako inspektor nadzoru inwestorskiego na obiektach: dyrekcji Oddzia\u0142u ARP w Mielcu (zarz\u0105dzaj\u0105cego SSE), Inkubatora Przedsi\u0119biorczo\u015bci IN-MARR i Domu Pomocy Spo\u0142ecznej. Przyczyni\u0142 si\u0119 do zmiany lokalizacji DPS z peryferyjnej w Por\u0119bach Wojs\u0142awskich na \u201eintegracyjn\u0105\u201d przy ul. Ks. kard. S. Wyszy\u0144skiego. W 1996 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Nie rozsta\u0142 si\u0119 jednak z zawodem, nadzoruj\u0105c adaptacj\u0119 hotelu \u201eGoplana\u201d na biurowiec ZUS, prowadz\u0105c rozruch oddawanych \u00a0do u\u017cytku obiekt\u00f3w Szpitala Rejonowego w Mielcu: bloku \u017cywieniowego i bloku \u0142\u00f3\u017ckowego, a tak\u017ce koordynuj\u0105c prace i nadzoruj\u0105c budow\u0119 obiekt\u00f3w firmy \u201eKamax \u2013 Mielec\u201d i firmy \u201eZielona Budka \u2013 Zbigniew Grycan Mielec\u201d na terenie SSE EURO-PARK MIELEC. Posiadaj\u0105c uprawnienia do nadzorowania prac na obiektach zabytkowych, podj\u0105\u0142 si\u0119 prowadzenia nadzoru i koordynacji prac budowlano-konserwatorskich i renowacyjnych przy obiektach o szczeg\u00f3lnej warto\u015bci historycznej i architektonicznej \u2013 renesansowym zamku w Baranowie Sandomierskim i renesansowo-manierystycznym zamku w Krasiczynie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Opiek\u0119 nad Zabytkami\u201d i Jubileuszow\u0105 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 FKS Stal Mielec z okazji 50-lecia klubu. Zmar\u0142 31 XII 2020 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOKALSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 X 1934 r. w Krzemienicy, pow. mielecki, syn Adama i Stanis\u0142awy z domu Bik. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu. Ponad 40 lat pracowa\u0142 w WSK Mielec, pocz\u0105tkowo jako pracownik fizyczny, a p\u00f3\u017aniej umys\u0142owy, na stanowiska kierowniczych, m.in. jako kierownik zmianowy i kierownik Wydzia\u0142u Monta\u017cu Samolot\u00f3w. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105 i spo\u0142eczn\u0105. By\u0142 m.in. przewodnicz\u0105cym Zwi\u0105zkowej Rady Przedsi\u0119biorstwa OPZZ, Spo\u0142ecznym Inspektorem Pracy, przewodnicz\u0105cym Rady Powiatowej SdRP, cz\u0142onkiem Rady Powiatowej SLD, radnym Rady Miejskiej w kadencji 1994-1998 i wiceprzewodnicz\u0105cym Rady Osiedla Niepodleg\u0142o\u015bci. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem 40-lecia Polski Ludowej. Zmar\u0142 22 II 2004 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOKO\u0141A FRANCISZKA (ULICA)<\/strong>, ulica na osiedlu Borek, w rejonie przysi\u00f3\u0142ka Michalina. \u0141\u0105czy ul. K. Padyku\u0142y z ul. Orl\u0105. Ma oko\u0142o 640 m d\u0142ugo\u015bci i cz\u0119\u015bciowo utwardzon\u0105 nawierzchni\u0119. W jej okolicy budowane s\u0105 pierwsze domy prywatne. Status ulicy i patrona otrzyma\u0142a na sesji Rady Miejskiej 11 II 2010 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Jej patronem jest FRANCISZEK SOK\u00d3\u0141 (1890-1956), absolwent mieleckiego gimnazjum, legionista, wicewojewoda stanis\u0142awowski i Komisarz Rz\u0105dowy w Gdyni przed II wojn\u0105 \u015bwiatowa. (Obszerniejszy biogram znajduje si\u0119 w dalszej cz\u0119\u015bci niniejszej\u00a0Encyklopedii.<\/em>)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOKO\u0141OWSKI MAREK W\u0141ODZIMIERZ<\/strong>, urodzony 30 VIII 1960 r. w Mielcu, syn Karola i J\u00f3zefy z domu Sok\u00f3\u0142. Uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie zawodowe. Od 1979 r. pracuje na stanowisku montera p\u0142atowc\u00f3w, najpierw w Zak\u0142adzie Lotniczym Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu, a obecnie w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych. Honorowe oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 w 1981 r. Od 1987 r. nale\u017cy do PCK i Klubu HDK w Mielcu. Do 31 V 2011 r. odda\u0142 40 000 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Honorowego Dawcy Krwi III, II i I stopnia.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOK\u00d3LSKI RYSZARD<\/strong>, urodzony 15 X 1956 r. w Mielcu, syn Adama i Marii z domu Rajpold. Absolwent Technikum Budowlanego w Tarnobrzegu, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. Od 1978 r. do 1988 r. pracowa\u0142 w Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej w Mielcu, w Dziale Gospodarki Zasobami Mieszkaniowymi i Sp\u00f3\u0142dzielczym Domu Kultury. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w popularyzacj\u0119 jazzu i w ramach Klubu Jazzowego organizowa\u0142 koncerty uznanych muzyk\u00f3w, m.in. Wojciecha Konikiewicza, Helmuta Nadolskiego i Czes\u0142awa Adamowicza oraz zespo\u0142\u00f3w: Extra Ball, Laboratorium i Osjan. Od 1981 r. by\u0142 dzia\u0142aczem NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d i przewodnicz\u0105cym Komisji Zak\u0142adowej w MSM. W czasie stanu wojennego (13 XII 1981 r. \u2013 VII 1983 r.) dzia\u0142a\u0142 w podziemnych strukturach NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d RKW w Rzeszowie. By\u0142 tak\u017ce s\u0142uchaczem studium spo\u0142ecznej nauki Ko\u015bcio\u0142a w Rzeszowie. 13 V 1982 r. zosta\u0142 aresztowany w miejscu pracy i nast\u0119pnie przetrzymywany w KM MO w Mielcu, KW MO w Rzeszowie i areszcie \u015bledczym w Za\u0142\u0119\u017cu do 2 VI 1982 r. pod zarzutem organizowania strajku w MSM, wprowadzania niepokoj\u00f3w spo\u0142ecznych i nielegalnej dzia\u0142alno\u015bci politycznej. Zwolniono go po umorzeniu sprawy z braku dowod\u00f3w. Do ko\u0144ca stanu wojennego jeszcze parokrotnie by\u0142 zatrzymywany i przes\u0142uchiwany przez SB w Mielcu z r\u00f3wnoczesnym przeprowadzaniem rewizji. W latach 1988-1993 pracowa\u0142 prywatnie i prowadzi\u0142 Agencj\u0119 Imprez Artystycznych ETNA. Po ponownej legalizacji NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d, jako cz\u0142onek RKW Rzesz\u00f3w, pomaga\u0142 w utworzeniu Tymczasowej Mi\u0119dzyzak\u0142adowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu i z jej ramienia uczestniczy\u0142 w powo\u0142ywaniu komisji zwi\u0105zkowych w zak\u0142adach pracy w regionie mieleckim. Uczestniczy\u0142 te\u017c w strajkach w MPGK \u2013 MKS i MSM w Mielcu. W 1989 r. przesta\u0142 dzia\u0142a\u0107 w \u201eSolidarno\u015bci\u201d i by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli struktury Konfederacji Polski Niepodleg\u0142ej w Mielcu. W kwietniu 1993 r. reprezentowa\u0142 mielecki KPN na Og\u00f3lnopolskiej Naradzie Aktywu Politycznego KPN w Warszawie, a w maju tego roku powierzono mu kierownictwo Rejonu Dzia\u0142ania KPN Mielec. Kandydowa\u0142 do Sejmu RP w wyborach w 1993 r. W latach 1993-1994 pracowa\u0142 w Rejonowym Urz\u0119dzie Pracy w Mielcu. W latach 1994-1996 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 asystenta poselskiego pos\u0142a na Sejm RP Andrzeja Ka\u017amierczaka (KPN) z Rzeszowa w Mielcu. Po rozpadzie KPN postanowi\u0142 wycofa\u0107 si\u0119 z \u017cycia politycznego i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krakowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOK\u00d3\u0141 FRANCISZEK STEFAN<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 25 XII 1890 r. w Cyrance ko\u0142o Mielca, syn Jana i Anny z domu Kamuda. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1913 r. W okresie szkolnym nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Strzeleckiego. W sierpniu 1914 r., wraz z innymi m\u0142odymi mielczanami, zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworzonych Legion\u00f3w. Jako kapral 2 kompanii VI batalionu 1 pu\u0142ku piechoty I Brygady uczestniczy\u0142 w walkach nad Nid\u0105, pod O\u017carowem i nad Stochodem. W p\u00f3\u017aniejszym okresie wojny s\u0142u\u017cy\u0142 w Stacji Zbornej Legion\u00f3w Polskich w Piotrkowie i POW oraz otrzyma\u0142 stopie\u0144 sier\u017canta. Po wojnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w administracji oraz studiowa\u0142 na Wydziale Prawa Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie, uzyskuj\u0105c w 1925 r. stopie\u0144 magistra. W 1926 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika rezerwy. W administracji pa\u0144stwowej pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 wicestarosty w Kutnie, starosty w Nadw\u00f3rnej (1928-1931) i wicewojewody stanis\u0142awskiego (1932-1933). W 1933 r. przeniesiono go do Departamentu Morskiego Ministerstwa Spraw Wewn\u0119trznych w Warszawie i wkr\u00f3tce potem mianowano Komisarzem Rz\u0105du w Gdyni z uprawnieniami m.in. burmistrza i zarz\u0105du gminy miejskiej. Funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142 do 12 IX 1939 r., przyczyniaj\u0105c si\u0119 do dynamicznego rozwoju miasta i portu. Doprowadzi\u0142 do uzdrowienia finans\u00f3w miejskich i uporz\u0105dkowania funkcjonowania przedsi\u0119biorstw komunalnych. Inicjowa\u0142 i realizowa\u0142 wa\u017cne dla miasta przedsi\u0119wzi\u0119cia, m.in. budow\u0119 nowoczesnego drogowego uk\u0142adu komunikacyjnego, zorganizowanie Zawodowej Stra\u017cy Po\u017carnej, zbudowanie Szpitala Miejskiego, hali targowej i rze\u017ani miejskiej oraz zmodernizowanie \u00a0lotniska sportowego w Rumi dla pasa\u017cerskiej komunikacji lotniczej krajowej i mi\u0119dzynarodowej. Popiera\u0142 dzia\u0142ania w zakresie rozwoju przedsi\u0119biorczo\u015bci i zmniejszania bezrobocia, np. wprowadzono ulgi finansowe dla inwestor\u00f3w, organizowano \u201eTargi Gdy\u0144skie\u201d, pomagano w rozwijaniu pionierskiego w\u00f3wczas rybo\u0142\u00f3wstwa dalekomorskiego. By\u0142 te\u017c konsekwentnym propagatorem polsko\u015bci ziem nad Ba\u0142tykiem. Wspiera\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gdy\u0144skich instytucji i stowarzysze\u0144: Instytutu Ba\u0142tyckiego, Towarzystwa Naukowego, Pomorskiej Szko\u0142y Sztuk Pi\u0119knych i Towarzystwa Muzycznego. Wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 coroczne \u201e\u015awi\u0119to Morza\u201d i inne uroczysto\u015bci z udzia\u0142em w\u0142adz pa\u0144stwowych i zagranicznych go\u015bci. W zwi\u0105zku z najazdem Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 1 IX 1939 r. zosta\u0142 mianowany szefem administracji Obszaru Nadmorskiego i Komisarza Cywilnego przy Dow\u00f3dcy Floty. Po zako\u0144czeniu obrony Gdyni powo\u0142ano go do s\u0142u\u017cby wojskowej i skierowano do obrony Helu. 2 X 1939 r. wraz z ca\u0142\u0105 za\u0142og\u0105 dosta\u0142 si\u0119 do niemieckiej niewoli, a nast\u0119pnie przebywa\u0142 w oflagach: X b w Nurnbergu nad Wezer\u0105 i XVIII c w Spittalu nad Draw\u0105. W marcu 1940 r. gestapo gda\u0144skie oskar\u017cy\u0142o go o dzia\u0142alno\u015b\u0107 antyniemieck\u0105 w latach 30. i po \u015bledztwie wi\u0119ziono go w obozach w Stutthofie i Mauthausen, gdzie szcz\u0119\u015bliwie doczeka\u0142 wyzwolenia. Po wojnie pracowa\u0142 w Delegaturze Rz\u0105du dla Spraw Wybrze\u017ca w Gda\u0144sku jako szef Dzia\u0142u Odbudowy Miast, a nast\u0119pnie Dzia\u0142u Zagadnie\u0144 Materia\u0142\u00f3w i Wyposa\u017cenia Technicznego. Z biegiem lat przesuwano go na coraz ni\u017csze stanowiska. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 podejmowa\u0142 dodatkowe zatrudnienie, m.in. w Akcji Rob\u00f3t Rozbi\u00f3rkowych w Warszawie. Zmar\u0142 13 VI 1956 r. w Krynicy i \u00a0spoczywa na miejscowym cmentarzu. W Mielcu zachowano pami\u0119\u0107 o F. Sokole. 11 II 2010 r. jedna z ulic na osiedlu Cyranka otrzyma\u0142a jego patronat, a 18 IX 2018 r. na terenie Szko\u0142y Podstawowej nr 6 (budynek przy ul. Biernackiego, d. Szko\u0142a Podstawowa nr 5) posadzono D\u0105b Niepodleg\u0142o\u015bci Franciszka Soko\u0142a.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOK\u00d3\u0141 MARIA ANNA<\/strong>, urodzona 29 IX 1919 r. w Mielcu, c\u00f3rka Wojciecha i Karoliny z domu Pazdro. Absolwentka Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1939 r. zosta\u0142a zatrudniona w Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 PZL Mielec-Cyranka i tam te\u017c pracowa\u0142a w czasie okupacji hitlerowskiej (Flugzeugwerk Mielec). Po wyzwoleniu Mielca, od 18 X 1944 r. pracowa\u0142a w Starostwie Powiatowym w Mielcu jako sekretarz Referatu Wojskowego, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Referatu Kultury i Sztuki. Po likwidacji starostwa przesz\u0142a do Oddzia\u0142u PUPiK \u201eRuch\u201d (p\u00f3\u017aniej RSW \u201ePrasa-Ksi\u0105\u017cka-Ruch\u201d) w Mielcu, gdzie powierzono jej stanowisko zast\u0119pcy dyrektora. Wnios\u0142a du\u017cy wk\u0142ad w rozw\u00f3j mieleckiego przedsi\u0119biorstwa w latach 60. i 70. poprzez m.in. organizowanie Klub\u00f3w Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d na terenie powiatu mieleckiego i innych powiat\u00f3w, wchodz\u0105cych w obszar jego dzia\u0142ania. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a dzia\u0142alno\u015bci politycznej i spo\u0142ecznej w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142a m.in. funkcje: przewodnicz\u0105cej Powiatowej Rady Kobiet, cz\u0142onka Prezydium Zarz\u0105du Powiatowego Ligi Kobiet, radnej MRN i cz\u0142onka samorz\u0105du mieszka\u0144c\u00f3w w miejscu zamieszkania. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1976 r. Nie zrezygnowa\u0142a z pracy spo\u0142ecznej i m.in. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 pierwszej przewodnicz\u0105cej pierwszego w Mielcu Klubu Seniora \u201eZ\u0142ota Jesie\u0144\u201d, powsta\u0142ego przy Osiedlowym Domu Kultury MSM w 1977 r. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Ligi Kobiet i Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 ZMW oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1980 r. Zmar\u0142a 25 II 1984 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOK\u00d3\u0141 MICHA\u0141 J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 17 III 1918 r. w Cyrance ko\u0142o Mielca, syn Micha\u0142a i Marii Bronis\u0142awy z Wichli\u0144skich. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1936 r. Od 1937 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Polskim, pocz\u0105tkowo w 19 pu\u0142ku piechoty we Lwowie, a p\u00f3\u017aniej w Szkole Podchor\u0105\u017cych Piechoty w Komorowie ko\u0142o Ostrowi Mazowieckiej. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. W czasie wycofywania si\u0119 na wschodnie ziemie Rzeczypospolitej wraz innymi elewami zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli przez Armi\u0119 Czerwon\u0105 i przekazany NKWD, a nast\u0119pnie uwi\u0119ziony w obozie w Kozielsku. (Pisa\u0142 o tym do kuzynki \u2013 Janiny Branickiej we Lwowie.) Transportem XIX lub XX zosta\u0142 10 lub 11 V 1940 r. przewieziony do Katynia (lista wywozowa nr 059\/1) i tam zamordowany przez NKWD.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOK\u00d3\u0141 STANIS\u0141AW OKTAWIUSZ<\/strong>, urodzony 31 I 1908 r. w Mielcu, syn Wojciecha i Karoliny z domu Pazdro. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1928 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. Uko\u0144czy\u0142 kurs handlowy w \u0141odzi. Gra\u0142 w dru\u017cynie pi\u0142ki no\u017cnej TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d Mielec. W 1939 r. pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni nr 2 Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu jako urz\u0119dnik administracyjny. W tym zak\u0142adzie (przemianowanym na Flugzeugwerk Mielec) pracowa\u0142 tak\u017ce w czasie okupacji hitlerowskiej oraz w pierwszych latach po II wojnie \u015bwiatowej. W tym czasie by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem klub\u00f3w sportowych PZL Mielec i \u201eGryf\u201d Mielec. Na pocz\u0105tku lat 50. pracowa\u0142 w bankowo\u015bci w Warszawie. W 1953 r. powierzono mu zadanie zorganizowania Oddzia\u0142u Powszechnej Kasy Oszcz\u0119dno\u015bci w Mielcu. Doprowadzi\u0142 do powstania Oddzia\u0142u i jego urz\u0105dzenia najpierw w bloku nr 8 \u00a0przy ul. K\u0119dziora (g\u0142\u00f3wnej ulicy osiedla WSK, p\u00f3\u017aniej 22 Lipca), a nast\u0119pnie w bloku nr 1 przy ul. 22 Lipca. (Aktualnie jest to al. Niepodleg\u0142o\u015bci.) Rozwin\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Oddzia\u0142u tak, \u017ce konieczno\u015bci\u0105 sta\u0142o si\u0119 pozyskanie zdecydowanie wi\u0119kszego lokalu i przeniesienie do du\u017cego pawilonu przy ul. K. Pu\u0142askiego. W po\u0142owie lat 70. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 du\u017co czasu przeznacza\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 sportow\u0105. Uzyska\u0142 kwalifikacje s\u0119dziowskie w pi\u0142ce no\u017cnej i s\u0119dziowa\u0142 mecze ni\u017cszych (regionalnych) lig, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kwalifikatora. By\u0142 te\u017c dzia\u0142aczem Kolegium S\u0119dzi\u00f3w OZPN w Rzeszowie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 10-lecia Polski Ludowej i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Kolegium S\u0119dzi\u00f3w. Zmar\u0142 6 V 1987 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOLARSKA EL\u017bBIETA (z domu CIS\u0141O)<\/strong>, urodzona 20 II 1924 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Marii z domu Kielawa. Uko\u0144czy\u0142a Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105 \u017be\u0144sk\u0105 im. M. Konopnickiej w Mielcu. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142a do PCK, ZHP i Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d (od 1936 r.). W czasie okupacji hitlerowskiej formalnie nie nale\u017ca\u0142a do ruchu oporu, ale wielokrotnie pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 \u0142\u0105czniczki. Po wojnie zaj\u0119\u0142a si\u0119 prowadzeniem domu i wychowaniem dzieci. Od 1974 r do 1991 r. pracowa\u0142a w RSW \u201ePrasa-Ksi\u0105\u017cka-Ruch\u201d w Mielcu. W 1977 r. zdoby\u0142a I miejsce we wsp\u00f3\u0142zawodnictwie pracy RSW w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim. Po reaktywowaniu TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu by\u0142a jednym z jego najaktywniejszych cz\u0142onk\u00f3w. W czasie uroczysto\u015bci nadania sztandaru TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d (17 XII 2000 r.) zosta\u0142a obdarzona godno\u015bci\u0105 jego matki chrzestnej i odt\u0105d by\u0142a cz\u0142onkiem pocztu sztandarowego TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Nale\u017ca\u0142a ponadto do Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i Klubu Seniora \u201ePogodna Jesie\u0144\u201d. Aktywnie uczestniczy\u0142a w \u017cyciu kulturalnym miasta. Pomaga\u0142a w gromadzeniu materia\u0142\u00f3w do Encyklopedii miasta Mielca i innych wydawnictw regionalnych. Pisa\u0142a kronik\u0119 mieleckiej rodziny Solarskich. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 RSW \u201ePrasa-Ksi\u0105\u017cka-Ruch\u201d, Odznak\u0105 \u201eX Lat Odrodzonego Sokolstwa Krak\u00f3w\u201d, Medalem 120 Lat PTG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Krakowie i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 TMZM. Zmar\u0142a 12 III 2015 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOLARSKA MICHALINA (z domu PI\u0104TEK)<\/strong>, urodzona 18 IX 1913 r. w Sadkowej G\u00f3rze, pow. mielecki, c\u00f3rka Franciszka i Karoliny. Uko\u0144czy\u0142a Prywatne Seminarium Nauczycielskie \u017be\u0144skie im. E. Plater\u00f3wny w Mielcu. W latach 30. naucza\u0142a prywatnie. W czasie II wojny \u015bwiatowej mieszka\u0142a z m\u0119\u017cem (Kazimierzem) u rodzic\u00f3w w Sadkowej G\u00f3rze i pomaga\u0142a w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, a po wojnie przenios\u0142a si\u0119 do Mielca. W latach 1952-1970 pracowa\u0142a jako kierownik O\u015brodka Szkolenia Sanitarnego PCK w Mielcu i instruktor terenowy, a w latach 1970-1975 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 sekretarza Zarz\u0105du Rejonowego PCK w Mielcu. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 w 1975 r. nadal udziela\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, krzewi\u0105c o\u015bwiat\u0119 sanitarn\u0105 i organizuj\u0105c r\u00f3\u017cne formy pomocy dla os\u00f3b chorych, niepe\u0142nosprawnych i upo\u015bledzonych. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, odznakami PCK oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1981 r. Zmar\u0142a 24 XII 1981 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOLARSKI KAZIMIERZ MIKO\u0141AJ<\/strong>, urodzony 6 XII 1910 r. w Mielcu, syn Wincentego Mateusza i Matyldy z Dzia\u0142owskich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum M\u0119skiego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1932 r. Uko\u0144czy\u0142 studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra prawa. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Pozna\u0144skiem, ale w pierwszych dniach wrze\u015bnia 1939 r., po naje\u017adzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119, powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142 z \u017con\u0105 Michalin\u0105 u jej rodziny w Sadkowej G\u00f3rze i pomaga\u0142 w gospodarstwie rolnym. Po wojnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca, a od 1952 r. do 1970 r. pracowa\u0142 w O\u015brodku Szkolenia Sanitarnego PCK w Mielcu, a nast\u0119pnie \u00a0w Zarz\u0105dzie Rejonowym PCK w Mielcu. Zajmowa\u0142 si\u0119 popularyzacj\u0105 o\u015bwiaty sanitarnej na terenie Mielca i powiatu mieleckiego. Organizowa\u0142 pomoc dla os\u00f3b chorych, niepe\u0142nosprawnych i upo\u015bledzonych. Zmar\u0142 25 I 1980 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOLARSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 10 IV 1909 r. w Mielcu, syn Wincentego Mateusza i Matyldy z Dzia\u0142owskich. Nauk\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum w Mielcu przerwa\u0142 w 1926 r. i wyjecha\u0142 do Krakowa, gdzie studiowa\u0142 malarstwo na Akademii Sztuk Plastycznych. Malowa\u0142 g\u0142\u00f3wnie pejza\u017ce i sceny rodzajowe oraz wykonywa\u0142 kopie znanych dzie\u0142. Po powrocie do Mielca w latach 30. grywa\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w r\u00f3\u017cnych dru\u017cynach pi\u0142karskich (TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d, AKS). W czasie okupacji hitlerowskiej zajmowa\u0142 si\u0119 malowaniem portret\u00f3w i wykonywaniem prac plastycznych. Wraz z innymi mielczanami przyczyni\u0142 si\u0119 do uchronienia dzwon\u00f3w z ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza od przeznaczenia ich na cele wojenne. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z ruchem oporu, za co zosta\u0142 aresztowany, ale ostatecznie niczego mu nie udowodniono i uwolniono. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej, w grudniu 1944 r. otworzy\u0142 Kawiarni\u0119 Artystyczno-Literack\u0105 \u201eBallada\u201d w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Po wojnie zorganizowa\u0142 transport os\u00f3b ch\u0119tnych do zasiedlania Ziem Odzyskanych. Przez pewien czas mieszka\u0142 we Wroc\u0142awiu i prowadzi\u0142 Zak\u0142ad Fotograficzny \u201eFoto-Wspomnienie\u201d. W 1948 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Przemy\u015bla, gdzie zorganizowa\u0142 firm\u0119 meblarsko-zabawkarsk\u0105 \u201eZ\u0142oty R\u00f3g\u201d i zosta\u0142 jej dyrektorem technicznym, a ponadto projektowa\u0142 dla firmy meble i zabawki. W latach 1953-1954 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 redaktora dzia\u0142u satyrycznego i grafika w dzienniku \u201eNowiny Rzeszowskie\u201d. Nie przestawa\u0142 malowa\u0107. Cz\u0119\u015b\u0107 jego obraz\u00f3w zosta\u0142a zgromadzona w Klubie Garnizonowym w Przemy\u015blu, ale wi\u0119kszo\u015b\u0107 znalaz\u0142a si\u0119 w prywatnych zbiorach, tak\u017ce rodziny Solarskich. Zmar\u0142 14 XII 1975 r. Spoczywa na cmentarzu w Przemy\u015blu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOLIDARNO\u015a\u0106 (NIEZALE\u017bNY SAMORZ\u0104DNY ZWI\u0104ZEK ZAWODOWY)<\/strong>, polski ruch spo\u0142eczno-polityczny powsta\u0142y latem 1980 r., wyros\u0142y z protest\u00f3w r\u00f3\u017cnych grup spo\u0142ecze\u0144stwa przeciwko hegemonicznej w\u0142adzy Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w warunkach narastaj\u0105cego kryzysu spo\u0142eczno-gospodarczego kraju. Pierwsze zbiorowe protesty i strajki zorganizowano w dniach 30 VI i 1-2 VII m.in. w WSK Mielec i ZM \u201eUrsus\u201d, a nast\u0119pnie w kilkudziesi\u0119ciu innych zak\u0142adach na terenie kraju, najbardziej intensywnie na Lubelszczy\u017anie i w sierpniu na Wybrze\u017cu, gdzie wytworzy\u0142 si\u0119 g\u0142\u00f3wny o\u015brodek protestu. \u00a0Bezpo\u015bredni\u0105 przyczyn\u0105 wybuchu sprzeciwu by\u0142o wprowadzenie bez zapowiedzi przez rz\u0105d podwy\u017cek cen mi\u0119sa i w\u0119dlin. Pocz\u0105tkowo protestuj\u0105cy zg\u0142aszali postulaty o charakterze ekonomicznym, ale wkr\u00f3tce potem tak\u017ce spo\u0142eczne, gospodarcze i polityczne. W\u0142adzom pa\u0144stwowym udawa\u0142o si\u0119 przez pewien czas uspokaja\u0107 sytuacj\u0119 poprzez zawieranie porozumie\u0144 z poszczeg\u00f3lnymi wi\u0119kszymi komitetami strajkowymi. 10 XI 1980 r. zarejestrowano NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. Uprawomocniono tym samym stworzone ju\u017c nieoficjalnie struktury \u201eS\u201d w poszczeg\u00f3lnych zak\u0142adach przemys\u0142owych i instytucjach (komisje zak\u0142adowe i mi\u0119dzyzak\u0142adowe) oraz organizacje regionalne. W WSK Mielec pierwsze zatrzymania pracy nast\u0105pi\u0142y 30 VI na niekt\u00f3rych wydzia\u0142ach Zak\u0142adu Produkcji Lotniczej i Zak\u0142adu Aparatury Wtryskowej. Po podwy\u017ckach p\u0142ac dla tych wydzia\u0142\u00f3w protestowa\u0142y kolejne wydzia\u0142y, co wygaszano podobnymi metodami. W dniach 4-8 IX, w klimacie strajk\u00f3w w ca\u0142ym kraju, zorganizowano strajk og\u00f3lny na terenie WSK Mielec, a Komitet Strajkowy z Dionizym Dziakiem na czele przedstawi\u0142 ponad 40 postulat\u00f3w do dyrekcji. Protest ten zosta\u0142 zako\u0144czony 8 IX, po podpisaniu porozumienia z dyrekcj\u0105. Do kontroli nad realizacj\u0105 postanowie\u0144 porozumienia Komitet Strajkowy przekszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w Komitet Robotniczy, a nast\u0119pnie w nieoficjalny Komitet Za\u0142o\u017cycielski NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK PZL-Mielec. 27 IX utworzono w Rzeszowie nieoficjalny regionalny Mi\u0119dzyzak\u0142adowy Komitet Za\u0142o\u017cycielski NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d, a 14 X przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do jego struktur KZ NSZZ \u201eS\u201d mieleckiej WSK. Pr\u00f3bowano te\u017c stworzy\u0107 struktur\u0119 bran\u017cow\u0105 KZ NSZZ \u201eS\u201d zak\u0142ad\u00f3w przemys\u0142u lotniczego i silnikowego i powo\u0142ano nieoficjaln\u0105 Tymczasow\u0105 Komisj\u0119 Koordynacyjn\u0105 NSZZ \u201eS\u201d, ale ostatecznie inicjatywa ta nie znalaz\u0142a dostatecznego wsparcia ze strony centrali NSZZ \u201eS\u201d. 28 X ukaza\u0142 si\u0119 pierwszy numer \u201eG\u0142osu Solidarno\u015bci\u201d, wydany przez KZ NSZZ \u201eS\u201d WSK PZL Mielec i odt\u0105d pismo to by\u0142o jego oficjalnym organem prasowym. Tak\u017ce pismo WSK \u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d od 10 XI (rejestracja \u201eS\u201d) zamieszcza\u0142o dodatek \u201eG\u0142os Solidarno\u015bci\u201d, kt\u00f3ry jednak podlega\u0142 cenzurze. W po\u0142owie listopada oficjalne komisje NSZZ \u201eS\u201d dzia\u0142a\u0142y ju\u017c we wszystkich wi\u0119kszych mieleckich zak\u0142adach pracy. Du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 wykazywa\u0142a \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d nauczycielska, kt\u00f3rej liderami byli Andrzej Osnowski i Danuta Maziarska. Z udzia\u0142em przedstawicieli r\u00f3\u017cnych kom\u00f3rek organizacyjnych \u201eSolidarno\u015bci\u201d odby\u0142o si\u0119 spotkanie z w\u0142adzami miasta Mielca, w czasie kt\u00f3rego poruszono najpilniejsze do za\u0142atwienia problemy miasta i regionu. 21 XI odby\u0142y si\u0119 wybory w licz\u0105cej oko\u0142o 20 tysi\u0119cy cz\u0142onk\u00f3w \u201eS\u201d WSK Mielec. W Radzie Nadzorczej znale\u017ali si\u0119: Andrzej Stachowicz – koordynator, Andrzej Lipski, J\u00f3zef Malczy\u0144ski, J\u00f3zef Mrozi\u0144ski, Jan Szyma\u0144ski, Jerzy Tokarz i Mieczys\u0142aw Wszo\u0142ek. \u00a0W kolejnych miesi\u0105cach m.in. spierano si\u0119 z dyrekcj\u0105 WSK o realizacj\u0119 porozumienia, spotykano si\u0119 z w\u0142adzami miasta w sprawie pogarszaj\u0105cego si\u0119 zaopatrzenia, uczestniczono w protestach og\u00f3lnopolskich, wspierano d\u0105\u017cenia do wprowadzenie wszystkich wolnych sob\u00f3t i podzia\u0142u maj\u0105tku zwi\u0105zkowego, \u00a0inicjowano imprezy patriotyczne (m.in. 100-lecie urodzin gen. W. Sikorskiego w Tuszowie Narodowym, 50-lecie powstania i po\u015bwi\u0119cenia lotniska w Mielcu). Uczestniczono w wyborach do w\u0142adz Regionu Rzeszowskiego NSZZ \u201eS\u201d (czerwiec- sierpie\u0144 1981 r.) \u00a0Do zarz\u0105du weszli: J\u00f3zef Kamuda, Edward Stefanowicz, Augustyn Smolik, Andrzej Stachowicz i Wies\u0142aw Woli\u0144ski, do Regionalnej Komisji Rewizyjnej: Ewa Caputa i Tadeusz Dembecki, a ponadto delegatami na zjazd krajowy wybrano: Danut\u0119 Maziarsk\u0105, Andrzeja Osnowskiego i Stanis\u0142awa Stachowicza. R\u00f3wnocze\u015bnie zaostrza\u0142y si\u0119 konflikty z komitetami zak\u0142adowymi PZPR, a sytuacj\u0119 komplikowa\u0142a podw\u00f3jna przynale\u017cno\u015b\u0107 wielu os\u00f3b, kt\u00f3re nale\u017ca\u0142y do PZPR i NSZZ \u201eS\u201d. Zdarza\u0142y si\u0119 przypadki oddawania legitymacji partyjnych. W nocy 12\/13 XII 1981 r. w ca\u0142ej Polsce wprowadzono stan wojenny. \u00a0Internowano m.in. mieleckich \u00a0dzia\u0142aczy NSZZ \u201eS\u201d: Telesfora Beyma, Fryderyka Gaja, Andrzeja Lipskiego, Wies\u0142awa Moczulskiego, Stanis\u0142awa R\u00f3\u017cyckiego, Stanis\u0142awa Stachowicza, \u00a0J\u00f3zefa Szk\u00f3\u0142k\u0119, Jana Szyma\u0144skiego i Czes\u0142awa \u017belazk\u0119, a 16 XII internowano Ryszarda Ratusi\u0144skiego i Franciszka Lesia oraz powt\u00f3rnie Stanis\u0142awa R\u00f3\u017cyckiego za organizowanie strajku. W stanie wojennym \u00a0zdelegalizowana mielecka \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d nie podejmowa\u0142a wi\u0119kszych akcji protestacyjnych. Jedynym licz\u0105cym si\u0119 protestem by\u0142 strajk cz\u0142onk\u00f3w \u201eS\u201d w OBR SK w dniu 13 V 1982 r. Wtedy to szereg os\u00f3b zwolniono z pracy, a Mariana Zi\u0119b\u0119 internowano. (P\u00f3\u017aniej niemal wszyscy zwolnieni zostali przywr\u00f3ceni do pracy.) W latach 1982-1988 dzia\u0142acze b. \u201eSolidarno\u015bci\u201d skupili si\u0119 w Klubie Inteligencji Katolickiej i Duszpasterstwie Ludzi Pracy. Starano sie te\u017c, w miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci, pomaga\u0107 rodzinom internowanych i zwalnianych z pracy dzia\u0142aczy. Kolportowano nielegaln\u0105 pras\u0119 i literatur\u0119 (tzw. \u201edrugiego obiegu\u201d). Od 1988 r. rozpocz\u0119to, jeszcze nieoficjalnie, odbudow\u0119 struktur NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. 17 IV 1989 r. ponownie zalegalizowano NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d, kt\u00f3rej \u00a0przyw\u00f3dztwo powierzono Lechowi Wa\u0142\u0119sie. Dzia\u0142acze pozostaj\u0105cy w opozycji do L. Wa\u0142\u0119sy utworzyli NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107 80\u201d. W odrodzonej mieleckiej \u201eS\u201d powsta\u0142y dwa silne zespo\u0142y: Komisja Zak\u0142adowa przy WSK i Komitet Obywatelski, a ponadto w poszczeg\u00f3lnych zak\u0142adach pracy odrodzi\u0142y si\u0119 kom\u00f3rki organizacyjne, ale ju\u017c przy zdecydowanie mniejszej ilo\u015bci cz\u0142onk\u00f3w. KZ \u201eS\u201d w WSK nie tylko podj\u0105\u0142 sprawy zwi\u0105zkowe, ale tak\u017ce w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142ania zwi\u0105zane z zarz\u0105dzaniem przedsi\u0119biorstwem. M.in. poparto wyb\u00f3r J.M. Szyma\u0144skiego na dyrektora naczelnego WSK, a nast\u0119pnie przyczyniono si\u0119 do jego odwo\u0142ania, co spowodowa\u0142o konflikt pomi\u0119dzy czo\u0142owymi dzia\u0142aczami \u201eS\u201d. W latach 90. wielokrotnie protestowano (strajki, manifestacje, wiece) przeciwko degradacji WSK i wspierano dzia\u0142ania naprawcze, o ile nie mia\u0142o to zwi\u0105zku ze zbiorowym zwalnianiem pracownik\u00f3w lub nie narusza\u0142o istotnych interes\u00f3w zwi\u0105zkowych.(Zob. Strajki w t. 2.) Dbano te\u017c o o duchowe wsparcie dzia\u0142alno\u015bci, m.in. 13 I 1991 r. zorganizowano w ko\u015bciele \u015bw. Mateusza \u00a0uroczysto\u015bci z okazji 2. rocznicy powo\u0142ania KZ NSZZ \u201eS\u201d WSK i po\u015bwi\u0119cono sztandar. Drug\u0105 siln\u0105 grup\u0105 \u201eS\u201d by\u0142 Komitet Obywatelski, kt\u00f3ry powsta\u0142 4 IV 1989 r. g\u0142\u00f3wnie w celu uczestnictwa w wyborach samorz\u0105dowych. Jego liderem by\u0142 W\u0142adys\u0142aw Bieniek. (Zob. Komitet Obywatelski Solidarno\u015b\u0107 w t. 1.). W wyborach do Sejmu w 1989 r. wybrano na pos\u0142a kandydata KO Stanis\u0142awa Padyku\u0142\u0119. W wyborach do Rady Miejskiej w kadencji 1990-1994 KO uzyska\u0142 23 mandaty (na 36), a jego liderom powierzono funkcje: przewodnicz\u0105cego Rady (Andrzej Osnowski), prezydenta miasta (W\u0142adys\u0142aw Bieniek) i zast\u0119pcy prezydenta (Marian Strycharz). W 1992 r. powsta\u0142a kom\u00f3rka organizacyjna o charakterze rejonowym \u2013 Delegatura NSZZ \u201eS\u201d w Mielcu, kt\u00f3rej przewodnicz\u0105c\u0105 zosta\u0142a Urszula Mali\u0144ska. Konflikty w kierownictwie krajowym \u201eS\u201d oraz zawirowania w rz\u0105dzie i parlamencie spowodowa\u0142y spadek poparcia spo\u0142ecze\u0144stwa polskiego dla NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. Da\u0142o si\u0119 to zauwa\u017cy\u0107 tak\u017ce w Mielcu. W wyborach do Rady Miejskiej na kadencj\u0119 1994-1998 cz\u0142onkowie \u201eS\u201d, wchodz\u0105cy w sk\u0142ad Koalicji Samorz\u0105dowej Prawicy, uzyskali 7 mandat\u00f3w. Uda\u0142o im si\u0119 jednak porozumie\u0107 z innymi ugrupowaniami centroprawicowymi i wej\u015b\u0107 do kierownictwa samorz\u0105du miejskiego. Andrzej Osnowski zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym Rady, Aleksander Kope\u0107 \u2013 wiceprzewodnicz\u0105cym Rady, a Marianowi Strycharzowi i Krzysztofowi Popio\u0142kowi powierzono funkcje zast\u0119pc\u00f3w prezydenta miasta Mielca. W 1996 r. uda\u0142o si\u0119 krajowym w\u0142adzom \u201eS\u201d zjednoczy\u0107 lub uzyska\u0107 wp\u0142yw na wi\u0119kszo\u015b\u0107 ugrupowa\u0144 prawicowych poprzez utworzenie Akcji Wyborczej Solidarno\u015b\u0107 (AWS), a w 1998 r. partii politycznej Ruch Spo\u0142eczny AWS. Mielecka kom\u00f3rka organizacyjna AWS powsta\u0142a 16 IX 1996 r., a jej podstawowym zadaniem by\u0142o koordynowanie dzia\u0142a\u0144 AWS na terenie regionu mieleckiego. Przewodnicz\u0105c\u0105 zosta\u0142a Urszula Mali\u0144ska z NSZZ \u201eS\u201d MPGK. (Zob. AWS \u2013 Akcja Wyborcza Solidarno\u015b\u0107 w t. 1.). W wyborach samorz\u0105dowych w 1998 r. (kadencja 1998-2002) AWS uzyska\u0142a najwi\u0119cej mandat\u00f3w w Radzie Powiatu Mielec (22) i Radzie Miejskiej (14). Nie uda\u0142o si\u0119 jej jednak stworzy\u0107 koalicji z \u017cadnym z ugrupowa\u0144 i przesz\u0142a do opozycji. R\u00f3wnocze\u015bnie jednak W\u0142adys\u0142aw Ortyl, startuj\u0105cy z listy NSZZ \u201eS\u201d, zosta\u0142 wybrany radnym \u00a0Sejmiku Podkarpackiego. 16 VIII 2000 r. do Mielca przyby\u0142 Marian Krzaklewski – kandydat AWS na urz\u0105d prezydenta RP. Spotka\u0142 si\u0119 z mieszka\u0144cami Mielca na placu AK oraz z przedsi\u0119biorcami w Inkubatorze Przedsi\u0119biorczo\u015bci. 10 XI 2000 r., \u00a0dla uczczenia 20 rocznicy powstania \u201eSolidarno\u015bci\u201d, na terenie przed ko\u015bcio\u0142em Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu ods\u0142oni\u0119to i po\u015bwi\u0119cono tablic\u0119 pami\u0105tkow\u0105. W wyborach samorz\u0105dowych w 2002 r. cz\u0142onkowie \u201eS\u201d startowali z kilku list wyborczych, najwi\u0119cej z listy KW Liga Polskich Rodzin oraz listy KW Prawo Rodzina Samorz\u0105dno\u015b\u0107, ale ponownie pozostali w opozycji. W 2005 r. w ca\u0142ym kraju uroczy\u015bcie obchodzono 25 rocznic\u0119 powstania NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. Uroczysto\u015bci 25-lecia NSZZ \u201eS\u201d Regionu Rzeszowskiego odby\u0142y si\u0119 25 VI w Mielcu. Chciano w ten spos\u00f3b przypomnie\u0107, \u017ce ruch solidarno\u015bciowy mia\u0142 swoje pocz\u0105tki w Mielcu ju\u017c 30 VI i 1 VIII 1980 r., a wi\u0119c wcze\u015bniej ni\u017c w Lubelskiem i na Wybrze\u017cu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOLOCH JANINA<\/strong>, urodzona 3 IV 1932 r. w Denain (Francja), w rodzinie polskich emigrant\u00f3w. Po II wojnie \u015bwiatowej dzia\u0142a\u0142a w Organizacji Polskiej Obywatelskiej (OPO) we Francji, pomagaj\u0105cej Polakom w wyje\u017adzie do kraju. W 1952 r. wsp\u00f3lnie z m\u0119\u017cem Stanis\u0142awem zamieszkali w Douchy-les-Mines ko\u0142o Valenciennes. Zaj\u0119\u0142a si\u0119 domem i wychowaniem dzieci, a potem wnuk\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie po obj\u0119ciu przez m\u0119\u017ca funkcji mera miasta zaanga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 na rzecz mieszka\u0144c\u00f3w miasta. By\u0142a jedn\u0105 z pierwszych os\u00f3b, kt\u00f3re wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142y z Mielcem, a nast\u0119pnie doprowadzi\u0142y do podpisania w 1990 r. umowy o wsp\u00f3\u0142pracy partnerskiej Douchy-les-Mines z Mielcem. Odt\u0105d systematycznie organizowa\u0142a wycieczki mieszka\u0144c\u00f3w Douchy do Polski (wczasy w Krynicy i Zakopanem, odwiedzenie Mielca) oraz kierowa\u0142a organizacj\u0105 pobytu mieleckich grup w Douchy. Wielokrotnie odwiedza\u0142a Mielec jako cz\u0142onek oficjalnej delegacji Douchy i uczestniczy\u0142a w rozmowach na temat kierunk\u00f3w wsp\u00f3\u0142pracy obu miast.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOLOCH STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 21 X 1926 r. w Somain (Francja), w rodzinie polskich emigrant\u00f3w. Od m\u0142odo\u015bci pracowa\u0142 w miejscowej kopalni wegla, a od 1954 r. w hucie Denain. W 1952 r. zamieszka\u0142 z rodzin\u0105 w Douchy-les-Mines. W 1965 r. zosta\u0142 wybrany wicemerem miasta, a w 1977 r. merem Douchy-les-Mines i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 nieprzerwanie do 2001 r. Przez wiele lat by\u0142 te\u017c prezydentem Zwi\u0105zku Miast Regionu Valenciennes z siedzib\u0105 w Valenciennes. By\u0142 g\u0142\u00f3wnym or\u0119downikiem nawi\u0105zania wsp\u00f3\u0142pracy Douchy z Mielcem, a nast\u0119pnie wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 umowy partnerskiej tych miast i jej dwukrotnym sygnatariuszem \u2013 w 1990 r. i w 2000 r. (z okazji 10-lecia wsp\u00f3\u0142pracy). Wielokrotnie przewodniczy\u0142 oficjalnej delegacji Douchy odwiedzaj\u0105cej Mielec w celu om\u00f3wienia rozwoju wsp\u00f3\u0142pracy obu miast. By\u0142 organizatorem wielu tournee mieleckich zespo\u0142\u00f3w artystycznych po Francji i oraz zespo\u0142\u00f3w artystycznych z Douchy w Mielcu. W 1997 r., w czasie fina\u0142owego koncertu \u201eDni Douchy-les-Mines w Mielcu\u201d, otrzyma\u0142 z r\u0105k prezydenta miasta Mielca Janusza Chodorowskiego Medal \u201ePrzyjaciel Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142 5 VI 2012 r. Spoczywa na cmentarzu w Douchy-les-Mines.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOLSKIEGO LUDWIKA (ULICA)<\/strong>, do jesieni 2005 r. powiatowa, a aktualnie miejska ulica o d\u0142ugo\u015bci 461 m na osiedlu J. Kusoci\u0144skiego. Biegnie od al. Niepodleg\u0142o\u015bci, w kierunku p\u00f3\u0142nocno-zachodnim, wzd\u0142u\u017c teren\u00f3w sportowo-rekreacyjnych, do ul. E. Biernackiego. Krzy\u017cuje si\u0119 z ul. L. Staffa, Grunwaldzk\u0105 i M. Ossoli\u0144skiego. Jej pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 (do zbiegu z ul. Ossoli\u0144skiego, powsta\u0142a w latach 50., w ramach rozbudowy osiedla fabrycznego WSK, a 26 VI 1957 r. otrzyma\u0142a patrona. Druga cz\u0119\u015b\u0107 zosta\u0142a zbudowana w latach 60., ale d\u0142ugoletnie intensywne u\u017cytkowanie zniszczy\u0142o j\u0105 zupe\u0142nie. Odmieni\u0142a diametralnie na korzy\u015b\u0107 dopiero gruntowna modernizacja (zmiana kszta\u0142tu, nowa nawierzchnia, chodniki), przeprowadzona na wiosn\u0119 2006 r. Spaceruj\u0105cy tutaj widz\u0105 po jej wschodniej stronie wielorodzinne kolorowe budynki mieszkalne i zesp\u00f3\u0142 obiekt\u00f3w Szko\u0142y Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki i J. Wigury z rze\u017ab\u0105 \u201eZwyci\u0119zca\u201d przed wej\u015bciem, za\u015b od zachodniej strony \u2013 park z rze\u017abami \u201eSymfonia\u201d i \u201eMuza\u201d oraz budynkiem Biblioteki Miejskiej SCK w tle, a dalej stadion sportowy pami\u0119taj\u0105cy wielkie tryumfy pi\u0142karzy \u201eStali\u201d Mielec i czekaj\u0105cy na rych\u0142y remont oraz remontowana hala sportowa w otoczeniu zieleni parkowej. Przy zbiegu z ul. E. Biernackiego dominuje estetyczna bry\u0142a Hotelu Polskiego i monumentalna rze\u017aba \u201eMiotacz\u201d. Trzeba te\u017c doda\u0107, \u017ce przez ponad 20 lat w czwartki i soboty ul. Solskiego by\u0142 bodaj najbardziej ruchliw\u0105 w mie\u015bcie, bowiem na obiektach sportowych czynny by\u0142 bardzo popularny bazar.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patronem ulicy<\/strong>\u00a0jest LUDWIK SOLSKI, a w\u0142a\u015bciwie Ludwik Napoleon Sosnowski (1855-1954) \u2013 jeden z najwybitniejszych i najwszechstronniejszych polskich aktor\u00f3w teatralnych. Gra\u0142 ze szczeg\u00f3lnym powodzeniem role charakterystyczne zar\u00f3wno w dramatach jak i komediach. By\u0142 dyrektorem i re\u017cyserem, m.in. Teatru Miejskiego w Krakowie w latach 1905-1913. Obdarzony m.in. tytu\u0142em doktora h.c. Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie.<\/p>\r\n

SO\u0141DRYK J\u00d3ZEF,<\/b> urodzony 19 VIII 1926 r. w Bratowie, syn Franciszka i J\u00f3zefy. Treningi bokserskie rozpocz\u0105\u0142 w 1942 r. w Lublinie, w czasie okupacji hitlerowskiej. Po wojnie by\u0142 zawodnikiem WKS Lublinianka. Startowa\u0142 w wadze lekkiej, stoczy\u0142 336 walk. Ponadto gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w II dru\u017cynie Lublinianki Lublin. W czasie wyst\u0119powania na ringach uko\u0144czy\u0142 kurs instruktora pi\u0119\u015bciarstwa. Prac\u0119 trenersk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1962 r. w II-ligowej Sp\u00f3jni Zi\u0119bice, gdzie szkoli\u0142 m.in. p\u00f3\u017aniejszych wybitnych polskich bokser\u00f3w: Mariana Kasprzyka i Tadeusza Walaska. W 1960 r. zosta\u0142 sprowadzony do II-ligowej Stali Mielec, walcz\u0105cej o wej\u015bcie do ekstraklasy. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119. W 1963 r. uzyska\u0142 kwalifikacje trenera II klasy i jeszcze w tym\u00a0 samym roku uko\u0144czy\u0142 w AWF Warszawa kurs trenera I klasy. W Mielcu pracowa\u0142 do 1970 r., kiedy to rozwi\u0105zano sekcj\u0119 boksersk\u0105. Wr\u00f3ci\u0142 do Zi\u0119bic, gdzie ponownie szkoli\u0142 bokser\u00f3w. Kolejnym miejsce pracy by\u0142 Sanok, gdzie w latach 1983-1984 trenowa\u0142 bokser\u00f3w tamtejszej Stali. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Zmar\u0142 27 V 2007 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi (CKKJ).\u00a0<\/p>\r\n

SO\u0141DYGA JAN (KSI\u0104DZ, MICHALITA),<\/b> urodzony 25 V 1950 r. w J\u00f3zefowie, powiat mielecki, syn Paw\u0142a i Stanis\u0142awy z domu Kope\u0107. Ucz\u0119szcza\u0142 do szko\u0142y \u015bredniej w Mielcu, a nast\u0119pnie do Ni\u017cszego Seminarium Duchownego w Miejscu Piastowym. Od 16 VII 1969 r. rozpocz\u0105\u0142 nowicjat, a 15 VIII 1971 r. z\u0142o\u017cy\u0142 pierwsze \u015bluby zakonne. Studiowa\u0142 w Instytucie Filozoficzno-Teologicznym Ksi\u0119\u017cy Misjonarzy w Krakowie i po zako\u0144czeniu studi\u00f3w przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie w dniu 20 V 1978 r. Jako wikariusz pracowa\u0142 w\u00a0 parafii \u015bw. Miko\u0142aja Biskupa w Tulig\u0142owach i parafii pw. \u015bw. Micha\u0142a Archanio\u0142a \u2013 Wydzia\u0142 Duszpasterstwa Misyjnego w Pawlikowicach. W styczniu 1981 r. zosta\u0142 wys\u0142any do Hiszpanii w celu opanowania j\u0119zyka kastylijskiego, potrzebnego do planowanej pracy na misjach w Paragwaju. W maju 1981 r.t przyby\u0142 do Paragwaju i zosta\u0142 skierowany do miejscowo\u015bci Talawera, gdzie w 1981 r. otwarto pierwszy w Ameryce Po\u0142udniowej dom i nowicjat michalit\u00f3w. W plac\u00f3wce tej zosta\u0142 wybrany mistrzem nowicjatu i trenerem m\u0142odych. Zgin\u0105\u0142 w wypadku samochodowym 22 XII 1983 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu w Cassila. Dla upami\u0119tnienia dzia\u0142alno\u015bci ks. Jana Sa\u0142adygi za\u0142o\u017cony w Talavera w 1995 r. dom zakonny otrzyma\u0142 jego imi\u0119.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SO\u0141OWIANIUK HELENA (z domu KOZ\u0141OWSKA)<\/strong>, urodzona\u00a0 7 V 1943 r. w Brzozowym Borku, woj. podlaskie, c\u00f3rka Witolda Koz\u0142owskiego i Anny z domu Szubzda. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Suchowoli (obecnie Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. B\u0142. Ks. Jerzego Popie\u0142uszki) z matur\u0105 w 1961 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Opolu (obecnie Uniwersytet Opolski) i w 1965 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra filologii rosyjskiej. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a jako nauczycielka w Technikum Ekonomicznym w Raciborzu. Po przeniesieniu si\u0119 do Mielca w 1968 r. zosta\u0142a zatrudniona w Technikum Ekonomicznym, przekszta\u0142conym p\u00f3\u017aniej na Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych. W nauczaniu j\u0119zyka rosyjskiego uzyskiwa\u0142a bardzo dobre wyniki, czego potwierdzeniem by\u0142y pomy\u015blnie zdawane przez abiturient\u00f3w egzaminy maturalne (w latach 70. j\u0119zyk rosyjski by\u0142 cz\u0119sto wybierany do zdawania na maturze) oraz bardzo dobre wyniki podopiecznych w olimpiadach przedmiotowych j\u0119zyka rosyjskiego. W niema\u0142ym stopniu pomocna by\u0142a klasopracownia j\u0119zykowa, kt\u00f3rej by\u0142a organizatork\u0105 i opiekunk\u0105. W 1976 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego, a w 1979 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Przedmiotowo-Metodyczne w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Piotrkowie Trybunalskim. W 1981 r. zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona tytu\u0142em profesora szko\u0142y \u015bredniej. Od 1992 r. do 2002 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu i nast\u0119pnie przesz\u0142a na emerytur\u0119. Spo\u0142ecznie udziela\u0142a si\u0119 w Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego i by\u0142a prezesem ko\u0142a w ZSE. Za szczeg\u00f3lne osi\u0105gni\u0119cia dydaktyczno-wychowawcze i organizatorskie by\u0142a wielokrotnie wyr\u00f3\u017cniana, m.in. otrzyma\u0142a Nagrod\u0119 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania II stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SO\u0141TYK TADEUSZ<\/strong>, urodzony 30 VIII 1909 r. w Radomiu. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1934 r. Zosta\u0142 zatrudniony w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych w Warszawie jako konstruktor, a pod koniec lat 30. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego konstruktora. \u00a0Uczestniczy\u0142 w pracach nad samolotem PZL-23 Kara\u015b i samolotem PZL-46 Sum. By\u0142 tak\u017ce pasjonatem \u017ceglarstwa. Projektowa\u0142 \u0142odzie, jachty i bojery. Startowa\u0142 w regatach. Bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. i walczy\u0142 m.in. pod Kockiem. Zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli niemieckiej, ale uda\u0142o mu si\u0119 uciec. \u00a0Do ko\u0144ca okupacji ukrywa\u0142 si\u0119 na wsi i pomaga\u0142 w pracach polowych. Jesieni\u0105 1944 r. podj\u0105\u0142 si\u0119 zorganizowania w Lublinie pierwszego powojennego lotniczego biura konstrukcyjnego. W utworzonych Lotniczych Warsztatach Do\u015bwiadczalnych zosta\u0142 mianowany g\u0142\u00f3wnym konstruktorem. W latach 1945-1949, po przeniesieniu LWD do \u0141odzi, kierowa\u0142 zespo\u0142em projektant\u00f3w samolot\u00f3w lekkich LWD Szpak i LWD \u017bak, samolotu szkolno-treningowego LWD Junak i wielozadaniowego LWD Mi\u015b. (W latach 1947-1948 w mieleckiej wytw\u00f3rni samolot\u00f3w wyprodukowano 10 sztuk LWD Szpak 4T.) Po rozwi\u0105zaniu zespo\u0142u LWD przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Instytutu Lotnictwa w Warszawie. W 1950 r. zosta\u0142 oddelegowany do mieleckiej WSK w celu nadzorowania seryjnej produkcji samolot\u00f3w \u201eJunak-2\u201d. W 1952 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem Biura Konstrukcyjnego IL w Warszawie. Odt\u0105d dla swoich nowych konstrukcji u\u017cywa\u0142 oznaczenia TS – inicja\u0142\u00f3w imienia i nazwiska. W 1955 r. odby\u0142 si\u0119 pierwszy oblot samolotu szkolno-treningowego TS-8 Bies, a w latach 1957-1961 wyprodukowano w WSK Mielec 239 egzemplarzy tego samolotu (odmiany BII i BIII). W latach 1956-1957 pilot Andrzej Ab\u0142amowicz ustanowi\u0142 na tym samolocie 2 rekordy \u015bwiatowe w klasie C-1c w grupie I i klasie C-1d w grupie I, a pilot Ludwik Natkaniec 1 rekord w klasie C-1c w grupie I. Szerzej w ha\u015ble TS-8 Bies. W 1957 r. biuro konstrukcyjne T. So\u0142tyka przeniesiono do O\u015brodka Konstrukcji Lotniczych WSK \u2013 Ok\u0119cie. Tam powsta\u0142 pierwszy polski odrzutowy samolot szkolno-treningowy TS-11 Iskra. Jego oblot nast\u0105pi\u0142 w 1960 r. W latach 1960-1987 WSK Mielec wyprodukowa\u0142a 423 egzemplarze tego samolotu i cz\u0119\u015b\u0107 z nich jest \u00a0do dzi\u015b u\u017cywana w szkoleniu polskich pilot\u00f3w wojskowych. Na tym samolocie w 1964 r. piloci Andrzej Ab\u0142amowicz i Ludwik Natkaniec ustanowili po 2 rekordy \u015bwiata w klasie C-1d w grupie III. Szerzej w ha\u015ble TS-11 Iskra. W latach 60. T. So\u0142tyk pracowa\u0142 nad projektami m.in. nadd\u017awi\u0119kowego samolotu szkolno-bojowego TS-16 Grot i rolniczego TS-17 Pelikan, ale ostatecznie do ich realizacji nie dosz\u0142o. Od 1967 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Przemys\u0142owego Instytutu Automatyki i Pomiar\u00f3w, a tam zajmowa\u0142 si\u0119 automatyk\u0105 okr\u0119tow\u0105. W latach 80. by\u0142 konsultantem projekt\u00f3w samolot\u00f3w PZL-130 Orlik i I-22 Iryda, produkowanego p\u00f3\u017aniej w WSK Mielec. Przez szereg lat by\u0142 cz\u0142onkiem Krajowej Rady Lotnictwa. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 konstruktorsk\u0105 by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie oraz na Politechnice \u0141\u00f3dzkiej, Gda\u0144skiej i Warszawskiej. W 1955 r. zosta\u0142 docentem w Instytucie Lotnictwa, a w 1975 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 profesora nauk technicznych. Napisa\u0142 pi\u0119\u0107 ksi\u0105\u017cek, m.in. wspomnieniow\u0105 Dwa \u017cywio\u0142y, dwie pasje<\/em>. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1992 r. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Nagrod\u0105 Pa\u0144stwow\u0105 II stopnia (za samolot LWD Junak) i Nagrod\u0105 MON I stopnia (za samolot TS-11 Iskra). Zmar\u0142 14 VII 2004 r. Spoczywa na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SO\u0141TYS STANIS\u0141AW (vel Stanis\u0142aw Lechnicki)<\/strong>, urodzony 1 XII 1921 r., syn Micha\u0142a i Jadwigi. W czasie nauki w szkole powszechnej w Radomiu wst\u0105pi\u0142 do ZHP. Absolwent gimnazjum w Katowicach, matur\u0119 zda\u0142 w 1939 r. Na pocz\u0105tku wojny obronnej 1939 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do wojska i bra\u0142 udzia\u0142 w walkach pod Lwowem, a nast\u0119pnie przez Rumuni\u0119 i Ba\u0142kany przedosta\u0142 si\u0119 do Francji. Tam uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Piechoty w Guer oraz kurs zast\u0119pc\u00f3w dow\u00f3dc\u00f3w pluton\u00f3w przy 2. batalionie strzelc\u00f3w i otrzyma\u0142 stopie\u0144 sier\u017canta podchor\u0105\u017cego. Po kl\u0119sce wojsk francuskich ewakuowa\u0142 si\u0119 do Anglii. Po przej\u015bciu przeszkolenia dywersyjno-bojowego, w nocy z 26 na 27 I 1943 r. jako \u201ecichociemny\u201d zosta\u0142 przerzucony samolotem Halifax na ziemi\u0119 kieleck\u0105. Przez pewien czas pod nazwiskiem \u201eStanis\u0142aw Lechnicki\u201d przebywa\u0142 w Warszawie i Krakowie, a nast\u0119pnie otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do Inspektoratu AK Mielec na funkcj\u0119 oficera do zada\u0144 specjalnych. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimami \u201eW\u00f3jt\u201d i \u201eSowa\u201d. Rozkazem Naczelnego Wodza z 15 IV 1943 r. awansowano go do stopnia porucznika. Uczestniczy\u0142 m.in. w przygotowaniu akcji rozbicia wi\u0119zienia w Mielcu, kierowaniu akcjami przyjmowania zrzut\u00f3w oraz wykonywaniu wyrok\u00f3w. 14 X 1943 r. zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony w Tarnobrzegu, ale w czasie przewo\u017cenia kolej\u0105 zdo\u0142a\u0142 uciec. \u00a0Po raz drugi wpad\u0142 w r\u0119ce gestapo przy ob\u0142awie wok\u00f3\u0142 dworu Przybysz. Zosta\u0142 przewieziony do aresztu gestapo w Mielcu, bestialsko przes\u0142uchiwany i rozpoznany. Pr\u00f3ba odbicia go w Mielcu zako\u0144czy\u0142a si\u0119 tragicznym niepowodzeniem. Przewieziono go do wi\u0119zienia na zamku w Rzeszowie i tam torturowano, chc\u0105c wydoby\u0107 zeznania o ruchu oporu. 8 VI 1944 r. zosta\u0142 zamordowany w celi. Jego prochy ekshumowano w 1948 r. i umieszczono na cmentarzu w Sandomierzu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SO\u0141TYS STANIS\u0141AW BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 19 XII 1946 r. w Radgoszczy ko\u0142o Tarnowa, syn Boles\u0142awa i Cecylii z domu Dykas. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Elektryczne (specjalno\u015b\u0107: elektrotechnika przemys\u0142owa) w Stargardzie Szczeci\u0144skim z matur\u0105 w 1968 r. i tytu\u0142em technika elektryka. W latach 1962-1976 pracowa\u0142 w Kolejowych Zak\u0142adach Zabezpieczenia Ruchu i \u0141\u0105czno\u015bci PKP w Stargardzie Szczeci\u0144skim. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Elektrycznym Politechniki Szczeci\u0144skiej (specjalno\u015b\u0107: elektrotechnika przemys\u0142owa) i w 1975 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera elektryka. W 1976 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i do 1993 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec na stanowiskach: specjalisty technologa, kierownika sekcji technologicznej i zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Elektrociep\u0142owni (od X 1982 r.). Po restrukturyzacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika Wydzia\u0142u Utrzymania Ruchu oraz dyrektora Zak\u0142adu Elektrociep\u0142owni (1991), funkcjonuj\u0105cego jako wydzielony zak\u0142ad WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, dzia\u0142aj\u0105cy na pe\u0142nym wewn\u0119trznym rozrachunku finansowym. W dalszej cz\u0119\u015bci restrukturyzacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i przekszta\u0142cania wydzia\u0142\u00f3w w sp\u00f3\u0142ki prawa handlowego, od 1 V 1993 r. zosta\u0142 prezesem Zarz\u0105du Elektrociep\u0142owni \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. Pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 11 XII 2000 r., wnosz\u0105c du\u017cy wk\u0142ad w organizacj\u0119 sp\u00f3\u0142ki oraz jej dostosowanie do nowych warunk\u00f3w rynkowych i spo\u0142eczno-ekonomicznych. W okresie od 12 do 28 XII 2000 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o., a od 29 XII 2000 r. do 11 II 2001 r. otrzymywa\u0142 \u015bwiadczenia przedemerytalne. 12 II 2001 r. zosta\u0142 ponownie prezesem Zarz\u0105du Elektrociep\u0142owni Sp. z o.o. w Mielcu. Nast\u0119pnie, po wykupieniu wi\u0119kszo\u015bciowego pakietu udzia\u0142\u00f3w Sp\u00f3\u0142ki przez firmy zagraniczne, by\u0142 kr\u00f3tko wiceprezesem, a p\u00f3\u017aniej powierzono mu funkcj\u0119 prezesa. Uczestniczy\u0142 w modernizacji i unowocze\u015bnianiu elektrociep\u0142owni z udzia\u0142em firmy ameryka\u0144skiej (2003). Do 30 IV 2022 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Elektrociep\u0142owni Mielec Sp. z o.o., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SO\u0141TYS WITALIS<\/strong>, urodzony 11 X 1930 r. w Anton\u00f3wce (Kresy Wschodnie), syn Andrzeja i Marianny z B\u0142aszczak\u00f3w. W Wojsku Polskim s\u0142u\u017cy\u0142 w latach 1951-1985. Uko\u0144czy\u0142 Techniczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Wojsk Lotniczych w Zamo\u015bciu. Pe\u0142ni\u0142 funkcje sztabowe i dow\u00f3dcze, m.in. by\u0142 oficerem (w stopniu majora) 21 Przedstawicielstwa Wojskowego przy WSK PZL-Mielec. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Po przej\u015bciu w stan spoczynku zg\u0142osi\u0142 akces do Ko\u0142a Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych w Mielcu. Otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Zmar\u0142 29 IX 1992 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"SONDEJ TOMASZ ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 18 VIII 1975 r. w Mielcu, syn Bronis\u0142awa i J\u00f3zefy z Mokrzyckich. Absolwent Technikum Budowlanego w Mielcu z matur\u0105 w 1995 r. Przygod\u0119 z pi\u0142k\u0105 r\u0119czn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w VII klasie szko\u0142y podstawowej. Kontynuowa\u0142 j\u0105 w szkole \u015bredniej jako junior, trenuj\u0105c z pierwsz\u0105 dru\u017cyn\u0105. Nast\u0119pnym etapem by\u0142a gra w drugoligowej dru\u017cynie AZS WSP Rzesz\u00f3w, z kt\u00f3r\u0105 wyst\u0119powa\u0142 na Akademickich Mistrzostwach Polski i Mistrzostwach Polski Szk\u00f3\u0142 Wy\u017cszych.\u00a0 Studiowa\u0142 wychowanie fizyczne na Wydziale Wychowania Fizycznego Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej (od 2001 r. Uniwersytet Rzeszowski) i w 2001 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce studia podyplomowe na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie z licencj\u0105 trenera pi\u0142ki r\u0119cznej.\u00a0 Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 2002 r. jako nauczyciel wychowania fizycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 im. st. sier\u017c. pilota Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego w Mielcu i nadal tam pracuje. Posiada stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. R\u00f3wnocze\u015bnie od 2001 r. pracuje z m\u0142odzie\u017c\u0105 m\u0119sk\u0105 w SPR Stal Mielec. Wa\u017cniejsze sukcesy prowadzonych zespo\u0142\u00f3w pi\u0142ki r\u0119cznej to: wielokrotne mistrzostwo wojew\u00f3dztwa podkarpackiego w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych, dwukrotny p\u00f3\u0142fina\u0142 mistrzostw Polski w kategorii junior\u00f3w, 5. miejsce w finale Mistrzostw Polski Junior\u00f3w Starszych w Kielcach (2013 r.) Wychowa\u0142 grup\u0119 pi\u0142karzy r\u0119cznych graj\u0105cych w ekstraklasie lub I lidze, m.in. Damiana Krzysztofika, Piotra Kr\u0119p\u0119, Dawida Rusina, Micha\u0142a Gasina, Piotra Gasina, Damiana Misiewicza i Filipa Jarosza. W 2015 r. zosta\u0142 trenerem ekstraklasowej Stali Mielec i osi\u0105gn\u0105\u0142 z ni\u0105 4. miejsce w\u00a0 finale Pucharu Polski w Warszawie. W sezonie 2015\/2016 zesp\u00f3\u0142 senior\u00f3w zosta\u0142 utrzymany w ekstraklasie, a w sezonach 2016\/2017 i 2017\/2018 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 drugiego trenera. W sezonie 2018\/2019 prowadzi\u0142 dru\u017cyn\u0119 jako I trener od I 2019 r. do II 2019 r. Przed meczem nr 19 przekaza\u0142 zesp\u00f3\u0142 nowemu I trenerowi, a sam wr\u00f3ci\u0142 do szkolenia m\u0142odzie\u017cy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOSI\u0143SKI MARIUSZ<\/strong>, urodzony 3 V 1976 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Ewy z domu Le\u015bniak. Absolwent Technikum Budowlanego w Chorzelowie ko\u0142o Mielca, matur\u0119 zda\u0142 w 1996 r. W latach 1991-1996 by\u0142 cz\u0142onkiem ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d RCK (p\u00f3\u017aniej MOK) w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 \u00a0Pa\u0144stwowe Pomaturalne Studium Kszta\u0142cenia Animator\u00f3w Kultury i Bibliotekarzy w Kro\u015bnie (specjalno\u015b\u0107 \u2013 taniec) w 1998 r. oraz studiowa\u0142 na Uniwersytecie Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie (kierunek \u2013 animator i mened\u017cer kultury, specjalno\u015b\u0107 \u2013 taniec). W tym czasie by\u0142 tancerzem i instruktorem w Studio Ta\u0144ca \u201ePodkarpacie\u201d w Ja\u015ble, prowadzi\u0142 zaj\u0119cia rytmiczno-taneczne w przedszkolach w Kro\u015bnie i Rymanowie oraz by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem imprez. W 2000 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w SOKiS w Chorzelowie, m.in. za\u0142o\u017cy\u0142 Klub Ta\u0144ca Towarzyskiego \u201eTakt\u201d, organizowa\u0142 letnie i zimowe konie taneczne oraz by\u0142 cz\u0142onkiem zespo\u0142\u00f3w tanecznych w tej plac\u00f3wce. Rozpocz\u0105\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z \u00a0przedszkolami i szko\u0142ami w Mielcu i jego okolicach. R\u00f3wnocze\u015bnie od 2000 r. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z GOKSiT w Przec\u0142awiu, m.in. prowadzi\u0142 grup\u0119 baletow\u0105 przy Orkiestrze D\u0119tej z Dobrynina i dzieci\u0119ce pary taneczne, utworzy\u0142 Szko\u0142\u0119 Ta\u0144ca \u201ePrestige\u201d oraz zainicjowa\u0142 i wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 Turniej Ta\u0144ca Towarzyskiego \u201ePrzec\u0142awska Cza-cza\u201d. W latach 2005-2011 prowadzi\u0142 w GOK w Padwi Narodowej r\u00f3\u017cne formy ta\u0144ca towarzyskiego. Od 2005 r. jest wsp\u00f3\u0142organizatorem Og\u00f3lnopolskiego Turnieju Ta\u0144ca Towarzyskiego w Mielcu. \u00a0W 2008 r. rozpocz\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Samorz\u0105dowym Centrum Kultury w Mielcu, tworz\u0105c Szko\u0142\u0119 Ta\u0144ca Towarzyskiego \u201eGALA\u201d MIELEC (pary sportowe w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych). W 2009 r. rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 CENTRUM TA\u0143CA GALA Mariusz Sosi\u0144ski, a w 2010 r. doprowadzi\u0142 do utworzenia Stowarzyszenia Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ta\u0144ca GALA Mielec 2010 r. W 2011 r. uko\u0144czy\u0142 instruktorski kurs kwalifikacyjny ta\u0144ca towarzyskiego Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W turniejach ta\u0144ca towarzyskiego prowadzone przeze\u0144 pary wywalczy\u0142y szereg licz\u0105cych si\u0119 sukces\u00f3w, m.in. kilka razy zdoby\u0142y mistrzostwo okr\u0119gu podkarpackiego, a para Magdalena Wieczerzak \u2013 Dawid Drop zdoby\u0142a jako pierwsza w Mielcu klas\u0119 mistrzowsk\u0105 kl. A w stylu standard. Od 1997 r. jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Tanecznego \u2013 Okr\u0119g Podkarpacki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOSNOWA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (168 m) ulica miejska na osiedlu Kazimierza Wielkiego. Biegnie od ul. Kazimierza Wielkiego do ul. L. Szenwalda i ma jako s\u0105siad\u00f3w wy\u0142\u0105cznie posesje prywatne z domami jednorodzinnymi i przydomow\u0105 zieleni\u0105. Po remoncie w 2005 r. posiada nawierzchni\u0119 i chodniki z p\u0142ytek brukowych. Powsta\u0142a na pocz\u0105tku lat. 60 ubieg\u0142ego wieku, a nazw\u0119 otrzyma\u0142a 27 V 1960 r. Wtedy to rozpocz\u0119to budow\u0119 osiedla \u201eza laskiem\u201d, na dawnych b\u0142oniach miejskich, zamienionych w latach mi\u0119dzywojennych na lotnisko turystyczne, z posiadania kt\u00f3rego Mielec by\u0142 bardzo dumny. Nazwa: SOSNOWA wynik\u0142a z prostego skojarzenia z dominuj\u0105c\u0105 rol\u0105 sosny w pobliskim lesie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOWA EMIL<\/strong>, urodzony 7 X 1938 r. w Futomie ko\u0142o B\u0142a\u017cowej, syn Stanis\u0142awa i Bronis\u0142awy z domu Ko\u0142odziej. W latach 1951-1953 ucz\u0119szcza\u0142 do Zasadniczej Szko\u0142y Zawodowej w B\u0142a\u017cowej i r\u00f3wnocze\u015bnie praktykowa\u0142 w zak\u0142adzie kowalskim w Futomie jako \u015blusarz-kowal. Odby\u0142 te\u017c zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. W 1961 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako szlifierz na Wydziale Przyrz\u0105dowym (06). Po uko\u0144czeniu Technikum Mechanicznego Wydzia\u0142 dla Pracuj\u0105cych w Mielcu (1964) przeniesiono go na stanowisko technologa. W 1968 r. zosta\u0142 kierownikiem Sekcji Kalkulacji, a w 1969 r. \u2013 zast\u0119pc\u0105 kierownika Wydzia\u0142u Narz\u0119dziowego (03). Tak\u017ce w roku 1969 uko\u0144czy\u0142 studia zaoczne na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej z tytu\u0142em in\u017cyniera mechanika, a w 1970 r. \u2013 Studium Podyplomowe Ekonomiki i Organizacji Przedsi\u0119biorstw Przemys\u0142owych w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie. W 1976 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u Przyrz\u0105dowego, a w latach 1978-1994 pracowa\u0142 na stanowisku g\u0142\u00f3wnego technologa Zak\u0142adu Narz\u0119dziowego. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do unowocze\u015bnienia i dynamicznego rozwoju narz\u0119dziowni, m.in. inicjowa\u0142 i wdra\u017ca\u0142 do produkcji nowe technologie, maszyny i urz\u0105dzenia, unowocze\u015bnia\u0142 organizacj\u0119 proces\u00f3w wytwarzania i sterowania produkcj\u0105 z zastosowaniem techniku komputerowej. Aktywnie uczestniczy\u0142 w uruchamianiu produkcji wielu nowych wyrob\u00f3w WSK. W 1978 r. uzyska\u0142 uprawnienia rzeczoznawcy SIMP, a w 1987 r. \u2013 dyplom specjalizacji zawodowej in\u017cynier\u00f3w I stopnia. Ponadto uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. W 1988 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem wynalazku pt. Stal narz\u0119dziowa na narz\u0119dzia skrawaj\u0105ce. W latach 1994-1995 by\u0142 wiceprezesem ds. technicznych Zarz\u0105du Wytw\u00f3rni Samochod\u00f3w Specjalnych w Mielcu (sp\u00f3\u0142ka polsko-w\u0142oska), produkuj\u0105cej ambulanse dla S\u0142u\u017cby Zdrowia w Polsce. W 1995 r. przeszed\u0142 na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119, ale r\u00f3wnocze\u015bnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 pe\u0142nomocnika zarz\u0105du ds. ambulans\u00f3w w Wytw\u00f3rni Silnik\u00f3w \u201ePZL-Mielec\u201d. Od 2009 r. jest ekspertem w zakresie wykonalno\u015bci i oceny projekt\u00f3w w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w Stowarzyszeniu In\u017cynier\u00f3w Mechanik\u00f3w Polskich, organizacjach m\u0142odzie\u017cowych i Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 SIMP, Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 NOT i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 CZBM.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOWA JAN,<\/strong>\u00a0urodzony 20 XII 1918 r. w Zofi\u00f3wce, powiat stopnicki, syn Franciszka i Marianny. Ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142 w tajnych zaj\u0119ciach na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. Wst\u0105pi\u0142 do Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej (ZWZ) i by\u0142 absolwentem podziemnej podchor\u0105\u017c\u00f3wki. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eGrot\u201d. W 1943 r. zosta\u0142 powiatowym komendantem Ludowej Stra\u017cy Bezpiecze\u0144stwa (LSB) w powiecie stopnickim. By\u0142 organizatorem Oddzia\u0142u Partyzanckiego BCh-SLB w powiecie stopnickim. Zgin\u0105\u0142 2 VIII 1944 r. pod S\u0142upi\u0105 w czasie bitwy z 8 szwadronem 12 dywizji pancernej Wehrmachtu. Pochowany na cmentarzu w Zofi\u00f3wce. Po\u015bmiertnie awansowany do stopnia kapitana.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOWA J\u00d3ZEF KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 6 VIII 1939 r. w Grochowem I, powiat mielecki, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Soja. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1958 r. Po uko\u0144czeniu Studium Nauczycielskiego w Rzeszowie (Wydzia\u0142 Techniki i Plastyki) w 1960 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szko\u0142ach Podstawowych nr 11 i nr 16 w Rzeszowie (1960-1965) oraz nauczyciel metodyk (1962-1965). W 1966 r. zosta\u0142 dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej nr 6 w Rzeszowie, a w 1968 r. przeszed\u0142 do Kuratorium Okr\u0119gu Szkolnego w Rzeszowie na stanowisko starszego wizytatora. W tym czasie studiowa\u0142 na Wydziale Pedagogiki Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie i w 1967 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W 1973 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Zarz\u0105du Okr\u0119gu ZNP w Rzeszowie. W 1974 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Rewalidacji Upo\u015bledzonych Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogiki Specjalnej w Warszawie, a w 1979 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. W latach 1974-2000 pracowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie jako starszy wyk\u0142adowca (1974), docent (1979) i profesor oraz pe\u0142ni\u0142 funkcje cz\u0142onka Senatu i przewodnicz\u0105cego Senackiej Komisji ds. Rozwoju Uczelni (1998), prodziekana Wydzia\u0142u Spo\u0142eczno-Pedagogicznego (1996-2000), kierownika Zak\u0142adu Pedagogiki Rewalidacyjnej (1981-2001) i zast\u0119pcy dyrektora Instytutu Pedagogiki (1996-2000). W tym okresie uzyska\u0142 habilitacj\u0119 na Wydziale Spo\u0142eczno-Historycznym Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego oraz odby\u0142 sta\u017ce naukowe w Instytucie Defektologii Akademii Nauk Pedagogicznych w Moskwie i w College Orchard Lake w Michigan. W 2001 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora Akademii Pedagogicznej w Krakowie i w latach 2002-2008 kierowa\u0142 Zak\u0142adem Integracji Spo\u0142ecznej. Ponadto w latach 2002-2007 by\u0142 kierownikiem Katedry Pedagogiki w Wy\u017cszej Szkole Zarz\u0105dzania i Administracji w Zamo\u015bciu. Wyk\u0142ada\u0142 te\u017c na G\u00f3rno\u015bl\u0105skiej WSP w Mys\u0142owicach (2008-2011) oraz w Wy\u017cszej Szkole Ekonomii, Turystyki i Nauk Spo\u0142ecznych w Kielcach (profesor nadzwyczajny, 2010). Tematami jego pracy naukowo-badawczej by\u0142y: orientacja i poradnictwo zawodowe, wyb\u00f3r zawodu (w tym uczni\u00f3w z grup dyspanseryjnych), zagadnienia zwi\u0105zane z kszta\u0142ceniem nauczycieli, rola nauczyciela w systemie edukacji narodowej, metodyka pracy harcerskiej (w tym z m\u0142odzie\u017c\u0105 niepe\u0142nosprawn\u0105), rozw\u00f3j zawodowy i spo\u0142eczny os\u00f3b niepe\u0142nosprawnych, efektywno\u015b\u0107 procesu rehabilitacji dzieci i m\u0142odzie\u017cy o specjalnych potrzebach edukacyjnych oraz r\u00f3\u017cne problemy wychowawcze. By\u0142 organizatorem pi\u0119ciu konferencji naukowych \u2013 jednej mi\u0119dzynarodowej i czterech og\u00f3lnopolskich. W latach 1979-1984 kierowa\u0142 pracami Komisji Pedagogicznej Rzeszowskiego Towarzystwa Naukowego, a owocem tej dzia\u0142alno\u015bci by\u0142y dwa roczniki po\u015bwi\u0119cone problematyce Polski po\u0142udniowej. Organizowa\u0142 seminaria doktoranckie dla wolontariuszy (1996-2001), wypromowa\u0142 4 doktor\u00f3w, 780 magistr\u00f3w i 250 licencjat\u00f3w. By\u0142 ekspertem MENiS ds. specjalizacji zawodowej. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wieloma instytucjami doskonalenia nauczycieli. Przez wiele lat dzia\u0142a\u0142 w harcerstwie (dru\u017cyny \u201eNieprzetartego Szlaku\u201d) i posiada stopie\u0144 harcmistrza. Zainicjowa\u0142 utworzenie Podkarpackiego Funduszu Stypendialnego im. Gen. W. Sikorskiego. By\u0142 te\u017c d\u0142ugoletnim dzia\u0142aczem Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem, przewodniczy\u0142 Sekcji Psychologiczno-Pedagogicznej ZG TWK (1980-1989). Udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce jako cz\u0142onek Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego. Dorobek tw\u00f3rczy to m.in. 19 pozycji publicystycznych, 193 artyku\u0142y naukowe, 13 recenzji, 15 ksi\u0105\u017cek monograficznych i 17 prac redakcyjnych. Wa\u017cniejsze ksi\u0105\u017cki: \u015arodowiskowe i wychowawcze uwarunkowania wyboru zawodu przez m\u0142odzie\u017c niepe\u0142nosprawn\u0105<\/em> (1980), Rola dru\u017cyny harcerskiej \u201eNieprzetarty Szlak\u201d w uspo\u0142ecznianiu dzieci upo\u015bledzonych umys\u0142owo<\/em> (1980), Metodyka wychowania w ZHP<\/em> (1984), Proces uspo\u0142eczniania dzieci klas pocz\u0105tkowych<\/em> (1991), Proces rehabilitacji w kontek\u015bcie edukacyjnym<\/em> (2002), Metoda pracy harcerskiej w zarysie<\/em> (2003), Rehabilitacja edukacyjna w zarysie \u2013 uj\u0119cie systemowe<\/em> (2003) i Proces rehabilitacji<\/em> (2004). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Krzy\u017cem \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZHP\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZWK i Nagrod\u0105 Ministra Edukacji Narodowej III stopnia. Zmar\u0142 7 II 2024 r. i zosta\u0142 pochowany w Rzeszowie na cmentarzy Wo\u0142kowyja.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

SOWA ROMAN,<\/strong>\u00a0urodzony 16 IV 1935 r. w K\u0105kol\u00f3wce, gmina B\u0142a\u017cowa. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1952 r. Uczy\u0142 i pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownicze w szko\u0142ach podstawowych w Broniszowie, Przybysz\u00f3wce, K\u0105kol\u00f3wce, Futomie, Zalesiu i Tyczynie.\u00a0 Uko\u0144czy\u0142 Studium Nauczycielskie w Przemy\u015blu\u00a0 i studia z historii i wychowania obywatelskiego w Akademii Pedagogicznej w Krakowie. W latach 60. zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 kierownika Wydzia\u0142u O\u015bwiaty w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Rzeszowie, a nast\u0119pnie inspektorem o\u015bwiaty w B\u0142a\u017cowej. W 1971 r. powierzono mu stanowisko sekretarza Zarz\u0105du Powiatowego Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Rzeszowie, a nast\u0119pnie sekretarza Powiatowej Rady Zak\u0142adowej ZNP Powiatu Rzeszowskiego. Od 1975 r. do 1987 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel historii w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Tyczynie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOWI\u0143SKA MARIA (z domu KLAUS)<\/strong>, urodzona 15 XII 1947 r. w Mielcu, c\u00f3rka Antoniego i Olgi z domu Duracz. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1966 r. W tym samym roku zosta\u0142a zatrudniona w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. Pracowa\u0142a do 1997 r. na stanowiskach administracyjnych w Stacji Maszyn Analitycznych, Samodzielnym Oddziale Wykonawstwa Inwestycji (SOWI), Dziale Administracyjnym Ambulatorium, sp\u00f3\u0142ce polsko-w\u0142oskiej COCEA i Dziale Marketingu, gdzie m.in. bra\u0142a udzia\u0142 w organizacji AIR-SHOW 97 w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142a szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 uczestniczy\u0142a w dzia\u0142alno\u015bci artystycznej Zak\u0142adowego Domu Kultury WSK i p\u00f3\u017aniej Robotniczego Centrum Kultury w Mielcu. Wyst\u0119powa\u0142a w Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d (10 lat) i \u017ce\u0144skim kwartecie wokalnym przy Big-Bandzie ZDK. Po zako\u0144czeniu wyst\u0119p\u00f3w w \u201eRzeszowiakach\u201d przesz\u0142a do ch\u00f3ru mieszanego Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d im. S. Lachmana w Mielcu. Przebywa na emeryturze. Od 2012 r. do IX 2021 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 prezesa Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d. Dzia\u0142a tak\u017ce w Mieleckim Uniwersytecie Trzeciego Wieku jako cz\u0142onek zarz\u0105du do spraw kulturalnych oraz cz\u0142onek grupy teatralnej \u201eSenior Show\u201d. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Honorow\u0105 Z\u0142ot\u0105 z Laurem Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr oraz mieleckim tytu\u0142em Aktywny Senior 2019.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOWI\u0143SKI ROMUALD BOGUMI\u0141<\/strong>, urodzony 1 VIII 1951 r. w Wa\u0142brzychu, syn Eugeniusza i Stefanii z domu K\u0142usek. Uko\u0144czy\u0142 Lotnicze Zak\u0142ady Naukowe we Wroc\u0142awiu z matur\u0105 w 1972 r. Z dniem 1 VII 1972 r. zosta\u0142 zatrudniony jako konstruktor w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 na Wydzia\u0142ach 30 i 42 WSK Mielec jako mistrz i starszy mistrz. Na pocz\u0105tku lat 90. by\u0142 organizatorem i kierownikiem Wydzia\u0142u Prac Zast\u0119pczych. Od 1993 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Dzia\u0142u Obiekt\u00f3w Zabytkowych WSK i p\u00f3\u017aniej Zak\u0142adu Lotniczego Sp. z o.o. w upad\u0142o\u015bci (zamek w Przec\u0142awiu, dw\u00f3r w Wojs\u0142awiu \u2013 kr\u00f3tko, bowiem sprzedano go), a od 2005 r. do 2007 r. zamku w Przec\u0142awiu, zakupionego przez Tyszkiewicz\u00f3w. Poprzez polityk\u0119 udost\u0119pniania zamku szerokiej publiczno\u015bci oraz wspieranie r\u00f3\u017cnych uroczysto\u015bci i imprez na terenie obiektu i jego otoczenia, przyczyni\u0142 si\u0119 do jego utrzymania w czasach transformacji ustrojowej i kryzysu spo\u0142eczno-gospodarczego Mielca i regionu. By\u0142 te\u017c jednym z inicjator\u00f3w \u00a0kanalizacji obiektu. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z samorz\u0105dem i instytucjami Gminy Przec\u0142aw. Wiele czasu przeznacza\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 70. by\u0142 dzia\u0142aczem komisji ds. kultury organizacji m\u0142odzie\u017cowych. Od 1972 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Dyskusyjnego Klubu Filmowego \u201eDonald\u201d przy ZDK WSK i p\u00f3\u017aniej RCK WSK, a w latach 80. prezesem DKF \u201eDonald\u201d. Interesowa\u0142 si\u0119 sportem i pisa\u0142 relacje z mecz\u00f3w pi\u0142ki no\u017cnej \u201eStali\u201d Mielec do og\u00f3lnopolskiego dziennika \u201eSztandar M\u0142odych\u201d i zak\u0142adowego pisma \u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d WSK Mielec. Odby\u0142 praktyk\u0119 dziennikarsk\u0105 w Dziale Sportowym \u201eSztandaru M\u0142odych\u201d w Warszawie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Opiek\u0119 nad Zabytkami\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"SOWUL ANTONI<\/strong>, urodzony 1 IV 1957 r. w Mariance na Suwalszczy\u017anie. Ucz\u0119szcza\u0142 do Technikum Mechanizacji Rolnictwa (profil agrolotniczy) w Karolewie ko\u0142o K\u0119trzyna. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1975 r. odbywa\u0142 szkolenie lotnicze w Aeroklubie K\u0119trzy\u0144skim. Po zdaniu matury w 1978 r. zosta\u0142 skierowany na dalsze szkolenie lotnicze do ZUA Mielec i od lipca tego roku rozpocz\u0105\u0142 szkolenie na samolocie An-2. Po uko\u0144czeniu szkolenia i uzyskaniu licencji pilota zawodowego II klasy z dniem 2 X 1978 r. zosta\u0142 etatowym pracownikiem mieleckiego ZUA. Przez pierwszy rok by\u0142 pilotem transportowym i r\u00f3wnolegle podnosi\u0142 swoje kwalifikacje lotnicze. 2 VIII 1979 r. zosta\u0142 pilotem agrolotniczym i odt\u0105d pracowa\u0142 g\u0142\u00f3wnie w Pa\u0144stwowych Gospodarstwach Rolnych, wykonuj\u0105c loty z nawo\u017ceniem i ochron\u0105 upraw rolnych. W czerwcu 1984 r. uzyska\u0142 uprawnienia do patrolowania las\u00f3w i gaszenia po\u017car\u00f3w w lasach. Od wrze\u015bnia 1985 r. do dzi\u015b bierze udzia\u0142 w akcjach zagranicznych ZUA, wykonuj\u0105c loty zwalczaj\u0105ce szkodniki, plagi ptak\u00f3w i szara\u0144czy oraz choroby upraw ro\u015blin, m.in. ry\u017cu, bawe\u0142ny, pszenicy i trzciny cukrowej. Pracowa\u0142 w Sudanie (1984-1985, 1987-1988, 1990-1991, 1993-1994, 1995, 1996, 1997-1998, 1999, 2000, 2002-2003, 2004-2005, 2006, 2008), Egipcie (1989) i Iranie (1992, 1993, 1999). Dotychczas (11 XII 2008 r.) wykona\u0142 20576 lot\u00f3w (6755 godzin w powietrzu) na nast\u0119puj\u0105cych typach samolot\u00f3w: SZD-45A \u201eOgar\u201d, Zlin 42M, Jak-12, An-2, M-18 \u201eDromader\u201d (B, BS), PZL-106 A \u201eKruk\u201d, PZL-104 \u201eWilga\u201d, PZL-106 \u201eKruk\u201d (BS, AS, BT, BR), CESSNA 152. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrn\u0105 Odznak\u0105 dla Personelu Lotniczego ZUA.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

SK\u0141ADZIE\u0143 STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz), urodzony 6 V 1948 r. w Zawadzie ko\u0142o D\u0119bicy, syn Franciszka i Krystyny z domu Puskarz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1966 r. Tego\u017c roku rozpocz\u0105\u0142 studia w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Jako kleryk odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskowa w Brzegu nad Odr\u0105 (1967-1969), a nast\u0119pnie wr\u00f3ci\u0142 do seminarium. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-4092","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4092","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4092"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4092\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4092"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4092"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4092"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}