{"id":4088,"date":"2022-11-27T18:48:16","date_gmt":"2022-11-27T17:48:16","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4088"},"modified":"2025-12-18T08:25:45","modified_gmt":"2025-12-18T07:25:45","slug":"litera-r-rin-rus","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4088","title":{"rendered":"Litera R (RIN-RUT)"},"content":{"rendered":"

RINK ANTONI FERDYNAND KAROL<\/strong>, urodzony w 1856 r. we W\u0142oszech, syn Franciszka i Angeliki z domu Biraghi. Uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Handlow\u0105 we Wiedniu oraz prawdopodobnie studia nauczycielskich pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szkole Wydzia\u0142owej 8-klasowej w Wieliczce (1878-1889), a nast\u0119pnie by\u0142 nauczycielem w 5-klasowej Szkole Ludowej w Wieliczce (1889-1893). Ponadto by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Szkolnej Okr\u0119gowej w Wieliczce jako przedstawiciel nauczycieli. W 1893 r. zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do Mielca na stanowisko inspektora szkolnego oraz cz\u0142onka Rady Szkolnej Okr\u0119gowej w Mielcu i funkcje te pe\u0142ni\u0142 do 1910 r. W tym czasie przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju szkolnictwa w Mielcu i powiecie mieleckim. Uczestniczy\u0142 w rozdzieleniu pi\u0119cioklasowej szko\u0142y mieszanej i utworzeniu oddzielnej Szko\u0142y \u017be\u0144skiej im. \u015bw. Kingi w nowym budynku przy ul. T. Ko\u015bciuszki 7 oraz zorganizowaniu Szko\u0142y Izraelickiej Fundacji Barona Hirscha przy ul. Pa\u0144skiej. Wchodzi\u0142 w sk\u0142ad delegacji (wsp\u00f3lnie z Andrzejem Pawlikowskim) do Wiednia, kt\u00f3ra uzyska\u0142a zgod\u0119 w\u0142adz austriackich na utworzenie gimnazjum w Mielcu. Zmar\u0142 8 IV 1929 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RINK FRANCISZEK GERARD<\/strong>, urodzony 24 IX 1893 r. w Mielcu, syn Antoniego. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1913 r. Od 1919 r. do 1949 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Towarzystwa Zaliczkowego i nast\u0119pnie Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego, powsta\u0142ego z przekszta\u0142cenia Towarzystwa. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju tego banku, mimo wielu trudno\u015bci, m.in. inflacji w latach 20., kryzysu w latach 1929-1933, okupacji hitlerowskiej i powojennej walki o ustr\u00f3j pa\u0144stwa. Wychowa\u0142 wielu bankowc\u00f3w. Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Przybocznej burmistrza. By\u0142 tak\u017ce dzia\u0142aczem Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eKonsum\u201d. Zmar\u0142 3 XI 1954 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RINK RYSZARD<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 14 II 1930 r. we Lwowie, syn Franciszka. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1948 r. \u00a0W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do konspiracyjnego zast\u0119pu harcerskiego \u201eRysie\u201d (jako Ry\u015b-4, R-4) w Dru\u017cynie im. J. Wi\u015bniowieckiego dzia\u0142aj\u0105cej od p\u00f3\u017anej jesieni 1942 r. w strukturach \u201eSzarych Szereg\u00f3w\u201d. Uczestniczy\u0142 m.in. w akcjach sabota\u017cowych, gromadzeniu sprz\u0119tu wojskowego i przekazywaniu go AK, prowadzeniu obserwacji i wywiadu, dostarczaniu je\u0144com wojennym \u00a0\u017cywno\u015bci i odzie\u017cy oraz pomaganiu w \u201eprzerzutach\u201d ludzi poszukiwanych przez gestapo. Po wojnie nadal nale\u017ca\u0142 do zast\u0119pu \u201eRysi\u00f3w\u201d w strukturze Tajnej Niepodleg\u0142o\u015bciowej Dru\u017cyny Harcerskiej \u00a0im. J. Wi\u015bniowieckiego (wyst\u0119puj\u0105cej tak\u017ce pod nazw\u0105 WiS \u2013 Wolno\u015b\u0107 i Sprawiedliwo\u015b\u0107), kt\u00f3ra \u00a0nie ujawni\u0142a si\u0119, nie mog\u0105c pogodzi\u0107 si\u0119 z wprowadzanym nowym ustrojem. Uczestniczy\u0142 w wielu akcjach przeciwko nowej w\u0142adzy. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wroc\u0142awskiej w latach 1948-1955 z przerw\u0105 spowodowan\u0105 9-miesi\u0119cznym pobytem w wi\u0119zieniu za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Szarych Szeregach i WiS. Ju\u017c podczas studi\u00f3w pracowa\u0142 jako kontraktowy m\u0142odszy asystent w Katedrze Maszyn i Transportu G\u00f3rniczego (1950-1951) oraz w Zak\u0142adzie Mechanizacji Prac Ci\u0119\u017ckich przy Katedrze Maszyn D\u017awigowych i Urz\u0105dze\u0144 Transportowych (1952-1953). W latach 1953-1960 pracowa\u0142 w Biurze Studi\u00f3w i Projekt\u00f3w Taboru Rzecznego i Katedrze Mechanicznych Urz\u0105dze\u0144 Sanitarnych Politechniki Wroc\u0142awskiej. Od 1966 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w roku 2000 pracowa\u0142 w Instytucie Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn Politechniki Wroc\u0142awskiej. W roku 1961 uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora nauk technicznych na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wroc\u0142awskiej. W roku 1972 zosta\u0142 mianowany docentem, a w roku 1991 otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora nauk technicznych. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 2000 r. W pracy naukowo-badawczej skoncentrowa\u0142 si\u0119 na teorii konstrukcji i bada\u0144 procesowych maszyn przer\u00f3bczych do fragmentacji, kruszenia, mielenia, mikronizacji i klasyfikacji surowc\u00f3w mineralnych oraz materia\u0142\u00f3w przemys\u0142owych. Opracowa\u0142 szereg projekt\u00f3w konstrukcyjnych takich maszyn i urz\u0105dze\u0144. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich zosta\u0142a wdro\u017cona w krajowych zak\u0142adach przemys\u0142u przetw\u00f3rczego. W celach naukowo-dydaktycznych utworzy\u0142 unikalne laboratorium bada\u0144 maszyn i proces\u00f3w przer\u00f3bczych. Opracowa\u0142 tak\u017ce i nadzorowa\u0142 wykonanie szeregu oryginalnych m\u0142yn\u00f3w strumieniowych przeciwbie\u017cnych. By\u0142 cz\u0142onkiem Zespo\u0142u Koordynacyjnego Mi\u0119dzyresortowego Programu Nauk Podstawowych Nr 1.17 i Centralnego Programu Bada\u0144 Podstawowych Nr 03.07 \u201dBadania podstaw proces\u00f3w wzbogacania kopalin\u201d koordynowanych przez Politechnik\u0119 Wroc\u0142awsk\u0105. By\u0142 wychowawc\u0105 wielu pracownik\u00f3w naukowych i promotorem m.in. dw\u00f3ch prac doktorskich. Jego dorobek naukowy to oko\u0142o 100 publikacji krajowych i zagranicznych oraz 20 patent\u00f3w wdro\u017conych w przemy\u015ble. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 naukowo-badawcz\u0105 i dydaktyczno-wychowawcz\u0105 zosta\u0142 odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz nagrodami Ministra Edukacji Narodowej i Naczelnej Organizacji Technicznej. Za udzia\u0142 w walkach o wolno\u015b\u0107 i niepodleg\u0142o\u015b\u0107 otrzyma\u0142 natomiast: Krzy\u017c Armii Krajowej (nadany przez kapitu\u0142\u0119 londy\u0144sk\u0105 w 1971 r.), Krzy\u017c Wi\u0119\u017ania Politycznego, Krzy\u017c Niez\u0142omnych oraz Odznak\u0119 Akcji \u201eBurza\u201c. Zmar\u0142 2 III 2004 r. Spoczywa na cmentarzu we Wroc\u0142awiu przy ulicy Sm\u0119tnej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RINK STANIS\u0141AW EUGENIUSZ,<\/strong>\u00a0urodzony 13 IX 1896 r. w Mielcu, syn Antoniego Ferdynanda Karola i Anny z Broniowskich. Ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum w Mielcu. By\u0142 cz\u0142onkiem pierwszej mieleckiej dru\u017cyny skautowej. We wrze\u015bniu 1912 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Zwi\u0105zku Strzeleckiego i jego pierwszym lokalnym komendantem. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1912 r. nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Walki Czynnej i po wyje\u017adzie Franciszka Dubiela do Jas\u0142a zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 mieleckiego ZWC. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eRiccoldi\u201d. W 1914 r. zda\u0142 matur\u0119 w Wiedniu i zosta\u0142 wcielony do armii austro-w\u0119gierskiej, a nast\u0119pnie skierowany do Galicyjskiego Pu\u0142ku Piechoty Nr 40. 8 VIII 1915 r. uko\u0144czy\u0142 kurs w szkole oficer\u00f3w rezerwy i obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo plutonu na froncie rosyjskim. Otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 chor\u0105\u017cego (1916) i podporucznika (1 II 1918 r.), a nast\u0119pnie zosta\u0142 przerzucony na front w\u0142oski, gdzie jako dow\u00f3dca kompanii walczy\u0142 do 28 X 1918 r.\u00a0 W nieznanych okoliczno\u015bciach 31 X 1918 r. wyst\u0105pi\u0142 (?) z armii austriackiej i powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. 1 XI zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworzonego polskiego pu\u0142ku ziemi rzeszowskiej, a nast\u0119pnie by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem wojska i \u017candarmerii w powiecie mieleckim. Podczas wojny polsko-ukrai\u0144skiej i p\u00f3\u017aniej polsko-bolszewickiej (1918-1921) walczy\u0142 w 18 pu\u0142ku piechoty (powsta\u0142ym z pu\u0142ku ziemi rzeszowskiej) jako dow\u00f3dca kompanii i dow\u00f3dca batalionu. Za waleczno\u015b\u0107 zosta\u0142 nominowany w 1922 r. do orderu Virtuti Militari V kl. Po wojnie pozosta\u0142 w 18 pu\u0142ku, gdzie by\u0142\u00a0 dow\u00f3dc\u0105 kompanii ckm, dow\u00f3dc\u0105 batalionu i dow\u00f3dc\u0105 kompanii szkolnej. 1 VI 1919 r. awansowa\u0142 na stopie\u0144 kapitana. Kolejnymi jednostkami i funkcjami by\u0142y: Ob\u00f3z \u0106wicze\u0144 Raducz (adiutant dow\u00f3dcy), Baon Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty nr 4 w Tomaszowie Mazowieckim (dow\u00f3dca kompanii szkoleniowej karabin\u00f3w maszynowych), Szko\u0142a Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty w Zambrowie (oficer szkoleniowy) i od 10 IV 1931 r. Brygada \u201ePodole\u201d KOP (rejonowy komendant WF i PW, w stopniu majora). W czasie pe\u0142nienia tych funkcji szczeg\u00f3lnie du\u017co wysi\u0142ku wk\u0142ada\u0142 w poziom wyszkolenia bojowego i wychowania patriotycznego. Sam tak\u017ce uczestniczy\u0142 w kilku oficerskich kursach szkoleniowych. 5 IX 1939 r. zosta\u0142 mianowany na stanowisko zast\u0119pcy dow\u00f3dcy Pu\u0142ku KOP \u201eCzortk\u00f3w\u201d. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., po rozbiciu podolskich oddzia\u0142\u00f3w KOP, uda\u0142o mu si\u0119 ewakuowa\u0107 do Rumunii, gdzie zosta\u0142 internowany w obozie w Calimanesti. W pierwszym kwartale 1941 r. przekazano go Niemcom. Do ko\u0144ca wojny wi\u0119ziony by\u0142 w oflagach: VI E w Dorsten, a p\u00f3\u017aniej VI B w D\u00f6ssel. Po wojnie, wraz z rodzin\u0105 (przebywa\u0142a w Zwi\u0105zku Radzieckim, a nast\u0119pnie w Teheranie i Palestynie), zamieszka\u0142 w Wielkiej Brytanii. Zmar\u0142 w 1957 r. w Surrey. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Krzy\u017cem Walecznych, Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119, Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci, Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci (dwukrotnie), Pa\u0144stwow\u0105 Odznak\u0105 Sportow\u0105 (kl. II, st. I), Odznak\u0105 KOP i Br\u0105zowym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

R&G (ZAK\u0141AD MECHANIKI POJAZDOWEJ R&G SP. Z O.O.)<\/strong>, firma przemys\u0142owa o mieleckim rodowodzie. Jej pocz\u0105tk\u00f3w upatruje si\u0119 w zak\u0142adzie prywatnym J\u00f3zefa R\u0105czki w 1976 r. W 1982 r. J. R\u0105czka oraz jego synowie Zdzis\u0142aw i Edward \u00a0uruchomili Zak\u0142ad Mechaniki Pojazdowej, zrzeszony w Rzemie\u015blniczej Sp\u00f3\u0142dzielni Wielobran\u017cowej. W 1984 r. do\u0142\u0105czyli do\u0144 Henryk G\u0105sior (zi\u0119\u0107 J\u00f3zefa) i jego bracia Adam i Roman. W kolejnych latach roz\u0142\u0105czono si\u0119 na pi\u0119\u0107 odr\u0119bnych zak\u0142ad\u00f3w o podobnym profilu dzia\u0142alno\u015bci produkcyjnej i us\u0142ugowej. W 1989 r. J\u00f3zef, Zdzis\u0142aw i Edward R\u0105czkowie oraz Henryk, Adam i Roman G\u0105siorowie, a tak\u017ce Bogdan Mikowski po\u0142\u0105czyli te zak\u0142ady w Zak\u0142ad Mechaniki Pojazdowej R&G Sp. z o.o. Sztandarowym produktem pierwszego okresu dzia\u0142alno\u015bci sta\u0142y si\u0119 nowoczesne kasowniki elektroniczne, kt\u00f3re zastosowano w komunikacji miejskiej w wielu miastach w kraju, a potem i za granic\u0105. Od 1995 r. uzyskano status Zak\u0142adu Pracy Chronionej zatrudniaj\u0105cego osoby niepe\u0142nosprawne. Pozwoli\u0142o to m.in. na przygotowanie wyrob\u00f3w u\u0142atwiaj\u0105cych niewidz\u0105cym i nies\u0142ysz\u0105cym samodzielne korzystanie ze \u015brodk\u00f3w komunikacji miejskiej. W 1998 r. zosta\u0142 wprowadzony i do dzi\u015b jest utrzymywany system zapewnienia jako\u015bci zgodny z norm\u0105 ISO 9001:2000 w zakresie projektowania i produkcji urz\u0105dze\u0144 elektroniki i mechaniki profesjonalnej szczeg\u00f3lnie dla potrzeb komunikacji publicznej. Produkty firmy wielokrotnie nagradzano, m.in. na Wystawach Komunikacji Miejskiej w \u0141odzi nagrod\u0105 \u201eZ\u0142ote Ko\u0142a Komunikacji Miejskiej\u201d: w 1997 r. za \u201eSystem informacji akustyczno\u2013wizualnej w \u015brodkach komunikacji miejskiej\u201d, w 1998 r. za \u201eElektroniczny kasownik bilet\u00f3w\u201d, w 1999 r. za \u201eKas\u0119 fiskaln\u0105\u201d. W 2000 r. wyr\u00f3\u017cniono \u201eSystem sterowania ruchem w czasie rzeczywistym\u201d, a w 2001 r. nagrodzono firm\u0119 po raz czwarty \u201eZ\u0142otymi Ko\u0142ami Komunikacji Miejskiej\u201d za \u201eSystem pobierania op\u0142at za przejazdy w transporcie publicznym realizowanym w oparciu o bilet elektroniczny w postaci karty bezstykowej\u201d. \u00a0W 2003 r. rozdzielono firm\u0119 na dwie oddzielne firmy: Zak\u0142ady Elektroniki i Mechaniki Precyzyjnej R&G Sp. z o.o. oraz R&G PLUS Sp. z o.o., kt\u00f3ra zosta\u0142a wyodr\u0119bniona z firmy g\u0142\u00f3wnej i zaj\u0119\u0142a si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 marketingowo-handlow\u0105. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 ZEiMP skoncentrowa\u0142a si\u0119 natomiast na rozwi\u0105zywaniu wybranych problem\u00f3w firm komunikacyjnych. Efektem tego jest dzi\u015b kompleksowy system wspomagaj\u0105cy zarz\u0105dzanie komunikacj\u0105 miejsk\u0105, kolejow\u0105 i mi\u0119dzymiastow\u0105. Sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na\u0144 wzajemnie uzupe\u0142niaj\u0105ce si\u0119 systemy: *pobierania op\u0142at za przejazdy (automaty stacjonarne i mobilne, autokomputer, kasowniki, kasa fiskalna, bilety tradycyjne, bilety elektroniczne), *zewn\u0119trznej i wewn\u0119trznej informacji audiowizualnej (autokomputer, tablice r\u00f3\u017cnego rodzaju, urz\u0105dzenia g\u0142o\u015bnom\u00f3wi\u0105ce, zegar), zbierania informacji o potokach pasa\u017cerskich i eksploatacji pojazdu (autokomputer, bramki licz\u0105ce pasa\u017cer\u00f3w), wymian informacji (autokomputer, radiomodem), nadzoru i sterowania ruchem w komunikacji miejskiej (autokomputer, radiotelefon). Obecnie urz\u0105dzenia wyprodukowane przez R&G funkcjonuj\u0105 w pojazdach transportu publicznego w ponad stu miastach polskich i wielu zagranicznych, a tak\u017ce w kolejowych przewozach regionalnych. W II edycji Mi\u0119dzynarodowych Targ\u00f3w Lokalnego Transportu Zbiorowego \u201eTransExpo-2004\u201d w Kielcach mielecka firma otrzyma\u0142a Z\u0142oty Medal w kategorii: \u201eSystemy pobierania op\u0142at\u201d za system biletowy oparty na karcie elektronicznej bezstykowej. Tak\u017ce w 2004 r. firma R&G zosta\u0142a laureatem konkursu \u201eInnowator Podkarpacia 2004\u201d w kategorii \u015brednich przedsi\u0119biorstw. W 2006 r. firma zosta\u0142a ponownie laureatem konkursu \u201eInnowator Podkarpacia\u201d za \u201eSystem Dynamicznej Informacji Pasa\u017cerskiej\u201d, a w 2010 r. po raz trzeci otrzyma\u0142a tytu\u0142 laureata za \u201eSystem Nadzoru Pojazd\u00f3w Zajezdni (SNPZ)\u201d. W 2003 r. utworzono firm\u0119 R&G PLUS Sp. z o.o. poprzez wyodr\u0119bnienie z firmy-matki i powierzono jej dzia\u0142alno\u015b\u0107 marketingowo-handlow\u0105. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 ZEiMP skoncentrowa\u0142a si\u0119 na rozwi\u0105zywaniu wybranych problem\u00f3w firm komunikacyjnych. Efektem tej pracy jest stworzenie kompleksowego systemu wspomagaj\u0105cego zarz\u0105dzanie komunikacj\u0105 miejsk\u0105, kolejow\u0105 i mi\u0119dzymiastow\u0105. Urz\u0105dzenia wyprodukowane przez R&G funkcjonuj\u0105 w pojazdach transportu publicznego w ponad stu miastach polskich i wielu zagranicznych, m.in. w Bu\u0142garii, Czechach, Estonii i Rumunii oraz na Bia\u0142orusi, Litwie, \u0141otwie, S\u0142owacji, Ukrainie i W\u0119grzech. W 2007 r. sp\u00f3\u0142ka R&G PLUS naby\u0142a wi\u0119kszo\u015bciowy pakiet udzia\u0142\u00f3w w sp\u00f3\u0142ce PZI TARAN, kt\u00f3ra dostarcza oprogramowanie do urz\u0105dze\u0144 produkowanych przez ZEiMP R&G. W 2011 r. Zak\u0142ady zosta\u0142y przekszta\u0142cone w Sp\u00f3\u0142k\u0119 Akcyjn\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROBAK JAN ANTONI<\/strong>, urodzony 17 I 1954 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Janiny z domu Furdyna. Absolwent Liceum Ekonomicznego w Mielcu. Po maturze w 1973 r. zosta\u0142 zatrudniony w Przedsi\u0119biorstwie Pa\u0144stwowej Komunikacji Samochodowej w Mielcu jako referent. Tu poza prac\u0105 zawodow\u0105 zajmowa\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c dzia\u0142alno\u015bci\u0105 kulturaln\u0105. Za\u0142o\u017cy\u0142 i prowadzi\u0142 zak\u0142adowy kabaret \u201eGwint\u201d, dla kt\u00f3rego pisa\u0142 teksty i muzyk\u0119. W PKS pracowa\u0142 do 1990 roku. W grudniu 1988 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 organisty w Parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do stycznia 2019 roku. By\u0142 za\u0142o\u017cycielem parafialnego pisma \u201eG\u0142os Rado\u015bci\u201d, w kt\u00f3rym pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy redaktora naczelnego. Pismo ukazywa\u0142o si\u0119 w latach 1997 \u2013 2007. Jako autor wierszy zadebiutowa\u0142 w 1997 roku. W\u00f3wczas to kilka jego utwor\u00f3w opublikowano w lokalnym tygodniku \u201eG\u0142os Mielecki\u201d. Nast\u0119pnie publikowa\u0142 swoje wiersze w \u201eAngorze\u201d, \u201eGo\u015bciu Niedzielnym\u201d, \u201eNiedzieli\u201d, \u201eWizjerze Regionalnym\u201d, \u201eWie\u015bciach Regionalnych\u201d, \u201eNadwis\u0142oczu\u201d, \u201eZiemi Kolbuszowskiej\u201d,\u00a0 \u201eWi\u0119zi\u201d\u00a0 oraz \u201eWsta\u0144\u201d. Przez pewien czas pisa\u0142 r\u00f3wnie\u017c felietony do mieleckiego \u201eWizjera Regionalnego\u201d pod wsp\u00f3lnym tytu\u0142em\u00a0Zderzenia z codzienno\u015bci\u0105<\/em>. By\u0142 autorem scenariuszy widowisk szkolnych, z kt\u00f3rych dwa opublikowane zosta\u0142y w ksi\u0105\u017cce\u00a0Zabawmy si\u0119 w teatr<\/em>\u00a0(Krak\u00f3w 2004 r.) Napisa\u0142 r\u00f3wnie\u017c seri\u0119 opowiada\u0144\u00a0Spotkania z panem Zygmuntem<\/em>, kt\u00f3re opublikowano w wychodz\u0105cych przez kr\u00f3tki okres czasu pismach: \u201eDobry Tydzie\u0144\u201d w Mielcu i \u201eGazecie Rzeszowskiej\u201d, a tak\u017ce w \u201eKorso Kolbuszowskim\u201d. By\u0142 cz\u0142onkiem\u00a0 Mieleckiej Grupy Literackiej \u201eS\u0142owo\u201d. Swoje utwory publikowa\u0142 w almanachach:\u00a0Zanurzeni w s\u0142owie, Z podr\u00f3\u017cy na wyspy s\u0142owa, W rytmie s\u0142owa<\/em>\u00a0oraz w mieleckich rocznikach literackich\u00a0Artefakty<\/em>. Skomponowa\u0142 wiele pie\u015bni i piosenek religijnych (w wi\u0119kszo\u015bci dla dzieci), kt\u00f3re by\u0142y publikowane w miesi\u0119cznikach: \u201ePromyczek Dobra\u201d, \u201ePromyk Jutrzenki\u201d, \u201eAnio\u0142 Str\u00f3\u017c\u201d, \u201eWie\u015bci Regionalne\u201d oraz w kwartalniku \u201eNadwis\u0142ocze\u201d i tygodniku \u201eNiedziela\u201d. Utwory te stanowi\u0142y repertuar parafialnego zespo\u0142u \u201e\u0141\u00f3d\u017a Piotrowa\u201d, kt\u00f3rego by\u0142 za\u0142o\u017cycielem i kierownikiem. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c autorem kol\u0119d, z kt\u00f3rych kilka (wraz z innymi polskimi kol\u0119dami) zosta\u0142o opublikowanych w \u015bpiewniku\u00a0Czy wybra\u0142e\u015b ju\u017c drog\u0119?<\/em>\u00a0wydanym w 2012 r. przez wydawnictwo \u201eMuzo\u201d. Na pocz\u0105tku 2018 r. wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Gumowe pierogi<\/em>\u00a0zawieraj\u0105c\u0105 opowiadania satyryczne, felietony oraz anegdoty. W 2019 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale nie zrezygnowa\u0142 z dzia\u0142alno\u015bci artystycznej. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z zespo\u0142em wokalnym \u201eVenite\u201d, dla kt\u00f3rego pisa\u0142 teksty i muzyk\u0119 oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 akompaniatora. Prowadzi\u0142 te\u017c nadal zesp\u00f3\u0142 \u201e\u0141\u00f3d\u017a Piotrowa\u201d. Zmar\u0142 30 IX 2022 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROBAK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 IV 1935 r. w Wampierzowie, powiat mielecki, syn Jana i Zofii z domu Strycharz. Absolwent Technikum Hodowlanego w \u015arodzie Wielkopolskiej, matur\u0119 zda\u0142 w 1953 r. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Pa\u0144stwowym Gospodarstwie Rolnym w Stanowicach (powiat Gorz\u00f3w Wielkopolski), a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowym Gospodarstwie Rolnym Cybinka (powiat Rzepin) i odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Opolu (1956-1958). Powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i zosta\u0142 zatrudniony w Powiatowym Zwi\u0105zku K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Mielcu jako instruktor rolny. W latach 1962\u20131968 pracowa\u0142 w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu jako zootechnik w Wydziale Rolnictwa i Le\u015bnictwa, a w latach 1968\u20131971 by\u0142 kierownikiem plantacyjnym w mieleckiej Centrali Nasiennej. W 1969 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Rolnym Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej w Lublinie. Kolejnymi miejscami jego pracy by\u0142y: Wojew\u00f3dzki O\u015brodek Post\u0119pu Rolnego w Boguchwale (inspektor, 1971-1975), Zasadnicza Szko\u0142a Rolnicza w Borowej (nauczyciel, 1975\u20131981) i ponownie Wojew\u00f3dzki O\u015brodek Post\u0119pu Rolnego (kierownik zespo\u0142u doradztwa rolniczego, 1981-1990). Dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119, ko\u0144cz\u0105c m.in. studia podyplomowe w zakresie organizacji i doradztwa rolniczego w Zak\u0142adzie Upowszechniania Post\u0119pu Akademii Rolniczej w Krakowie (1972), a nast\u0119pnie studia na Wydziale Ekonomiczno-Rolniczym SGGW w Warszawie, gdzie w 1981 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra pedagogiki rolniczej. W 1990 r. zosta\u0142 wybrany radnym do Rady Gminy w Borowej i w\u00f3jtem Gminy Borowa na kadencj\u0119 1990-1994. Zmar\u0142 10 VIII 1993 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Borowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROBOTNICZE CENTRUM KULTURY WSK \u201ePZL-MIELEC\u201d (RCK)<\/strong>, wed\u0142ug za\u0142o\u017ce\u0144 organizacyjno-programowych: mi\u0119dzyorganizacyjna plac\u00f3wka upowszechniania kultury i o\u015bwiaty o charakterze regionalnym, integruj\u0105ca i inspiruj\u0105ca dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturalno-o\u015bwiatow\u0105 na terenie Mielca i powiatu mieleckiego oraz r\u00f3wnocze\u015bnie o\u015brodek poradnictwa pracy kulturalno-o\u015bwiatowej dla wszystkich plac\u00f3wek upowszechniania kultury w mie\u015bcie i powiecie. \u201eRobotnicze\u201d w nazwie by\u0142o podkre\u015bleniem roli klasy robotniczej w tworzeniu warunk\u00f3w dla rozwoju kultury i bezpo\u015brednim udziale w wielu formach artystycznych i o\u015bwiatowych. Postanowienie o przemianowaniu ZDK na RCK podj\u0119\u0142y w\u0142adze administracyjne i zwi\u0105zkowe powiatu mieleckiego oraz kierownictwo WSK Mielec. Baz\u0119 i kadr\u0119 RCK stanowi\u0107 mia\u0142y: ZDK WSK, Powiatowa Poradnia Kulturalno-O\u015bwiatowa, Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna, Radiow\u0119ze\u0142 Powiatowy, Osiedlowy Dom Kultury Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej, Gminne O\u015brodki Kultury, kluby i \u015bwietlice zak\u0142adowe i sp\u00f3\u0142dzielcze, w tym Kluby RSW \u201ePrasa-Ksi\u0105\u017cka-Ruch\u201d i \u201eM\u0142odego Rolnika\u201d (PZGS) na terenie powiatu. Fundusze na dzia\u0142alno\u015b\u0107 pochodzi\u0107 mia\u0142y z WSK i innych zak\u0142ad\u00f3w pracy, bud\u017cet\u00f3w rad narodowych i dochod\u00f3w w\u0142asnych. Funkcjonuj\u0105ce w\u00f3wczas przepisy prawne uniemo\u017cliwi\u0142y jednak po\u0142\u0105czenie bazy, kadry i funduszy, dlatego ide\u0119 utworzenia jednego o\u015brodka zamieniono na \u015bcis\u0142e wsp\u00f3\u0142dzia\u0142anie wymienionych plac\u00f3wek w realizacji wsp\u00f3lnego programu dzia\u0142alno\u015bci kulturalno-o\u015bwiatowej. RCK powo\u0142ane zosta\u0142o Zarz\u0105dzeniem Dyrektora Przedsi\u0119biorstwa WSK \u201eDelta-Mielec\u201d nr 68\/74 z 3 X 1974 r. w sprawie przemianowania Oddzia\u0142u Kulturalno-O\u015bwiatowego (AKO) na Robotnicze Centrum Kultury. Struktur\u0119 organizacyjn\u0105 RCK tworzy\u0142y dyrekcja oraz dzia\u0142y: planowania i organizacji pracy, bibliotek i upowszechniania wiedzy, amatorskich zespo\u0142\u00f3w artystycznych, organizacji imprez i us\u0142ug kulturalnych i ekonomiczno-gospodarczy oraz radiow\u0119ze\u0142 powiatowy. Dla cel\u00f3w opiniodawczych, doradczych i kontrolnych powo\u0142ano Rad\u0119 Programow\u0105. Statut podpisali przedstawiciele: Rady Zak\u0142adowej przy WSK Mielec, Powiatowej Rady Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Mielcu, Wojew\u00f3dzkiej Rady Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Rzeszowie, Dyrektor Naczelny WSK w Mielcu i Naczelnik Powiatu w Mielcu. Do po\u0142owy 1975 r. realizacja za\u0142o\u017conego programu na terenie powiatu przebiega\u0142a bez wi\u0119kszych przeszk\u00f3d. Zorganizowano m.in. powiatowy przegl\u0105d teatr\u00f3w amatorskich, obj\u0119to opiek\u0105 instruktorsk\u0105 najlepsze zespo\u0142y artystyczne: zesp\u00f3\u0142 pie\u015bni i ta\u0144ca w Radomy\u015blu Wielkim i zesp\u00f3\u0142 teatralny w Grochowem oraz przeprowadzono cykl imprez z okazji Dni Ksi\u0105\u017cki Rolniczej (luty 1975 r.). Likwidacja powiat\u00f3w i ich instytucji kulturalno-o\u015bwiatowych (30 VI 1975 r.) oraz inne uwarunkowania administracyjne i spo\u0142eczne (m.in. w\u0142\u0105czenie Radomy\u015bla Wielkiego i Wadowic G\u00f3rnych do woj. tarnowskiego i Padwi Narodowej do woj. tarnobrzeskiego, d\u0105\u017cenie gmin do tworzenia w\u0142asnych tradycji kulturalnych) spowodowa\u0142y rozlu\u017anienie wi\u0119zi RCK z terenowymi plac\u00f3wkami kultury. W samym Mielcu dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturalno-o\u015bwiatowa RCK rozwija\u0142a si\u0119 pomy\u015blnie. W pa\u017adzierniku 1992 r., ramach restrukturyzacji dzia\u0142alno\u015bci pozaprodukcyjnej, WSK Mielec przekaza\u0142a Robotnicze Centrum Kultury Gminie Miejskiej Mielec, a ta w\u0142\u0105czy\u0142a je w struktury Miejskiego O\u015brodka Kultury. Tym samym nazwa RCK przesta\u0142a oficjalnie funkcjonowa\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROCZNIK MIELECKI<\/strong>, cykliczna publikacja regionalna w postaci ksi\u0105\u017cki, \u00a0przygotowywana i wydawana przez Samorz\u0105dowe Centrum Kultury w Mielcu od 1998 r. Redaktorem naczelnym jest od pocz\u0105tku Jerzy Skrzypczak \u2013 zast\u0119pca dyrektora SCK ds. Muzeum Regionalnego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Mielecki 1998, tom I, opracowanie zbiorowe pod redakcj\u0105 Janusza Pezdy, Jerzego Skrzypczaka i Jacka Tejchmy, Mielec 1998, stron 200, 400 egzemplarzy. Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y – Zabytki, sztuka, architektura, historia, archeologia, Studia i materia\u0142y, Kultura, Z \u017ca\u0142obnej karty.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Mielecki 1999, tom II, opracowanie zbiorowe pod red. Janusza Pezdy, Jerzego Skrzypczaka i Jacka Tejchmy, Mielec 1999, stron 321. Rozdzia\u0142y: Mielecki poczet \u00a0kawaler\u00f3w Orderu Virtuti Militari, Artyku\u0142y – Historia, zabytki, sztuka, architektura, archeologia, Studia i materia\u0142y, Kultura.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Mielecki 2000, tom III, opracowanie zbiorowe pod red. Janusza Pezdy, Jerzego Skrzypczaka i Jacka Tejchmy, Mielec 2000, stron 235. Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y \u2013 Historia, zabytki, sztuka, architektura, archeologia, Studia i materia\u0142y, Z \u017ca\u0142obnej karty, Listy do redakcji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Mielecki 2001, tom IV, opracowanie zbiorowe pod red. Janusza Pezdy, Jerzego Skrzypczaka i Jacka Tejchmy, Mielec 2001, stron 374. Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y \u2013 Historia, zabytki, sztuka, architektura, archeologia, Studia i materia\u0142y, Recenzje i om\u00f3wienia, Listy do redakcji, Noty o autorach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Mielecki 2002, tom V, opracowanie zbiorowe pod red. Janusza Pezdy, Jerzego Skrzypczaka i Jacka Tejchmy, Mielec 2002, stron 338. Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y \u2013 Historia, Mielecki poczet kawaler\u00f3w Orderu Virtuti Militari (cz\u0119\u015b\u0107 II), Zabytki, sztuka, architektura, Studia i materia\u0142y, Ze zbior\u00f3w Muzeum Regionalnego w Mielcu, Recenzje, om\u00f3wienia, polemiki, Listy do redakcji, Noty o autorach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Mielecki 2003, tom VI, opracowanie zbiorowe pod red. Janusza Pezdy, Jerzego Skrzypczaka i Jacka Tejchmy, Mielec 2003, stron 362. Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y \u2013 Historia, Mielecki Poczet Kawaler\u00f3w Orderu Virtuti Militari, Kultura i sztuka, Studia i materia\u0142y, Ze zbior\u00f3w Muzeum Regionalnego w Mielcu, Recenzje i om\u00f3wienia, Listy do redakcji, Ci, co odeszli, Noty o autorach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Mielecki 2004-2005, tom VII-VIII, opracowanie zbiorowe pod red. Jerzego Skrzypczaka i Jacka Tejchmy, Mielec 2006, stron 385. Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y \u2013 Historia, Cykl: Mielecki Poczet Kawaler\u00f3w Orderu Virtuti Militari oraz Kultura, Przyczynki i komunikaty, Studia i materia\u0142y, Recenzje i om\u00f3wienia, Listy do redakcji, Ci co odeszli, Noty o autorach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Mielecki 2006, tom IX, opracowanie zbiorowe pod red. Jerzego Skrzypczaka i Jacka Tejchmy, Mielec 2007, stron 302. Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y \u2013 Historia, Kultura, Przyczynki i komunikaty, Studia i materia\u0142y, Recenzje i om\u00f3wienia, Listy do redakcji, Noty o autorach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Mielecki 2007-2008, tom X-XI, opracowanie zbiorowe pod redakcj\u0105 Krzysztofa Haptasia, Jerzego Skrzypczaka (redaktor naczelny) i Jacka Tejchmy, Mielec 2008, stron 346. Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y \u2013 Historia, Przyczynki i komunikaty, Materia\u0142y, Listy do Redakcji, Ci, co odeszli, Noty o autorach.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Mielecki 2009-2010, tom XII-XIII, opracowanie zbiorowe pod redakcj\u0105 Krzysztofa Haptasia, Jerzego Skrzypczaka (redaktor naczelny) i Jacka Tejchmy, Mielec 2010, stron 344. Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y \u2013 Historia, Przyczynki i komunikaty, Materia\u0142y, Recenzje, Ci, co odeszli, Noty o autorach.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Mielecki 2011-2012, tom XIV-XV, opracowanie zbiorowe pod redakcj\u0105 Krzysztofa Haptasia, Jerzego Skrzypczaka (redaktor naczelny) i Jacka Tejchmy, Mielec 2012, stron 380. Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y \u2013 Historia, W 100. rocznic\u0119 powstania skautingu \u2013 harcerstwa w Mielcu 1911-2011, Przyczynki i komunikaty, Materia\u0142y, Recenzje i om\u00f3wienia, Listy do Redakcji, Ci, co odeszli, Noty o autorach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Mielecki 2013-2014, tom XVI-XVII, opracowanie zbiorowe pod redakcj\u0105 Krzysztofa Haptasia, Jerzego Skrzypczaka (redaktor naczelny) i Jacka Tejchmy, Mielec 2015, stron 328. Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y \u2013 Historia, Cykl: Mielecki Poczet Kawaler\u00f3w Orderu Virtuti Militari, Przyczynki i komunikaty, Materia\u0142y, Recenzje i om\u00f3wienia, Ci, co odeszli, Noty o autorach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Mielecki 2015-2016, tom XVIII-XIX, opracowanie zbiorowe pod redakcj\u0105 Krzysztofa Haptasia, Jerzego Skrzypczaka (redaktor naczelny) i Jacka Tejchmy, Mielec 2016, stron 300. Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y \u2013 Historia, Cykl: Mielecki Poczet Kawaler\u00f3w Orderu Virtuti Militari, Przyczynki i komunikaty, Materia\u0142y, Recenzje i om\u00f3wienia, Ci, co odeszli, Noty o autorach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Mielecki 2017-2018, tom XVIII-XIX, opracowanie zbiorowe pod redakcj\u0105 Krzysztofa Haptasia i Jerzego Skrzypczaka (redaktor naczelny), Mielec 2019, stron 341. Rozdzia\u0142y: Zamiast wst\u0119pu. 20-lecie „Rocznika Mieleckiego”, Artyku\u0142y, Cykl: Mielecki Poczet Kawaler\u00f3w Orderu Virtuti Militari, Przyczynki i komunikaty, Materia\u0142y, Recenzje i om\u00f3wienia, Ci, co odeszli, Noty o autorach.<\/p>\r\n

*Rocznik Mielecki 2019-2020, tom XXII-XXIII, opracowanie zbiorowe pod redakcj\u0105 Krzysztofa Haptasia i Jerzego Skrzypczaka (redaktor naczelny), Mielec 2021, stron 300. Wst\u0119p, Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y, Cykl: Mielecki Poczet Kawaler\u00f3w Orderu Virtuti Militari, Materia\u0142y, Recenzje, Ci, co odeszli, Noty o autorach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROCZNIK ZIEMI MIELECKIEJ<\/strong>, publikacja regionalna w postaci ksi\u0105\u017cki, wydawana w Mielcu przez Towarzystwo Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Pierwszy Rocznik ukaza\u0142 si\u0119 w 1971 r., a drugi w 1974 r. W zamy\u015ble inicjator\u00f3w (cz\u0142onk\u00f3w Sekcji Wydawniczej TMZM) mia\u0142 ukazywa\u0107 si\u0119 corocznie. Brak odpowiednich \u015brodk\u00f3w finansowych, k\u0142opoty z papierem oraz rozbie\u017cno\u015bci w doborze materia\u0142u do publikacji wp\u0142yn\u0119\u0142y jednak na decyzj\u0119 o zaniechaniu jego przygotowywania i publikowania.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Ziemi Mieleckiej, opracowanie zbiorowe pod redakcj\u0105 W\u0142adys\u0142awa Witka, Mielec 1971, stron 146. Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y i rozprawy, Materia\u0142y do dziej\u00f3w regionu, Kronika wydarze\u0144 kulturalnych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Rocznik Ziemi Mieleckiej, Z dziej\u00f3w bibliotek, nauki i kultury ziemi mieleckiej, opracowanie zbiorowe pod redakcj\u0105 W\u0142adys\u0142awa Witka, Mielec 1974, stron 208. Rozdzia\u0142y: Artyku\u0142y i rozprawy, Wspomnienia dzia\u0142aczy kultury, Tw\u00f3rczo\u015b\u0107, Wydarzenia kulturalne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RODAK J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 4 VII 1914 r. w Zalipiu ko\u0142o D\u0105browy Tarnowskiej, syn Tomasza i Karoliny z domu Tryt. W Tarnowie uko\u0144czy\u0142 gimnazjum oraz studia teologiczne i w 1939 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Od 1939 r. pracowa\u0142 w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim, a w 1943 r. zosta\u0142 przeniesiony do parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. W okresie od wrze\u015bnia 1944 r. do marca 1945 r. znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do odrestaurowania ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza po zniszczeniach wojennych. 11 III 1945 r., ju\u017c po odej\u015bciu frontu na zach\u00f3d, zosta\u0142 mianowany proboszczem w Wadowicach Dolnych w powiecie mieleckim. Doprowadzi\u0142 do odbudowania zniszczonego ko\u015bcio\u0142a i innych obiekt\u00f3w parafialnych. Prowadzi\u0142 niezwykle bogat\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 duszpastersk\u0105. Pe\u0142ni\u0142 funkcje m.in. wizytatora nauki religii i notariusza dekanatu radomyskiego. Odznaczony EC i RM. Zmar\u0142 20 XI 1978 r. Spoczywa na cmentarzu w Wadowicach Dolnych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RODAK TADEUSZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 13 XII 1932 r. w Biskupicach Rad\u0142owskich ko\u0142o Rad\u0142owa. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Rad\u0142owie. Po studiach teologiczno-filozoficznych w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1956 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Ole\u015bnie (1956-1960) i parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu (1960-1967). Od 12 XII 1967 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza w Gaw\u0142uszowicach. Doprowadzi\u0142 do gruntownej rewaloryzacji zabytkowego ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Wojciecha z XVII w. oraz wybudowania kaplicy Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej w Brzy\u015bciu (1985) i ko\u015bcio\u0142a pomocniczego \u015bw. J\u00f3zefa w Ro\u017cniatach (1997), a tak\u017ce nowej plebanii w Gaw\u0142uszowicach. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje w dekanacie baranowskim: notariusza, wicedziekana i dziekana. Otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 kapelana Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015bci, odznaczony RM. Zmar\u0142 11 I 2001 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Biskupicach Rad\u0142owskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RODZINA<\/strong>, rze\u017aba plenerowa art. rze\u017abiarza Marii Owczarczyk z Warszawy, wykonana z ceramiki w latach 1988-1989 w ramach urz\u0105dzania Parku Wypoczynku i Kultury na G\u00f3rze Cyranowskiej i ustawiona przy ul. Parkowej. Symbolizuje trosk\u0119 m\u0142odych rodzic\u00f3w o nowo narodzone dziecko i rol\u0119 dziecka w umacnianiu wi\u0119zi rodzinnych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RODZINA<\/strong>, rze\u017aba plenerowa art. rze\u017abiarza Sergiusza Tumaniana z Armenii, wykonana z metalowych rur w ramach II Og\u00f3lnopolskich Spotka\u0144 Rze\u017abiarskich Mielec-1979. Zosta\u0142a ustawiona na ziele\u0144cu pomi\u0119dzy ulicami H. Sienkiewicza i A. Kocjana. Symbolizuje rozwijaj\u0105c\u0105 si\u0119 m\u0142od\u0105 rodzin\u0119 w \u015brodowisku przemys\u0142owym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RODZINA MIELECKA SZKIC HERALDYCZNO-GENEALOGICZNY<\/strong>, opracowanie r\u0119kopi\u015bmienne Stanis\u0142awa Oliszkiewicza-Kryczy\u0144skiego, absolwenta Pa\u0144stwowego Gimnazjum M\u0119skiego im. St. Konarskiego (1929). Powsta\u0142o prawdopodobnie w latach 1928-1929. Wymienia nazwiska: Bara\u0144scy herbu \u0141odzia, de Bigot (Bigo), Bory\u0144sy h. Korczak i h. Sas, Borz\u0119ccy h. P\u00f3\u0142kozic, Brodzcy h. \u0141odzia, Burzy\u0144scy h. Trzywdar, Bro\u017cyna vel Bro\u017cynowicz h. Bro\u017cyna, Cichoccy h. Na\u0142\u0119cz, Czerscy h. Rawicz, Czy\u017cowie vel Czy\u017cewiczowie h. Drya, D\u0119biccy h. Gryf, G\u0142owaccy h. Prus, Dzia\u0142owscy h. Prawdzic, Go\u0142uchowscy h. Leliwa, Go\u0142uscy h. Przegonia, Grzybowscy h. Prus, Gutteter vel Guttha(e)ter h. Gutth\u00e4ter, Gwo\u017adziowscy, Ho\u0142owieccy h. Korczak, Jasi\u0144scy h. Top\u00f3r, Jaworscy h. Ko\u015bciesza, Je\u017cowscy h. Strzemie, Kaczorowscy h. Jelita, Kami\u0144scy h. Top\u00f3r, Karwaccy h. \u0141ab\u0119d\u017a, Kolesi\u0144scy vel Kolasi\u0144scy h. Koje\u0144 i h. Radwan, Koli\u0144scy h. Koli\u0144ski, Kazanowie vel Kozanowie h. Rogala, Korczy\u0144scy h. Sas, Kowalscy, Krymscy h. Sas, Kwieci\u0144scy h. Gryf, Lenartowicz h. Pob\u00f3g, Danicz-Leyko h. Lubicz, Luci\u0144scy h. Wczele, Madej\u015bcy vel Madeyscy h. Poray, Dunin-Markiewicz h. \u0141ab\u0119d\u017a, Mazaraki h. Newlin, Mazurkiewicz h. Pob\u00f3g, Mol-Molowscy h. Trzy Krety, Olszewscy h. \u015alepowron, Perzy\u0144scy h. Korab, Podolscy h. Na\u0142\u0119cz, Ryniewicze Zawo\u0142\u017ca\u0144scy h. Leszczyc, Staniszewscy h. Pob\u00f3g, Stankiewicz h. Mogi\u0142a, Toczy\u0144scy h. Habdank, Tomaszewscy h. Bo\u0144cza, Twardziccy h. Drogos\u0142aw, Zag\u00f3rscy h. Ostoya, Zaj\u0105czkowscy h. Drzewica. Niekt\u00f3re z wymienionych nazwisk nie figurowa\u0142y w spisach mieszka\u0144c\u00f3w, poniewa\u017c nosi\u0142y je kobiety przyby\u0142e z innych miejscowo\u015bci i po wst\u0105pieniu w zwi\u0105zki ma\u0142\u017ce\u0144skie z m\u0119\u017cczyznami zwi\u0105zanymi z Mielcem przyj\u0119\u0142y ich nazwiska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROGALA MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 26 IX 1889 r. w Trzcianie, powiat rzeszowski, syn Szymona i Anny. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y powszechnej wraz z rodzin\u0105 wyjecha\u0142 do Stan\u00f3w Zjednoczonych AP. Absolwent Szko\u0142y Gimnastyki i Sport\u00f3w w Chicago. Przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. Bra\u0142 udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej (1914-1918) w austriackim 40. pu\u0142ku piechoty. Egzamin na nauczyciela szko\u0142y \u015bredniej zda\u0142 na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Od 1 IX 1919 r. do 30 X 1933 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel gimnastyki w Pa\u0144stwowym Seminarium Nauczycielskim M\u0119skim w J\u0119drzejowie. W latach 1933-1939 i 1944-1945 prowadzi\u0142 gimnastyk\u0119, gry i zabawy w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. 1 X 1945 r. zosta\u0142 przeniesiony do II Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. Sobi\u0144skiego w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROGOWSKI ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 16 IX 1947 r. w Sichowie Du\u017cym, pow. staszowski, syn Zygmunta i Heleny z domu Grudka. W 1966 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119. W tym roku zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku \u015blusarza przy regulacji pomp wtryskowych. W latach 1967-1969 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 6 PDPD w O\u015bwi\u0119cimiu. Po powrocie do pracy w WSK pracowa\u0142 na Wydziale 30 jako technolog, samodzielny technolog, specjalista technolog, kierownik oddzia\u0142u, zast\u0119pca kierownika wydzia\u0142u i kierownik wydzia\u0142u (do 30 XI 1988 r.). W 1979 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej Wydzia\u0142 Zaoczny i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera urz\u0105dze\u0144 energetycznych. Od 1 XII 1988 r. do 30 IV 1999 r. pracowa\u0142 w s\u0142u\u017cbach planistyczno-uruchomieniowych WSK i p\u00f3\u017aniejszym ZL 15 jako organizator produkcji, kierownik sekcji i kierownik dzia\u0142u. 7 V 1999 r. zosta\u0142 zatrudniony w nowo powstaj\u0105cych Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w dziale planistyczno-uruchomieniowym. By\u0142 pe\u0142nomocnikiem z ramienia dyrektora ds. produkcji przy wprowadzaniu Systemu Jako\u015bci ISO-9001. Z powodu pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu zdrowia \u00a0przeszed\u0142 na rent\u0119 1 IV 2004 r. Udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce w dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, b\u0119d\u0105c w latach 1981-1984 cz\u0142onkiem Samorz\u0105du Pracowniczego WSK. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej i Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROGOWSKI JERZY KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 28 VII 1930 r. w Poznaniu, syn Kazimierza i Wandy z Pokojskich. W 1949 r. rozpocz\u0105\u0142 edukacj\u0119 lotnicz\u0105 w OSL w D\u0119blinie. Uczy\u0142 si\u0119 lata\u0107 zar\u00f3wno na samolotach \u015bmig\u0142owych jak i odrzutowych. Uzyska\u0142 kwalifikacje pilota do\u015bwiadczalnego I klasy i tak\u0105 funkcj\u0119 pe\u0142ni\u0142 w czasie swej pracy w 21 Przedstawicielstwie Wojskowym w Mielcu. Oblatywa\u0142 r\u00f3\u017cne typy samolot\u00f3w produkowanych w WSK Mielec. Posiada\u0142 stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Jego pasj\u0105 by\u0142a akrobacja lotnicza, tote\u017c wielokrotnie uczestniczy\u0142 w pokazach lotniczych na terenie ca\u0142ego kraju. Szczeg\u00f3lnym sentymentem darzy\u0142 mielecki odrzutowiec TS-11 \u201eIskra\u201d. Og\u00f3\u0142em jako pilot lata\u0142 ponad 5 tysi\u0119cy godzin. Zgin\u0105\u0142 \u015bmierci\u0105 lotnika 3 VI 1974 r. na lotnisku mieleckim w czasie pokazu lotniczego dla delegacji indyjskiej. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Pow\u0105zkach w Warszawie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i po\u015bmiertnie Krzy\u017cem Kawalerskim OOP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROG\u00d3\u017b JAN<\/strong>, urodzony 22 IX 1924 r. w Borz\u0119cinie, pow. brzeski, syn Paw\u0142a i Salomei z domu Czuj. Od 1930 r. mieszka\u0142 z rodzicami w Chorzelowie ko\u0142o Mielca. W 1937 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Mielcu. Obawiaj\u0105c si\u0119 wywiezienia na przymusowe roboty do III Rzeszy, podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Flugzeugwerk Mielec (zak\u0142ady lotnicze). W lipcu 1944 r. zosta\u0142 wraz z rodzin\u0105 przesiedlony w okolice rodzinnych stron nad Dunajcem. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej powr\u00f3ci\u0142 do pracy w mieleckiej wytw\u00f3rni samolot\u00f3w. W 1946 r. zda\u0142 egzamin czeladniczy w zawodzie \u015blusarza. W latach 1947-1951 ucz\u0119szcza\u0142 do Liceum Mechanicznego w D\u0119bicy i po zdaniu matury otrzyma\u0142 nakaz pracy w Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Budownictwa Przemys\u0142owego na stanowisku kierownika transportu budowlanego w Mielcu. W 1953 r. zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do Rzeszowa, gdzie pracowa\u0142 jako kierownik Zajezdni Bazy Transportu Przemys\u0142owego. Z powodu braku mieszkania powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i 1 III 1954 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zawodowej Szkole Metalowej MPM jako kierownik biura warsztat\u00f3w szkolnych. Pracowa\u0142 tak\u017ce jako technolog i nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika, a w 1974 r. po odbyciu studi\u00f3w pedagogicznych w WSP Rzesz\u00f3w uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra mechaniki. Od 1973 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. W 1983 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d oraz tytu\u0142em profesora o\u015bwiaty. Zmar\u0142 15 X 2020 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROG\u00d3\u017b RENATA (po m\u0119\u017cu KAPU\u015aCI\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 3 X 1966 r. w Borowej, pow. mielecki, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Janiny z domu Naprawa. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1985 r. Uprawianie lekkoatletyki rozpocz\u0119\u0142a w szkole \u015bredniej. Pocz\u0105tkowo bra\u0142a udzia\u0142 w biegach prze\u0142ajowych, a w 1982 r. za namow\u0105 trenera J\u00f3zefa W\u00f3jtowicza podj\u0119\u0142a treningi w chodzie sportowym w LKS \u201eT\u0119cza\u201d Mielec i temu klubowi pozosta\u0142a wierna do zako\u0144czenia kariery wyczynowej w 1990 r. Jej najwa\u017cniejszymi osi\u0105gni\u0119ciami w chodzie sportowym by\u0142y: *1983 \u2013 z\u0142oty medal na dystansie 3 km (bie\u017cnia) w czasie Mistrzostw Polski LZS w Zielonej G\u00f3rze; *1984 \u2013 br\u0105zowy medal na 5 km (bie\u017cnia) w czasie XI Og\u00f3lnopolskiej Spartakiady M\u0142odzie\u017cy w Poznaniu, srebrny medal na 3 km (bie\u017cnia) w czasie HMP Junior\u00f3w w Zabrzu, rekord Polski junior\u00f3w na 3 km (bie\u017cnia) \u2013 14:15,0 min., I miejsce na 5 km w zawodach o \u201eZ\u0142ote Buty Jana Kili\u0144skiego\u201d w Warszawie, uzyskanie klasy mistrzowskiej i awans do kadry narodowej, IV miejsce na 5 km w meczu Polska \u2013 RFN w Eschborn, I miejsce na 3 km w meczu Polska \u2013 Ukraina we Lwowie, I miejsce w og\u00f3lnopolskim rankingu junior\u00f3w w chodzie sportowym; *1985 \u2013 rekord Polski w kategorii do lat 19 w chodzie godzinnym \u2013 11 669 m, srebrny medal na 5 km w OSM w Rzeszowie, II miejsce na 3 km w Og\u00f3lnopolskim Mitingu w Chodzie Sportowym w Mielcu; *1986 \u2013 najlepszy wynik w historii polskiego chodu sportowego na 5 km \u2013 22:40 min. w Ruse (Bu\u0142garia), z\u0142oty medal (mistrzyni Polski) na 10 km senior\u00f3w (49:20 min.) w czasie Mistrzostw Polski \u00a0w Stalowej Woli, I miejsce na 5 km w lidze la w Krakowie, srebrny medal na 5 km w czasie M\u0142odzie\u017cowych MP w Poznaniu; *1987 \u2013 z\u0142oty medal na 5 km w czasie MMP w Bia\u0142ymstoku, IV miejsce na 10 km w meczu Polska \u2013 Norwegia w Oslo, I miejsce w V Mitingu Warszawy, I miejsce na 10 km w czasie Og\u00f3lnopolskiego Kryterium w Mielcu, *1988 \u2013 I miejsce na 10 km podczas Memoria\u0142u Gen. W. Sikorskiego w Mielcu i trzeci wyniki w historii polskich chod\u00f3w na 10 km \u2013 48:02. Ustanowi\u0142a nast\u0119puj\u0105ce rekordy \u017cyciowe: 3 km (szosa) \u2013 13:58 min. (Warszawa, 1986), 3 km (bie\u017cnia) \u2013 14:04 (Bia\u0142a Podlaska), 5 km (b) \u2013 23:37,44 (Krak\u00f3w, 1988), 5 km (sz) \u2013 22:40,0 (Ruse-Bu\u0142garia, 1986), 10 km (b) \u2013 50:52,2 (W-wa, 1985), 10 km (sz) \u2013 48:02 ( Mielec, 1988). Ponadto w 1986 r. uzyska\u0142a uprawnienia instruktora lekkoatletyki i w latach 1987-1989 prowadzi\u0142a zaj\u0119cia sportowe z m\u0142odzie\u017c\u0105. Po zako\u0144czeniu kariery sportowej rozpocz\u0119\u0142a w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 w Mielcu i prowadzi j\u0105 nadal.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROGUCKI ANTONI<\/strong>, urodzony 18 VI 1909 r. w miejscowo\u015bci Morave\u010d (Czechy), syn Stanis\u0142awa i Serafiny z domu Kubi\u010dek. Absolwent gimnazjum we Lwowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1929 r. Studia na Wydziale Architektonicznym Politechniki Lwowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1938 r. i powierzono mu kierownictwo budowy zak\u0142ad\u00f3w lotniczych w Mielcu \u2013 Cyrance. Stanowisko kierownika rob\u00f3t zajmowa\u0142 tak\u017ce w tej\u017ce fabryce w czasie okupacji hitlerowskiej, najpierw w firmie \u201eK. Rudzki\u201d, a nast\u0119pnie w niemieckiej firmie \u201eA. Senft\u201d. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) kierowa\u0142 pracami remontowymi obiekt\u00f3w zniszczonych w czasie wojny. W 1945 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do pracy we Wroc\u0142awskiej Dyrekcji Odbudowy i m.in. restaurowa\u0142 zniszczone budynki zabytkowe oraz kierowa\u0142 budow\u0105 Pawilonu Przemys\u0142u na Wystaw\u0119 Ziem Odzyskanych we Wroc\u0142awiu (1948). W nast\u0119pnych latach pe\u0142ni\u0142 szereg odpowiedzialnych funkcji zwi\u0105zanych z budow\u0105 wielkich zak\u0142ad\u00f3w przemys\u0142owych w r\u00f3\u017cnych cz\u0119\u015bciach Polski, by\u0142 m.in.: kierownikiem Zarz\u0105du Koksochemii w ZBP Nowa Huta (1950-1954), naczelnym in\u017cynierem Kieleckiego Zjednoczenia Budownictwa Przemys\u0142owego (1954-1956), dyrektorem Krakowskiego Przedsi\u0119biorstwa Budownictwa Przemys\u0142owego (1956-1962) i dyrektorem naczelnym Przedsi\u0119biorstwa Budownictwa Przemys\u0142owego \u201ePetrobudowa\u201d w P\u0142ocku (1962-1976). By\u0142 inicjatorem wprowadzenia wielu nowych technologii i udoskonale\u0144 w zakresie organizacji pracy na budowach. Propagowa\u0142 \u201ewielk\u0105 p\u0142yt\u0119\u201d w budownictwie mieszkaniowym. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 pracy spo\u0142ecznej, m.in. w Polskim Zwi\u0105zku In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Budownictwa oraz Miejskiej Radzie Narodowej i Wojew\u00f3dzkiej Radzie Narodowej w P\u0142ocku. \u00a0Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 (1976) pracowa\u0142 do 1978 r. jako pe\u0142nomocnik Zjednoczenia \u201eCentrum\u201d oraz przewodniczy\u0142 Wojew\u00f3dzkiemu Komitetowi Frontu Jedno\u015bci Narodu w P\u0142ocku. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Orderem Budowniczego Polski Ludowej, Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy oraz Krzy\u017cem Oficerskim OOP. Zmar\u0142 3 XII 1983 r. Spoczywa w Alei Zas\u0142u\u017conych na Pow\u0105zkach w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROGUZ J\u00d3ZEF SEBASTIAN<\/strong>, urodzony 16 IX 1940 r. w Padwi, pow. mielecki, syn Jana i Stanis\u0142awy ze Sroczy\u0144skich. W 1957 r. uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105 i zosta\u0142 zatrudniony w \u00a0Tarnobrzeskiej Fabryce Obrabiarek w Tarnobrzegu, a 25 VIII 1958 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec na stanowisku \u015blusarza w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu. W tych latach aktywnie pracowa\u0142 w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych (ZMW, ZHP, ZMS) i sportowych (dzia\u0142acz i zawodnik LZS Padew Narodowa). W latach 1960-1962 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i uko\u0144czy\u0142 Techniczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Wojsk Lotniczych w Zamo\u015bciu z licencj\u0105 mechanika napraw lotniczych. Powr\u00f3ci\u0142 do WSK i pracowa\u0142 na stanowiskach: technologa, st. technologa, mistrza i st. mistrza. Kilkakrotnie uzyskiwa\u0142 tytu\u0142 \u201eMistrza \u2013 wychowawcy m\u0142odzie\u017cy\u201d. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC i zda\u0142 matur\u0119 (1966). W latach 70. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Dzia\u0142u Socjalnego (Akcji Socjalnej) WSK. Przyczyni\u0142 si\u0119 w\u00f3wczas do rozwoju bazy wypoczynkowej dla pracownik\u00f3w WSK i ich rodzin oraz wprowadzi\u0142 nowe formy wypoczynku, m.in. \u201ewczasy pod grusz\u0105\u201d. Ponadto przewodniczy\u0142 Zak\u0142adowej Komisji Mieszkaniowej WSK oraz by\u0142 kierownikiem sekcji pi\u0142ki siatkowej kobiet \u201eStali\u201d Mielec. Na pocz\u0105tku lat 80. pracowa\u0142 przez kr\u00f3tki czas na stanowisku kierownika Wydzia\u0142u TMO w Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu, a nast\u0119pnie powierzono mu stanowisko kierownika dzia\u0142u w Oddziale Us\u0142ug Agrolotniczych (WUA) w ramach Zak\u0142adu Socjalno-Produkcyjnego. Nale\u017ca\u0142 m.in. do SIMP i KTiR. By\u0142 autorem szeregu wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie jako radny Miejskiej Rady Narodowej. Po przej\u015bciu mieleckiego Oddzia\u0142u pod zarz\u0105d WSK PZL Warszawa-Ok\u0119cie (19 I 1982 r.) zosta\u0142 przekazany s\u0142u\u017cbowo do tego przedsi\u0119biorstwa, a 1 XI 1982 r. mianowano go kierownikiem Oddzia\u0142u. W 1983 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej (specjalno\u015b\u0107: systemy i urz\u0105dzenia energetyczne) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. W latach 80. i 90. rozbudowa\u0142 baz\u0119 Oddzia\u0142u w Mielcu i rozwin\u0105\u0142 jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 w kraju i na \u015bwiecie, zw\u0142aszcza na terenach Afryki (Sudan, Egipt \u2013 by\u0142 tam przez pewien czas kierownikiem bazy remontowej) i Azji (Iran). W 1991 r. powierzono mu funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du \u201eGalaxy \u2013 Mielec Aviation Corporation\u201d Sp. z o.o., firmy maj\u0105cej m.in. remontowa\u0107 w Mielcu samoloty Boeing, ale po protestach cz\u0119\u015bci za\u0142ogi O\/ZUA do rozpocz\u0119cia dzia\u0142alno\u015bci nie dosz\u0142o. 20 IX 1994 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem ZUA z siedzib\u0105 w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 1 IX 2005 r. Zosta\u0142 wybrany do Krajowej Rady Lotnictwa i jest nadal jej cz\u0142onkiem. W okresie kierowania ZUA wp\u0142yn\u0105\u0142 na rozw\u00f3j polskich us\u0142ug agrolotniczych na \u015bwiecie. W ramach wsp\u00f3\u0142pracy z Iranem wsp\u00f3\u0142dzia\u0142a\u0142 przy odnowie Cmentarza Polskiego \u2013 Dulab w Teheranie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40\u2013lecia Polski Ludowej, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZM, Srebrnym Odznaczeniem Janka Krasickiego, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Pracownika Socjalistycznej Pracy, Z\u0142ot\u0105 Odznaka Honorow\u0105 Zwi\u0105zku Polskich Spadochroniarzy, Srebrnym Medalem Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Odznaka Zas\u0142u\u017conych dla Le\u015bnictwa i Przemys\u0142u Drzewnego, Z\u0142ot\u0105 Honorowa Odznak\u0105 ZMW, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 LZS, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Aeroklubu PRL\u201d i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d oraz Wyr\u00f3\u017cnieniem Honorowym \u201eB\u0142\u0119kitne Skrzyd\u0142a\u201d czasopisma \u201eSkrzydlata Polska\u201d. W 2010 r. zosta\u0142 wybrany na wiceprezesa Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142adys\u0142awa Szafera i sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2015 r. Jest jednym z inicjator\u00f3w utworzenia Klubu Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Lotnictwa przy TMZM i jego prezesem oraz jednym z pomys\u0142odawc\u00f3w i wsp\u00f3\u0142organizatorem „Spotka\u0144 Lotniczych Pokole\u0144” w Mielcu, a tak\u017ce V Zjazdu Agrolotnik\u00f3w Mielec 21-22 X 2017 r., za co zosta\u0142 uhonorowany „Herbem Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego”. Wsp\u00f3\u0142autor (z \u017con\u0105 Janin\u0105) ksi\u0105\u017cki Stronice spisane przez \u017cycie.<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROJKOWICZ BOGDAN J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 19 III 1958 r. w Tarnowie, syn J\u00f3zefa i El\u017cbiety z domu Ciszek. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. W tym roku by\u0142 tak\u017ce finalist\u0105 Olimpiady Fizycznej. Studia na Wydziale Automatyki i Informatyki Politechniki \u015al\u0105skiej w Gliwicach uko\u0144czy\u0142 w 1983 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera elektronika. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1984 r. w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako konstruktor na Wydziale Narz\u0119dziowym. W 1985 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do OBR SK Mielec i do 1990 r. pracowa\u0142 jako in\u017cynier prowadz\u0105cy pr\u00f3by w locie. W 1988 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na Politechnice Rzeszowskiej w Rzeszowie (specjalno\u015b\u0107: systemy mikrokomputerowe w przemy\u015ble maszynowym). W latach 1990-1996 by\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem firmy TURBO S.C. w Mielcu. W 1991 r. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w za\u0142o\u017ceniu Agencji Informacyjno-Reklamowej \u201eAIR. PRESS\u201d Sp. z o.o., przemianowanej z dniem 1 I 1999 r. na Agencj\u0119 Wydawniczo-Reklamow\u0105 \u201eKorso\u201d i zosta\u0142 jej pierwszym prezesem Od 1996 r. by\u0142 tak\u017ce prezesem Zarz\u0105du Hotel Polski Sp. z o.o. Uczestniczy w kreowaniu i organizacji licznych imprez i przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 kulturalnych, m.in. \u201eMiss Mielca\u201d, \u201eMielczanin Roku\u201d, \u201eSportowiec Roku\u201d i \u201ePiknik Country\u201d. Ma tak\u017ce znacz\u0105cy udzia\u0142 w prezentacji\u00a0Encyklopedii miasta Mielca<\/em>\u00a0na \u0142amach Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d i wydaniu ksi\u0105\u017ckowym tej\u017ce\u00a0Encyklopedii.<\/em>\u00a0By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i wiceprezesem Mieleckiej Izby Gospodarczej w latach 1993-1999. W ramach programu Overture w latach 1993-1995 by\u0142 koordynatorem projektu CIBELE, wspomagaj\u0105cego powstanie mieleckiej specjalnej strefy ekonomicznej. Po wykupieniu udzia\u0142\u00f3w od wsp\u00f3lnik\u00f3w jest jedynym w\u0142a\u015bcicielem Agencji Wydawniczo-Reklamowej KORSO oraz prezesem i jedynym w\u0142a\u015bcicielem sp\u00f3\u0142ki Hotel Polski. W posiadaniu sp\u00f3\u0142ki s\u0105: Hotel Polski i Karczma Polska oraz firma kateringowa ToMaTo.Od 2016 r. prowadzi jednoosobow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w ramach firmy BRIDGEPOL, zajmuj\u0105c\u0105 si\u0119 sprzeda\u017c\u0105 akcesori\u00f3w bryd\u017cowych online. W 2018 r. zosta\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem og\u00f3lnopolskiej sp\u00f3\u0142ki medialnej PBeM Sp. z o.o. i pe\u0142ni funkcj\u0119 jej prezesa. Od 2020 r. dzia\u0142a jako przewodniczacy komisji rewizyjnej w og\u00f3lnopolskim Stowarzyszeniu Medi\u00f3w Lokalnych\u00a0 (dawniej: Stowarzyszenie Prasy Lokalnej). W 2015 r. kapitu\u0142a plebiscytu \u201eMielczanin Roku\u201d wyr\u00f3\u017cni\u0142a go tytu\u0142em \u201eSuper-Mielczanina\u201d. Jego pozazawodow\u0105 pasj\u0105 pozostaje od wielu lat bryd\u017c sportowy. By\u0142 delegatem na zjazd Polskiego Zwi\u0105zku Bryd\u017ca Sportowego i wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu zawod\u00f3w bryd\u017ca sportowego w Mielcu. Bra\u0142 udzia\u0142 w rozgrywkach szczebla krajowego jako zawodnik drugoligowych klub\u00f3w bryd\u017cowych. Wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Bryd\u017ca Sportowego\u201d.Fascynuj\u0105 go Bieszczady, tote\u017c w 2020 r. uruchomi\u0142 portal informacyjny: wBieszczady.pl.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROJKOWICZ MA\u0141GORZATA<\/strong>, urodzona 24 II 1962 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i El\u017cbiety z domu Ciszek. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1981 r. By\u0142a finalistk\u0105 Olimpiady Filozoficznej w 1979 r. Studiowa\u0142a polonistyk\u0119 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim. W latach 1988-1991 uczy\u0142a j\u0119zyka polskiego w Szkole Podstawowej nr 8 w Mielcu, a nast\u0119pnie w Szkole Podstawowej nr 9. Od wrze\u015bnia 1991 r. pracowa\u0142a w redakcji mieleckiego tygodnika \u201eKorso\u201d. Pocz\u0105tkowo by\u0142a dziennikarzem, a nast\u0119pnie sekretarzem redakcji, za\u015b od 2007 r. do 2012 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 redaktora naczelnego. Przez rok pracowa\u0142a w gazecie \u201ehej.mielec\u201d, a nast\u0119pnie w 2013 r. zosta\u0142a zatrudniona w Bibliotece SCK w Mielcu. W pracy dziennikarskiej zajmowa\u0142a si\u0119 r\u00f3\u017cnymi problemami Mielca i jego subregionu. Ze szczeg\u00f3lnym zainteresowaniem podejmowa\u0142a tematy zwi\u0105zane z powstaniem i rozwojem Specjalnej Strefy Ekonomicznej EURO-PARK MIELEC, nie kryj\u0105c si\u0119 z pozytywnym stosunkiem do tego przedsi\u0119wzi\u0119cia i tworz\u0105c dla\u0144 przyjazny klimat na \u0142amach gazety. Jest wsp\u00f3\u0142autork\u0105 album\u00f3w:\u00a0Euro-Park Mielec Specjalna Strefa Ekonomiczna 1995-2010,<\/em>\u00a0Mielec 2010 (z M.S. Graniczkowskim) i\u00a0Lotnicza duma Mielca,<\/em>\u00a0Mielec 2013 (z M. Hoszowsk\u0105 i W. Madejem). Jej pozazawodow\u0105 pasj\u0105 jest bryd\u017c sportowy. Gra w zespole Owiewka \u2013 Hotel Polski Mielec (II i III liga). Uczestniczy z powodzeniem w og\u00f3lnopolskich i lokalnych turniejach bryd\u017ca sportowego. Jest wsp\u00f3\u0142organizatorem og\u00f3lnopolskich Kongres\u00f3w Bryd\u017cowych w Mielcu, organizowanych przez Hotel Polski.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROJOWSKI LESZEK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 9 IX 1967 r. w Borowej, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Czes\u0142awy z domu Skrzyniarz. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1986 r. Studia filozoficzno-teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1992 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra, a nast\u0119pnie przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w Skrzyszowie i Mielcu (par. \u015bw. Mateusza, 1994-1995). W 1995 r. zosta\u0142 skierowany na studia doktoranckie na Uniwersytecie \u015bw. Jana na Lateranie w Rzymie. W 1997 r. uzyska\u0142 licencjat, a w 2000 r. doktorat za rozpraw\u0119 z dziedziny teologii pastoralnej:\u00a0I consigli pastorali parrocchiali dal Concilio Vaticano alle sue attuazioni.<\/em>\u00a0Po powrocie do diecezji w 2000 r. pracowa\u0142 w parafii \u015bw. Jakuba w Tuchowie jako katecheta i kapelan szpitala, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony do Tarnowa. Do 2006 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicedyrektora Caritas Diecezji Tarnowskiej. W latach 2003-2007 by\u0142 cz\u0142onkiem Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej w Tarnowie. Od 2008 r. by\u0142 prorektorem Wy\u017cszego Seminarium Duchownego w Tarnowie i prodziekanem Wydzia\u0142u Teologicznego Sekcja w Tarnowie Uniwersytetu Papieskiego Jana Paw\u0142a II w Krakowie, wyk\u0142adowc\u0105 teologii laikatu, teologii pastoralnej, teologicznych podstaw i historii dzia\u0142alno\u015bci charytatywnej Ko\u015bcio\u0142a. Tematami zainteresowa\u0144 naukowych s\u0105: duszpasterstwo Ko\u015bcio\u0142a, parafialne rady duszpasterskie i dzia\u0142alno\u015b\u0107 charytatywna Ko\u015bcio\u0142a. Wa\u017cniejsze publikacje: ksi\u0105\u017cka\u00a0I consigli pastorali parrocchiali: dal Concilio Vaticano II alle sue attuazioni, Rzym 2001;\u00a0Mi\u0142osierny i Sprawiedliwy. W kr\u0119gu Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego, Tarn\u00f3w 2016; Dzieje diecezji tarnowskiej , T. 5, Mi\u0142o\u015bnik Ko\u015bcio\u0142a Bo\u017cego arcybiskup Jerzy Ablewicz, Tarn\u00f3w 2016; Wydzia\u0142 Teologiczny Sekcja w Tarnowie Uniwersytetu Papieskiego Jana Paw\u0142a II w Krakowie (2004-2014), Tarn\u00f3w 2014;<\/em>\u00a0artyku\u0142y w czasopi\u015bmie naukowym „Tarnowskie Studia Teologiczne”:\u00a0Doradcza kompetencja parafialnej rady duszpasterskiej, t. XXI\/1-2 (2002), Parafialna rada duszpasterska w diecezji tarnowskiej przed Soborem Watyka\u0144skim II, t. XXII\/1 (2003), Charytatywna dzia\u0142alno\u015b\u0107 Caritas Diecezji Tarnowskiej (I). Sprawozdanie za lata 1990 -1993, t. \u00a0XXVI (2007), Dzia\u0142alno\u015b\u0107 Zwi\u0105zku \u201eCaritas\u201d Diecezji Tarnowskiej w latach 1937-1939, XXIX\/2 (2010),<\/em>\u00a0artyku\u0142y w pracach zbiorowych:\u00a070 lat Caritas Tarnowskiej. Historia powstania, w: Przeb\u00f3stwia\u0107 to co ludzkie. Ksi\u0119ga pami\u0105tkowa ku czci ks. biskupa W. Bobowskiego, red. S. Sojka, J. Stala, Tarn\u00f3w 2007, B\u0142. Karolina K\u00f3zka – patronka Szkolnych K\u00f3\u0142 Caritas Diecezji Tarnowskiej, w: Zobowi\u0105zani do wiary. Po dwudziestu latach na drodze wyznaczonej przez Jana Paw\u0142a II (Tarn\u00f3w, 9-10 VI 1987), red. J. Stala, J. Kr\u00f3likowski, Tarn\u00f3w 2008, Caritas Ko\u015bcio\u0142a w Tygodniu Mi\u0142osierdzia. Historia pierwszych przedwojennych Tygodni Mi\u0142osierdzia w diecezji tarnowskiej, w: Przestrzenie pracy socjalnej, red. J. Stala, Tarn\u00f3w 2010.<\/em>\u00a0Ponadto opracowa\u0142 szereg hase\u0142 do\u00a0Encyklopedii Tarnowa, Tarn\u00f3w 2010<\/em>\u00a0oraz opublikowa\u0142 liczne artyku\u0142y popularnonaukowe. Wyg\u0142osi\u0142 szereg referat\u00f3w na sympozjach naukowych, m.in. dla cz\u0142onk\u00f3w Rad Duszpasterskich Polonii Europy Zachodniej w Rzymie w 2010 r. W 2018 r. zosta\u0142 proboszczem parafii \u015bw. Paw\u0142a Aposto\u0142a w Bochni i dziekanem dekanatu Bochnia Zach\u00f3d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROJOWSKI MICHA\u0141,<\/strong>\u00a0urodzony 22 III 1908 r. w Woli Mieleckiej, syn Stefana i Katarzyny z domu Sok\u00f3\u0142. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) im. St. Konarskiego w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze w zakresie budownictwa l\u0105dowego w Warszawie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera. Po II wojnie \u015bwiatowej zosta\u0142 mianowany dyrektorem naczelnym Pa\u0144stwowego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego \u201eBeton-Stal\u201d w Warszawie. Firma ta uczestniczy\u0142a w latach 1948-1949 w odbudowie zniszczonej Warszawy, m.in. ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Anny i innych zabytkowych budowli: Pa\u0142acu Ma\u0142achowskiego, Pa\u0142acu So\u0142tyka (Biskup\u00f3w Krakowskich), Pa\u0142acu pod Blach\u0105, kamieniczek przy ul. Senatorskiej, gmach\u00f3w Corazziego przy ul. Rymarskiej, Rynku Mariensztackiego i kamieniczek na Mariensztacie oraz budowie cz\u0119\u015bci p\u00f3\u0142nocnej trasy W-Z. W latach 50. bra\u0142 udzia\u0142 w budowie Nowej Huty. Publikowa\u0142 artyku\u0142y na tematy budowlane, g\u0142\u00f3wnie w czasopi\u015bmie \u201ePrzegl\u0105d Budowlany\u201d. Zmar\u0142 15 V 1960 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROKICKI JERZY<\/strong>, urodzony 18 IX 1926 r. w Brze\u015bciu nad Bugiem (aktualnie Bia\u0142oru\u015b), syn Henryka i Janiny z Wasilewskich. Uko\u0144czy\u0142 studia prawnicze. Od 15 X 1953 r. pracowa\u0142 jako zast\u0119pca prokuratora, w latach 1961-1970 by\u0142 prokuratorem, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprokuratora Prokuratury Rejonowej w Mielcu. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci politycznej i spo\u0142ecznej. \u00a0By\u0142 cz\u0142onkiem Zrzeszenia Prawnik\u00f3w Polskich i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Ko\u0142a ZPP w Mielcu. Od 1956 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Powiatowego Oddzia\u0142u Spo\u0142ecznego Komitetu Przeciwalkoholowego w Mielcu, a od 1975 r. by\u0142 przewodnicz\u0105cym Oddzia\u0142u Miejskiego SKP w Mielcu. Tak\u017ce od 1956 r. dzia\u0142a\u0142 jako prelegent Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Mielcu, a w latach 80. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Miejskiego TWP. W latach 70. i 80. by\u0142 cz\u0142onkiem Komitetu Miejskiego PZPR. Przez 3 kadencje sprawowa\u0142 mandat radnego Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Ochronie Porz\u0105dku Prawnego\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 TWP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZPP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 SKP i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Pa\u0144stwowy\u201d oraz wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca w 1987 r. Zmar\u0142 15 VIII 1998 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROKITA J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 20 IX 1913 r. w Mielcu, syn Franciszka i Antoniny z Wanatowicz\u00f3w. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1932 r. Studia teologiczne w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1937 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikary w Wietrzychowicach, Kru\u017clowej, Siedlcach i Nawojowej oraz jako administrator w \u017burowej. W 1958 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Gaw\u0142uszowicach. Odznaczony EC i RM. Zmar\u0142 20 IV 1966 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROKOSZ MICHA\u0141 MARCIN<\/strong>, urodzony 22 VIII 1936 r. w \u017bd\u017carach, syn Ludwika i Karoliny z Bartoszy\u0144skich. Absolwent Technikum Mechanicznego MPM w Ropczycach, matur\u0119 zda\u0142 w 1954 r. Od 1 VIII 1954 r. na podstawie nakazu pracy zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec \u2013 Wydzia\u0142 43 jako planista technolog, a p\u00f3\u017aniej kierowa\u0142 Sekcj\u0105 Planowania Wydzia\u0142u Produkcyjnego. Od 1 I 1983 r. przeszed\u0142 na tzw. wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 1993-2005 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Rady Nadzorczej Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej, w kadencji 1994-1998 by\u0142 radnym Rady Miejskiej w Mielcu, a w latach 1996-2005 reprezentowa\u0142 mieleckich pszczelarzy jako cz\u0142onek Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Zwi\u0105zku Pszczelarzy w Rzeszowie. Aktualnie jest cz\u0142onkiem Rady Osiedla J. Kusoci\u0144skiego (trzecia kadencja) i prowadzi Klub Dyskusyjny Pszczelarzy w Rejonowym Kole Pszczelarzy w Mielcu. Prowadzon\u0105 do niedawna 100-pniow\u0105 pasiek\u0119 pszczel\u0105 w Czajkowej przekaza\u0142 synowi, ale nadal s\u0142u\u017cy pomoc\u0105 i dorad\u0105. Posiada tytu\u0142y mistrza i rzeczoznawcy pszczelarskiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Pszczelarskiego i Medalem Ks. Dr. Jana Dzier\u017conia \u201eZa Zas\u0142ugi dla Pszczelarstwa\u201d. Zmar\u0142 3 VII 2009 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROKOSZ WOJCIECH,<\/strong> urodzony 20 IV 1977 r. w Mielcu, syn Juliana i Marii z domu \u015awiatowiec. Absolwent Pa\u0144stwowego Liceum Sztuk Plastycznych (obecnie Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Plastycznych) z matur\u0105 w 1997 r. Studia na Wydziale Malarstwa (malarstwo sztalugowe, pracownia prof. Grzegorza Bednarskiego) Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 2003 r. z tytu\u0142em magistra. Ponadto zosta\u0142 nagrodzony wyr\u00f3\u017cnieniem Rady Wydzia\u0142u i medalem Rektora ASP. Jego praca \u201eKrytyczna analiza wybranych poj\u0119\u0107 pogl\u0105du estetycznego Stanis\u0142awa Ignacego Witkiewicza\u201d zosta\u0142a opublikowana w \u201eZeszytach Naukowo Artystycznych ASP\u201d w 2004 r. Od 2003 r. do 2014 r. pracowa\u0142 w Galerii AG w Krakowie, sprzedaj\u0105c dzie\u0142a sztuki polskich artyst\u00f3w. Ponadto anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w projektowanie graficzne i malarstwo. Od 2014 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105, m.in. tworzy prace malarskie wielkoformatowe i realizuje zadania zwi\u0105zane z alpinizmem przemys\u0142owym. (Specyfik\u0119 alpinizmu przemys\u0142owego pozna\u0142 w czasie studi\u00f3w.) Na jego dotychczasowy dorobek tw\u00f3rczy sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 liczne prace z zakresu malarstwa sztalugowego i monumentalnego. M.in. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 przy realizacji murali w Warszawie, \u0141odzi i Krakowie. Szczeg\u00f3lnie bliskie mielczanom s\u0105 jego murale po\u015bwi\u0119cone tematyce zwi\u0105zanej z Mielcem, zrealizowane na terenie osiedla W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu na zlecenie Stowarzyszenia Odrodzony Mielec. Prace z zakresu malarstwa sztalugowego wystawia\u0142 m.in. na wystawie wybranych dyplom\u00f3w student\u00f3w ASP Krak\u00f3w (Pa\u0142ac Sztuki w Krakowie, 2003), wystawie pokonkursowej \u201eKonkursu na najlepszy dyplom uko\u0144czenia studi\u00f3w w zakresie sztuk pi\u0119knych i projektowych o Nagrod\u0119 Prezydenta RP\u201d (Muzeum Plakatu w Wilanowie, 2003\/2004), wystawie pokonkursowej \u201eII Og\u00f3lnopolskiego Konkursu im. M. Michalika na Obraz dla M\u0142odych Malarzy\u201d w 2004 r. (Galeria Miejska w Cz\u0119stochowie, Instytut Polski w Sztokholmie, Muzeum ASP we Wroc\u0142awiu), wystawie indywidualnej (Pozna\u0144ska Galeria Nowa w Poznaniu, 2006) oraz wystawie pokonkursowej 38. Biennale Malarstwa \u201eBielska Jesie\u0144\u201d (BWA Bielsko-Bia\u0142a, 2007). Otrzyma\u0142 wyr\u00f3\u017cnienie honorowe w II Og\u00f3lnopolskim Konkursie im. M. Michalika na Obraz dla M\u0142odych Malarzy w 2004 r.\u00a0<\/p>\r\n

ROKOSZAK HELENA LUDWIKA (z domu TRYBULEC)<\/b>, urodzona 2 VI 1943 r. w Borowej, powiat mielecki, c\u00f3rka Wojciecha i Zofii z domu W\u00f3jtowicz. Absolwentka Technikum Finansowego w Przemy\u015blu z matur\u0105 w 1962 r. W czasie szkolnym, przebywaj\u0105c w internacie, by\u0142a organizatork\u0105 r\u00f3\u017cnych form dzia\u0142alno\u015bci kulturalno-o\u015bwiatowej. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a 16 XII 1962 r. w maszynopisowni WSK Mielec. Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami by\u0142y: ksi\u0119gowo\u015b\u0107 przedsi\u0119biorstwa (ksi\u0119gowa i kierownik sekcji), Zak\u0142adowy Dzia\u0142 Socjalny (g\u0142\u00f3wna ksi\u0119gowa) i Elektrociep\u0142ownia WSK (g\u0142\u00f3wna ksi\u0119gowa). W czasie pracy w Dziale Socjalnym by\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem m.in. wypoczynku zimowego i letniego pracownik\u00f3w WSK i ich rodzin, g\u0142\u00f3wnie dzieci. W zwi\u0105zku ze zmieniaj\u0105cymi si\u0119 przepisami finansowymi uko\u0144czy\u0142a szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. Zosta\u0142a uhonorowana Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony pracownik WSKW 1992 r. zako\u0144czy\u0142a prac\u0119 w WSK Mielec i wyjecha\u0142a do USA, a po kilku latach przenios\u0142a si\u0119 do Kanady i nadal tam mieszka. Udziela si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci kulturalnej Polonii Kanadyjskiej. Utrzymuje kontakty z Mielcem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROLEK BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 3 IX 1949 r. w Baranowie Sandomierskim, syn Dominika i Stefanii z domu Bernat. Mieszka\u0142 i wychowywa\u0142 si\u0119 w Domacynach, gmina Padew Narodowa. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105, a nast\u0119pnie zaocznie Technikum Mechaniczne w Mielcu (1975). W latach 1966-1968 pracowa\u0142 na Wydziale 03 WSK Mielec jako \u015blusarz narz\u0119dziowy. W latach 1968-1970 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 6PDPD w Krakowie i Bielsku-Bia\u0142ej, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i pracowa\u0142 jako mechanik lotniczy na Wydziale 57 WSK Mielec. W 1972 r. zosta\u0142 zatrudniony w Komendzie Miejskiej Milicji Obywatelskiej w Mielcu na stanowisku referenta Sekcji Operacyjno-Dochodzeniowej do Walki z Przest\u0119pstwami Kryminalnymi. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Oficersk\u0105 Milicji Obywatelskiej w Szczytnie (kierunek prawno-administracyjny oraz ochrony bezpiecze\u0144stwa i porz\u0105dku publicznego), uzyskuj\u0105c wykszta\u0142cenie wy\u017csze zawodowe i stopie\u0144 podporucznika MO. Od 1 VII 1978 r. by\u0142 inspektorem, a od 1 VIII 1980 r. kierownikiem Referatu Operacyjno-Dochodzeniowego d\/w z przest\u0119pczo\u015bci\u0105 Gospodarcz\u0105 KM MO w Mielcu. W 1982 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra administracji. 1 VII 1983 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 komendanta miejskiego MO, 1 X 1983 r. \u2013 zast\u0119pc\u0105 szefa Rejonowego Urz\u0119du Spraw Wewn\u0119trznych w Mielcu ds. Polityczno-Wychowawczych, a 1 X 1984 r. \u2013 zast\u0119pca szefa RUSW w Mielcu ds. MO. Po utworzeniu Policji od 1 VIII 1990 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta rejonowego Policji w Mielcu, a 16 X 1991 r. mianowano go komendantem rejonowym Policji w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 14 IV 1999 r. Po utworzeniu powiat\u00f3w, w tym powiatu mieleckiego, kr\u00f3tko pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki komendanta powiatowego Policji w Mielcu. Z dniem 31 VIII 1999 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 w stopniu m\u0142odszego inspektora. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 w latach 1966-1971 startowa\u0142 jako spadochroniarz \u00a0Aeroklubu Mieleckiego w wielu zawodach spadochronowych, m.in. w Og\u00f3lnopolskim Nowoczesnym Pi\u0119cioboju Spadochronowym w Mielcu i V Spadochronowych Zawodach w Skokach do Wody, zorganizowanych przez Aeroklub Lubelski (III miejsce dru\u017cynowo). 26 X 1968 r. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w grupowym skoku spadochronowym zawodnik\u00f3w Aeroklubu Mieleckiego z maksymalnej wysoko\u015bci 5900 m, ustanawiaj\u0105c rekord Polski wynikiem 5100 m swobodnego spadania. Og\u00f3\u0142em wykona\u0142 ok. 300 skok\u00f3w. Ponadto przez szereg lat by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Rejonowego Ligi Obrony Kraju w Mielcu i FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Ochronie Porz\u0105dku Publicznego\u201d, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 26 VI 2007 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

ROLLE JAN STANIS\u0141AW<\/b>, urodzony 12 IV 1926 r. w Stryju (obecnie Ukraina), syn -Edwarda i J\u00f3zefy z domu Czaban. W nast\u0119pstwie tragicznych wydarze\u0144 w czasie II wojny \u015bwiatowej musia\u0142 ucieka\u0107 z miejsca zamieszkania i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Chorzelowa ko\u0142o Mielca. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y \u015bredniej i kursu pedagogicznego w Mielcu w 1947 r. zosta\u0142 zatrudniony w Szkole Powszechnej (Podstawowej) w Dulczy Wielkiej na stanowisku nauczyciela.\u00a0 W 1951 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika szko\u0142y. By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w budowy nowego budynku szkolnego w ramach akcji \u201eTysi\u0105c Szk\u00f3\u0142 na Tysi\u0105clecie\u201d. W szkolnej sali gimnastycznej rozwija\u0142 r\u00f3\u017cne formy aktywno\u015bci sportowej i kulturalnej. Poza kompetentnym kierowaniem szko\u0142\u0105 i dba\u0142o\u015bci\u0105 o jej poziom anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w sprawy \u015brodowiska. Inicjowa\u0142 starania o budow\u0119 infrastruktury technicznej Dulczy Wielkiej, m. in. dr\u00f3g i elektryfikacji,\u00a0 kt\u00f3r\u0105 przeprowadzono pod koniec lat 60. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem k\u00f3\u0142ka rolniczego. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z innymi organizacjami – OSP i KGW. By\u0142 wybierany na radnego do Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i Miejsko-Gminnej Rady Narodowej w Radomy\u015blu Wielkim. W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.\u00a0 Zmar\u0142 8 XI 2024 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROLNA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska w p\u00f3\u0142nocno-zachodniej cz\u0119\u015bci osiedla Cyranka. Rozpoczyna si\u0119 od ul. \u015alusarskiej przy linii kolejowej, biegnie po\u015br\u00f3d p\u00f3l i prywatnych posesji do ul. Szybowcowej. Ma 653 m d\u0142ugo\u015bci i utwardzon\u0105 nawierzchni\u0119. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 28 III 1973 r., po przy\u0142\u0105czeniu Cyranki do Mielca. Nazwa ROLNA wi\u0105\u017ce si\u0119 z funkcj\u0105, jak\u0105 pe\u0142ni od wielu lat.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROMANIAK KRZYSZTOF STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 2 IV 1963 r. w Mielcu, syn Henryka i Teresy z domu Gradziuk. Uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie zawodowe. Pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego Mielec (monter p\u0142atowc\u00f3w, 1981-1993) i Wytw\u00f3rni Pojazd\u00f3w \u201eMelex\u201d (monter w\u00f3zk\u00f3w, 1993-2002), a od 2002 r. jest krajaczem metali w Firmie \u201eTARAPATA\u201d Sp. z o.o. Do Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi i PCK nale\u017cy od 1992 r. Odda\u0142 40 000 ml krwi (stan na 15 V 2011 r.). Za dotychczasow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV stopnia oraz Honorow\u0105 Odznak\u0105 HDK III, II i I stopnia.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROMANISZYN ADAM<\/strong>, urodzony w 1937 r. Od 1952 r. trenowa\u0142 boks, najpierw w ZS Kolejarz Wroc\u0142aw, a p\u00f3\u017aniej w Piekarach \u015al\u0105skich. Walczy\u0142 w wadze muszej. Do Mielca przyby\u0142 w 1954 r. i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec. Zasili\u0142 boksersk\u0105 sekcj\u0119 Stali Mielec i w 1955 r. przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu Stali do II ligi. Tak\u017ce w 1955 r. zosta\u0142 mistrzem Polski junior\u00f3w w wadze muszej i awansowa\u0142 do czo\u0142\u00f3wki krajowej. W 1958 r. wywalczy\u0142 mistrzostwo Polski senior\u00f3w w wadze muszej. Jako reprezentant Polski walczy\u0142 w meczach mi\u0119dzypa\u0144stwowych z ZSRR, W\u0119grami i RFN. W 1959 r. wyjecha\u0142 z Mielca i startowa\u0142 w barwach B\u0142\u0119kitnych Kielce (ekstraklasa). Boksuj\u0105c w kieleckiej dru\u017cynie dwukrotnie zosta\u0142 mistrzem Polski w boksie (waga musza i kogucia). Zmar\u0142 26 VII 2012 r. Pochowany na cmentarzu w Cedzynie.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROMANOWSKI LESZEK ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 1 VI 1952 r. w Jaros\u0142awiu, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Filip. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. W latach 1967-1992 pracowa\u0142 w WSK Mielec, kolejno w Zak\u0142adzie Silnikowym, Zak\u0142adzie Aparatury Paliwowej, O\u015brodku Badawczo Rozwojowym, ponownie Zak\u0142adzie Aparatury Paliwowej i Elektrociep\u0142owni. Studiowa\u0142 na Politechnice Krakowskiej, uzyskuj\u0105c w 1977 r. tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika, a nast\u0119pnie na Politechnice Rzeszowskiej (nauczanie w zawodzie, specjalno\u015b\u0107 nauczycielska), otrzymuj\u0105c w 1985 r. tytu\u0142 magistra. By\u0142 autorem 15 wniosk\u00f3w racjonalizatorskich w zakresie doskonalenia produkcji silnikowej i aparatury wtryskowej oraz narz\u0119dzi. Od 1992 r. do 1998 r. pracowa\u0142 w firmie PROMUS Ruda \u015al\u0105ska \u2013 Export Skoda Volkswagen. W 1998 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w Mielcu, najpierw w Fabryce Butli \u201eCyltec\u201d, a od 1999 r. w Kirchhoff Polska i tam pracuje nadal. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W latach m\u0142odzie\u0144czych nale\u017ca\u0142 do ZSMP. Od 1 IV 1975 r. do 29 II 2000 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Klub\u00f3w Honorowych Dawc\u00f3w Krwi przy WSK Mielec, Promus i Kirchhoff, oddaj\u0105c \u0142\u0105cznie 27 400 ml krwi. Ponadto przez wiele lat by\u0142 dzia\u0142aczem K\u00f3\u0142 PCK i TPD przy WSK Mielec. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV i III stopnia, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz TPD\u201d, Medalem im. H. Jordana i Br\u0105zowym Odznaczeniem im. J. Krasickiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROMANOWSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 4 XI 1925 r. w Pistyniu, woj. stanis\u0142awowskie, syn Marcina i Weroniki z domu Haj\u0142a\u0142owicz. W maju 1943 r. zosta\u0142 wywieziony przez Niemc\u00f3w do obozu pracy w Berlinie (numer obozowy \u2013 6763). W maju 1945 r. zosta\u0142 wyzwolony przez Armi\u0119 Radzieck\u0105. Po powrocie do kraju zatrudniono go w Fabryce Traktor\u00f3w i Maszyn Rolniczych w Strzelcach Opolskich jako tokarz. W sierpniu 1946 r. zosta\u0142 powo\u0142any do s\u0142u\u017cby wojskowej w 37 PAL 8 Dywizji Piechoty w Skierniewicach. W okresie od 2 III do 20 VII 1947 r. bra\u0142 udzia\u0142 w walkach z Ukrai\u0144sk\u0105 Powsta\u0144cz\u0105 Armi\u0105 w rejonie Sanoka i zosta\u0142 ranny w nog\u0119 w Jab\u0142once ko\u0142o Baligrodu. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y podoficerskiej otrzyma\u0142 stopie\u0144 kaprala i zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 dru\u017cyny zwiadu, a we wrze\u015bniu 1948 r. – podoficerem zawodowym. Od 1 X pe\u0142ni\u0142 funkcje z-cy dow\u00f3dcy plutonu zwiadu, a w 1949 r. zosta\u0142 szefem szko\u0142y podoficerskiej. W 1951 r. uko\u0144czy\u0142 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Artylerii w Toruniu. Od X 1951 r. do IX 1962 r. pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 zawodow\u0105 jako dow\u00f3dca plutonu w 92 pu\u0142ku piechoty 30 DP (p\u00f3\u017aniej 26 pp 9 DP, 40 PAL 9 DP) w Jaros\u0142awiu. Dowodzone przez niego zespo\u0142y artyleryjskie zdobywa\u0142y dwukrotnie I miejsce w Zawodach Centralnych (1954, 1961). W tym czasie (1955) uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Artylerii w Toruniu. Kolejnymi etapami s\u0142u\u017cby zawodowej by\u0142y: praca w WKR w Bielsku Podlaskim (1962-1963) WKR w Nisku (1963-1967), a nast\u0119pnie w PSzW w Mielcu jako kierownik sekcji w stopniu majora (1967-1973). Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z PCK w propagowaniu honorowego krwiodawstwa w\u015br\u00f3d poborowych oraz z LOK w zakresie szkolenia kierowc\u00f3w. Ze wzgl\u0119du na stan zdrowia w 1973 r. zosta\u0142 zwolniony z zawodowej s\u0142u\u017cby wojskowej. W latach 1974-1976 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta OHP w Mielcu, a od X 1976 r. do ko\u0144ca czerwca 1983 r. pracowa\u0142 w przedsi\u0119biorstwie \u201ePolgaz\u201d w Mielcu na stanowisku st. inspektora d\/s wojskowych i ochrony przemys\u0142u. 1 VII 1983 r. przeszed\u0142 w stan spoczynku. Posiada\u0142 stopie\u0144 podpu\u0142kownika. W czasie pracy zawodowej anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i pe\u0142ni\u0142 spo\u0142ecznie funkcje partyjne, a po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby wojskowej nale\u017ca\u0142 do organizacji spo\u0142ecznych: Klub Oficer\u00f3w Rezerwy, ZB\u017bZ, ZIW i ZBoWiD oraz udziela\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci Komitetu Osiedlowego Dziubk\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz ZIW\u201d, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV stopnia i Medalem Pami\u0105tkowym \u201e100-lecia Polskiego Ruchu Robotniczego\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 OHP i Br\u0105zowa Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d. Zmar\u0142 7 IX 1999 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROMA\u0143CZUK JULIAN<\/strong>, urodzony 7 XI 1928 r. w Arcis Sur Aube (Francja), syn Stanis\u0142awa i Feliksy z domu Gozdal. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie i w 1955 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. W latach 60. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ordynatora Oddzia\u0142u Dzieci\u0119cego Szpitala Powiatowego w Mielcu. By\u0142 tak\u017ce kierownikiem Poradni Dzieci\u0119cej. Prowadzi\u0142 systematyczne dokszta\u0142canie podleg\u0142ej kadry, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do podniesienia poziomu pediatrii w Mielcu. W latach 1965-1966 wyk\u0142ada\u0142 pediatri\u0119 w Liceum Medycznym w Mielcu. Przez wiele lat by\u0142 sekretarzem i przewodnicz\u0105cym mieleckiego Ko\u0142a Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Ponadto przez kilka kadencji by\u0142 radnym PRN w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik S\u0142u\u017cby Zdrowia\u201d i wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142 5 X 1991 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROMA\u0143CZUK WOJCIECH<\/strong>, urodzony 19.02.1973 r. w Ignacpolu, syn Eugeniusza i Krystyny z domu Rozbicka. Absolwent Liceum Lotniczego z matur\u0105 w 1992 r. Uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Oficersk\u0105 Si\u0142 Powietrznych w D\u0119blinie, kierunek \u2013 pilota\u017c \u015bmig\u0142owc\u00f3w (1996 r.) i Szko\u0142\u0119 Lotnictwa Wojsk L\u0105dowych Fort Rucker w USA (2003 r.). S\u0142u\u017cy\u0142 w 25. Brygadzie Kawalerii Powietrznej i pe\u0142ni\u0142 w niej funkcj\u0119 Zast\u0119pcy Dow\u00f3dcy 7 Dywizjonu Lotniczego, a nast\u0119pnie s\u0142u\u017cy\u0142 w Dow\u00f3dztwie Wojsk Specjalnych w Krakowie. W czasie s\u0142u\u017cby wojskowej uzyska\u0142 uprawnienia pilota klasy mistrzowskiej oraz pilota do\u015bwiadczalnego I klasy. Ma tak\u017ce licencj\u0119 \u015bmig\u0142owcowego pilota zawodowego CPL(H) z uprawnieniami pilota do\u015bwiadczalnego. Dotychczasowy (do IX 2012 r.) bilans nalotu na \u015bmig\u0142owcach \u2013 2210 godzin na W-3, Mi-2, Mi-8 i Mi-17. Posiada stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Uczestniczy\u0142 w misjach wojskowych w Iraku i Czadzie, pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 Dow\u00f3dcy Polskiej Grupy Lotniczej. Wyr\u00f3\u017cniony presti\u017cowym tytu\u0142em Pilot Roku Si\u0142 Zbrojnych RP w 2006 r. W dn. 03.IX 2012 r. Sergei Sikorsky, ambasador honorowy firmy Sikorsky Aircraft, w czasie Mi\u0119dzynarodowego Salonu Przemys\u0142u Obronnego w Kielcach, wr\u0119czy\u0142 jemu oraz Dariuszowi Daszewskiemu dokumenty uprawniaj\u0105ce do testowania produkowanych w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu \u015bmig\u0142owc\u00f3w S-70i Black Hawk (to drugi i trzeci tego typu certyfikat dla polskiego pilota). \u00a0Otrzyma\u0142 tak\u017ce pami\u0105tkowy medal potwierdzaj\u0105cy przyj\u0119cie w poczet pilot\u00f3w do\u015bwiadczalnych firmy Sikorsky Aircraft. W 2013 r. zwyci\u0119\u017cy\u0142 w plebiscycie Lotnicze Or\u0142y i otrzyma\u0142 tytu\u0142 Cz\u0142owieka Roku 2012 w kategorii \u201e\u015amig\u0142owce\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROMA\u0143CZUK WRZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 VI 1957 r. w Mielcu, syn Juliana i Zofii z domu Cheba. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej im. M. Kopernika w Krakowie uko\u0144czy\u0142 z wyr\u00f3\u017cnieniem w 1982 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Od pa\u017adziernika tego roku rozpocz\u0105\u0142 sta\u017c podyplomowy w Zespolonym Szpitalu Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie. Z dniem 1 X 1983 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Klinice Pediatrii Instytutu Medycyny Klinicznej w Rzeszowie, a po jej rozwi\u0105zaniu w Oddziale Dzieci\u0119cym Szpitala Wojew\u00f3dzkiego nr 2 w Rzeszowie na stanowiskach: m\u0142. asystenta, asystenta i st. asystenta. By\u0142 tak\u017ce jednym z organizator\u00f3w Wojew\u00f3dzkiej Poradni Gastroenterologii Dzieci\u0119cej z Pracowni\u0105 Endoskopii w 1984 r. i zosta\u0142 jej dyrektorem. W 1986 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 I stopnia, a w 1992 r. specjalizacj\u0119 II stopnia (obie z pediatrii). Po studiach doktoranckich na Wydziale Lekarskim AM im. M. Kopernika w Krakowie 24 XI 1989 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy doktorskiej:\u00a0Pr\u00f3by r\u00f3\u017cnicowania i post\u0119powanie lecznicze w zmianach chorobowych jelita grubego u dzieci.<\/em>\u00a0W dalszej dzia\u0142alno\u015bci naukowo-badawczej ukierunkowa\u0142 si\u0119 na szeroko poj\u0119t\u0105 patologi\u0119 przewodu pokarmowego u dzieci i m\u0142odzie\u017cy. W latach 1994-1995 pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki dyrektora Szpitala Wojew\u00f3dzkiego nr 2 w Rzeszowie, a po wygraniu konkursu zosta\u0142 mianowany dyrektorem tego Szpitala na kadencj\u0119 1995-2000. W 1999 r. powo\u0142ano go na stanowisko konsultanta regionalnego w dziedzinie zdrowia publicznego oraz do zespo\u0142u programuj\u0105cego budow\u0119 strategii wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. Od 1 IX 2000 r. by\u0142 pe\u0142nomocnikiem dyrektora naczelnego Instytutu Pomnik Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie ds. restrukturyzacji oraz kontakt\u00f3w z Ministerstwem Zdrowia i z Kasami Chorych. W 2002 r. habilitowa\u0142 si\u0119 w Instytucie \u201ePomnik – Centrum Zdrowia Dziecka\u201d w Warszawie (rozprawa\u00a0Odleg\u0142a ocena stanu klinicznego pacjent\u00f3w z czynno\u015bciowymi zaparciami stolca.<\/em> W tym roku zosta\u0142 tak\u017ce profesorem nadzwyczajnym w Instytucie Wychowania Fizycznego i Zdrowotnego na Uniwersytecie Rzeszowskim. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do utworzenia Instytutu Piel\u0119gniarstwa i Po\u0142o\u017cnictwa na tej uczelni i od 1 IV 2004 r. do \u015bmierci w dniu 31 XII 2004 r. by\u0142 jego dyrektorem. W ci\u0105gu ca\u0142ej pracy zawodowej nieustannie doskonali\u0142 swoje kwalifikacje zawodowe. Poza wymienionymi studiami uczestniczy\u0142 w wielu szkoleniach i kursach naukowych w kraju (m.in. Warszawa, Krak\u00f3w) i poza jego granicami (Londyn, Sydney, Sztokholm, Los Angeles, Iowa City, Winston-Salem). W 1994 r. jako jedyny pediatra z Polski, po przeprowadzonym konkursie og\u00f3lno\u015bwiatowym, uczestniczy\u0142 w programie naukowym \u201eThe Young Clinician-Scientist Program\u201d w Los Angeles. W 1995 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Menad\u017cer\u00f3w Opieki Zdrowotnej (STOMOZ), a nast\u0119pnie przewodnicz\u0105cym Oddzia\u0142u w Rzeszowie i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego. Bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w wielu kongresach i zjazdach naukowych krajowych i zagranicznych, m.in. w Rzymie, Amsterdamie, Atenach, Madrycie, Barcelonie, Kairze, Sydney, Auckland, Los Angeles, Tampere i Salonikach. By\u0142 cz\u0142onkiem szeregu towarzystw naukowych, m.in.: Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii i Sekcji Gastroenterologii Dzieci\u0119cej PTP (cz\u0142onek Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego), Grupy Endoskopowej PTG-E, Polskiego Towarzystwa Alergologicznego oraz jednym z cz\u0142onk\u00f3w-za\u0142o\u017cycieli Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii, Hepatologii i \u017bywienia Dzieci. Wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Komitetu Naukowego czasopisma \u201ePediatria Wsp\u00f3\u0142czesna. Gastroenterologia, Hepatologia i \u017bywienie Dzieci\u201d oraz Rady Naukowej miesi\u0119cznika \u201eStandardy Medyczne\u201d. Organizowa\u0142 lub by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu sympozj\u00f3w na temat gastroenterologii dzieci\u0119cej, zebra\u0144 naukowo-szkoleniowych, konferencji i cyklicznych kurs\u00f3w na temat opieki medycznej w Polsce oraz sympozj\u00f3w naukowych, odbywaj\u0105cych si\u0119 w Rzeszowie. Opublikowa\u0142 ponad 80 prac naukowych, m.in. w czasopismach specjalistycznych: \u201eWiadomo\u015bci Lekarskie\u201d, \u201eMateria Medica Polona\u201d, \u201ePediatria Polska\u201d, \u201ePrzegl\u0105d Pediatryczny\u201d, \u201eGastroenterologia Polska\u201d, \u201eProblemy Chirurgii Dzieci\u0119cej\u201d, \u201ePolski Tygodnik Lekarski\u201d, \u201eThe Turkish Journal of Pediatrics\u201d i \u201eHybridoma\u201d. Czynnie uczestniczy\u0142 w procesie wprowadzania reformy ochrony zdrowia w Polsce, pracuj\u0105c w grupach roboczych i zespo\u0142ach konsultant\u00f3w. Pomaga\u0142 w organizacji spo\u0142ecznych imprez charytatywnych na rzecz dzieci oraz udziela\u0142 si\u0119 w Wielkiej Orkiestrze \u015awi\u0105tecznej Pomocy. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem rzeszowskiego Komitetu Obrony Praw Dziecka. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Nagrod\u0105 Miasta Rzeszowa w dziedzinie nauki i techniki II stopnia w 1994 r., Nagrod\u0105 \u201eGw\u00f3\u017ad\u017a Sezonu 95\u201d w kategorii Osobowo\u015b\u0107 Roku \u201eGazety Wyborczej \u2013 Gazeta w Rzeszowie\u201d, Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d i Medalem im. Prof. Jana Glatzla oraz po\u015bmiertnie Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Zmar\u0142 31 XII 2004 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Rzeszowie. Rada Miejska w Rzeszowie nada\u0142a jednej z ulic patronat Wrzes\u0142awa Roma\u0144czuka.<\/p>\r\n

ROMA\u0143CZUK ZOFIA (z domu CHEBA),<\/b> urodzona 29 V 1933 r. w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim z matur\u0105 w 1952 r. Prac\u0119 nauczycielska rozpocz\u0119\u0142a w roku szkolnym 1952\/1953 w Szkole Podstawowej nr 6 w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Szko\u0142a Podstawowa TPD nr 3 w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim (1953-1956) i Szko\u0142a Podstawowa i Liceum TPD w Mielcu (1956\/1957). Od 1 IX 1957 r. do tzw. wcze\u015bniejszej emerytury w 1981 r. pracowa\u0142a (z przerwami: 1958-1961 i 1963-1965) w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu. W 1971 r. uko\u0144czy\u0142a studium nauczycielskie z historii i wychowania obywatelskiego, a w 1978 r. zda\u0142a egzamin z historii przed Pa\u0144stwow\u0105 Komisj\u0105 przy Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli i Bada\u0144 O\u015bwiatowych w Krakowie i uzyska\u0142a kwalifikacje r\u00f3wnowa\u017cne wy\u017cszym studiom zawodowym. W 1976 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 zawodowy nauczyciela dyplomowanego. Pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora szko\u0142y w latach 1978-1984. W pracy nauczycielskiej wykazywa\u0142a si\u0119 zaanga\u017cowaniem i inwencj\u0105 tw\u00f3rcz\u0105. Zorganizowa\u0142a pierwsz\u0105 szkoln\u0105 pracowni\u0119 historii i wychowania obywatelskiego, wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142a szkolne uroczysto\u015bci patriotyczne, sesje popularnonaukowe oraz prace spo\u0142eczne na rzecz szko\u0142y i \u015brodowiska. Przez pewien czas sprawowa\u0142a opiek\u0119 nad Og\u00f3lnoszkoln\u0105 Rad\u0105 Uczniowsk\u0105. Publikowa\u0142a artyku\u0142y w czasopi\u015bmie \u201eWiadomo\u015bci Historyczne\u201d i gazecie \u201eG\u0142os Nauczycielski\u201d. By\u0142a cz\u0142onkiem Komisji O\u015bwiaty, Wychowania i Spraw Socjalnych Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Udziela\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego i Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119 przesz\u0142a z dniem 31 XII 1981 r. Zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Nagrod\u0105 III stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania oraz Nagrod\u0105 Kuratora O\u015bwiaty i Wychowania. Zmar\u0142a 26 I 2014 r. i zosta\u0142a pochowana na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROMA\u0143SKI DANIEL<\/strong>, urodzony 3 I 1956 r. w Strzelinie, syn Leonarda i Czes\u0142awy z Wasiewicz\u00f3w. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego p.w. \u015bw. Augustyna w Warszawie, matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Handlu Zagranicznego Szko\u0142y G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie i w 1981 r. uzyska\u0142 absolutorium. Od 5 X 1981 r. do 28 II 1995 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d m.in. jako kierownik sekcji i kierownik Dzia\u0142u Sprzeda\u017cy. W ramach restrukturyzacji WSK od 1 III 1995 r. do 22 X 1998 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Lotniczym \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowiskach: kierownika Dzia\u0142u Sprzeda\u017cy, kierownika S\u0142u\u017cby Koordynacji ds. Sprzeda\u017cy i Marketingu i pe\u0142nomocnika Zarz\u0105du ZL ds. sprzeda\u017cy. 23 X 1998 r. zosta\u0142 prezesem Zarz\u0105du Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do zorganizowania tej nowej firmy i pomy\u015blnie przeprowadzi\u0142 j\u0105 przez pierwsze trudne lata funkcjonowania. W rankingu pisma \u201ePolish Export Review\u201d i Wydawnictwa BWB Wiedza, og\u0142oszonym 3 VII 2001 r., Polskie Zak\u0142ady Lotnicze Sp. z o.o. zaj\u0119\u0142y 77 miejsce w rentowno\u015bci najwi\u0119kszych firm obecnych na rynku polskim. Zgin\u0105\u0142 tragicznie w katastrofie lotniczej w Puerto Cabello (Wenezuela) 12 VII 2001 r. w czasie pe\u0142nienia obowi\u0105zk\u00f3w s\u0142u\u017cbowych. Odznaczony po\u015bmiertnie Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROMBOWSKI ALEKSANDER (pierwsze nazwisko: ROSENBERG)<\/strong>, urodzony 21 II 1899 r. w Mielcu, syn Eugeniusza Rosenberga i Magdaleny z domu Zemel (Semel?). Ucz\u0119szcza\u0142 do I Gimnazjum w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142 w I Gimnazjum w Rzeszowie w 1921 r. W latach 1917-1918 s\u0142u\u017cy\u0142 w 32 pu\u0142ku strzelc\u00f3w austriackich. W latach 1921-1925 studiowa\u0142 histori\u0119, literatur\u0119, j\u0119zyk polski i pedagogik\u0119 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim i Uniwersytecie Lwowskim. Od 1925 r. do 1937 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel, m.in. w gimnazjach w \u0141om\u017cy, Cz\u0119stochowie, \u0141odzi i Kielcach, od X 1937 r. do III 1938 r. by\u0142 inwentaryzatorem zbior\u00f3w \u2013 archiwist\u0105 w Miejskim Muzeum Sztuki im. J. i K. Bartoszewicz\u00f3w w \u0141odzi, a nast\u0119pnie prawdopodobnie pracowa\u0142 w redakcji \u201eG\u0142osu Porannego\u201d w \u0141odzi. Nie ma te\u017c pewno\u015bci, co do jego los\u00f3w w czasie II wojny \u015bwiatowej. Przebywa\u0142 wtedy na terenach ZSRR i prawdopodobnie pracowa\u0142 jako magazynier w Samarsku ko\u0142o Rostowa nad Donem, nauczyciel w obwodzie rostowskim (do 1943 r.) i wartownik w fabryce trykota\u017cy w Tbilisi (1944-1945). Ponadto w latach 1945-1946 dzia\u0142a\u0142 w Zwi\u0105zku Patriot\u00f3w Polskich w Tbilisi i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jego sekretarza. Do \u0141odzi powr\u00f3ci\u0142 w 1946 r. i zmieni\u0142 nazwisko z Rosenberg na Rombowski. Zosta\u0142 zatrudniony w Centralnej \u017bydowskiej Komisji Historycznej (1946-1947) i nauczyciel historii w Miejskim Gimnazjum dla Doros\u0142ych. W 1948 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Wroc\u0142awia i tam pracowa\u0142 kolejno w Archiwum Pa\u0144stwowym, Bibliotece Uniwersyteckiej i Muzeum Historycznym Miasta Wroc\u0142awia. W 1947 r. uznano mu dyplom nauczycielski z UJ jako r\u00f3wnoznaczny z dyplomem magistra historii, a w 1950 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora na podstawie rozprawy\u00a0Ze studi\u00f3w nad polsko\u015bci\u0105 okolic Wroc\u0142awia.<\/em>\u00a0W 1956 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 docenta i zosta\u0142 zatrudniony w Bibliotece G\u0142\u00f3wnej Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego jako samodzielny pracownik naukowy. By\u0142 te\u017c wyk\u0142adowc\u0105 w Katedrze Bibliotekoznawstwa UW. 1 X 1962 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Opolu, gdzie otrzyma\u0142 stanowisko docenta przy Katedrze Historii Polski na Wydziale Filologiczno-Historycznym. W 1964 r. wybrano go na przewodnicz\u0105cego Wydzia\u0142u I Opolskiego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Nauk oraz nadano tytu\u0142 profesora nadzwyczajnego. Wiod\u0105cymi problemami jego bada\u0144 naukowych w latach powojennych by\u0142a historia \u015al\u0105ska, a zw\u0142aszcza kultura polska na \u015al\u0105sku. Opublikowa\u0142 szereg prac historycznych, m.in.:\u00a0Ludycje wiesne. Zabytek literatury ludowej z po\u0142owy XVI w.,<\/em>\u00a0Wroc\u0142aw 1953,\u00a0Nauka j\u0119zyka polskiego we Wroc\u0142awiu (koniec wieku XVI \u2013 po\u0142owa wieku XVIII),<\/em>\u00a0Wroc\u0142aw 1960,\u00a0Z historii szkolnictwa polskiego na \u015al\u0105sku. Byczyna-Kluczbork-Wo\u0142czyn (od po\u0142owy wieku XVI do po\u0142owy wieku XVIII),<\/em>\u00a0Katowice 1960, liczne artyku\u0142y z zakresu j\u0119zyka i literatury XIX i XX w. w czasopismach \u0142\u00f3dzkich (od 1929 r.), a po wojnie \u2013 artyku\u0142y na temat historii polskiej kultury na \u015al\u0105sku w naukowych periodykach \u015bl\u0105skich. Zmar\u0142 28 IV 1965 r. Spoczywa na cmentarzu w Opolu-P\u00f3\u0142wsi.<\/p>\r\n

RONDO IM. KPT. JERZEGO D\u0118BICKIEGO,<\/strong> zbudowane w ci\u0105gu ul. Wolno\u015bci – drogi wojew\u00f3dzkiej nr 875, u zbiegu ulic: W\u0142adys\u0142awa Szafera i Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy, na granicy osiedli: Wolno\u015bci, Kazimierza Wielkiego, W. Szafera i Smoczka. Uchwa\u0142\u0105 Rady Miejskiej nr LII\/518\/2022 w Mielcu z dnia 29 IX 2022 r. otrzyma\u0142o patronat Jerzego D\u0119bickiego.<\/p>\r\n

Patron: D\u0119bicki Jerzy (1929-2020), harcerz, cz\u0142onek Szarych Szereg\u00f3w AK w czasie okupacji hitlerowskiej, cz\u0142onek Tajnej Niepodleg\u0142o\u015bciowej Dru\u017cyny Harcerskiej im. J. Wi\u015bniowieckiego (Wolno\u015b\u0107 i Sprawiedliwo\u015b\u0107 – WiS) w latach 1945-1951, aresztowany i wi\u0119ziony w latach 1951-1956, absolwent Politechniki Krakowskiej, pracownik WSK i OBR SK Mielec, jeden z konstruktor\u00f3w samochodu „Mikrus”; w latach 90. XX w. doprowadzi\u0142 do odzyskania rodzinnej ksi\u0119garni (w 1950 r. zosta\u0142a\u00a0 zabrana E. D\u0119bickiemu i upa\u0144stwowiona), prezes Ko\u0142a \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy AK w Mielcu. (Szerzej w ha\u015ble: D\u0118BICKI JERZY).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RONDO IM. BRONIS\u0141AWA GREISSA<\/strong>, zbudowane w 2015 r. w ci\u0105gu drogi wojew\u00f3dzkiej nr 985 (Nagnaj\u00f3w \u2013 Baran\u00f3w Sandomierski \u2013 Mielec \u2013 D\u0119bica), na skrzy\u017cowaniu ul. D\u0119bickiej z obwodnic\u0105 miasta Mielca, na terenie osiedla Rzoch\u00f3w. Uchwa\u0142\u0105 nr XLIX\/489\/2018 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 22 czerwca 2018 r. otrzyma\u0142o patronat Bronis\u0142awa Greissa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron: Greiss Bronis\u0142aw (1884-1959), w latach 1916-1946 kierownik szko\u0142y w Rzochowie, inicjator wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 gospodarczych i spo\u0142ecznych w Rzochowie, pose\u0142 na Sejm RP w latach 1922-1927, organizator tajnego nauczania w czasie okupacji hitlerowskiej. (Szerzej w ha\u015ble: GREISS BRONIS\u0141AW.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RONDO IM. LESZKA DEPTU\u0141Y,<\/strong>\u00a0rondo u zbiegu ulicy Legion\u00f3w i Alej Jana Paw\u0142a II w Mielcu, w pobli\u017cu mostu na rzece Wis\u0142oce. Uchwa\u0142\u0105 nr XXI\/172\/2012 Rady Miejskiej z dnia 24 maja 2012 r. otrzyma\u0142o imi\u0119 Leszka Deptu\u0142y.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron: Deptu\u0142a Leszek (1953-2010), mieszkaniec Mielca, lekarz weterynarii w Wadowicach G\u00f3rnych. Cz\u0142onek Polskiego Stronnictwa Ludowego, m.in. prezes Zarz\u0105du Powiatowego w Mielcu, wiceprezes Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie. Marsza\u0142ek wojew\u00f3dztwa podkarpackiego w kadencji 2002-2006. Wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w rozw\u00f3j wojew\u00f3dztwa, powiatu mieleckiego i Gminy Wadowice G\u00f3rne. W wyborach parlamentarnych w 2007 r. uzyska\u0142 mandat poselski. Zgin\u0105\u0142 w katastrofie samolotu rz\u0105dowego pod Smole\u0144skiem 10 IV 2010 r. w drodze na uroczysto\u015bci w Katyniu z okazji 70. rocznicy zbrodni NKWD na polskich oficerach. W katastrofie tej zgin\u0105\u0142 m.in. prezydent RP Lech Kaczy\u0144ski i \u017cona Maria Kaczy\u0144ska oraz przedstawiciele r\u00f3\u017cnych instytucji i partii politycznych \u2013 \u0142\u0105cznie 96 os\u00f3b. (Szerzej o Leszku Deptule w odr\u0119bnym ha\u015ble.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RONDO IM. ROMANA DMOWSKIEGO,<\/strong>\u00a0zbudowane w 2005 r. w ci\u0105gu drogi powiatowej (ul. H. Sienkiewicza) na skrzy\u017cowaniu z drogami gminnymi publicznymi (ul. R. Traugutta i S. Padyku\u0142y), na terenie osiedla Borek. Uchwa\u0142\u0105 nr XLIX\/490\/2018 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 22 czerwca 2018 r. otrzyma\u0142o patronat Romana Dmowskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron: Dmowski Roman (1864-1939), polityk, m\u0105\u017c stanu, wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cyciel i przyw\u00f3dca Narodowej Demokracji, ideolog polskiego nacjonalizmu. Jeden z g\u0142\u00f3wnych tw\u00f3rc\u00f3w niepodleg\u0142ego pa\u0144stwa polskiego w 1918 r. W 1919 r. reprezentowa\u0142 Polsk\u0119 na konferencji pokojowej w Pary\u017cu i zabiega\u0142 o przywr\u00f3cenie Polsce m.in. G\u00f3rnego \u015al\u0105ska, Pomorza z Gda\u0144skiem, Warmii i Mazur, Litwy oraz cz\u0119\u015bci Bia\u0142orusi i Ukrainy. Wsp\u00f3lnie z Ignacym Paderewskim podpisa\u0142 w imieniu Polski traktat wersalski (28 VI 1919 r.) By\u0142 pos\u0142em na Sejm (1919-1922) i ministrem spraw zagranicznych (1923). Autor wa\u017cnych ksi\u0105\u017cek politycznych, m.in.: \u201eNiemcy, Rosja i kwestia polska\u201d (1908), \u201ePolityka polska i odbudowanie pa\u0144stwa polskiego\u201d (1925), \u201eKo\u015bci\u00f3\u0142, nar\u00f3d, pa\u0144stwo\u201d (1927) oraz \u201e\u015awiat powojenny i Polska\u201d (1931), a tak\u017ce powie\u015bci (pod pseudonimem Kazimierz Wybranowski): \u201eW po\u0142owie drogi\u201d (1931) i \u201eDziedzictwo\u201d (1931).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RONDO IM. NSZZ \u201eSOLIDARNO\u015a\u0106\u201d<\/strong>, zbudowane w 2017 r. w ci\u0105gu drogi powiatowej (al. E. Kwiatkowskiego), na skrzy\u017cowaniu z drog\u0105 gminn\u0105 publiczn\u0105 (ul. Przemys\u0142owa), na terenie osiedla Cyranka. Uchwa\u0142\u0105 nr XLIX\/491\/2018 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 22 czerwca 2018 r. otrzyma\u0142o patronat Niezale\u017cnego Samorz\u0105dnego Zwi\u0105zku Zawodowego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron: NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d \u2013 ruch spo\u0142eczno-polityczny, powsta\u0142y w 1980 r., przeciwstawiaj\u0105cy si\u0119 w\u0142adzy Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Jego pocz\u0105tkiem by\u0142y strajki w WSK Mielec i na terenie Lubelszczyzny w lipcu 1980 r., kt\u00f3re zosta\u0142y wsparte strajkami na Wybrze\u017cu w sierpniu 1980 r. i strajkami na terenie ca\u0142ej Polski. Po d\u0142ugich negocjacjach 10 XI 1980 r. NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d zosta\u0142 zarejestrowany. Po wprowadzeniu stanu wojennego (13 XII 1981 r.), internowaniu kilku tysi\u0119cy dzia\u0142aczy oraz delegalizacji \u201eS\u201d \u2013 Zwi\u0105zek przez kilka lat dzia\u0142a\u0142 w postaci dzia\u0142aj\u0105cego w podziemiu zdecentralizowanego ruchu spo\u0142ecznego. Odrodzenie centrali \u201eS\u201d nast\u0105pi\u0142o w latach 1987-1988, a w kwietniu 1989 r. ponownie zalegalizowano NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. Zdecydowane zwyci\u0119stwo kandydat\u00f3w NSZZ \u201eS\u201d w wyborach parlamentarnych\u00a0 (4 VI 1989 r.), samorz\u0105dowych (V 1990 r.), Lecha Wa\u0142\u0119sy w wyborach prezydenckich (XII 1990 r.) i powo\u0142anie rz\u0105du Tadeusza Mazowieckiego zapocz\u0105tkowa\u0142y g\u0142\u0119bokie przemiany ustrojowe Polski. (Szerzej w oddzielnym ha\u015ble: SOLIDARNO\u015a\u0106.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RONDO IM. ROTMISTRZA PILECKIEGO<\/strong>, rondo na skrzy\u017cowaniu ulic Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy i Zygmuntowskiej oraz wjazdu do galerii Navigator. Patronat rotmistrza Witolda Pileckiego otrzyma\u0142o uchwa\u0142\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu nr XXII\/218\/2016 z dnia 23 VI 2016 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron:<\/strong>\u00a0WITOLD PILECKI herbu Leliwa (1901-1948) to jeden z najodwa\u017cniejszych Polak\u00f3w w czasach okupacji hitlerowskiej i pierwszych latach powojennych. By\u0142 rotmistrzem kawalerii Wojska. W czasie okupacji hitlerowskiej by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Tajnej Armii Polskiej, a p\u00f3\u017aniej \u017co\u0142nierzem Armii Krajowej. Dobrowolnie da\u0142 si\u0119 z\u0142apa\u0107 i wywie\u017a\u0107 do hitlerowskiego obozu zag\u0142ady w Auschwitz. Tam organizowa\u0142 tajny ruch oporu oraz sporz\u0105dza\u0142 raporty o ludob\u00f3jstwie w obozie. Uciek\u0142 z obozu i wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w powstaniu warszawskim. Po wojnie nie ujawni\u0142 si\u0119 i zbudowa\u0142 siatk\u0119 wywiadowcz\u0105 dla w\u0142adz emigracyjnych. W 1947 r. zosta\u0142 aresztowany i bestialsko torturowany w \u015bledztwie przez funkcjonariuszy UB. 15 III 1948 r. zosta\u0142 skazany na kar\u0119 \u015bmierci i rozstrzelany. W 1990 r. Wojskowy S\u0105d Najwy\u017cszy uwolni\u0142 go od stawianych oskar\u017ce\u0144. W 2006 r. prezydent RP Lech Kaczy\u0144ski przyzna\u0142 mu po\u015bmiertnie Order Or\u0142a Bia\u0142ego, a w 2013 r. minister obrony narodowej Tomasz Siemoniak po\u015bmiertnie awansowa\u0142 go na stopie\u0144 pu\u0142kownika.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RONDO IM. STALI MIELEC<\/strong>, rondo na skrzy\u017cowaniu ulicy Kazimierza Jagiello\u0144czyka z ulic\u0105 dojazdow\u0105 do wiaduktu i ulic\u0105 dojazdow\u0105 do dworca autobusowego i supermarketu TESCO. Patronat Stali Mielec otrzyma\u0142o uchwa\u0142\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu Nr LI525\/2018 z dnia 27 IX 2018 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ronda<\/strong>: Powsta\u0142y w 1939 r. Klub Sportowy Stal Mielec (pod nazw\u0105 PZL Mielec) zas\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 dla Mielca wieloma sukcesami mi\u0119dzynarodowymi i krajowymi. Wychowa\u0142 grono olimpijczyk\u00f3w (w tym r\u00f3wnie\u017c medalist\u00f3w olimpijskich), rekordzist\u00f3w i reprezentant\u00f3w Polski oraz mistrz\u00f3w Polski. Szczeg\u00f3lnie wa\u017cnymi osi\u0105gni\u0119ciami by\u0142y: mistrzostwo Polski w pi\u0142ce no\u017cnej w 1973 r. i 1976 r. oraz zdobycie Puchar\u00f3w Polski przez pi\u0142karzy r\u0119cznych i siatkarzy. Sportowe sukcesy Stali spopularyzowa\u0142y Mielec w kraju i poza jego granicami.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RONDO PORUCZNIKA EDMUNDA KR\u00d3LA<\/strong>, rondo w ci\u0105gu ulic: Wolno\u015bci, Partyzant\u00f3w i D\u0105br\u00f3wki. Na wniosek rodziny, na sesji w dn. 3 XI 2021 r. uchwa\u0142\u0105 Rady Miejskiej nr XXXVIII\/394\/2021 otrzyma\u0142o patronat porucznika Edmunda Kr\u00f3la.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n


Patron ronda<\/strong>: Edmund Kr\u00f3l (1911-1986) by\u0142 uczestnikiem kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., podporucznikiem, a nast\u0119pnie porucznikiem w Samodzielnej Brygadzie Strzelc\u00f3w Karpackich. Bra\u0142 udzia\u0142 w walkach o Tobruk i pod Ain El Gazala (tam zosta\u0142 ranny), a p\u00f3\u017aniej m.in. o Monte Cassino. Dowodzi\u0142 1 kompani\u0105 3 batalionu m.in. w czasie zdobycia wzg\u00f3rza Santo Stefano ko\u0142o Ankony i wzi\u0105\u0142 do niewoli 70 je\u0144c\u00f3w (za ten czyn otrzyma\u0142 Srebrny Krzy\u017c Orderu Wojennego Virtuti Militari i awans na stopie\u0144 porucznika) i przy zdobywaniu Monte Trebbio. Od 1947 r. do 1976 r. pracowa\u0142 w mieleckich zak\u0142adach pracy, m.in. jako g\u0142\u00f3wny ksi\u0119gowy. (Obszerniejszy biogram patrona tego ronda znajduje si\u0119 w I tomie niniejszej \u201eEncyklopedii\u201d.)<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RONDO \u017bO\u0141NIERZY WYKL\u0118TYCH<\/strong>, powsta\u0142o jako pierwsze rondo w Mielcu, u zbiegu ulic: J. Kili\u0144skiego, S. Staszica i (od 2005 r.) Al. Jana Paw\u0142a II. Pocz\u0105tkowo okaza\u0142o si\u0119 za ma\u0142e, aby usprawni\u0107 ruch ko\u0142owy, tote\u017c przy przebudowie ul. J. Kili\u0144skiego zosta\u0142o znacznie powi\u0119kszone. Uchwa\u0142\u0105 Rady Miejskiej z dnia 18 lipca 2014 r. otrzyma\u0142o nazw\u0119: Rondo \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych. W 2020 r. zosta\u0142o wyremontowane (wraz z cz\u0119\u015bcia ul. J. Kili\u0144skiego).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u017bO\u0141NIERZE WYKL\u0118CI to \u017co\u0142nierze podziemia antykomunistycznego w Polsce po II wojnie \u015bwiatowej. Przeciwstawiali si\u0119 sowietyzacji i podporz\u0105dkowywaniu si\u0119 Polski Zwi\u0105zkowi Radzieckiemu. Dzia\u0142ali na terenie niemal ca\u0142ego kraju. Wg szacunkowych oblicze\u0144 by\u0142o ich 120 \u2013 180 tysi\u0119cy. Na terenie powiatu mieleckiego najbardziej znanymi by\u0142y oddzia\u0142y Aleksandra Rusina \u201eRusala\u201d i Wojciecha Lisa \u201eM\u015bciciela\u201d. Op\u00f3r podziemia komunistycznego zosta\u0142 z\u0142amany w latach 50. Ocenia si\u0119, \u017ce zgin\u0119\u0142o lub zosta\u0142o zamordowanych na podstawie wyrok\u00f3w s\u0105dowych kilkana\u015bcie tysi\u0119cy os\u00f3b, a dalsze kilkadziesi\u0105t tysi\u0119cy by\u0142o prze\u015bladowanych. Okre\u015blenie \u201e\u017bo\u0142nierze Wykl\u0119ci\u201d pojawi\u0142o si\u0119 po raz pierwszy w tytule wystawy \u201e\u017bo\u0142nierze Wykl\u0119ci \u2013 antykomunistyczne podziemie zbrojne\u00a0 po 1944 r.\u201d, kt\u00f3r\u0105 eksponowano w 1993 r. na Uniwersytecie Warszawskim.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROSA WALERIAN<\/strong>, 24 X 1944 r. zosta\u0142 zatrudniony w Starostwie Powiatowym w Mielcu. Pracowa\u0142 na stanowisku kierownika Referatu Og\u00f3lnego do 1946 r., a w pierwszym kwartale 1947 r. pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki starosty powiatowego. Po obj\u0119ciu funkcji starosty przez Bronis\u0142awa Rogalskiego (7 III 1947 r.) odszed\u0142 z pracy w Starostwie i wyjecha\u0142 z Mielca. Dalsze losy s\u0105 nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROSAK-MATUSZEWSKI ANDRZEJ JAN<\/strong>, urodzony 24 XI 1947 r. w Z\u0142otowie, syn Stanis\u0142awa i Jadwigi z Janis\u0142awskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Sanoku (specjalno\u015b\u0107: eksploatacja i naprawa samochod\u00f3w), matur\u0119 zda\u0142 w 1968 r. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego Mielec jako mechanik silnikowy w hamowni, ale po kilku miesi\u0105cach zosta\u0142 powo\u0142any do zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej. S\u0142u\u017cy\u0142 przez 2 lata w jednostce wojskowej w Szczecinie, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i pracowa\u0142 w Dziale Technicznym Oddzia\u0142u PKS (1970-1976). W latach 1976-1980 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 kierownika bazy firmy Trans-Bud Mielec. W 1980 r. powr\u00f3ci\u0142 do PKS i pracowa\u0142 jako kierowca, a w 1986 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Sp\u00f3\u0142dzielni Turystycznej \u201eGromada\u201d, tak\u017ce na stanowisko kierowcy. Po zmianach przepis\u00f3w o prowadzeniu dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej w 1990 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 Agencj\u0119 Turystyczn\u0105 \u201eErbus\u201d i r\u00f3wnocze\u015bnie prowadzi\u0142 Punkt Agencyjny ST \u201eGromada\u201d przy ul. L. Staffa 2. Uko\u0144czy\u0142 kurs pilota wycieczek turystycznych w Rzeszowie. W 1994 r. przekaza\u0142 c\u00f3rce (Marzenie Tabor) firm\u0119, ale pozosta\u0142 kierownikiem AT \u201eErbus\u201d. Jest organizatorem wycieczek krajowych i zagranicznych oraz innych form turystyczno-rekreacyjnych i sportowych, m.in. corocznych Mistrzostw Mielca w Narciarstwie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROSENBEIGER ALAN,<\/strong>\u00a0urodzony 20 III 1981 r. w Mielcu, syn Roberta i Jolanty z domu Sw\u00f3\u0142. Absolwent III Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 2000 r. Jako ucze\u0144 by\u0142 finalist\u0105 wojew\u00f3dzkiej olimpiady przedmiotowej z wiedzy o spo\u0142ecze\u0144stwie nt. \u201eChrze\u015bcija\u0144stwo a \u015bwiat wsp\u00f3\u0142czesny\u201d.\u00a0 Studiowa\u0142 na Wydziale Stosunk\u00f3w Mi\u0119dzynarodowych (specjalno\u015b\u0107 \u2013 integracja europejska) Krakowskiej Szko\u0142y Wy\u017cszej im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie i w 2005 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w firmie Kamax SA. Mielec jako trener, a nast\u0119pnie inspektor jako\u015bci i administrator (X 2000 r. \u2013 X 2007 r.). Od X 2007 r. do I 2011 r. pracowa\u0142 na wyspie Jersey na stanowiskach:\u00a0 Team Leader w dziale wysy\u0142ki, Team Leader w dziale przyjmowania towaru i administrator, a w okresie I \u2013 VI 2011 r. \u2013 HR Team Leader odpowiedzialny za rekrutacj\u0119 i szkolenia, logistyk\u0119 i wyniki oraz obs\u0142ug\u0119 programu do magazynowania towar\u00f3w. Powr\u00f3ci\u0142 do Polski i od II 2012 r. zosta\u0142 zatrudniony w Starostwie Powiatowym w Mielcu na stanowisku kierownika Biura Promocji i Informacji. Jest odpowiedzialnym m.in. za tworzenie wizerunku powiatu mieleckiego, koordynatorem ds. dost\u0119pno\u015bci i koordynatorem ds. bezpiecze\u0144stwa teleinformatycznego. Jego pasj\u0105 pozazawodow\u0105 s\u0105 szachy. (Szkoli\u0142 si\u0119 i gra\u0142 w szachy od dzieci\u0144stwa.) W rywalizacji szachowej odni\u00f3s\u0142 wiele znacz\u0105cych sukces\u00f3w. Wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia: *1993 r. – Indywidualne Mistrzostwa Polski junior\u00f3w U12 w szachach (Grudzi\u0105dz) \u2013 4. miejsce; *1994 r. – IMP Junior\u00f3w U14 w szachach szybkich (Teofil\u00f3w) \u2013 z\u0142oty medal i mistrz Polski; *1996 r. \u2013 Dru\u017cynowe MP junior\u00f3w (\u017baga\u0144) \u2013 br\u0105zowy medal; *1998 r. DMP junior\u00f3w (Rowy) \u2013 br\u0105zowy medal. W latach 2009 \u2013 2011 reprezentowa\u0142 Jersey w zawodach dru\u017cynowych i wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w Turnieju Ma\u0142ych Pa\u0144stw Europejskich w Andorze (2009 r.) oraz w Olimpiadach Szachowych w Chanty \u2013 Mansyjsku (Rosja, 2010 r.) i Stambule (Turcja, 2012 r.). W zwi\u0105zku z trudn\u0105 sytuacj\u0105 pi\u0142karskiego klubu PGE FKS Stal Mielec wymy\u015bli\u0142 i zorganizowa\u0142 zrzutk\u0119 \u201eRobi\u0119 to #DlaStali Mielec\u201d i pozyska\u0142 dla klubu ponad 200 000 z\u0142. Akcja ta zosta\u0142a uznana za Wydarzenie Roku w Plebiscycie Tygodnika Regionalnego Korso.<\/p>\r\n

ROSNER DAWID<\/strong>\u00a0(1810-1886), urodzony i wychowany w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 studia lekarskie i specjalizowa\u0142 si\u0119 w chirurgii. By\u0142 lekarzem d\u00f3br hrabstwa Sanguszk\u00f3w, lekarzem s\u0105dowym i wi\u0119ziennym. W 1867 r. zosta\u0142 wybrany do pierwszej po autonomii galicyjskiej Rady Miejskiej w Tarnowie. Honorowy Obywatel Miasta Tarnowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

ROSNER IGNACY JULIUSZ,<\/strong>\u00a0urodzony 1 I 1865 r. w Krakowie, syn Antoniego i Amelii z Ohrenstein\u00f3w. Absolwent Gimnazjum \u015bw. Anny w Krakowie z matur\u0105 w 1882 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1887 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora praw. Od czas\u00f3w studenckich anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie w \u015brodowisku konserwatyst\u00f3w. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 bezpo\u015brednio po studiach w Archiwum Akt Grodzkich i Ziemskich w Krakowie. W 1889 r. zrezygnowa\u0142 z pracy i przez dwa lata uzupe\u0142nia\u0142 studia na uniwersytetach w Berlinie i Lipsku. Powr\u00f3ci\u0142 do Krakowa i pracowa\u0142 w kancelarii adwokackiej dr. Karola Pieni\u0105\u017cka. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem redakcji pisma \u201eCzas\u201d oraz wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z pismem \u201e\u015awiat\u201d. Kolejnymi miejscami pracy i funkcjami by\u0142y: Ministerstwo Wyzna\u0144 i O\u015bwiaty w Wiedniu (1893-1895, komisarz, wicesekretarz i radca), Prezydium Rady Ministr\u00f3w w Wiedniu (1895-1899), Ministerstwo ds. Galicji (1899-1911). W 1911 r. zosta\u0142 wybrany do Rady Pa\u0144stwa XII kadencji (1911-1918) z okr\u0119gu wyborczego nr 23 (Mielec \u2013 Tarnobrzeg). Po wybuchu I wojny \u015bwiatowej wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w utworzeniu Naczelnego Komitetu Narodowego i by\u0142 jego dzia\u0142aczem. Opowiada\u0142 si\u0119 za odzyskaniem niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 w sojuszu z Austro-W\u0119grami. Wszed\u0142 w sk\u0142ad Tymczasowej Rady Stanu (stycze\u0144 1917 r.) i by\u0142 jej cz\u0142onkiem do upadku Austro-W\u0119gier. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. austro-w\u0119gierskim Krzy\u017cem Kawalerskim Orderu Leopolda. W II Rzeczypospolitej pocz\u0105tkowo by\u0142 dziennikarzem, a od 1920 r. redaktorem naczelnym \u201eKuriera Polskiego\u201d. Jako zwolennik J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego popar\u0142 przewr\u00f3t majowy w 1926 r. i za\u0142o\u017cy\u0142 prosenacyjny \u201eNowy Kurier Polski\u201d. Zmar\u0142 23 III 1926 r. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROTH KARL<\/strong>, urodzony w 1811 r. na terenie Czech. Urz\u0119dnik austriacki, prawdopodobnie pierwszy naczelnik ( c.k. starosta) powiatu mieleckiego. Urz\u0119dowa\u0142 w Mielcu w latach 1853 (1855?)-1867. By\u0142 raczej pozytywnie nastawiony do spo\u0142ecze\u0144stwa miasta i powiatu. Nie mieli do\u0144 pretensji m.in. mieleccy uczestnicy powstania styczniowego 1863-1864. Zmar\u0142 27 V 1867 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROWY MELIORACYJNE<\/strong>, sztuczne cieki wodne zbudowane w celu odwadniania lub nawadniania terenu. Na terenie Mielca najwi\u0119kszymi z nich s\u0105: \u0141ugi na osiedlu Borek, Trze\u015b\u0144 G\u0142\u00f3wna na osiedlach Rzoch\u00f3w i Wojs\u0142aw, Trze\u015b\u0144 Ma\u0142a na osiedlach Wojs\u0142aw, Smoczka, Cyranka i Mo\u015bciska, Wojs\u0142awski na osiedlu Wojs\u0142aw i Z\u0142otnicko-Berdechowski na osiedlach Cyranka i Borek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROYAL STAR AERO (O\u015aRODEK SZKOLENIA LOTNICZEGO)<\/strong>, zosta\u0142 utworzony w 2003 r. przez fascynuj\u0105c\u0105 si\u0119 lotnictwem dyrekcj\u0119 firmy ROYAL-STAR (powsta\u0142a w 1995 r., jest uznan\u0105 firm\u0105 w bran\u017cy ch\u0142odniczej i instalacyjnej). Prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 szkoleniow\u0105 na lotnisku w Mielcu przy ul. Kosmonaut\u00f3w. Szkoli na licencj\u0119 pilota samolotowego: liniowego ATPL (A), turystycznego PPL (A) i zawodowego CPL (A), w zakresie uprawnie\u0144 do lot\u00f3w wed\u0142ug wskaza\u0144 przyrz\u0105d\u00f3w IR (A), uprawnie\u0144 do pilotowanie samolot\u00f3w wielosilnikowych t\u0142okowych MEP (L) i samolot\u00f3w do MTOW 5700 kg, uprawnie\u0144 na typ samolotu An-2, uprawnie\u0144 motoszybowiec turystyczny TMG oraz uprawnie\u0144 do lot\u00f3w kontrolowanych VFR i lot\u00f3w nocnych VFR, a tak\u017ce wznowienia licencji i uprawnie\u0144 samolotowych. Przeprowadza okresowe KTP i KWT. Prowadzi tak\u017ce szkolenia na instruktora pilota\u017cu: og\u00f3lnego FI (A), wed\u0142ug wskaza\u0144 przyrz\u0105du (IRI) i na samolotach wielosilnikowych t\u0142okowych z za\u0142og\u0105 jednoosobow\u0105. Wsp\u00f3\u0142pracuje z lotniskiem w Rzeszowie (m.in. nauka podej\u015b\u0107 ILS, VOR, LOC i NDB). Dotychczas wyszkolono kilkuset pilot\u00f3w i instruktor\u00f3w. W 2013 r. do licznej listy certyfikat\u00f3w do\u0142\u0105czy\u0142a Certyfikat Przewo\u017anika Lotniczego (AOC). Uczestniczy w pokazach lotniczych, m.in. zaprezentowano si\u0119 na pokazach lotniczych z okazji 75-lecia Przemys\u0142u Lotniczego w Mielcu (17 VIII 2013 r.). W 2014 r. wprowadzi\u0142a us\u0142ug\u0119 aerotaxi \u2013 taks\u00f3wk\u0119 powietrzn\u0105 na zam\u00f3wienie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"ROZENBAJGIER EDWARD<\/strong>, urodzony 30 XI 1924 r. w Haczowie ko\u0142o Krosna, syn W\u0142adys\u0142awa i Katarzyny z domu Rozenbajgier. Absolwent Liceum Handlowego w Strzy\u017cowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1947 r. W tym roku zosta\u0142 zatrudniony w Kopalni W\u0119gla Kamiennego w Nowej Rudzie jako rachmistrz, a p\u00f3\u017aniej kontroler zarobk\u00f3w. W latach 1952-1954 pracowa\u0142 w Kro\u015bnie\u0144skim Przedsi\u0119biorstwie Skupu Surowc\u00f3w W\u0142\u00f3kienniczych i Sk\u00f3rzanych w Kro\u015bnie na stanowisku zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego, a w latach 1954-1960 by\u0142 pracownikiem ksi\u0119gowo\u015bci Przedsi\u0119biorstwa Kopalnictwa Naftowego w Ustrzykach Dolnych. W 1960 r. zosta\u0142 przeniesiony do organizowanego Zak\u0142adu Eksploatacji Ropy \u201ePartynia\u201d z siedzib\u0105 w Mielcu na stanowisko starszego ekonomisty w Dziale Inwestycji, a w 1963 r. powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego. W nowo powsta\u0142ym w 1967 r. Przedsi\u0119biorstwie Kopalnictwa Naftowego \u201eMielec\u201d w Mielcu obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 kierownika Dzia\u0142u Ksi\u0119gowo\u015bci, a w latach 1972-1976 by\u0142 g\u0142\u00f3wnym ksi\u0119gowym. Po likwidacji w 1976 r. PKN w Mielcu podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Kombinacie Budownictwa Komunalnego w Rzeszowie \u2013 Zak\u0142ad Produkcji Materia\u0142\u00f3w Budowlanych (p\u00f3\u017aniej Zak\u0142ad Rob\u00f3t Budowlanych) na stanowisku g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego. W latach 1981-1989 pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Transportu Wiejskiego w Mielcu tak\u017ce jako g\u0142\u00f3wny ksi\u0119gowy i w 1989 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce do dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W latach 1972-1975 by\u0142 \u0142awnikiem S\u0105du Powiatowego w Mielcu, a w latach 1976-1978 cz\u0142onkiem Kolegium ds. Wykrocze\u0144 przy Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. Pasjonowa\u0142 si\u0119 filatelistyk\u0105. Od 1970 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Ko\u0142a PZF nr 38 w Mielcu, a nast\u0119pnie jego sekretarzem i przewodnicz\u0105cym zarz\u0105du. Opracowa\u0142 szereg zbior\u00f3w, m.in.: \u201eLata ofiar, krwi i grozy\u201d, \u201ePolski przemys\u0142 naftowy\u201d, \u201eNa szlaku pielgrzymek Jana Paw\u0142a II po Ojczystej Ziemi\u201d, \u201eMielec w filatelistyce\u201d oraz \u201eKr\u00f3lowie i ksi\u0105\u017c\u0119ta polscy\u201d. Na wystawach mi\u0119dzynarodowych i krajowych otrzymywa\u0142 za nie medale i wyr\u00f3\u017cnienia. Publikowa\u0142 artyku\u0142y w prasie filatelistycznej. By\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Seniora \u201eZ\u0142ota Jesie\u0144\u201d przy SDK MSM w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PZF oraz Odznak\u0105 \u201e100 Lat Polskiej Filatelistyki\u201d. Zmar\u0142 10 XII 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

ROZW\u00d3J PRZESTRZENNY MIASTA<\/strong>, ze wzgl\u0119du na uwarunkowania zewn\u0119trzne, najcz\u0119\u015bciej niezale\u017cne od samych jego mieszka\u0144c\u00f3w, odbywa\u0142 si\u0119 skokowo. Teren miasta Mielca, wyznaczony przez jego za\u0142o\u017cycieli Jana i Bernardyna w akcie lokacyjnym w 1470 r., wynosi\u0142 prawdopodobnie oko\u0142o 6,95 km2. Granic\u0105 miasta od zachodu by\u0142a rzeka Wis\u0142oka. Od p\u00f3\u0142nocy graniczy\u0142o ono ze Z\u0142otnikami (w tym Borek) oraz Cyrank\u0105 (w\u00f3wczas Nowa G\u00f3ra). Od wschodu jego s\u0105siadem by\u0142a Smoczka, a od po\u0142udnia Wojs\u0142aw. Pierwsza zabudowa powsta\u0142a przy rynku i ulicach do\u0144 przyleg\u0142ych, a zw\u0142aszcza przy ulicy prowadz\u0105cej do zamku i do ko\u015bcio\u0142a parafialnego. Taka sytuacja utrzymywa\u0142a si\u0119 przez blisko 400 lat, mimo rosn\u0105cej ciasnoty. Jeszcze w po\u0142owie XIX w. zabudowa miejska od strony p\u00f3\u0142nocnej ko\u0144czy\u0142a si\u0119 przed B\u0142oniami (dzi\u015b ta granica bieg\u0142aby ulic\u0105 S. Staszica i Al. Jana Paw\u0142a II), od strony wschodniej przy drodze do Tarnobrzega i Sandomierza (dzi\u015b to ul. H. Sienkiewicza), a od po\u0142udnia w okolicach ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza i ulicy biegn\u0105cej od ko\u015bcio\u0142a w kierunku wschodnim (dzi\u015b jest to ul. J\u0119drusi\u00f3w). Na pozosta\u0142ym terenie rozci\u0105ga\u0142y si\u0119 pola uprawne i b\u0142onia, na kt\u00f3rych wypasano byd\u0142o. Impulsami do rozbudowy miasta by\u0142y podniesienie go do rangi siedziby powiatu (1853) i oddanie do u\u017cytku linii kolejowej D\u0119bica-Nadbrzezie ze stacj\u0105 w Mielcu (1887). Przy nowo powsta\u0142ej ul. T. Ko\u015bciuszki wybudowano siedziby w\u0142adz i urz\u0119d\u00f3w (Rada Powiatowa, S\u0105d Powiatowy) oraz wiele okaza\u0142ych prywatnych dom\u00f3w (willi), g\u0142\u00f3wnie \u00a0mieleckiej inteligencji. Przy ulicach prowadz\u0105cych w kierunku stacji budowali natomiast w\u0142a\u015bciciele firm produkcyjnych, handlowych i us\u0142ugowych. Wtedy te\u017c coraz wi\u0119ksz\u0105 rol\u0119 zacz\u0119\u0142y odgrywa\u0107 ulice Kolejowa i Cyranowska, biegn\u0105ca od tor\u00f3w kolejowych w kierunku Cyranki. Ulica T. Ko\u015bciuszki otworzy\u0142a nowe mo\u017cliwo\u015bci budowania, a po wytyczeniu kilku ulic wybiegaj\u0105cych od niej w kierunku wschodnim (dzi\u015b s\u0105 to ul.: Lwowska, Zacisze, G. Narutowicza i S. Moniuszki) ju\u017c w pierwszych latach XX w. pojawi\u0142y si\u0119 pierwsze domy. Kiedy za\u015b przy ul. J. Kili\u0144skiego wybudowano okaza\u0142y gmach gimnazjum, a obok burs\u0119, wkr\u00f3tce i ten zak\u0105tek miasta sta\u0142 si\u0119 placem budowy nowych dom\u00f3w. Doda\u0107 nale\u017cy, \u017ce po wielkim po\u017carze Mielca w 1900 r. Rada Miejska wprowadzi\u0142a zakaz budowania dom\u00f3w drewnianych w \u015br\u00f3dmie\u015bciu i surowo go przestrzega\u0142a. Rezultatem tego konsekwentnego dzia\u0142ania by\u0142a murowana zabudowa Rynku i jego rejonu. Przyk\u0142ad ten dzia\u0142a\u0142 pozytywnie i zdecydowana wi\u0119kszo\u015b\u0107 mielczan budowa\u0142a odt\u0105d domy murowane. Przy odleglejszych starych ulicach dominowa\u0142y nadal domy drewniane, a ostatnie z nich mo\u017cemy jeszcze dzi\u015b ogl\u0105da\u0107 przy ulicach: Legion\u00f3w, J. Sobieskiego, W\u0105skiej, Nowy Rynek, T. Ko\u015bciuszki i H. Sienkiewicza. Dalsz\u0105 rozbudow\u0119 miasta spowodowa\u0142a budowa Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych na pobliskich terenach wsi Cyranka i pilna konieczno\u015b\u0107 zakwaterowania pracownik\u00f3w, kt\u00f3rych liczba ros\u0142a z dnia na dzie\u0144. Projekt budowy osiedla fabrycznego PZL WP-2 na terenach dawnych p\u00f3l mieszcza\u0144skich dochodz\u0105cych do G\u00f3ry Cyranowskiej, opracowany przez Biuro Projektowe Wojskowego Funduszu Kwaterunkowego w Warszawie i zatwierdzony w 1937 r., realizowano w fantastycznym (jak na tamte czasy) tempie. Do wrze\u015bnia 1939 r. wybudowano kilkana\u015bcie blok\u00f3w mieszkalnych. Dostosowuj\u0105c miasto do nowych warunk\u00f3w funkcjonowania, Zarz\u0105d Miejski miasta Mielca sporz\u0105dzi\u0142 w 1938 r. \u201ePlan inwestycyjny\u201d, a w jego ramach uj\u0105\u0142 m.in. zadanie: \u201e…5) sporz\u0105dzenie podstawowych pomiar\u00f3w i planu zabudowania m. Mielca\u201d. Realizacj\u0119 tych plan\u00f3w przerwa\u0142a II wojna \u015bwiatowa. Po wojnie powr\u00f3cono do koncepcji rozwoju fabryki i osiedla fabrycznego, a w dalszej kolejno\u015bci \u2013 rozwoju ca\u0142ego miasta. W 1949 r. przekszta\u0142cono Polskie Zak\u0142ady Lotnicze PPW \u2013 Zak\u0142ad nr 1 na Wytw\u00f3rni\u0119 Sprz\u0119tu Komunikacyjnego, tworz\u0105c mo\u017cliwo\u015bci do znacznego rozszerzenia dziedzin produkcji. W 1951 r. w pracowniach \u201eMiastoprojektu\u201d w Warszawie opracowano \u201eOg\u00f3lny plan zagospodarowania miasta\u201d, co stanowi\u0142o podstaw\u0119 do planowej rozbudowy Mielca. Odt\u0105d intensywnie rozbudowywano osiedle WSK z pe\u0142n\u0105 infrastruktur\u0105, a 26 VI 1957 r. WSK przekaza\u0142a MRN administracj\u0119 tego osiedla. Od 1958 r. rozpocz\u0119\u0142a funkcjonowanie Mielecka Sp\u00f3\u0142dzielnia Mieszkaniowa. Pierwszy wybudowany przeze\u0144 blok mieszkalny oddano do u\u017cytku w 1961 r., a w latach 60. i 70. powsta\u0142o du\u017ce osiedle blok\u00f3w mieszkalnych pomi\u0119dzy ulicami: L. Staffa, J. Kusoci\u0144skiego i P. Skargi (p\u00f3\u017aniej osiedle M. Kopernika). R\u00f3wnocze\u015bnie od 1956 r. Powiatowa Rada Narodowa zatwierdza\u0142a plany zagospodarowania kolejnych osiedli, a uchwa\u0142y te by\u0142y pocz\u0105tkiem rozpocz\u0119cia planowej zabudowy danego terenu. Tak powstawa\u0142y kolejno: osiedle dom\u00f3w jednorodzinnych \u201eza laskiem\u201d (od 1956 r., p\u00f3\u017aniej ODJ i os. Kazimierza Wielkiego), osiedle dom\u00f3w jednorodzinnych w rejonie ul. Obro\u0144c\u00f3w Westerplatte (od 1960 r.), osiedle Cyranka-Po\u0142udnie w rejonie ul. K.K. Baczy\u0144skiego (od 1970 r.) oraz osiedle dom\u00f3w jednorodzinnych w \u00a0rejonie ulic M. Reja, 1 Maja i Konfederackiej, a tak\u017ce osiedle Dziubk\u00f3w (od 1972 r.). Intensywny rozw\u00f3j zabudowy Mielca doprowadzi\u0142 na pocz\u0105tku lat 70. do niemal kuriozalnej sytuacji. Oto na terenie 6,95 km2, przeznaczonym na miasto przez jego pierwszych w\u0142a\u015bcicieli, Jana i Bernardyna w 1470 r., mieszka\u0142o ponad 27 tysi\u0119cy ludzi (3 860 os\u00f3b na 1 km2!), a g\u0142\u00f3wny czynnik miastotw\u00f3rczy (WSK) znajdowa\u0142 si\u0119 poza jego granicami administracyjnymi. W 1973 r., na wniosek Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu, niemal trzykrotnie powi\u0119kszono powierzchni\u0119 miasta \u2013 do 20,89 km2, rozszerzaj\u0105c jego granice o ca\u0142\u0105 wie\u015b Cyrank\u0119, teren WSK \u201ePZL\u201d, cz\u0119\u015b\u0107 wsi Z\u0142otniki z Borkiem i cz\u0119\u015b\u0107 wsi Wojs\u0142aw. W 1974 r. zatwierdzono: \u201ePlan realizacyjny osiedla wielorodzinnego MSM w rejonie ulic A. K\u0119dziora i K. Pu\u0142askiego\u201d (aktualnie osiedle S. \u017beromskiego) i \u201ePlan realizacyjny osiedla wielorodzinnego MSM Borek pomi\u0119dzy ulicami H. Sienkiewicza i J. Kili\u0144skiego\u201d (dzi\u015b osiedle Lotnik\u00f3w) oraz rozpocz\u0119to budow\u0119 tych osiedli. Pilna konieczno\u015b\u0107 dostosowania zagospodarowania Mielca do intensywnej zabudowy kolejnych teren\u00f3w spowodowa\u0142a, \u017ce w 1979 r. zatwierdzono now\u0105 edycj\u0119 \u201eMiejscowego planu og\u00f3lnego zagospodarowania przestrzennego miasta Mielca\u201d, opracowan\u0105 przez Wojew\u00f3dzkie Biuro Planowania Przestrzennego w Rzeszowie Zesp\u00f3\u0142 w Mielcu. W 1984 r. zatwierdzono miejscowe plany szczeg\u00f3\u0142owego zagospodarowania przestrzennego (mpszp) zespo\u0142u osiedli Smoczka, osiedla jednorodzinnego Borek i osiedla w rejonie ulic Zacisze i G. Narutowicza. Nieustanny i dynamiczny rozw\u00f3j miasta oraz odwa\u017cne plany dalszej jego rozbudowy spowodowa\u0142y starania w\u0142adz miasta o kolejne powi\u0119kszenie obszaru miasta. Uzyskano pozytywn\u0105 decyzj\u0119 w\u0142adz pa\u0144stwowych i z dniem 1 I 1985 r. powierzchnia Mielca wzros\u0142a do 47,36 km2, po przy\u0142\u0105czeniu miejscowo\u015bci: Mo\u015bciska, Smoczka, Wojs\u0142aw i Rzoch\u00f3w. W 1989 r. zatwierdzono mpszp \u201eMielec-Michalina\u201d. Na pocz\u0105tku lat 90. narastaj\u0105cy kryzys w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d znacz\u0105co wp\u0142yn\u0105\u0142 na spowolnienie tempa rozbudowy miasta. Drastycznie spad\u0142a ilo\u015b\u0107 budowanych blok\u00f3w wielorodzinnych, ale powstawa\u0142o coraz wi\u0119cej dom\u00f3w jednorodzinnych o ciekawej architekturze. M.in. konieczno\u015b\u0107 dostosowania zagospodarowania przestrzennego miasta do nowych uwarunkowa\u0144 ustrojowych i trend\u00f3w w budownictwie spowodowa\u0142a, \u017ce w dniu 9 XI 1994 r. Rada Miejska zatwierdzi\u0142a nowy miejscowy plan og\u00f3lny (mpo), a tak\u017ce mps \u201e\u015ar\u00f3dmie\u015bcie-Centrum\u201d i \u201e\u015ar\u00f3dmie\u015bcie-Po\u0142udnie\u201d. Przez kolejnych kilka lat sytuacja w budownictwie mieszkaniowym nie ulega\u0142a wi\u0119kszym zmianom. W 1998 r. uchwalono miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego (mpzp) \u201eMielec \u2013 Osiedle-Mo\u015bciska\u201d, a w 1999 r. mpzp Specjalnej Strefy Ekonomicznej \u201eEURO-PARK Mielec\u201d. W pierwszych latach XXI w. powsta\u0142o osiedle dom\u00f3w wielorodzinnych na zachodnim zboczu G\u00f3ry Cyranowskiej. Dla umo\u017cliwienia dalszego rozwoju budownictwa jednorodzinnego uchwalono mpzp \u201eWolno\u015bci-Lwowska\u201d (2001) oraz zmiany w mpo dla teren\u00f3w budownictwa mieszkaniowego na terenach Smoczki (2002) i Wojs\u0142awia (2003). Zaowocowa\u0142o to budowami wielu dom\u00f3w jednorodzinnych w rejonach ulic: Wolno\u015bci, Smoczka, Kr\u00f3lowej Jadwigi, Witosa i Wojs\u0142awskiej. W zwi\u0105zku z dynamicznym rozwojem Specjalnej Strefy Ekonomicznej EURO-PARK MIELEC, Rada Miejska w Mielcu kilkakrotnie zmienia\u0142a uchwalony 8 VII 1999 r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego SSE \u201eEuro-Park Mielec\u201d. By\u0142y to uchwa\u0142y podejmowane na sesjach: 31 V 2001 r., 11 IV 2005 r., 11 I 2008 r., 17 V 2011 r. i 1 XII 2011 r. Ponadto od 2003 r. uchwalano kolejne miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego (lub zmiany mpzp) dla umo\u017cliwienia rozwoju poszczeg\u00f3lnych fragment\u00f3w Mielca: zmian\u0119 Miejscowego Planu Szczeg\u00f3\u0142owego \u201e\u015ar\u00f3dmie\u015bcie Miasta Mielca\u201d w rejonie cmentarza parafialnego (27 XI 2003 r.), MPZP terenu budownictwa mieszkaniowego i us\u0142ug przy ul. W. Witosa (27 XI 2003 r.), MPZP \u201eSmoczka C\u201d dla terenu po\u0142o\u017conego w rejonie ulic W. Witosa, Wolno\u015bci i \u015bw. Kingi (29 VI 2006 r.) oraz zmiana tego planu (9 IX 2009 r.), MPZP w rejonie ulic Wolno\u015bci i Kr\u00f3lowej Jadwigi (28 IX 2006 r.), MPZP dla terenu po\u0142o\u017conego w po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci osiedla Cyranka (21 VIII 2008 r.), MPZP \u201eOsiedle Michalina\u201d (5 XI 2008 r.), MPZP \u201eOsiedle Szafera\u201d (5 XI 2008 r.), MPZP dla terenu zabudowy mieszkaniowej w osiedlu Rzoch\u00f3w, w rejonie ul. Podle\u015bnej (11 II 2010 r.), MPZP dla terenu przy zbiegu al. E. Kwiatkowskiego i ul. Przemys\u0142owej (28 VIII 2012 r.), MPZP dla terenu po\u0142o\u017conego przy ul. Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy, MPZP dla terenu potencjalnego zagro\u017cenia powodzi\u0105, przyleg\u0142ego do projektowanego wa\u0142u przeciwpowodziowego oraz cz\u0119\u015bci obszaru rozproszonej zabudowy mieszkaniowej osiedli J. Kili\u0144skiego i T. Ko\u015bciuszki (20 XII 2012 r.). Po uchwaleniu plan\u00f3w w tych rejonach rozwin\u0119\u0142o si\u0119 budownictwo mieszkaniowe i us\u0142ugi (w mniejszym stopniu). W 2013 r. uchwalono MPZP dla terenu po\u0142o\u017conego pomi\u0119dzy ulicami: S. Staszica, J. Lelewela, Nowy Rynek, W\u0105ska i H. Sienkiewicza (12 IX), a w 2017 r. – MPZP w rejonie ul. Partyzant\u00f3w (9 VI) oraz MPZP dla terenu pomi\u0119dzy obszarem przemys\u0142owym na osiedlu Wojs\u0142aw, torami kolejowymi, osiedlem mieszkaniowym przy ul. Inwestor\u00f3w i obwodnic\u0105 miasta (28 XI). W „Raporcie o stanie Gminy Miejskiej Mielec” w 2019 r. podano, \u017ce powierzchnia miasta Mielca, wed\u0142ug dok\u0142adnych oblicze\u0144, wynosi 46,8891 km2.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RO\u017bD\u017bE\u0143SKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 15 XII 1898 r. w Krakowie. Ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazjum oraz uko\u0144czy\u0142 dwa kursy handlowe. Od 1916 r. jako \u017co\u0142nierz Legion\u00f3w J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego bra\u0142 udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej. Po powo\u0142aniu do \u017cycia Wojska Polskiego s\u0142u\u017cy\u0142 w nim w latach 1918-1921, dochodz\u0105c do stopnia podporucznika. W latach 1922-1923 s\u0142u\u017cy\u0142 w Stra\u017cy Granicznej, a od 1 XI 1923 r. przeszed\u0142 do s\u0142u\u017cby w Policji Pa\u0144stwowej. Zosta\u0142 skierowany do Wilna, a stamt\u0105d do policji granicznej. W latach 1925-1927 by\u0142 komendantem powiatowym Policji Pa\u0144stwowej w Oszmianie, wojew\u00f3dztwo wile\u0144skie. Od 1927 r. do 1933 r. pe\u0142ni\u0142 kierownicze funkcje w I Komisariacie Policji Pa\u0144stwowej w Krakowie. W po\u0142owie roku 1933 r. zosta\u0142 przeniesiony do Mielca na stanowisko komendanta powiatowego Policji Pa\u0144stwowej. Posiada\u0142 w\u00f3wczas stopie\u0144 podkomisarza. W \u201emieleckim\u201d okresie s\u0142u\u017cby policyjnej zapewne uczestniczy\u0142 m.in. w akcji ratowniczej w czasie wielkiej powodzi na ziemi mieleckiej w 1934 r. oraz w wydarzeniach zwi\u0105zanych z manifestacj\u0105 ch\u0142opsk\u0105 w Mielcu w 1936 r. W 1937 r. powr\u00f3ci\u0142 do Krakowa i pe\u0142ni\u0142 kierownicz\u0105 funkcj\u0119 w III Komisariacie Policji Pa\u0144stwowej. W pierwszych dniach kampanii wrze\u015bniowej ewakuowa\u0142 si\u0119 na wsch\u00f3d, a nast\u0119pnie na W\u0119gry, gdzie zosta\u0142 internowany. Po pewnym czasie zdo\u0142a\u0142 uciec i przedosta\u0107 si\u0119 do Anglii. Dalsze losy nie s\u0105 znane. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Medalem Niepodleg\u0142o\u015bci, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi , Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 1918-1921, Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci i Br\u0105zowym Medalem Za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"<\/a>RO\u017bNIA\u0141 PIOTR<\/strong>, urodzony 28 III 1968 r. w Mielcu, syn Micha\u0142a i Zofii z domu Szczur. Absolwent Technikum Mechanicznego (specjalno\u015b\u0107: budowa silnik\u00f3w spalinowych) w Mielcu z matur\u0105 w 1988 r. Studiowa\u0142 na Wydziale In\u017cynierii L\u0105dowej Politechniki Krakowskiej (kierunek \u2013 budownictwo, specjalno\u015b\u0107 \u2013 drogi i ulice) i w 1993 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Ponadto w 1992 r. uko\u0144czy\u0142 Uczelniane Studium Pedagogiki i Psychologii, uzyskuj\u0105c kwalifikacje pedagogiczne do pracy nauczycielskiej. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Krakowskim Przedsi\u0119biorstwie Rob\u00f3t Drogowych SA. na stanowisku majstra i kierownika rob\u00f3t (1994-2000). W latach 2000-2008 by\u0142 kierownikiem, a nast\u0119pnie prezesem i likwidatorem w firmie UNIDROG Sp. z o.o. w Maliniu. Od 2002 r. do 2007 r. pracowa\u0142 w Przedsi\u0119biorstwie Rob\u00f3t Drogowych Sp. z o.o. w Mielcu na stanowisku kierownika Kierownictwa Rob\u00f3t nr 3. W latach 2007-2015 by\u0142 kierownikiem projektu w Generalnej Dyrekcji Dr\u00f3g Krajowych i Autostrad Oddzia\u0142 w Rzeszowie. 1 IV 2015 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 naczelnika Wydzia\u0142u Dr\u00f3g, Zieleni i Energetyki Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 31 V 2017 r. Od VI 2017 r. pracowa\u0142 w firmie BURY w Mielcu, a w 2021 powr\u00f3ci\u0142 do Urzedu Miejskiego w Mielcu na stanowisko inspektora w Wydziale Inwestycji. By\u0142 cz\u0142onkiem Teatru Rozmaito\u015bci w Domu Kultury SCK w Mielcu. Gra\u0142 w sztukach:\u00a0Gdzie diabe\u0142 nie mo\u017ce, Wesele, O\u017cenek, Kr\u00f3lowa przedmie\u015bcia<\/em> i Teatr Variete.\u00a0<\/em>Uprawia\u0142 turystyk\u0119 wysokog\u00f3rsk\u0105. Zmar\u0142 17 X 2023 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Krolowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\"\"R\u00d3G JANUSZ<\/strong>, urodzony 23 V 1971 r. w Mielcu, syn Jana i Stefanii z domu R\u017cany. Uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie zawodowe (mechanizator rolnictwa, 1990 r.) w Zespole Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Rzemieniu, powiat mielecki. Pracowa\u0142 w wielu mieleckich firmach, ostatnio jako \u015blusarz produkcyjny w Firmie TARAPATA w Mielcu. Honorowe oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 w 1991 r. Do 31 V 2011 r. odda\u0142 50 500 ml krwi. Jest cz\u0142onkiem PCK w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego HDK III, II i I stopnia. Nale\u017cy do Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Kliszowie, powiat mielecki.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"R\u00d3G PAWE\u0141,<\/strong> urodzony 27 IV 1993 r. w Kolbuszowej, syn Jerzego i Bo\u017ceny z domu Nizio\u0142ek. Absolwent Zasadniczej Szko\u0142y Zawodowej nr 3 (kierunek \u2013 operator maszyn CNC) w Mielcu w 2012 r. oraz Niepublicznego Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego dla Doros\u0142ych (2014 r.) z matur\u0105 w 2021 r. W latach 2014-2016 pracowa\u0142 w firmie Agmar SA w Mielcu jako monter i operator CNC, a od 2016 r. pracuje w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu, tak\u017ce jako monter. Treningi bokserskie rozpocz\u0105\u0142 w 2009 r. w mieleckim klubie Iryda i z klubem tym jest nadal zwi\u0105zany. W 2017 r. zacz\u0105\u0142 odnosi\u0107 pierwsze licz\u0105ce si\u0119 sukcesy. Wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia: *2017 r. \u2013 mistrzostwo Podkarpacia w kategorii 91 kg; *2020 r. \u2013 mistrzostwo Podkarpacia w kat. 75 kg; *2021 r. \u2013 wicemistrzostwo Podkarpacia w kat. 75 kg, z\u0142oty medal na turnieju \u201eO Z\u0142ot\u0105 R\u0119kawic\u0119 Wis\u0142y\u201d, I miejsce w Mi\u0119dzynarodowym Turnieju w Eger (W\u0119gry), br\u0105zowy medal w Mistrzostwach Polski Senior\u00f3w w Wa\u0142brzychu w kat. 71 kg. Trenuje w Mielcu pod kierunkiem Paw\u0142a R\u017canego i Jaros\u0142awa Niecia oraz w Akademii Boksu w Lisiej G\u00f3rze pod kierunkiem Adama W\u00f3jcika. Poza w\u0142asn\u0105 karier\u0105 sportow\u0105 udziela si\u0119 w klubie Iryda jako trener m\u0142odzie\u017cy. Posiada uprawnienia trenera II klasy, uzyskane w 2019 r. Sukcesy w boksie amatorskim sprawi\u0142y, \u017ce przeszed\u0142 do boksu zawodowego, jako pierwszy bokser w historii mieleckiego sportu. Pierwsz\u0105 zawodow\u0105 walk\u0119 stoczy\u0142 25 II 2022 r. na ringu w \u017byrardowie i odni\u00f3s\u0142 pierwsze zwyci\u0119stwo. Dalszy rozw\u00f3j kariery (bilanse walk): *2025 r. – 5 zwyci\u0119stw, 1 porazka, 0 remis\u00f3w.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"R\u00d3G ROMAN<\/strong> Urodzi\u0142 si\u0119 26 lipca 1956 r. w Wadowicach G\u00f3rnych, syn Bronis\u0142awa i Marii z domu Karkut. Od wczesnej m\u0142odo\u015bci pomaga\u0142 ojcu w prowadzonym przez niego Zak\u0142adzie Rzemie\u015blniczym Mechaniki Pojazdowej i Wulkanizacji w Wadowicach G\u00f3rnych. R\u00f3wnocze\u015bnie ucz\u0119szcza\u0142 do Technikum Zawodowego w Mielcu. W 1973 r. niespodziewanie zmar\u0142 ojciec i dzia\u0142alno\u015b\u0107 zak\u0142adu zosta\u0142a zawieszona. W 1976 r. Roman zda\u0142 matur\u0119 i uzyska\u0142 tytu\u0142 technika elektryka, a w 1977 r., na bazie by\u0142ego zak\u0142adu ojca, utworzy\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 o nazwie: \u201eWytwarzanie Artyku\u0142\u00f3w z Gumy\u201d w Wadowicach G\u00f3rnych. Zak\u0142ad ten prowadzi\u0142 nieprzerwanie do 2011 r., a nast\u0119pnie przekaza\u0142 go, jako sukcesj\u0119 rodzinn\u0105, synowi Paw\u0142owi. (Ten kontynuuje tradycje rodzinne poprzez firm\u0119 GUMOTIV.) W 1993 r. Roman R\u00f3g i Edward Zieli\u0144ski (koledzy z klasy w technikum) za\u0142o\u017cyli firm\u0119 TARGUM (bran\u017ca oponiarska i gumowa) w Mielcu przy ul. Rac\u0142awickiej 3 i systematycznie rozwijali jej dzia\u0142alno\u015b\u0107 na terenie dw\u00f3ch wojew\u00f3dztw \u2013 rzeszowskiego i tarnowskiego. Uczestnictwo w targach i sympozjach bran\u017cowych w kraju i poza jego granicami pomaga\u0142y w zdobywaniu bie\u017c\u0105cej wiedzy o kierunkach rozwoju gospodarki \u015bwiatowej, zw\u0142aszcza bran\u017cy gumowej, a tak\u017ce umo\u017cliwia\u0142y nawi\u0105zanie kontakt\u00f3w i sprawn\u0105 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z kontrahentami. Na marginesie mo\u017cna doda\u0107, \u017ce podr\u00f3\u017ce po \u015bwiecie by\u0142y pasj\u0105 Romana Roga. Zwiedzi\u0142 ponad 80 kraj\u00f3w na niemal wszystkich kontynentach. Dba\u0142o\u015b\u0107 o jako\u015b\u0107 dzia\u0142alno\u015bci firmy i dynamika jej rozwoju spowodowa\u0142y, \u017ce firma TARGUM sta\u0142a si\u0119 uznan\u0105 mark\u0105 w kraju i na rynkach zagranicznych. Powodzenie zak\u0142ad\u00f3w w Wadowicach G\u00f3rnych i Mielcu sk\u0142oni\u0142y Romana Roga do za\u0142o\u017cenia w 1994 r. (z ma\u0142\u017conk\u0105 Danut\u0105 i wsp\u00f3lnikiem Jackiem Pawlikowskim) firmy GUMAT w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim, dzia\u0142aj\u0105cej tak\u017ce w przemy\u015ble gumowym. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. By\u0142 m.in. cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Aeroklubu Mieleckiego. Wspiera\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 wielu instytucji i stowarzysze\u0144. W Wadowicach G\u00f3rnych pomaga\u0142 finansowo m.in. Parafii \u015bw. Anny, Stowarzyszeniu \u201eNasze Wadowice\u201d, kapeli \u201eWadowiacy\u201d, szko\u0142om oraz Samorz\u0105dowemu O\u015brodkowi Kultury i Rekreacji. W mieleckim \u015brodowisku znana jest Jego pomoc Automobilklubowi Mieleckiemu, Honorowym Dawcom Krwi, ekstraklasowej dru\u017cynie pi\u0142ki r\u0119cznej Stal Mielec, drugoligowemu zespo\u0142owi pi\u0142ki no\u017cnej FKS Stal Mielec, s\u0142u\u017cbom mundurowym i szko\u0142om, zw\u0142aszcza Szkole Podstawowej nr 1 im. W. Szafera. Jego zaanga\u017cowanie spo\u0142eczne i udzielanie konkretnej pomocy inicjatywom spo\u0142ecznym zosta\u0142y nagrodzone m.in. Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142otym i Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ligi Obrony Kraju\u201d i Honorow\u0105 Odznak\u0105 Rzemios\u0142a. Otrzyma\u0142 te\u017c awans wojskowy na starszego sier\u017canta. Zmar\u0142 6 I 2016 r. Spoczywa na cmentarzu w Wadowicach G\u00f3rnych. Jego funkcj\u0119 w firmie TARGUM przej\u0105\u0142 syn Piotr.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"R\u00d3G TOMASZ<\/strong>, urodzony 7 III 1972 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Janiny. Ucz\u0119szcza\u0142 do Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, a nast\u0119pnie uczy\u0142 si\u0119 w Chicago Foreman High School (USA) i szko\u0142\u0119 t\u0119 uko\u0144czy\u0142 w 1991 r. \u00a0Pracowa\u0142 za granic\u0105, a po powrocie do Mielca – w firmach LECHMET i BIBMOT. Aktualnie prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Uko\u0144czy\u0142 studia licencjackie w WSH w Ja\u015ble (2008) i studiowa\u0142 ekonomi\u0119 w WSH w Kielcach, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra w 2009 r. Anga\u017cuje si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy pracy spo\u0142ecznej. W latach 80. by\u0142 zawodnikiem sekcji siatk\u00f3wki Stali Mielec. Od 2004 r. pe\u0142ni z wyboru mieszka\u0144c\u00f3w funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Osiedla Niepodleg\u0142o\u015bci, m.in. wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c ze Wsp\u00f3lnotami Mieszka\u0144c\u00f3w tego osiedla. Jest cz\u0142onkiem Szko\u0142y P\u0142etwonurk\u00f3w oraz Klubu Strzeleckiego Parabellum w Mielcu. W 2011 r. wraz z innymi pasjonatami aktywnego wypoczynku za\u0142o\u017cy\u0142 Mieleck\u0105 Grup\u0119 Biegow\u0105, kt\u00f3rej g\u0142\u00f3wnym celem jest zach\u0119cenie ludzi do zespo\u0142owego biegania. W wyniku wygaszenia mandatu radnego Jana My\u015bliwca(8 III 2019 r.) uzyska\u0142 mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2018-2023.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

R\u00d3W TRZE\u015a\u0143<\/strong>, prawy dop\u0142yw Wis\u0142oki, na terenie miasta pozosta\u0142o\u015b\u0107 rzeki Trze\u015bnicy, wspominanej w akcie lokacyjnym z 1470 r. (W okresie zlodowacenia \u015brodkowopolskiego dolin\u0105 Trze\u015bni\u00f3wki p\u0142yn\u0119\u0142a Wis\u0142oka.) M\u0142yn na rzeczce Trze\u015b\u0144 w Chorzelowie (1510). Prace przy regulacji Potoku R\u00f3w od Rzochowa do Zar\u00f3wnia (23,5 km). W latach 1889-1894 prace przy regulacji Rowu wykonano tylko na d\u0142ugo\u015bci 6,7 km2 z powodu wi\u0119kszych koszt\u00f3w budowy, a nast\u0119pnie uko\u0144czono regulacj\u0119 Rowu na d\u0142ugo\u015bci 13 km.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

R\u00d3\u017bANA (ULICA)<\/strong>, male\u0144ka (78 m) uliczka miejska na osiedlu Borek. Biegnie od ul. W. Jagie\u0142\u0142y do ul. Wsp\u00f3lnej i dalej w kierunku z\u0142otnickich p\u00f3l. Status ulicy i nazw\u0119 uzyska\u0142a 28 I 1987 r. W 2007 r. otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105. Nazwa ulicy: R\u00d3\u017bANA wynik\u0142a z koncepcji nadania ulicom w tej cz\u0119\u015bci osiedla nazw drzew i krzew\u00f3w.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

R\u00d3\u017bECKI STEFAN ZYGMUNT,<\/b> urodzony 29 VIII 1874 r. w Donosach, pow. pi\u0144czowski, syn Zygmunta Rosenzweiga. Absolwent III c.k. Gimnazjum w Krakowie z matur\u0105 w 1891 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego i w 1895 r. uzyska\u0142 absolutorium. W tym czasie odby\u0142 te\u017c s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Od 1900 r. pracowa\u0142 w administracji, m.in. w starostwach powiatowych w Strzy\u017cowie, Bia\u0142ej i Wieliczce. W latach 1911-1915 by\u0142 sekretarzem w Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie. Uwarunkowania wojenne sprawi\u0142y, \u017ce zosta\u0142 skierowany do c.k. komendy w Pi\u0144czowie na stanowisko komisarza cywilnego. Prawdopodobnie w 1918 r. przeniesiono go do Mielca na stanowisko starosty powiatowego, a Polska Komisja Likwidacyjna powierzy\u0142a mu funkcj\u0119 komisarza. Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 zorganizowa\u0142 administracj\u0119 powiatow\u0105 i rad\u0119 przyboczn\u0105 oraz podporz\u0105dkowa\u0142 sobie mieleck\u0105 stra\u017c obywatelsk\u0105. Doprowadzi\u0142 do w miar\u0119 sprawnego funkcjonowania powiatu mieleckiego w niepodleg\u0142ej Polsce. W styczniu 1920 r. przeniesiono go do Wieliczki na stanowisko starosty powiatowego, a jeszcze w tym roku powierzono mu takie samo stanowisko w Bia\u0142ej. W czerwcu 1928 r. przeniesiono go w stan spoczynku. Przypomniano sobie o nim w 1931 r. i zosta\u0142 wybrany do Rady Przybocznej przy prezydencie miasta Krakowa, a nast\u0119pnie do Tymczasowej Rady Miejskiej w Krakowie, kt\u00f3ra funkcjonowa\u0142a do 1934 r. Powierzano mu te\u017c r\u00f3\u017cne zadania, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem rady przysi\u0119g\u0142ych w g\u0142o\u015bnym procesie Adama Doboszy\u0144skiego. Zmar\u0142 9 VI 1939 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

R\u00d3\u017bYCKI JAN<\/strong>, urodzony 6 IV 1912 r. w Padwi Narodowej, pow. mielecki, syn Jana i Ewy z domu Kusy. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Padwi Narodowej. Po s\u0142u\u017cbie wojskowej i uko\u0144czeniu szko\u0142y podchor\u0105\u017cych zosta\u0142 oficerem \u2013 zbrojmistrzem Wojska Polskiego. Bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. i po potyczce z wojskiem radzieckim zosta\u0142 internowany. Uda\u0142o mu si\u0119 uciec w przebraniu i powr\u00f3ci\u0107 do Padwi w pa\u017adzierniku 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej pomaga\u0142 ojcu w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. W ramach powsta\u0142ej jesieni\u0105 Tajnej Organizacji Wojskowej (TOW), wsp\u00f3lnie z bratem J\u00f3zefem zorganizowa\u0142 Komend\u0119 Gminn\u0105 TOW w Padwi, a p\u00f3\u017aniej KG Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej (ZWZ). Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eOrze\u0142\u201d. W 1941 r. zosta\u0142 mianowany oficerem broni w obwodzie ZWZ (p\u00f3\u017aniej ZWZ-AK) i prowadzi\u0142 szkolenia w zakresie pos\u0142ugiwania si\u0119 broni\u0105. W 1943 r., po aresztowaniu brata J\u00f3zefa, zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 oddzia\u0142u AK w Padwi. By\u0142 organizatorem i uczestnikiem wielu akcji bojowych i dywersyjno-sabota\u017cowych, m. in. udanej akcji na wi\u0119zienie w Mielcu 29 III 1943 r. (Uwolniono m.in. m\u0142odszego brata Jana \u2013 W\u0142adys\u0142awa, \u017co\u0142nierza AK.) Jesieni\u0105 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworzonej w Rzeszowie i okolicznych miastach 2. Armii Wojska Polskiego i w randze porucznika walczy\u0142 m.in. pod Budziszynem. Po wojnie zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony w Rzeszowie za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w AK i nielegalne posiadanie broni. (By\u0142 to pistolet od wysokiej rangi oficera radzieckiego za wykazan\u0105 odwag\u0119, co po\u015bwiadcza\u0142 dokument napisany przez tego\u017c oficera.) Ostatecznie zwolniono go z braku dowod\u00f3w winy. Wkr\u00f3tce jednak zosta\u0142 zmuszony do ukrywania si\u0119, gdy\u017c chciano go powt\u00f3rnie aresztowa\u0107. W latach 50. zamieszka\u0142 w Mielcu i pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePok\u00f3j\u201d na stanowisku kierownika zak\u0142adu \u015blusarskiego, a p\u00f3\u017aniej prowadzi\u0142 zak\u0142ad prywatny. Zmar\u0142 20 VII 1964 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

R\u00d3\u017bYCKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 28 I 1917 r. w Padwi Narodowej, pow. mielecki, syn Jana i Ewy z domu Kusy. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1937 r. Po uko\u0144czeniu Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych w Komorowie zosta\u0142 oficerem zawodowym Wojska Polskiego i s\u0142u\u017cy\u0142 w formacjach piechoty. W randze porucznika uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., m.in. walczy\u0142 w okolicach Warszawy i odni\u00f3s\u0142 rany. Po pobycie w szpitalu powr\u00f3ci\u0142 do Padwi i pracowa\u0142 w gospodarstwie rodzinnym. Wsp\u00f3lnie z starszym bratem Janem zorganizowa\u0142 Komend\u0119 Gminn\u0105 TOW (potem ZWZ i AK) i by\u0142 jej pierwszym komendantem. Zorganizowa\u0142 szereg akcji bojowych i dywersyjno-sabota\u017cowych. Latem 1943 r. zosta\u0142 aresztowany przez mieleckich gestapowc\u00f3w dowodzonych przez Rudolfa Zimmermanna (by\u0142 szkolnym koleg\u0105 J. R\u00f3\u017cyckiego). Wi\u0119ziono go w Mielcu, a nast\u0119pnie w Krakowie, gdzie zosta\u0142 zamordowany w nieznanych okoliczno\u015bciach. Miejsce poch\u00f3wku, jak dotychczas, nie jest znane.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

RSM SP. Z O.O. (ZAK\u0141AD PRODUKCJI MASZYN I URZ\u0104DZE\u0143)<\/strong>, firma dzia\u0142aj\u0105ca w SSE EURO-PARK MIELEC na podstawie zezwolenia z dnia 8 VIII 2001 r. Produkuje maszyny i urz\u0105dzenia dla budownictwa, m.in. do produkcji rynien w systemie ci\u0105g\u0142ym, paneli dachowych w systemie ci\u0105g\u0142ym, parapet\u00f3w w systemie ci\u0105g\u0142ym i r\u00f3\u017cnych profili kszta\u0142towych w systemie ci\u0105g\u0142ym. Atutami tych maszyn s\u0105 niewielkie gabaryty, prostota w obs\u0142udze i tania eksploatacja oraz mo\u017cliwo\u015b\u0107 produkowania element\u00f3w budowlanych na placu budowy, co znacznie obni\u017ca koszty budowy. Oko\u0142o 90 % produkcji wykonuje dla firm budowlanych w USA, a pozosta\u0142ymi odbiorcami s\u0105 firmy francuskie, irlandzkie i polskie. Dodatkow\u0105 ofert\u0105 firmy jest wykonawstwo obr\u00f3bki cieplnej i galwanicznej: hartowanie, czertnienie i chromowanie. Siedzib\u0105 RSM jest nowa hala produkcyjna w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci SSE, obok bramy wjazdowej na lotnisko.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

RUCH ANONIMOWYCH ALKOHOLIK\u00d3W (AA<\/strong>), zorganizowana dzia\u0142alno\u015b\u0107 samopomocowa maj\u0105ca na celu uniezale\u017cnienie si\u0119 od alkoholizmu. Przyjmuje si\u0119, \u017ce pocz\u0105tkiem powstania tego fenomenu by\u0142o przypadkowe spotkanie dw\u00f3ch Amerykan\u00f3w \u2013 alkoholik\u00f3w (chirurga i maklera gie\u0142dowego) w czerwcu 1931 r., kiedy to postanowili wsp\u00f3lnie trwa\u0107 w abstynencji. Po kolejnych spotkaniach do\u015bwiadczyli dzia\u0142ania niewyt\u0142umaczalnie pozytywnej si\u0142y, daj\u0105cej moc do realizacji tego postanowienia. Z czasem przy\u0142\u0105czy\u0142y si\u0119 do nich kolejne osoby cierpi\u0105ce na alkoholizm i metoda grupowej walki o trze\u017awo\u015b\u0107 dawa\u0142a coraz lepsze rezultaty. Wypracowano zbi\u00f3r \u201eDwunastu Krok\u00f3w\u201d (zalece\u0144, zada\u0144, czynno\u015bci), kt\u00f3rych konsekwentne i systematyczne stosowanie jest pomocne przy uwalnianiu si\u0119 od uzale\u017cnienia.\u00a0 Aktualnie szacuje si\u0119, \u017ce Wsp\u00f3lnota AA dzia\u0142a w ponad 170 krajach i oko\u0142o 120 tysi\u0105cach grup. W Polsce funkcjonuje oko\u0142o 2 300 grup. W Mielcu pierwsza grupa powsta\u0142a w 1992 r. i przyj\u0119\u0142a nazw\u0119 NADZIEJA. G\u0142\u00f3wn\u0105 form\u0105 dzia\u0142alno\u015bci by\u0142y spotkania. Pocz\u0105tkowo sk\u0142ada\u0142a si\u0119 z kilku os\u00f3b, ale z czasem stawa\u0142a si\u0119 coraz liczniejsza. Bywa\u0142o te\u017c, \u017ce niekt\u00f3re osoby przestawa\u0142y przychodzi\u0107 na spotkania, ale cieszono si\u0119, gdy kt\u00f3ra\u015b z nich pojawia\u0142a si\u0119 ponownie. Zgodnie z generaln\u0105 zasad\u0105 ruchu AA przyj\u0119to, \u017ce w ka\u017cdym miesi\u0105cu tematem przewodnim b\u0119dzie kolejny z 12 krok\u00f3w AA. Mieleccy za\u0142o\u017cyciele ruchu od podj\u0119cia inicjatywy byli wspierani w r\u00f3\u017cny spos\u00f3b przez dyrekcj\u0119 Szpitala Rejonowego w Mielcu, Miejski O\u015brodek Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu i duchownych rzymskokatolickich, a p\u00f3\u017aniej przez Urz\u0105d Miejski w Mielcu. W 1993 r. utworzono w Mielcu drug\u0105 grup\u0119, kt\u00f3ra przyj\u0119\u0142a nazw\u0119 Al. Anon Odnowa. Do grupy tej nale\u017c\u0105 wsp\u00f3\u0142ma\u0142\u017conkowie i bliscy cz\u0142onkowie os\u00f3b uzale\u017cnionych od alkoholu.\u00a0 Tak\u017ce w 1993 r. postanowiono corocznie uczestniczy\u0107 w spotkaniach trze\u017awo\u015bciowych na Jasnej G\u00f3rze w Cz\u0119stochowie. 3 IX 1994 r. zorganizowano uroczysto\u015b\u0107 rocznicow\u0105 z udzia\u0142em delegata wojewody oraz przedstawicieli samorz\u0105du miejskiego i instytucji udzielaj\u0105cych pomocy osobom uzale\u017cnionym i ich rodzinom. Odt\u0105d takie uroczyste spotkania odbywaj\u0105 si\u0119 regularnie co dwa lata. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 Grupy Nadzieja zosta\u0142a spopularyzowana przez mieleckie media. Powi\u0119kszanie si\u0119 grupy wymusi\u0142o starania o wi\u0119kszy lokal i takowy w 1995 r. przydzieli\u0142 Urz\u0105d Miejski w budynku przy ul. M. Sk\u0142odowskiej \u2013 Curie 8. Cz\u0142onkowie Grupy czuli potrzeb\u0119 cz\u0119stszego spotykania si\u0119, tote\u017c wprowadzono nowe formy: religijne, kulturalne, turystyczne, rekreacyjne i towarzyskie, ale wy\u0142\u0105cznie bezalkoholowe. Od 1999 r. do programu w\u0142\u0105czono wyjazdy na coroczne Og\u00f3lnopolskie Spotkania AA w Licheniu oraz kilkudniowe obozy terapeutyczne organizowane przez Stowarzyszenie Trze\u017awo\u015bciowe \u201eNowe \u017bycie\u201d w Mielcu i Poradni\u0119 Uzale\u017cnie\u0144 w Mielcu, wsparte przez Urz\u0105d Miejski w Mielcu. W 2000 r. Urz\u0105d Miejski w Mielcu zorganizowa\u0142 O\u015brodek Profilaktyki i Rozwi\u0105zywania Problem\u00f3w Uzale\u017cnie\u0144 w budynku przy ul. F. Chopina 8 i tam udost\u0119pni\u0142 Grupie AA odpowiedni lokal. Skuteczno\u015b\u0107 dzia\u0142ania Grupy Nadzieja zach\u0119ci\u0142a osoby z osiedla Lotnik\u00f3w do za\u0142o\u017cenia Grupy AA Opoka. Pomieszczenia na jej dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Katolickim O\u015brodku Kultury u\u017cyczy\u0142 proboszcz parafii pw. Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. Tak\u017ce i ta grupa systematycznie powi\u0119ksza\u0142a si\u0119 i rozwin\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107. By\u0142y te\u017c nieudane pr\u00f3by kolejnych grup AA, kt\u00f3re nied\u0142ugo po za\u0142o\u017ceniu rozpad\u0142y si\u0119 i zaprzesta\u0142y dzia\u0142alno\u015bci.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

RUCH SA<\/strong>, firma kolporta\u017cowo-handlowa o zasi\u0119gu og\u00f3lnopolskim. Powsta\u0142a w grudniu 1918 r. w Warszawie z inicjatywy polskich ksi\u0119garzy dr. Stanis\u0142awa Gebethnera i Jakuba Mortkowicza pod nazw\u0105 \u201ePolskie Towarzystwo Ksi\u0119garni Kolejowych \u201eRuch\u201d Sp. z o.o. W 1950 r. w ramach tzw. \u201ebitwy o handel\u201d uspo\u0142eczniono j\u0105 i powo\u0142ano Przedsi\u0119biorstwo Kolporta\u017cu Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d. Na terenie Mielca Delegatura Oddzia\u0142u PKPiK \u201eRuch\u201d w Rzeszowie powsta\u0142a tak\u017ce w 1950 r. Jej siedzibami by\u0142y baraki \u2013 jeden na terenie Miasteczka M\u0142odego Robotnika, a drugi przy ul. B. G\u0142owackiego. G\u0142\u00f3wnymi formami dzia\u0142alno\u015bci by\u0142y: kolporta\u017c prasy oraz handel pras\u0105, ksi\u0105\u017ckami, artyku\u0142ami pi\u015bmienniczymi i innymi drobnymi artyku\u0142ami poprzez sie\u0107 kiosk\u00f3w, kt\u00f3ra rozrasta\u0142a si\u0119 wraz z rozwojem miasta. P\u00f3\u017aniej zmieniono nazw\u0119 na Przedsi\u0119biorstwo Upowszechniania Ksi\u0105\u017cki i Prasy \u201eRuch\u201d (PUPiK). W 1973 r. po\u0142\u0105czono \u201eRuch\u201d z Robotnicz\u0105 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0105 Wydawnicz\u0105 \u201ePrasa\u201d i Wydawnictwem \u201eKsi\u0105\u017cka i Wiedza\u201d w RSW \u201ePrasa-Ksi\u0105\u017cka-Ruch\u201d. By\u0142a to centralna instytucja wydawnicza, handlowa i kulturalno-o\u015bwiatowa PZPR. W Mielcu utworzono Oddzia\u0142 Rejonowy. Wydarzenie to zbieg\u0142o si\u0119 z przekazaniem do u\u017cytku nowego obiektu przy ul. G\u0142owackiego o biurowo-spedycyjnej powierzchni oko\u0142o 2000 m2 (19 I 1974 r.). Nowa instytucja przej\u0119\u0142a m. in. wszystkie zadania Oddzia\u0142u PUPiK \u201eRuch\u201d w Mielcu (kolporta\u017c prasy i ksi\u0105\u017cek, prowadzenie sieci 90 kiosk\u00f3w wielobran\u017cowych, 29 klub\u00f3w prasy i ksi\u0105\u017cki z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 kulturalno-o\u015bwiatow\u0105 na terenie miast i wsi w czterech powiatach: mieleckim, kolbuszowskim, d\u0119bickim i ropczyckim, a po likwidacji powiat\u00f3w \u2013 w rejonie Mielca i Kolbuszowej). W inspirowaniu, organizowaniu i koordynowaniu r\u00f3\u017cnych form kulturalno-o\u015bwiatowych wa\u017cn\u0105 rol\u0119 odegra\u0142a Maria Sok\u00f3\u0142 \u2013 zast\u0119pca dyrektora OR\/RSW w Mielcu oraz Stefan Kaczmarczyk \u2013 specjalista ds. kulturalno-o\u015bwiatowych. Najbardziej popularnymi formami kulturalno-o\u015bwiatowymi by\u0142y \u201eDni Kultury, O\u015bwiaty, Ksi\u0105\u017cki i Prasy\u201d oraz r\u00f3\u017cnego rodzaju turnieje, m.in.: \u201eO z\u0142ot\u0105 jab\u0142o\u0144\u201d, \u201eNasze sprawy w naszej prasie\u201d, \u201eO srebrn\u0105 choink\u0119\u201d, \u201eO klubowy laur\u201d, \u201eWiedza umacnia przyja\u017a\u0144\u201d, \u201eKolorowa dobranocka\u201d i \u201eKlubowy turniej krzy\u017c\u00f3wkowy\u201d. Sporo sukces\u00f3w odnosi\u0142y teatry lalkowe, reprezentuj\u0105ce mielecki oddzia\u0142 w Przegl\u0105dach Teatr\u00f3w Lalkowych. Ponadto w klubach odbywa\u0142y si\u0119 spotkania z literatami, weteranami wojen i prelegentami Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. W 1983 r. mielecki oddzia\u0142 liczy\u0142 37 pracownik\u00f3w etatowych, 152 sprzedawc\u00f3w i 12 rozwozicieli prasy i towar\u00f3w. W marcu 1990 RSW zosta\u0142a zlikwidowana przez Sejm RP. Dwa lata p\u00f3\u017aniej (IV 1992 r.) znaczn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 zada\u0144 by\u0142ej RSW podj\u0119\u0142o utworzone Przedsi\u0119biorstwo Pa\u0144stwowe \u201eRuch\u201d SA, kt\u00f3rego Oddzia\u0142 Rejonowy m.in. dzia\u0142a\u0142 w Mielcu. Po wielu zmianach w\u0142a\u015bcicielskich na szczeblu centralnym RUCH SA jest sp\u00f3\u0142k\u0105 prywatn\u0105.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUCKA URSZULA MARIA (z domu BADURA)<\/strong>, urodzona 12 IX 1965 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Anny z domu Pa\u0142eczka. Uko\u0144czy\u0142a: Studium Nauczycielskie w Ja\u015ble, studia magisterskie z zakresu wychowania przedszkolnego na WSP w Rzeszowie (1990) i studia podyplomowe z zakresu wychowania pocz\u0105tkowego na tej\u017ce uczelni (1993). Uzyska\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego i I stopie\u0144 specjalizacji zawodowej. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1986 r. w Szkole Podstawowej Nr 8 w Mielcu jako nauczyciel klas 0 \u2013 III. W 1991 r. przesz\u0142a do pracy w Przedszkolu Miejskim Nr 2 w Mielcu. Od 1998 r. do 2018 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora Przedszkola Miejskiego Nr 8 w Mielcu przy ul. Cz. Ta\u0144skiego. W 1999 r. uko\u0144czy\u0142a kurs kwalifikacyjny w zakresie zarz\u0105dzania plac\u00f3wk\u0105 o\u015bwiatow\u0105.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUCKI JANUSZ<\/strong>, urodzony 2 IX 1961 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i Julii z domu Padyku\u0142a. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (specjalizacja \u2013 budowa p\u0142atowc\u00f3w), matur\u0119 zda\u0142 w 1981 r. Od 1980 r. nale\u017ca\u0142 do Aeroklubu Mieleckiego. Wtedy to przeszed\u0142 szkolenie szybowcowe i wykona\u0142 pierwszy samodzielny lot na szybowcu. W 1981 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK PZL-Mielec jako monter p\u0142atowc\u00f3w i \u015bmig\u0142owc\u00f3w. W latach 1981-1983 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, najpierw w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamo\u015bciu, a nast\u0119pnie w eskadrach remontowych w Warszawie i Wroc\u0142awiu. Po powrocie z wojska pracowa\u0142 w OBR SK, a nast\u0119pnie w WSK Mielec, pocz\u0105tkowo przy uruchamianiu, a nast\u0119pnie produkcji samolotu An28. W 1986 r. uzyska\u0142 licencj\u0119 pilota samolotowego turystycznego, w 1991 r. \u2013 pilota samolotowego zawodowego II klasy i wkr\u00f3tce potem \u2013 pilota samolotowego I klasy i pilota samolotowego liniowego. R\u00f3wnocze\u015bnie dzia\u0142a\u0142 w Aeroklubie Mieleckim. Bra\u0142 udzia\u0142 w krajowych i mi\u0119dzynarodowych zawodach szybowcowych oraz jako instruktor szkoli\u0142 pilot\u00f3w szybowcowych. Od stycznia 1995 r. do maja 2007 r. pracowa\u0142 w EADS PZL Warszawa Ok\u0119cie SA. ZUA Mielec jako pilot \u2013 instruktor i szef personelu lotniczego. W tym czasie wykonywa\u0142 m.in. loty przeciwpo\u017carowe i zabiegi agrolotnicze w Iranie, Sudanie, Portugalii i W\u0142oszech. W maju 2007 r. przeszed\u0142 do firmy Prima Charter Sp. z o.o. Warszawa i pracowa\u0142 jako pilot samolotu Boeing B757. Odbywa\u0142 loty czarterowe (przew\u00f3z pasa\u017cer\u00f3w) do Wenezueli, Egiptu, Tunezji, Grecji, Turcji, W\u0142och, Hiszpanii i Portugalii. W kwietniu 2008 r. powr\u00f3ci\u0142 do EADS PZL Warszawa Ok\u0119cie SA. – ZUA Mielec, ponownie na stanowisko pilota \u2013 instruktora i szefa personelu lotniczego. Wykonywa\u0142 loty przeciwpo\u017carowe i zabiegi agrolotnicze oraz prowadzi\u0142 szkolenia pilot\u00f3w. Posiada\u0142 licencje pilota i instruktora szybowcowego (11 typ\u00f3w) oraz licencj\u0119 pilota samolotowego liniowego, w tym uprawnienia do pilotowania samolotu Boeing B757 oraz 14 typ\u00f3w samolot\u00f3w, w tym An-2, M-18 Dromader i M-20 Mewa. Pod koniec 2008 r. posiada\u0142 nast\u0119puj\u0105cy bilans: nalot og\u00f3lny na samolotach \u2013 3 250 godz., nalot na samolotach jako instruktor \u2013 798 godz., nalot og\u00f3lny na szybowcach \u2013 1 170 godz. i nalot na szybowcach jako instruktor \u2013 298 godz. Przelecia\u0142 na szybowcach ponad 20 000 kilometr\u00f3w. Od 2 I 2014 r. pracowa\u0142 dla Airbus Polska w scalonej sp\u00f3\u0142ce Airbus Group. Pod koniec 2021 r. posiada\u0142 bilans: nalot og\u00f3lny na samolotach – 10 050 godz., nalot na samolotach jako instruktor – 7 100 godz., nalot og\u00f3lny na szybowcach – 1 170 godz. i nalot na szybowcach jako instruktor – 298 godz. By\u0142 wieloletnim Seniorem Egzaminatorem w Lotniczej Komisji Egzaminacyjnej Urz\u0119du Lotnictwa Cywilnego. Prowadzi\u0142 egzaminy praktyczne w locie w celu uzyskania licencji pilota samolotowego PPL (Licencja Pilota Turystycznego) i CPL (Licencja Pilota Zawodowego) oraz uprawnie\u0144 i upowa\u017cnie\u0144 wpisywanych do nich. Posiada\u0142 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Szybowcow\u0105 z Dwoma Diamentami. Zmar\u0142 30 I 2024 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUCKI NORBERT (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 4 VI 1933 r. w Kliszowie, powiat mielecki, syn Franciszka i Weroniki. Ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu, zda\u0142 ma\u0142\u0105 matur\u0119 w 1949 r. Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Ni\u017cszego Seminarium Duchownego w \u0141odzi i r\u00f3wnocze\u015bnie uczy\u0142 si\u0119 w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. G. Narutowicza w \u0141odzi. Ostatecznie postara\u0142 si\u0119 o wcze\u015bniejsze zdanie matury w trybie eksternistycznym w 1950 r. w IV Gimnazjum im. E. Szczanieckiej w \u0141odzi. Po studiach teologicznych w Seminarium Duchownym w \u0141odzi, w 1955 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W 1957 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 magistra teologii po obronie pracy Teoria poznania u Floriana Bochwica. W latach 1957-1960 przebywa\u0142 na stypendium we Francji, a po powrocie do Polski uzyska\u0142 doktorat za obron\u0119 rozprawy Autonomia psychosomatyczna Chrystusa w Teologii pierwszej po\u0142owy XX w. W latach 1960-1962 pracowa\u0142 w \u0142\u00f3dzkich parafiach Naj\u015bwi\u0119tszego Zbawiciela i Matki Bo\u017cej Zwyci\u0119skiej. Od 1962 r. ponownie przebywa\u0142 we Francji, korzystaj\u0105c z polonijnego stypendium naukowego, a nast\u0119pnie uczestniczy\u0142 jako obserwator w wydarzeniach Soboru Watyka\u0144skiego II. W tym okresie (1962-1968) wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Radiem w Buffalo, pisz\u0105c dla\u0144 ponad 120 pogadanek radiowych po wygraniu konkursu \u201eGodzina Ojca Justyna\u201d. W 1965 r. powr\u00f3ci\u0142 do kraju i pracy duszpasterskiej w \u0141odzi jako wikariusz w parafii \u015bw. Antoniego, a p\u00f3\u017aniej w parafii \u015bw. J\u00f3zefa. W obu parafiach wykazywa\u0142 si\u0119 du\u017c\u0105 aktywno\u015bci\u0105 w katechizacji i innych formach pracy z m\u0142odzie\u017c\u0105. Brak sal katechetycznych nie zniech\u0119ca\u0142 go – urz\u0105dza\u0142 zast\u0119pcze sale na strychach kaplic przyko\u015bcielnych, nawet w wie\u017cy ko\u015bcielnej. Zorganizowa\u0142 te\u017c duszpasterstwa akademickie w obu wymienionych parafiach i w katedrze, a w czasie wakacji prowadzi\u0142 m.in. obozy \u017ceglarskie. Za te dzia\u0142ania s\u0142u\u017cby bezpiecze\u0144stwa i w\u0142adze \u015bwieckie prze\u015bladowa\u0142y go i szkalowa\u0142y, znajduj\u0105c nawet czasem pomoc w\u015br\u00f3d duchownych i wywo\u0142uj\u0105c po\u017c\u0105dane reakcje Kurii Diecezjalnej w \u0141odzi. Eskalacj\u0119 tej agresji znacz\u0105co os\u0142abi\u0142a interwencja ks. prymasa Stefana Wyszy\u0144skiego. Za jego namow\u0105 ks. Rucki wyjecha\u0142 w 1970 r. za granic\u0119 i przebywa\u0142 w RFN, Holandii, Belgii i Francji, a po powrocie kontynuowa\u0142 urz\u0105dzanie o\u015brodka duszpasterskiego w parafii \u015bw. J\u00f3zefa i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z o\u015brodkami duszpasterstwa akademickiego na terenie diecezji \u0142\u00f3dzkiej. 18 XI 1976 r. powierzono mu administrowanie parafii \u015bw. Rafa\u0142a (\u015awi\u0119tych Archanio\u0142\u00f3w) w Aleksandrowie \u0141\u00f3dzkim. (Proboszczem nie m\u00f3g\u0142 by\u0107, bo nie wyra\u017ca\u0142y na to zgody w\u0142adze \u015bwieckie, a taki w\u00f3wczas by\u0142 wym\u00f3g prawny. Zatwierdzono go na funkcj\u0119 proboszcza dopiero 5 lat p\u00f3\u017aniej.) Mimo pi\u0119trz\u0105cych si\u0119 trudno\u015bci doprowadzi\u0142 do wykonania szeregu inwestycji w parafii, m.in. rozbudowy ko\u015bcio\u0142a parafialnego oraz jego nowego urz\u0105dzenia wn\u0119trza i wyposa\u017cenia, remontu kapitalnego starego ko\u015bcio\u0142a, wybudowania domu parafialnego, powi\u0119kszenia cmentarza parafialnego i wzniesienia kaplicy cmentarnej z kancelari\u0105 oraz przechowalni i ch\u0142odni dla trumien z cia\u0142ami zmar\u0142ych. Rozbudzi\u0142 te\u017c \u017cycie eucharystyczne parafii, wprowadzaj\u0105c szereg nabo\u017ce\u0144stw i modlitw. Rozwin\u0105\u0142 r\u00f3\u017cne formy katechezy dzieci, m\u0142odzie\u017cy i doros\u0142ych. Przyczyni\u0142 si\u0119 do powstania wielu grup modlitewnych i grup \u015bwieckiego apostolatu. By\u0142 inicjatorem corocznej Pieszej Pielgrzymki Aleksandrowskiej na Jasn\u0105 G\u00f3r\u0119 w Cz\u0119stochowie (od 1984 r.). Wielokrotnie pomaga\u0142 pokrzywdzonym (zw\u0142aszcza w stanie wojennym 1981-1983) i biednym. Sprawowa\u0142 funkcj\u0119 dziekana dekanatu aleksandrowskiego, a w latach 1990-1992 pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcj\u0119 proboszcza parafii Zes\u0142ania Ducha \u015awi\u0119tego w Aleksandrowie. Kilkakrotnie zosta\u0142 wybrany radnym w Aleksandrowie i w ramach tej funkcji wspiera\u0142 inicjatywy s\u0142u\u017c\u0105ce rozwojowi miasta. By\u0142 jednym z inspirator\u00f3w powstania Komisji ds. Rodziny i Spraw Spo\u0142ecznych. W miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci pomaga tak\u017ce wielu parafiom na wschodzie, m.in. na Bia\u0142orusi i Ukrainie. W 2005 r. cieszy\u0142 si\u0119 jubileuszem 50-lecia kap\u0142a\u0144stwa. Zosta\u0142 obdarzony godno\u015bciami pra\u0142ata Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015bci i kanonika honorowego Kapitu\u0142y Archidiecezjalnej w \u0141odzi oraz odznaczony Medalem KEN za zas\u0142ugi dla o\u015bwiaty. Zmar\u0142 1 X 2010 r. Spoczywa na cmentarzu w Aleksandrowie \u0141\u00f3dzkim.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUCKI ROBERT<\/strong>, urodzony 28 III 1964 r. w Borowej, pow. mielecki, syn W\u0142odzimierza i El\u017cbiety z domu Bociek. Absolwent Technikum Rolniczego w Rzemieniu, matur\u0119 zda\u0142 w 1984 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Ekonomiki Produkcji i Obrotu Rolnego Akademii Rolniczej w Krakowie i w 1990 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W tym samym roku zamieszka\u0142 w Mielcu. W latach 1990-1999 by\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem firmy handlowej. W latach 1995-1997 pracowa\u0142 jako przedstawiciel handlowy w firmie z zachodnim kapita\u0142em, a w latach 1997-1999 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora regionalnego sprzeda\u017cy w tej firmie. Od 1999 r. do 2006 r. by\u0142 w\u00f3jtem Gminy Borowa. Sporo czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej jako cz\u0142onek Zarz\u0105du Gminnego Zwi\u0105zku Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych w Borowej, cz\u0142onek Rady Nadzorczej Fundacji Mi\u0119dzynarodowe Centrum Kszta\u0142cenia i Rozwoju Gospodarczego w Mielcu oraz cz\u0142onek Towarzystwa Sportowego \u201eAlfa\u201d, propaguj\u0105cego gr\u0119 w unihokeja. Od 2006 r. powr\u00f3ci\u0142 do poprzedniej firmy (DOSSCHE Sp. z o.o. w Kaliszu) na pe\u0142nion\u0105 wcze\u015bniej funkcj\u0119 dyrektora sprzeda\u017cy EXPORT. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Po\u017carnictwa\u201d, Medalem za Ofiarno\u015b\u0107 i Odwag\u0119 oraz Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

RUCZKA LUDWIK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 16 IX 1814 r. w Szlachtowej, syn Franciszka i Domiceli z Wis\u0142ockich. Absolwent gimnazjum w Przemy\u015blu. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawnym Uniwersytetu Lwowskiego, a nast\u0119pnie odby\u0142 studia teologiczne na Uniwersytecie Wiede\u0144skim i w 1839 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Kontynuowa\u0142 studia teologiczne w Wiedniu, ale przerwa\u0142 je i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Wadowicach i Ole\u015bnie, a nast\u0119pnie zosta\u0142 skierowany do Tarnowa, gdzie od 1842 r. by\u0142 katechet\u0105 szko\u0142y g\u0142\u00f3wnej normalnej oraz prefektem i wyk\u0142adowc\u0105 w seminarium duchownym. Od 4 I 1848 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza w Kolbuszowej. W tym samym roku powierzono mu funkcje egzaminatora prosynodalnego i notariusza dekanatu mieleckiego. Po po\u017carze ko\u015bcio\u0142a parafialnego w Kolbuszowej w 1852 r. doprowadzi\u0142 do jego odbudowania. 8 I 1859 r. zosta\u0142 wybrany wicedziekanem dekanatu mieleckiego. W wyborach do pierwszego sejmu krajowego galicyjskiego we Lwowie (3 IV 1861 r.) powierzono mu mandat z okr\u0119gu Ropczyce-Kolbuszowa, a nast\u0119pnie zosta\u0142 deputowanym do Rady Pa\u0144stwa w Wiedniu. Funkcje te wykorzystywa\u0142 m.in. do pomagania w r\u00f3\u017cnej formie powsta\u0144com styczniowym z lat 1863-1864, skazanych na zsy\u0142k\u0119 na Sybir. Dzi\u0119ki jego zabiegom dyplomatycznym wielu skazanych odzyska\u0142o wolno\u015b\u0107 lub z\u0142agodzono im kary. Za te zas\u0142ugi nazwano go \u201eOjcem Sybirak\u00f3w\u201d. 26 III 1866 r. zosta\u0142 dziekanem dekanatu mieleckiego i inspektorem szkolnym tego\u017c dekanatu, a tak\u017ce wiceprezesem rady szkolnej okr\u0119gu rzeszowskiego. Do sejmu krajowego, gdzie by\u0142 znacz\u0105ca postaci\u0105, powierzano mu mandat poselski w 1867 r., 1870 r., 1877 r., 1882 r., 1889 r. i 1895 r. (w tej ostatnie kadencji z okr\u0119gu wyborczego Ropczyce-Mielec-Tarn\u00f3w). W 1873 r. wybrano go ponownie do Rady Pa\u0144stwa w Wiedniu na kadencj\u0119 1873-1879, a skuteczno\u015b\u0107 jego dzia\u0142a\u0144 spowodowa\u0142a, \u017ce w Radzie Pa\u0144stwa zasiada\u0142 tak\u017ce w kadencjach: 1879-1885, 1885-1891 i 1891-1896. W 1889 r. wybrano go na marsza\u0142ka powiatu kolbuszowskiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. EC i RM oraz tytu\u0142ami honorowego kanonika kapitu\u0142y katedralnej w Tarnowie i szambelana papieskiego, a tak\u017ce honorowego obywatela miasta Kolbuszowa. Zmar\u0142 30 XI 1896 r. Pochowany na cmentarzu w Kolbuszowej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

RUDNICKIEGO LUCJANA (ULICA)<\/strong>, ma\u0142a (92 m), \u201e\u015blepa\u201d uliczka miejska na osiedlu Cyranka, w grupie dom\u00f3w za Hotelem Polskim, boczna ul. L. Lachnita. Powsta\u0142a w 1973 r. w czasie rozpocz\u0119cia prac budowlanych na tym osiedlu. Patrona otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. Niemal od pocz\u0105tku mia\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119, a w 2009 r. otrzyma\u0142a now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105. Jej adres posiada kilkana\u015bcie prywatnych posesji.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Patron ulicy: LUCJAN RUDNICKI (1882-1968), pisarz i dzia\u0142acz ruchu robotniczego. Niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski uczci\u0142 w 1920 r. powie\u015bci\u0105\u00a0Odrodzenie<\/em>, ale szersz\u0105 popularno\u015b\u0107 przynios\u0142a mu trzytomowa powie\u015b\u0107\u00a0Stare i nowe<\/em>, b\u0119d\u0105ca faktycznie autobiografi\u0105.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

W ramach realizacji Ustawy dekomunizacyjnej z dnia 1 IV 2016 r. Uchwa\u0142\u0105 z dnia 26 IV 2017 r. Rady Miejskiej w Mielcu zmieniono nazw\u0119 na ul. Feliksa Borodzika. (Odr\u0119bne has\u0142o: BORODZIKA FELIKSA ULICA.)<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

RUDNIK (LAS)<\/strong>, cz\u0119\u015b\u0107 kompleksu le\u015bnego, stanowi\u0105cego zachodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Puszczy Sandomierskiej, rosn\u0105cego obok osiedla Mo\u015bciska. Jego charakterystyczn\u0105 cech\u0105 jest wyst\u0119powanie bagien (oczek wodnych) z rdzaw\u0105 wod\u0105, co \u015bwiadczy o wyst\u0119powaniu w tym miejscu rudy bagiennej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

RUDNIK (ULICA)<\/strong>, ulica miejska o d\u0142ugo\u015bci 481 m na osiedlu Mo\u015bciska. Ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 na odcinku 350 m. Jej s\u0105siadami s\u0105 prywatne posesje z domami i pola uprawne. \u0141\u0105czy si\u0119 z ulicami Wojska Polskiego i Pogodn\u0105. Status ulicy i nazw\u0119 otrzyma\u0142a 27 III 1985 r. po w\u0142\u0105czeniu Mo\u015bcisk w granice miasta Mielca.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Nazwa RUDNIK jest usankcjonowaniem tradycyjnej nazwy, wyra\u017anie wskazuj\u0105cej na wyst\u0119powanie w tych okolicach rudy czyli rdzawej gleby i mokrade\u0142 z rud\u0105 bagienn\u0105.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUDNY PIOTR RYSZARD<\/strong>, urodzony 5 X 1944 r. w Bia\u0142ym Borze, pow. mielecki, syn Romana i Janiny z domu Rusin. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. Studia na Wydziale Mechanicznym, Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1970 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika lotniczego. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako starszy konstruktor, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcje: kierownika sekcji, kierownika Dzia\u0142u Energetycznego, zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera ds. konstrukcji (od 1 III 1981 r.), zast\u0119pcy dyrektora ds. techniczno-produkcyjnych OBR SK (od 9 II 1983 r.) i dyrektora OBR SK (1 I 1986 r. – 11 V 1990 r.). W 1976 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 stopnia pierwszego w zakresie konstrukcji sprz\u0119tu lotniczego \u2013 p\u0142atowca. W zwi\u0105zku ze zmianami personalnymi w WSK na pocz\u0105tku lat 90. od VI 1990 r. do III 1991 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 konstruktora – p.o. zast\u0119pcy kierownika Biura Konstrukcyjno \u2013 Technologicznego OLK, a nast\u0119pnie do 1993 r. przebywa\u0142 na urlopie bezp\u0142atnym w USA. Po powrocie do pracy w WSK Mielec powierzono mu obowi\u0105zki szefa program\u00f3w wojskowych, a we wrze\u015bniu 1994 r. mianowano zast\u0119pc\u0105 dyrektora ds. technicznych Zak\u0142adu Lotniczego. W zwi\u0105zku z restrukturyzacj\u0105 WSK w grudniu 1995 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Zak\u0142adu Lotniczego \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o., a w lutym 1996 r. prezesem Zarz\u0105du ZL. W lipcu 1997 r. zosta\u0142 zawieszony w prawach cz\u0142onka Zarz\u0105du, a w sierpniu odwo\u0142ano go z tej funkcji. R\u00f3wnocze\u015bnie powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora ds. technicznych Zak\u0142adu Lotniczego. 9 VI 1998 r. zrezygnowa\u0142 z tej funkcji i odszed\u0142 na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119, za porozumieniem stron. Od 10 VI 1998 r. pracuje w sp\u00f3\u0142kach prywatnych w dziedzinie przemys\u0142u lotniczego. W czasie pracy zawodowej opracowa\u0142 26 wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, kt\u00f3re przyj\u0119to i zrealizowano. Dokona\u0142 tak\u017ce 9 wynalazk\u00f3w (indywidualnie i zespo\u0142owo), m.in. jest tw\u00f3rc\u0105 elektromagnetycznego rozdzielacza hydraulicznego (nr 130435) i wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 zaworu przelewowego dwukierunkowego (39213). By\u0142 dzia\u0142aczem politycznym i spo\u0142ecznym, m.in. w latach 80. anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w zarz\u0105dzie Sekcji Pi\u0142ki Siatkowej M\u0119\u017cczyzn \u201eStali\u201d Mielec i Aeroklubie Mieleckim. Nale\u017ca\u0142 tak\u017ce do SIMP i Ko\u0142a PZF. Posiada stopie\u0144 podporucznika rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Medalem \u201eZas\u0142u\u017conemu dla Lotnictwa\u201d, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Marynarki Wojennej RP\u201d, Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznaka SIMP, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d, Medalem 30-lecia Wsp\u00f3\u0142pracy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d z OKB im. O. K. Antonowa w Kijowie oraz okoliczno\u015bciowym medalem miasta Anapolis (Brazylia).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

RUGA ANTONI<\/strong>, burmistrz miasta Rzochowa, wzmiankowany w 1785 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

RUMIANKOWA (ULICA)<\/strong>, niewielka ulica prywatna na osiedlu W. Szafera. Stanowi si\u0119gacz ulicy A. i S. Brekiesz\u00f3w. Status ulicy i nazw\u0119 otrzyma\u0142a na sesji Rady Miejskiej w Mielcu 7 III 2013 r. Zbudowano przy niej pierwsze domy i w najbli\u017cszym czasie powstan\u0105 kolejne.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUMSZEWICZ JAROS\u0141AW<\/strong>, urodzony 20 II 1946 r. w miejscowo\u015bci I\u0142owo ko\u0142o Dzia\u0142dowa, syn Edmunda i Reginy z domu Rumszewicz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Ostr\u00f3dzie, matur\u0119 zda\u0142 w 1963 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym, Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej (specjalno\u015b\u0107: samoloty i \u015bmig\u0142owce) i w 1971 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W tym czasie nale\u017ca\u0142 do Aeroklubu Warmi\u0144sko-Mazurskiego w Olsztynie. Po szkoleniu w lecie 1971 r. uzyska\u0142 uprawnienia pilota szybowcowego II klasy, a p\u00f3\u017aniej uzyska\u0142 srebrn\u0105 odznak\u0119 szybowcow\u0105. 3 IX 1971 r. z nakazu pracy zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku starszego konstruktora w Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym (od 8 I 1972 r. OBR SK). 1 XII 1972 r. zosta\u0142 kierownikiem Sekcji Nowych Opracowa\u0144, a od 1 VII 1976 r. pracowa\u0142 jako specjalista konstruktor. W 1978 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 pierwszego stopnia. 1 IV 1980 r. mianowano go kierownikiem Zespo\u0142u Zadaniowego Samolotu PZL M21, a od 1 IV 1981 r. do 1 III 1988 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego konstruktora M21 (pocz\u0105tkowo \u201eLama\u201d, p\u00f3\u017aniej \u201eDromader Mini\u201d) i M25. 1 III 1988 r. powierzono mu funkcj\u0119 specjalisty konstruktora pe\u0142ni\u0105cego obowi\u0105zki zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego konstruktora M18 Dromader i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 31 III 2004 r., kolejno w ramach Zak\u0142adu Lotniczego, Zak\u0142adu Lotniczego Sp. z o.o. i Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych Sp. z o.o. Ponadto bra\u0142 udzia\u0142 w pracach nad samolotami M15 i M18. W zwi\u0105zku ze sprzeda\u017c\u0105 i eksploatacj\u0105 mieleckich samolot\u00f3w wielokrotnie przebywa\u0142 poza granicami kraju, m.in. w: Bu\u0142garii, Egipcie, Finlandii, Francji, Iranie, Jugos\u0142awii i Niemczech oraz na Kubie, Litwie i W\u0119grzech. Jest wsp\u00f3\u0142autorem wynalazk\u00f3w, kt\u00f3re otrzyma\u0142y patent, m.in.: \u201eSamolot, zw\u0142aszcza typu gospodarczego\u201d (nr 146655, 1981 r.), \u201eUrz\u0105dzenie zwi\u0119kszaj\u0105ce efektywno\u015b\u0107 klapy\u201d (145988, 1982), \u201eSchodek zabudowany w konstrukcj\u0119 pojazdu transportowego, zw\u0142aszcza aparatu lataj\u0105cego\u201d (157041, 1982), \u201eZbiornik mi\u0119kki, zw\u0142aszcza jako pojemnik dodatkowy paliwa dla rolniczych pojazd\u00f3w powietrznych\u201d (179643, 1984), \u201eMechanizm peda\u0142owy, zw\u0142aszcza dla pojazd\u00f3w nap\u0119dzanych si\u0142\u0105 mi\u0119\u015bni ludzkich\u201d (171047, 1993). W latach 1984-1985 kierowa\u0142 prac\u0105 dyplomow\u0105 4 uczni\u00f3w Technikum Mechanicznego w Mielcu \u2013 budow\u0105 samolociku WD II mod. \u201eGacek\u201d, kt\u00f3ry zdoby\u0142 I nagrod\u0119 na Zlocie Konstrukcji Amatorskich we Wroc\u0142awiu w 1988 r. Od 11 X 2004 r. pracuje w Firmie \u201eBury\u201d Sp. z o.o. jako konstruktor mechanik. Posiada stopie\u0144 podporucznika rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Pa\u0144stwow\u0105 Nagrod\u0105 Zespo\u0142ow\u0105 II stopnia w dziedzinie techniki za udzia\u0142 w opracowaniu samolotu rolniczego \u015bredniego ud\u017awigu PZL M18 Dromader (1980) oraz Dyplomem Honorowego Wyr\u00f3\u017cnienia 1978 r. \u201eB\u0142\u0119kitne Skrzyd\u0142a\u201d, przyznanym przez pismo \u201eSkrzydlata Polska\u201d dla zespo\u0142u OBR SK Mielec za \u201ekonstrukcj\u0119, zbudowanie prototyp\u00f3w, zbudowanie partii pr\u00f3bnej oraz uzyskanie \u015bwiadectwa typu dla samolotu rolniczego PZL M18 Dromader. W 2008 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 21 XII 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUMSZEWICZ RADOS\u0141AW<\/strong>, urodzony 28 VIII 1977 r. w Mielcu, syn Jaros\u0142awa i Marty z domu Skubis. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1996 r. W czasie nauki w liceum odbywa\u0142 szkolenie lotnicze w Aeroklubie Mieleckim; od 1993 r. szybowcowe (III klasa w 1993 r.) i od 1994 r. samolotowe, zdobywaj\u0105c uprawnienia pilota samolotowego turystycznego. Od 1999 r. kontynuowa\u0142 szkolenie w O\u015brodku Kszta\u0142cenia Lotniczego (OKL) przy Politechnice Rzeszowskiej, uzyskuj\u0105c w 2003 r. uprawnienia pilota samolotowego zawodowego z uprawnieniami IFR i ME. Studiowa\u0142 na Wydziale Budowy Maszyn i Lotnictwa Politechniki Rzeszowskiej (specjalno\u015b\u0107: lotnictwo, kierunek: pilota\u017c) i w 2004 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W czerwcu 2004 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105 w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu jako pilot. Od marca 2005 r. pracuje w Polskiej Regionalnej Linii Lotniczej EUROLOT S.A i aktualnie jest drugim pilotem na samolotach ATR 72\/42. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 uprawia latanie sportowe, specjalizuj\u0105c si\u0119 w akrobacji lotniczej. Od 2001 r. jest cz\u0142onkiem kadry narodowej w akrobacji samolotowej. Jako reprezentant Polski m.in. startowa\u0142 w 2003 r. w Mistrzostwach Europy w Akrobacji Samolotowej Kategorii ADVANCED w Karlsborgu (Szwecja) i zdoby\u0142 br\u0105zowy medal (III miejsce) w klasyfikacji dru\u017cynowej. Ponadto w 2003 r. zosta\u0142 br\u0105zowym medalist\u0105 Mistrzostw Polski w Akrobacji Samolotowej w Kategorii ADVANCED w Zielonej G\u00f3rze. Nagrodzony specjalnym wyr\u00f3\u017cnieniem przez ministra edukacji narodowej za zdobycie br\u0105zowego medalu na ME w Karlsborgu w 2003 r. Jako reprezentant Polski zdoby\u0142 tak\u017ce br\u0105zowy medal w klasyfikacji dru\u017cynowej, a IX miejsce indywidualnie w Mistrzostwach Europy w Akrobacji Samolotowej w Joensuu (Finlandia) w 2007 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

RUSEK DOROTA (z domu HASEK),<\/strong>\u00a0urodzona 25 V 1965 r. w Mielcu, c\u00f3rka Kazimierza i Anny z domu Krempa. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu z matur\u0105 w 1985 r. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142a jako piel\u0119gniarka. Po wyj\u015bciu za m\u0105\u017c za Jerzego Ruska, w\u0142a\u015bciciela zak\u0142adu betoniarskiego i jednego z administrator\u00f3w cmentarza komunalnego w Mielcu, pracowa\u0142a w administracji cmentarza. W 1994 r. Ruskowie za\u0142o\u017cyli w\u0142asny Zak\u0142ad Kamieniarski IMPALA przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi 64a. G\u0142\u00f3wnym zaj\u0119ciem firmy by\u0142o wykonywanie nagrobk\u00f3w i grobowc\u00f3w, a ponadto uruchomiono sklep z akcesoriami pogrzebowymi i cmentarnymi. Po \u015bmierci m\u0119\u017ca (1998 r.) wsp\u00f3lnie z Alicj\u0105 Gardoli\u0144sk\u0105 administrowa\u0142y tym\u017ce cmentarzem komunalnym (1998-2007). W tym czasie m.in. doprowadzono do wykonania wewn\u0119trznego wystroju kaplicy cmentarnej wed\u0142ug projektu ksi\u0119dza pra\u0142ata Tadeusza Bukowskiego z Muzeum Diecezjalnego w Tarnowie.\u00a0 R\u00f3wnocze\u015bnie samodzielnie prowadzi\u0142a firm\u0119 IMPALA. Bardzo anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu. Na jej polecenie IMPALA wykona\u0142a nieodp\u0142atnie szereg prac na rzecz parafii. M.in. ob\u0142o\u017cy\u0142a granitem kapliczk\u0119 drogowc\u00f3w (z tablicami i napisami) przy drodze do Kolbuszowej. W ko\u015bciele pw. Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej wykona\u0142a cok\u00f3\u0142 pod figur\u0119 Pana Jezusa Nazare\u0144skiego i kl\u0119czniki przy figurze z relikwiami, chrzcielnic\u0119 i tablic\u0119 informacyjn\u0105. Na placu przyko\u015bcielnym wykona\u0142a stopnie granitowe i tabliczki z napisami do 5 kapliczek, coko\u0142y pod pomniki b\u0142ogos\u0142awionego ksi\u0119dza Jerzego Popie\u0142uszki i ksi\u0119dza kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego, a ponadto tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 miejsce klasztoru OO. Trynitarzy przy ul. H. Sienkiewicza. Dorota Rusek przewodniczy\u0142a Radzie Duszpasterskiej Parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej. Nale\u017ca\u0142a do Stowarzyszenia Katolickich Pracodawc\u00f3w TALENT. By\u0142a te\u017c corocznym uczestnikiem Pieszej Tarnowskiej Pielgrzymki do Cz\u0119stochowy (w grupie 17) i Drogi Krzy\u017cowej w Zabawie. Zmar\u0142a 19 IV 2019 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUSEK FELIKS TADEUSZ<\/strong>, urodzony 1 V 1907 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Karola i Stefanii z Bukowskich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1928 r. Studiowa\u0142 prawo i doktoryzowa\u0142 si\u0119 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim. Po studiach mieszka\u0142 prawdopodobnie w Mikuszowicach \u015al\u0105skich i w Krakowie. By\u0142 podporucznikiem rezerwy. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. W nieznanych do dzi\u015b okoliczno\u015bciach zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli przez \u017co\u0142nierzy Armii Czerwonej i przekazany NKWD, a nast\u0119pnie uwi\u0119ziony w obozie polskich oficer\u00f3w w Kozielsku. Prawdopodobnie 12 IV 1940 r. zosta\u0142 przewieziony do Katynia i tam zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD. Spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu. Tabliczk\u0119 z jego nazwiskiem umieszczono na \u015acianie Katy\u0144skiej w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

RUSEK HELENA (z domu MIODUSZEWSKA, herbu Ostoja),<\/strong>\u00a0urodzona 13 VII 1926 r. w Grajewie, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Melanii Gierasimow-Burzdorf. Dzieci\u0144stwo i m\u0142odo\u015b\u0107 sp\u0119dzi\u0142a w Grajewie i Grodnie, gdzie jej rodzina posiada\u0142a maj\u0105tek. W czasie II wojny \u015bwiatowej Mioduszewscy stracili maj\u0105tek i zostali zmuszeni do pracy u niemieckiego gospodarza, a Helena i najm\u0142odszy brat \u2013 Henryk, rozdzieleni z rodzin\u0105, utrzymywali si\u0119 z dorywczej pracy. Wtedy te\u017c prawdopodobnie Helena ucz\u0119szcza\u0142a na tajne komplety w zakresie gimnazjum i liceum. Aktywnie uczestniczy\u0142a w uruchomieniu od 1 IX 1945 r. Szko\u0142y Podstawowej w Dobrzykach oraz od 15 I 1946 r. Szko\u0142y Podstawowej w Bramce i tam pracowa\u0142a do 1964 r. jako nauczycielka j\u0119zyka polskiego i j\u0119zyka rosyjskiego oraz pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika szko\u0142y. R\u00f3wnocze\u015bnie ucz\u0119szcza\u0142a na kursy dla nauczycieli w Gi\u017cycku, a w 1954 r. uko\u0144czy\u0142a dwuletnie Studium Zaoczne przy Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Warszawie, uzyskuj\u0105c uprawnienia do nauczania w szko\u0142ach \u015brednich og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych i zak\u0142adach kszta\u0142cenia nauczycieli. W 1964 r. przeprowadzi\u0142a si\u0119 z rodzin\u0105 do Mielca. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej w Pi\u0105tkowcu k. Mielca, a nast\u0119pnie w Wydziale O\u015bwiaty Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu jako metodyk w zakresie nauczania pocz\u0105tkowego i w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu jako nauczycielka nauczania pocz\u0105tkowego. Nale\u017ca\u0142a do Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142a 23 X 2006 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUSEK JANINA MARIA (z domu KRAM)<\/strong>, urodzona 4 IV 1910 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Stanis\u0142awy z domu Gdula. Absolwentka Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego im. E. Plater w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1929 r. W latach 1929-1932 pracowa\u0142a jako nauczycielka w Szkole Powszechnej w Zabielu ko\u0142o Radzynia Podlaskiego. Od 1932 r. do 1942 r. nie podejmowa\u0142a pracy ze wzgl\u0119d\u00f3w rodzinnych i losowych. Od 1 III 1942 r. do 31 VIII 1945 r. pracowa\u0142a w Osownie ko\u0142o Radzynia Podlaskiego. Od roku szkolnego 1945\/1946 uczy\u0142a w powiecie mieleckim, m.in. w Szko\u0142ach Podstawowych w Padwi Narodowej, Tuszowie Narodowym i Woli Mieleckiej. 1 X 1947 r. przesz\u0142a do Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Szko\u0142y Stopnia Licealnego (p\u00f3\u017aniej LO nr 26 i I LO) w Mielcu, a od 1 II 1950 r. zosta\u0142a zatrudniona w Liceum Pedagogicznym w Mielcu jako nauczycielka wychowania fizycznego i metodyki wf. Uko\u0144czy\u0142a wakacyjne kursy wychowania fizycznego: I stopnia (1946, Andrych\u00f3w), II stopnia (1947, Pu\u0142awy) i III stopnia (1948, P\u0142ock). Wnios\u0142a du\u017cy wk\u0142ad w wykszta\u0142cenie i odpowiednie przygotowanie metodyczne setek absolwent\u00f3w Liceum Pedagogicznego. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1970 r. Zmar\u0142a 24 XII 1989 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUSEK J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 9 IV 1901 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Karola i Stefanii z Bukowskich. Absolwent Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1922 r. Nale\u017ca\u0142 do I Dru\u017cyny Skautowej im. T. Ko\u015bciuszki w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje, m.in. by\u0142 przybocznym komendanta i sekretarzem Komendy Hufca. Uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej. Po studiach teologicznych w Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1926 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Lipnicy Murowanej, Nowym S\u0105czu, Nawojowej (administrator), \u0141ososinie G\u00f3rnej i Mikluszowicach. W 1936 r. zosta\u0142 mianowany administratorem w Pisarzowej i tam w 1937 r. otrzyma\u0142 probostwo. Zbudowa\u0142 dom parafialny. W czasie okupacji hitlerowskiej uchroni\u0142 szereg os\u00f3b przed wywiezieniem na przymusowe roboty do III Rzeszy oraz pomaga\u0142 partyzantom, za co po II wojnie \u015bwiatowej by\u0142 wi\u0119ziony przez Urz\u0105d Bezpiecze\u0144stwa. W 1974 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji z powod\u00f3w zdrowotnych i odt\u0105d by\u0142 rezydentem w Pisarzowej. Odznaczony EC i RM. Zmar\u0142 3 I 1978 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Pisarzowej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUSEK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 7 VIII 1935 r. w Rz\u0119dzianowicach, pow. mielecki, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Zi\u0119ba. Absolwent Technikum Finansowego w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1953 r. W latach 1953-1955 pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy Krawieckiej w Mielcu jako ksi\u0119gowy, a w latach 1955-1957 by\u0142 referentem zaopatrzenia w Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni w Mielcu. Od 1957 r. pracowa\u0142 na stanowisku kierownika ds. inwestycji, a p\u00f3\u017aniej g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego w Wydziale O\u015bwiaty PPRN w Mielcu. Wni\u00f3s\u0142 du\u017cy wk\u0142ad w planow\u0105 realizacj\u0119 wielu inwestycji o\u015bwiatowych w Mielcu i powiecie mieleckim, m.in. w ramach akcji \u201e1000 Szk\u00f3\u0142 na Tysi\u0105clecie\u201d. W 1970 r. powierzono mu funkcj\u0119 wiceprezesa ds. handlowych w Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201eOdzie\u017c\u201d. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie (kierunek: prawo i administracja) i w 1972 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. By\u0142 cz\u0142onkiem Rady Krajowego Zwi\u0105zku Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci Pracy oraz cz\u0142onkiem Rady Krajowego Zrzeszenia Producent\u00f3w Ubior\u00f3w M\u0119skich. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Przemys\u0142u Odzie\u017cowego\u201d.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

RUSEK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 5 I 1888 r. w Surowej, powiat mielecki. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w szkole powszechnej w Zar\u00f3wniu, a nast\u0119pnie uczy\u0142 w Grochowem (obie miejscowo\u015bci w powiecie mieleckim). Na skutek s\u0142abego zdrowia zosta\u0142 uznany za niezdolnego do s\u0142u\u017cby wojskowej i nie uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy pomocy Legionom Pi\u0142sudskiego, a zw\u0142aszcza zach\u0119ca\u0142 do wst\u0119powanie w ich szeregi. Za t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 zosta\u0142 aresztowany przez \u017co\u0142nierzy rosyjskich i skazany na wyw\u00f3zk\u0119 na Syberi\u0119. Pracowa\u0142 w tartaku w miejscowo\u015bci Aktanysz-Tata\u0142yczuk. Po interwencji Polak\u00f3w, kt\u00f3rzy wchodzili w sk\u0142ad misji ameryka\u0144skiej wizytuj\u0105cej miejscowo\u015bci syberyjskie, zosta\u0142 przeniesiony do Rostowa nad Donem. Tam pracowa\u0142 jako kierownik polskiego internatu dzieci\u0119cego przy Komitecie Polskim oraz uczy\u0142 w szkole polskiej kierowanej przez Kazimierza Nawrockiego \u2013 by\u0142ego dyrektora jednego z warszawskich gimnazj\u00f3w. W czasie rewolucji 1917 r. zosta\u0142 skazany na \u015bmier\u0107, ale dzi\u0119ki wstawiennictwu miejscowego Polaka \u2013 bolszewika wyroku nie wykonano. W 1918 r. zamieszka\u0142 czasowo w Kielcach, ale powr\u00f3ci\u0142 do Rostowa po narzeczon\u0105 i tam musia\u0142 pozosta\u0107 na d\u0142u\u017cej, gdy\u017c wybuch\u0142a wojna polsko-ukrai\u0144ska. Pracowa\u0142 w konsulacie polskim w Rostowie, opiekowa\u0142 si\u0119 polskimi uchod\u017acami i jako dzia\u0142acz Macierzy Polskiej organizowa\u0142 r\u00f3\u017cne formy edukacyjne. W zimie 1919 r. przywi\u00f3z\u0142 do odrodzonej ju\u017c Polski transport polskich dzieci z Rosji. Otrzyma\u0142 etat nauczycielski w Szkole M\u0119skiej w Mielcu. Uczy\u0142 te\u017c w Szkole Przemys\u0142owej Uzupe\u0142niaj\u0105cej w Mielcu. By\u0142 cz\u0142onkiem BBWR i LOPP. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 6 I 1942 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ulicy H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUSEK ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 2 X 1938 r. w Mys\u0142owicach, syn Stanis\u0142awa i Janiny z domu Kram. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO), matur\u0119 zda\u0142 w 1955 r. W latach 1955-1956 pracowa\u0142 w WSK Mielec, a w latach 1954-1958 gra\u0142 w zespole siatk\u00f3wki \u201eStali\u201d Mielec. Studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek nauczycielski) uko\u0144czy\u0142 w 1961 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142y magistra i trenera pi\u0142ki siatkowej. W czasie studi\u00f3w przeszed\u0142 do I-ligowego AZS-AWF Warszawa i w jego barwach gra\u0142 w latach 1958-1962, zdobywaj\u0105c 4 razy tytu\u0142 mistrza Polski, a nast\u0119pnie gra\u0142 w I-ligowym CWKS \u201eLegia\u201d Warszawa w latach 1962-1967, z kt\u00f3rym 3 razy wywalczy\u0142 mistrzostwo Polski. By\u0142 pierwszym mielczaninem \u2013 wychowankiem \u201eStali\u201d Mielec w I reprezentacji Polski w siatk\u00f3wce. W latach 1958-1967 wyst\u0105pi\u0142 w 135 meczach mi\u0119dzypa\u0144stwowych, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do wywalczenia 4. miejsca w Mistrzostwach \u015awiata \u2013 1960 w Brazylii i srebrnego medalu w Pucharze \u015awiata \u2013 1965 w Polsce. W sezonie 1967\/1968 gra\u0142 w barwach francuskiego klubu CSM \u201eClamart\u201d. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c trenerem tej dru\u017cyny i przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia wicemistrzostwa Francji w 1968 r. Karier\u0119 zawodnicz\u0105 zako\u0144czy\u0142 w \u201eLegii\u201d Warszawa po sezonie 1968\/1969. Od 1961 pracowa\u0142 jako nauczyciel wychowania fizycznego w Akademii Medycznej w Warszawie (1961-1969), II trener m\u0119skiej reprezentacji Polski (PZPS, 1970-1972) i trener reprezentacji Polski junior\u00f3w (PZPS, 1973, br\u0105zowy medal Mistrzostw Europy), trener I-ligowej dru\u017cyny kobiet KS \u201eSp\u00f3jnia\u201d Warszawa (1973-1975), trener kobiecej reprezentacji Francji seniorek i juniorek (FFPS, 1975-1979), kierownik wyszkolenia w PZPS (1980\/1981) i kierownik Studium Wychowania Fizycznego i Sportu Uniwersytetu Warszawskiego (1981-nadal). Mia\u0142 du\u017cy wk\u0142ad w dwukrotne uzyskanie przez UW miana \u201eNajbardziej usportowionej uczelni w Polsce\u201d. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej. Od 1981 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Trenerskiej Mi\u0119dzynarodowej Federacji Pi\u0142ki Siatkowej (FIVB) i instruktorem mi\u0119dzynarodowym FIVB. W latach 1988-1992 by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Szkoleniowej PZPS, a w latach 1992-2000 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa ds. szkoleniowych PZPS. Posiada\u0142 tytu\u0142 trenera klasy mistrzowskiej w siatk\u00f3wce. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, tytu\u0142em \u201eZas\u0142u\u017conego Mistrza Sportu\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Mi\u0119dzynarodowej Federacji Pi\u0142ki Siatkowej oraz odznaczeniem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Rozwoju Siatk\u00f3wki we Francji\u201d. \u017bywo interesowa\u0142 si\u0119 sprawami Mielca. Zmar\u0142 7 VIII 2018 r. Pochowany na Cmentarzu P\u00f3\u0142nocnym w Warszawie (W\u00f3lka W\u0119glowa).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

RUSIN ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 18 I 1914 r. w Dobryninie, pow. mielecki, syn Kazimierza i Marii z domu Furmanek. W latach mi\u0119dzywojennych pomaga\u0142 w gospodarstwie rodzinnym i dorywczo pracowa\u0142 w okolicznych maj\u0105tkach dworskich. Nale\u017ca\u0142 do ZMW \u201eWici\u201d i Stronnictwa Ludowego. Od 1935 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku, pocz\u0105tkowo w 6 pu\u0142ku pancernym we Lwowie, a nast\u0119pnie w 24 pu\u0142ku artylerii lekkiej w Jaros\u0142awiu. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli przez \u017co\u0142nierzy radzieckich, ale uciek\u0142 i powr\u00f3ci\u0142 do Dobrynina. Tu ju\u017c jesieni\u0105 1939 r. w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do dzia\u0142a\u0144 konspiracyjnych, m.in. w jego rodzinnym domu umieszczono punkt przebitkowy gazetki konspiracyjnej \u201eOdwet\u201d, wydawanej przez W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego (\u201eJ\u0119drusia\u201d). Zorganizowa\u0142 oddzia\u0142 dywersyjny, kt\u00f3ry wszed\u0142 w struktur\u0119 ZWZ \u2013 AK w Przec\u0142awiu i podlega\u0142 sier\u017c. J\u00f3zefowi Bu\u0142asiowi (ps. \u201eTangret\u201d), a p\u00f3\u017aniej kpt. W\u0142adys\u0142awowi Kwarcianemu (ps. \u201e\u015awierszcz\u201d). Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eRusal\u201d. Przez ca\u0142y okres okupacji hitlerowskiej przeprowadzi\u0142 kilkadziesi\u0105t udanych akcji, pozostaj\u0105c nieuchwytnym dla wroga. Pierwsz\u0105 akcj\u0105 by\u0142o rozbrojenie 7 Niemc\u00f3w w obozie wojskowym na Smoczce (24 XII 1941), a kolejne wi\u0119ksze akcje to: rozbicie taboru niemieckiego na drodze Niwiska \u2013 Dobrynin (III 1944), udzia\u0142 w przyj\u0119ciu zrzutu broni ko\u0142o Partyni (27\/28 IV 1944), zdobycie broni w starciu z Niemcami w \u0141u\u017cu (25 VI 1944) oraz zbieranie informacji o broni rakietowej na niemieckim poligonie w Bli\u017anie i udzia\u0142 w ataku na poligon, a tak\u017ce uniemo\u017cliwienie budowy niemieckich umocnie\u0144 obronnych w okolicach Przec\u0142awia (VII 1944). W czasie akcji \u201eBurza\u201d wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z oddzia\u0142ami radzieckimi, m.in. zdoby\u0142 bateri\u0119 9 niemieckich dzia\u0142 w Piku\u0142\u00f3wce ko\u0142o Przec\u0142awia i odda\u0142 je dow\u00f3dcom radzieckim. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej zg\u0142osi\u0142 akces do s\u0142u\u017cby pomocniczej Milicji Obywatelskiej, ale wkr\u00f3tce NKWD aresztowa\u0142o go i wi\u0119zi\u0142o w Pustkowie i Ropczycach, sk\u0105d zosta\u0142 wypuszczony. Ostrze\u017cony przez znajomego pu\u0142kownika radzieckiego unikn\u0105\u0142 ponownego aresztowania i powr\u00f3ci\u0142 do konspiracji. Utworzy\u0142 oddzia\u0142 partyzancki, przeciwdzia\u0142aj\u0105cy aktom bezprawia w okresie bezwzgl\u0119dnej walki o w\u0142adz\u0119 i ustr\u00f3j. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z oddzia\u0142em WiN mjr. H. Dekutowskiego (ps. \u201eZapora\u201d) i oddzia\u0142em Wojciecha Lisa. W odwecie pracownicy PUBP w Mielcu spalili mu dom w Dobryninie. W czasie amnestii w marcu 1947 r. ujawni\u0142 si\u0119 z ca\u0142ym oddzia\u0142em. Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Rudnej w powiecie Luba\u0144, gdzie prowadzi\u0142 gospodarstwo rolne i ku\u017ani\u0119. Tam jednak nadal nie dawano mu spokoju. Uciekaj\u0105c przed aresztowaniem powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i trzeci raz przeszed\u0142 do konspiracji. Po \u201eodwil\u017cy pa\u017adziernikowej\u201d trzeci raz ujawni\u0142 si\u0119. Odt\u0105d prowadzi\u0142 gospodarstwo rolne w Dobryninie i podejmowa\u0142 okresow\u0105 prac\u0119 w okolicznych przedsi\u0119biorstwach. Za szczeg\u00f3ln\u0105 odwag\u0119 w walkach z okupantem hitlerowskim otrzyma\u0142 w 1965 r. Krzy\u017c Srebrny Virtuti Militari (nr DK 4444\/W). Odznaczony zosta\u0142 tak\u017ce: Krzy\u017cem Komandorskim OOP, Krzy\u017cem Armii Krajowej, Krzy\u017cem Partyzanckim, Krzy\u017cem Kampanii Wrze\u015bniowej 1939 r. i Krzy\u017cem Obrony Lwowa 1939-1944. Posiada\u0142 stopie\u0144 sier\u017canta. Po 1990 r. kilkakrotnie awansowany, ostatnio na stopie\u0144 pu\u0142kownika w stanie spoczynku. Nale\u017ca\u0142 do mieleckiego Ko\u0142a \u015awiatowego Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy AK i by\u0142 cz\u0142onkiem jego pocztu sztandarowego. Systematycznie uczestniczy\u0142 w mieleckich uroczysto\u015bciach patriotycznych. Zmar\u0142 17 VI 2008 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Dobryninie.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUSIN HENRYKA<\/strong>, urodzona 20 XI 1921 r. w Woli Ocieckiej, pow. ropczycki, c\u00f3rka Jana i Marii z domu Dar\u0142ak. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Przemy\u015blu, matur\u0119 zda\u0142a w 1949 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a 1 II 1946 r. w Szkole Podstawowej w Krzywej ko\u0142o S\u0119dziszowa. Od 1 IX 1946 r. do VI 1951 r. pracowa\u0142a w Zagorzycach Dolnych k\/S\u0119dziszowa. Poza prac\u0105 w szkole by\u0142a organizatork\u0105 miejscowego \u017cycia kulturalnego i prowadzi\u0142a kursy dla analfabet\u00f3w. W latach 1951-1953 by\u0142a nauczycielk\u0105 w Szkole Podstawowej i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym TPD w D\u0119bicy. W 1953 r. ze wzgl\u0119d\u00f3w zdrowotnych zosta\u0142a urlopowana na dwa lata i w tym czasie pracowa\u0142a w WSK Mielec. Do zawodu nauczycielskiego powr\u00f3ci\u0142a w 1955 r., podejmuj\u0105c prac\u0119 w Szkole Podstawowej i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym TPD w Mielcu \u2013 Osiedlu. W 1956 r. uko\u0144czy\u0142a kurs doskonal\u0105cy z fizyki w Opolu, a w 1960 r. Studium Nauczycielskie (kierunek: fizyka) w Rzeszowie. 1 IX 1960 r. zosta\u0142a mianowana zast\u0119pc\u0105 dyrektora SP i LO TPD w Mielcu i pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 do 31 VIII 1961 r. Po rozdziale szk\u00f3\u0142 z dniem 1 IX 1961 r. powierzono jej kierownictwo Szko\u0142y Podstawowej nr 5. W 1969 r. uko\u0144czy\u0142a kurs z zakresu metodyki kierowania szko\u0142\u0105 podstawow\u0105 w Rzeszowie. 1 IX 1973 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej nr 5, a od 1 IX 1974 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 30 XI 1976 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora. Posiada\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. Wnios\u0142a du\u017cy wk\u0142ad w organizacj\u0119 Szko\u0142y Podstawowej nr 5. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a uczniom uzdolnionym, przygotowuj\u0105c ich z powodzeniem do konkurs\u00f3w przedmiotowych. Od pocz\u0105tku pracy nauczycielskiej nale\u017ca\u0142a do ZNP i by\u0142a jego aktywn\u0105 dzia\u0142aczk\u0105, m.in. organizowa\u0142a konferencje metodyczne i przewodniczy\u0142a Komisji Rewizyjnej Oddzia\u0142u ZNP w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i Odznak\u0105 50-lecia Cz\u0142onkostwa ZNP. Zmar\u0142a 22 II 2015 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUSIN JAN<\/strong>, urodzony 14 XII 1927 r. w Tuszymie, pow. mielecki, syn J\u00f3zefa i Ewy z domu Rutyna. Absolwent Gimnazjum i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1947 r. Rozpocz\u0105\u0142 studia na Wydziale Chemii UMCS w Lublinie, ale po roku przerwa\u0142 ze wzgl\u0119du na trudn\u0105 sytuacj\u0119 materialn\u0105. W latach 1948-1960 pracowa\u0142 jako nauczyciel w szko\u0142ach podstawowych w Wi\u015bniowej, Czarnej ko\u0142o S\u0119dziszowa, Nagoszynie ko\u0142o D\u0119bicy, Zag\u00f3rzycach-Budziszu, Pustkowie-Budach i Pustkowie-Osiedlu. W 1971 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie i uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. W tym roku przeprowadzi\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 z Zag\u00f3rzyc do Mielca. Tu podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Szpitalu Powiatowym i w przychodniach rejonowych jako internista. Ponadto w latach 1972-1976 uczy\u0142 higieny w Liceum Medycznym. Od 1988 r. do 1992 r. by\u0142 kierownikiem szpitalnej Izby Przyj\u0119\u0107. W 1992 r. otrzyma\u0142 urlop bezp\u0142atny i za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny O\u015brodek Terapii Integralnej. W 1996 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale pozosta\u0142 czynny zawodowo, kontynuuj\u0105c dzia\u0142alno\u015b\u0107 w OTI. W leczeniu stosowa\u0142 nie tylko metody konwencjonalne, ale tak\u017ce budowa\u0142 wiar\u0119 chorego w mo\u017cliwo\u015b\u0107 wspomagania leczenia w\u0142asnymi si\u0142ami psychicznymi. Nale\u017ca\u0142 do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Internist\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie aktywnie dzia\u0142a\u0142 w samorz\u0105dzie miejskim i organizacjach katolickich. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju samorz\u0105dno\u015bci miasta Mielca jako radny Rady Miejskiej w czterech kadencjach (1990-1994, 1994-1998, 1998-2002 i 2002-2006, zrezygnowa\u0142 w 2003) i wiceprzewodnicz\u0105cy Rady w I kadencji (1990-1994). By\u0142 cz\u0142onkiem \u2013 za\u0142o\u017cycielem Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu oraz cz\u0142onkiem Rady Parafialnej i kilku stowarzysze\u0144 modlitewnych parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. Upowszechnia\u0142 wiedz\u0119 o zdrowiu poprzez prelekcje, najcz\u0119\u015bciej w Klubach Seniora. Wielokrotnie wnioskowa\u0142 o wybudowanie o\u015brodka leczniczego w podmieleckich lasach, w kt\u00f3rym stosowano by miejscowy torf o niezwykle leczniczych warto\u015bciach. Interesowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce histori\u0105. Napisa\u0142 i wyda\u0142\u00a0Opowie\u015b\u0107 o \u017cyciu Tadeusza Ko\u015bciuszki<\/em> (Rzesz\u00f3w-Mielec, 2000) oraz przygotowywa\u0142 do druku ksi\u0105\u017ck\u0119 o ksi\u0119dzu Wac\u0142awie Blizi\u0144skim. Zmar\u0142 15 IX 2005 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"RUSIN J\u00d3ZEF,<\/strong>\u00a0urodzony 4 I 1956 r. w D\u0119bicy, syn Jana i J\u00f3zefy z domu Ocha\u0142. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1975 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1981 r. z tytu\u0142em lekarza medycyny. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1981 r. w Zespole Opieki Zdrowotnej nr 1 w Rzeszowie jako lekarz rejonowy. Od 1985 r. pracowa\u0142 jako pediatra rejonowy. By\u0142o to nast\u0119pstwem uzyskania w 1985 r. pierwszego stopnia specjalizacji z pediatrii. W 1987 r. przeszed\u0142 do pracy na Oddziale Dzieci\u0119cym Szpitala Wojew\u00f3dzkiego nr 2 w Rzeszowie, (przemianowanego p\u00f3\u017aniej na I Klinik\u0119 Pediatrii i Gastroenterologii Dzieci\u0119cej Klinicznego Szpitala Wojew\u00f3dzkiego im. \u015bw. Jadwigi Kr\u00f3lowej w Rzeszowie) i pracuje tam nadal. W 1989 r. uzyska\u0142 drugi stopie\u0144 specjalizacji z pediatrii, a w 1990 r. stopie\u0144 naukowy doktora nauk medycznych na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym. Tytu\u0142 rozprawy:\u00a0Znaczenie ultrasonograficznego pomiaru wielko\u015bci nerek u dzieci z odp\u0142ywami p\u0119cherzowo-moczowodowymi<\/em>. W latach 2001-2008 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ordynatora wspomnianego Oddzia\u0142u Dzieci\u0119cego. Ponadto by\u0142 konsultantem wojew\u00f3dzkim (regionalnym) w dziedzinie pediatrii (2000-2014) oraz adiunktem na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Rzeszowskiego (2003-2015), gdzie wypromowa\u0142 140 licencjat\u00f3w i 86 magistrant\u00f3w. Jest autorem oko\u0142o 50 publikacji naukowych w pi\u015bmiennictwie polskim i zagranicznym. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie w Rzeszowskim Oddziale Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, Polskim Towarzystwie Ultrasonograficznym, Polskim Towarzystwie Kardiologicznym, Polskim Towarzystwie Lekarskim i Polskim Towarzystwie Alergologicznym.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

RUSINA JANA (ULICA)<\/strong>, niewielka (ok. 128 m) ulica na osiedlu W. Szafera, \u0142\u0105czy ul. W. Szafera z ul. Metalowc\u00f3w. Pocz\u0105tkowo mia\u0142a utwardzon\u0105 nawierzchni\u0119. Status ulicy i patrona otrzyma\u0142a 11 II 2010 r. Jej rejon przeznaczono do zabudowy jednorodzinnej. W 2015 r. zosta\u0142a przebudowana.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Jej patron JAN RUSIN (1927-2005) by\u0142 cenionym mieleckim lekarzem i zas\u0142u\u017conym dzia\u0142aczem samorz\u0105dowym. Za\u0142o\u017cy\u0142 O\u015brodek Terapii Integralnej, popularyzowa\u0142 wiedz\u0119 o zdrowiu.<\/p>\r\n

RUTKOWSKI RYSZARD (ksi\u0105dz),<\/b> urodzony 2 I 1953 r. w Przec\u0142awiu, powiat mielecki, syn Antoniego i Eleonory z domu Drogo\u0144. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu z matur\u0105 w 1972 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie \u2013 uko\u0144czy\u0142 z tytu\u0142em magistra i 28 V 1978 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie.\u00a0 Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach: Zabawa k. D\u0119bicy (1978-1983), pw. Matki Bo\u017cej Niepokalanej w Nowym S\u0105czu (1983-1986), pw. Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny Matki Ko\u015bcio\u0142a i \u015bw. Jakuba Aposto\u0142a (1986-1989) i pw. \u015bw. Idziego Opata (1989-1992). 23 I 1992 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem\u00a0 parafii pw. Chrystusa Kr\u00f3la w G\u00f3rze Motycznej. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje dekanalnego referenta ds. misji oraz dekanalnego wizytatora nauki religii w dekanacie D\u0119bica \u2013 Wsch\u00f3d.\u00a0 23 VIII 2003 r. zosta\u0142 przeniesiony na probostwo w parafii pw. Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w G\u0142\u0119bokiem. Tu r\u00f3wnie\u017c pe\u0142ni\u0142 funkcje dekanalne w dekanacie Piwniczna. By\u0142 wicedziekanem i duszpasterzem apostolstwa trze\u017awo\u015bci. Ponadto w latach 1995-2000 wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Rady Kap\u0142a\u0144skiej Diecezji Tarnowskiej. Uhonorowany EC i RM oraz godno\u015bci\u0105 kanonika honorowego Kapitu\u0142y Kolegiackiej w Nowym S\u0105czu. Zmar\u0142 11 III 2023 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu w G\u0142\u0119bokiem.<\/p>\r\n

 <\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

RINK ANTONI FERDYNAND KAROL, urodzony w 1856 r. we W\u0142oszech, syn Franciszka i Angeliki z domu Biraghi. Uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Handlow\u0105 we Wiedniu oraz prawdopodobnie studia nauczycielskich pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szkole Wydzia\u0142owej 8-klasowej w Wieliczce (1878-1889), a nast\u0119pnie by\u0142 nauczycielem w 5-klasowej Szkole Ludowej w Wieliczce (1889-1893). Ponadto by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Szkolnej Okr\u0119gowej w […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-4088","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4088","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4088"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4088\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4088"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4088"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4088"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}