{"id":4087,"date":"2022-11-27T18:47:12","date_gmt":"2022-11-27T17:47:12","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4087"},"modified":"2026-03-08T08:18:46","modified_gmt":"2026-03-08T07:18:46","slug":"litera-r-ryb-rza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4087","title":{"rendered":"Litera R (RYB-R\u017bA)"},"content":{"rendered":"

RYBA EMILIA (z domu HOLICZ)<\/strong>, urodzona 21 V 1911 r. w Przeciszowie, pow. o\u015bwi\u0119cimski, c\u00f3rka Ludwika i Pauliny z domu Wycza\u0142ek. Absolwentka Pa\u0144stwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1930 r. W 1934 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Pedagogiczne na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie, a nast\u0119pnie studia na Wydziale Filozoficznym (kierunek: filologia polska) UJ i w 1936 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra filozofii w zakresie filologii polskiej. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1936 r. w Prywatnym Gimnazjum i Liceum Si\u00f3str Klarysek w Starym S\u0105czu, w roku szkolnym 1937\/1939 uczy\u0142a w Prywatnym Liceum i Gimnazjum im. Elizy Orzeszkowej w Tarnowie, a od 1 IX 1939 r. w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. W\u0142. Jagie\u0142\u0142y w D\u0119bicy. 30 X 1939 r. szko\u0142a ta zosta\u0142a zamkni\u0119ta przez hitlerowskie w\u0142adze okupacyjne. W czasie okupacji pracowa\u0142a przez kilka miesi\u0119cy w Miejskiej Szkole Kupieckiej w Mielcu (V-VII 1940 r.), a p\u00f3\u017aniej jako pracownik umys\u0142owy (zna\u0142a dobrze j\u0119zyk niemiecki) w niemieckich firmach w Mielcu. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej i wznowieniu nauki szkolnej \u2013 od roku szkolnego 1944\/1945 podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego jako nauczycielka j\u0119zyka polskiego. Ponadto w latach 1947-1949 uczy\u0142a w klasach licealnych w Powiatowym Gimnazjum i Liceum Kupieckim w Mielcu. Z biegiem lat, dzi\u0119ki wiedzy, zaanga\u017cowaniu i efektom pracy, sta\u0142a si\u0119 jedn\u0105 z najbardziej znanych i szanowanych nauczycielek licealnych w Mielcu. We wrze\u015bniu 1971 r. przesz\u0142a na rent\u0119, ale do 1975 r. uczy\u0142a w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Nale\u017ca\u0142a do ZNP. Zmar\u0142a 16 I 2005 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RYBA EUGENIUSZ,<\/strong>\u00a0urodzony w Radomy\u015blu Wielkim, syn W\u0142adys\u0142awa i Anny z domu Ptak. Absolwent szko\u0142y \u015bredniej o profilu mechanizacji rolnictwa w Radomy\u015blu Wielkim. W latach 1985-1987 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Powr\u00f3ci\u0142 do Radomy\u015bla Wielkiego i zosta\u0142 zatrudniony w miejscowej Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d na stanowisku organizatora obs\u0142ugi rolnictwa i specjalisty ds. zaopatrzenia. W 1992 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 \u2013 sklep z artyku\u0142ami spo\u017cywczymi i przemys\u0142owymi w rodzinnej Dulczy Ma\u0142ej, a w 1996 r. otworzy\u0142 kwiaciarni\u0119 w Radomy\u015blu Wielkim. W 2002 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatowej w Mielcu, a nast\u0119pnie na cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatu Mieleckiego. Po tym wyborze zrezygnowa\u0142 z dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej i zaj\u0105\u0142 si\u0119 prowadzeniem 10-hektarowego gospodarstwa rolnego. Na radnego powiatowego zosta\u0142 wybrany tak\u017ce w 2006 r., 2010 r. i 2014 r., a funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatu Mieleckiego pe\u0142ni\u0142 nieprzerwanie do 2014 r. Ponadto pracowa\u0142 w kilku komisjach Rady Powiatowej oraz by\u0142 m.in. cz\u0142onkiem Spo\u0142ecznej Powiatowej Rady Po\u017cytku Publicznego i cz\u0142onkiem Komisji Bezpiecze\u0144stwa Powiatu Mieleckiego. Od m\u0142odo\u015bci pasjonowa\u0142 si\u0119 po\u017carnictwem. W 1993 r. wybrano go na prezesa OSP Dulcza Ma\u0142a (jednostka od 2003 r. w KSRG), a w 1995 r. zosta\u0142 prezesem Zarz\u0105du Miejsko-Gminnego ZOSP RP w Radomy\u015blu Wielkim. W 1994 r. za\u0142o\u017cy\u0142 stra\u017cacki ch\u00f3r \u201eFayer -Ton\u201d przy OSP Dulcza Ma\u0142a i zosta\u0142 jego cz\u0142onkiem. W latach 1995-1998 by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego ZOSP RP w Tarnowie, a po reformie administracyjnej kraju od 1999 r. jest cz\u0142onkiem prezydium Zarz\u0105du Powiatowego ZOSP RP w Mielcu. W 2006 r. zosta\u0142 wybrany na wiceprezesa Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego ZOSP w Mielcu, a w 2007 r. wybrano go na cz\u0142onka Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego ZOSP RP w Rzeszowie. Wymienione funkcje sprawuje nadal. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, \u201eZ\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LZS\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RYBA ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 1 XII 1928 r. w Drohiczynie Poleskim (aktualnie Bia\u0142oru\u015b), syn Franciszka (pochodz\u0105cego z Mielca) i Zofii K\u00f6hli. W zwi\u0105zku z prac\u0105 zawodow\u0105 Rybowie wielokrotnie zmieniali miejsce zamieszkania i w jesieni 1941 r. powr\u00f3cili w rodzinne strony. Zbigniew zosta\u0142 zatrudniony w stolarni w Chorzelowie. Nie uchroni\u0142o go to przed wyw\u00f3zk\u0105 na przymusowe roboty do Niemiec w 1944 r., ale w czasie chwilowego pobytu w obozie pracy w Pr\u0105dniku Czerwonym uda\u0142o mu si\u0119 zbiec i przez pewien czas musia\u0142 si\u0119 ukrywa\u0107. W czasie pobytu w Chorzelowie wprawdzie nie uczestniczy\u0142 w tajnych kompletach, ale korzysta\u0142 z ksi\u0105\u017cek hr. Jana Tarnowskiego i bywa\u0142 przez niego przepytywany. Zim\u0105 1945 r. podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w mieleckim gimnazjum i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1947 r., a nast\u0119pnie ucz\u0119szcza\u0142 do Liceum Ogrodniczego w Gumniskach-Tarnowie. Matur\u0119 zda\u0142 w 1949 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 technika ogrodnika. W czasie s\u0142u\u017cby wojskowej uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Oficersk\u0105, a nast\u0119pnie Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Artylerii im. gen. J\u00f3zefa Bema w Toruniu ze stopniem porucznika. Studia w Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Olsztynie uko\u0144czy\u0142 w 1954 r., otrzymuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera rolnika. Z nakazem pracy powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej na stanowisku zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Rolnictwa i Le\u015bnictwa, a zarazem g\u0142\u00f3wnego agronoma. W 1959 r. zosta\u0142 przeniesiony do Powiatowego Zwi\u0105zku K\u00f3\u0142ek i Organizacji Rolniczych w Mielcu, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika biura. W 1961 r. zorganizowa\u0142 od podstaw Zak\u0142ad Wyl\u0119gu Drobiu, ciesz\u0105cy si\u0119 du\u017cym zainteresowaniem rolnik\u00f3w. W 1963 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Zak\u0142adu Unasienniania Zwierz\u0105t w Czerminie, funkcjonuj\u0105cego na terenie pi\u0119ciu powiat\u00f3w i znacz\u0105co przyczyniaj\u0105cego si\u0119 do poprawy wydajno\u015bci kr\u00f3w. W 1968 r., na wniosek Dyrekcji Instytutu Zootechniki w Krakowie, zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko dyrektora Zootechnicznego Zak\u0142adu Do\u015bwiadczalnego w Chorzelowie, jednego z trzynastu zak\u0142ad\u00f3w Instytutu na terenie kraju. W 1975 r. uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie na Wydziale Ekonomiczno-Rolnym Akademii Rolniczej w Warszawie. Kieruj\u0105c przez wiele lat chorzelowskim ZZD znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do jego wszechstronnego rozwoju oraz stworzenia zak\u0142adowego miniosiedla mieszkaniowego wraz z infrastruktur\u0105 dla pracownik\u00f3w. W 1982 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. By\u0142 tak\u017ce zaanga\u017cowanym dzia\u0142aczem politycznym i spo\u0142ecznym. Od 1956 r. by\u0142 dzia\u0142aczem ZSL i z jego ramienia radnym Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu w latach 70. oraz radnym Gminnej Rady Narodowej w Mielcu w latach 80. W 1964 r. zosta\u0142 wybrany prezesem Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201e\u0141o\u015b\u201d w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 2005 r. Za szczeg\u00f3lne zas\u0142ugi dla \u0142owiectwa i Ko\u0142a \u201e\u0141o\u015b\u201d nadano mu tytu\u0142 Honorowego Prezesa. Nale\u017ca\u0142 te\u017c do Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej (m.in. cz\u0142onek zarz\u0105du) i Ko\u0142a Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych i Oficer\u00f3w Rezerwy. Posiada\u0142 stopie\u0144 kapitana rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, najwy\u017cszym odznaczeniem \u0142owieckim \u201eZ\u0142om\u201d oraz odznakami \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rady Narodowej\u201d i \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d. Zmar\u0142 8 III 2016 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYBACKA (ULICA)<\/strong>, ulica na osiedlu Wojs\u0142aw, jedna z bocznych ul. Wojs\u0142awskiej. Ma 249 m d\u0142ugo\u015bci. Biegnie w kierunku rzeki Wis\u0142oki i ko\u0144czy si\u0119 w pobli\u017cu wa\u0142u przeciwpowodziowego. Status ulicy miejskiej i nazw\u0119 otrzyma\u0142a 27 III 1985 r. po w\u0142\u0105czeniu Wojs\u0142awia w granice miasta. Jej adres maj\u0105 prywatne posesje z domami jednorodzinnymi i przydomowa zieleni\u0105. Pocz\u0105tkowo mia\u0142a \u017cu\u017clow\u0105 nawierzchni\u0119. W 2007 r. otrzyma\u0142a now\u0105 nawierzchni\u0119 z kostki betonowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nazwa RYBACKA zosta\u0142a wybrana przez mieszka\u0144c\u00f3w Wojs\u0142awia. Podobno t\u0119dy pod\u0105\u017cali kiedy\u015b rybacy nad Wis\u0142ok\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RYBAK ANTONI<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 5 II 1912 r. w Brniu Osuchowskim, pow. mielecki, syn Jana i Katarzyny z domu Dusza. Dzieci\u0144stwo i wczesn\u0105 m\u0142odo\u015b\u0107 prze\u017cy\u0142 w Wampierzowie u wujostwa, kt\u00f3rym pomaga\u0142 w gospodarstwie. Tam r\u00f3wnie\u017c uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 ludow\u0105. W latach mi\u0119dzywojennych by\u0142 przewodnicz\u0105cym miejscowego ko\u0142a ZMW \u201eWici\u201d i cz\u0142onkiem w\u0142adz powiatowych tej organizacji w Mielcu. Wiedz\u0119 zdobywa\u0142 na r\u00f3\u017cnego rodzaju kursach, m.in. w ramach Uniwersytetu Ludowego ZMW \u201eWici\u201d w Gaci Przeworskiej, a nast\u0119pnie sam organizowa\u0142 takie kursy, wzbudzaj\u0105c nieprzychylno\u015b\u0107 do swojej osoby ze strony policji i niekt\u00f3rych ksi\u0119\u017cy. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105 represjonowano go, a nast\u0119pnie skierowano do odbycia s\u0142u\u017cby wojskowej w kompanii karnej Korpusu Wojsk Ochrony Pogranicza w Czortkowie, na niebezpiecznym odcinku granicy polsko-radzieckiej. Za nienagann\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 zosta\u0142 skierowany do szko\u0142y podoficerskiej i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 z wyr\u00f3\u017cnieniem. Po powrocie do Wampierzowa podj\u0105\u0142 na nowo dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczno-polityczn\u0105, za co zn\u00f3w spotka\u0142y go represje. Poniewa\u017c nieprzyjemno\u015bci doznawa\u0142a i rodzina, postanowi\u0142 wyjecha\u0107 do Francji i tam podj\u0105\u0142 prac\u0119 w gospodarstwie rolnym w miejscowo\u015bci Pontalrier u podn\u00f3\u017ca Alp Francuskich. Po wybuchu II wojny \u015bwiatowej i og\u0142oszeniu na terenie Francji mobilizacji do Armii Polskiej gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do wojska, gdzie powierzono mu szkolenie \u017co\u0142nierzy. Od kwietnia do czerwca 1940 r. jako \u017co\u0142nierz Samodzielnej Brygady Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich pod dow\u00f3dztwem gen. Zygmunta Szyszko-Bohusza uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych na terenie Norwegii, m.in. w zwyci\u0119skiej bitwie o Narvik (27-28 V). Za wyprowadzenie oddzia\u0142u francuskiego z niemieckiego okr\u0105\u017cenia zosta\u0142 odznaczony francuskim Krzy\u017cem Walecznych. Po przemieszczeniu Samodzielnej Brygady Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich do Francji jego jednostka zosta\u0142a skierowana do obrony Pary\u017ca, ale w drodze otrzymano wiadomo\u015b\u0107 o kapitulacji Francji. Wraz z innymi \u017co\u0142nierzami polskimi zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli. Przez kilka miesi\u0119cy przebywa\u0142 w obozach przej\u015bciowych na terenie Francji, a p\u00f3\u017aniej do ko\u0144ca wojny w obozie jenieckim w Hamburgu, gdzie zosta\u0142 wyzwolony przez wojska alianckie. Przez ostatnie siedem miesi\u0119cy niewoli ukrywa\u0142 i \u017cywi\u0142 kapitana Wojska Polskiego J\u00f3zefa Barana, uczestnika ruchu oporu w Hamburgu, kt\u00f3ry zbieg\u0142 z ob\u0142awy niemieckiej i schroni\u0142 si\u0119 na terenie obozu jenieckiego w nieczynnej, zbombardowanej cegielni. Po wyzwoleniu A. Rybak powr\u00f3ci\u0142 do Francji i pracowa\u0142 jako g\u00f3rnik w kopalni w\u0119gla w tzw. Zag\u0142\u0119biu P\u00f3\u0142nocnym. Za namow\u0105 mjr. J. Barana, wtedy ju\u017c pracownika Polskiej Misji Wojskowej w Pary\u017cu, powr\u00f3ci\u0142 do Polski. Po \u015blubie z Emili\u0105 Liguz obj\u0105\u0142 przekazane przez wuja gospodarstwo w Wampierzowie i w nast\u0119pnych latach uczyni\u0142 je wzorcowym gospodarstwem rolnym. M.in. wprowadza\u0142 do uprawy nowe odmiany zb\u00f3\u017c i ro\u015blin okopowych, hodowa\u0142 zarodowe sztuki trzody chlewnej, kr\u00f3w i koni, kt\u00f3re sprzedawa\u0142 innym rolnikom. Jego gospodarstwo by\u0142o tematem jednego z odcink\u00f3w cyklicznej audycji TVP pt. \u201eKraj\u201d. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Hodowc\u00f3w Trzody Chlewnej, Zwi\u0105zku Hodowc\u00f3w Byd\u0142a Mlecznego i Zwi\u0105zku Hodowc\u00f3w Koni. Od powrotu do kraju po II wojnie \u015bwiatowej anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczno-polityczn\u0105, najpierw w ZMW \u201eWici\u201d, a p\u00f3\u017aniej w ruchu ludowym. Jako przyby\u0142y z Francji doznawa\u0142 nieprzyjemno\u015bci ze strony UB, ale wstawiennictwo wp\u0142ywowego oficera J. Barana (p\u00f3\u017aniej genera\u0142a) uchroni\u0142o go od represji. W 1946 r. wst\u0105pi\u0142 do PSL, a w roku 1949 organizowa\u0142 struktury ZSL w powiecie mieleckim. W latach 1952-1960 by\u0142 cz\u0142onkiem w\u0142adz wojew\u00f3dzkich ZSL w Rzeszowie i kierownikiem Wydzia\u0142u Organizacyjnego ZSL, a w latach 1960-1973 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Powiatowego Komitetu ZSL w Mielcu. W 1961 r. i 1965 r. by\u0142 wybierany pos\u0142em na Sejm PRL i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1969 r. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, licznymi odznaczeniami wojskowymi, medalami okoliczno\u015bciowymi i odznakami stowarzyszeniowymi oraz tytu\u0142ami kombatanta francuskiego i polskiego. Zmar\u0142 6 X 1996 r. Spoczywa na cmentarzu w Wadowicach G\u00f3rnych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RYBAK CZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 3 I 1950 r. w Wampierzowie, pow. mielecki, syn Antoniego i Emilii z domu Liguz. W czasie nauki w Szkole Podstawowej w Wampierzowie nale\u017ca\u0142 do harcerstwa i by\u0142 zast\u0119powym. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119 w 1969 r. Studiowa\u0142 2 lata na Wydziale Metalurgicznym AGH w Krakowie, a nast\u0119pnie w latach 1971-1975 na Wydziale Automatyki i Techniki Obliczeniowej Moskiewskiego Instytutu Energetycznego, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra in\u017cyniera matematyka. W 1975 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Regionalnym O\u015brodku Elektronicznych Maszyn Cyfrowych WSK Mielec, zajmuj\u0105c kolejno stanowiska: projektanta, kierownika Sekcji Projektowania, kierownika Dzia\u0142u Projektowo-Programowego i g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. informatyki. W latach 1978-1983 odby\u0142 studia doktoranckie w Moskiewskim Instytucie Energetycznym, a nast\u0119pnie obroni\u0142 prac\u0119 doktorsk\u0105 z zakresu serwisu programowego w sterowaniu procesami gospodarczymi, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 doktora nauk technicznych. Pod jego kierunkiem O\u015brodek Informatyki WSK \u201ePZL-Mielec\u201d opracowywa\u0142 i wdra\u017ca\u0142 systemy informatyczne z zakresu kadr i p\u0142ac dla macierzystego zak\u0142adu oraz ca\u0142ego Zjednoczenia PZL. Przyczyni\u0142 si\u0119 do wprowadzenia zmian jako\u015bciowych w technologii przetwarzania danych; w miejsce zbierania i przetwarzania danych opartych na kartach perforowanych wdro\u017cono system oparty na mikrokomputerach i dyskietkach jako no\u015bniku, a maszyna cyfrowa R-32 zosta\u0142a zast\u0105piona komputerem IBM. Pod kierunkiem A. Rybaka wykszta\u0142ci\u0142 si\u0119 zesp\u00f3\u0142 informatyk\u00f3w nale\u017c\u0105cy w tym czasie do czo\u0142\u00f3wki krajowej. Z tej kadry cz\u0119\u015b\u0107 os\u00f3b po 1990 r. za\u0142o\u017cy\u0142a w\u0142asne firmy informatyczne, funkcjonuj\u0105ce na terenie Mielca, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce na terenie ca\u0142ego kraju. By\u0142 tak\u017ce dzia\u0142aczem politycznym. Od 1973 r. nale\u017ca\u0142 do PZPR, a w latach 1988-1990 by\u0142 przewodnicz\u0105cym Komisji Kontroli Partyjnej w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W styczniu 1990 r. by\u0142 delegatem na ostatni XI Zjazd PZPR. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem za\u0142o\u017cycielem Socjaldemokracji Rzeczpospolitej Polskiej. W 1990 r. odszed\u0142 z WSK, nie akceptuj\u0105c zmian wprowadzanych przez nowe kierownictwo. W sierpniu tego roku rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Od 2002 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Mieleckiego Towarzystwa Kupieckiego. Publikowa\u0142 w lokalnej prasie artyku\u0142y na tematy spo\u0142eczno-gospodarcze. Zmar\u0142 28 VIII 2015 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Domacynach.<\/p>\r\n

\"\"RYBAK MARZENA EWA (z domu NIEKURZAK),<\/b> urodzona 13 VI 1963 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Leokadii z domu Mikus. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1982 r., a nast\u0119pnie Studium Nauczania Pocz\u0105tkowego w Rzeszowie w 1984 r. W tym samym roku rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury w Mielcu jako nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej. W 1997 r. uko\u0144czy\u0142a studia z pedagogiki w zakresie nauczania pocz\u0105tkowego w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Tak\u017ce w 1997 r. uzyska\u0142a I stopie\u0144 kwalifikacji zawodowych w zakresie nauczania pocz\u0105tkowego, a w 2000 r. \u2013 II stopie\u0144 w tym zakresie. R\u00f3wnie\u017c w 2000 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 i przedsi\u0119biorczo\u015bci w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu, a od roku szkolnego 2000\/2001 pe\u0142ni funkcj\u0119 wicedyrektora w wy\u017cej wymienionej Szkole Podstawowej nr 6 i p\u00f3\u017aniej – w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury z Oddzia\u0142ami Integracyjnymi i Sportowymi w Mielcu. Systematycznie doskonali\u0142a kwalifikacje pedagogiczne poprzez studia podyplomowe w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w \u0141odzi (oligofrenopedagogika, 2008 r.), Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie (informatyka dla nauczycieli, 2014 r.), Wy\u017cszej Szkole Zarz\u0105dzania i Administracji w Zamo\u015bciu (edukacja i rewalidacja os\u00f3b z autyzmem i zespo\u0142em Aspergera, 2019 r.) oraz kurs kwalifikacyjny przygotowuj\u0105cy do pracy edukatorskiej (2005 r.) i uzyskanie uprawnie\u0144 do prowadzenia szeregu tematycznych program\u00f3w profilaktycznych. W 2003 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego, a w 2005 r. \u2013 wpis do ewidencji egzaminator\u00f3w Okr\u0119gowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie (jako egzaminator sprawdzianu w sze\u015bcioletniej szkole podstawowej. Autorka lub wsp\u00f3\u0142autorka szeregu innowacji pedagogicznych, szkolny koordynator realizacji wielu rz\u0105dowych, og\u00f3lnopolskich i regionalnych program\u00f3w, wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielka Szkolnego Klubu Europejskiego Eurosz\u00f3stka<\/i> i wsp\u00f3\u0142organizatorka Sali Integracji Sensorycznej. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 w szkole\u00a0 anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 w Radzie Osiedla Wolno\u015bci i Stowarzyszeniu Przyjaci\u00f3\u0142 Francji (wsp\u00f3\u0142organizowanie wyjazd\u00f3w dzieci\u0119cych dru\u017cyn pi\u0142karskich do Francji) oraz akcje charytatywne (m.in. Szkolnego Ko\u0142a Wolontariatu i Ko\u0142a Caritas) i spo\u0142eczne. Wsp\u00f3\u0142autorka ksi\u0105\u017cki Monografia Szko\u0142y Podstawowej nr 6 im. \u017bwirki i Wigury w Mielcu 1962-2012, Mielec 2012. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Z\u0142otym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119 oraz Nagrodami Podkarpackiego Kuratora O\u015bwiaty, Prezydenta Miasta Mielca i Dyrektora Szko\u0142y.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RYBAK RYSZARD BRONIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 7 VII 1956 r. w Brniu Osuchowskim, powiat mielecki, syn Eugeniusza i J\u00f3zefy z domu Klich. Absolwent Liceum Ekonomicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1975 r. W okresie szkolnym startowa\u0142 w III Og\u00f3lnopolskiej Spartakiadzie M\u0142odzie\u017cy w Krakowie (1973 r.) oraz w zawodach krajowych i mi\u0119dzynarodowych. Studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1979 r. z tytu\u0142em magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 VIII 1979 r. w Sp\u00f3\u0142dzielni Us\u0142ug Rolniczych w Czerminie jako specjalista ds. pracowniczych. W 1980 r. odby\u0142 przeszkolenie wojskowe w Elbl\u0105gu i Zamo\u015bciu.\u00a0 Z dniem 16 III 1982 r. przeszed\u0142 do Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu na stanowisko inspektora ds. wojskowych. Od 15 VIII 1983 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w S\u0105dzie Rejonowym w Kolbuszowej i do 31 I 1989 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje: asesora (do 17 X 1984 r.), s\u0119dziego, wiceprezesa (1 X 1983 r. \u2013 31 XII 1988 r.) i przewodnicz\u0105cego Wydzia\u0142u Karnego (9 I 1984 r. \u2013 31 I 1989 r.). W 1986 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie prawa karnego w Studium Wymiaru Sprawiedliwo\u015bci na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. Od 1 II 1989 r. przeszed\u0142 do pracy w S\u0105dzie Rejonowym w Mielcu na stanowisko s\u0119dziego (do 4 I 2019 r.) oraz pe\u0142ni\u0142 kierownicze funkcje: prezesa S\u0105du (16 V 1990 r. \u2013 31 V 1998 r.), wiceprezesa S\u0105du (12 VIII 2002 r. \u2013 11 VIII 2010 r.) oraz przewodnicz\u0105cego Wydzia\u0142u Karnego (1 I 1989 r. \u2013 31 VII 1997 r.) i przewodnicz\u0105cego Wydzia\u0142u Ksi\u0105g Wieczystych (1 VIII 1997 r. do 16 VIII 2018 r.). W 2006 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Prawa Europejskiego na Wydziale Prawa i Administracji UMSC w Lublinie. Posiada stopie\u0144 porucznika rezerwy. Od 5 I 2019 r. pozostaje s\u0119dzi\u0105 w stanie spoczynku.<\/p>\r\n

\"\"RYBAK ZBIGNIEW MICHA\u0141,<\/b> urodzony 21 VI 1961 r. w Mielcu, syn Jana i Zofii z domu Baradziej. Absolwent Zasadniczej Szko\u0142y Zawodowej w Mielcu (zaw\u00f3d \u2013 zegarmistrz) w 1979 r. W latach 1976-1979 odbywa\u0142 praktyk\u0119 w zawodzie zegarmistrz. Po uko\u0144czeniu ZSZ – w dniu 17 IX 1980 r.\u00a0 zda\u0142 egzamin czeladniczy w Izbie Rzemie\u015blniczej w Rzeszowie. Do 1983 r. pracowa\u0142 w zak\u0142adzie zegarmistrzowskim Jerzego Narowskiego w Mielcu, a w 1983 r. za\u0142o\u017cy\u0142 sw\u00f3j zak\u0142ad w ramach UWSP \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107\u201d w Mielcu. 17 I 1985 r. zda\u0142 egzamin mistrzowski w zawodzie zegarmistrz w Izbie Rzemie\u015blniczej w Rzeszowie. W 1990 r. rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 \u2013 zegarmistrzostwo i dorabianie kluczy. W kolejnych latach zmienia\u0142 zakres sprzeda\u017cy i us\u0142ug. W latach 20. XX w. s\u0105 to: naprawa,\u00a0 dorabianie\u00a0 i kodowanie kluczy samochodowych i innych, ostrzenie no\u017cyczek (markowych, precyzyjnych fryzjerskich itp.), sitek i no\u017cyk\u00f3w do maszynek do mi\u0119sa oraz handel zegarkami i artyku\u0142ami militarnymi. W toku pracy zawodowej uczestniczy\u0142 w kursach i szkoleniach zako\u0144czonych wydaniem certyfikatu w zakresie programowania i kodowania kluczy samochodowych. O solidno\u015bci prowadzonej przeze\u0144 firmy \u015bwiadczy jej d\u0142ugoletnia nieprzerwana dzia\u0142alno\u015b\u0107 i blisko 50-letni sta\u017c zawodowy tego mieleckiego rzemie\u015blnika. Wyrazem uznania by\u0142o te\u017c powo\u0142anie Zbigniewa Rybaka, przez Izb\u0119 Rzemie\u015blnicz\u0105 w Rzeszowie w 2008 r., na cz\u0142onka komisji egzaminacyjnej w zawodzie zegarmistrz.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RYBI\u0143SKI J\u00d3ZEF,<\/strong> urodzony 18 marca 1951 r. w Rudzie ko\u0142o Radomy\u015bla Wielkiego, pow. mielecki, syn Adama i Zofii z domu Paliga. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 i Technikum Rolnicze w Ropczycach z matur\u0105 w 1971 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Pa\u0144stwowym O\u015brodku Maszynowym Mielec (Wojs\u0142aw), jako sta\u017cysta, a nast\u0119pnie by\u0142 pracownikiem kontroli technicznej, mistrzem i st. mistrzem \u2013 zast\u0119pc\u0105 kierownika produkcji. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej – Punkt Konsultacyjny w Mielcu i w 1978 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W styczniu 1977 r. przeszed\u0142 do Sp\u00f3\u0142dzielni K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Radomy\u015blu Wielkim (p\u00f3\u017aniej w Partyni) na stanowisko wiceprezesa i przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju r\u00f3\u017cnych form wsp\u00f3\u0142pracy z WSK w Mielcu i Sanoku. Przez kr\u00f3tki czas przebywa\u0142 w USA. Po powrocie na stanowisko wiceprezesa nadal d\u0105\u017cy\u0142 do rozwoju SKR, a ponadto anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie na rzecz \u015brodowiska. W latach 1983-1990 by\u0142 radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Tarnowie, a p\u00f3\u017aniej radnym Rady Miasta i Gminy Radomy\u015bl Wielki (m.in. by\u0142 przewodnicz\u0105cym Komisji Finans\u00f3w i Bud\u017cetu). W wyborach samorz\u0105dowych w 1998 r. zosta\u0142 wybrany na burmistrza Radomy\u015bla Wielkiego. Kompetentne\u00a0\u00a0 i gospodarskie zarz\u0105dzanie miastem i gmin\u0105 by\u0142o wysoko oceniane przez \u015brodowisko, tote\u017c wybierano go na burmistrza w kolejnych kadencjach (2002-2006, 2006-2010, 2010-2014, 2014-2018 i 2018-2024). W tym czasie gmina Radomy\u015bl Wielki rozwija\u0142a si\u0119 dynamicznie i w spos\u00f3b zr\u00f3wnowa\u017cony. Zdecydowanie na korzy\u015b\u0107 zmieni\u0142o si\u0119 samo miasto, a zw\u0142aszcza jego centrum. Te korzystne zmiany zosta\u0142y dostrze\u017cone tak\u017ce z zewn\u0105trz.\u00a0 Radomy\u015bl Wielki by\u0142 laureatem wielu ranking\u00f3w i konkurs\u00f3w, m.in.: \u201eNajlepsza Gmina Miejska\u201d, \u201eNajta\u0144szy Urz\u0105d\u201d, \u201eLaur Gospodarno\u015bci\u201d, \u201eSamorz\u0105dowy Lider Edukacji\u201d i \u201eGmina Fair Play\u201d. Tak\u017ce sam J\u00f3zef Rybi\u0144ski otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144 i wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in.: Z\u0142oty i Srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi, Srebrny Medal \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Br\u0105zowy Medal \u201eZa Zas\u0142ugi dla Policji\u201d, Medal Honorowy im. Boles\u0142awa Chomicza,\u00a0 Medal \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Odznak\u0119 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych\u201d, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0119 LZS, Honorow\u0105 Odznak\u0119 TKKF i Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LZS\u201d oraz tytu\u0142y, m.in.: \u201eNajpopularniejszy Burmistrz Spo\u0142eczno\u015bci Podkarpackiej\u201d (2007, 2014) i Laureat \u201ePodkarpackiej Nagrody Samorz\u0105dowej\u201d (2012). W wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2024-2029.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYCERSKI WITOLD<\/strong>, dyrektor naczelny Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu w latach 1962-1966. W listopadzie 1966 r. zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do Fabryki \u0141o\u017cysk Tocznych w Kra\u015bniku na stanowisko dyrektora naczelnego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RYCZAJ TADEUSZ<\/strong>, urodzony 28 VIII 1931 r. w Kowlu na Wo\u0142yniu, syn Jana i Stanis\u0142awy z domu Kamuda. Do Mielca przyby\u0142 z matk\u0105 w 1939 r. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1950 r. Po maturze zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku ksi\u0119gowego, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika Sekcji Planowania Koszt\u00f3w i kierownika Dzia\u0142u Planowania Og\u00f3lnego. W 1961 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Szkole G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. W 1962 r. powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora naczelnego ds. ekonomicznych, a w 1966 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem naczelnym WSK Mielec i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1989 r. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji spo\u0142ecznych. By\u0142 m.in.: pos\u0142em na Sejm PRL IX kadencji (1985-1989), przewodnicz\u0105cym Rady Zjednoczenia Przemys\u0142u Lotniczego (do 1985 r.), przewodnicz\u0105cym Miejskiego Komitetu Frontu Jedno\u015bci Narodu (lata 70.) oraz cz\u0142onkiem: Rad Spo\u0142ecznych w Politechnice Rzeszowskiej i Politechnice Krakowskiej, Komisji Rozwoju Makroregionu Po\u0142udniowo-Wschodniego, Rady Nauki i Techniki Makroregionu Po\u0142udniowo-Wschodniego, wojew\u00f3dzkich i miejscowych w\u0142adz PZPR. Bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w pracach Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa w Krakowie i Rzeszowie. Poprzez d\u0142ugoletnie kompetentne kierowanie mieleck\u0105 WSK oraz aktywn\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 spo\u0142eczn\u0105 znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do dynamicznego i wielokierunkowego rozwoju WSK, m.in.: rozbudowy obiekt\u00f3w przemys\u0142owych, wprowadzania do produkcji szeregu wyrob\u00f3w, wzrostu zatrudnienia od 12 tys. pracownik\u00f3w w 1966 r. do ponad 20 tys. w latach 80., wzrostu kadry z wy\u017cszym wykszta\u0142ceniem (1966 r. \u2013 120 os\u00f3b, 1989 r. \u2013 2 000), rozbudowy infrastruktury o\u015bwiatowej, kulturalnej i sportowej, a tak\u017ce rozwoju spo\u0142eczno \u2013 gospodarczego Mielca i jego regionu. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Orderem Sztandaru Pracy I Klasy, Krzy\u017cem Komandorskim OOP, Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, wpisem do „Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca” w 1979 r.\u00a0 Od 1989 r. przebywa\u0142 na emeryturze. Zmar\u0142 1 I 2010 r. Spoczywa na cmentarzu w Chorzelowie ko\u0142o Mielca. Po\u015bmiertnie przyznano Mu Piecz\u0119\u0107 Zas\u0142ug Obywatelskich „Sigillum Meriti Civilis” TMZM. Ponadto Jego imieniem nazwano rondo\u00a0 przy bramie g\u0142\u00f3wnej do SSE EURO-PARK MIELEC (wcze\u015bniej WSK).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYDEL MIKO\u0141AJ,<\/strong>\u00a0urodzony 6 XII 1874 r. w Nizinach-Ro\u017cniatach, powiat mielecki, syn Romana i Sabiny z Marynowskich. Uczy\u0142 si\u0119 w szko\u0142ach w Mielcu i Tarnowie oraz pomaga\u0142 ojcu w zarz\u0105dzaniu maj\u0105tkiem. Studia w Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Dublanach ko\u0142o Lwowa uko\u0144czy\u0142 w 1894 r. Po \u015bmierci ojca (1899 r.) odziedziczy\u0142 maj\u0105tek Niziny-Ro\u017cniaty (480 ha) i zarz\u0105dza\u0142 nim do 1911 r. Utrzymywa\u0142 kontakty gospodarcze z Mielcem. Fachowo zarz\u0105dzany maj\u0105tek by\u0142 jednak niszczony przez cz\u0119ste powodzie, a rodzina mia\u0142a k\u0142opoty ze zdrowiem. Zdecydowa\u0142 si\u0119 wi\u0119c w 1911 r. zakupi\u0107 maj\u0105tek w Do\u0142uszycach i Kurowie ko\u0142o Bochni, a Niziny-Ro\u017cniaty wydzier\u017cawi\u0107. Mo\u017cna nadmieni\u0107, \u017ce do Nizin i Do\u0142uszyc przyje\u017cd\u017ca\u0142 kuzyn Lucjan Rydel, p\u00f3\u017aniejszy znany poeta m\u0142odopolski. W czasie I wojny \u015bwiatowej, boj\u0105c si\u0119 o rodzin\u0119, w 1915 r. ewakuowa\u0142 si\u0119 na Morawy. Po odej\u015bciu frontu na wsch\u00f3d powr\u00f3ci\u0142 do Do\u0142uszyc, Maj\u0105tek by\u0142 w fatalnym stanie, a dw\u00f3r spl\u0105drowany. Mimo niezwykle trudnych warunk\u00f3w stara\u0142 si\u0119 uporz\u0105dkowa\u0107 Do\u0142uszyce i przywr\u00f3ci\u0107 do poprzedniego stanu. Zmar\u0142 2 XII 1917 r. Pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu w Bochni.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYDZIK WINCENTY<\/strong>, urodzony w 1907 r., syn Walentego. By\u0142 posterunkowym Policji Pa\u0144stwowej. W 1932 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w Komendzie Policji Pa\u0144stwowej w Mielcu w stopniu posterunkowego, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony na Polesie. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., w wyniku nakazanej ewakuacji, znalaz\u0142 si\u0119 na wschodnich ziemiach polskich. Po 17 IX, kiedy Armia Czerwona zaj\u0119\u0142a te tereny, zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli i przekazany NKWD. Uwi\u0119ziono go w obozie w Ostaszkowie. W pierwszych dniach kwietnia (prawdopodobnie 1 IV 1940 r.) zosta\u0142 przewieziony wraz z wieloma innymi Polakami do Tweru i wkr\u00f3tce potem rozstrzelany w tamtejszej siedzibie NKWD. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYDZOWSKI JAN STANIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 11 I 1923 r. w Ksi\u0105\u017cnicach, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Karoliny z domu Kenar. W listopadzie 1942 r. zosta\u0142 wywieziony na przymusowe roboty do Austrii. W kwietniu nast\u0119pnego roku uciek\u0142 i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony, a nast\u0119pnie zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do oddzia\u0142u partyzanckiego \u201eJ\u0119drusie\u201d. Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eD\u0119bica\u201d, a p\u00f3\u017aniej \u201eZaj\u0105c\u201d. Wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 aresztowany przez \u201ekata ziemi mieleckiej\u201d gestapowca Rudolfa Zimmermanna. Skierowano go do obozu w Pustkowie, sk\u0105d po trzech miesi\u0105cach zosta\u0142 zwolniony. Po rozstrzelaniu przez Niemc\u00f3w jego brata Stanis\u0142awa i kolegi – Motyla, wr\u00f3ci\u0142 do partyzantki, tym razem do oddzia\u0142u Wojciecha Lisa. Uczestniczy\u0142 w wielu akcjach, w tym w akcji \u201eBurza\u201d jako \u017co\u0142nierz oddzia\u0142u AK \u201eHejna\u0142\u201d (VII-VIII 1944 r.) W styczniu 1945 r. zosta\u0142 aresztowany przez NKWD, ale nie udowodniono mu \u017cadnej winy i zosta\u0142 zwolniony z aresztu. Powr\u00f3ci\u0142 do oddzia\u0142u Lisa i dzia\u0142a\u0142 w opozycji do powojennej nowej w\u0142adzy. 5 I 1948 r. zosta\u0142 aresztowany i skazany przez Wojskowy S\u0105d Rejonowy w Rzeszowie na kar\u0119 \u015bmierci. Po staraniach rodziny prezydent Boles\u0142aw Bierut zmieni\u0142 kar\u0119 na do\u017cywotnie wi\u0119zienie. W wi\u0119zieniu we Wronkach przebywa\u0142 do 9 I 1957 r., bowiem po rewizji nadzwyczajnej kar\u0119 skr\u00f3cono. Po powrocie zosta\u0142 zatrudniony w Powiatowym Zarz\u0105dzie Dr\u00f3g Lokalnych w Mielcu jako pracownik fizyczny. Zmar\u0142 17 X 1978 r. Pochowany na cmentarzu w Ksi\u0105\u017cnicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RYKOWSKA TERESA (z domu T\u0118CZA)<\/strong>, urodzona 13 VI 1948 r. w W\u00f3lce Nied\u017awiedzkiej ko\u0142o Soko\u0142owa Ma\u0142opolskiego, c\u00f3rka Tomasza i Marii z domu Urban. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1967 r. Pracowa\u0142a jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w G\u00f3rnie (1967-1969), Szkole Podstawowej w Kosowach (1969-1971), Zak\u0142adzie Wychowawczym w Smoczce ko\u0142o Mielca (1971-1974) i Pa\u0144stwowym Przedszkolu nr 13 w Mielcu (1974-1978). W ramach prac pozalekcyjnych prowadzi\u0142a k\u00f3\u0142ka taneczne i filatelistyczne oraz Szkolne Kasy Oszcz\u0119dno\u015bci. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119, ko\u0144cz\u0105c m.in. kurs wychowania fizycznego w Rzeszowie (1968) i kurs pedagogiki specjalnej w Tomaszowie Lubelskim (1973). W 1978 r. zosta\u0142a mianowana wicedyrektorem Pa\u0144stwowego Przedszkola nr 7 w Mielcu. W 1981 r. uko\u0144czy\u0142a studia w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli im. W\u0142adys\u0142awa Spasowskiego w Warszawie Filia w Tarnowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Od 1983 r. do 2008 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora Pa\u0144stwowego Przedszkola nr 2 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej Przedszkole Miejskie nr 2). W 2002 r. uko\u0144czy\u0142a kurs dla o\u015bwiatowej kadry kierowniczej w Rzeszowie oraz kurs \u201eWsp\u00f3\u0142czesne metody pracy z dzie\u0107mi w edukacji przedszkolnej\u201d. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania III stopnia. W 2008 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Zmar\u0142a 19 VI 2018 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYMANOWSKI CZES\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 16 VII 1916 r. w Krakowie, syn Feliksa i Marii z Zaj\u0105czkowskich. Absolwent Gimnazjum im. J. S\u0142owackiego w Przemy\u015blu z matur\u0105 w 1934 r. Studia prawnicze odby\u0142 na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza we Lwowie i w 1938 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra praw. Wielokrotnie odwiedza\u0142 swoich krewnych \u2013 rodzin\u0119 Rymanowskich w Mielcu. Po studiach zosta\u0142 powo\u0142any do s\u0142u\u017cby wojskowej i po rocznym kursie w Szkole Podchor\u0105\u017cych w Jaros\u0142awiu jako podchor\u0105\u017cy wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Po zako\u0144czeniu dzia\u0142a\u0144 wojennych powr\u00f3ci\u0142 do Krakowa. W marcu 1940 r. wyruszy\u0142 pieszo, przez Europ\u0119, do Polskiej Armii tworz\u0105cej si\u0119 w Syrii i Palestynie. Jako oficer w Brygadzie Karpackiej wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w obronie Tobruku i tam 9 XII 1941 r. zosta\u0142 ranny. Po zaleczeniu rany, w II Korpusie gen. Andersa odby\u0142 ca\u0142\u0105 kampani\u0119 w\u0142osk\u0105, m.in. pod Monte Cassino zosta\u0142 ponownie ranny. Bra\u0142 te\u017c udzia\u0142 w walkach o Boloni\u0119 i by\u0142 jednym z pierwszych, kt\u00f3rzy wkroczyli do zdobytego miasta. Za udzia\u0142 w II wojnie \u015bwiatowej zosta\u0142 odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Walecznych, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi z Mieczami, Medalem Wojskowym (dwukrotnie), Krzy\u017cem Monte Cassino, Gwiazd\u0105 W\u0142och, Gwiazd\u0105 za Wojn\u0119 1939-1945, Gwiazd\u0105 Afryki i Medalem Obrony. Po wojnie przebywa\u0142 w Polskim Korpusie Przesiedle\u0144czym w Anglii, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zdemobilizowany (24 X 1947 r.) i wyjecha\u0142 do Australii. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 fizycznie, m.in. przy wyr\u0119bie drzew na Tasmanii, a p\u00f3\u017aniej jako urz\u0119dnik w urz\u0119dzie pocztowym w Melbourne. T\u0119skni\u0142 jednak za Polsk\u0105 i powr\u00f3ci\u0142 do kraju w 1960 r. W 1964 r., po z\u0142o\u017ceniu egzaminu s\u0119dziowskiego, a nast\u0119pnie egzaminu adwokackiego w 1967 r., zosta\u0142 wpisany w grudniu 1967 r. na list\u0119 adwokat\u00f3w w Chrzanowie. Od marca 1968 r. pracowa\u0142 w Zespole Adwokackim nr 1 w Chrzanowie. Zmar\u0142 1 X? 1983 r. Pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYMANOWSKI EDMUND<\/strong>, urodzony 16 I 1919 r. w Great-Neck, Bay Side (USA), syn Zygmunta i Stefanii z domu Wydro. W 1922 r. rodzina Rymanowskich powr\u00f3ci\u0142a do Polski i zamieszka\u0142a w Mielcu. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1937 r. Studia na Akademii Handlowej i Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie przerwa\u0142a wojna. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i od 1940 r. pracowa\u0142 w stolarni mechanicznej. R\u00f3wnocze\u015bnie w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w miejscow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105, m.in. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w akcji niszczenia dokument\u00f3w i ewidencji w Urz\u0119dzie Pracy (Arbeitsamt) w maju 1941 r. Zagro\u017cony aresztowaniem w czerwcu 1941 r. uciek\u0142 z Mielca do \u017bar\u00f3wki Podlesia (p\u00f3\u017aniej Janowiec), gdzie posiada\u0142 w\u0142asne lasy. Przez pewien czas ukrywa\u0142 si\u0119 u gajowego Jakuba Nosala, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony jako gajowy. 15 VII 1941 r. z\u0142o\u017cy\u0142 przysi\u0119g\u0119 przynale\u017cno\u015bci do ZWZ (p\u00f3\u017aniej AK) i otrzyma\u0142 pseudonim \u201eDziedzic\u201d. Uczestniczy\u0142 w akcjach zbrojnych, m.in. potyczkach z patrolami \u017candarmerii oraz w akcji \u201eBurza\u201d. Udziela\u0142 schronienia zdekonspirowanym partyzantom i \u017bydom, ratowa\u0142 od wywozu na przymusowe roboty m\u0142odych Polak\u00f3w, zatrudniaj\u0105c ich przy robotach le\u015bnych i wydaj\u0105c (przy pomocy urz\u0119dnik\u00f3w w Mielcu i Radomy\u015blu Wielkim) odpowiednie dokumenty. Przy pomocy pracownik\u00f3w le\u015bnych (tak\u017ce \u017co\u0142nierzy AK) prowadzi\u0142 akcj\u0119 zbierania i odkupywania broni, kt\u00f3ra zosta\u0142a u\u017cyta p\u00f3\u017aniej w akcji \u201eBurza\u201d. 21 I 1945 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca, ale wkr\u00f3tce zosta\u0142 zmuszony do zmiany zamieszkania. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w cegielni w \u017babnie i r\u00f3wnocze\u015bnie kontynuowa\u0142 studia na Akademii Handlowej w Krakowie, kt\u00f3re uko\u0144czy\u0142 z tytu\u0142em magistra w 1948 r. Czyni\u0142 starania o wyjazd do USA (posiada\u0142 obywatelstwo ameryka\u0144skie), ale bez skutku. Nie ujawni\u0142 swej przynale\u017cno\u015bci do ZWZ-AK. W latach 1950-1952 by\u0142 kierownikiem Zespo\u0142u Ruchomej Wystawy Gospodarczej, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 gospodarza wystawy w Pa\u0144stwowym Przedsi\u0119biorstwie Wystaw i Targ\u00f3w w Poznaniu. Po likwidacji przedsi\u0119biorstwa zosta\u0142 zatrudniony w Mechanicznych Zak\u0142adach Produkcyjnych w Miko\u0142owie ko\u0142o Katowic jako kierownik planowania. W latach 1952-1967 pracowa\u0142 w Zjednoczeniu Budownictwa Miejskiego w Stalowej Woli, a nast\u0119pnie w Lublinie, m.in. na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora ds. administracji i zaopatrzenia, a p\u00f3\u017aniej naczelnika Wydzia\u0142\u00f3w: \u015arodk\u00f3w Produkcji, Zatrudnienia i P\u0142ac oraz Ekonomicznego w Lubelskim Zjednoczeniu Budownictwa. Od 11 XII 1967 r. przeszed\u0142 do pracy w WSK Mielec na stanowisko kierownika sekcji planowania zatrudnienia i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 22 II 1979 r., kiedy ze wzgl\u0119du na stan zdrowia przeszed\u0142 na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Nale\u017ca\u0142 do ZBoWiD w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i odznakami resortowymi. Zmar\u0142 19 X 1996 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYMANOWSKI ZYGMUNT<\/strong>, urodzony w 1877 r. w Mielcu, syn Tomasza i Karoliny z Wydr\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Mielcu, a nast\u0119pnie uzyska\u0142 dyplom czeladniczy w zawodzie kowal \u2013 \u015blusarz. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adach Budowy Maszyn i Kot\u0142\u00f3w w Sosnowcu i tam zdoby\u0142 zaw\u00f3d mechanika. Po odbyciu s\u0142u\u017cby wojskowej w 17 pu\u0142ku piechoty austriackiej (1898-1899) pracowa\u0142 jako mechanik we Wiedniu. W 1901 r. wyjecha\u0142 do Ameryki P\u00f3\u0142nocnej i w Nowym Yorku prowadzi\u0142 sklep rze\u017aniczy i delikatesy. Sprowadzi\u0142 te\u017c swoich braci i pom\u00f3g\u0142 im w urz\u0105dzeniu si\u0119. W 1920 r. zaprojektowa\u0142 urz\u0105dzenie, przy kt\u00f3rego pomocy przesun\u0105\u0142 bez uszczerbku dom na odleg\u0142o\u015b\u0107 ponad 50 m. Prowadzi\u0142 tak\u017ce dzia\u0142alno\u015b\u0107 patriotyczn\u0105 i filantropijn\u0105 w\u015br\u00f3d ameryka\u0144skiej Polonii, a na apel o pomoc przy odbudowie Polski zakupi\u0142 pakiet akcji Banku Zwi\u0105zku Sp\u00f3\u0142ek Zarobkowych w Poznaniu. W 1922 r. powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Mielca i wybudowa\u0142 will\u0119 \u201eIrena\u201d przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Chc\u0105c unowocze\u015bni\u0107 miasto podj\u0105\u0142 decyzj\u0119 o jego elektryfikacji. Uzyska\u0142 uprawnienia mistrzowskie z dziedziny elektryki i zosta\u0142 cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Elektryk\u00f3w Polskich. Obok willi \u201eIrena\u201d zbudowa\u0142 i uruchomi\u0142 pierwsz\u0105 elektrowni\u0119 w Mielcu i wykona\u0142 napowietrzn\u0105 sie\u0107 elektryczn\u0105 wraz z o\u015bwietleniem ulicznym. Pierwszy raz \u015bwiat\u0142o z sieci elektrycznej Rymanowskiego zab\u0142ys\u0142o 14 I 1924 r. w budynku szkolnym przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Nied\u0142ugo potem wprowadzi\u0142 \u015bwiat\u0142o elektryczne do budynku gminnego, a w 1926 r. uruchomi\u0142 kino. W kolejnych latach powi\u0119ksza\u0142 sie\u0107, stosuj\u0105c dla plac\u00f3wek, ulic i plac\u00f3w gminnych 30 % zni\u017ck\u0119. Wykorzystuj\u0105c nadwy\u017ck\u0119 pary wodnej i wody, w latach 30. zbudowa\u0142 zak\u0142ad k\u0105pielowy (\u0142a\u017ani\u0119 publiczn\u0105) i salon fryzjerski. W celu potanienia koszt\u00f3w transportu w\u0119gla ze \u015al\u0105ska zorganizowa\u0142 transport galarami rzekami Wis\u0142\u0105 i Wis\u0142ok\u0105. W 1933 r. zbudowa\u0142 stolarni\u0119 mechaniczn\u0105 z wyrobami stolarskimi budowlanymi oraz wytw\u00f3rni\u0105 mebli i parkiet\u00f3w. Zaprojektowa\u0142 i wykona\u0142 \u015blizg \u2013 \u0142\u00f3d\u017a dla 10 os\u00f3b o nap\u0119dzie silnikiem samolotowym ze \u015bmig\u0142em. Podj\u0105\u0142 te\u017c pr\u00f3b\u0119 zorganizowania eksploatacji \u017cwiru i piasku z rzeki Wis\u0142oki na odcinku od Pilzna do Gaw\u0142uszowic, aby uzyska\u0107 materia\u0142y dla budownictwa i poprawi\u0107 \u017ceglowno\u015b\u0107 Wis\u0142oki. Plan ten przerwa\u0142a jednak niespodziewana \u015bmier\u0107. R\u00f3wnie aktywnie \u017cy\u0142 sprawami spo\u0142ecznymi miasta i przy\u0142\u0105cza\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci stowarzysze\u0144. W latach 1924-1927 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. By\u0142 jednym z inspirator\u00f3w budowy gmachu \u201eSoko\u0142a\u201d z sal\u0105 widowiskow\u0105 i wykona\u0142 dla niego instalacj\u0119 elektryczn\u0105. Tak\u017ce nieodp\u0142atnie zelektryfikowa\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Mateusza. W 1927 r. zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym zarz\u0105du nowo powo\u0142anej Powiatowej Kasy R\u0119kodzielniczej w Mielcu. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem zarz\u0105du Towarzystwa Mieszcza\u0144skiego \u201eOjczyzna\u201d. Wspiera\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Akademickiego Ko\u0142a Mieleczan we Lwowie. Zmar\u0142 23 VI 1935 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYMANOWSKIEGO ZYGMUNTA (ULICA)<\/strong>, niewielka (80 m) i \u201e\u015blepa\u201d uliczka prywatna na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Powsta\u0142a pod koniec lat 80., a patrona otrzyma\u0142a 19 XII 1990 r. Jest boczn\u0105 ulicy S. S\u0119kowskiego i r\u00f3wnoleg\u0142\u0105 do ul. F. \u017bwirki i S. Wigury. Stanowi jedyn\u0105 drog\u0119 komunikacyjn\u0105 dla kilku posesji z okaza\u0142ymi domami. Posiada nawierzchni\u0119 z kostki brukowej. Wyb\u00f3r tej w\u0142a\u015bnie ulicy dla zas\u0142u\u017conego mielczanina ma zwi\u0105zek z jedn\u0105 z posesji rodziny Rymanowskich, po\u0142o\u017con\u0105 przy skrzy\u017cowaniu ulic S. S\u0119kowskiego oraz F. \u017bwirki i S. Wigury.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYMARSTWO I SIODLARSTWO<\/strong>, rzemios\u0142a wytwarzaj\u0105ce przedmioty ze sk\u00f3ry (poza obuwiem), zw\u0142aszcza uprz\u0105\u017c, siod\u0142a, pasy i smycze, znane by\u0142y w Mielcu prawdopodobnie od pierwszych wiek\u00f3w istnienia miasta. Jego w\u0142a\u015bciciele i mieszka\u0144cy posiadali sporo koni, a uprz\u0105\u017c i siod\u0142a by\u0142y w\u00f3wczas powszechnie stosowane. Mieleccy rymarze, kt\u00f3rych nigdy nie by\u0142o wielu, nie stanowili odr\u0119bnego cechu i nale\u017celi do cechu zbiorowego. W dokumentach z XVI w. wspominani s\u0105 rymarze Pawe\u0142 i Franciszek, w 1628 r. \u2013 rymarz Wawrzyniec i siodlarz Wojciech, a w 2. po\u0142owie XVII w. \u2013 J\u0119drzej Wi\u015bniowski, Anna Siodlarzowa i Jadwiga Rymarka. P\u00f3\u017aniej rymarstwo w Mielcu chyba niewiele znaczy\u0142o lub nie funkcjonowa\u0142o, bo w wykazach rzemie\u015blnik\u00f3w nie wymieniano rymarzy. W czasie okupacji hitlerowskiej funkcjonowa\u0142y dwa zak\u0142ady rymarskie: Stanis\u0142awa Piekarskiego przy Hohenbachstrasse 1 (Legion\u00f3w) i Edwarda Rembisia (R\u0119bisia) przy ul. Moniuskostrasse (3 Maja 18). Do naszych czas\u00f3w dotrwa\u0142 jeden zak\u0142ad rymarski, prowadzony przez rodzin\u0119 R\u0119bisi\u00f3w (Stanis\u0142awa R\u0119bisia) u zbiegu ulic Szerokiej i 3 Maja, z charakterystycznym konikiem na wystawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYNEK<\/strong>, wzorem miast budowanych od XII i XIII w. w Europie zachodniej i \u015brodkowej, powsta\u0142 jako centrum pierwszej zabudowy miasta, za\u0142o\u017conego przez Jana i Bernardyna Mieleckich 18 XI 1470 r., na planie prostok\u0105ta o wymiarach 100 m x 87 m, z ulicami prowadz\u0105cymi w r\u00f3\u017cnych kierunkach. W dokumencie lokacyjnym wyra\u017anie podkre\u015blono najwi\u0119ksz\u0105 warto\u015b\u0107 nieruchomo\u015bci znajduj\u0105cych si\u0119 przy rynku: \u201e…Po wyga\u015bni\u0119ciu wolnizny dwudziestu lat, powinni p\u0142aci\u0107 nam i naszym spadkobiercom, ka\u017cdy mieszczanin w rynku od szczytu (dachu) ka\u017cdego domu, po pi\u0119\u0107 groszy monety zwyk\u0142ej, a przy ulicach po trzy grosze rocznie…\u201d. Od pocz\u0105tku funkcjonowania rynek spe\u0142nia\u0142 klasyczn\u0105 rol\u0119 centrum \u017cycia gospodarczego i spo\u0142ecznego. Na rynku sta\u0142 drewniany ratusz – siedziba w\u0142adz miejskich i wi\u0119zienia miejskiego (urz\u0105dzonego zapewne w piwnicach). Z trzech stron obudowano ratusz kramami i jatkami. Tu r\u00f3wnie\u017c znajdowa\u0142 si\u0119 pr\u0119gierz i pod daszkiem k\u0142oda do mierzenia zbo\u017ca. Ca\u0142y teren rynku, niezabudowany i nieco utwardzony, by\u0142 najcz\u0119\u015bciej miejscem handlu, szczeg\u00f3lnie o\u017cywionego w czasie targ\u00f3w tygodniowych (soboty, p\u00f3\u017aniej czwartki) i jarmark\u00f3w (dw\u00f3ch targ\u00f3w rocznych). Sprzedawano zar\u00f3wno na terenie rynku jak i w podcieniach wybudowanych przy nim dom\u00f3w. Ponadto w wielu przyrynkowych domach mie\u015bci\u0142y si\u0119 karczmy i warsztaty rzemie\u015blnicze. Rynek by\u0142 r\u00f3wnie\u017c miejscem uroczysto\u015bci i publicznego wymierzania kar. Kilkakrotnie jego drewniana zabudowa ulega\u0142a zniszczeniu w wyniku gro\u017anych po\u017car\u00f3w miasta. Zapewne po kolejnym spaleniu si\u0119 ratusza nie odbudowano go, a siedzib\u0119 w\u0142adz miasta umieszczono w wydzier\u017cawianych domach prywatnych. Potwierdzeniem tego s\u0105 skrupulatnie sporz\u0105dzone Metryki \u2013 J\u00f3zefi\u0144ska (1788) i Franciszka\u0144ska (1820), kt\u00f3re nie wymieniaj\u0105 ratusza, a tak\u017ce mapa katastralna z 1850 r. z niezabudowanym rynkiem. W ostatnim dziesi\u0119cioleciu XIX w. zamontowano o\u015bwietlenie naftowe. W 1900 r. wielki po\u017car centralnej cz\u0119\u015bci Mielca strawi\u0142 zdecydowan\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 drewnianych dom\u00f3w, m.in. zabudow\u0119 podcieniow\u0105 przy rynku. W 1901 r. uchwa\u0142\u0105 Wydzia\u0142u Powiatowego postanowiono, \u017ce w rynku i \u015br\u00f3dmie\u015bciu mog\u0105 by\u0107 budowane domy murowane, a do tego w rynku wy\u0142\u0105cznie pi\u0119trowe. Zakazano budowy w tym rejonie tzw. bocznych budynk\u00f3w z drewna. Ju\u017c w pierwszym dziesi\u0119cioleciu XX w. zbudowano wi\u0119kszo\u015b\u0107 budynk\u00f3w, a najbardziej reprezentacyjn\u0105 sta\u0142a si\u0119 pierzeja p\u00f3\u0142nocna. Zmieniono o\u015bwietlenie, montuj\u0105c w 1908 r. latarnie gazowe. Wkr\u00f3tce tak\u017ce zako\u0144czono budow\u0119 dom\u00f3w w pierzejach wschodniej i zachodniej. Ozdob\u0105 centrum miasta sta\u0142a si\u0119 kamienica z kopu\u0142\u0105, zbudowana w 1904 r. dla rodziny Jana \u0141ojczyka. Jedynie pierzeja po\u0142udniowa jeszcze w latach 30. by\u0142a niekompletna. Funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego targowiska miasta zachowa\u0142 rynek do lat 30. XX w. Setki lat handlowano na nim zwierz\u0119tami i \u017cywno\u015bci\u0105, cz\u0119sto z woz\u00f3w, przy kt\u00f3rym sta\u0142y konie. (Potwierdzaj\u0105 to fotografie z r\u00f3\u017cnych lat.) Nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce po ka\u017cdym dniu targowym ten centralny plac miasta by\u0142 jednym wielkim \u015bmietniskiem, albo przy deszczowej pogodzie wielkim bajorem wydzielaj\u0105cym wielce nieprzyjemn\u0105 wo\u0144. O zapewnienie warunk\u00f3w sanitarnych tak\u017ce nie troszczono si\u0119 zbyt wiele, tote\u017c mno\u017cy\u0142y si\u0119 r\u00f3\u017cne choroby, a nawet wybucha\u0142y epidemie. Nie wszystkim to jednak przeszkadza\u0142o, zw\u0142aszcza handluj\u0105cym i w\u0142a\u015bcicielom licznych przy rynku lokali z alkoholem, w kt\u00f3rych pozostawiano przecie\u017c niema\u0142e sumy z utargu. Na Rynku odbywa\u0142y si\u0119 te\u017c manifestacje ch\u0142opskie, niekiedy z udzia\u0142em lider\u00f3w ruchu ludowego w Polsce, m.in. Wincentego Witosa. W lipcu 1938 r. na zlecenie burmistrza Franciszka Kazany, bez uzgodnienia z Rad\u0105 Miejsk\u0105, handel z Rynku zosta\u0142 przeniesiony na obrze\u017ca \u015ar\u00f3dmie\u015bcia. Teren uporz\u0105dkowano, a po przek\u0105tnej Rynku zbudowano chodniki oraz zasadzono drzewka i kwiaty. W czasie nieobecno\u015bci burmistrza 18 VII odby\u0142o si\u0119 posiedzenie Rady Miejskiej. W imieniu radnych prof. W. Kania wyrazi\u0142 votum nieufno\u015bci dla burmistrza i niemal wszyscy (poza wiceburmistrzem P. \u017belask\u0105 i K. Olszewskim) opu\u015bcili sal\u0119 obrad. Kilka kolejnych zawiadomie\u0144 o posiedzeniach zosta\u0142o przez radnych zignorowanych, ale gro\u017aba kolejnego rozwi\u0105zania Rady poskutkowa\u0142a i 24 VIII uda\u0142o si\u0119 przeprowadzi\u0107 posiedzenie. Burmistrz F. Kazana przeprosi\u0142 Rad\u0119 za podj\u0119cie prac na Rynku bez wcze\u015bniejszego uzyskania zgody, ale uczyni\u0142 to ze wzgl\u0119du \u201ena pilno\u015b\u0107 sprawy i bezinteresownie\u201d. T\u0142umaczenie przyj\u0119to. Handel na Rynek ju\u017c nie powr\u00f3ci\u0142, a centrum miasta wypi\u0119knia\u0142o. W okresie okupacji hitlerowskiej otrzyma\u0142 nazw\u0119 \u201eVictoria Platz\u201d. Tu cz\u0119sto stacjonowa\u0142y wojska niemieckie. 9 III 1942 r. na tym miejscu hitlerowcy zgromadzili \u017byd\u00f3w i st\u0105d wyprowadzili ich poza miasto, gdzie najs\u0142abszych rozstrzelali, a pozosta\u0142ych skierowali do oboz\u00f3w. Po II wojnie \u015bwiatowej Armia Radziecka urz\u0105dzi\u0142a na jego wschodniej cz\u0119\u015bci cmentarz swoich \u017co\u0142nierzy poleg\u0142ych o wyzwolenie Mielca w sierpniu 1944 r. W 1948 r. zw\u0142oki \u017co\u0142nierzy przeniesiono na specjalny Cmentarz \u017bo\u0142nierzy Radzieckich przy ul. Wolno\u015bci. Rynek, w tym samym roku nazwany placem gen. K. \u015awierczewskiego, systematycznie zadrzewiano i ukwiecano, pozostawiaj\u0105c drog\u0119 po przek\u0105tnej oraz dojazd do wszystkich pierzei. Od 1961 r., po umieszczeniu przystank\u00f3w MKS (miejskich i podmiejskich), stawa\u0142 si\u0119 coraz bardziej ruchliwy. Nat\u0119\u017cenie ruchu ko\u0142owego ros\u0142o z roku na rok, bowiem przek\u0105tna placu pozostawa\u0142a cz\u0119\u015bci\u0105 jedynej trasy tranzytowej przez Mielec z zachodu. W latach 80. ca\u0142a zabudowa zosta\u0142a obj\u0119ta opiek\u0105 konserwatorsk\u0105, a szereg kamieniczek wpisano do \u201eRejestru zabytk\u00f3w wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d. 28 II 1990 r. przywr\u00f3cono nazw\u0119 \u201eRynek\u201d. R\u00f3wnocze\u015bnie w latach 90. Rynek wypi\u0119knia\u0142, bowiem niemal wszystkie domy stoj\u0105ce wok\u00f3\u0142 niego otrzyma\u0142y nowe elewacje, za\u015b ulice i chodniki \u2013 nowe nawierzchnie z asfaltu i kostki brukowej. W ostatnim kwartale 2005 r. ruch tranzytowy przez przek\u0105tn\u0105 Rynku znacznie zel\u017ca\u0142, bowiem oddano do u\u017cytku Aleje Jana Paw\u0142a II, kt\u00f3re przej\u0119\u0142y wi\u0119kszo\u015b\u0107 ruchu ko\u0142owego w tej cz\u0119\u015bci miasta. W ramach rewitalizacji Starego Mielca w 2011 r. zako\u0144czono przebudow\u0119 i modernizacj\u0119 rynku, m.in. w jego centrum zbudowano fontann\u0119. Oficjalne oddanie rynku do u\u017cytku nast\u0105pi\u0142o 4 IX 2011 r. w czasie plenerowego widowiska \u201eMielecki Rynek otwarty na XXI wiek\u201d w wykonaniu Chor\u0105gwi Rycerstwa Ziemi Sandomierskiej (cz\u0119\u015b\u0107 historyczna) oraz czo\u0142owych polskich artyst\u00f3w operowych i zespo\u0142u \u201eStrauss Ensemble\u201d. 23 XII 2014 r. w po\u0142udniowo-wschodniej cz\u0119\u015bci Rynku umieszczono rze\u017ab\u0119 Gryfa, dla upami\u0119tnienia za\u0142o\u017cycieli Mielca \u2013 rycerzy z rodu Gryfit\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYNEK RZOCHOWSKI<\/strong>, funkcjonuj\u0105cy do dzi\u015b czworoboczny rynek w centrum osiedla Rzoch\u00f3w powsta\u0142 zapewne w pierwszych latach tworzenia si\u0119 miasta Rzoch\u00f3w, a wi\u0119c w latach 80. XIV w. P\u00f3\u017aniejsze dokumenty potwierdzaj\u0105 istnienie rynku i kilku ulic biegn\u0105cych od niego w r\u00f3\u017cnych kierunkach. Obok przechodzi\u0142 te\u017c trakt sandomierski, prowadz\u0105cy na p\u00f3\u0142noc i po\u0142udnie. Na nim odbywa\u0142y si\u0119 jarmarki, wed\u0142ug dokumentu kr\u00f3la Zygmunta Starego z 1527 r. trzy w roku: na \u015bw. Stanis\u0142awa (8 V), na Bo\u017ce Cia\u0142o i na \u015bw. Stanis\u0142awa (29 IX) oraz cotygodniowe targi. W dokumentach, kt\u00f3re \u015bwiadcz\u0105 o \u017cywej dzia\u0142alno\u015bci w\u0142adz miejskich, nie wspomina si\u0119 o ratuszu na rynku, ale z kolei w przekazach ustnych jeszcze do niedawna wspominano o nim, cho\u0107 podobno mia\u0142 by\u0107 ma\u0142o okaza\u0142y. By\u0107 mo\u017ce jego funkcj\u0119 pe\u0142ni\u0142 wspominany pod koniec XVII w. \u201eDom W\u00f3jtowski\u201d. Zniszczenia po najazdach obcych wojsk i po\u017cary sprawi\u0142y, \u017ce domy i inne obiekty przy rynku by\u0142y wielokrotnie na nowo budowane. Ju\u017c w naszych czasach rozebrano okaza\u0142e niegdy\u015b, ale p\u00f3\u017aniej mocno podniszczone drewniane budynki Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej i przedszkola, a zbudowano okaza\u0142y budynek wielofunkcyjny w po\u0142udniowo-wschodniej pierzei. Dominant\u0105 rynku w ostatnich kilkudziesi\u0119ciu latach latach jest figura Matki Bo\u017cej, ustawiona w 1912 r. w jego rogu, a w 1930 r. na \u015brodku. Wtedy te\u017c ogrodzono j\u0105 i obsadzono drzewami. Na pocz\u0105tku lat 90. wykonano asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 ulicy biegn\u0105cej wok\u00f3\u0142 Rynku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nazw\u0119: RYNEK RZOCHOWSKI nadano 28 II 1990 r., odr\u00f3\u017cniaj\u0105c go od RYNKU w centrum Starego Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYNIEWICZ ANTONI,<\/strong>\u00a0urodzony 14 IX 1881 r. w Mielcu, syn Tomasza i Julii ze Staniszewskich. Ucze\u0144 III Gimnazjum Klasycznego w Krakowie z matur\u0105 zdan\u0105 w Gimnazjum w Bochni w 1900 r. Odby\u0142 roczn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Wiedniu, a nast\u0119pnie podj\u0105\u0142 studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. Po uzyskaniu stypendium rz\u0105dowego studiowa\u0142 na Uniwersytecie w Wiedniu, a nast\u0119pnie na paryskiej Sorbonie. W 1906 r. zda\u0142 egzamin na nauczyciela j\u0119zyka polskiego i francuskiego w szko\u0142ach \u015brednich. Dwa latach p\u00f3\u017aniej uzyska\u0142 stopie\u0144 naukowy doktora na Uniwersytecie Lwowskim. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1905 r. w Wy\u017cszej Szkole Realnej w Stanis\u0142awowie. W latach 1907-1909 pracowa\u0142 w gimnazjum w \u015aniatyniu, a w latach 1909-1914 uczy\u0142 w II Szkole Realnej we Lwowie. W tym okresie opublikowa\u0142 m.in.\u00a0\u201eListy\u201d Krasickiego. Szkic krytyczno-por\u00f3wnawczy (w Sprawozdaniu Dyrekcji c.k. Wy\u017cszej Szko\u0142y Realnej w Stanis\u0142awowie za rok 1906\/7), Nowe obja\u015bnienie tytu\u0142u \u201eAnhellego\u201d<\/em>\u00a0(w \u201ePami\u0119tniku Literackim\u201d z 1909 r.) W zwi\u0105zku z wybuchem I wojny \u015bwiatowej zosta\u0142 powo\u0142any (w randze porucznika) do 36 pu\u0142ku pospolitego ruszenia wojsk austriackich. Nied\u0142ugo potem zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli rosyjskiej. Przy pomocy Komitetu Polskiego w Kijowie otrzyma\u0142 status uchod\u017acy i zamieszka\u0142 w Kijowie. Uczy\u0142 w polskim gimnazjum \u017ce\u0144skim, a nast\u0119pnie w latach 1917-1919 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora m\u0119skiego gimnazjum \u201eMacierzy Polskiej\u201d w Kijowie. Jako cz\u0142onek Wydzia\u0142u O\u015bwiatowego przy Komitecie Rady Okr\u0119gowej Kijowskiej Polskich Towarzystw Pomocy Ofiarom Wojny opracowa\u0142\u00a0Prowizoryczny program szk\u00f3\u0142 \u015brednich na Rusi.<\/em>\u00a0Dla polskich szk\u00f3\u0142 opracowa\u0142 i wyda\u0142\u00a0Pocz\u0105tkowy kurs historii \u015bredniowiecznej i nowo\u017cytnej ze szczeg\u00f3lnym uwzgl\u0119dnieniem dziej\u00f3w Polski<\/em>\u00a0(wyd. w 1919, 1920 i 1929). Ponadto pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w zarz\u0105dzie Polskiego Towarzystwa Nauczycielskiego w Kijowie. Od roku szkolnego 1919\/1920 pracowa\u0142 w II Szkole Realnej we Lwowie i w tym czasie opracowa\u0142 i wyda\u0142 Zwi\u0119z\u0142y podr\u0119cznik do nauki j\u0119zyka francuskiego<\/em> oraz Gramatyk\u0119 elementarn\u0105 j\u0119zyka francuskiego.<\/em> Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami by\u0142y m.in.: Gimnazjum Pa\u0144stwowe w Che\u0142mnie (1920-1921, dyrektor), Kuratorium Okr\u0119gu Szkolnego Pomorskiego (1921-1925, wizytator), Kuratorium Okr\u0119gu Szkolnego Wile\u0144skiego (1925-1927, kurator), Kuratorium Okr\u0119gu Szkolnego \u0141\u00f3dzkiego (1927-1929, kurator), Prywatne Gimnazjum M\u0119skie im. Edwarda Rontalera w Warszawie (1929-1934, dyrektor), Kuratorium Okr\u0119gu Szkolnego Pomorskiego w Toruniu (1937-1939, kurator). W 1930 i 1931 wyda\u0142 dwie szkolne lektury z j\u0119zyka francuskiego \u2013\u00a0Les femmes savantes<\/em>\u00a0Moliera i\u00a0Histoire de Charles XII<\/em> Woltera. Ponadto udziela\u0142 si\u0119 jako cz\u0142onek Wydzia\u0142u Szkolnego oraz Wydzia\u0142u Bibliotek i Oceny Ksi\u0105\u017cek Polskiej Macierzy Szkolnej. Podczas okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142 w Warszawie i bra\u0142 udzia\u0142 w tajnym nauczaniu w zakresie szko\u0142y \u015bredniej. 3 VIII 1944 r., w czasie powstania warszawskiego, zosta\u0142 zastrzelony przez Niemc\u00f3w przy domu, w kt\u00f3rym mieszka\u0142. Zosta\u0142 pochowany na Starych Pow\u0105zkach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYNIEWICZ JAN<\/strong>, urodzony 12 XII 1843 r. w Mielcu, syn Walentego i Anny z domu Stala. Uczestniczy\u0142 w powstaniu styczniowym 1863 r. Zmar\u0142 3 VIII 1905 r. w Nowym S\u0105czu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RYNIEWICZ JERZY<\/strong>, urodzony 14 II 1938 r. w Krakowie, syn Juliana i Marii z domu Zwo\u017any. Absolwent Technikum Mechanicznego MPM w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w) z tytu\u0142em technik mechanik. Po maturze w 1955 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do pracy w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisko technologa na Wydziale 52 (skrzydlarnia). W 1956 r., w zwi\u0105zku z uruchomieniem produkcji skrzyde\u0142 samolotu MIG-17, dosta\u0142 do obs\u0142ugi proces \u201emonta\u017cu skrzyd\u0142a w przyrz\u0105dzie og\u00f3lnego monta\u017cu\u201d. Dobra ocena wykonywanej pracy skutkowa\u0142a awansami na wy\u017csze stanowiska: starszego technologa, kierownika sekcji, kierownika dzia\u0142u du\u017cych zespo\u0142\u00f3w samolotu I\u0141, zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego technologa produkcji lotniczej, g\u0142\u00f3wnego technologa produkcji lotniczej, kierownika dzia\u0142u nowych technologii i in\u017cynierii materia\u0142owej, asystenta dyrektora naczelnego i administratora kontrakt\u00f3w. Odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Podoficerskiej Szkole Radiolokacji w Jeleniej G\u00f3rze (1961 r.), uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej (technologia budowy silnik\u00f3w) z tytu\u0142em in\u017cyniera mechanika (1983 r.) oraz studia na Politechnice Rzeszowskiej z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera (1988 r.). W 1995 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 oraz podj\u0105\u0142 prac\u0119 w s\u0142u\u017cbie dyrektora finansowego Zak\u0142adu Lotniczego w zakresie analiz techniczno-ekonomicznych. Od 2000 r. do 2003 r. pracowa\u0142 w firmie Pinnacle Consulting (Jonathana Sipe) na stanowiskach kierownika Teamu i g\u0142\u00f3wnego technologa przy wdra\u017caniu do Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych produkcji cz\u0119\u015bci i podzespo\u0142\u00f3w samolot\u00f3w RJ BEA-146 i Hawk, zlecanej przez BAe Systems. Nale\u017ca\u0142 do SIMP. By\u0142 autorem wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. W latach 1988-1990 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 radnego Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 1 V 2014 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYNIEWICZ J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony w 1754 r. Cechmistrz w Mielcu w latach 90. Zmar\u0142 16 IV 1796 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym nad Wis\u0142ok\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYNIEWICZ MARIAN<\/strong>, urodzony 31 I 1896 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Marii z Trzmielowskich. Po uko\u0144czeniu 2 klas gimnazjalnych pracowa\u0142 w S\u0105dzie Powiatowym w Mielcu, a nast\u0119pnie w kancelarii adwokackiej. Wiosn\u0105 1915 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Legion\u00f3w Polskich i zosta\u0142 wcielony do VI batalionu I Brygady. W bitwie pod Klimontowem (1915 r.) odni\u00f3s\u0142 ci\u0119\u017ckie rany i do po\u0142owy 1917 r. by\u0142 leczony w szpitalach wojskowych. Ostatecznie zwolniono go z wojska jako inwalid\u0119. Otrzyma\u0142 prac\u0119 w Ekspozyturze Sekcji Opieki Ministerstwa Spraw Wojskowych, a nast\u0119pnie w Policji Pa\u0144stwowej w Mielcu. Przeprowadzi\u0142 si\u0119 do Rzeszowa i tam mianowano go kierownikiem Powiatowej Kasy Chorych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci, Krzy\u017cem Legionowym i Medalem 10-lecia Niepodleg\u0142o\u015bci. Zmar\u0142 8 I 1942 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu Pobitno w Rzeszowie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RYNIEWICZ MARIUSZ<\/strong>, urodzony 12 XII 1970 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Kubik. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1985 r. w WSK-PZL Mielec jako ucze\u0144 praktycznej nauki zawodu (frezer), a od 1988 r. pracowa\u0142 jako frezer w O\u015brodku Badawczo-Rozwojowym Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. W 1990 r. przeszed\u0142 na stanowisko pracownika obs\u0142ugi w Zak\u0142adzie Lotniczym PZL-Mielec (p\u00f3\u017aniej Sp. z o.o.), a od 1999 r. pracuje w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu. W 2002 r. uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla Doros\u0142ych przy Centrum Kszta\u0142cenia Ustawicznego im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 administracj\u0119 (specjalno\u015b\u0107: europeistyka) w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie (2005, licencjat) i administracj\u0119 (specjalno\u015b\u0107: administrowanie firm\u0105) w Wy\u017cszej Szkole Administracji i Zarz\u0105dzania w Przemy\u015blu (p\u00f3\u017aniej: Wy\u017csza Szko\u0142a Prawa i Administracji) Zamiejscowy Wydzia\u0142 Administracyjno-Prawny w Rzeszowie (2007, magister) oraz uko\u0144czy\u0142 studia w Gda\u0144skiej Fundacji Kszta\u0142cenia Mened\u017cer\u00f3w \u2013 Uniwersytet Gda\u0144ski, Rotterdam School of Management Erasmus, przy wsp\u00f3\u0142pracy z Centre Club w Warszawie, uzyskuj\u0105c w 2011 r. tytu\u0142: MBA (Master of Business Administration). W tym okresie pracowa\u0142 nadal w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu i zajmowa\u0142 stanowiska: referenta administracyjno-biurowego (2004-2005), lidera ds. Lean Manufacturing (2006-2008), specjalisty ds. Lean Manufacturing (2008-2010), a na pocz\u0105tku 2011 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Centrum Logistyki. Udziela si\u0119 te\u017c spo\u0142ecznie. W latach 2007-2011 przewodniczy\u0142 Radzie Rodzic\u00f3w Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Specjalnych, im. Janusza Korczaka w Mielcu, a od wrze\u015bnia 2011 r. jest zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego Rady Rodzic\u00f3w Specjalnego O\u015brodka Szkolno-Wychowawczego im. \u015aw. Jadwigi Kr\u00f3lowej w Mielcu. W 2010 r. i 2014 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYNIEWICZ STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 12 V 1917 r. w Maliniu, powiat mielecki. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1938 r. Po studiach teologicznych przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w kilku parafiach. W 1957 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w B\u0119dziemy\u015blu. W 1973 r. przeniesiono go do Chomranic, gdzie pocz\u0105tkowo by\u0142 wikariuszem ekonomem, a nast\u0119pnie proboszczem. W 1982 r. powierzono mu probostwo w Starej Jarz\u0105bce, ale w 1984 r. zrezygnowa\u0142 z tej funkcji i zamieszka\u0142 w Rzeszowie. Zmar\u0142 31 VIII 1987 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYNIEWICZ TOMASZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 w 1737 r., \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 oko\u0142o 1760 r. Pracowa\u0142 jako wikary w Kolbuszowej i w 1790 r. zosta\u0142 administratorem tej parafii. Od 2 I 1791 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii w Ple\u015bnej. 31 I 1794 r. przeniesiono go na probostwo w Rzochowie. Zmar\u0142 26 IV 1823 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYNIEWICZ TOMASZ<\/strong>, urodzony 17 XII 1842 r. w Mielcu, syn Szymona i Marianny z Go\u0142uchowskich. Nale\u017ca\u0142 do bogatszych mieszka\u0144c\u00f3w miasta. Prowadzi\u0142 firm\u0119 handluj\u0105ca trzod\u0105 chlewn\u0105. By\u0142 w\u0142a\u015bcicielem kilku realno\u015bci w Mielcu. W latach 1885-1900 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 burmistrza miasta Mielca. Zmar\u0142 10 III 1927 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RYSAK STEFAN,<\/strong> urodzony 11 IX 1950 r. w S\u0142upcu, syn Karola i J\u00f3zefy z domu Pagacz. Absolwent Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Tarnowie z matur\u0105 w 1969 r. W tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105. Miejsca zatrudnienia i zajmowane stanowiska:\u00a0 Pa\u0144stwowy O\u015brodek Maszynowy w Lubaszu (1969-1973, weryfikator cz\u0119\u015bci zamiennych i referent ds. zaopatrzenia, s\u0142u\u017cba wojskowa w latach 1970-1972), Wytw\u00f3rnia Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu (1973-1974, mechanik silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych), Powiatowy Zwi\u0105zek K\u00f3\u0142ek i Organizacji Rolniczych w Mielcu \u2013 przekszta\u0142cony w Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Tuszowie Narodowym (1974-1981, kierownik us\u0142ug warsztatowych w Maliniu), Wojew\u00f3dzki Zwi\u0105zek K\u00f3\u0142ek i Organizacji Rolniczych w Tarnowie (1981-1982, sekretarz GZKiOR w Szczucinie), Urz\u0105d Gminny w Szczucinie (1982-1983, inspektor ds. budownictwa), Urz\u0105d Gminy Wadowice G\u00f3rne (1983-1998, kierownik referatu budownictwa i komunikacji). W 1990 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Zawodowe Budownictwa Og\u00f3lnego w Krakowie, uzyskuj\u0105c uprawnienia do projektowania, nadzoru i kierowania robotami budowlanymi. W wyborach samorz\u0105dowych w 1998 r. zosta\u0142 wybrany na w\u00f3jta Gminy Wadowice G\u00f3rne i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 tak\u017ce w kadencjach: 2002-2006, 2006-2010 i 2010-2014. W tym czasie znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do zr\u00f3wnowa\u017conego rozwoju spo\u0142eczno-gospodarczego gminy, a zw\u0142aszcza pomy\u015blnej realizacji szeregu inwestycji. W latach 2015-2016 pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Us\u0142ug Wodnych w Woli Rz\u0119dzi\u0144skiej na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora zak\u0142adu ds. pozyskiwania funduszy unijnych, a we wrze\u015bniu 2016 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Od m\u0142odo\u015bci aktywnie dzia\u0142a\u0142 w organizacjach spo\u0142ecznych. W latach 1969-1982 nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej w S\u0142upcu i by\u0142 zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Gminnego ZMW w Szczucinie, a w latach 1978-1984 \u2013 radnym Gminnej Rady Narodowej w Szczucinie. W latach 90. z Leszkiem Deptu\u0142\u0105 i Janem Bigd\u0105 tworzyli struktury Polskiego Stronnictwa Ludowego w Gminie Wadowice G\u00f3rne. By\u0142 cz\u0142onkiem Podkarpackiej Okr\u0119gowej Izby In\u017cynier\u00f3w Budownictwa w Rzeszowie. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w Ochotniczych Stra\u017cach Po\u017carnych. Pe\u0142ni\u0142 funkcje prezesa Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Gminnego Zwi\u0105zku OSP w Wadowicach G\u00f3rnych i cz\u0142onka Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego ZOSP w Mielcu. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. uzyska\u0142 mandat radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2018-2023. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem \u201ePro Memoria\u201d, Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d, Odznak\u0105 im. Wincentego Witosa, Medalem im. Boles\u0142awa Chomicza, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Ludowych Zespo\u0142\u00f3w Sportowych, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Podkarpackiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej oraz tytu\u0142em „Zas\u0142u\u017cony dla Gminy Wadowice G\u00f3rne”. Zmar\u0142 30 VIII 2024 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RYSIEWICZ PIOTR,<\/strong> urodzony 17 VII 1983 r. w Mielcu, syn Jana i Teresy z domu Kopera. Absolwent Liceum Ekonomicznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu (technik ekonomista) z matur\u0105 w 2002 r. Uko\u0144czy\u0142 PSM I i II st. w Mielcu oraz Akademi\u0119 Muzyczn\u0105 w Krakowie (Wydzia\u0142 Instrumentalny, specjalno\u015b\u0107 \u2013 waltornia) z tytu\u0142em magistra sztuki. W latach 2008-2016 pracowa\u0142 jako muzyk orkiestry symfonicznej Opery Krakowskiej w Krakowie. Wyst\u0119powa\u0142 w\u00f3wczas z czo\u0142owymi \u015bpiewakami polskiej i \u015bwiatowej sceny, m.in. solistami Metropolitan Opery w Nowym Yorku: Aleksandr\u0105 Kurzak, Piotrem Becza\u0142\u0105 i Mariuszem Kwietniem. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wieloma orkiestrami symfonicznymi, d\u0119tymi i kameralnymi, g\u0142\u00f3wnie z Krakowa i terenu Polski po\u0142udniowej. Uczestniczy\u0142 jako muzyk w licznych spektaklach, koncertach, projektach muzycznych i telewizyjnych oraz nagraniach z udzia\u0142em wielu gwiazd estrady. Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu tourn\u00e9e artystycznych, m.in. w Niemczech (z Polish Art. Philharmony), Szwajcarii i Niemczech (z Orkiestr\u0105 Opery \u015al\u0105skiej), Finlandii, S\u0142owacji, Kuwejcie i\u00a0 na Ukrainie. Ponadto w 2015 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na Wydziale Zarz\u0105dzania i Komunikacji Spo\u0142ecznej (kierunek \u2013 zarz\u0105dzanie w o\u015bwiacie) Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. R\u00f3wnie\u017c w 2015 r. zosta\u0142 zatrudniony w Domu Kultury w Przec\u0142awiu jako instruktor muzyki i dyrygent M\u0142odzie\u017cowej Orkiestry Gminy Przec\u0142aw. Od 2016 r. pracuje tak\u017ce w PSM I i II st. im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu jako nauczyciel w klasie waltorni i dyrygent szkolnej orkiestry d\u0119tej, a ponadto od 2017 r. jest zatrudniony w ZPSM im. prof. K. Pendereckiego w D\u0119bicy, r\u00f3wnie\u017c jako nauczyciel w klasie waltorni i dyrygent szkolnej orkiestry d\u0119tej. Z prowadzonymi orkiestrami odnosi licz\u0105ce si\u0119 sukcesy, m.in. orkiestra d\u0119ta PSM w Mielcu zdoby\u0142a 1. Nagrod\u0119 na International Music Competition w Belgradzie (Serbia). Tak\u017ce jego wychowankowie zdobywaj\u0105 liczne nagrody w konkursach instrument\u00f3w d\u0119tych blaszanych, a uczennica Patrycja Kolis (waltornia) wyst\u0105pi\u0142a w koncercie \u201eM\u0142odzi Wirtuozi\u201d na Zamku Kr\u00f3lewskim w Warszawie oraz otrzyma\u0142a Stypendium Albertusowe w Mielcu. W 2021 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Kompozycji, Dyrygentury, Teorii i Edukacji Muzycznej (specjalno\u015b\u0107 \u2013 dyrygentura symfoniczno-operowa) Akademii Muzycznej im. K. Szymanowskiego w Katowicach. Uhonorowany Br\u0105zowym Medalem „Za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119”.<\/p>\r\n

\"\"RYSZ MAGDALENA ROZALIA (z domu GRUSZECKA),<\/b> urodzona 5 X 1985 r. w Mielcu, c\u00f3rka Leszka i Ireny z domu Osmola. Absolwentka Liceum Muzycznego w Tarnowie z matur\u0105 w 2004 r. Studia na Wydziale Wokalno-Instrumentalnym (kierunek \u2013 instrumentalistyka, specjalno\u015b\u0107 \u2013 gra na skrzypcach) Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach uko\u0144czy\u0142a w 2010 r. z tytu\u0142em magistra sztuki. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 2006 r. w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I st. w Tarnobrzegu i pracowa\u0142a tam do 2018 r.\u00a0 W 2007 r. zosta\u0142a zatrudniona tak\u017ce w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I i II st. im. Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza w Mielcu i w tej plac\u00f3wce pracuje nadal jako nauczyciel gry na skrzypcach. W dorobku pedagogicznym ma uczni\u00f3w \u2013 laureat\u00f3w konkurs\u00f3w regionalnych, og\u00f3lnopolskich i mi\u0119dzynarodowych. (M.in. w 2011 r. podczas II International Violin Festival T\u00f6r\u00f6kszentmikl\u00f3s na W\u0119grzec Zuzanna Trzaska zdoby\u0142a I miejsce, a Wojciech Tulik \u2013 III. W II Og\u00f3lnopolskim Festiwalu Skrzypcowym dla uczni\u00f3w szk\u00f3\u0142 muzycznych I i II st. w Kielcach w 2012 r.\u00a0 Karolina Janocha zdoby\u0142a III miejsce.) Wielu jej uczni\u00f3w kontynuuje nauk\u0119 gry na skrzypcach w wy\u017cszych szko\u0142ach muzycznych i zasila r\u00f3\u017cne orkiestry oraz uczy gry na skrzypcach w szko\u0142ach muzycznych. Poza prac\u0105 nauczycielsk\u0105 od 2001 r. gra\u0142a (z przerwami) w Mieleckiej Orkiestrze Kameralnej, a nast\u0119pnie w Mieleckiej Orkiestrze Symfonicznej. Od wrze\u015bnia 2025 r. jest koncertmistrzem tej orkiestry. Zasiada te\u017c w jury r\u00f3\u017cnych konkurs\u00f3w wokalnych i instrumentalnych. Zosta\u0142a uhonorowana Br\u0105zowym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119 oraz wieloma Nagrodami Dyrektora PSM I i II st. w Mielcu i Dyrektora PSM I st. w Tarnobrzegu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RY\u015a BO\u017bENA LIDIA (po m\u0119\u017cu PAZDRO)<\/strong>, urodzona 18 X 1964 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Anny z domu Machnik. Uko\u0144czy\u0142a Technikum Mechaniczne w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w), matur\u0119 zda\u0142a w 1985 r. Po maturze zosta\u0142a zatrudniona w WSK na Wydziale Lotniczym jako robotnik obs\u0142ugi w kom\u00f3rkach organizacyjnych tzw. gospodarki narz\u0119dziowej, a od 1995 r. do 2000 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika wypo\u017cyczalni narz\u0119dziowej w Zak\u0142adzie Lotniczym \u201ePZL-Mielec\u201d. Od 2000 r. pracuje jako technolog w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych. W latach 1980-1986, jako zawodniczka Aeroklubu Mieleckiego, uprawia\u0142a sporty lotnicze. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142a kurs spadochronowy i szybowcowy w Aeroklubie Mieleckim. Jako szybowniczka uzyska\u0142a III klas\u0119 i lata\u0142a na szybowcach \u201eBocian\u201d i Mucha\u201d. Przez kolejne lata skupi\u0142a si\u0119 jednak na intensywnym trenowaniu spadochroniarstwa (uzyska\u0142a I klas\u0119 zawodnicz\u0105), a tak\u017ce innych konkurencji wchodz\u0105cych w sk\u0142ad wieloboju spadochronowego. W VII i VIII Mistrzostwach Polski w Wieloboju Spadochronowym, zorganizowanych w Mielcu w 1985 i 1986 r., wywalczy\u0142a dwukrotnie wicemistrzostwo Polski. W latach 1984-1986 nale\u017ca\u0142a do kadry narodowej w wieloboju spadochronowym, ale musia\u0142a zrezygnowa\u0107 z dalszej kariery ze wzgl\u0119d\u00f3w rodzinnych. Og\u00f3\u0142em wykona\u0142a oko\u0142o 700 skok\u00f3w spadochronowych w zawodach wyczynowych i r\u00f3\u017cnego typu pokazach lotniczych. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Spadochronow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RY\u015a BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 13 XII 1931 r. w Rudzie, powiat mielecki, syn Jana i Bronis\u0142awy z domu Kapustka. Absolwent Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego (aktualnie I LO) w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142 w 1951 r. Studia I stopnia w zakresie gospodarki komunalnej na Wydziale Przemys\u0142u Szko\u0142y G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1955 r., a nast\u0119pnie studiowa\u0142 polityk\u0119 gospodarcz\u0105 na Wydziale Finans\u00f3w i Statystyki i w 1960 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1957 r. w Przedsi\u0119biorstwie Geologicznym w Warszawie jako zast\u0119pca kierownika Wydzia\u0142u Planowania, a w 1958 r. przeszed\u0142 do Urz\u0119du Miasta st. Warszawy i do 1973 r. pracowa\u0142 na stanowiskach: sekretarza, wiceprzewodnicz\u0105cego i przewodnicz\u0105cego Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa-Mokot\u00f3w. Odby\u0142 studia doktoranckie w Wy\u017cszej Szkole Nauk Spo\u0142ecznych w Warszawie i w 1972 r. na podstawie rozprawy\u00a0Rozw\u00f3j przemys\u0142u Mokotowa w okresie 25-lecia<\/em>\u00a0otrzyma\u0142 w WSNS w Warszawie stopie\u0144 doktora nauk spo\u0142ecznych. W latach 1973-1977 jako pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych sprawowa\u0142 funkcj\u0119 konsula polskiego w Belgradzie. Po powrocie do kraju pracowa\u0142 w Polskiej Akademii Nauk jako adiunkt w Instytucie Kraj\u00f3w Socjalistycznych (1977-1984) oraz docent w tym\u017ce Instytucie (1984-1990) i pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika Pracowni Kraj\u00f3w Ba\u0142ka\u0144skich (1982-1987) oraz kierownika Zak\u0142adu Analiz Kraj\u00f3w Socjalistycznych (1987-1990). W 1983 r. na podstawie rozprawy habilitacyjnej \u00a0Rozw\u00f3j polsko\u2013jugos\u0142owia\u0144skich stosunk\u00f3w gospodarczych,<\/em>\u00a0uchwa\u0142\u0105 Rady Naukowej Instytutu Historii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu otrzyma\u0142 stopie\u0144 naukowy doktora habilitowanego. W 1990 r. zosta\u0142 mianowany profesorem nadzwyczajnym nauk humanistycznych, a w 1995 r. \u2013 profesorem zwyczajnym. W latach 1990-1999 pracowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Kielcach jako kierownik Katedry Administracji na Wydziale Zarz\u0105dzania i Administracji, ponadto by\u0142 cz\u0142onkiem Senatu (1995-1998). R\u00f3wnocze\u015bnie w latach 1993-2008 by\u0142 pracownikiem naukowo-dydaktycznym Mazowieckiej Wy\u017cszej Szko\u0142y Humanistyczno-Pedagogicznej w \u0141owiczu i pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje prodziekana Wydzia\u0142u Humanistycznego (1994-1995) i dziekana Wydzia\u0142u Zarz\u0105dzania i Marketingu (1995-2008). Od 2008 r. jest profesorem zwyczajnym w Wy\u017cszej Szkole Mened\u017cerskiej w Warszawie. Ponadto w latach 2008-2010 by\u0142 pracownikiem dydaktyczno-pedagogicznym w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej TMP w Warszawie. Przez wiele lat udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w Towarzystwie Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci, Polskim Komitecie Pomocy Spo\u0142ecznej i Radzie Programowej \u201eNowego Tygodnika Popularnego\u201d oraz jako przewodnicz\u0105cy Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Stowarzyszenia Ligi Polska-Jugos\u0142awia, maj\u0105cego na \u00a0celu przywr\u00f3cenie przyjaznych stosunk\u00f3w mi\u0119dzy narodem polskim i narodami pa\u0144stw postjugos\u0142owia\u0144skich (od 1977 r.). By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Mazowieckiego O\u015brodka Bada\u0144 Naukowych im. S. Herbsta. Dotychczasowy dorobek naukowy stanowi 137 pozycji, w tym: 38 rozpraw monograficznych, 57 prac popularnonaukowych, 27 recenzji i 15 ksi\u0105\u017cek, m.in.\u00a0Jugos\u0142owia\u0144ski system samorz\u0105dowy<\/em>\u00a0(1986),\u00a0Rozw\u00f3j polsko-jugos\u0142owia\u0144skich stosunk\u00f3w gospodarczych<\/em>\u00a0(1988),\u00a0Pocz\u0105tek ko\u0144ca systemu spo\u0142eczno-politycznego w krajach Europy \u015arodkowo-Wschodniej<\/em>\u00a0(1990),\u00a0Wydarzenia spo\u0142eczno-polityczne w krajach Europy \u015arodkowo-Wschodniej<\/em>\u00a0(1992),\u00a0Organizacja i zarz\u0105dzanie<\/em>\u00a0(1992),\u00a0Przemiany samorz\u0105dowe w Polsce w latach 1989-1994 (<\/em>1995),\u00a0Historia gospodarcza \u015bwiata od II wojny \u015bwiatowej do czas\u00f3w najnowszych<\/em>\u00a0(2009),\u00a0Za Wielkim Murem<\/em>\u00a0(2011). Autor 42 hase\u0142 w Wielkiej Encyklopedii Powszechnej oraz t\u0142umaczenia m.in. dwutomowej powie\u015bci historycznej Radovana Samard\u017ci\u0107ia\u00a0Mehmed Sokolovi\u0107<\/em>\u00a0z j\u0119zyka serbochorwackiego na polski (1982). By\u0142 promotorem kilku doktor\u00f3w i kilkuset magistr\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Br\u0105zowym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u00a0m. st. Warszawy, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 ZIW, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PKPS i Odznak\u0105 Przyjaciel Dziecka TPD oraz Nagrod\u0105 Serbskiej Akademii Nauk za t\u0142umaczenia dzie\u0142 literatury serbskiej na j\u0119zyk polski i Nagrod\u0105 Sekretarza PAN za dorobek naukowy. Zmar\u0142 11 VI 2019 r. Pochowany na cmentarzu w Micha\u0142owicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RY\u015a W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 15 IX 1937 r. w Rudzie, pow. mielecki, syn J\u00f3zefa i Anieli z domu Dolot. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1967 r. Od 1952 r. pracowa\u0142 w WSK, pocz\u0105tkowo na Wydziale 41 jako \u015blusarz blacharz, a nast\u0119pnie w Zak\u0142adzie Lotniczym w plac\u00f3wkach gospodarki narz\u0119dziowej na stanowiskach: technologa, starszego technologa i kierownika sekcji. W 1992 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 pasjonowa\u0142 si\u0119 spadochroniarstwem, najpierw jako zawodnik, a p\u00f3\u017aniej \u2013 instruktor Aeroklubu Mieleckiego. Kurs przygotowawczy spadochronowy odby\u0142 w 1954 r., a pierwszy skok wykona\u0142 11 V 1955 r. W 1955 r. uczestniczy\u0142 te\u017c w kursie w Centrum Wyszkolenia Spadochronowego Ligi Przyjaci\u00f3\u0142 \u017bo\u0142nierza w Nowym Targu, po kt\u00f3rym otrzyma\u0142 II klas\u0119 skoczka spadochronowego. W tym roku uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce kurs w Szkole Szybowcowej w L\u0119borku i uzyska\u0142 uprawnienia pilota szybowcowego III klasy. Lata\u0142 g\u0142\u00f3wnie na szybowcach \u201eBocian\u201d i \u201eMucha\u201d. W latach 50. i 60. kilkakrotnie startowa\u0142 w Spadochronowych Mistrzostwach Polski, zajmuj\u0105c m.in. 6. miejsce w 1957 r. w Strzebielinie Morskim. By\u0142 cz\u0142onkiem kadry narodowej. 10 X 1961 r. ustanowi\u0142 indywidualny rekord Polski w skoku nocnym z 600 m z natychmiastowym otwarciem spadochronu na celno\u015b\u0107 l\u0105dowania \u2013 11,3 m. (Rekord ten przetrwa\u0142 do dzi\u015b, poniewa\u017c ze wzgl\u0119du na bezpiecze\u0144stwo zakazano p\u00f3\u017aniej nocnych skok\u00f3w tego typu.) Ponadto trzykrotnie uczestniczy\u0142 w ustanowieniu grupowych rekord\u00f3w Polski: skoku dziennym z natychmiastowym otwarciem spadochron\u00f3w z wysoko\u015bci 5350 m (18 X 1959 r., wsp\u00f3lnie ze Stefanem Furmaniakiem, Henrykiem Hyl\u0105 i Franciszkiem Bujaczem), skoku na celno\u015b\u0107 l\u0105dowania z natychmiastowym otwarciem spadochron\u00f3w z wysoko\u015bci 1500 m, wynikiem 80,06 m (2 VI 1960 r., z S. Furmaniakiem i F. Bujaczem) oraz w skoku z wysoko\u015bci 5900 m z op\u00f3\u017anionym otwarciem spadochron\u00f3w, po 93 sekundach (26 X 1968 r.). Poza skokami wyczynowymi wielokrotnie uczestniczy\u0142 w r\u00f3\u017cnego rodzaju pokazach lotniczych i pokazach propaguj\u0105cych spadochroniarstwo. Startowa\u0142 do 1975 r., wykonuj\u0105c \u0142\u0105cznie 726 skok\u00f3w. W latach 1962-1975 pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w Aeroklubie Mieleckim jako instruktor spadochronowy. Wyszkoli\u0142 kilkuset skoczk\u00f3w spadochronowych. By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w i organizator\u00f3w Og\u00f3lnopolskiego Nowoczesnego Pi\u0119cioboju Spadochronowego, rozgrywanego corocznie w Mielcu w latach 1967-1978 (12 razy), a od 1979 r. \u2013 wykszta\u0142conych z tych zawod\u00f3w Mistrzostw Polski w Wieloboju Spadochronowym (od 1979 r.). W 1994 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem XXXVI Oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Polskich Spadochroniarzy w Mielcu. Przez dwie kadencje pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa, a nast\u0119pnie wyr\u00f3\u017cniono go tytu\u0142em Honorowego Prezesa Oddzia\u0142u. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Klubu Senior\u00f3w Lotnictwa w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Spadochronow\u0105, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142otym Odznaczeniem im. Janka Krasickiego, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Lotnictwa Sportowego\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Aeroklubu PRL\u201d, Medalem 50-lecia Lotnictw a Sportowego . By\u0142 te\u017c laureatem \u201eB\u0142\u0119kitnych Skrzyde\u0142\u201d \u2013 honorowego wyr\u00f3\u017cnienia czasopisma \u201eSkrzydlata Polska\u201d. Zmar\u0142 6 I 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RYZIENSKI MACIEJ<\/strong>, kantor ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza w Mielcu w latach 1712-1726. Prawdopodobnie by\u0142 te\u017c nauczycielem w mieleckiej szkole.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RZADKOWSKI APOLINARY BERNARD<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 23 lipca 1940 r. w Pu\u0142tusku. Jego rodzicami byli Bonifacy i Stanis\u0142awa z Zakrzewskich. W rodzinnym mie\u015bcie ucz\u0119szcza\u0142 do szko\u0142y podstawowej i liceum og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego oraz nale\u017ca\u0142 do Klubu Wodnego LP\u017b. Studia na Wydziale In\u017cynierii Sanitarnej i Wodnej Politechniki Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1964 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera budownictwa wodnego. W czasie studi\u00f3w by\u0142 cz\u0142onkiem Zrzeszenia Student\u00f3w Polskich i Akademickiego Zwi\u0105zku Sportowego. 26 IV 1965 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisku konstruktora. Z dniem 1 X 1967 r. przeszed\u0142 do zespo\u0142u projektant\u00f3w w Przedsi\u0119biorstwie Projektowo-Technologicznym Przemys\u0142u Silnik\u00f3w Spalinowych \u201eDelpor\u201d Krak\u00f3w \u2013 Pracownia Terenowa w Mielcu. Od 16 VI 1968 r. do 30 VI 1990 r. pracowa\u0142 w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym, pe\u0142ni\u0105c szereg odpowiedzialnych funkcji, m.in.: g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera, g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera ds. rejonu tarnobrzeskiego, kierownika \u2013 g\u0142\u00f3wnego projektanta pracowni projektowej (1971-1976), kierownika dzia\u0142u przygotowania produkcji, pierwszego zast\u0119pcy dyrektora przedsi\u0119biorstwa i dyrektora przedsi\u0119biorstwa (1985-1990). Wni\u00f3s\u0142 istotny wk\u0142ad w przygotowanie i realizacj\u0119 niemal wszystkich wa\u017cniejszych zada\u0144 MPB w Mielcu, m.in. w budow\u0119 osiedli: M. Kopernika, S. \u017beromskiego, J. Krasickiego (p\u00f3\u017aniej Lotnik\u00f3w), W. Szafera i Smoczka. Wspiera\u0142 te\u017c budow\u0119 mieleckich ko\u015bcio\u0142\u00f3w: Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy i Ducha \u015awi\u0119tego. Innymi wi\u0119kszymi przedsi\u0119wzi\u0119ciami, w kt\u00f3re by\u0142 zaanga\u017cowany, by\u0142y budowy: Huty Katowice oraz r\u00f3\u017cnych obiekt\u00f3w w NRD, ZSRR i Libii. W latach 1990-1992 prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 w Radomy\u015blu Wielkim, nast\u0119pnie by\u0142 kierownikiem kontraktu w PUW \u201eEnergopol-Wsch\u00f3d\u201d Sp. z o.o. w Lublinie, a w latach 1996-1997 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa ds. inwestycyjnych CHU \u201ePasa\u017c\u201d Sp. z o.o. w Mielcu. W maju 1997 r. obj\u0105\u0142 stanowisko kierownika Oddzia\u0142u Architektury i Nadzoru Budowlanego w Urz\u0119dzie Rejonowym w Mielcu, a w 1999 r. zosta\u0142 dyrektorem Wydzia\u0142u Architektury i Budownictwa w Starostwie Powiatowym w Mielcu. 31 VII 2005 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Otrzyma\u0142 liczne wyr\u00f3\u017cnienia, m.in.: Srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi, Medal 40-lecia Polski Ludowej, Srebrny Medal za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, Srebrny Medal za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa oraz odznaki resortowe: Polskiego Zwi\u0105zku In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w, Zas\u0142u\u017cony dla Budownictwa i Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych, Przoduj\u0105cy Drogowiec i Budowniczy Huty Katowice. By\u0142 porucznikiem rezerwy Wojska Polskiego i cz\u0142onkiem Rejonowego Klubu Strzeleckiego LOK w Mielcu. Zmar\u0142 31 stycznia 2011 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

RZ\u0104DZKA\u00a0 JOANNA,<\/b> urodzona 8 XII 1994 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mieczys\u0142awa i Renaty z domu Smykla. Absolwentka Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu (kierunek \u2013 technik \u017cywienia i gospodarstwa domowego) z matur\u0105 w 2015 r. W 2021 r. za\u0142o\u017cy\u0142a Lyss Studio Pole Dance Joanna Rz\u0105dzka w Mielcu. Jest jego w\u0142a\u015bcicielk\u0105 i trenerk\u0105 Pole Dance \u2013 dyscypliny sportowo-artystycznej, b\u0119d\u0105cej ta\u0144cem na rurze, ale z elementami akrobatyki, gimnastyki i ta\u0144ca wsp\u00f3\u0142czesnego. Indywidualnie osi\u0105gn\u0119\u0142a w latach 2024 i 2025 r. szereg znacz\u0105cych sukces\u00f3w. Najwa\u017cniejsze to: *2024 r. \u2013 mistrzyni Polski IPSF Pole Sport, kat.\u00a0Elite 18+, finalistka Mistrzostw \u015awiata Pole & Aerial IPSF\u00a0w Szwecji; *2025 r. – mistrzyni Polski IPSF Aerial Hoop Sport, kat. Profesjonalistki 30+, mistrzyni Polski IPSF Aerial Pole Sport, kat. Profesjonalistki 30+, mistrzyni Polski IPSF w duetach Artistic Aerial Pole, kat. Profesjonalistki oraz kwalifikacja na Mistrzostwa \u015awiata Pole & Aerial IPSF w Argentynie, wicemistrzyni Polski IPSF w grupie Artistic Aerial Pole, kat.\u00a0PRO 14+, wicemistrzyni Polski IPSF w grupie Artistic Pole, kat.\u00a0PRO 14+, br\u0105zowa medalistka Mistrzostw Polski IPSF Pole Sport, kat.\u00a0Elite 30+.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZ\u0104DZKI JAN<\/strong>, urodzony w 1861 r. w Rz\u0119dzianowicach(?). By\u0142 jednym z pierwszych dzia\u0142aczy ludowych w powiecie mieleckim i wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Polskiego Stronnictwa Ludowego na tym terenie. Od 1908 r. do wybuchu wojny w 1914 r. by\u0142 radnym Rady Powiatowej w Mielcu. Jako wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy si\u0119 w\u0142o\u015bcianin w 1909 r. zosta\u0142 wybrany do trzyosobowego zarz\u0105du Towarzystwa Zaliczkowego w Mielcu. Zmar\u0142 w 1929 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZ\u0104DZKI J\u00d3ZEF,<\/strong>\u00a0urodzony 6 X 1895 r. w Rz\u0119dzianowicach, powiat mielecki, syn Jana i Zofii z domu Augustyn. Ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum w Mielcu. W trakcie nauki otrzyma\u0142 powo\u0142anie do wojska austriackiego i bra\u0142 udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej. Zosta\u0142 ranny w nog\u0119 i po uznaniu o niezdolno\u015bci do s\u0142u\u017cby wojskowej powr\u00f3ci\u0142 do mieleckiego gimnazjum. W 1918 r. zda\u0142 matur\u0119. Po uko\u0144czeniu w 1919 r. jednorocznego kursu handlowego w Akademii Handlowej w Krakowie zosta\u0142 zatrudniony jako lustrator w \u201eSpo\u0142em\u201d. W 1922 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Zak\u0142ad\u00f3w Wytw\u00f3rczych \u201eSpo\u0142em\u201d w Kielcach na stanowisko buchaltera, a w 1924 r. powierzono mu kierownictwo tych zak\u0142ad\u00f3w. Funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142 do 1944 r. W tym okresie doprowadzi\u0142 do rozwoju tej firmy, kt\u00f3ra w 1944 r. sk\u0142ada\u0142a si\u0119 ju\u017c z 10 zak\u0142ad\u00f3w. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej. Za niewykonanie polecenia wys\u0142ania artyku\u0142\u00f3w \u017cywno\u015bciowych do Niemiec zosta\u0142 aresztowany 27 IX 1944 r., a nast\u0119pnie wi\u0119ziony w obozach koncentracyjnych Gross-Rosen, Sachsenhausen, Oranienburg i Buchenwald. W tym ostatnim obozie zosta\u0142 wyzwolony przez wojsko ameryka\u0144skie 14 IV 1945 r. Po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej w Europie powr\u00f3ci\u0142 do Polski i zosta\u0142 zatrudniony w Zwi\u0105zku Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d w \u0141odzi, a w latach 1947-1952 pracowa\u0142 w \u201eSpo\u0142em\u201d w Warszawie na stanowiskach kierowniczych. W marcu 1952 r. zosta\u0142 zwolniony, prawdopodobnie ze wzgl\u0119du na pochodzenie \u201eku\u0142ackie\u201d, ale ju\u017c od kwietnia otrzyma\u0142 prac\u0119 w Centralnym Zwi\u0105zku Przemys\u0142u Cukrowniczego w Warszawie. Po \u201eodwil\u017cy pa\u017adziernikowej\u201d 1956 r. zosta\u0142 zrehabilitowany przez komisj\u0119 \u201eSpo\u0142em\u201d, ale pozosta\u0142 w bran\u017cy cukierniczej. Wyr\u00f3\u017cniono go m.in. Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego (1957) i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (1959). Zmar\u0142 17 VII 1963 r. Pochowany na Starych Pow\u0105zkach w Warszawie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZ\u0104DZKI J\u00d3ZEF,<\/strong>\u00a0urodzony 9 XI 1906 r. w Rz\u0119dzianowicach, powiat mielecki, syn Karola i Apolonii z domu Kr\u00f3wka. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) im. S. Konarskiego w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142 w 1927 r. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Studium Pedagogiczne w Krakowie. W czasie zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej (1928-1929) uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty nr 5 w Krakowie w stopniu plutonowego podchor\u0105\u017cego. Zawodowo pracowa\u0142 w szko\u0142ach powszechnych w powiecie ostro\u0142\u0119ckim, pocz\u0105tkowo jako nauczyciel, a nast\u0119pnie kierownik szko\u0142y. W latach 30. kilkakrotnie powo\u0142ywany na \u0107wiczenia (Rzesz\u00f3w, Lw\u00f3w) i awansowany na stopie\u0144 podporucznika. Po wst\u0105pieniu do Zwi\u0105zku Strzeleckiego (1932 r.) odby\u0142 kurs oficerski w Spale. W 1936 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 porucznika, a w 1937 r. przeszed\u0142 na s\u0142u\u017cb\u0119 sta\u0142\u0105 w Wojsku Polskim. Po kolejnym szkoleniu, ju\u017c w stopniu kapitana zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 Batalionu Obrony Narodowej przy granicy z Prusami Wschodnimi. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1930 r. jako dow\u00f3dca kompanii, a p\u00f3\u017aniej batalionu w Grupie Operacyjnej \u201eNarew\u201d. Po zako\u0144czeniu dzia\u0142a\u0144 wojennych uda\u0142o mu si\u0119 powr\u00f3ci\u0107 do rodzinnych Rz\u0119dzianowic. Od listopada 1939 r., po z\u0142o\u017ceniu przysi\u0119gi, bra\u0142 udzia\u0142 w tworzeniu struktur konspiracyjnego Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej w Obwodzie Mielec. Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eZdun\u201d (p\u00f3\u017aniej \u201eBoryna\u201d). W 1940 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 komendanta i oficerem broni Obwodu ZWZ (krypt. \u201eMleko\u201d, \u201eFa\u201d, \u201e1\/12\u201d) i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do lutego 1941 r. Po\u015bredniczy\u0142 w kontaktach z W\u0142adys\u0142awem Jasi\u0144skim (p\u00f3\u017aniej \u201eJ\u0119drusiem\u201d), a nast\u0119pnie spowodowa\u0142 przekazanie pewnej ilo\u015bci broni oddzia\u0142owi tworzonemu przez Jasi\u0144skiego. Po ostrze\u017ceniu o planowanym aresztowaniu przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do \u0141a\u0144cuta, a nast\u0119pnie do Warszawy, gdzie zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do dzia\u0142a\u0144 ZWZ-AK. Na pocz\u0105tku lipca 1942 r. powierzono mu stanowisko komendanta Obwodu AK Kolbuszowa. W czasie akcji \u201eBurza\u201d w lecie 1944 r. by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 \u2013 koordynatorem walk oddzia\u0142\u00f3w AK w rejonie Kolbuszowej. W lutym 1945 r. zosta\u0142 komendantem Obwodu AK Rzesz\u00f3w w likwidacji, a dwa miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej szefem sztabu Podokr\u0119gu AK Rzesz\u00f3w w stopniu majora. By\u0142 \u015bledzony przez funkcjonariuszy WUBP w Rzeszowie i aresztowany 12 VII 1945 r., ale wypuszczono go w celu ujawnienia si\u0119. Uczyni\u0142 to, ale w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjnej organizacji Wolno\u015b\u0107 i Niezawis\u0142o\u015b\u0107, opozycyjnej do nowego ustroju pa\u0144stwa po II wojnie \u015bwiatowej. Jego zadaniem by\u0142o zorganizowanie siatki wywiadowczej i gromadzenie informacji o poczynaniach nowej w\u0142adzy. 2 XII 1947 r. zosta\u0142 aresztowany w Warszawie i po torturach w \u015bledztwie skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Z czasem kara zosta\u0142a z\u0142agodzona i zosta\u0142 wypuszczony z wi\u0119zienia w lutym 1957 r. Odt\u0105d pracowa\u0142 w szkole \u015bredniej w Ostrowi Mazowieckiej jako nauczyciel j\u0119zyka niemieckiego i \u0142aciny. Zmar\u0142 19 IV 1995 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Ostrowi Mazowieckiej<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZECZNA (ULICA)<\/strong>, ulica o d\u0142ugo\u015bci 369 m na osiedlu T. Ko\u015bciuszki. Rozpoczyna bieg od ul. T. Ko\u015bciuszki, niemal przy murze ko\u015bcielnym, a ko\u0144czy przy k\u0142adce nad rzek\u0105 Wis\u0142ok\u0105. Po jej prawej stronie urz\u0105dzono przyko\u015bcielny parking, a bli\u017cej Wis\u0142oki znajduj\u0105 si\u0119 zabudowania rze\u017ani miejskiej. Z lewej natomiast, na kilku prywatnych posesjach, po\u0142o\u017conych znacznie wy\u017cej od ulicy, zbudowano \u0142adne wille. Ju\u017c przy samym ko\u0144cu Rzecznej jedna z jej odn\u00f3g biegnie do ko\u015bci\u00f3\u0142ka \u015bw. Marka, postawionego na bezpiecznie wysokim pag\u00f3rku. To po\u0142o\u017cenie jest bardzo istotne, bowiem ulica Rzeczna by\u0142a zalewana w czasie niemal ka\u017cdego wylewu rzeki Wis\u0142oki. W pierwszych wiekach istnienia Mielca by\u0142a fragmentem drogi do Wojs\u0142awia i D\u0119bicy. Bieg\u0142a wtedy nieco inaczej: od Rynku, po zachodniej stronie ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza, obok cmentarza i ko\u015bci\u00f3\u0142ka \u015bw. Anny (p\u00f3\u017aniej \u015bw. Marka), a stamt\u0105d ju\u017c brzegiem Wis\u0142oki na po\u0142udnie. Jej znaczenie wyra\u017anie zmala\u0142o po wybudowaniu przy ko\u0144cu XIX w. ulicy T. Ko\u015bciuszki, kt\u00f3ra przej\u0119\u0142a ruch w kierunku Wojs\u0142awia i D\u0119bicy. Odt\u0105d ul. RADOMYSKA (tak\u0105 mia\u0142a pierwotn\u0105 nazw\u0119) prowadzi\u0142a do ko\u015bci\u00f3\u0142ka \u015bw. Marka, na pla\u017c\u0119 i do promu. 22 I 1931 r. zmieniono jej nazw\u0119 na RZECZN\u0104. W czasie okupacji hitlerowskiej nazywano j\u0105 FLUSSSTRASSE. Od 1958 r. do 2006 r. jej przed\u0142u\u017ceniem by\u0142a k\u0142adka przez Wis\u0142ok\u0119 dla pieszych i pojazd\u00f3w jedno\u015bladowych. Po przebudowie w 2005 r. posiada\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z kostki brukowej po obu stronach. W 2012 r. przebudowano chodnik od strony zachodniej i oddano do u\u017cytku parking przy ko\u0144cu ulicy nad Wis\u0142ok\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RZEGOCKA MICHALINA (z domu WNUK)<\/strong>, urodzona 24 VIII 1929 r. w S\u0142upcu, c\u00f3rka Micha\u0142a i Bronis\u0142awy z domu Ziobro. Uko\u0144czy\u0142a Zaoczne Technikum Odzie\u017cowe CZSP w Tarnowie i zda\u0142a matur\u0119 w 1976 r., uzyskuj\u0105c kwalifikacje krawca odzie\u017cy m\u0119skiej. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1949 r. jako krawcowa w Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eOdzie\u017c\u201d w Mielcu. Od 1958 r. przez kilka kadencji powierzano jej funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Rady Sp\u00f3\u0142dzielni. W 1982 r. zosta\u0142a mianowana wiceprezesem ds. technicznych. By\u0142a tak\u017ce cz\u0142onkiem Wojew\u00f3dzkiej Rady Sp\u00f3\u0142dzielni w Rzeszowie. Od m\u0142odo\u015bci wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Wyst\u0119powa\u0142a w zespo\u0142ach teatralnych. Organizowa\u0142a \u017cycie kulturalno-o\u015bwiatowe w Klubie Sp\u00f3\u0142dzielni. Pracowa\u0142a spo\u0142ecznie jako radna MRN oraz cz\u0142onek PCK i Ligi Kobiet. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a 31 VIII 1984 r. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 50-lecia PCK i wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142a 27 XII 1997 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RZEGOCKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 11 I 1909 r. w Grzybowie, pow. mielecki, syn Jana i Marianny z Grudzi\u0144skich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum M\u0119skiego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1928 r. Po uko\u0144czeniu pa\u0144stwowego pedagogium w Krakowie w 1930 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel tymczasowy w szko\u0142ach powszechnych w Chropaczowie, pow. \u015bwi\u0119toch\u0142owicki (1930-1933), \u0141agiewnikach Wielkich, pow. lubliniecki (1933-1934) i od 1 I 1935 r. w Kaletach, przy czym od lutego 1935 r. jako nauczyciel sta\u0142y. Po wybuchu wojny powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Grzybowa i od 1 XII 1939 r. do 31 XII 1944 r. uczy\u0142 w 2-klasowej szkole powszechnej w Rydzowie, pow. mielecki. Ponadto od 1 II 1943 r. do 31 VIII 1944 r. prowadzi\u0142 tajne nauczanie w zakresie szko\u0142y powszechnej w Rydzowie i Podborzu. Z dniem 1 IX 1944 r. wraz ze szko\u0142\u0105 w Rydzowie zosta\u0142 przej\u0119ty przez polsk\u0105 administracj\u0119 szkoln\u0105. Od 1 XII 1944 r. pracowa\u0142 jako instruktor, a nast\u0119pnie podinspektor szkolny do spraw o\u015bwiaty i kultury doros\u0142ych, a od 1950 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika referatu o\u015bwiaty doros\u0142ych w Wydziale O\u015bwiaty Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Ponadto w niepe\u0142nym wymiarze godzin uczy\u0142 w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO) i w O\u015brodku Szkolenia Piel\u0119gniarek PCK w Mielcu. W sierpniu 1958 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko zast\u0119pcy inspektora o\u015bwiaty, a z dniem 1 VIII 1966 r. powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u O\u015bwiaty PPRN w Mielcu. Tak\u017ce w tym roku uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Filologiczno-Historycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra filologii polskiej. Ponadto w ramach doskonalenia zawodowego uczestniczy\u0142 w licznych kursach specjalistycznych, organizowanych przez Ministerstwo O\u015bwiaty. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W latach 50. i 60. by\u0142 radnym Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, a od 1957 r. wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Powiatowej Komisji Rehabilitacyjnej. Po 1956 r. zg\u0142osi\u0142 akces do ZSL i zosta\u0142 wybrany do Zarz\u0105du Powiatowego ZSL w Mielcu. W latach 50. i 60. sprawowa\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego PCK w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP oraz Odznakami Honorowymi PCK I i II stopnia. Zmar\u0142 15 IV 1967 r. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZEMIE\u015aLNICZA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (53 m) i w\u0105ska uliczka na osiedlu T. Ko\u015bciuszki. Biegnie od ul. W. Potockiego do ul. Aptecznej, za rz\u0119dem dom\u00f3w stoj\u0105cych przy ul. A. Mickiewicza. W aktualnym kszta\u0142cie powsta\u0142a prawdopodobnie w XIX w., bowiem w\u0142a\u015bnie wtedy budowano na tym terenie Nie mo\u017cna jednak wykluczy\u0107, \u017ce istnia\u0142a ju\u017c w ramach najstarszej zabudowy miasta. Przez wiele lat nie traktowano jej jako ulicy miejskiej, a jedynie jako drog\u0119 dojazdow\u0105 do kilku dom\u00f3w, st\u0105d nazw\u0119 otrzyma\u0142a dopiero 28 II 1990 r. W ostatnich latach, ju\u017c po wykonaniu estetycznej nawierzchni z kostki brukowej, sprawia dobre wra\u017cenie. Nazw\u0105: RZEMIE\u015aLNICZA wi\u0105\u017ce si\u0119 z usytuowanymi niegdy\u015b przy tej uliczce warsztatami rzemie\u015blniczymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZEMIOS\u0141O<\/strong>, zorganizowana pozarolnicza dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcza prowadzona przez osoby fizyczne w niewielkich warsztatach, wytwarzaj\u0105ca dobra codziennego u\u017cytku oraz wykonuj\u0105ca us\u0142ugi w zakresie naprawy i konserwacji tych d\u00f3br, a tak\u017ce us\u0142ugi osobiste, ma w Mielcu histori\u0119 r\u00f3wnie d\u0142ug\u0105 jak historia miasta.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lata 1470-1772 W akcie lokacyjnym Jan i Bernardyn Mieleccy (18 XI 1470 r.) tak zach\u0119cali rzemie\u015blnik\u00f3w do osiedlania si\u0119 w Mielcu: \u201e…Wszystkich mieszczan i mieszka\u0144c\u00f3w rzeczonego miasta Mielca uwalniamy wreszcie od wszelkich rob\u00f3t, danin i powinno\u015bci dla nas, opr\u00f3cz naprawy dr\u00f3g i most\u00f3w w granicach wspomnianego miasta dla jego wygody i przyje\u017cd\u017caj\u0105cych go\u015bci. Chcemy mie\u0107 r\u00f3wnie\u017c w rzeczonym naszym mie\u015bcie Mielcu wszelkiego rodzaju r\u0119kodzie\u0142a, na kt\u00f3re mo\u017ce si\u0119 zdoby\u0107 tylko przemy\u015blno\u015b\u0107 ludzka, a wi\u0119c krawc\u00f3w, siodlarzy, tkaczy, kupc\u00f3w, bednarzy, ko\u0142odziej\u00f3w, stelmach\u00f3w, sukiennik\u00f3w, cie\u015bli i kowali…\u201d Tak si\u0119 rzeczywi\u015bcie sta\u0142o, bowiem w pierwszych kilkudziesi\u0119ciu latach tworzenia si\u0119 organizmu miejskiego rozpocz\u0119li dzia\u0142alno\u015b\u0107 rzemie\u015blnicy r\u00f3\u017cnych specjalno\u015bci, o czym \u015bwiadcz\u0105 nazwiska mieszczan z XVI w., m.in. Z\u0142otnik, \u015alusarz, Rymarz, Miecznik, Bednarz. Mo\u017cliwe, \u017ce pr\u00f3bowali oni tworzy\u0107 cechy jeszcze w XV w., ale w czasie napadu Tatar\u00f3w w 1502 r. i spaleniu miasta wszystkie dokumenty zosta\u0142y zniszczone. Pierwszy statut uzyska\u0142 cech kowalski 4 II 1522 r., a drugi \u2013 cech krawiecki, jeszcze przed 1532 r. Pod oboma podpisa\u0142 si\u0119 bowiem m.in. w\u0142a\u015bciciel miasta Stanis\u0142aw Mielecki, kt\u00f3ry zmar\u0142 w 1532 r. O ile w dziele powo\u0142ania cechu kowalskiego wa\u017cn\u0105 rol\u0119 odegra\u0142a rada miejska, to przy nadawaniu drugiego i kolejnych statut\u00f3w decyduj\u0105cy g\u0142os mieli tylko w\u0142a\u015bciciele miasta. Pierwsze dwa cechy mia\u0142y charakter zbiorowy. Do pierwszego nale\u017celi, opr\u00f3cz kowali, inni wytw\u00f3rcy przedmiot\u00f3w z metali, a do drugiego \u2013 poza krawcami \u2013 czapnicy, sukiennicy i tkacze. Prawdopodobnie jako trzeci powsta\u0142 cech szewski i to nied\u0142ugo po krawieckim. Pomy\u015blna passa miasta i dobra opieka ze strony w\u0142a\u015bcicieli pozytywnie wp\u0142ywa\u0142y na rozw\u00f3j rzemios\u0142a. W dokumencie z 1578 r. wspomniano o istnieniu cechu garncarskiego, a w 1608 r. wizytuj\u0105cy mieleck\u0105 parafi\u0119 przedstawiciel biskupa krakowskiego wymieni\u0142 w protokole powizytacyjnym ju\u017c sze\u015b\u0107 cech\u00f3w: garncarski, kowalski, krawiecki, sukienniczy, szewski i tkacki. W trosce o innych rzemie\u015blnik\u00f3w utworzono cech zbiorowy, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 statut pomi\u0119dzy 1608 r. a 1613 r. Znale\u017ali si\u0119 w nim rzemie\u015blnicy zajmuj\u0105cy si\u0119 m.in.: obr\u00f3bk\u0105 metali, przetw\u00f3rstwem rudy darniowej, obr\u00f3bk\u0105 i przetw\u00f3rstwem drewna, wytwarzaniem wyrob\u00f3w ze sk\u00f3ry (poza szewcami i ku\u015bnierzami), rzemios\u0142em artystycznym i spo\u017cywczym. Byli to: aptekarze, bednarze, b\u0142oniarze, ko\u0142odzieje, konowa\u0142y, kotlarze, miecznicy, powro\u017anicy, puskarze, rymarze, stelmachy, stolarze, \u015blusarze i z\u0142otnicy. Wed\u0142ug aktualnej wiedzy trudno poda\u0107 dok\u0142adne ilo\u015bci rzemie\u015blnik\u00f3w skupionych w cechach. Rejestr poborowy z 1578 r. wymieni\u0142 40 mieleckich rzemie\u015blnik\u00f3w p\u0142ac\u0105cych podatek do skarbu kr\u00f3lewskiego, a z 1589 r. \u2013 ledwie 35, w tym: 9 sukiennik\u00f3w, 2 tkaczy, 6 szewc\u00f3w, 4 kowali, 3 garncarzy, 2 krawc\u00f3w, 2 gorzelnik\u00f3w, 1 miecznika, 1 \u015blusarza, 1 bednarza i 3 o nieokre\u015blonych zawodach. Z ksi\u0119gi protoko\u0142\u00f3w cechu kowalskiego wynika natomiast, \u017ce w tym czasie tylko ten cech skupia\u0142 26 cz\u0142onk\u00f3w. Nauka w zawodach rzemie\u015blniczych trwa\u0142a 2-3 lata. Do mieleckich mistrz\u00f3w zg\u0142aszali si\u0119 nie tylko m\u0142odzi mieszka\u0144cy Mielca, ale wcale nierzadko z okolicznych wsi, a nawet miast. Bardzo r\u00f3\u017cnie kszta\u0142towa\u0142y si\u0119 ilo\u015bci wyzwolin na czeladnika w poszczeg\u00f3lnych latach. Bywa\u0142o, \u017ce w roku odby\u0142o si\u0119 w cechu kowalskim 12 wyzwolin (1595\/96, 1619), ale kilka razy zdarzy\u0142o si\u0119, \u017ce tylko jedne (1580, 1586, 1590, 1606, 1611, 1615). Cz\u0119\u015b\u0107 czeladnik\u00f3w pracowa\u0142a nadal u miejscowych mistrz\u00f3w i po kilku latach uzyskiwa\u0142a uprawnienia mistrzowskie. Niema\u0142a ilo\u015b\u0107 w\u0119drowa\u0142a jednak do innych miast i tam doskonali\u0142a swoje umiej\u0119tno\u015bci, a po powrocie do Mielca m\u0142odzi mistrzowie zak\u0142adali w\u0142asne warsztaty. Odnotowano te\u017c pozostawanie mielczan w innych miastach, co przyjmowano z oficjalnym niezadowoleniem i nawet niekiedy karano. W\u015br\u00f3d rzemie\u015blnik\u00f3w, kt\u00f3rzy opu\u015bcili Mielec, szczeg\u00f3lnym przypadkiem by\u0142 organomistrz Klemens, kt\u00f3ry przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krakowa w latach 30. XVI w., wst\u0105pi\u0142 do zakonu OO. Dominikan\u00f3w i budowa\u0142 organy, m.in. w krakowskim ko\u015bciele dominika\u0144skim. W okresie od 1531-1683 odnotowano w ksi\u0119gach 11 rzemie\u015blnik\u00f3w, kt\u00f3rzy przenie\u015bli si\u0119 z Mielca do sto\u0142ecznego Krakowa. Produkty mieleckiego rzemios\u0142a sprzedawano najcz\u0119\u015bciej na miejscu na cotygodniowych sobotnich targach oraz targach rocznych, ale wiadomo, \u017ce z mieleckimi towarami je\u017cd\u017cono do innych miast, a nawet do sto\u0142ecznego Krakowa. \u201ePotop szwedzki\u201d i najazdy wojsk Rakoczego w po\u0142owie XVII w. mocno zniszczy\u0142y Mielec i niekorzystnie wp\u0142yn\u0119\u0142y na rozw\u00f3j rzemios\u0142a. Tak\u017ce i w XVIII w. liczne przemarsze wojsk i potyczki oraz niesnaski pomi\u0119dzy w\u0142a\u015bcicielami mieleckich d\u00f3br z s\u0105siadami nie sprzyja\u0142y dzia\u0142alno\u015bci rzemie\u015blniczej, a zw\u0142aszcza mo\u017cliwo\u015bci sprzeda\u017cy jej wyrob\u00f3w. Mimo niesprzyjaj\u0105cych czas\u00f3w rzemios\u0142o funkcjonowa\u0142o i by\u0142o jednym z dw\u00f3ch (obok rolnictwa) g\u0142\u00f3wnych \u017ar\u00f3de\u0142 dochod\u00f3w miasta. Niemal regu\u0142\u0105 by\u0142o bowiem posiadanie przez rzemie\u015blnik\u00f3w p\u00f3l uprawnych, co pozwala\u0142o im przetrwa\u0107 nawet w najtrudniejszych czasach, a w lepszych uzyskiwa\u0107 dodatkowe dochody. Na pocz\u0105tku lat 70. XVIII w. funkcjonowa\u0142o pi\u0119\u0107 cech\u00f3w: kowalski, krawiecki, szewski, garncarski i sukienniczy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lata 1772-1918 Po I rozbiorze Polski w 1772 r., kiedy Mielec znalaz\u0142 si\u0119 pod zaborem austriackim w granicach ksi\u0119stwa Galicji i Lodomerii, w\u0142adze zaborcze wprowadzi\u0142y szereg nowych przepis\u00f3w prawnych dla rzemios\u0142a, dostosowuj\u0105c je do prawa obowi\u0105zuj\u0105cego w ca\u0142ym pa\u0144stwie. G\u0142\u00f3wnym dokumentem by\u0142a ordynacja cechowa (uniwersa\u0142 Marii Teresy), wydana w 1778 r. i obowi\u0105zuj\u0105ca do 1853 r. Zliberalizowa\u0142a ona znacznie dotychczasowe przepisy rzemios\u0142a, m.in. u\u0142atwi\u0142a dost\u0119p do cech\u00f3w poprzez zmniejszenie op\u0142at wpisowych, op\u0142at mistrzowskich i likwidacj\u0119 przywilej\u00f3w rodzinnych. Kolejne uregulowania prawne mia\u0142y na celu pobudzenie rozwoju rzemios\u0142a i przemys\u0142u w Galicji, m.in. zwolniono mieszczan chrze\u015bcija\u0144skich od p\u0142acenia podatku przemys\u0142owego (1784), utworzono specjalny fundusz po\u017cyczkowy (1785), a skonfiskowane dobra klasztorne przeznaczano na cele przemys\u0142owe (m.in. obiekty klasztoru trynitarzy w Mielcu). Pr\u00f3bowano te\u017c uregulowa\u0107 nielegaln\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 \u017cydowskich rzemie\u015blnik\u00f3w. W 1789 r. zr\u00f3wnano prawa \u017byd\u00f3w i katolik\u00f3w do wykonywanie rzemios\u0142a, co \u017bydzi przyj\u0119li z zadowoleniem, ale nadal nie wst\u0119powali do cech\u00f3w. Od 1792 r. w\u0142adze austriackie rozpocz\u0119\u0142y wycofywanie si\u0119 z tych form pomocy rzemios\u0142u, a wprowadza\u0142y coraz wi\u0119ksze obci\u0105\u017cenia podatkowe. Z biegiem lat ujawni\u0142y si\u0119 te\u017c inne cele wprowadzenia w 1778 r. ordynacji cechowej, m.in. uzyskanie bie\u017c\u0105cego nadzoru nad zebraniami cechowymi oraz dochodami i wydatkami cech\u00f3w. Inna sprawa, \u017ce mieleckie cechy z du\u017cymi oporami wprowadza\u0142y nowe przepisy i np. jeszcze w 1786 r. cech kowalski stosowa\u0142 stare przepisy sprzed 1778 r. Wiek XIX znacznie ograniczy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 rzemios\u0142a. Wp\u0142yw na taki stan rzeczy mia\u0142 dynamicznie rozwijaj\u0105cy si\u0119 przemys\u0142, wytwarzaj\u0105cy przy pomocy maszyn wiele artyku\u0142\u00f3w codziennego u\u017cytku za ni\u017csz\u0105 cen\u0119. Niebagateln\u0105 rol\u0119 w rozpowszechnianiu towar\u00f3w odegra\u0142o te\u017c uruchomienie linii kolejowej, \u0142\u0105cz\u0105cej Mielec z g\u0142\u00f3wnymi miastami i o\u015brodkami przemys\u0142owymi Galicji. Wielkim nieszcz\u0119\u015bciem miasta by\u0142 po\u017car w 1856 r., w kt\u00f3rym sp\u0142on\u0119\u0142o oko\u0142o sze\u015b\u0107dziesi\u0105t dom\u00f3w, w tym wiele warsztat\u00f3w rzemie\u015blniczych. Mimo tych niesprzyjaj\u0105cych uwarunkowa\u0144 mieleccy rzemie\u015blnicy stanowili jedn\u0105 z najbardziej licz\u0105cych si\u0119 grup spo\u0142ecznych w mie\u015bcie. Zapisali si\u0119 te\u017c na kartach historii uczestnictwem w polskich walkach o niepodleg\u0142o\u015b\u0107, bior\u0105c udzia\u0142 w kampanii napoleo\u0144skiej, powstaniu listopadowym, powstaniu krakowskim i powstaniu styczniowym, a tak\u017ce pomagaj\u0105c finansowo i wykonuj\u0105c sprz\u0119t dla powsta\u0144c\u00f3w. Pr\u00f3b\u0105 reorganizacji rzemios\u0142a by\u0142o wprowadzenie austriackiej ustawy przemys\u0142owej w 1859 r., ale w Mielcu nie wp\u0142yn\u0119\u0142a ona w widoczny spos\u00f3b na funkcjonowanie miasta, posiadaj\u0105cego od 1853 r. status siedziby powiatu. Zmiany nast\u0105pi\u0142y dopiero po znowelizowaniu tej\u017ce ustawy w 1883 r., kiedy wprowadzono swobod\u0119 przemys\u0142ow\u0105 i zlikwidowano przeszkody w postaci systemu koncesyjnego i innych ogranicze\u0144 cechowych. Odt\u0105d liczba rzemie\u015blnik\u00f3w wyra\u017anie ros\u0142a. Dotychczasowe cechy rzemie\u015blnicze zast\u0105piono stowarzyszeniami r\u0119kodzielniczymi. Dzia\u0142 I grupowa\u0142 rzemie\u015blnik\u00f3w bran\u017cy spo\u017cywczej, m.in. piekarzy, cukiernik\u00f3w, masarzy i m\u0142ynarzy. W dziale II skupiono wytw\u00f3rc\u00f3w wyrob\u00f3w ze sk\u00f3ry i tkanin: czapnik\u00f3w, garbarzy, krawc\u00f3w, ku\u015bnierzy i szewc\u00f3w. Do dzia\u0142u III weszli pozostali rzemie\u015blnicy, m.in.: blacharze, cie\u015ble, drukarze, fotografowie, fryzjerzy, introligatorzy, kaflarze, ko\u0142odzieje, kominiarze, kotlarze, kowale, malarze, murarze, rymarze, rze\u017abiarze, stolarze, studniarze, szklarze, \u015blusarze, tapicerzy, zduni, zegarmistrze i z\u0142otnicy. R\u00f3wnocze\u015bnie umo\u017cliwiono rzemie\u015blnikom \u017cydowskim udzia\u0142 w zarz\u0105dzaniu stowarzyszeniami, co zach\u0119ci\u0142o ich do wst\u0119powania do organizacji rzemie\u015blniczych. Funkcjonowanie stowarzysze\u0144 o znacznej liczbie cz\u0142onk\u00f3w (np. 40 w dziale II) i narzuconym nadzorze ze strony starostwa powiatowego napotyka\u0142o jednak na op\u00f3r dawnej starszyzny cechowej i by\u0142o s\u0142abe, a w przypadku dzia\u0142u I chyba \u017cadne, bowiem nie zachowa\u0142y si\u0119 jakiekolwiek dokumenty o jego dzia\u0142alno\u015bci. Kolejn\u0105 austriack\u0105 pr\u00f3b\u0105 uaktywnienia stowarzysze\u0144 by\u0142a ustawa przemys\u0142owa z 5 II 1907 r., m.in. zwi\u0119kszaj\u0105ca autonomi\u0119 tych organizacji. Pierwsze lata XX w. przynios\u0142y wyra\u017any rozw\u00f3j Mielca, a zw\u0142aszcza instytucji powiatowych i szkolnictwa (gimnazjum od 1905 r.). To z kolei wp\u0142yn\u0119\u0142o na zwi\u0119kszenia si\u0119 ilo\u015bci warsztat\u00f3w rzemie\u015blniczych, zw\u0142aszcza w dziale II. W 1909 r. liczy\u0142 on 60 cz\u0142onk\u00f3w, w 1910 \u2013 80, a w 1913 \u2013 82. Zwi\u0119kszone zapotrzebowanie rzemios\u0142a na \u015bwiat\u0142ych uczni\u00f3w zaowocowa\u0142o utworzeniem 12 XII 1911 r. przez Rad\u0119 Szkoln\u0105 Okr\u0119gow\u0105 w Mielcu Szko\u0142y Przemys\u0142owej Uzupe\u0142niaj\u0105cej (typ wieczorowy), kt\u00f3ra rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 od 2 I 1912 r. w budynku \u201eszko\u0142y pod zegarem\u201d. Nie uda\u0142y si\u0119 natomiast pr\u00f3by po\u0142\u0105czenia trzech dzia\u0142\u00f3w w jedno Stowarzyszenie R\u0119kodzielnik\u00f3w i Przemys\u0142owc\u00f3w oraz utworzenia w\u0142asnej Kasy R\u0119kodzielniczo-Po\u017cyczkowej. T\u0119 niezbyt siln\u0105 kondycj\u0119 mieleckiego rzemios\u0142a os\u0142abi\u0142a jeszcze bardziej I wojna \u015bwiatowa. Do Legion\u00f3w J. Pi\u0142sudskiego posz\u0142a niema\u0142a grupa m\u0142odzie\u017cy rzemie\u015blniczej, a wielu innych rzemie\u015blnik\u00f3w powo\u0142ano do wojska austriackiego. Dla tych, kt\u00f3rzy pozostali, brakowa\u0142o materia\u0142\u00f3w do produkcji. Nie otrzymywano zlece\u0144 od wojska, bowiem te prace wykonywa\u0142y z regu\u0142y du\u017ce fabryki. Strat\u0105 by\u0142o te\u017c zagini\u0119cie wielu starych zabytk\u00f3w cechowych, m.in. insygni\u00f3w i dokument\u00f3w, kt\u00f3re zabra\u0142 cechmistrzowi Janowi Wydrze nieznany oficer austriacki. W czasie dzia\u0142a\u0144 wojennych wiele dom\u00f3w zosta\u0142o zniszczonych lub uszkodzonych, a sporo urz\u0105dze\u0144 rzemie\u015blniczych zosta\u0142o zabrane przez wojska obu walcz\u0105cych stron.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lata 1918-1939 Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci zdecydowan\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 warsztat\u00f3w uda\u0142o si\u0119 uruchomi\u0107, ale te\u017c cz\u0119\u015b\u0107 nie wznowi\u0142a dzia\u0142alno\u015bci lub jej w\u0142a\u015bciciele zmienili profesj\u0119. Utrzymano podzia\u0142 na trzy dzia\u0142y, nadal nazywaj\u0105ce si\u0119 Stowarzyszeniami Przemys\u0142owc\u00f3w i R\u0119kodzielnik\u00f3w, w du\u017cym zakresie odpowiadaj\u0105ce dawnym cechom. Niekt\u00f3rzy rzemie\u015blnicy odgrywali wa\u017cne role w samorz\u0105dzie miejskim, m.in. funkcj\u0119 burmistrza pe\u0142nili: mistrz masarski J\u00f3zef Kolasi\u0144ski (1918-1919) i mistrz krawiecki Jan Pawe\u0142 Leyko (1930-1934), a kilku innych by\u0142o radnymi. Niekorzystnym i nasilaj\u0105cym si\u0119 zjawiskiem by\u0142y jednak \u201edzikie\u201d warsztaty partaczy, funkcjonuj\u0105ce bez zezwole\u0144 i jakichkolwiek zobowi\u0105za\u0144 wobec stowarzysze\u0144 rzemie\u015blniczych. Likwidacja granic rozbiorowych spowodowa\u0142a pojawienie si\u0119 na mieleckim rynku towar\u00f3w zza Wis\u0142y, a z czasem i z innych odleglejszych cz\u0119\u015bci kraju. Nie uda\u0142o si\u0119 te\u017c rzemie\u015blnikom katolickim i \u017cydowskim porozumie\u0107 w sprawie uczni\u00f3w. Wiele z problem\u00f3w gn\u0119bi\u0105cych rzemios\u0142o znalaz\u0142o rozwi\u0105zanie dopiero w prawie przemys\u0142owym z dnia 7 czerwca 1927 r. M.in. do prowadzenia dzia\u0142alno\u015bci rzemie\u015blniczej uprawniony by\u0142 wy\u0142\u0105cznie mistrz w danym zawodzie, po wcze\u015bniejszej nauce zawodu oraz egzaminie i sta\u017cu pracy w charakterze czeladnika. Przej\u015bciowo dopuszczano pewne odst\u0119pstwa, ale znowelizowane prawo przemys\u0142owe z 10 III 1934 r. wprowadzi\u0142o obowi\u0105zkowe posiadanie kart rzemie\u015blniczych. W 1927 r. zarejestrowano Powiatow\u0105 Kas\u0119 R\u0119kodzielnicza, kt\u00f3rej zadaniem by\u0142o przyjmowanie wk\u0142ad\u00f3w oszcz\u0119dno\u015bciowych i udzielanie po\u017cyczek swoim cz\u0142onkom. W 1929 r. powo\u0142ano Powiatowy Cech Rzemie\u015blniczy. Nie wszyscy rzemie\u015blnicy zg\u0142osili do niego akces i jeszcze w 1935 r. w sprawozdaniach wykazywano tradycyjnie trzy oddzielne stowarzyszenia (cechy). W 2. po\u0142owie lat 30. szybki rozw\u00f3j Mielca, zwi\u0105zany z budow\u0105 fabryki samolot\u00f3w, pozytywnie wp\u0142yn\u0105\u0142 na aktywno\u015b\u0107 rzemios\u0142a, zw\u0142aszcza w dziale I obejmuj\u0105cym zawody zwi\u0105zane z produkcj\u0105 \u017cywno\u015bci. O du\u017cym zainteresowaniu rozwojem rzemios\u0142a \u015bwiadczy\u0142y liczne po\u017cyczki dla rzemie\u015blnik\u00f3w, na przyk\u0142ad 167 po\u017cyczek z Powiatowej Kasy R\u0119kodzielniczej w 1936 r. i 55 z Powiatowej Komunalnej Kasy Oszcz\u0119dno\u015bci w 1937 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lata 1939 \u2013 1944 W pierwszym roku II wojny \u015bwiatowej i okupacji hitlerowskiej sytuacja rzemios\u0142a niewiele si\u0119 zmieni\u0142a. Rzemie\u015blnicy pracowali na podstawie dotychczasowych zezwole\u0144, potwierdzonych przez landkomisarza, albo w bardziej skomplikowanych przypadkach (budownictwo, alkohole) przez w\u0142adze wy\u017csze. Utrzymano funkcjonowanie Szko\u0142y Przemys\u0142owej. Ju\u017c w zimie 1939\/1940 pojawili si\u0119 w Mielcu rzemie\u015blnicy z zewn\u0105trz, g\u0142\u00f3wnie wysiedle\u0144cy z Wielkopolski i rzadziej Niemcy. Pogarszaj\u0105ce si\u0119 warunki wojenne i coraz surowsze wymagania niemieckich okupant\u00f3w ogranicza\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 mieleckich rzemie\u015blnik\u00f3w. Mimo to niekt\u00f3rzy z nich w\u0142\u0105czyli si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 i udzielali pomieszcze\u0144 warsztatowych na punkty kontaktowe, a najbardziej odwa\u017cni produkowali amunicj\u0119 i naprawiali bro\u0144. Po wyprowadzeniu \u017byd\u00f3w z miasta przez hitlerowc\u00f3w (9 III 1942 r.) \u017cydowskie domy, warsztaty rzemie\u015blnicze i sklepy pozosta\u0142y puste. Nied\u0142ugo potem wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich zosta\u0142a zaj\u0119ta przez przyby\u0142ych z zewn\u0105trz rzemie\u015blnik\u00f3w i przemys\u0142owc\u00f3w, m.in. Niemc\u00f3w, folksdojcz\u00f3w i zniemczonych Ukrai\u0144c\u00f3w. W 1943 r. i pierwszych miesi\u0105cach 1944 r. ilo\u015b\u0107 warsztat\u00f3w rzemie\u015blniczych zmniejszy\u0142a si\u0119, gdy\u017c kilku mieleckich rzemie\u015blnik\u00f3w podejrzanych o konspiracj\u0119 zosta\u0142o aresztowanych, a kilkunastu innych musia\u0142o si\u0119 ukrywa\u0107. Na terenie Mielca nie by\u0142o \u017cadnych organizacji rzemie\u015blniczych, a niezb\u0119dne formalno\u015bci zwi\u0105zane z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 warsztat\u00f3w za\u0142atwiano w urz\u0119dach lub powiatowych w\u0142adzach rzemie\u015blniczych w D\u0119bicy. W lipcu i na pocz\u0105tku sierpnia 1944 r., w zwi\u0105zku ze zbli\u017caj\u0105cym si\u0119 frontem, rzemie\u015blnicy i przemys\u0142owcy zwi\u0105zani z hitlerowskim okupantem uciekli z Mielca. Rdzenni rzemie\u015blnicy mieleccy pracowali do nadej\u015bcia frontu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lata 1944-1989 Po wyzwoleniu miasta spod okupacji hitlerowskiej (6 VIII 1944 r.) tylko cz\u0119\u015b\u0107 rzemie\u015blnik\u00f3w wznowi\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107. Byli to g\u0142\u00f3wnie wytw\u00f3rcy artyku\u0142\u00f3w spo\u017cywczych (piekarze, masarze) oraz w pojedynczych przypadkach przedstawiciele innych specjalno\u015bci. Wiele przedwojennych warsztat\u00f3w przesta\u0142o istnie\u0107. Pierwsze zezwolenia na dzia\u0142alno\u015b\u0107 wydawa\u0142a Powiatowa Rada Narodowa w Mielcu we wrze\u015bniu 1944 r. Z roku na rok, cho\u0107 z wielkimi problemami z usprz\u0119towieniem i zaopatrzeniem, rzemios\u0142o odradza\u0142o si\u0119. W 1946 r. czynnych by\u0142o 147 zak\u0142ad\u00f3w, a w 1948 r. \u2013 ju\u017c 279. Od jesieni 1945 r. wznowi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Powiatowy Cech Rzemie\u015blniczy. Do 1948 r. zachowano te\u017c wprowadzony w latach 30. podzia\u0142 na grupy bran\u017cowe: budowlan\u0105, metalow\u0105, drzewn\u0105, w\u0142\u00f3kiennicz\u0105, sk\u00f3rzan\u0105, spo\u017cywcz\u0105, rzemios\u0142 papierniczych i rzemios\u0142 us\u0142ugowych. W 1946 r. otwarto Publiczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105, kt\u00f3ra mia\u0142a przygotowywa\u0107 kadry dla rzemios\u0142a. W kolejnych latach w\u0142adze pa\u0144stwowe wprowadzi\u0142y du\u017ce ograniczenia dla rzemios\u0142a, zmuszaj\u0105c rzemie\u015blnik\u00f3w nawet do likwidacji warsztat\u00f3w, m.in. poprzez zabieranie lokali dla gospodarki uspo\u0142ecznionej, nadmierne podatki, niedostateczne zaopatrzenie, utrudnienia w kooperacji z zak\u0142adami pa\u0144stwowymi i tworzenie zator\u00f3w p\u0142atniczych. Najbardziej aktywni rzemie\u015blnicy starali si\u0119 przeciwdzia\u0142a\u0107 tej niekorzystnej polityce w\u0142adz m.in. poprzez zak\u0142adanie sp\u00f3\u0142dzielni. Tak powsta\u0142y m.in. Sp\u00f3\u0142dzielnia Pomocnicza Szewc\u00f3w i Cholewkarzy oraz Sp\u00f3\u0142dzielnia Pracy \u201ePok\u00f3j\u201d. Od pocz\u0105tku lat 50. nast\u0105pi\u0142 rozw\u00f3j WSK Mielec, kt\u00f3ra potrzebowa\u0142a do pracy wiele os\u00f3b i rozwin\u0119\u0142a w\u0142asny system szkolenia, dlatego w 1951 r., z powodu malej\u0105cej liczby uczni\u00f3w wi\u0105\u017c\u0105cych przysz\u0142o\u015b\u0107 z rzemios\u0142em, Publiczna Szko\u0142a Zawodowa zosta\u0142a zlikwidowana, a jej niekt\u00f3re funkcje i w mniejszym zakresie przej\u0105\u0142 Zak\u0142ad Doskonalenia Rzemios\u0142a. Po kilku nieudanych reorganizacjach cech\u00f3w – w 1951 r. powo\u0142ano Cech Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych, kt\u00f3ry mimo podejmowanych wysi\u0142k\u00f3w nie by\u0142 w stanie wiele pom\u00f3c rzemie\u015blnikom indywidualnym i w 1955 r. zrzesza\u0142 ju\u017c tylko 107 warsztat\u00f3w. Znaczne zmiany na korzy\u015b\u0107 nast\u0105pi\u0142y po \u201eodwil\u017cy pa\u017adziernikowej\u201d w 1956 r. Wiele uregulowa\u0144 prawnych w prowadzeniu rzemios\u0142a zmieniono na jego korzy\u015b\u0107, m.in. wprowadzono ulgi podatkowe dla inwestuj\u0105cych i umo\u017cliwiano w coraz wi\u0119kszym zakresie kooperacj\u0119 rzemios\u0142a z pa\u0144stwowymi zak\u0142adami pracy. Odt\u0105d liczba warsztat\u00f3w rzemie\u015blniczych systematycznie ros\u0142a. W 1957 r. by\u0142o ju\u017c 137 warsztat\u00f3w, w 1960 r. \u2013 173, 1965 \u2013 346, a w 1970 r. \u2013 501. Uda\u0142o si\u0119 nie tylko zahamowa\u0107 odp\u0142yw rzemie\u015blnik\u00f3w do pa\u0144stwowych zak\u0142ad\u00f3w pracy, ale nawet doprowadzi\u0107 do odwrotnego zjawiska. Dla wzmocnienia mieleckiego rzemios\u0142a i przej\u0119cia niekt\u00f3rych uci\u0105\u017cliwych funkcji w 1963 r. powo\u0142ano przy Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych Rzemie\u015blnicz\u0105 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Zaopatrzenia i Zbytu, kt\u00f3ra zaj\u0119\u0142a si\u0119 m.in. zaopatrywaniem w materia\u0142y i pozyskiwaniem rynk\u00f3w zbytu. Mocnym impulsem do jej dalszego rozwoju by\u0142o wybudowanie w 1975 r. w pobli\u017cu Rynku okaza\u0142ego Domu Rzemios\u0142a, w kt\u00f3rym obok Sp\u00f3\u0142dzielni siedzib\u0119 uzyska\u0142 tak\u017ce CRzR. Na prze\u0142omie lat. 60. i 70. w\u0142adze centralne, wzmacniaj\u0105c rol\u0119 zak\u0142ad\u00f3w pa\u0144stwowych, zn\u00f3w wprowadzi\u0142y szereg przepis\u00f3w utrudniaj\u0105cych funkcjonowanie rzemios\u0142a, m.in. ograniczono koperacj\u0119, tworzono przeszkody w zaopatrzeniu w materia\u0142y oraz sprzeda\u017cy wyrob\u00f3w i us\u0142ug, a tak\u017ce dyskryminowano rzemie\u015blnik\u00f3w przy r\u00f3\u017cnego typu \u015bwiadczeniach. Rezultatem takiej polityki by\u0142o m.in. zmniejszenie si\u0119 ilo\u015bci warsztat\u00f3w do 482 w 1971 r., wyra\u017any spadek obrot\u00f3w i mniejsze zainteresowania rzemios\u0142em w\u015br\u00f3d m\u0142odzie\u017cy. Nowa ustawa o organizacji i wykonywaniu rzemios\u0142a (1973 r.), porz\u0105dkuj\u0105ca i wzmacniaj\u0105ca je, pobudzi\u0142a spo\u0142eczn\u0105 aktywno\u015b\u0107, st\u0105d liczba warsztat\u00f3w rzemie\u015blniczych zn\u00f3w zacz\u0119\u0142a rosn\u0105\u0107 (1973 r. \u2013 542, 1976 \u2013 613, 1979 \u2013 703 i 1981 \u2013 790). W 1974 r. powsta\u0142 Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Zawodowych, kt\u00f3rego cz\u0119\u015b\u0107 absolwent\u00f3w zasila\u0142a firmy rzemie\u015blnicze. Uruchomiono Kas\u0119 Wzajemnej Pomocy, kt\u00f3ra m.in. udziela\u0142a swoim cz\u0142onkom w uzasadnionych przypadkach bezzwrotnych zapom\u00f3g. Rozwini\u0119to dzia\u0142alno\u015b\u0107 socjaln\u0105. Sponsorowano wiele akcji spo\u0142ecznych, m.in. Narodowy Fundusz Ochrony Zdrowia, Centrum Zdrowia Dziecka i odbudow\u0119 Zamku Kr\u00f3lewskiego w Warszawie. Dobre funkcjonowanie mieleckiego rzemios\u0142a w tych latach potwierdza\u0142y czo\u0142owe lokaty w r\u00f3\u017cnych konkursach, np. I miejsce w konkursie wojew\u00f3dzkim \u201eZawsze do us\u0142ug\u201d w latach 1980-1981. Nie brakowa\u0142o jednak negatywnych zjawisk, wynikaj\u0105cych z narastaj\u0105cego kryzysu spo\u0142eczno-gospodarczego pa\u0144stwa, jak m.in.: stosowanie systemu nakazowo-rozdzielczego, pogarszaj\u0105ca si\u0119 sytuacja w zaopatrzeniu materia\u0142owym, coraz bardziej restrykcyjna polityka fiskalna i wtr\u0105canie si\u0119 w\u0142adz partyjnych w wewn\u0119trzne sprawy rzemios\u0142a. W latach 80. kryzys zaopatrzeniowy pog\u0142\u0119bi\u0142 si\u0119 jeszcze bardziej, a ilo\u015bci rozdzielanych centralnie materia\u0142\u00f3w i paliwa by\u0142y niejednokrotnie absurdalnie ma\u0142e. Mno\u017cy\u0142y si\u0119 natomiast wszelkiego rodzaju kontrole i inspekcje, wydaj\u0105ce mn\u00f3stwo zalece\u0144 cz\u0119sto wykluczaj\u0105cych si\u0119 nawzajem. Wiele sprzeczno\u015bci i rozbie\u017cno\u015bci mia\u0142y oficjalne deklaracje w\u0142adz centralnych w sprawie rozwoju rzemios\u0142a i r\u00f3wnocze\u015bnie wydawane przepisy ograniczaj\u0105ce jego dzia\u0142alno\u015b\u0107. Na skutek takiego podej\u015bcia do rzemios\u0142a tylko w 1985 r. w Mielcu zako\u0144czy\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 a\u017c 42 zak\u0142ady, a w innych latach by\u0142o podobnie. W tej trudnej sytuacji najlepiej radzi\u0142y sobie warsztaty i zak\u0142ady rzemie\u015blnicze wytwarzaj\u0105ce i regeneruj\u0105ce cz\u0119\u015bci zamienne do samochod\u00f3w oraz wykonuj\u0105ce us\u0142ugi remontowe, adaptacyjne i malarskie, cz\u0119sto z powierzonych materia\u0142\u00f3w. Du\u017cym problemem by\u0142 brak lokali do prowadzenia i rozwijania dzia\u0142alno\u015bci produkcyjnej i us\u0142ugowej na odpowiednim poziomie. W\u0142adze miejskie nie dysponowa\u0142y wolnymi lokalami, wi\u0119c stara\u0142y si\u0119 pomaga\u0107 rzemie\u015blnikom, przydzielaj\u0105c dzia\u0142ki pod budow\u0119 nowych zak\u0142ad\u00f3w. Zasadnicze zmiany spowodowa\u0142o uchwalenie 23 XII 1988 r. kilku ustaw dotycz\u0105cych gospodarki, m.in. ustawa zasadniczo liberalizuj\u0105ca przepisy o podejmowaniu dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej przez osoby fizyczne, nawet z udzia\u0142em kapita\u0142u zagranicznego. Nieskomplikowane warunki uruchamiania dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej, w tym r\u00f3wnie\u017c rzemie\u015blniczej, by\u0142y silnym impulsem dla wielu przedsi\u0119biorczych i posiadaj\u0105cych kapita\u0142 os\u00f3b, nawet niemaj\u0105cych odpowiednich kwalifikacji zawodowych, do zak\u0142adania prywatnych firm. Ros\u0142a wi\u0119c systematycznie liczba podmiot\u00f3w gospodarczych, w tym rzemie\u015blniczych \u2013 g\u0142\u00f3wnie produkcyjnych oraz zwi\u0105zanych z motoryzacj\u0105 i budownictwem. Z drugiej strony za\u015b zlikwidowano szereg nierentownych warsztat\u00f3w i zak\u0142ad\u00f3w wykonuj\u0105cych coraz mniej potrzebne us\u0142ugi, np. zegarmistrzowskie, krawieckie, szewskie, naprawy telewizor\u00f3w czy sprz\u0119tu AGD. W pierwszych latach XXI w. nasili\u0142o si\u0119 zjawisko likwidacji zak\u0142ad\u00f3w us\u0142ugowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZEPECKI DANIEL ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 31 V 1960 r. w \u0141odzi, syn \u00a0Hieronima i Haliny z domu Peruga. Absolwent Technikum Rolniczego w Radomy\u015blu Wielkim. Pracowa\u0142 w Nadle\u015bnictwie Mielec (pracownik le\u015bny, 1978-1982), WSK PZL-Mielec (\u015blusarz, 1985-1989) i KPBP KRAKBUD Krak\u00f3w (kierowca, 1989-1990), a od 1997 r. pracuje jako ekspedytor magazynowy w BRW Sp. z o.o. w Mielcu. Oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 w 1981 r. Do PCK i Klubu HDK w Mielcu zg\u0142osi\u0142 akces w 1986 r. Do 2014 r. odda\u0142 73 360 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego HDK III, II i I stopnia, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK III stopnia, Medalem 50-lecia HDK oraz Medalem 90-lecia PCK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RZEPECKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 26 V 1929 r. w Chmielowie, syn Adama i Stefanii z domu Gawry\u015b. Absolwent Gimnazjum w Tarnobrzegu i Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1949 r. Studiowa\u0142 biologi\u0119 na WSP w Krakowie i w 1956 r. uko\u0144czy\u0142 I stopie\u0144 studi\u00f3w, a w 1961 r. studia magisterskie. Pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Micha\u0142owie, woj. bia\u0142ostockie, jako nauczyciel i p\u00f3\u017aniej dyrektor szko\u0142y (1962-1966). Od 1966 r. wyk\u0142ada\u0142 biologi\u0119 w Studium Nauczycielskim w Siedlcach, a od 1970 r. pracowa\u0142 w Okr\u0119gowym O\u015brodku Metodycznym \u2013 Sekcja Biologii w Bia\u0142ymstoku. W 1973 r. zosta\u0142 zatrudniony jako wyk\u0142adowca w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli w Bia\u0142ymstoku. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Zak\u0142adem Biologii Akademii Medycznej w Bia\u0142ymstoku. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem olimpiad biologicznych. Dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w LOP. Opublikowa\u0142 szereg artyku\u0142\u00f3w w czasopi\u015bmie \u201eBiologia w Szkole\u201d oraz w \u201ePrzegl\u0105dzie Zoologicznym\u201d, przedstawiaj\u0105c rezultaty z przeprowadzonych bada\u0144. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 LOP i Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RZEPKA JERZY<\/strong>, urodzony 8 IV 1942 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn Jana i Czes\u0142awy z domu Lisak. Ucz\u0119szcza\u0142 do Technikum Mechanicznego w Mielcu, a nast\u0119pnie Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego (p\u00f3\u017aniej I LO) w Mielcu i w 1959 r. zda\u0142 matur\u0119. W 1966 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie i uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Po odbyciu sta\u017cu w Szpitalu Miejskim im. dr. E. Biernackiego w Mielcu w 1968 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem Gminnego O\u015brodka Zdrowia w Tuszowie Narodowym i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 2001 r. W 1974 r. uzyska\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji z zakresu medycyny og\u00f3lnej. Podj\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Instytutem Medycyny Wsi w Lublinie i Narodowym Funduszem Ochrony Zdrowia. By\u0142 inicjatorem i przewodnicz\u0105cym Spo\u0142ecznego Komitetu Budowy Apteki i Rozbudowy O\u015brodka Zdrowia w Tuszowie Narodowym. Zosta\u0142 mianowany kierownikiem wzorcowego, a nast\u0119pnie szkoleniowego O\u015brodka Zdrowia oraz kierownikiem specjalizacji z medycyny og\u00f3lnej na I i II stopie\u0144 dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. W latach 1978-1981 przebywa\u0142 w Libii jako naczelny lekarz bud\u00f3w Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego \u2013 generalnego wykonawcy CHZ \u201eBudimex\u201d i za ofiarn\u0105 prac\u0119 zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony listem specjalnym ambasadora PRL w Libii. W 1985 r. uczestniczy\u0142 w za\u0142o\u017ceniu Towarzystwa Medycyny Og\u00f3lnej i \u015arodowiskowej i przez wiele lat by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z o\u015brodkami medycyny og\u00f3lnej w Austrii, Francji i Niemczech. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Krajowego Zespo\u0142u Konsultanta Medycznego w dziedzinie medycyny rodzinnej. Po reformie s\u0142u\u017cby zdrowia od 2001 r. by\u0142 dyrektorem Niepublicznego Zak\u0142adu Opieki O\u015brodek Zdrowia w Tuszowie Narodowym. W 2004 r. uzyska\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji z zakresu medycyny rodzinnej. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej i politycznej. Od 1966 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, przez szereg lat pe\u0142ni\u0142 funkcje cz\u0142onka Zarz\u0105du Oddzia\u0142u w Rzeszowie i Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego. Reprezentowa\u0142 mieleck\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 zdrowia na I i II Zje\u017adzie Regionalnym NSZZ Solidarno\u015b\u0107 w Rzeszowie w 1981 r. Od lat 80. by\u0142 aktywnym dzia\u0142aczem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej w Mielcu, a na pocz\u0105tku lat 90. by\u0142 jego wiceprezesem. Zainicjowa\u0142 powstanie Towarzystwa Spo\u0142eczno-Kulturalnego w Tuszowie Narodowym w 1990 r. i od pocz\u0105tku pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jego prezesa. W znacznym stopniu przyczyni\u0142 si\u0119 do budowy pomnika gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego w Tuszowie N. i organizacji zwi\u0105zanych z nim uroczysto\u015bci patriotycznych. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem mieleckiego gniazda TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Od 1966 r. zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z ruchem ludowym. By\u0142 m.in. prezesem Zarz\u0105du Gminnego ZSL, wiceprezesem Zarz\u0105du Powiatowego ZSL oraz d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego PSL. Dwukrotnie kandydowa\u0142 do parlamentu w 1989 i 1993 r. By\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Organizowa\u0142 Szko\u0142y Zdrowia I i II stopnia na terenie powiatu mieleckiego. By\u0142 cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego w Rzeszowie. Pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w Poradni Specjalistycznej \u201eArka\u201d przy parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie jako cz\u0142onek \u201ePiasta\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, „Z\u0142ot\u0105 Koniczynk\u0105 – najwy\u017cszym odznaczeniem PSL, odznaczeniem ZG PTL \u201eBene Meritus\u201d, Srebrnym Medalem Opiekuna Miejsc Pami\u0119ci Narodowej, Medalem „Pro Memoria”, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Odznak\u0105 Honorow\u0105 NFOZ i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d. Zmar\u0142 15 XI 2023 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RZEPKA TOMASZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 18 IX 1913 r. w Krzy\u017canowicach ko\u0142o Bochni, syn Jana i Marii z domu Rzepka. Ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazjum w Bochni, a nast\u0119pnie do Ma\u0142ego Seminarium w Tarnowie, gdzie zda\u0142 matur\u0119. Po studiach teologicznych w Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1938 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W latach 1938-1942 by\u0142 wikariuszem w Ksi\u0105\u017cnicach. W 1942 r. zosta\u0142 przeniesiony do parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu i od 1945 r. zosta\u0142 katechet\u0105. Uczy\u0142 religii w szko\u0142ach podstawowych i \u015brednich, ciesz\u0105c si\u0119 wielkim autorytetem u m\u0142odzie\u017cy i dzieci. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra (1948) i stopie\u0144 doktora teologii (1951). W 1961 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Rzochowie. By\u0142 dobrym kaznodziej\u0105, tote\u017c zapraszano go do r\u00f3\u017cnych parafii na rekolekcje i kazania okoliczno\u015bciowe. Pasjonowa\u0142 si\u0119 sportem i by\u0142 jednym z najbardziej znanych sympatyk\u00f3w \u201eStali\u201d Mielec. Zmar\u0142 14 II 1972 r. Spoczywa w kaplicy S\u0119kowskich na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Rzochowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZESZEWSKI MATEUSZ<\/strong>, faktor dworu mieleckiego w XVI w. Sp\u0142awia\u0142 transporty zbo\u017ca z maj\u0105tku Mieleckich drog\u0105 wodn\u0105 (rzekami Wis\u0142ok\u0105 i Wis\u0142\u0105) w kierunku Gda\u0144ska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eRZESZOWIACY\u201d (ZESP\u00d3\u0141 PIE\u015aNI I TA\u0143CA \u201eRZESZOWIACY\u201d)<\/strong>, powsta\u0142 w 1954 r. z inicjatywy przyby\u0142ego z Wroc\u0142awia dyrygenta Jana Mejzy, przy wsparciu kierownika ZDK WSK Mielec Edmunda Toczka. W sk\u0142ad Zespo\u0142u Artystycznego ZDK (taka by\u0142a jego pierwsza nazwa) wesz\u0142y trzy dzia\u0142aj\u0105ce ju\u017c zespo\u0142y: zesp\u00f3\u0142 taneczny pod kierunkiem Emilii Drabik (od 1952 r.), ch\u00f3r mieszany pod dyrekcj\u0105 Franciszka Saramy (od 1953 r.) i ma\u0142a orkiestra symfoniczna pod batut\u0105 Stefana Danieleckiego (od 1953 r.). (St\u0105d cz\u0119\u015b\u0107 \u015brodowiska kulturalnego uwa\u017ca, \u017ce „Rzeszowiacy” powstali w 1952 r.). Kierownictwo ca\u0142o\u015bci obj\u0105\u0142 Jan Mejza (pseudonim partyzancki „Janusz”). Pierwszym wyst\u0119pem by\u0142 koncert w Kolbuszowej 12 XII 1954 r., a program stanowi\u0142a lu\u017ana, ale dynamiczna sk\u0142adanka pie\u015bni, ta\u0144c\u00f3w i melodii o r\u00f3\u017cnym charakterze, w tym tak\u017ce ludowych pie\u015bni i ta\u0144c\u00f3w rzeszowskich. 17 XII 1954 r. odby\u0142 si\u0119 pierwszy koncert w Mielcu. Obydwa koncerty zosta\u0142y dobrze przyj\u0119te przez publiczno\u015b\u0107 i potwierdzi\u0142y s\u0142uszno\u015b\u0107 przyj\u0119tej formu\u0142y zespo\u0142u, kt\u00f3ry w 1955 r. otrzyma\u0142 nazw\u0119 \u201eZesp\u00f3\u0142 Pie\u015bni i Ta\u0144ca Ziemi Rzeszowskiej\u201d, a wkr\u00f3tce potem Zesp\u00f3\u0142 Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d. W finale centralnym konkursu ch\u00f3r\u00f3w we Wroc\u0142awiu, kt\u00f3ry odby\u0142 si\u0119 25 V 1955 r., mielczanie zdobyli 4. miejsce (pierwsze wyr\u00f3\u017cnienie) w gronie 100 najlepszych amatorskich ch\u00f3r\u00f3w z ca\u0142ego kraju. Nagrod\u0105 by\u0142o tak\u017ce zaproszenie na koncerty dla uczestnik\u00f3w V \u015awiatowego Festiwalu M\u0142odzie\u017cy i Student\u00f3w w Warszawie (VII 1955 r.). Impulsem do dalszego rozwoju by\u0142o spisanie przez Jana Mejz\u0119 i Boles\u0142awa Downarowicza (choreografa) wielu pie\u015bni, przy\u015bpiewek i ta\u0144c\u00f3w ludowych w czasie rekonesansu po wsiach wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego w latach 50. Opracowane muzycznie i choreograficznie tych utwor\u00f3w wesz\u0142y na sta\u0142e do repertuaru \u201eRzeszowiak\u00f3w\u201d. Na pocz\u0105tku lat 60., po opracowaniu oryginalnego i dynamicznego programu, \u201eRzeszowiacy\u201d osi\u0105gn\u0119li wysoki poziom artystyczny. Doceniono to w czasie wyjazdowego posiedzenia Zarz\u0105du ZZ Metalowc\u00f3w w Mielcu (22-23 X 1963 r.), nadaj\u0105c zespo\u0142owi tytu\u0142 \u201eReprezentacyjnego ZPiT ZZ Metalowc\u00f3w\u201d. W ZDK WSK wypracowano kilkustopniowy system kszta\u0142cenia tanecznego, gwarantuj\u0105cy sta\u0142y dop\u0142yw m\u0142odych tancerzy do pierwszego zespo\u0142u i utrzymywanie jego wysokiego poziomu. (Ten system funkcjonuje do dzi\u015b.) Do poszczeg\u00f3lnych obrazk\u00f3w tanecznych w\u0142\u0105czano te\u017c ch\u00f3r. W latach 60. coraz cz\u0119\u015bciej desygnowano \u201eRzeszowiak\u00f3w\u201d do reprezentowania Polski na festiwalach zagranicznych. Potwierdzeniem klasy zespo\u0142u by\u0142y nagrody na festiwalu w Bukareszcie (1969) i g\u0142\u00f3wne trofeum \u2013 Z\u0142oty Medal na Festiwalu w Nicei (1971). Lata 70., ju\u017c pod opiek\u0105 RCK WSK, to dalszy rozw\u00f3j i wielkie powodzenie na scenach krajowych oraz cz\u0119ste i udane tournee zagraniczne, m.in. po USA i Kanadzie w 1975 i 1978 r. Wprowadzenie stanu wojennego (13 XII 1981 r.) tylko na kilkana\u015bcie dni zatrzyma\u0142o pr\u00f3by zespo\u0142u, kt\u00f3ry ju\u017c 22 I 1982 r. wyst\u0105pi\u0142 w RCK z wyj\u0105tkowo wzruszaj\u0105cymi \u201eJase\u0142kami Polskimi\u201d i powt\u00f3rzy\u0142 je kilkakrotnie, a w lipcu tego roku, ku zdumieniu wszystkich, wyjecha\u0142 na tournee do Francji. \u00a0W latach 80. cz\u0119sto wyst\u0119powa\u0142 we Francji i RFN, a w 1988 r. koncertowa\u0142 po raz trzeci w USA i Kanadzie. Na fali przemian i restrukturyzacji WSK na pocz\u0105tku lat 90. – RCK wraz z ca\u0142\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 przekazano samorz\u0105dowi miejskiemu (1992), a ten powo\u0142a\u0142 Miejski O\u015brodek Kultury. W tym czasie wielu dotychczasowych do\u015bwiadczonych ch\u00f3rzyst\u00f3w \u201eRzeszowiak\u00f3w\u201d zako\u0144czy\u0142o prac\u0119 w Zespole. Znacznie odm\u0142odzono ch\u00f3r, a to spowodowa\u0142o wi\u0119ksz\u0105 rotacj\u0119 w jego sk\u0142adzie i trudno\u015bci z utrzymaniem dobrego poziomu. Stabilny sk\u0142ad utrzymywa\u0142a natomiast orkiestra. Mimo k\u0142opot\u00f3w \u201eRzeszowiacy\u201d koncertowali nadal zar\u00f3wno w kraju jak i poza jego granicami. Ponowne o\u017cywienie ch\u00f3ru nast\u0105pi\u0142o po utworzeniu Samorz\u0105dowego Centrum Kultury (1998), a mocnym impulsem do dalszego rozwoju ca\u0142ego Zespo\u0142u by\u0142y uroczysto\u015bci z okazji 50-lecia jego dzia\u0142alno\u015bci, zorganizowane w 2002 r. W 2008 r. zesp\u00f3\u0142 koncertowa\u0142 w Szwajcarii, a nast\u0119pnie uczestniczy\u0142 w VII i VIII Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Folklorystycznym Warsfolk w Warszawie (2011, 2012). Ponadto w 2012 r. wyst\u0105pi\u0142 w Macedonii oraz uczci\u0142 specjalnymi koncertami 60-lecie dzia\u0142alno\u015bci, zapocz\u0105tkowanej przez zesp\u00f3\u0142 taneczny w 1952 r. W czerwcu 2013 r. zesp\u00f3\u0142 wyst\u0105pi\u0142 na Festiwalu Czere\u015bniowym w Adampolu (Turcja). Po dw\u00f3ch „chudych” latach w marcu 2016 r. zesp\u00f3\u0142 otrzyma\u0142 certyfikat Polskiej Sekcji Mi\u0119dzynarodowej Rady Stowarzysze\u0144 Folklorystycznych na okres 5 lat, a w maju tego roku wyst\u0105pi\u0142 na XI Og\u00f3lnopolskim Festiwalu Zespo\u0142\u00f3w Folklorystycznych Wsi Polskiej w Kielcach. Wydarzeniem 2017 r. by\u0142y koncerty z okazji 65-lecia powstania zespo\u0142u (30 IX i 1 X) oraz nadanie mu patronatu Janusza Mejzy – za\u0142o\u017cyciela, dyrygenta i d\u0142ugoletniego kierownika artystycznego. Na podstawie prezentowanego programu Zesp\u00f3\u0142 zosta\u0142 zakwalifikowany do Mi\u0119dzynarodowej Rady Stowarzysze\u0144 Folklorystycznych Festiwali i Sztuki Ludowej – CIOFF. Z wielkim rozmachem i na wysokim poziomie artystycznym odby\u0142 si\u0119 \u201eJubileuszowy Koncert Pokole\u0144\u201d z okazji 70-lecia powstania zespo\u0142u. 2 VII 2022 r. na scenie Domu Kultury SCK wyst\u0105pili: ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d, Seniorzy ZPIT \u201eRzeszowiacy\u201d, \u201eMali Rzeszowiacy\u201d, grupy dzieci\u0119ce i go\u015bcinnie \u2013 \u201eabsolwenci\u201d (byli cz\u0142onkowie ZPiT). Imprezami towarzysz\u0105cymi by\u0142y: Ods\u0142oni\u0119cie tablicy upami\u0119tniaj\u0105cej nadanie parkowi miejskiemu imienia ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d i koncert \u201ePrzyszli\u015bmy Rzeszowiacy\u201d (park obok Biblioteki SCK, 1 VII), Msza \u015awi\u0119ta w intencji spo\u0142eczno\u015bci ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d (ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, 2 VII), \u201eFolkowa pota\u0144c\u00f3wka\u201d (Rynek, 3 VII) oraz wystawa malarstwa Agnieszki Ciury \u201eWykroje pami\u0119ci\u201d (Galeria ESCEK, od 1 VII). Po kilkuletniej przerwie w krajowej rywalizacji festiwalowej „Rzeszowiacy” wzi\u0119li udzia\u0142 w XI Og\u00f3lnopolskim Festiwalu Folklorystycznym „Power Folk 2025” w Katowicach\u00a0 5 IV 2025 r. i z suita ta\u0144c\u00f3w Krakowiak\u00f3w Wschodnich zaj\u0119li II miejsce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Repertuar:<\/strong> ta\u0144ce narodowe \u2013 polonez, mazur, krakowiak, kujawiak i oberek, ta\u0144ce regionalne, m.in.: rzeszowskie, przeworskie, lubelskie, nowos\u0105deckie, \u015bl\u0105skie, g\u00f3ralskie, opolskie, pszczy\u0144skie, \u017cywieckie, wielkopolskie, kaszubskie i kurpiowskie, krakowskie oraz pie\u015bni patriotyczne i ludowe (ok. 160).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Stroje:<\/strong>\u00a0rzeszowskie, kro\u015bnie\u0144skie, przeworskie, haczowskie, bi\u0142gorajskie, krakowskie, lubelskie, pszczy\u0144skie, g\u00f3ralskie, \u017cywieckie, nowos\u0105deckie, kaszubskie, rozbarskie, opolskie, \u0142a\u0144cuckie, jurgowskie, szamotulskie, sieradzkie, \u0142owickie, opoczy\u0144skie, kujawskie, szlacheckie, \u201eKsi\u0119stwa Warszawskiego\u201d, rosyjskie i kostiumy do ta\u0144c\u00f3w tematycznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Wa\u017cniejsze wyst\u0119py krajowe:<\/strong> tournee po woj. kieleckim (1962 r.), tournee po woj. wroc\u0142awskim (1964, 1965), tournee po woj. opolskim (1970), koncert inauguracyjny Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu (1970), koncert inauguracyjny Mi\u0119dzynarodowych Zawod\u00f3w o Puchar Interwizji w Gimnastyce Artystycznej w Mielcu (1974), koncert w ramach prezentacji \u201eRzeszowska Panorama XXX-lecia\u201d w Warszawie (1975), koncert z okazji 50-lecia dzia\u0142alno\u015bci ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d w Mielcu (2002) oraz udzia\u0142 we wszystkich Og\u00f3lnopolskich Spotkaniach Folklorystycznych – \u201eJarmarkach Pie\u015bni i Ta\u0144ca\u201d w Mielcu (1968, 1969, 1970, 1971, 1973, 1976 i 1979)…. XV \u015awiatowy Przegl\u0105d Folkloru „Integracje” w Poznaniu (2015), Do\u017cynki Wojew\u00f3dzkie \u015awi\u0119tokrzyskie w Sandomierzu (2015), \u015awi\u0119to Lotnictwa w Mielcu (2015), XI Og\u00f3lnopolski Festiwal Zespo\u0142\u00f3w Folklorystycznych Wsi Polskiej w Kielcach (2016), 65-lecie powstania Zespo\u0142u (2017), 56. Tydzie\u0144 Kultury Beskidzkiej \u2013 koncerty w \u017bywcu, Szczyrku, Wi\u015ble, O\u015bwi\u0119cimiu i Makowie Podhala\u0144skim\u00a0 (2019), Og\u00f3lnopolski Konkurs Ta\u0144ca Ludowego \u201e5 minut dla oberka\u201d w \u0141odzi (2019). Ponadto zesp\u00f3\u0142 wyst\u0119puje w Mielcu regularnie kilka razy w roku, zawsze przy du\u017cej publiczno\u015bci. Wyj\u0105tkowo w okresie pandemicznym 2020-2021 r., z powodu obostrze\u0144 sanitarnych, zaprezentowa\u0142 program w trybie on-line i na Facebooku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Tournee i inne wyst\u0119py zagraniczne:<\/strong> VIII Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Pie\u015bni i Ta\u0144ca w \u015awidniku (CSRS, 1962 r.), ZSRR (1966), CSRS i Jugos\u0142awia (1967), \u015awiatowy Festiwal Zespo\u0142\u00f3w Folklorystycznych w Bukareszcie i innych miastach Rumunii (1969) \u2013 kilka nagr\u00f3d, W\u0119gry (1970), XXVI Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Folklorystyczny w Nicei \u2013 g\u0142\u00f3wne trofeum Z\u0142oty Medal i tournee po Francji i W\u0142oszech (1971), W\u0119gry (1972), ZSRR (1974), RFN (1974), USA i Kanada (1975), NRD (1976), RFN (1976), ZSRR (1976), ZSRR (1977), USA i Kanada (1978), RFN (1978), ZSRR (1978), Francja (1979), Jugos\u0142awia i Francja (1979), CSRS (1980), Francja i RFN (1981), Francja (1982), RFN, Francja, Belgia i Luxemburg (1983), RFN (1983), RFN (1984), ZSRR (1985), W\u0119gry (1985), Francja, Belgia i RFN (1986), Francja (1987), USA i Kanada (1988), Francja (1993), Ukraina (1993), W\u0142ochy (1994), S\u0142owacja (1995), Francja (1996), Szwajcaria (1996), Belgia, Holandia i Francja (1999), Francja (2000), Szwajcaria (2002), Francja (2003), W\u0119gry (2005), Portugalia (2006), Szwajcaria (2008), Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Warsfolk Warszawa (2011, 2012), Macedonia (2012), Turcja (2013). Mi\u0119dzynarodowe Spotkania Folklorystyczne w Budapeszcie – W\u0119gry (2015), Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Artystyczny \u201eSztuka, \u015bwiat i morze\u201d w Warnie Bu\u0142garia, 2016), Festiwal \u201eBudvanska Riviera\u201d w Budvie (Czarnog\u00f3ra, 2018), Festiwal w Grecji (2023) i Festiwal w Albanii (2023).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kierownicy i dyrektorzy ZDK (RCK, MOK, SCK) reprezentuj\u0105cy Zesp\u00f3\u0142, dyrektorzy artystyczni:<\/strong> Edmund Toczek (1954-1956 i 1958-1961), Franciszek Duszlak (1961-1987), Irena Nowakowska (1987-1990), Helena Pastu\u0142a (1990-1992), Marek Skalski (1992-1997), Jacek Tejchma (1998-2016), Joanna Kruszy\u0144ska (2016-2024), Damian Ma\u0142ek (2025-nadal)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kierownicy artystyczni zespo\u0142u i pierwsi dyrygenci:<\/strong> Jan Mejza (1954-1956), W\u0142adys\u0142aw Kotschy (1957), W\u0142adys\u0142aw Sk\u00f3rczy\u0144ski (1957), Jan Mejza (1958-1990), Antoni Czachor (1990-1996), S\u0142awomir Stan (1996-2000), Jacek Tejchma (2000-2016), Joanna Kruszy\u0144ska (2016-2024), kierownik zespo\u0142u \u2013 Bartosz Kramarz, kierownik orkiestry \u2013 S\u0142awomir Stan.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Ch\u00f3rmistrzowie i dyrygenci:<\/strong> Franciszek Sarama (1954-1957), Jerzy Kopcewicz (1958-1973), Barbara Mialik (1973-1977), Barbara Pola\u0144ska-Wi\u0119ckowska (1973-1986), Jerzy Kopcewicz (1981-1987), Irena Paluszek (1985-1987), Renata Chmielowiec-Wra\u017ce\u0144 (1988-1995), Ma\u0142gorzata Kusek (1996-1999), Pawe\u0142 Lis (2000-2010), Sylwia Dudek (2010-2017), Maciej Fija\u0142kowski (2017-nadal), Ma\u0142gorzata Pazdro.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Choreografowie:<\/strong> Emilia Drabik (1954-1955), Boles\u0142aw Downarowicz (1955-1956), Zdzis\u0142awa Szyma\u0144ska (1957-1959), J\u00f3zef Marciniak (1960), Tadeusz Suchodolski (1960), Zbigniew Pie\u0144kowski (1961-1963), Eugeniusz Papli\u0144ski i Mira Ko\u0142pik\u00f3wna-Papli\u0144ska (1963-1964), Janusz Brociek (1964-1965), Kazimierz Redzisz (1965-1978), Stanis\u0142aw Dowgird (1978-1979), Dariusz Majchrowicz (1979-1980), Halina Proszowska (1980-1982), Maria Or\u0142owska (1982-1985), Emilia Drabik (1985-1987), Leszek Ossoli\u0144ski (1986-2011), Marek Zaremba (2011-2016), asystent choreografa \u2013 Jakub Jurek (-2016), Mariusz Bo\u017cek (2016-2025), Beata Sudo\u0142-Napieracz (2025-nadal)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Akompaniatorzy:<\/strong> Henryk Grzywacz, Maria Mysi\u0144ska, Barbara Pola\u0144ska-Wi\u0119ckowska, Ryszard Kucharski, S\u0142awomir Stan, Kazimierz Kozio\u0142, S\u0142awomir Stan.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Cz\u0142onkowie:<\/strong> w latach 1952-2023 \u2013 oko\u0142o 1600 os\u00f3b.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wa\u017cniejsze wyr\u00f3\u017cnienia:<\/strong>\u00a0Krzy\u017c Oficerski OOP, Odznaka 1000-lecia Pa\u0144stwa Polskiego, Z\u0142ota Odznaka Honorowa \u201ePolonii\u201d, Dyplom Uznania Ministra Spraw Zagranicznych.<\/p>\r\n

\u201eMALI RZESZOWIACY\u201d (ZPiT \u201eMALI RZESZOWIACY\u201d), <\/strong>dzieci\u0119cy zesp\u00f3\u0142 artystyczny Domu Kultury SCK w Mielcu, przygotowuj\u0105cy tancerzy do wyst\u0119p\u00f3w w Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d.\u00a0 Jest kontynuatorem dzia\u0142alno\u015bci tzw. adept\u00f3w – dzieci\u0119cych zespo\u0142\u00f3w artystycznych ZDK (p\u00f3\u017aniej RCK i MOK), tworzonych od lat 60. XX w. w celu systematycznego wzmacniania doros\u0142ych \u201eRzeszowiak\u00f3w\u201d. W swoim repertuarze ma ta\u0144ce ludowe z Podkarpacia i innych region\u00f3w w Polsce. Wyst\u0119puje na r\u00f3\u017cnych imprezach w Mielcu i innych miejscowo\u015bciach, najcz\u0119\u015bciej z innymi zespo\u0142ami Domu Kultury SCK. Uczestniczy w festiwalach, przegl\u0105dach i konkursach dzieci\u0119cych zespo\u0142\u00f3w w kraju i poza jego granicami, cz\u0119sto zdobywaj\u0105c nagrody lub wyr\u00f3\u017cnienia. Wa\u017cniejszymi sukcesami w 2022 roku by\u0142y: 2. miejsce w XII Og\u00f3lnopolskim Przegl\u0105dzie Dzieci\u0119cych i M\u0142odzie\u017cowych Zespo\u0142\u00f3w Ta\u0144ca Ludowego \u201eGarniec\u201d 2022\u00a0 w \u0141a\u0144cucie (25 III) oraz 2. miejsce w XIV Wojew\u00f3dzkim Przegl\u0105dzie Tanecznym \u201eRozta\u0144czona wiosna\u201d (22 V) w G\u0142ogowie Ma\u0142opolskim. W XI Og\u00f3lnopolskim Festiwalu Folklorystycznym „Power Folk 2025) w dniu 5 IV 2025 r. w Katowicach zesp\u00f3\u0142 zaj\u0105\u0142 III miejsce w kat. 11-13 lat za suit\u0119 ta\u0144c\u00f3w lubelskich.<\/p>\r\n

Instruktorzy – choreografowie:\u00a0<\/strong> Mariusz Bo\u017cek – grupa starsza, Beata Sudo\u0142 – grupa m\u0142odsza– <\/strong>do 2025, Konstancja Mierzwa – 2025-nadal; akompaniator: Kazimierz Kozio\u0142, S\u0142awomir Stan.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZESZOWSKIE PRZEDSI\u0118BIORSTWO CERAMIKI BUDOWLANEJ<\/strong>, firma pa\u0144stwowa utworzona w 1951 r. na bazie dzia\u0142aj\u0105cych po II wojnie \u015bwiatowej zak\u0142ad\u00f3w produkuj\u0105cych materia\u0142y budowlane i ceramik\u0119 budowlan\u0105: cegielni, betoniarni, kaflarni i \u017cwirowni. Jednym z pierwszych pi\u0119ciu na terenie wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego by\u0142o Mieleckie Przedsi\u0119biorstwo Przemys\u0142u Terenowego Materia\u0142\u00f3w Budowlanych, kt\u00f3re zosta\u0142o utworzone 18 I 1951 r. Jego siedzib\u0105 by\u0142 budynek kaflarni przy ul. S. \u017beromskiego 13. Obejmowa\u0142o ono zasi\u0119giem powiat mielecki (3 cegielnie, 3 kaflarnie, betoniarnia, wibrobetoniarnia, \u017cwirownia) i cz\u0119\u015b\u0107 powiatu d\u0119bickiego. Pocz\u0105tki dzia\u0142alno\u015bci by\u0142y trudne, bowiem w czasie II wojny \u015bwiatowej zak\u0142ady i ich urz\u0105dzenia zosta\u0142y w du\u017cym stopniu zniszczone, a wi\u0119kszo\u015b\u0107 z ocala\u0142ych by\u0142a przestarza\u0142a. Ponadto powa\u017cnym problemem by\u0142o te\u017c przejmowanie ich z r\u0105k prywatnych \u2013 zgodnie z \u00f3wczesnymi zarz\u0105dzeniami w\u0142adz centralnych. W latach 50. odbudowano lub wyremontowano zak\u0142ady oraz uruchomiono planow\u0105 produkcj\u0119 materia\u0142\u00f3w budowlanych. Budowano te\u017c nowe zak\u0142ady, m.in. wytw\u00f3rni\u0119 prefabrykowanych pustak\u00f3w \u015bciennych w Mielcu. 1 I 1964 r. przeprowadzono reorganizacj\u0119 przemys\u0142u terenowego materia\u0142\u00f3w budowlanych i z 11 wielobran\u017cowych przedsi\u0119biorstw (w tym mieleckiego) utworzono 6 przedsi\u0119biorstw ceramiki budowlanej, w tym w Mielcu. W latach 60. i 70., ze wzgl\u0119du na potrzeb\u0119 silnie rozwijaj\u0105cego si\u0119 budownictwa, produkcja materia\u0142\u00f3w budowlanych systematycznie ros\u0142a, ale ju\u017c od po\u0142owy lat 70. nie by\u0142a w stanie nad\u0105\u017cy\u0107 za potrzebami w tym zakresie. W niewielkim stopniu na polepszenie sytuacji wp\u0142ywa\u0142y kolejne reorganizacje w latach 1973 i 1976, kiedy to przemianowano MPPTMB najpierw na Mieleckie Przedsi\u0119biorstwo Ceramiki Budowlanej, a nast\u0119pnie \u2013 Rzeszowskie Przedsi\u0119biorstwo Ceramiki Budowlanej. Najwi\u0119ksz\u0105 inwestycj\u0105 tego okresu by\u0142a rozbudowa cegielni w Sadkowej G\u00f3rze kosztem oko\u0142o 8 mln z\u0142. Zmodernizowano te\u017c m.in. cegielnie w Mielcu, Podborzu i Rzemieniu. W latach 80., przy utrzymuj\u0105cym si\u0119 du\u017cym zapotrzebowaniu na materia\u0142y budowlane, narasta\u0142y problemy z ich produkcj\u0105, g\u0142\u00f3wnie z powodu starzej\u0105cego si\u0119 wyposa\u017cenia technicznego. Nie pomaga\u0142o 8 kolejnych reorganizacji przemys\u0142u, m.in. zmniejszanie zatrudnienia w administracji i likwidowanie przedsi\u0119biorstw, m.in. w Mielcu. Zasadnicze zmiany nast\u0105pi\u0142y dopiero w latach 90., kiedy poszczeg\u00f3lne zak\u0142ady produkcyjne sta\u0142y si\u0119 sp\u00f3\u0142kami funkcjonuj\u0105cymi w nowych warunkach rynkowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RZESZUTEK JANUSZ MAREK<\/strong>, urodzony 22 XI 1950 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Pelagii z domu Kie\u0142b. Po uko\u0144czeniu Zasadniczej Szko\u0142y Przyzak\u0142adowej w Mielcu w 1969 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na Wydziale 03 (narz\u0119dziowym) na stanowisku szlifierza, a p\u00f3\u017aniej hartownika narz\u0119dziowego i galwanizatora. W latach 1970-1972 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w D\u0119bicy i uko\u0144czy\u0142 tamtejsz\u0105 szko\u0142\u0119 podoficersk\u0105 (specjalno\u015b\u0107: operator spr\u0119\u017carki), a nast\u0119pnie s\u0142u\u017cy\u0142 w 7 Pu\u0142ku Pontonowym w D\u0119blinie. Po s\u0142u\u017cbie wojskowej powr\u00f3ci\u0142 do pracy w Zak\u0142adzie Narz\u0119dziowym WSK i pracuje tam nadal, tak\u017ce po restrukturyzacji WSK, kiedy to powsta\u0142y Zak\u0142ady Narz\u0119dziowe w Mielcu Sp. z o.o. Jego niezwyk\u0142\u0105 i humanitarn\u0105 pasj\u0105 jest Honorowe Krwiodawstwo. Pierwszy raz odda\u0142 krew w 1970 r. i p\u00f3\u017aniej czyni\u0142 to wielokrotnie bez przynale\u017cno\u015bci do jakiegokolwiek klubu. 29 III 1979 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. J. Aleksandrowicza przy WSK Mielec i do dzi\u015b pozostaje czynnym krwiodawc\u0105. Odda\u0142 dot\u0105d 38 400 ml krwi. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Klubu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, \u201eKryszta\u0142owym Sercem\u201d (najwy\u017csze odznaczenie HDK), Odznakami HDK: Br\u0105zow\u0105, Srebrn\u0105 i Z\u0142ot\u0105, Odznakami Zas\u0142u\u017conego HDK \u2013 III, II i I stopnia oraz Odznakami Honorowymi PCK III i II stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RZESZUTEK ROMUALD<\/strong>, urodzony 16 X 1965 r. w Mielcu, syn Mariana i Stanis\u0142awy z domu \u0141ysiak. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1984 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu, a nast\u0119pnie prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Kolejnym miejscem pracy by\u0142a firma Bruno Tassi w Rzeszowie, gdzie by\u0142 przedstawicielem handlowym. Od 2014 r. pracuje w firmie \u201eKabanos\u201d w Tarnobrzegu, a od 2017 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora handlowego tej firmy. Od wielu lat dzia\u0142a spo\u0142ecznie, g\u0142\u00f3wnie w zakresie odtwarzania i kultywowania prawdy historycznej o ludziach walcz\u0105cych ze zniewoleniem Polski w latach 1939-1989. Jest jednym z za\u0142o\u017cycieli (w 2012 r.) i wiceprezesem Stowarzyszenia Klub Historyczny \u201ePrawda i Pami\u0119\u0107\u201d w Mielcu. G\u0142\u00f3wnie z jego inspiracji i przy aktywnym wsp\u00f3\u0142udziale zrealizowano szereg przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 o charakterze patriotycznym, m.in.: upami\u0119tnienie \u017bo\u0142nierzy Niez\u0142omnych (\u201ePolana Niez\u0142omnych\u201d) w lesie w Szyd\u0142owcu ko\u0142o Mielca, coroczny Marsz Pami\u0119ci \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych (1 III, w ramach obchod\u00f3w Narodowego Dnia Pami\u0119ci \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych), coroczne zloty militarne i rekonstrukcje wydarze\u0144 historycznych, dzia\u0142ania edukacyjne o tematyce podziemia antykomunistycznego (prelekcje, wystawy, projekcje film\u00f3w, artyku\u0142y prasowe), retrospektywy gdy\u0144skiego Festiwalu Filmowego \u201eNiepokorni Niez\u0142omni Wykl\u0119ci\u201d w Mielcu, filmy zrealizowane przez mieleck\u0105 m\u0142odzie\u017c (film z I LO w Mielcu \u201eOjciec i syn\u201d otrzyma\u0142 w 2017 r. I miejsce w kategorii M\u0142odzi dla Historii w czasie IX Festiwalu w Gdyni), renowacja mieleckiej \u015aciany Katy\u0144skiej przy bazylice mn. \u015bw. Mateusza, \u015bcie\u017cka historyczna upami\u0119tniaj\u0105ca mieleckich \u201e\u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych\u201d. Szczeg\u00f3lnie du\u017co czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 budowie Pomnika \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych Niez\u0142omnych w Mielcu na G\u00f3rze Cyranowskiej. W realizacji wymienionych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Instytutem Pami\u0119ci Narodowej Oddzia\u0142 w Rzeszowie. W kadencji 2014-2018 by\u0142 radnym Rady Miejskiej w Mielcu i czyni\u0142 wiele, aby zainteresowa\u0107 samorz\u0105d miejski w Mielcu r\u00f3\u017cnymi formami upami\u0119tniania \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych. Wyr\u00f3\u017cniony medalem PRO PATRIA,\u00a0 Nagrod\u0105 Honorow\u0105 „\u015awiadek Historii” i Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci. Autor ksi\u0105\u017cki – albumu Chcieli nas zakopa\u0107! Nie wiedzieli, \u017ce jeste\u015bmy ziarnem…<\/em>(2023). 17 XII 2025 r. zosta\u0142 powo\u0142any do Rady ds. Kombatant\u00f3w, Os\u00f3b Represjonowanych i Dzia\u0142aczy Opozycji Antykomunistycznej przy Prezyudencie RP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZESZUTKO KAZIMIERZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 25 VII 1951 r. w Tarnowie, syn J\u00f3zefa i Anny z domu Siwek. Absolwent I Gimnazjum im. Kazimierza Brodzi\u0144skiego w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1969 r. Studia filozoficzno-teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1975 r. i wtedy te\u017c przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach w Pasierbcu (1975-1977), Wielog\u0142owach ko\u0142o Nowego S\u0105cza (1977-1980), \u0141\u0119gu Tarnowskim (1980-1982), Uszwi ko\u0142o Brzeska (1982-1985), Gaw\u0142owie ko\u0142o Bochni (1985-1987), Siedlisku Bogusz (1987-1989) i Wojniczu (1989-1991). W styczniu 1992 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii w Bere\u015bcie ko\u0142o Krynicy, gdzie poza ko\u015bcio\u0142em parafialnym sprawowa\u0142 opiek\u0119 na ko\u015bcio\u0142ami pomocniczymi w Polanach i Piorunce (dawnymi cerkwiami greko-katolickimi). Ponadto w latach 1994-1998 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza w Kamiannej. W tym czasie otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 kanonika. W 2002 r., z powodu pogarszaj\u0105cego si\u0119 zdrowia, zrezygnowa\u0142 z probostwa w Bere\u015bcie i zosta\u0142 przeniesiony na mniejsz\u0105 parafi\u0119 w Michalczowej ko\u0142o \u0141ososiny Dolnej. Coraz wi\u0119ksze k\u0142opoty zdrowotne spowodowa\u0142y, \u017ce i tam zrezygnowa\u0142 z funkcji proboszcza i rozpocz\u0105\u0142 leczenie. We wrze\u015bniu 2009 r. zosta\u0142 przydzielony do pomocy w pracy duszpasterskiej w parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. W zwi\u0105zku z dalszym pogarszaniem si\u0119 zdrowia zosta\u0142 przeniesiony do Domu Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w w Tarnowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RZE\u015aNY KRZYSZTOF STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 2 VIII 1946 r. w \u0141ukowie, syn Janusza i Krystyny z Janiszewskich. Karier\u0119 pi\u0142karsk\u0105 rozpoczyna\u0142 w klubach Orl\u0119ta \u0141uk\u00f3w i MKS Chrobry Szczecin (do 1963 r.). W latach 1963-1964 wyst\u0119powa\u0142 w Pogoni Szczecin, a w latach 1964-1970 w Motorze Lublin. Przed sezonem 1970\/1971 zasili\u0142 Stal Mielec (\u00f3wczesnego beniaminka ekstraklasy) i jako obro\u0144ca reprezentowa\u0142 mieleckie barwy do ko\u0144ca sezonu 1977\/1978. Rozegra\u0142 w\u00f3wczas 196 mecz\u00f3w we I lidze (3 bramki) i wydatnie przyczyni\u0142 si\u0119 do osi\u0105gni\u0119cia przez Stal najwi\u0119kszych sukces\u00f3w: dwukrotnego mistrzostwa Polski (1973, 1976), wicemistrzostwa (1975) i 3. miejsca (1974). Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu i studia na AWF w Warszawie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142y magistra wychowania fizycznego i trenera II klasy. W 1978 r. wyjecha\u0142 do Ameryki P\u00f3\u0142nocnej i przez wiele lat gra\u0142 w USA (Falcons, Adria Chicago, Wis\u0142a Chicago) i Kanadzie (Panhalenik Toronto, Polonia Hamilton). By\u0142 tak\u017ce wielokrotnym reprezentantem Polski. W okresie szkolnym gra\u0142 w reprezentacji Szkolnych Klub\u00f3w Sportowych, w reprezentacji m\u0142odzie\u017cowej \u2013 1 mecz i reprezentacji \u201eB\u201d \u2013 1 mecz. W I reprezentacji Polski zagra\u0142 w latach 1973-1976 w 6 meczach (jako zawodnik Stali), m.in. z Angli\u0105 w Chorzowie (2 : 0) i Portugali\u0105 w Porto (2 : 0). Jako trener pracowa\u0142 w klubach: Stal Mielec, LZS Rz\u0119dzian Rz\u0119dzianowice, Korona Kielce, Nowiny, Motor Lublin i Orl\u0119ta Radzy\u0144 Podlaski i Or\u0142y Kazimierz. W 2001 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du FKS Stal Mielec. P\u00f3\u017aniej by\u0142 koordynatorem szkolenia w Motorze Lublin i trenerem \u017ce\u0144skiej dru\u017cyny Cisa Na\u0142\u0119cz\u00f3w. Uzyska\u0142 licencj\u0119 do prowadzenia zespo\u0142\u00f3w w I i II lidze. Od 1 IX 2006 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel wychowania fizycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, a ponadto by\u0142 koordynatorem \u017ce\u0144skiej dru\u017cyny Cisa Na\u0142\u0119cz\u00f3w (ekstraliga kobiet). W 2012 r. zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony Medalem Srebrnym za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 szkoli\u0142 m\u0142odzie\u017c w klubie Kolorado Wola Chorzelowska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZE\u0179BA MIECZYS\u0141AWA KAR\u0141OWICZA,<\/strong>\u00a0rze\u017aba usytuowana przy wej\u015bciu do budynku Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I i II stopnia im. Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza (ul. T. Ko\u015bciuszki 10) w Mielcu. Zosta\u0142a wykonana w latach 2020-2021 dla upami\u0119tnienia Jubileuszu 50-lecia Szko\u0142y i postaci jej patrona \u2013 wybitnego kompozytora polskiego. Inicjatorem tego przedsi\u0119wzi\u0119cia artystycznego by\u0142 dyrektor Szko\u0142y dr Ryszard Kusek, a inicjatyw\u0119 poparli: Rada Pedagogiczna, Rada Rodzic\u00f3w i uczniowie. Wybrano projekt artysty rze\u017abiarza Jacka Jancelewicza, a realizacj\u0119 powierzono\u00a0 jego pracowni snycerskiej (JJART \u2013 \u017b\u00f3\u0142wia B\u0142o\u0107 k. Szczecina). Ze wzgl\u0119du na obostrzenia pandemiczne uroczysto\u015bci Jubileuszu 50-lecia PSM I i II st. im. Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza przeniesiono na 12 VI 2021 r. i wtedy te\u017c ods\u0142oni\u0119to i po\u015bwi\u0119cono rze\u017ab\u0119. Ods\u0142oni\u0119cia dokona\u0142 dyrektor Ryszard Kusek przy muzyce g\u00f3ralskiej w wykonaniu g\u00f3rali z \u017bywiecczyzny:\u00a0 Marcina Pokusy (nauczyciela mieleckiej PSM) i jego syna Benedykta (ucznia tej\u017ce szko\u0142y), a nast\u0119pnie rze\u017ab\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142 ks. Waldemar Ciosek \u2013 proboszcz parafii pw. Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Opis rze\u017aby:<\/em>\u00a0Zgodnie z zamys\u0142em inicjatora \u2013 autor przedstawi\u0142 posta\u0107 kompozytora z r\u0119k\u0105 opart\u0105 na ostrym kszta\u0142cie t\u0142a przypominaj\u0105cym g\u00f3r\u0119 Ma\u0142y Ko\u015bcielec w Tatrach, gdzie Kar\u0142owicz tragicznie zgin\u0105\u0142. Kompozytor patrzy z zachwytem na ukochane Tatry, ale tak\u017ce spogl\u0105da na ka\u017cdego, kt\u00f3ry usi\u0105dzie obok\u2026 Rze\u017aba jest wykonana z mieszanki klejowo-cementowej i \u017cywicy \u2013 materia\u0142u odpornego na warunki atmosferyczne i imituj\u0105cego br\u0105z.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

(Wi\u0119cej o Mieczys\u0142awie Kar\u0142owiczu w ha\u015ble: KAR\u0141OWICZA MIECZYS\u0141AWA ULICA)

RZE\u0179BY PLENEROWE<\/strong>, powsta\u0142y w ramach Og\u00f3lnopolskich Spotka\u0144 Rze\u017abiarskich Mielec \u20131969 i Mielec \u20131979 oraz w latach 80. w ramach programu Parku Wypoczynku i Kultury w Mielcu. S\u0105 to: *\u201eBiegaczki\u201d \u2013 autor Henryk Burzec z Zakopanego (1964-1966), na stadionie MOSiR, *\u201eBrzemi\u0119\u201d \u2013 Ludmi\u0142a Stehnova z Warszawy (1969), przy ul. ks. P. Skargi, *\u201eDedal i Ikar\u201d \u2013 Kazimierz Mierczy\u0144ski z S\u0119dziszowa Ma\u0142opolskiego (1969), przy ul. E. Biernackiego, * \u201eGo\u0142\u0105b\u201d \u2013 Bernard Lewi\u0144ski z Wroc\u0142awia (1969), w parku Oborskich, *\u201eIglica\u201d \u2013 Ryszard Stryjecki z Warszawy (1969), na Cmentarzu \u017bo\u0142nierzy Radzieckich, * \u201eKantata mielecka\u201d \u2013 Ewelina Michalska z Warszawy, park Oborskich, * \u201eKompozycja I\u201d \u2013 Mieczys\u0142aw Ka\u0142u\u017cny z Warszawy (1969), przed Domem Kultury SCK, * \u201eKompozycja II\u201d \u2013 Mieczys\u0142aw Ka\u0142u\u017cny (1969), przed Domem Kultury SCK, * \u201eKompozycja III\u201d \u2013 Mieczys\u0142aw Ka\u0142u\u017cny (1979), na G\u00f3rze Cyranowskiej, * \u201eKwiat paproci\u201d \u2013 Alojzy Nawrat z Warszawy (1979), Ogr\u00f3dki Dzia\u0142kowe \u201eRelaks\u201d, *\u201eLot\u201d \u2013 H. Burzec (1964-1966), przed g\u0142\u00f3wnym wej\u015bciem do SSE EURO-PARK, *\u201eMatka-ksi\u0105\u017cka\u201d \u2013 Antonina Wysocka-Jo\u0144czak z Warszawy (1979), przy ul. J. Kusoci\u0144skiego, *\u201eMiotacz\u201d \u2013 H. Burzec, obok \u201eHotelu Polskiego\u201d, *\u201eM\u00f3j dom\u201d \u2013 Ryszard Koz\u0142owski z Warszawy (1979), przy al. Ducha \u015awi\u0119tego, * \u201eMuza\u201d \u2013 Sergiusz Tumanian z Warszawy (1979), park przy ul. L. Solskiego, * \u201ePaj\u0105k\u201d \u2013 Gra\u017cyna Roman z Warszawy (1987-1989), plac zabaw przy ul. Kazimierza Wielkiego, *\u201ePierwsza mi\u0142o\u015b\u0107\u201d \u2013 Bronis\u0142aw Kubica z Warszawy (1969), w parku przy ul. S. S\u0119kowskiego, * \u201ePrzeplotnia\u201d \u2013 Gra\u017cyna Roman (1987-1989), plac zabaw przy ul. Kazimierza Wielkiego, *\u201eRado\u015b\u0107 \u017cycia\u201d \u2013 Henryk Burzec (1969), przy ul. M. Konopnickiej, *\u201eRequiem\u201d \u2013 Janina Barcicka z Warszawy (1969), park przy ul. S. \u017beromskiego, *\u201eRodzina\u201d \u2013 S. Tumanian (1979), przy ul. H. Sienkiewicza, * \u201eRodzina\u201d \u2013 Maria Owczarczyk z Warszawy (1987-1989), park przy ul. S. \u017beromskiego, *\u201eSpotkanie\u201d \u2013 Romuald Grodzki z Warszawy (1969), w parku Oborskich, * \u201eSymfonia\u201d \u2013 Janina Barcicka (1979), park przy ul. L. Solskiego, *\u201eTancerka\u201d \u2013 H. Burzec (1964-1966), *\u201eZdobywcom przestworzy\u201d \u2013 Ewelina Michalska w Warszawy (1969), przy ul. Wsp\u00f3lnej, * \u201eZje\u017cd\u017calnia\u201d \u2013 Gra\u017cyna Roman-Dobrowolska (1987-1989), plac zabaw przy ul. Kazimierza Wielkiego, *\u201eZwyci\u0119zca\u201d \u2013 Janina Mirecka z Warszawy (1979), przed Szko\u0142\u0105 Podstawow\u0105 nr 6. Dwie rze\u017aby zabawowe zosta\u0142y zniszczone: \u201eSpodek kosmiczny\u201d \u2013 Marii Owczarczyk (1987-1989) na placu zabaw przy ul. Kazimierza Wielkiego i \u201eMi\u015b\u201d \u2013 M. Owczarczyk w parku na G\u00f3rze Cyranowskiej. Ponadto jedna rze\u017aba \u2013 \u201eS\u0142oneczny zegar\u201d G. Roman (przy ul. Wolno\u015bci) \u2013 po zniszczeniu zosta\u0142a odnowiona, ale nieznani sprawcy ponownie j\u0105 zniszczyli. W nast\u0119pstwie dzia\u0142ania warunk\u00f3w atmosferycznych i niekiedy celowego niszczenia co pewien czas rze\u017aby musz\u0105 by\u0107 odnawiane lub remontowane, m.in. w 2019 r. wykonano prace przy 10 rze\u017abach. W latach 2019-2020 r., w zwi\u0105zku z budow\u0105 nowych obiekt\u00f3w kilka rze\u017ab przeniesiono na nowe miejsca, jednak oddalone o oko\u0142o 80-100 m. By\u0142y to: „Kompozycja III” M. Ka\u0142u\u017cnego na G\u00f3rze Cyranowskiej, „Matka-ksi\u0105\u017cka” A. Wysockiej-Jo\u0144czak przy Bibliotece SCK i „Biegaczki” przy ul. J. Kusoci\u0144skiego.<\/p>\r\n

\"\"RZE\u0179NIK ANNA (z domu SKWARA),<\/b> urodzona 27 VII 1987 r. w Mielcu, c\u00f3rka Janusza i Zofii z domu Kuro\u0144. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 2006 r. Studia na Wydziale Prawa i Administracji (kierunek \u2013 prawo) Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 2011 r. z wynikiem bardzo dobrym i tytu\u0142em magistra prawa. W 2013 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w Kolegium Nauk o Przedsi\u0119biorstwie Szko\u0142y G\u0142\u00f3wnej Handlowej w Warszawie (kierunek \u2013 audyt wewn\u0119trzny i kontrola zarz\u0105dcza w jednostkach sektora finans\u00f3w publicznych), tak\u017ce z wynikiem bardzo dobrym. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a we wrze\u015bniu 2014 r. w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu jako podinspektor w Wydziale Finansowym. Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami by\u0142y: MOPS w Mielcu (III 2016 r. \u2013 VIII 2017 r., Dzia\u0142 \u015awiadcze\u0144 Rodzinnych – pomoc administracyjna) i ponownie Urz\u0105d Miejski w Mielcu – Wydzia\u0142 Finansowy (VIII 2017 r. \u2013 IX 2022 r., podinspektor, kierownik Referatu Podatk\u00f3w i Kontroli Podatkowej). Od X 2022 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 naczelnika Wydzia\u0142u Podatk\u00f3w i Kontroli Podatkowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RZE\u0179NIK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 3 III 1914 r. w K\u0119b\u0142owie, pow. mielecki, syn Jana i Marii z Ma\u0142asi\u0144skich. Do szko\u0142y powszechnej ucz\u0119szcza\u0142 w Padwi Narodowej. W latach 30. by\u0142 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 dzia\u0142aczem ZMW \u201eWici\u201d i Stronnictwa Ludowego w gminie Padew Narodowa. W 1937 r. zosta\u0142 wcielony do 10 pu\u0142ku artylerii ci\u0119\u017ckiej w Przemy\u015blu. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y podoficerskiej otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 kaprala dzia\u0142owego i we wrze\u015bniu 1938 r. zako\u0144czy\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. walczy\u0142 w 5 pu\u0142ku artylerii ci\u0119\u017ckiej w okolicach Przemy\u015bla. Po zako\u0144czeniu walk i rozbrojeniu powr\u00f3ci\u0142 do domu w K\u0119b\u0142owie i zaj\u0105\u0142 si\u0119 gospodarstwem rolnym. Niemal r\u00f3wnocze\u015bnie, bo ju\u017c pod koniec 1939 r., rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 pod pseudonimem \u201eLew\u201d, staj\u0105c na czele gminnej tr\u00f3jki, przekszta\u0142conej w tr\u00f3jk\u0119 ROCH-a (kryptonim ruchu ludowego). Nieco p\u00f3\u017aniej zorganizowa\u0142 grup\u0119 operacyjn\u0105 Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich, kt\u00f3ra w 1943 r. liczy\u0142a 25 os\u00f3b i utrzyma\u0142a ten stan do ko\u0144ca okupacji hitlerowskiej. W ocenie komendanta obwodu BCh Jana B\u0142achowicza by\u0142 to jeden z najlepszych oddzia\u0142\u00f3w specjalnych BCh w obwodzie mieleckim. Wykona\u0142 kilka brawurowych akcji, zdobywaj\u0105c na niemieckich \u017co\u0142nierzach du\u017c\u0105 ilo\u015b\u0107 broni i amunicji. Przeprowadzi\u0142 tak\u017ce ponad 150 mniejszych operacji bojowych. Zdobycze te s\u0142u\u017cy\u0142y te\u017c innym oddzia\u0142om BCh na terenie obwodu mieleckiego. Oddzia\u0142 uczestniczy\u0142 tak\u017ce w przewozie broni na akcj\u0119 rozbicia wi\u0119zienia w Mielcu (29 III 1943 r.), za co J\u00f3zef Rze\u017anik otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 porucznika czasu wojny. Wkr\u00f3tce po wkroczeniu wojsk radzieckich zosta\u0142 aresztowany, ale uda\u0142o mu si\u0119 uciec i ukrywa\u0142 si\u0119 przez p\u00f3\u0142 roku. We wrze\u015bniu 1945 r. wst\u0105pi\u0142 do Milicji Obywatelskiej i do czerwca 1946 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta posterunku w Padwi Narodowej. Przed referendum (30 VI 1946 r.) zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony w Mielcu, a po referendum zwolniony. Po tym incydencie z\u0142o\u017cy\u0142 rezygnacj\u0119 z pracy w MO. Nied\u0142ugo potem wst\u0105pi\u0142 do mieleckiej kom\u00f3rki opozycyjnej organizacji \u201eWolno\u015b\u0107 i Niepodleg\u0142o\u015b\u0107\u201d (WiN), kierowanej przez Leona Wanatowicza. W latach 1946-1956 by\u0142 wielokrotnie aresztowany i przes\u0142uchiwany w sprawach posiadania broni, przynale\u017cno\u015bci do WiN i wsp\u00f3\u0142pracy z innymi organizacjami opozycyjnymi. W 1957 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i prowadzi\u0142 niewielkie gospodarstwo (2 ha). Nale\u017ca\u0142 do ZSL, a potem do PSL. Posiada\u0142 stopie\u0144 starszego sier\u017canta rezerwy. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Zmar\u0142 6 I 1999 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RZE\u0179NIK MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 18 XII 1930 r. w Sulimowie, syn Jakuba i Marii z domu Orzech. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Po maturze w 1949 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szko\u0142ach Podstawowych w Rudzie, Gaw\u0142uszowicach, P\u0142awie i nr 3 w Mielcu oraz w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Mielcu. W 1961 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W 1962 r. powierzono mu pe\u0142nienie obowi\u0105zk\u00f3w kierownika Ogniska Metodycznego w Mielcu, obejmuj\u0105cego opiek\u0105 szko\u0142y podstawowe w powiecie mieleckim. W latach 1967-1971 pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki podinspektora szkolnego w Wydziale O\u015bwiaty w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 Studium Nauczycielskie w Raciborzu (1969). W 1973 r. zosta\u0142 mianowany profesorem szko\u0142y \u015bredniej. W latach 1975-1980 pracowa\u0142 w Kuratorium O\u015bwiaty i Wychowania w Rzeszowie na stanowisku wizytatora, a od 1980 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 by\u0142 wizytatorem metodykiem w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli w Rzeszowie. W 1977 r. uko\u0144czy\u0142 studium podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania. Jako nauczyciel i wizytator wychowania fizycznego bra\u0142 udzia\u0142 w organizacji wielu zawod\u00f3w lokalnych, powiatowych i wojew\u00f3dzkich w r\u00f3\u017cnych dyscyplinach sportowych oraz przygotowywa\u0142 indywidualnych uczestnik\u00f3w i dru\u017cyny do startu w tych zawodach. Jako metodyk organizowa\u0142 kursy i konferencje szkoleniowe dla nauczycieli, propaguj\u0105c psychofizyczne i zdrowotne walory sportu m\u0142odzie\u017cowego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty II stopnia. Zmar\u0142 28 II 2009 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RZE\u0179NIK STANIS\u0141AWA (z domu KOZIO\u0141)<\/strong>, urodzona 3 IX 1946 r. w Chorzelowie, pow. mielecki, c\u00f3rka Jana i Anny z domu Duszkiewicz. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1965 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a od roku szkolnego 1965\/1966 w Szkole Podstawowej w D\u0119bnie Cha\u0142upkach, pow. le\u017cajski, a w 1967 r. przenios\u0142a si\u0119 do Szko\u0142y Podstawowej w \u0141awnicy, pow. mielecki. W 1968 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Kro\u015bnie (kierunek: wychowanie muzyczne) i zosta\u0142a zatrudniona w Szkole Podstawowej nr 2 w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a matematyk\u0119 na Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1977 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra. Tak\u017ce w 1977 r. powierzono jej obowi\u0105zki wicedyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 2, a w 1986 r. zosta\u0142a dyrektorem tej plac\u00f3wki i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni nadal. W 1981 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe dla kadry kierowniczej w Rzeszowie, a w 1984 r. uzyska\u0142a II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej z zakresu zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105. Jest nauczycielem dyplomowanym. Kieruj\u0105c przez wiele lat szko\u0142\u0105 w najstarszym w Mielcu budynku szkolnym, doprowadzi\u0142a do jej wszechstronnego rozwoju oraz do poprawienia estetyki zewn\u0119trznej budynku i unowocze\u015bnienia jego wn\u0119trza z zachowaniem wszystkich walor\u00f3w zabytkowych. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu uroczysto\u015bci i imprez \u015brodowiskowych, m.in. w 1996 r. kierowa\u0142a organizacj\u0105 uroczysto\u015bci 500-lecia o\u015bwiaty mieleckiej. Pracy pedagogicznej nie przerywa\u0142a na feriach zimowych i wakacjach, organizuj\u0105c i prowadz\u0105c kolonie i p\u00f3\u0142kolonie dzieci\u0119ce. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Nale\u017ca\u0142a do Ligi Kobiet, Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci i ch\u00f3ru nauczycielskiego ZNP \u201eAkord\u201d. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d. Funkcj\u0119 dyrektora Niepublicznego Gimnazjum w Mielcu pe\u0142ni\u0142a do 2008 r. Od 2010 r. zaanga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. W roku akademickim 2010\/2011 by\u0142a przewodnicz\u0105c\u0105 rady programowej, a od 2012 r. jest cz\u0142onkiem zarz\u0105du. W 2015 r. zosta\u0142a wybrana do nowo utworzonej Miejskiej Rady Senior\u00f3w, a nast\u0119pnie na jej przewodnicz\u0105c\u0105. Funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej powierzono jej tak\u017ce na II kadencj\u0119 MRS (2019-2023). Jest wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 Mieleckich Dni Seniora. Ponadto jest cz\u0142onkiem Rady Osiedla J. Kili\u0144skiego. W 2019 r. wyr\u00f3\u017cniona tytu\u0142em Honorowy Aktywny Senior, a w 2023 r. – „Piecz\u0119ci\u0105 Zas\u0142ug Obywatelskich – Sigillum Meriti Civilis” TMZM im. Prof. W. Szafera.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RZE\u0179NIK ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 5 VI 1969 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Kozio\u0142. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu (klasa o profilu matematyczno-fizycznym). Matur\u0119 zda\u0142 w 1987 r. R\u00f3wnolegle ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I st. im. M. Kar\u0142owicza i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1985 r. Studia matematyczne w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142 w 1993 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. W roku szkolnym 1993\/1994 uczy\u0142 matematyki w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu, a w latach 1994-1998 by\u0142 nauczycielem matematyki i informatyki w Zespole Szk\u00f3\u0142 Medycznych w Mielcu. Ponadto pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 opiekuna samorz\u0105du szkolnego. W tym czasie (1995) uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z informatyki na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. Od 1998 r. jest nauczycielem matematyki i informatyki w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu. Przez dwie kadencje pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Szko\u0142y. W grudniu 2001 r. uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie. Ponadto w latach 1997-2001 pracowa\u0142 w Katedrze Matematyki Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie, prowadz\u0105c \u0107wiczenia z matematyki i statystyki. W 2003 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. Jest egzaminatorem Centralnej Komisji Egzaminacyjnej (z matematyki) od pocz\u0105tku przeprowadzania matur w nowej formie. Corocznie uczestniczy w poprawianiu matur z matematyki. Kilkunastu jego uczni\u00f3w by\u0142o uczestnikami Olimpiady Matematycznej na szczeblu okr\u0119gowym i dw\u00f3ch na szczeblu centralnym, a kilkudziesi\u0119ciu by\u0142o finalistami i laureatami innych konkurs\u00f3w matematycznych o zasi\u0119gu wojew\u00f3dzkim i og\u00f3lnopolskim. Od m\u0142odo\u015bci pasjonowa\u0142 si\u0119 sportem. W latach szkolnych trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 w Stali Mielec, a w czasie studi\u00f3w gra\u0142 w zespole AZS WSP Rzesz\u00f3w. Wtedy te\u017c uko\u0144czy\u0142 kurs instruktora sportu, uzyskuj\u0105c stopie\u0144 instruktora pi\u0142ki r\u0119cznej oraz kurs s\u0119dziego pi\u0142ki r\u0119cznej. Od roku szkolnego 2008\/2009 pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu. Ponadto w latach 2009-2014 prowadzi\u0142 \u0107wiczenia z matematyki w Zamiejscowym O\u015brodku Dydaktycznym AGH Krak\u00f3w w Mielcu oraz przez rok by\u0142 wolontariuszem w KCEM \u201eKana\u201d w Mielcu. W 2010 r. otrzyma\u0142 od Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Towarzystwa Matematycznego i Komitetu G\u0142\u00f3wnego Olimpiady Matematycznej medal LX-lecia Olimpiady Matematycznej za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w kszta\u0142ceniu olimpijczyk\u00f3w. W wyborach samorz\u0105dowych w 2014 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2014-2018, Mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu uzyska\u0142 tak\u017ce w wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. na kadencj\u0119 2018-2023 i powierzono mu funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Rady.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"RZ\u0118SIKOWSKI\u00a0<\/strong>STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 3 III 1895 r. w Biegonicach, powiat nowos\u0105decki, syn Wawrzy\u0144ca i Ma\u0142gorzaty z domu Majcher. Uczy\u0142 si\u0119 w Seminarium Nauczycielskim w Nowym S\u0105czu. Nauk\u0119 przerwa\u0142 wybuch I wojny \u015bwiatowej i powo\u0142anie do armii austriackiej. S\u0142u\u017cy\u0142 w stopniu kaprala w 20 pu\u0142ku piechoty. W 1916 r. dosta\u0142 si\u0119 do niewoli rosyjskiej. Po powrocie z niewoli w 1918 r. wst\u0105pi\u0142 do tworz\u0105cego si\u0119 Wojska Polskiego, a nast\u0119pnie do Policji Pa\u0144stwowej. Od 1 XII 1919 r. s\u0142u\u017cy\u0142 na posterunkach PP w Trzetrzewinie, Gr\u00f3dku nad Dunajcem, Rytrze, Starym S\u0105czu (pow. nowos\u0105decki), Wieprzu (pow. wadowicki)\u00a0 i Mogilanach (pow. krakowski). W 1921 r. otrzyma\u0142 awans na starszego posterunkowego. W 1931 r. powierzono mu funkcj\u0119 pe\u0142ni\u0105cego obowi\u0105zki komendanta posterunku w Siedlcach (pow. nowos\u0105decki). W 1934 r. awansowano go na stopie\u0144 przodownika, a od 1 IV 1935 r. zosta\u0142 komendantem posterunku w Korzennej (pow. nowos\u0105decki). Z dniem 20 IX 1938 r. obj\u0105\u0142 stanowisko komendanta posterunku w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 1918-1921 i Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci. W pierwszych dniach wrze\u015bnia 1939 r., po wkroczeniu wojsk niemieckich do Polski, ewakuowa\u0142 si\u0119 wraz z innymi mieleckimi policjantami i urz\u0119dnikami pa\u0144stwowymi w kierunku wschodnim. Wej\u015bcie armii radzieckiej na wschodnie tereny Rzeczypospolitej 17 IX 1939 r.\u00a0 zasta\u0142o go w okolicach Tarnopola. Tam zosta\u0142 aresztowany przez Rosjan i uwi\u0119ziony w obozie NKWD w Ostaszkowie. 13 IV 1940 r. zosta\u0142 wywieziony do wi\u0119zienia w Twerze i tam zamordowany. (Lista wywozowa nr 026\/1 z 13 IV 1940 r., poz. 44) Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje. Decyzj\u0105 Prezydenta RP Lecha Kaczy\u0144skiego z dnia 5 X 2007 r. zosta\u0142 po\u015bmiertnie mianowany na stopie\u0144 aspiranta. Jego m\u0119cze\u0144sk\u0105 \u015bmier\u0107 upami\u0119tniono m.in. w Katedrze Polowej oraz Muzeum Katy\u0144skim w Cytadeli w Warszawie, ko\u015bciele \u015bw. Wawrzy\u0144ca M\u0119czennika w Nowym S\u0105czu-Biegonicach, ko\u015bciele \u015bw. Kazimierza w Nowym S\u0105czu oraz na \u015acianie Katy\u0144skiej w Mielcu.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZOCHOWSKA (ULICA)<\/strong>, jedna z g\u0142\u00f3wnych ulic osiedla Rzoch\u00f3w. Ma 1300 m d\u0142ugo\u015bci i asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119. Biegnie najpierw jako przed\u0142u\u017cenie ul. Wojs\u0142awskiej (fragment drogi wojew\u00f3dzkiej 985 Nagnaj\u00f3w-Mielec-D\u0119bica), a nast\u0119pnie obok cmentarza parafialnego, przez Przedmie\u015bcie – prastar\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Rzochowa, obok plebanii i ko\u015bcio\u0142\u00f3w (starego i nowego), przez \u015brodek dawnego miasta Rzochowa, by przy jego ostatnich zabudowaniach po\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 z ul. D\u0119bick\u0105. Przez setki lat (od powstania miejscowo\u015bci Rzoch\u00f3w) stanowi\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 traktu z Pilzna, przez Rzoch\u00f3w i Mielec, do Sandomierza. W latach 70. XX w. tranzytowy ruch ko\u0142owy przeniesiono na nowo wybudowan\u0105 ulic\u0119 D\u0119bick\u0105, ale ul. Rzochowska pozosta\u0142a nadal g\u0142\u00f3wn\u0105 ulic\u0105 osiedla Rzoch\u00f3w. Od niej wybiegaj\u0105 inne ulice: Jagodowa, Wandy, \u015bw. Marka i Kolejowa. W 2021 r. zako\u0144czono jej remont.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nazwa ulicy:<\/strong>\u00a0RZOCHOWSKA wi\u0105\u017ce si\u0119 z nazw\u0105 osiedla, a kiedy\u015b miasta rywalizuj\u0105cego z Mielcem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZOCHOWSKI POTOK<\/strong>, potok wyp\u0142ywaj\u0105cy ze \u017ar\u00f3d\u0142a w lesie w okolicach Rzemienia, w pobli\u017cu le\u015bnych grup dom\u00f3w Bia\u0142ego i Papierni. P\u0142ynie obok O\u015brodka Wypoczynkowego w Rzemieniu, a nast\u0119pnie w kierunku zachodnim do centrum Rzochowa, pomi\u0119dzy ul. Wandy a zapleczem wschodniej pierzei Rynku Rzochowskiego, wzd\u0142u\u017c ul. Rzochowskiej (po stronie zachodniej) i skr\u0119caj\u0105c w lewo, wpada do rzeki Wis\u0142oki. Ma ponad 3,5 km d\u0142ugo\u015bci. Jego regulacj\u0119 przeprowadzono w pierwszym dziesi\u0119cioleciu XX w., a p\u00f3\u017aniej wykonywano tylko drobne prace melioracyjne. Dwa mostki nad potokiem na terenie centrum Rzochowa przebudowywano kilkakrotnie, ostatni raz przed kilku laty.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZOCH\u00d3W (SOCHOW, ZOCHOW, \u017bOCH\u00d3W)<\/strong>, osiedle w po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci Mielca, niegdy\u015b odr\u0119bne miasto. W jego granicach znajduj\u0105 si\u0119 ulice: Biedronki, D\u0119bicka, Grabiowa, Grzybowa, Jagodowa, Kolejowa, \u0141u\u017ce, Podle\u015bna, Rynek Rzochowski, Rzochowska, \u015aw. Marka, Wandy. Liczy oko\u0142o 910 mieszka\u0144c\u00f3w. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od imienia za\u0142o\u017cyciela lub w\u0142a\u015bciciela osady.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Historia Pierwsze \u015blady pobytu cz\u0142owieka na opisywanym terenie pochodz\u0105 z oko\u0142o 2500 lat p.n.e. W czasie bada\u0144 archeologicznych w 1962 r. natrafiono na pozosta\u0142o\u015bci cmentarzyska cia\u0142opalnego (ca\u0142opalnego), pochodz\u0105cego z okresu kultury \u0142u\u017cyckiej. Pierwsza pewna wzmianka o osadzie Sochow pojawia si\u0119 w dokumencie z 1339 r. Sama osada powsta\u0142a zapewne wcze\u015bniej, w czasach akcji osadniczej prowadzonej po obu stronach rzeki Wis\u0142oki. Na pocz\u0105tku XIV w. w\u0142a\u015bcicielami tych teren\u00f3w byli: kasztelan sieciechowski Pe\u0142ka z Galowa (nie\u015blubny syn kr\u00f3la Kazimierza Wielkiego) i jego \u017cona Ma\u0142gorzata. W 1365 r. cz\u0119\u015b\u0107 Rzochowa (i Trze\u015b\u0144) drog\u0105 zastawu trafi\u0142a w r\u0119ce Rafa\u0142a z Tarnowa (zm. 1372\/1373). Oko\u0142o 1373-1374 powsta\u0142a parafia rzymskokatolicka i ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Marka Ewangelisty. 26 IV 1379 r. Jan z Tarnowa odkupi\u0142 za 300 grzywien od Niemierzy z Galowa (syna Pe\u0142ki) Rzoch\u00f3w, Trze\u015b\u0144 i kilka innych wsi na terenie Ziemi Sandomierskiej. Starania Tarnowskich o zezwolenie na za\u0142o\u017cenie miasta na zakupionych terenach uwie\u0144czone zosta\u0142y powodzeniem oko\u0142o 1383 r. Wtedy to kr\u00f3l Ludwik W\u0119gierski zezwoli\u0142 Janowi Tarnowskiemu na lokacj\u0119 miasta Rzochowa na prawie magdeburskim, zakupienie wsi Grabie oraz nadanie nowemu miastu prawa organizowania trzech jarmark\u00f3w w roku (8 V, Bo\u017ce Cia\u0142o i 29 IX) i tygodniowych targ\u00f3w w soboty. Centrum miasta stanowi\u0142 zapewne czworoboczny rynek. Przy rynku sta\u0142y domy najbogatszych mieszczan, a prawdopodobnie na \u015brodku rynku – ratusz i kramy. Dokumenty wspominaj\u0105 tak\u017ce o dw\u00f3ch bramach, co \u015bwiadczy\u0142oby o istnieniu wa\u0142\u00f3w obronnych. Od pocz\u0105tku \u017cycia miasta mieszka\u0144cy zajmowali si\u0119 rzemios\u0142em, a zw\u0142aszcza: bednarstwem, garbarstwem, garncarstwem, ko\u0142odziejstwem, szewstwem i tkactwem oraz rzemios\u0142ami wytwarzaj\u0105cymi \u017cywno\u015b\u0107. Dzi\u0119ki nadanym przywilejom prowadzono o\u017cywiony handel. Powszechnymi zaj\u0119ciami mieszczan by\u0142y te\u017c uprawa roli i hodowla zwierz\u0105t domowych. Zgodnie z prawem niemieckim miastem w imieniu w\u0142a\u015bcicieli zarz\u0105dza\u0142 w\u00f3jt zwany te\u017c burmistrzem. Przez ca\u0142y niemal wiek XV miastem zarz\u0105dzali w\u00f3jtowie dziedziczni: Goworko, jego syn Urban i drugi syn Miko\u0142aj. Dla zapewnienia wi\u0119kszego bezpiecze\u0144stwa swoich ziem, g\u0142\u00f3wnie przed napadami Tatar\u00f3w, Tarnowscy zbudowali w pobliskim Rzemieniu zamek, w kt\u00f3rym rol\u0119 obserwacyjn\u0105 i obronn\u0105 pe\u0142ni\u0142a wie\u017ca. W pobli\u017cu krzy\u017cowa\u0142y si\u0119 bowiem dwa szlaki handlowe: go\u015bciniec sandomierski i go\u015bciniec ruski. Tak\u017ce jako w\u0142a\u015bciciele Rzochowa Tarnowscy wykazywali widoczn\u0105 trosk\u0119 o jego rozw\u00f3j. Byli to: Jan (26 IV 1379 r. zakupi\u0142 Rzoch\u00f3w i za\u0142o\u017cy\u0142 miasto), jego syn Jan (od 1409 do 1433? lub p\u00f3\u017aniej ), Czeszka El\u017cbieta ze Sternberka \u2013 \u017cona Jana (chyba do \u015bmierci w 1448?), Jan Feliks \u2013 jej syn, wojewoda lubelski, kasztelan wi\u015blicki (od 1 II 1448 r. do 1484?), Jan Feliks Szram \u2013 syn wojewody lubelskiego (od 1487 r. do 1507 r.). W czasie najazdu tatarskiego w 1502 r. Rzoch\u00f3w zosta\u0142 niemal ca\u0142kowicie zniszczony i zosta\u0142 zwolniony z podatk\u00f3w i op\u0142at. Kilka lat p\u00f3\u017aniej przekazywa\u0142 jednak pieni\u0105dze do skarbu pa\u0144stwa, a to znaczy\u0142o, \u017ce odbudowywa\u0142 si\u0119. Chyba jednak w dalszych latach prze\u017cywa\u0142 k\u0142opoty, bowiem Stanis\u0142aw Tarnowski \u2013 syn Szrama (1508-1528\/1530), musia\u0142 wystara\u0107 si\u0119 w 1527 r. u kr\u00f3la Zygmunta Starego potwierdzenie dokumentu lokacyjnego dla Rzochowa. O rozw\u00f3j klucza rzochowsko-rzemie\u0144skiego dbali kolejni Tarnowscy \u2013 synowie Stanis\u0142awa: Stanis\u0142aw, Wojciech i Jan Amor (1528\/1530-1571\/1574), a nast\u0119pnie syn Wojciecha \u2013 Stanis\u0142aw (1571\/1574-1585), o\u017ceniony z Zofi\u0105 c. Stanis\u0142awa Mieleckiego. W XVI w. dzia\u0142alno\u015b\u0107 produkcyjno-us\u0142ugow\u0105 rozwin\u0105\u0142 m\u0142yn, a spore dochody uzyskiwa\u0142y piekarnie i jatki rze\u017anicze. Pod koniec XVI w. wa\u017cn\u0105 rol\u0119 zacz\u0105\u0142 odgrywa\u0107 M\u0142yn Blechowy (folusz i blech). W 1581 r. miasto liczy\u0142o ok. 350-500 mieszka\u0144c\u00f3w. Sta\u0142ymi zaj\u0119ciami wi\u0119kszo\u015bci mieszczan by\u0142y rolnictwo i sadownictwo. Rzochowianie odrabiali te\u017c pa\u0144szczyzn\u0119 na polach w\u0142a\u015bcicieli miasta i przekazywali okre\u015blon\u0105 danin\u0119 w naturaliach. W 1557 r. na przedmie\u015bciu Rzochowa Tarnowscy zbudowali, a nast\u0119pnie utrzymywali kaplic\u0119 pod wezwaniem \u015bw. Anny i szpital dla ubogich i bezdomnych. Oko\u0142o 1565 r. Jan Tarnowski (\u201eRzemie\u0144ski\u201d) zamieni\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142 rzochowski na zb\u00f3r kalwi\u0144ski, a duchownych katolickich wyp\u0119dzi\u0142 w Rzochowa. Rekatolizacj\u0119 tego ko\u015bcio\u0142a oko\u0142o 1577 r. przeprowadzi\u0142 jego syn \u2013 Stanis\u0142aw. On te\u017c troszczy\u0142 si\u0119 o kaplic\u0119 szpitaln\u0105. Ju\u017c po jego \u015bmierci prepozytur\u0119 szpitaln\u0105 erygowa\u0142 w 1587 r. biskup krakowski Piotr Myszkowski. W 1590 r. zbudowano nowy ko\u015bci\u00f3\u0142 szpitalny drewniany. (Konsekrowa\u0142 go w 1638 r. biskup Tadeusz Oborski, sufragan krakowski.) Po bezpotomnej \u015bmierci Stanis\u0142awa Tarnowskiego i jego \u017cony Zofii (z Mieleckich) Rzoch\u00f3w i okolice przej\u0105\u0142 w 1585 r. Hieronim Mielecki, a po nim jego c\u00f3rka Anna (po m\u0119\u017cu Ratowska). Ona to sprzeda\u0142a w 1616 r. dobra rzochowsko-rzemie\u0144skie Stanis\u0142awowi Lubomirskiemu. Prawdopodobnie w tym okresie przybyli do Rzochowa pierwsi \u017bydzi. Trudnili si\u0119 handlem i prowadzili karczmy, kt\u00f3re w latach 1637-1640 wydzier\u017cawi\u0142 im zi\u0119\u0107 St. Lubomirskiego \u2013 Franciszek Kazimierz Czarnkowski, a p\u00f3\u017aniej syn Stanis\u0142awa \u2013 Aleksander Micha\u0142. W czasie potopu szwedzkiego Rzoch\u00f3w zosta\u0142 spl\u0105drowany i spalony, ale wkr\u00f3tce odremontowano go. Nie wiadomo, kiedy zlikwidowano wa\u0142y obronne i bramy, ale istniej\u0105 przypuszczenia, \u017ce uczyniono to w\u0142a\u015bnie w tym czasie. Nadal centrum stanowi\u0142 rynek z dominuj\u0105cym \u201eDomem W\u00f3jtowskim\u201d oraz drewnian\u0105 zabudow\u0105 wok\u00f3\u0142. Poniewa\u017c zniszczony zosta\u0142 tak\u017ce ko\u015bci\u00f3\u0142 – A.M. Lubomirski osadzi\u0142 w Rzochowie, po uzyskaniu zgody Jana III Sobieskiego, je\u0144c\u00f3w tureckich i tatarskich i oni to w\u0142a\u015bnie pracowali przy odbudowie ko\u015bcio\u0142a. Po \u015bmierci A.M. Lubomirskiego w 1702 r. dobra rzochowsko-rzemie\u0144skie przej\u0105\u0142 na kr\u00f3tko jego syn J\u00f3zef Karol, a nast\u0119pnie syn tego\u017c \u2013 Aleksander Dominik. Ten nie mia\u0142 potomka, tote\u017c maj\u0105tek dosta\u0142 si\u0119 jego siostrze Mariannie \u2013 ksi\u0119\u017cnej, \u017conie ksi\u0119cia Paw\u0142a Karola Sanguszki. Kolejnymi w\u0142a\u015bcicielami byli: Lubomirscy (do ko\u0144ca XVIII w.), Lasoccy, Wodziccy, Stadniccy, hr. Kunegunda Stadnicka i jej m\u0105\u017c Cajetan de Verszowiec Rey. Po I rozbiorze Polski (1772) Rzoch\u00f3w znalaz\u0142 si\u0119 w cyrkule tarnowskim (podobnie jak Mielec) i zosta\u0142 zaliczony do kategorii miasteczek. W 1781 r. oficja\u0142 tarnowski ks. Jan Duwall zni\u00f3s\u0142 prepozytur\u0119 szpitaln\u0105, a ko\u015bci\u00f3\u0142 szpitalny \u015bw. Anny zamieniono na szpital dla ubogich. Od 1834 r. w\u0142a\u015bcicielami miasta zostali: c\u00f3rka Reya Aleksandra i jej m\u0105\u017c Feliks Bogusz, oficer, budowniczy ko\u015bcio\u0142a w Rzochowie, plebanii i budynk\u00f3w gospodarczych. Rynek pozostawa\u0142 bez zmian, a w zabudowie pojawi\u0142y si\u0119 domy gminne, jeden dla szko\u0142y, od po\u0142udnia, a drugi w naro\u017cniku pierzei p\u00f3\u0142nocnej, od strony drogi. W centrum sta\u0142a te\u017c bo\u017cnica \u017cydowska, zbudowana pod koniec XVIII w. W XIX w. Rzoch\u00f3w s\u0142yn\u0105\u0142 z szewc\u00f3w i krawc\u00f3w. Obie grupy mia\u0142y swoje cechy, kt\u00f3re przetrwa\u0142y do I wojny \u015bwiatowej. Inne rzemios\u0142a z wolna upada\u0142y, zdominowane przez rzemios\u0142o rozwijaj\u0105ce si\u0119 w pobliskim Mielcu. W 1839 r. wielka pow\u00f3d\u017a zniszczy\u0142a zachodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Rzochowa, m.in. zbudowany w 1824 r. drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142, plebani\u0119 i cmentarz. Nowy drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142 zosta\u0142 wybudowany na wy\u017cszym terenie w 1840 r. i tak solidnie, \u017ce dotrwa\u0142 do dzisiejszych czas\u00f3w. W czasie rabacji ch\u0142opskiej w 1846 r. wielu okolicznych w\u0142a\u015bcicieli i dzier\u017cawc\u00f3w z rodzinami schroni\u0142o si\u0119 w Rzochowie, kt\u00f3rego pilnowali mieszczanie rzochowscy. Po powstaniu powiat\u00f3w w latach 1853-1855, miasteczko wesz\u0142o w sk\u0142ad powiatu kolbuszowskiego. Liczne interwencje w sprawie zmian granic powiat\u00f3w spowodowa\u0142y, \u017ce w 1867 r. Rzoch\u00f3w, wraz z wieloma miejscowo\u015bciami le\u017c\u0105cymi na po\u0142udnie od Mielca, zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do powiatu mieleckiego. W latach 70. sta\u0142 si\u0119 przystani\u0105 dla kilku uczestnik\u00f3w powstania styczniowego 1863, kt\u00f3rzy podj\u0119li dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Po Feliksie Boguszu w\u0142a\u015bcicielem maj\u0105tku rzochowsko-rzemie\u0144skiego zosta\u0142 jego syn \u2013 Zdzis\u0142aw (\u017conaty z Jadwig\u0105 Ch\u0142oniewsk\u0105), a wkr\u00f3tce potem przej\u0119\u0142y go ich dzieci \u2013 Aleksandra i Feliks. Feliks Eques de Ziembic Bogusz zmar\u0142 26 VI 1876 r. i zosta\u0142 pochowany w kaplicy Bogusz\u00f3w. Z Aleksandr\u0105 o\u017ceni\u0142 si\u0119 hrabia Gustaw Szaszkiewicz i on zosta\u0142 kolejnym dziedzicem d\u00f3br rzochowsko-rzemie\u0144skich. Ostatnie dwudziestolecie XIX w. wnios\u0142o sporo o\u017cywienia i spowodowa\u0142o widoczny rozw\u00f3j Rzochowa, kt\u00f3ry liczy\u0142 w\u00f3wczas oko\u0142o 740 mieszka\u0144c\u00f3w, w tym ledwie kilkudziesieciu \u017byd\u00f3w. W 1887 r. oddano do u\u017cytku lini\u0119 kolejow\u0105 D\u0119bica-Rozwad\u00f3w, a w Rzochowie zbudowano stacj\u0119 osobowo-towarow\u0105. W tym czasie otwarto tak\u017ce plac\u00f3wk\u0119 pocztow\u0105. W historii miasteczka wielokrotnie zdarza\u0142y si\u0119 po\u017cary, przy kt\u00f3rych niezorganizowani i nieposiadaj\u0105cy odpowiedniego sprz\u0119tu ga\u015bniczego rzochowianie byli niemal bezradni. W latach 1891-1894 uda\u0142o si\u0119 zorganizowa\u0107 stra\u017c po\u017carn\u0105, a pierwszym naczelnikiem zosta\u0142 jej inicjator Zygmunt Hollender \u2013 \u00f3wczesny naczelnik poczty. W 1901 r. utworzono kas\u0119 Stefczyka \u2013 jedn\u0105 z pierwszych w powiecie mieleckim. W tym czasie powsta\u0142o te\u017c k\u00f3\u0142ko rolnicze. W 1912 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia figury Matki Bo\u017cej Niepokalanie Pocz\u0119tej, ustawionej na rynku przy drodze przez Rzoch\u00f3w. Odt\u0105d tradycj\u0105 sta\u0142o si\u0119 okr\u0105\u017canie figury przed i po \u015blubie ko\u015bcielnym przez par\u0119 m\u0142od\u0105 i uczestnik\u00f3w wesela na uroczy\u015bcie przybranych wozach. (W 1920 r. figur\u0119 przeniesiono na \u015brodek rynku.) W latach 1911-1914 zbudowano now\u0105 szko\u0142\u0119. W czasie pocz\u0105tkowych dzia\u0142a\u0144 wojennych 1914-1915, kiedy front czterokrotnie przetoczy\u0142 si\u0119 przez Rzoch\u00f3w i dwukrotnie okupowa\u0142y go wojska rosyjskie (21 IX \u2013 5 X 1914 r., 10 XI 1914 \u2013 10 V 1915 r), du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 miasta zosta\u0142a zniszczona, a na terenie szko\u0142y urz\u0105dzono niewielki cmentarz wojenny. W 1916 r. kierownictwo rzochowskiej szko\u0142y obj\u0105\u0142 Bronis\u0142aw Greiss. Z jego inicjatywy jeszcze w tym samym roku przeniesiono zw\u0142oki \u017co\u0142nierzy na cmentarz w Bia\u0142ym Borze, urz\u0105dzono tymczasowy budynek gminny i zorganizowano szereg ciekawych form kulturalno-o\u015bwiatowych, m.in. zesp\u00f3\u0142 dramatyczny, k\u00f3\u0142ko o\u015bwiatowe i czytelni\u0119. Zainteresowanie mieszka\u0144c\u00f3w t\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 by\u0142o tak du\u017ce, \u017ce w latach 1918-1919 w miejscu starej szko\u0142y wybudowano nowy dom gminny, ze sal\u0105 i scen\u0105, kancelari\u0105 gminy i mieszkaniem dla kierownika k\u00f3\u0142ka rolniczego. Wielkim nieszcz\u0119\u015bciem by\u0142 natomiast po\u017car w dniu 29 IX 1919 r., kiedy to sp\u0142on\u0119\u0142o kilkana\u015bcie dom\u00f3w mieszkalnych i kilkadziesi\u0105t obiekt\u00f3w gospodarczych, w tym cz\u0119\u015b\u0107 pleba\u0144skich. Lata 20. zapisa\u0142y si\u0119 w historii Rzochowa wieloma pozytywnymi wydarzeniami. W 1922 r. B. Greiss zosta\u0142 wybrany pos\u0142em na Sejm, a w 1924 r. prezesem miejscowej stra\u017cy po\u017carnej. Dzi\u0119ki jego staraniom, przy wsp\u00f3\u0142udziale innego pos\u0142a \u2013 rzochowianina Karola Popiela, uda\u0142o si\u0119 wybudowa\u0107 w latach 1922-1925 r. okaza\u0142\u0105 stra\u017cnic\u0119 ze spinalni\u0105. W tym czasie przy rynku, jak opisa\u0142 m\u0142ody mielecki historyk S. Kryczy\u0144ski, sta\u0142y drewniane domy, niekt\u00f3re z podcieniami i facjatkami, a nieco obok bo\u017cnica z drewna z ganeczkami i podcieniowymi s\u0142upkami. Nie s\u0142ab\u0142a aktywno\u015b\u0107 rzochowian. W 1929 r. za\u0142o\u017cono stra\u017cack\u0105 orkiestr\u0119 d\u0119t\u0105. W lipcu tego\u017c roku witano na rynku prezydenta RP prof. Ignacego Mo\u015bcickiego, jad\u0105cego do Mielca na spotkanie z w\u0142adzami miasta. Du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 przejawia\u0142 tak\u017ce Zwi\u0105zek M\u0142odzie\u017cy Katolickiej. Od 1934 r. dzia\u0142a\u0142a Akcja Katolicka, a od 1936 r. organizacja \u201eCaritas\u201d, kt\u00f3ra obj\u0119\u0142a opiek\u0105 wszystkich biednych na terenie parafii. W latach 1936-1937 Rzoch\u00f3w go\u015bci\u0142 zloty Zarz\u0105d\u00f3w: Katolickiego Stowarzyszenia M\u0142odzie\u017cy M\u0119skiej (21-28 VII 1936 r.) i M\u0142odzie\u017cy \u017be\u0144skiej (3-12 VIII 1937 r.). Aktywne by\u0142y tak\u017ce: stra\u017c po\u017carna, zespo\u0142y artystyczne, dru\u017cyna harcerska im. J. Poniatowskiego (powstala w 1926 r.) oraz ko\u0142o ZMW \u201eWici\u201d. Aktywno\u015bci spo\u0142ecznej nie towarzyszy\u0142 jednak rozw\u00f3j przestrzenny i demograficzny miasta. W wyniku reformy administracji, przeprowadzonej w latach 1932-1935, Rzoch\u00f3w utraci\u0142 prawa miejskie i zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w granice Gminy Zbiorowej Mielec (tzw. wiejskiej). 8 IX 1939 r., a wi\u0119c tydzie\u0144 po napa\u015bci Niemiec na Polsk\u0119, wojsko niemieckie zaj\u0119\u0142o Rzoch\u00f3w i Mielec oraz okoliczne miejscowo\u015bci. Wkr\u00f3tce potem ustanowiono w Mielcu w\u0142adze okupacyjne, a utrzymywanie porz\u0105dku i \u0142adu w mniejszych miejscowo\u015bciach, m.in. w Rzochowie, powierzono polskiej policji granatowej. Pocz\u0105tkowo udawa\u0142o si\u0119 unika\u0107 wi\u0119kszych konflikt\u00f3w, ale z biegiem czasu by\u0142o coraz gorzej. Na li\u015bcie zak\u0142adnik\u00f3w, kt\u00f3rym gro\u017cono pozbawieniem \u017cycia za ruch oporu, umieszczono Bronis\u0142awa Greissa. Na prze\u0142omie 1940\/1941 wysiedlono wszystkich \u017byd\u00f3w z Rzochowa, prawdopodobnie do Mielca. Polecono rzochowianom rozebra\u0107 bo\u017cnic\u0119, ale nie znaleziono ch\u0119tnych i ostatecznie rozbi\u00f3rk\u0119 wykonali w 1941 r. robotnicy sprowadzeni z innych miejscowo\u015bci. Ostrze\u017cony przed aresztowaniem ks. proboszcz Karol Dobrza\u0144ski zdo\u0142a\u0142 uciec i ukrywa\u0142 si\u0119 do ko\u0144ca okupacji. Mimo zagro\u017ce\u0144 cz\u0119\u015b\u0107 rzochowian bra\u0142a udzia\u0142 w r\u00f3\u017cnych formach konspiracji. W 1940 r. wydawano w Rzochowie gazetk\u0119 \u201eStokr\u00f3tka\u201d redagowan\u0105 przez Wilhelma Lotza w Przec\u0142awiu. W okolicy dzia\u0142a\u0142 aktywnie oddzia\u0142 partyzancki ZWZ-AK Aleksandra Rusina (ps. \u201eRusal\u201d), kt\u00f3rego cz\u0142onkami byli tak\u017ce rzochowianie. W latach 1943-1944 Rzoch\u00f3w posiada\u0142 kryptonim \u201e10\u201d w siatce kontaktowej Komendy Obwodu AK Mielec. B. Greiss, jego \u017cona Maryla i Antoni Marci\u0107kiewicz prowadzili tajne nauczanie w zakresie I i II klasy gimnazjalnej. Starano si\u0119 te\u017c prze\u017cy\u0107 trudny czas wojny, legalnie rejestruj\u0105c 16 VI 1941 r. w Tarnowie sp\u00f3\u0142k\u0119 spo\u017cywcz\u0105 \u201eSamopomoc\u201d o charakterze rolniczo-handlowym. 29 I 1944 r. na bazie tej sp\u00f3\u0142ki powo\u0142ano Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Rolniczo-Handlow\u0105. Ponadto Niemcy zorganizowali firm\u0119 wydobywaj\u0105c\u0105 \u017cwir z Wis\u0142oki oraz firm\u0119 NOLL (1943), kt\u00f3ra budowa\u0142a drogi. Plusem tej dzia\u0142alno\u015bci by\u0142o ochronienie m\u0142odzie\u017cy pracuj\u0105cej w tych firmach od wyw\u00f3zki do Niemiec. W pierwszych dniach sierpnia 1944 r. przez Rzoch\u00f3w i okolice przetoczy\u0142 si\u0119 front. Szczeg\u00f3lnie ci\u0119\u017cki i krwawy b\u00f3j stoczono o stacj\u0119 w Rzochowie 3 – 4 VIII 1944 r., a wkr\u00f3tce potem (5 VIII) wojska radzieckie wypar\u0142y Niemc\u00f3w za Wis\u0142ok\u0119. W czasie tych dzia\u0142a\u0144 wojennych du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 rzochowskich zabudowa\u0144 zosta\u0142a spalona lub zniszczona. Na podstawie reformy rolnej PKWN z 6 IX 1944 r. i parcelacji maj\u0105tk\u00f3w \u2013 w\u0142a\u015bciciele maj\u0105tku rzochowsko\u2013rzemie\u0144skiego W\u0142odzimierz i Antoni Szaszkiewiczowie, synowie Gustawa, zostali pozbawieni tych d\u00f3br i wyjechali do Krakowa, a ziemia zosta\u0142a rozparcelowana. Jesieni\u0105 tego roku grupa m\u0142odych rzochowian otrzyma\u0142a powo\u0142anie do wojska i walczy\u0142a w szeregach 2. Armii Wojska Polskiego w ko\u0144cowej fazie II wojny \u015bwiatowej. Poniesiono ofiary, m.in. Wiktor (ojciec) i Jan (syn) Matuszkiewiczowie zgin\u0119li 23 IV 1945 r. w Tzschelln. Utworzona w 1944 r. Gromadzka Rada Narodowa w Rzochowie podj\u0119\u0142a starania o przywr\u00f3cenie normalnego \u017cycia. Rozpocz\u0119to naprawianie budynk\u00f3w i usuwanie innych szk\u00f3d. Uruchomiono sklep, poczt\u0119, przedszkole, szko\u0142\u0119 i og\u00f3lnodost\u0119pn\u0105 \u015bwietlic\u0119 szkoln\u0105. Reaktywowano harcerstwo, tworz\u0105c dru\u017cyn\u0119 im. Mieszka I. Powr\u00f3ci\u0142 do parafii ks. K. Dobrza\u0144ski i doprowadzi\u0142 do naprawienia szk\u00f3d w obiektach parafialnych. W wyniku podzia\u0142u administracyjnego w 1947 r. Rzoch\u00f3w stanowi\u0142 gromad\u0119 nale\u017c\u0105c\u0105 do gminy Mielec. W tym czasie odrodzi\u0142a si\u0119 stra\u017c po\u017carna, kt\u00f3rej sprz\u0119t zosta\u0142 zniszczony w czasie wojny. Wznowi\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 zespo\u0142y artystyczne: stra\u017cacka orkiestra d\u0119ta i teatr amatorski prowadzony przez nauczycieli Jana Garga\u0142\u0119 i Waleri\u0119 Ciebier\u0119. W grudniu 1954 r. GRN w Rzochowie zosta\u0142a zlikwidowana, a Rzoch\u00f3w znalaz\u0142 si\u0119 w granicach Gromadzkiej Rady Narodowej w Rzemieniu. W latach 50. i 60. coraz wi\u0119cej os\u00f3b z Rzochowa podejmowa\u0142o prac\u0119 w Mielcu, g\u0142\u00f3wnie w WSK. Praca zawodowa (na zmiany) i na roli, a tak\u017ce wyj\u0105tkowe atrakcje sportowe w Mielcu, nie zostawia\u0142y wiele czasu na aktywno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, tote\u017c dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturalna w Rzochowie niemal ca\u0142kowicie zanik\u0142a. W latach 1957-1958, staraniem miejscowego Komitetu Elektryfikacyjnego z przewodnicz\u0105cym Micha\u0142em Smaczniakiem na czele, wykonano czynem spo\u0142ecznym elektryfikacj\u0119, a pierwsza \u017car\u00f3wka zab\u0142ys\u0142a na Wielkanoc 1958 r. W rezultacie kolejnej reformy podzia\u0142u administracyjnego kraju \u2013 od 1973 r. Rzoch\u00f3w zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w granice Gminy Mielec (wiejskiej). Mia\u0142 w\u00f3wczas oko\u0142o 760 mieszka\u0144c\u00f3w i oko\u0142o 180 budynk\u00f3w, z roku na rok coraz wi\u0119cej murowanych. W 1981 r. rozebrano star\u0105 stra\u017cnic\u0119, a w 1984 r. rozpocz\u0119to na tym miejscu budow\u0119 nowego budynku wielofunkcyjnego. Zbieg\u0142o si\u0119 to niemal z przy\u0142\u0105czeniem Rzochowa do Mielca (1985) i odt\u0105d w\u0142adze miejskie podj\u0119\u0142y trud wybudowania obiektu. Do u\u017cytku oddano go w 1989 r. i umieszczono tam Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105, przychodni\u0119 lekarsk\u0105, fili\u0119 Miejskiej Biblioteki Publicznej w Mielcu, sklep i plac\u00f3wk\u0119 pocztow\u0105. W latach 80. i 90. wykonano sie\u0107 gazow\u0105 (1984-1991), sie\u0107 wodoci\u0105gow\u0105, rozbudowano budynek Szko\u0142y Podstawowej nr 12 i przeprowadzono remonty ulic wok\u00f3\u0142 rynku i przy ko\u015bciele. W latach 1994-2002 spo\u0142ecze\u0144stwo Rzochowa, pod duszpasterskim przyw\u00f3dztwem proboszcza ks. Jerzego Ptaka, zdoby\u0142o si\u0119 na olbrzymi wysi\u0142ek, buduj\u0105c nowy ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. Marka Ewangelisty. W 2010 r. zabytkowy drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. \u015bw. Marka zosta\u0142 przeniesiony do skansenu w Kolbuszowej. Uko\u0144czono na terenie osiedla budow\u0119 kanalizacji sanitarnej i przeprowadzono renowacj\u0119 kanalizacji istniej\u0105cej.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

W\u00f3jtowie, burmistrzowie miasta Rzochowa:<\/strong>\u00a0Sebastian Butka (Budka) \u2013 ok. 1603 r., Wojciech Butka \u2013 ok. 1641, Tomasz Zdebski \u2013 ok. 1655, Stanis\u0142aw Kucharczyk \u2013 ok. 1691, Wawrzyniec Snopkiewicz \u2013 ok. 1708, Jan Wydro \u2013 ok. 1854, Kazimierz Nowicki \u2013 ok. 1871, Mateusz Wydro \u2013 ok. 1894, Pawe\u0142 Nowicki \u2013 ok. 1918, Jan Siewierski \u2013 ok. 1925, Rudolf Pyzikiewicz (ostatni burmistrz, a nast\u0119pnie w\u00f3jt) \u2013 1933\u20131944.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Cz\u0119\u015bci Rzochowa:<\/strong>\u00a0Blechowe (Grodek) \u2013 przy drodze do D\u0119bicy, Urodzajne Pole, Grabie, R\u017cyska, R\u00f3\u017ca\u0144c\u00f3wka, Szkotnia (pastwisko miejskie), Przedmie\u015bcie (od strony Wojs\u0142awia), Nadstawie, Zawis\u0142ocze (przy Kie\u0142kowie), Ksi\u0119\u017cy lasek.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Zwyczaje:<\/strong>\u00a0Powiadamianiem mieszka\u0144c\u00f3w o zarz\u0105dzeniach zajmowa\u0142 si\u0119 \u201erozka\u017any\u201d, kt\u00f3ry przy pomocy b\u0119bna gromadzi\u0142 ludzi i og\u0142asza\u0142 komunikaty w\u0142adz. Ostatnim \u201erozka\u017anym\u201d by\u0142 Mieczys\u0142aw Smaczniak, kt\u00f3ry zako\u0144czy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 ok. 1960 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

RZOSI\u0143SKI BOGUMI\u0141<\/strong>, urodzony 11 VI 1965 r. w Ostro\u0142\u0119ce, syn Jerzego i Cecylii z domu Jakubowicz. W 1985 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 zawodow\u0105 w Zawierciu. Pracowa\u0142 w WSK PZL-Mielec (monter p\u0142atowc\u00f3w), Pa\u0144stwowym Gospodarstwie Ogrodniczym w Mielcu (hydraulik), Towarzystwie Opieki nad Zwierz\u0119tami w Mielcu (opiekun zwierz\u0105t) i MPGK w Mielcu (robotnik teren\u00f3w zielonych). Pierwszy raz odda\u0142 honorowo krew w 1983 r. W 1997 r. wst\u0105pi\u0142 do PCK i zosta\u0142 cz\u0142onkiem Klubu HDK w Mielcu. Do 2011 r. odda\u0142 31 150 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznakami Zas\u0142u\u017conego HDK III, II i I stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"R\u017bANY ALINA<\/strong>\u00a0(siostra zakonna), urodzona 15 I 1963 r. w Borowej, powiat mielecki, c\u00f3rka Mieczys\u0142awa i Zofii z domu Wieczerzak. Uko\u0144czy\u0142a Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Mielcu (1981). W 1984 r. wst\u0105pi\u0142a do Zgromadzenia Si\u00f3str S\u0142u\u017cebniczek Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny Niepokalanie Pocz\u0119tej w Starej Wsi i tam rozpocz\u0119\u0142a postulat. Tak\u017ce w Starej Wsi przebywa\u0142a na formacji i tam odby\u0142y si\u0119 jej ob\u0142\u00f3czyny (1985) oraz z\u0142o\u017cenie \u015blub\u00f3w czasowych (1987) i ich ponowienie (1988). Od 1986 r. do 1989 r. bra\u0142a udzia\u0142 w junioracie w Tarnowie. W 1988 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Katechetyczne w Ka\u0142kowie. \u015aluby wieczyste z\u0142o\u017cy\u0142a w 1992 r. w Szczucinie. Od 1989 r. pracowa\u0142a w Czchowie jako zakrystianka oraz opiekunka chorych i dziewcz\u0105t z rodzin biednych i patologicznych. W 1993 r. uko\u0144czy\u0142a Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla Pracuj\u0105cych w Tarnowie i zda\u0142a matur\u0119. W 1995 r. zosta\u0142a mianowana prze\u0142o\u017con\u0105 wsp\u00f3lnoty si\u00f3str w Czchowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"R\u017bANY ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 26 IX 1973 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Marii z G\u0142adzikowskich. Uko\u0144czy\u0142 liceum og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce. Treningi bokserskie rozpocz\u0105\u0142 w 1986 r. w klubie Igloopol D\u0119bica. W 1992 r. przeszed\u0142 do II-ligowego Hetmana Zamo\u015b\u0107, a w 1993 r. \u2013 do I-ligowej (ekstraklasowej) Gwardii Wroc\u0142aw i w jej barwach walczy\u0142 do ko\u0144ca wyczynowej kariery w 2007 r. Zdoby\u0142 11 tytu\u0142\u00f3w mistrza Polski w dw\u00f3ch kategoriach \u2013 papierowej i muszej, a ponadto 2 razy by\u0142 wicemistrzem i raz br\u0105zowym medalist\u0105. By\u0142 wielokrotnym reprezentantem Polski. Trzykrotnie uczestniczy\u0142 w igrzyskach olimpijskich. W Barcelonie (1992) odpad\u0142 w eliminacjach, a w Sydney (2000) i Atenach (2004) dotar\u0142 do \u0107wier\u0107fina\u0142\u00f3w (5 \u2013 8 miejsce). Zdoby\u0142 br\u0105zowy medal na Mistrzostwach \u015awiata w Houston (1999) i br\u0105zowy medal na Mistrzostwach Europy w Puli (2004). By\u0142 szkoleniowcem bokser\u00f3w Wis\u0142oka Rzesz\u00f3w. Studiowa\u0142 wychowanie fizyczne na Uniwersytecie Rzeszowskim. Prowadzi zaj\u0119cia bokserskie z m\u0142odzie\u017c\u0105 w SOHO Body Spirit D\u0119bica.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"R\u017bANY DARIUSZ MICHA\u0141,<\/strong>\u00a0urodzony 6 I 1973 r. w Tarnobrzegu, syn Tadeusza i Danuty z domu Kuca. Absolwent Technikum Budowlanego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1994 r.\u00a0 Studiowa\u0142 na Wydziale Budownictwa i In\u017cynierii \u015arodowiska (kierunek – konstrukcje budowlane i in\u017cynierskie) Politechniki Rzeszowskiej im. Ignacego \u0141ukasiewicza w Rzeszowie i w 2001 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W 1997 r. zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu w Biurze Inwestycyjno-Technicznym na stanowisku podinspektora, a nast\u0119pnie inspektora. Zajmowa\u0142 si\u0119 przygotowaniem i nadzorem inwestorskim licznych inwestycji budowlanych realizowanych przez Gmin\u0119 Miejsk\u0105 Mielec. W latach 2015-2017 w ramach dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej prowadzi\u0142 biuro inwestycyjne budownictwa. Od 1 IV 2017 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 powiatowego inspektora nadzoru budowlanego w Mielcu. W 2020 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra inzyniera na Wydziale Budownictwa, In\u017cynierii \u015arodowiska i Architektury (kierunek – budownictwo, specjalno\u015b\u0107 – konstrukcje budowlane i in\u017cynierskie, budownictwo zr\u00f3wnowa\u017cone) Politechniki Rzeszowskiej im. Ignacego \u0141ukasiewicza w Rzeszowie. Odznaczony Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"R\u017bANY MARIAN<\/strong>, urodzony 14 VIII 1959 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Genowefy z domu Jagusiak. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1978 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa i Administracji na Uniwersytecie Marii Curie Sk\u0142odowskiej w Lublinie, uzyskuj\u0105c w 1985 r. tytu\u0142y magistra prawa i magistra administracji. W okresie nauki w liceum i na studiach by\u0142 cz\u0142onkiem ch\u00f3ru ch\u0142opi\u0119co \u2013 m\u0119skiego \u201eMieleckie S\u0142owiki\u201d, a nast\u0119pnie ch\u00f3ru mieszanego UMCS. W latach 1985-1986 pracowa\u0142 jako referent w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. Od wrze\u015bnia 1986 r. do wrze\u015bnia 1988 r. odby\u0142 etatow\u0105 aplikacj\u0119 s\u0119dziowsk\u0105 w S\u0105dzie Rejonowym w Kolbuszowej. W pa\u017adzierniku 1988 r. zosta\u0142 asesorem, a nast\u0119pnie s\u0119dzi\u0105 w S\u0105dzie Rejonowym w Ropczycach. Z dniem 1 II 1992 r. powo\u0142ano go na funkcj\u0119 prezesa S\u0105du Rejonowego w Kolbuszowej i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 30 V 1998 r. Z dniem 1 VI 1998 r. zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko s\u0119dziego S\u0105du Rejonowego w Mielcu. Od 10 VII 1998 r. do 10 VII 2002 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa S\u0105du Rejonowego w Mielcu. Aktualnie sprawuje funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego IV Wydzia\u0142u Pracy w S\u0105dzie Rejonowym w Mielcu, orzekaj\u0105c w sprawach pracowniczych i karnych. W wyborach do samorz\u0105du powiatowego w 1998 r. i 2002 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Powiatowej Komisji Wyborczej w Mielcu. Od sierpnia 2024 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"R\u017bANY TADEUSZ,<\/strong>\u00a0urodzony 27 VIII 1953 r. w Woli P\u0142awskiej, pow. mielecki, syn Stefana i Haliny z domu Lis. Absolwent Technikum Samochodowego w Rzeszowie z matur\u0105 w 1977 r. Ponadto uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w i szkole\u0144 specjalistycznych. W m\u0142odo\u015bci uprawia\u0142 boks w FKS Stal Mielec. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Przedsi\u0119biorstwie Transportowym Handlu Wewn\u0119trznego (PTHW) w Mielcu, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Produkcyjnej w Sadkowej G\u00f3rze, pow. mielecki. Prowadzi\u0142 te\u017c gospodarstwo rolne. W 1988 r. podj\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 i zosta\u0142 cz\u0142onkiem Sp\u00f3\u0142dzielni Rzemie\u015blniczej \u201eWielobran\u017cowej\u201d w Mielcu. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. W maju 1997 r. zosta\u0142 wybrany na cz\u0142onka Zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142dzielni i w tej roli dzia\u0142a\u0142 do VII 2012 r. W okresie od VII 2012 r. do IV 2021 r. pe\u0142ni\u0142 z wyboru funkcj\u0119 spo\u0142ecznego zast\u0119pcy prezesa Zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142dzielni. W wyborach w kwietniu 2021 r. powierzono mu funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142dzielni. Wyr\u00f3\u017cniony Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rzemios\u0142a Polskiego\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

R\u017bYSKA<\/strong>, po\u0142udniowo-wschodnia cz\u0119\u015b\u0107 miejscowo\u015bci Wojs\u0142aw, a od 1985 r. cz\u0119\u015b\u0107 osiedla Wojs\u0142aw w Mielcu. Na jej terenie w XIX w. sta\u0142 stary dw\u00f3r w\u0142a\u015bcicieli maj\u0105tku wojs\u0142awskiego. Tam prawdopodobnie odbywa\u0142y si\u0119 niekt\u00f3re potajemne spotkania organizator\u00f3w powstania 1846 r.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

RYBA EMILIA (z domu HOLICZ), urodzona 21 V 1911 r. w Przeciszowie, pow. o\u015bwi\u0119cimski, c\u00f3rka Ludwika i Pauliny z domu Wycza\u0142ek. Absolwentka Pa\u0144stwowego Gimnazjum (typu humanistycznego) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1930 r. W 1934 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Pedagogiczne na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie, a nast\u0119pnie studia na Wydziale Filozoficznym (kierunek: filologia polska) UJ i […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-4087","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4087","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4087"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4087\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4087"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4087"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4087"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}