{"id":4085,"date":"2022-11-27T18:51:50","date_gmt":"2022-11-27T17:51:50","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4085"},"modified":"2026-04-02T07:59:11","modified_gmt":"2026-04-02T05:59:11","slug":"litera-p-pie-poc","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4085","title":{"rendered":"Litera P (PIE-POC)"},"content":{"rendered":"

\"\"PIECHOCI\u0143SKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 X 1896 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Julii z domu K\u0142os. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1917 r. Studiowa\u0142 na Akademii Rolniczej w Dublanach, a nast\u0119pnie na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki we Lwowie i w 1922 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera rolnika. Bra\u0142 udzia\u0142 w obronie Lwowa (1 XI 1918 r. \u2013 26 III 1919 r.) i po utracie prawego oka zosta\u0142 zwolniony z wojska jako inwalida. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony na Politechnice Lwowskiej w charakterze asystenta w Stacji Chemiczno-Rolniczej w Dublach (1921-1923). Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Szko\u0142a Rolnicza w Wejherowie (kierownik szko\u0142y, 1923-1925), Szko\u0142a Rolnicza w Paw\u0142owie ko\u0142o Chojnic (dyrektor szko\u0142y, 1925-1936), Pomorska Izba Rolnicza w Toruniu (inspektor nasiennictwa i zast\u0119pca naczelnika Wydzia\u0142u Produkcji Ro\u015blinnej, 1936-1939) i Zak\u0142ad Do\u015bwiadczalny Pomorskiej Izby Rolniczej w Starym Brze\u015bciu ko\u0142o W\u0142oc\u0142awka (kierownik zak\u0142adu, IX-XII 1939 r.). W czasie pracy w Paw\u0142owie za\u0142o\u017cy\u0142 K\u00f3\u0142ko Rolnicze i by\u0142 jego prezesem, a tak\u017ce wiceprezesem Powiatowego Towarzystwa Rolniczego w Chojnicach. Na pocz\u0105tku grudnia 1939 r. zosta\u0142 aresztowany przez Niemc\u00f3w, a nast\u0119pnie wysiedlony z Pomorza. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i przez rok pozostawa\u0142 bez pracy. 1 XI 1940 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zarz\u0105dzie Dr\u00f3g Wodnych w Tarnowie jako referent uprawy wikliny, a od 1 X 1941 r. do 14 X 1944 r. by\u0142 zarz\u0105dc\u0105 maj\u0105tku rolnego Stanis\u0142awa Reja w Przec\u0142awiu. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej i utworzeniu wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego powierzono mu funkcj\u0119 naczelnika Wydzia\u0142u Organizacyjnego Wojew\u00f3dzkiej Izby Rolniczej w Rzeszowie i zast\u0119pcy dyrektora tej Izby (15 X 1944 r. \u2013 30 I 1945 r.). W latach 1945-1947 pracowa\u0142 w Pomorskiej Izbie Rolniczej w Toruniu jako naczelnik Wydzia\u0142u Produkcji Ro\u015blinnej, a nast\u0119pnie (do 31 VII 1950 r.) kierowa\u0142 Dzia\u0142em Ziemniaczanym Zwi\u0105zku Plantator\u00f3w Ro\u015blin Okopowych w Toruniu i Warszawie. Od 1 VIII 1950 r. do 31 V 1957 r. by\u0142 starszym inspektorem w Ministerstwie Przemys\u0142u Rolnego i Spo\u017cywczego w Warszawie. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Rolniczo-Le\u015bnym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra nauk agrotechnicznych (1953 r.). Od 1 VI 1957 r. do 31 XII 1964 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika Dzia\u0142u Ziemniaczanego i zast\u0119pcy dyrektora Zwi\u0105zku Plantator\u00f3w Ro\u015blin Okopowych w Warszawie. Nale\u017ca\u0142 do wielu organizacji spo\u0142ecznych, m.in. Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca, Naczelnej Organizacji Technicznej i Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Instytucji Spo\u0142ecznych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Obrony Lwowa, Krzy\u017cem \u00a0Walecznych, Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eOrl\u0119ta\u201d, Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci, Odznak\u0105 \u201eZa Ofiarn\u0105 Prac\u0119\u201d, Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d (wszystkie z czas\u00f3w II RP) oraz Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (1962 r.). 1 I 1965 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Mielca. Zmar\u0142 10 I 1979 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIECHOCI\u0143SKI WOJCIECH<\/strong>, cechmistrz cechu kowalskiego w Mielcu w latach 70. XVIII w.<\/p>\r\n

\"\"PIECHOCKI HENRYK JAN,<\/strong> urodzony 12 V 1948 r. we W\u0142oc\u0142awku, syn Jerzego i Kazimiery z domu Nowak. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu z matur\u0105 w 1967 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w lipcu 1967 r. jako \u015blusarz w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W marcu 1972 r. przeszed\u0142 do O\u015brodka Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego (OBR SK) \u201ePZL-Mielec\u201d i pracowa\u0142 w Dziale Oblicze\u0144 Technicznych (aerodynamika) do marca 1995 r. na stanowiskach: konstruktor, kierownik sekcji i starszy konstruktor. W 1976 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym (specjalno\u015b\u0107: silniki spalinowe) Politechniki Krakowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Od maja 1995 r. do kwietnia 1999 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Lotniczym \u201ePZL-Mielec\u201d jako konstruktor prowadz\u0105cy aerodynamik\u0119, a nast\u0119pnie w maju 1999 r. zosta\u0142 zatrudniony na takim samym stanowisku w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu. Z ko\u0144cem roku 2003 przeszed\u0142 na emerytur\u0119.\u00a0 Od tego czasu\u00a0 w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105 mieleckich senior\u00f3w. Od 2008 r. nale\u017cy do Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku (MUTW), szczeg\u00f3lnie udzielaj\u0105c si\u0119 w ch\u00f3rze \u201eEcho\u201d i grupie teatralno-kabaretowej \u201eSenior-Show jako \u015bpiewak i aktor.\u00a0 Jest autorem wielu tekst\u00f3w dla obu zespo\u0142\u00f3w. Do tekst\u00f3w piosenek muzyk\u0119 skomponowa\u0142a Ma\u0142gorzata Le\u015bniak \u2013 dyrygent ch\u00f3ru \u201eEcho\u201d. W\u015br\u00f3d nich znajduj\u0105 si\u0119: sztandarowa pie\u015b\u0144 MUTW \u201eNa Mieleckim Uniwersytecie III Wieku\u201d oraz pie\u015b\u0144 \u201eO Pani Nasza, Patronko Mielca\u201d, \u015bpiewana w ko\u015bciele Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. Bierze udzia\u0142 w konkursach literackich. W VII \u201eJuwenaliach III Wieku – 2015\u201d w Warszawie dwa wiersze \u2013 \u201e\u017bona\u201d i \u201eUwaga na Krystyny\u201d zosta\u0142y wyr\u00f3\u017cnione i zamieszczone w okoliczno\u015bciowym wydawnictwie Juwenali\u00f3w. Podczas III Mieleckich Dni Seniora \u2013 2018 za utw\u00f3r \u201eSzkatu\u0142ka\u201d otrzyma\u0142 I miejsce i puchar Prezydenta Miasta Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

PIECHOTA BARBARA (z domu MI\u0141O\u015a),<\/strong>\u00a0urodzona 11 I 1940 r. w Or\u0142owie, powiat mielecki. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1958 r. Od 1958 r. do 1962 r. pracowa\u0142a jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Wojkowie, powiat mielecki. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Szko\u0142a Podstawowa w Sobowie, Szko\u0142a Podstawowa w Badachach i Szko\u0142a Podstawowa nr 1 w Tarnobrzegu. R\u00f3wnocze\u015bnie podwy\u017csza\u0142a kwalifikacje zawodowe, ko\u0144cz\u0105c Studium Nauczycielskim w Rzeszowie w zakresie wychowania plastycznego i zaj\u0119\u0107 praktyczno-technicznych. Uzyska\u0142a te\u017c specjalizacj\u0119 z zakresu\u00a0 nauczania pocz\u0105tkowego. W 1980 r. zda\u0142a egzamin kwalifikacyjny. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 nie tylko w etatowej pracy dydaktyczno-wychowawczej, ale tak\u017ce w dzia\u0142alno\u015bci pozalekcyjnej i spo\u0142ecznej. Opiekowa\u0142a si\u0119 szkolnymi ko\u0142ami PCK i SKO oraz ZHP. W 1988 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Od 1958 r. nale\u017ca\u0142a do Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego i przez wiele lat by\u0142a jego aktywn\u0105 dzia\u0142aczk\u0105. Po rozwi\u0105zaniu Zwi\u0105zku w stanie wojennym, a nast\u0119pnie zako\u0144czeniu stanu wojennego, wesz\u0142a w sk\u0142ad grupy reaktywuj\u0105cej ZNP w Tarnobrzegu. Zosta\u0142a wybrana na prezesa Oddzia\u0142u (1983-1985), a p\u00f3\u017aniej by\u0142a cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u ZNP (do 2002 r.), przewodnicz\u0105c\u0105 i wiceprzewodnicz\u0105c\u0105 Oddzia\u0142owej Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w (do 2002 r.). Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznaka ZNP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 PCK oraz nagrodami wojew\u00f3dzkimi i ministerialnymi. Zmar\u0142a 10 III 2008 r. w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIECHOTA GRZEGORZ,<\/strong>\u00a0urodzony 30 XII 1971 r. w Mielcu, syn Edwarda i Marii z domu Tworek. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1990 r. Uko\u0144czy\u0142 Policealne Studium Zawodowe w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Stalowej Woli z tytu\u0142em technika ekonomisty (1992 r.). W latach 1997-1999 pracowa\u0142 w O\u015brodku Doskonalenia Pedagogicznego w Tarnobrzegu na stanowisku referenta. W 1999 r. zosta\u0142 zatrudniony w Starostwie Powiatowym w Mielcu i pracowa\u0142 na stanowiskach: referenta, specjalisty i g\u0142\u00f3wnego specjalisty. W tym czasie studiowa\u0142 na Wydziale Zarz\u0105dzania (kierunek \u2013 zarz\u0105dzanie i marketing) Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej im. Stanis\u0142awa Staszica w Krakowie i w 2003 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Od 2018 r. do 2019 r. pracowa\u0142 na stanowisku koordynatora Biura Edukacji, Zdrowia i Spraw Spo\u0142ecznych Starostwa Powiatowego w Mielcu, a od 2019 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Wydzia\u0142u Edukacji, Zdrowia i Spraw Spo\u0142ecznych w tym\u017ce Starostwie. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. W 2018 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Gminnej w Padwi Narodowej na kadencj\u0119 2018\u20132023.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIECHOTA JAN (ksi\u0105dz),\u00a0\u00a0<\/strong>urodzony 12 II 1909 r. w Ja\u015blanach, pow. mielecki. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1928 r. Po studiach teologicznych w Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1933 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: Czch\u00f3w, Domos\u0142awice, Baran\u00f3w, Szczawnica, \u0141\u0105cko, Otfin\u00f3w i \u0141\u0119g Tarnowski. W 1946 r. zosta\u0142 administratorem, a w nast\u0119pnym roku proboszczem parafii Podwy\u017cszenia Krzy\u017ca \u015awi\u0119tego w Iwkowej. Po po\u017carze modrzewiowego ko\u015bcio\u0142a parafialnego z XVI w., bez wymaganych zezwole\u0144 rozpocz\u0105\u0142 budow\u0119 nowego ko\u015bcio\u0142a i zako\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1953 r. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 duszpastersk\u0105 pasjonowa\u0142 si\u0119 histori\u0105 Iwkowej i okolic. Gromadzi\u0142 stare przedmioty, wytwory sztuki ludowej, fotografie oraz wszelkie pami\u0105tki po poprzednich pokoleniach iwkowian i zorganizowa\u0142 muzeum parafialne. Autor m.in. opracowa\u0144: Dzieje parafii w Iwkowej 1325-1960<\/em> (praca magisterska), Gaw\u0119dy Iwkowskie<\/em> (Krak\u00f3w 1976, 2006), Komedyje Iwkowskie: gadki i klechdy<\/em> (Warszawa 1982), Gaw\u0119da mojego dzieci\u0144stwa; Wspomnienia z lat 1900-1918<\/em> (Warszawa 1987). W 1979 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji proboszcza, ale pozosta\u0142 w parafii w Iwkowej jako rezydent. Zmar\u0142 17 I 1987 r. Pochowany na starym cmentarzu w Iwkowej. Za\u0142o\u017cone przez ks. J. Piechot\u0119 muzeum parafialne otrzyma\u0142o nazw\u0119 Muzeum im. ks. Jana Piechoty i jest fili\u0105 Muzeum Diecezjalnego w Tarnowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIECHOTA KAZIMIERZ EUGENIUSZ,<\/strong> urodzony 4 III 1932 r. w Podleszanach k\/Mielca, syn Antoniego i\u00a0 Rozalii z domu Macander. Absolwent Technikum Administracyjno-Gospodarczego w Mielcu z matur\u0105 w 1951 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w maju 1951 r. w Przedsi\u0119biorstwie Skupu i Kontraktacji w Mielcu jako kierownik produkcji.\u00a0 31 VIII 1953 r. poprosi\u0142 o zwolnienie i podj\u0105\u0142 studia dzienne na Wydziale Finans\u00f3w i Rachunkowo\u015bci Przemys\u0142u Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej w Katowicach. Uko\u0144czy\u0142 je w 1958 r. z tytu\u0142em magistra ekonomii. Po studiach pracowa\u0142 w Powiatowym Zwi\u0105zku Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu jako ksi\u0119gowy (1 X \u2013 31 XII 1958 r.), a nast\u0119pnie w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym w Mielcu, tak\u017ce w ksi\u0119gowo\u015bci (1 II 1959 r. \u2013 31 VIII 1963 r.). R\u00f3wnocze\u015bnie od 1961 r. pracowa\u0142 W Technikum Mechanicznym w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej w Technikum Ekonomicznym w Mielcu jako nauczyciel w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Od roku szkolnego 1963\/1964 przeszed\u0142 do pe\u0142noetatowej pracy nauczycielskiej w Technikum Ekonomicznym Mielcu. Uczy\u0142 ekonomiki i organizacji przedsi\u0119biorstw oraz arytmetyki gospodarczej. Po przej\u015bciu dyrektora Franciszka Duszkiewicza na emerytur\u0119 (1971 r.) przez kilka miesi\u0119cy pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora szko\u0142y. W 1970 r. uko\u0144czy\u0142 kurs pedagogiczny dla nauczycieli szk\u00f3\u0142 zawodowych. Opiekowa\u0142 si\u0119 pracowni\u0105 przedmiot\u00f3w zawodowych i szkoln\u0105 organizacj\u0105 m\u0142odzie\u017cow\u0105. Przez\u00a0 wiele lat pe\u0142ni\u0142 funkcje cz\u0142onka Rady Kierowniczej Szko\u0142y i przewodnicz\u0105cego Komisji Przedmiot\u00f3w Zawodowych w ZSE w Mielcu. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem Olimpiady Wiedzy Ekonomicznej. W 1981 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora szko\u0142y \u015bredniej. Serdeczn\u0105 postaw\u0105 wobec m\u0142odzie\u017cy i kompetencjami zawodowymi sprawi\u0142, \u017ce rekordowo wielu dyplomant\u00f3w chcia\u0142o pisa\u0107 prac\u0119 dyplomowa pod jego opiek\u0105. (Czasem by\u0142o ich tylu, \u017ce nie by\u0142 w stanie wszystkich przyj\u0105\u0107.) Posiada\u0142 stopie\u0144 zawodowy nauczyciela dyplomowanego.\u00a0 Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, odznaczeniami m\u0142odzie\u017cowymi, Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania I stopnia, nagrod\u0105 Kuratora O\u015bwiaty i Wychowania oraz nagrodami w\u0142adz lokalnych. W 1993 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale jeszcze do 1998 r. uczy\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Zmar\u0142 17 IV 2022 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIECHOTA MARIAN<\/strong>, urodzony 20 IX 1959 r. w Mielcu, syn Piotra i Zofii z domu Lubera. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1978 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie i w 1984 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Od 1 XI 1984 r. do 31 XII 2003 r. pracowa\u0142 w ZOZ Mielec na stanowisku starszego asystenta. Ponadto wyk\u0142ada\u0142 pediatri\u0119 w Liceum Medycznym w Mielcu (1985-1987). Specjalizacj\u0119 I stopnia z pediatrii uzyska\u0142 w 1989 r. (Rzesz\u00f3w), a tytu\u0142 specjalisty chor\u00f3b p\u0142uc II stopnia w 1992 r. w Instytucie Gru\u017alicy i Chor\u00f3b P\u0142uc w Rabce. W 1993 r. zorganizowa\u0142 i prowadzi\u0142 Poradni\u0119 Gru\u017alicy i Chor\u00f3b P\u0142uc Dzieci i M\u0142odzie\u017cy w Mielcu. Jako pierwszy w Mielcu wykonywa\u0142 testy alergiczne i rozpocz\u0105\u0142 odczulanie pacjent\u00f3w preparatem (szczepionkami przeciwpy\u0142kowymi i przeciwroztoczowymi). W 2003 r. zosta\u0142 zatrudniony w NZOZ \u201ePulm\u2013Med\u201d Poradnia Pulmunologiczna na stanowisku kierownika i lekarza prowadz\u0105cego t\u0119 poradni\u0119. W ramach doskonalenia zawodowego uczestniczy\u0142 w szeregu mi\u0119dzynarodowych konferencji naukowo-szkoleniowych, m.in. w Pekinie (2002), na Krecie (2002) i Teneryfie (2003), w Pradze (2003) i Monaco (2004) oraz w wielu krajowych konferencjach i zjazdach naukowych z zakresu pneumonologii i alergologii. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do r\u00f3\u017cnych form pracy spo\u0142ecznej. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Ftyzjopulmunologicznego i Polskiego Towarzystwa Alergologicznego. W latach 1990-1994 by\u0142 radnym Rady Miejskiej w Mielcu (z listy Komitetu Obywatelskiego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d) i pracowa\u0142 w Komisji Zdrowia i Ochrony \u015arodowiska. W 1996 r. zagra\u0142 w dru\u017cynie ZOZ Mielec, kt\u00f3ra zdoby\u0142a mistrzostwo Polski lekarzy w pi\u0142ce no\u017cnej halowej w Mielcu. Od maja 2005 r. uczestniczy w og\u00f3lnopolskich badaniach \u201eKOMPAS\u201d chorych na astm\u0119 oskrzelow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIECHOTA WOJCIECH<\/strong>, cechmistrz mieleckiego cechu kowalskiego w latach 90. XVIII w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIECHOWICZ KILIAN<\/strong>, burmistrz miasta Mielca, wymieniony w dokumencie z 1663 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIECUCH J\u00d3ZEF W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 13 III 1933 r. w Wojs\u0142awiu \u00a0ko\u0142o Mielca, syn Mieczys\u0142awa i Julii z domu Sarama. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1951 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Geograficzno-Biologicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie i w 1958 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra biologii. W latach 1959-1970 pracowa\u0142 w Technikum Mechanicznym MPM w Mielcu jako nauczyciel chemii, rysunku i BHP. W 1972 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Liceum Medycznego w Mielcu, gdzie do emerytury w 1988 r. uczy\u0142 biologii i chemii. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, a zw\u0142aszcza ochronie przyrody i tw\u00f3rczo\u015bci malarskiej. Przez wiele lat by\u0142 opiekunem szkolnego Ko\u0142a Ligi Ochrony Przyrody w LM, przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Oddzia\u0142u LOP w Mielcu i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego LOP w Rzeszowie. By\u0142 inicjatorem m.in.: sesji popularno-naukowej \u201eProfesor W\u0142adys\u0142aw Szafer\u2013Jego \u017cycie i dzie\u0142o\u201d (1975), nadania Rezerwatowi Buczyna w Cyrance na P\u0142askowy\u017cu Kolbuszowskim imienia prof. W\u0142adys\u0142awa Szafera oraz wystawy fotogram\u00f3w \u201eOsobliwo\u015bci przyrody Ziemi Mieleckiej\u201d. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 ta opisywana by\u0142a wielokrotnie w wydawnictwach Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego LOP w Warszawie. Napisa\u0142 artyku\u0142 Parki i osobliwo\u015bci przyrody do wydawnictwa Mielec Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu T. 3, Mielec 1994 r. Malarstwem interesowa\u0142 si\u0119 od dziecka, bowiem ojciec wykonywa\u0142 wiele prac plastycznych. Sam zacz\u0105\u0142 malowa\u0107 w latach 70. Ulubionym tematem by\u0142a przyroda, ale nie stroni\u0142 od portret\u00f3w, np. prof. W. Szafera dla Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Rzemieniu i Szko\u0142y Podstawowej nr 1 w Mielcu. By\u0142 jednym z pierwszych cz\u0142onk\u00f3w Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i p\u00f3\u017aniej cz\u0142onkiem jego zarz\u0105du. Po raz pierwszy eksponowa\u0142 swoje prace na wystawie indywidualnej w 1978 r. w Galerii RCK w Mielcu. W 1981 r. uczestniczy\u0142 w za\u0142o\u017ceniu Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM. Odt\u0105d bra\u0142 udzia\u0142 w jego wszystkich wystawach zbiorowych i wielu plenerach, a w latach 90. zosta\u0142 wybrany przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du K\u015aT. Bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w wystawach mi\u0119dzywojew\u00f3dzkich prac nauczycieli w Stalowej Woli, Kro\u015bnie, Rzeszowie i Opatowie. Jest te\u017c cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. J. Stanis\u0142awskiego SCK w Mielcu. Obrazy jego autorstwa znajduj\u0105 si\u0119 w licznych zbiorach w kraju i poza jego granicami, m.in. w USA i Australii. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Ochrony Przyrody\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Nagrodami Ministra O\u015bwiaty i Wychowania: stopnia III, II i specjaln\u0105 za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w pracy dydaktycznej i wychowawczej oraz tytu\u0142em Honorowego Cz\u0142onka TMZM w Mielcu. Zmar\u0142 14 XI 2020 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

PIECUCH LEON MIECZYS\u0141AW,<\/b> urodzony 15 XII 1929 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca (od 1985 r. osiedle w Mielcu), syn Mieczys\u0142awa i Julii z domu Sarama. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1950 r. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce kurs komendant\u00f3w hufc\u00f3w szkolnych w Garczynie (1950 r.) i Studium Wojskowe przy Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, uzyskuj\u0105c dyplom nauczyciela szk\u00f3\u0142 \u015brednich z zakresu przysposobienia obronnego (1958 r.). Od 1 VIII 1950 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 z dniem 31 VIII 1985 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel\u00a0 w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO im. St. Konarskiego) w Mielcu. Prowadzi\u0142 szkoln\u0105 dru\u017cyn\u0119 sanitarn\u0105, z kt\u00f3r\u0105 odnosi\u0142 liczne sukcesy i szkolny Ochotniczy Hufiec Pracy. Kierowa\u0142 mi\u0119dzyszkolnym zespo\u0142em samokszta\u0142ceniowym nauczycieli przysposobienia obronnego. W 1977 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego, a w 1984 r. uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji zawodowej z zakresu przysposobienia obronnego. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Ogniska przy I LO. Od lat szkolnych anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. Nale\u017ca\u0142 do ZMW \u201eWici\u201d, a p\u00f3\u017aniej do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Organizowa\u0142 wojew\u00f3dzkie obozy przysposobienia obronnego w Czudcu. Zosta\u0142 odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK III st., Odznak\u0105 \u201e10 lat w S\u0142u\u017cbie Narodu\u201d i Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania III st. Zmar\u0142 26 II 2026 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIECZ\u0118CIE<\/strong>, znak w\u0142asno\u015bciowy i rozpoznawczy instytucji lub osoby fizycznej, \u015bwiadectwo wiarygodno\u015bci i nadania mocy prawnej (oficjalnej) pismu lub dokumentowi. W dotychczasowej historii Mielca, a zw\u0142aszcza po II wojnie \u015bwiatowej, u\u017cywano wielu r\u00f3\u017cnych piecz\u0119ci. Niekt\u00f3re z nich mia\u0142y jednak szczeg\u00f3ln\u0105 warto\u015b\u0107, gdy\u017c w ich \u015brodkowej cz\u0119\u015bci znajdowa\u0142 si\u0119 herb miasta. *Najstarsz\u0105 znan\u0105, cho\u0107 dotychczas nie odnalezion\u0105, mieleck\u0105 piecz\u0119ci\u0105 jest piecz\u0119\u0107 odci\u015bni\u0119ta na dokumencie z 1535 r. W jej \u015brodkowej cz\u0119\u015bci widnieje rycerski szyszak z dwoma rogami \u2013 prostym i rozga\u0142\u0119zionym, a pod szyszakiem \u2013 niezbyt kszta\u0142tna i szeroka litera M. W otoku znajduje si\u0119 napis gotykiem: SIGILLUM CIVITATIS MIELECZ. Przypuszcza si\u0119, \u017ce piecz\u0119ci\u0105 t\u0105 pos\u0142ugiwano si\u0119 ju\u017c w XV w., mo\u017ce nawet od pocz\u0105tku funkcjonowania miasta. *W p\u00f3\u017aniejszych latach XVI w. pos\u0142ugiwano si\u0119 ju\u017c dalece bardziej wysublimowan\u0105 piecz\u0119ci\u0105. Tak\u017ce i na niej w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci znajduje si\u0119 szyszak z rogami \u017cubra i jelenia, ale jest ozdobiony z obu stron labrami. Pod szyszakiem umieszczono liter\u0119 M o kszta\u0142cie kapita\u0142owym, na \u015bredniowiecznej tarczy, wchodz\u0105cej doln\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 na otok. W otoku w kszta\u0142cie wst\u0119gi widnieje napis: SIGILLUM CI\/VITATIS MIELEC. Przypuszcza si\u0119, \u017ce piecz\u0119\u0107 ta u\u017cywana by\u0142a do ko\u0144ca XVIII w., bowiem widnieje na dokumencie z 1786 r. *W I po\u0142. XIX w. pos\u0142ugiwano si\u0119 piecz\u0119ci\u0105 bardzo podobn\u0105 do poprzedniej, a jedynie w herbie zamieniono szyszak na ko\u0142o. *Po wprowadzeniu autonomii galicyjskiej i w pierwszych latach II Rzeczypospolitej (do 1923 r.) u\u017cywano piecz\u0119ci z herbem rodu Mieleckich Gryf i opisem w otoku: URZ\u0104D GMINY MIASTA MIELEC lub URZ\u0104D GMINNY MIASTA MIELCA.*W latach 1923-1933 w piecz\u0119ci miejskiej pozostawiono w \u015brodku herb Mieleckich Gryf, ale w otoku umieszczono napis: MAGISTRAT MIASTA MIELCA. *W 1933 r. ujednolicono piecz\u0119cie organ\u00f3w administracji pa\u0144stwowej, wprowadzaj\u0105c god\u0142o Polski na miejsce herbu miasta. *W 1991 r. wprowadzono piecz\u0119\u0107 zaprojektowan\u0105 przez Miros\u0142awa Maci\u0105g\u0119. W jej \u015brodkowej cz\u0119\u015bci znajduje si\u0119 nowy herb miasta, wprowadzony w 1991 r., a w otoku napis: MIASTO MIELEC.*Rzadziej, jak si\u0119 wydaje, zmieniano piecz\u0119cie miasta Rzochowa. Najstarsz\u0105 piecz\u0119ci\u0105 miasta Rzochowa, wed\u0142ug tradycji, by\u0142a piecz\u0119\u0107 lakowa z 1372 r., kt\u00f3rej odciski widniej\u0105 na dokumentach z wiek\u00f3w XVII-XIX. W jej \u015brodkowej cz\u0119\u015bci znajdowa\u0142 si\u0119 herb Leliwa: sze\u015bcioramienna niewielka gwiazda ponad p\u00f3\u0142ksi\u0119\u017cycem na tarczy. W otoku umieszczono napis: ZOCHOW SIGILLUM EIUS OPPIDI. Przechowywano j\u0105 do 1923 r. *W 1908 r. wprowadzono now\u0105 piecz\u0119\u0107. Powt\u00f3rzono w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci herb Leliwa z bogatymi zdobieniami. W otoku umieszczono napis: URZ\u0104D GMINNY MIASTA RZOCHOWA. U\u017cywano jej do 1933 r., bowiem w\u00f3wczas Rzoch\u00f3w straci\u0142 prawa miejskie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIECZ\u0118\u0106 ZAS\u0141UG OBYWATELSKICH SIGILLUM MERITI CIVILIS<\/strong>, odznaczenie honorowe Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. prof. W\u0142adys\u0142awa Szafera. Form\u0105 odznaczenia jest medal i statuetka. Piecz\u0119\u0107 Zas\u0142ug Obywatelskich przyznawana jest raz w roku w listopadzie, a wr\u0119czenie odbywa si\u0119 w czasie uroczysto\u015bci \u015awi\u0119ta Niepodleg\u0142o\u015bci. Odznaczenie jest przyznawane ludziom wybitnie zas\u0142u\u017conym dla ziemi mieleckiej: jedno osobie \u017cyj\u0105cej, a drugie po\u015bmiertnie. W 2016 r. medale ze statuetkami przyznano Januszowi Chodorowskiemu \u2013 prezydentowi miasta Mielca w latach 1994-2014, a po\u015bmiertne \u2013 b\u0142. ks. Romanowi Sitce \u2013 budowniczemu bursy gimnazjalnej z kaplic\u0105 \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki w 1912 r. (Odebra\u0142a je delegacja Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych im. B\u0142. ks. Romana Sitki w Mielcu). W 2017 r. laureatami byli: J\u00f3zef Oleksiak \u2013 wybitny konstruktor lotniczy i po\u015bmiertnie \u2013 prof. W\u0142adys\u0142aw Szafer (Wyr\u00f3\u017cnienie odebra\u0142a delegacja Szko\u0142y Podstawowej nr 1 im. W. Szafera w Mielcu.) W 2018 r. odznaczenie nadano: ks. Kazimierzowi Czesakowi \u2013 d\u0142ugoletniemu proboszczowi parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu i po\u015bmiertnie \u2013 gen. W\u0142adys\u0142awowi Sikorskiemu \u2013 premierowi rz\u0105du RP i naczelnemu wodzowi w czasie II wojny \u015bwiatowej (Odebra\u0142 dow\u00f3dca mieleckiej jednostki strzeleckiej im. gen W. Sikorskiego – Andrzej Zemmel.). W 2019 r. laureatami zostali: Anna Kolisz – w\u0142a\u015bcicielka firmy „Ankol” w Chorzelowie i po\u015bmiertnie – Stanis\u0142aw i Mieczys\u0142aw Dzia\u0142owscy – prekursorzy mieleckiego przemys\u0142u lotniczego. (Odebra\u0142 ich brat – Bogus\u0142aw Dzia\u0142owski.) W 2021 r. wyr\u00f3\u017cnienie wr\u0119czono J\u00f3zefowi Witkowi – autorowi niniejszej Encyklopedii miasta Mielca<\/em> oraz po\u015bmiertnie – dr in\u017c. Andrzejowi K\u0119dziorowi – inicjatorowi i zleceniodawcy wielkich prac melioracyjnych na ziemi mieleckiej na prze\u0142omie XIX i XX w. (Odebra\u0142a rodzina.) W 2022 r. uhonorowano Jadwig\u0119 Klaus – wielce zas\u0142u\u017con\u0105 dzia\u0142aczk\u0119 kultury, zw\u0142aszcza w zakresie teatru oraz po\u015bmiertnie – Tadeusza Ryczaja – d\u0142ugoletniego, zas\u0142u\u017conego dla ziemi mieleckiej, dyrektora WSK Mielec. Laureatami w 2023 r. byli: Stanis\u0142awa Rze\u017anik – nauczycielka, b. d\u0142ugoletnia dyrektor szko\u0142y, przewodnicz\u0105ca Mieleckiej Rady Senior\u00f3w, zas\u0142u\u017cona w dzia\u0142alno\u015bci w \u015brodowisku senior\u00f3w i samorz\u0105dzie osiedlowym. Po\u015bmiertnie uhonorowano prof. W\u0142adys\u0142awa Micka – nauczyciela, organizatora tajnego nauczania w czasie okupacji hitlerowskiej, b. kierownika szko\u0142y, nauczyciela Liceum Pedagogicznego, dzia\u0142acza sp\u00f3\u0142dzielczego. .<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIECZY\u0143SKI HENRYK<\/strong>, cechmistrz cechu krawiecko\u2013ku\u015bnierskiego w Mielcu w latach 1790 (by\u0107 mo\u017ce tak\u017ce wcze\u015bniej) \u2013 1800.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIEKARNICTWO<\/strong>, rzemios\u0142o zwi\u0105zane z wyrobem i wypiekiem pieczywa funkcjonowa\u0142o z pewno\u015bci\u0105 od pocz\u0105tku za\u0142o\u017cenia miasta Mielca i traktowano je (wsp\u00f3lnie z rze\u017anictwem) na innych prawach ni\u017c pozosta\u0142e rzemios\u0142a. W akcie lokacyjnym z 1470 r. Jan i Bernardyn Mieleccy wyznaczyli dla wszelkich rzemie\u015blnik\u00f3w roczn\u0105 op\u0142at\u0119 po groszu, z wyj\u0105tkiem piekarzy i rze\u017anik\u00f3w, kt\u00f3rych zobowi\u0105zali do p\u0142acenia czynszu za jatki. Piekarze i rze\u017anicy nie musieli zrzesza\u0107 si\u0119 w cechy. Nie tworzyli ani w\u0142asnego cechu, ani nie przy\u0142\u0105czali si\u0119 do cech\u00f3w zbiorowych. Zapewne dlatego nie ma w najstarszych mieleckich dokumentach cechowych nazwisk piekarzy. Mo\u017cna jednak przypuszcza\u0107, \u017ce z tym zawodem zwi\u0105zane by\u0142y ongi\u015b rodziny Piekarczyk\u00f3w, Piekarskich i Piekarz\u00f3w. Pierwsz\u0105 bardziej znan\u0105 mieleck\u0105 rodzin\u0105 piekarzy byli Wo\u017aniakowie, kt\u00f3rych piekarnia by\u0142a usytuowana w pobli\u017cu rynku, a jej w\u0142a\u015bciciel Tomasz Wo\u017aniak dwukrotnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 naczelnika Towarzystwa Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej (1894-1896, 1903-1904). Piekarzem by\u0142 te\u017c jeden z pierwszych naczelnik\u00f3w TOSP Wincenty J\u0119drzejowski (1869-1879). W XIX w. znane by\u0142y te\u017c piekarnie \u017cydowskie Jak\u00f3ba i Szymona Trompeter\u00f3w. W 1923 r. uruchomi\u0142 piekarni\u0119 Jan Sobusiak przy ul. Ko\u015bcielnej 8, a w 1924 r. piekarni\u0119 przy ul. H. Sienkiewicza wybudowa\u0142 Ludwik Je\u017c. W latach 30. uruchomi\u0142 piekarni\u0119 przy ul. Legion\u00f3w Wawrzyniec Dutkiewicz. W czasie okupacji hitlerowskiej powsta\u0142y piekarnie Jana Strz\u0119py przy B\u00e4ckerstrasse (II 1940) i J\u00f3zefa Gajdy przy ul. Ko\u015bcielnej 8 (1942) . Wkr\u00f3tce po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej uruchomi\u0142 piekarni\u0119 przy ul. Legion\u00f3w 3 Pawe\u0142 Rola (X 1944). W 1948 r. rozpocz\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 piekarnia Stanis\u0142awa Tarana przy ul. Sandomierskiej. (P\u00f3\u017aniej przeniesiono j\u0105 do nowego budynku przy ul. Sienkiewicza 5.) Powsta\u0142y tak\u017ce piekarnie Mariana Pog\u0142odzi\u0144skiego przy ul. Kili\u0144skiego i Adama Koniecznego przy ul. 17 Grudnia. Rozw\u00f3j prywatnego piekarnictwa zahamowa\u0142a pod koniec lat 40. nies\u0142awna \u201ebitwa o handel\u201d, w czasie kt\u00f3rej zobowi\u0105zano Powszechn\u0105 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d do przejmowania \u201ew dzier\u017caw\u0119\u201d piekarni prywatnych i ich sklep\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie mielecka PSS wybudowa\u0142a i uruchomi\u0142a w\u0142asn\u0105 piekarni\u0119 (15 ton pieczywa w ci\u0105gu doby) przy ul. Wolno\u015bci (1954). W po\u0142owie lat 50. PSS produkowa\u0142a chleb w 6 piekarniach. Przemiany po 1956 r., nierentowno\u015b\u0107 piekarni i niska jako\u015b\u0107 sporej cz\u0119\u015bci wytwarzanego pieczywa spowodowa\u0142y, \u017ce w 1958 r. zako\u0144czono dzier\u017cawienie prywatnych piekarni i zwr\u00f3cono je w\u0142a\u015bcicielom, kt\u00f3rzy ponownie uruchomili dzia\u0142alno\u015b\u0107 na w\u0142asny rachunek. W latach 60. i 70. nie odnotowano wi\u0119kszych zmian. W 1987 r. PSS zako\u0144czy\u0142a budow\u0119 piekarni mechanicznej (12 ton pieczywa na dob\u0119) przy ul. Rac\u0142awickiej 17. Spore zmiany nast\u0105pi\u0142y po 1990 r. Nowe piekarnie uruchomili: Stanis\u0142aw Kloch (przy ul. Gagarina 35, p\u00f3\u017aniej al. Ducha \u015aw.), Gra\u017cyna i Witold K\u0142aczy\u0144scy (w 1991 r. przy ul. Drzewieckiego 9, a nast\u0119pnie w 1994 r. w CHU \u201ePasa\u017c\u201d przy ul. Dworcowej), Stanis\u0142aw i Ewa Konieczny (przy ul. Ko\u015bciuszki 23), Fryderyk Trybulec (przy ul. Wolno\u015bci 68) i Adam Rze\u017anik (przy ul. Ko\u015bcielnej 6). Nowo\u015bciami z pocz\u0105tk\u00f3w XXI w. s\u0105: ekspansja na mielecki rynek wyrob\u00f3w piekarni z pobliskich miejscowo\u015bci, a nawet spoza powiatu mieleckiego oraz wypiek drobnego pieczywa w ma\u0142ych piekarniach przy supermarketach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIEKARSKI KAZIMIERZ W\u0141ADYS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 12 IX 1953 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Rozalii z Le\u015bniowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (budowa p\u0142atowc\u00f3w), matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1983 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach w Jod\u0142owej (1983-1986), Nawojowej (1986-1990), Bieczu (1990-1992), Chorzelowie (1993-1997) i Zaborowie (1997-1999). W 1999 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii \u015bw. Maksymiliana M. Kolbego w Jaworsku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

PIEKARSKI MAREK<\/strong>, urodzony 20 III 1878 r. w Wojs\u0142awiu k\/Mielca, syn Franciszka i Eleonory z domu Saj. W 1899 r. uko\u0144czy\u0142 gimnazjum w Tarnowie. Studiowa\u0142 prawo na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, a nast\u0119pnie na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego do 1905 r. z przerw\u0105 w roku akademickim 1902\/1903, kiedy s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku austriackim. Jeszcze w czasie studi\u00f3w (1 II 1904 r.) zosta\u0142 zatrudniony jako nauczyciel w I Szkole Realnej we Lwowie. Opracowa\u0142 w\u00f3wczas \u201ePlan nauki j\u0119zyka polskiego w 8-mio klasowej szkole realnej\u201d, kt\u00f3ry p\u00f3\u017aniej wydano drukiem. W 1906 r. zda\u0142 egzamin nauczycielski i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Gimnazjum im. arcyksi\u0119cia Rudolfa w Brodach, a nast\u0119pnie w latach 1907-1914 uczy\u0142 w V Gimnazjum we Lwowie. W 1909 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora filozofii na podstawie rozprawy \u201eMistrzostwo formy u Juliusza S\u0142owackiego\u201d. W latach 1912 \u2013 1913 pracowa\u0142 jako docent w Wy\u017cszej Szkole Lasowej we Lwowie i wyk\u0142ada\u0142 j\u0119zyk polski. Opublikowa\u0142 w tym okresie m.in.: Cyrano de Bergerac historique et Cyrano de M. Edmond Rostand (Brody 1907), J\u00f3zefa Ignacego Kraszewskiego \u017cycie i dzie\u0142o\u201d (Lw\u00f3w 1912) i \u201eJak czyta\u0107 z uczniami \u201eNiebosk\u0105 Komedi\u0119\u201d Krasi\u0144skiego (w: Ksi\u0119ga pami\u0105tkowa ku uczczeniu setnej rocznicy urodzin Zygmunta Krasi\u0144skiego, Lw\u00f3w 1913). By\u0142 ponadto cz\u0142onkiem komisji egzaminacyjnej dla nauczycieli szk\u00f3\u0142 wydzia\u0142owych. W latach 1914-1915 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora prywatnego Gimnazjum im. A. Mickiewicza we Lwowie. P\u00f3\u017aniej przez pewien czas s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku austriackim (w randze podporucznika), a nast\u0119pnie zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli rosyjskiej. Po wyj\u015bciu na wolno\u015b\u0107, w ramach dzia\u0142alno\u015bci Polskiej Macierzy Szkolnej na Rusi, by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem oraz zast\u0119pc\u0105 dyrektora i dyrektorem \u015aredniej Szko\u0142y Polskiej w Humaniu. Uczyni\u0142 w\u00f3wczas t\u0119 plac\u00f3wk\u0119 pr\u0119\u017cnym polskim o\u015brodkiem kulturalno-o\u015bwiatowym. W 1921 r. z powodu zagro\u017cenia ze strony ukrai\u0144skich nacjonalist\u00f3w powr\u00f3ci\u0142 do Lwowa i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Gimnazjum im. S. \u017b\u00f3\u0142kiewskiego. 1 II 1922 r. zosta\u0142 mianowany wizytatorem w Okr\u0119gu Szkolnym Wo\u0142y\u0144skim. Opracowa\u0142 projekt wznowienia dzia\u0142alno\u015bci Liceum Krzemienieckiego, zlikwidowanego jeszcze w roku szkolnym 1832\/1833. Na jego podstawie Rada Ministr\u00f3w aktem prawnym przywr\u00f3ci\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 tego\u017c Liceum, a M. Piekarski zosta\u0142 jego wizytatorem i r\u00f3wnocze\u015bnie kuratorem Okr\u0119gu. W latach 1922-1927 doprowadzi\u0142 do odbudowy szko\u0142y i sprawnego funkcjonowania zdewastowanych gospodarstw szkolnych, a nast\u0119pnie rozwin\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturalno-o\u015bwiatow\u0105, czyni\u0105c z Liceum wzorcowy o\u015brodek polsko\u015bci. W 1927 r. zosta\u0142 przeniesiony do Torunia na stanowisko wizytatora szk\u00f3\u0142 \u015brednich og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych w tamtejszym kuratorium. W 1929 r. przeniesiono go na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Odt\u0105d pracowa\u0142 jako nauczyciel j\u0119zyka polskiego w Gimnazjum Polskim w Gda\u0144sku, nast\u0119pnie w Gimnazjum im. Edwarda Rontalera w Warszawie (1929-1935) i w prywatnym Gimnazjum Towarzystwa Szko\u0142y Mazowieckiej. 1 IV 1937 r. zosta\u0142 dyrektorem i nauczycielem j. polskiego Gimnazjum Koedukacyjnego im. Juliana Ursyna Niemcewicza w Brze\u015bciu nad Bugiem. By\u0142 fundatorem kapliczki w Wojs\u0142awiu. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta obrony przeciwlotniczej w Brze\u015bciu. Pod koniec tego roku opu\u015bci\u0142 Brze\u015b\u0107 i usi\u0142owa\u0142 przenie\u015b\u0107 si\u0119 do Generalnej Gubernii, ale zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony. Z braku dowod\u00f3w winy wypuszczono go i zamieszka\u0142 w Warszawie. Pod koniec 1940 r. zagro\u017cony aresztowaniem przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do rodziny w pobli\u017cu Mielca i uczestniczy\u0142 w tajnym nauczaniu. Prowadzi\u0142 tajne komplety i przewodniczy\u0142 jednej z komisji egzaminacyjnych. Po wojnie podj\u0105\u0142 si\u0119 organizacji prywatnego Gimnazjum im. ks. S. Konarskiego OO. Pijar\u00f3w w Krakowie i w latach 1945-1948 (do likwidacji przez w\u0142adze) by\u0142 jego dyrektorem. W roku szkolnym 1949\/1950 zosta\u0142 zatrudniony w Miejskiej Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego w Odolanowie Wielkopolskim, ale prac\u0119 t\u0119 musia\u0142 przerwa\u0107 z powodu pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu zdrowia. Zamieszka\u0142 u siostry w Tuszowie Narodowym ko\u0142o Mielca i tam zmar\u0142 1 X 1951 r. Spoczywa na cmentarzu w Tuszowie Narodowym. Jego nazwisko figuruje na tablicy pami\u0105tkowej w ko\u015bciele Wizytek w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIEKARSKI WOJCIECH,<\/strong>\u00a0szlachcic, pochodzi\u0142 ze Strzy\u017cowa. By\u0142 faktorem zarz\u0105dzaj\u0105cym cz\u0119\u015bci\u0105 Mielca nale\u017c\u0105c\u0105 do Katarzyny Mieleckiej \u2013 wdowy po Janie Mieleckim, pod koniec XVI w.<\/p>\r\n

PIEKARZ WOJCIECH,<\/b> urodzony 14 X 1906 r. w Osobnicy, syn Andrzeja i Anny. W 1951 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego jako blacharz \u2013 specjalista rob\u00f3t r\u0119cznych przy produkcji samolot\u00f3w. Wykazywa\u0142 si\u0119 nie tylko kompetencjami zawodowymi, ale te\u017c zdolno\u015bciami pedagogicznymi, przyuczaj\u0105c m\u0142odych ludzi do zawodu, dlatego powierzono mu funkcj\u0119 kierownika nowo wybudowanego Miasteczka M\u0142odego Robotnika, w kt\u00f3rym mieszka\u0142o oko\u0142o 1300 m\u0142odych pracownik\u00f3w WSK. Po 4 latach powr\u00f3ci\u0142 do WSK i pracowa\u0142 w s\u0142u\u017cbach G\u0142\u00f3wnego Mechanika, a nast\u0119pnie w kontroli technicznej w Magazynie G\u0142\u00f3wnym WSK. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w pracy zwi\u0105zkowej, m.in. od 1954 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Rady Zak\u0142adowej. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1971 r. W latach 70. dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie jako wiceprzewodnicz\u0105cy Zarz\u0105du Ko\u0142a Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w i za\u0142atwia\u0142 sprawy bytowe mniej sprawnych cz\u0142onk\u00f3w Ko\u0142a. Wyr\u00f3\u017cniony Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem X-lecia, Medalem XXX-lecia, Srebrn\u0105 i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Przodownika Pracy, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZM i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d. Zmar\u0142 12 VII 1983 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIEKARZEWSKI WAWRZYNIEC KAJETAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony w 1725 r. w Mielcu. Po studiach teologicznych w Rzeszowie i Krakowie ok. 1750 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Do 1763 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza w Ropie, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony na probostwo w \u015awi\u0119canach. Sprawowa\u0142 te\u017c funkcje dziekana i scholastyka bieckiego. Zmar\u0142 w 1790 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIENI\u0104\u017bEK ANNA (z domu OSSOLI\u0143SKA),<\/strong> urodzi\u0142a si\u0119 w 1758 r., c\u00f3rka Micha\u0142a herbu Top\u00f3r Ossoli\u0144skiego (1716-1797), wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciela Mielca i Anny z Szaniawskich (1724-1788). Jej pierwszym m\u0119\u017cem by\u0142 Ludwik Skarbek, a drugim \u2013 Marcin Pieni\u0105\u017cek. Po \u015bmierci ojca zosta\u0142a w\u0142a\u015bcicielk\u0105 2\/3 miasta Mielca i otrzyma\u0142a jako wiano dobra mieleckie. Mieszka\u0142a w Mielcu, w dworze nad Wis\u0142ok\u0105. Mimo, \u017ce by\u0142a wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielk\u0105 mieleckiego maj\u0105tku, nie w\u0142\u0105cza\u0142a si\u0119 w awanturnicz\u0105 polityk\u0119 m\u0119\u017ca w stosunku do mieszka\u0144c\u00f3w Mielca i jego w\u0142adz miejskich. Pieni\u0105\u017ckowie mieli syna Jana J\u00f3zefa Ignacego, urodzonego w 1795 r. Da<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIENI\u0104\u017bEK FRANCISZKA (z Zafig\u00f3rskich)<\/strong>, urodzi\u0142a si\u0119 w 1800 r., rodzice nieznani. Po 1817 r. wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Jana J\u00f3zefa Ignacego Pieni\u0105\u017cka, po rodzicach w\u0142a\u015bciciela dominium Mielec (Mielec, wie\u015b Cyranka). Mia\u0142a z nim c\u00f3rk\u0119 Paulin\u0119, urodzon\u0105 w styczniu 1834 r.\u00a0 Po \u015bmierci m\u0119\u017ca, jako wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielka dominium Mielec, wysz\u0142a za m\u0105\u017c za barona Apolinarego Lewartowskiego. By\u0142a te\u017c w\u0142a\u015bcicielk\u0105 dominium Wietrzychowice w cyrkule boche\u0144skim. Data \u015bmierci nie jest dotychczas znana. Mo\u017cna jednak przypuszcza\u0107, \u017ce by\u0142o to w 1855 r., bowiem w tym roku w\u0142a\u015bcicielk\u0105 dominium Wietrzychowice zosta\u0142a jej c\u00f3rka Paulina Pieni\u0105\u017cek.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIENI\u0104\u017bEK MARCIN<\/strong>, herbu Odrow\u0105\u017c, urodzony w 1770 r., rodzice nieznani. Podkomorzy lwowski. Po \u015blubie z Ann\u0105 z Ossoli\u0144skich (ok. 1795 r.) w\u0142a\u015bciciel 2\/3 Mielca. Pieni\u0105\u017ckowie mieli syna – Jana J\u00f3zefa Ignacego, urodzonego w 1795 r. W historii miasta zapisa\u0142 si\u0119 utarczkami z mieszczanami, a zw\u0142aszcza z samorz\u0105dem miasta. Aktem bezprawia by\u0142o zatrzymanie si\u0142\u0105 w\u00f3jta Bro\u017conowicza i zabranie z jego domu do dworu ksi\u0105g miejskich, a p\u00f3\u017aniej pobieranie op\u0142at za korzystanie z nich. W 1817 r. wykupi\u0142 od administracji austriackiej zabudowania po zakonie trynitarzy. Zmar\u0142 przed 1838 r., pozostawiaj\u0105c po sobie dominium Mielec, sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 z miasta Mielec i wsi Cyranka. O tym, \u017ce sprawy w\u0142a\u015bcicielskie nie by\u0142y do ko\u0144ca uregulowane, \u015bwiadcz\u0105 enigmatyczne informacje w schematyzmach galicyjskich z lat 1838-1851, \u017ce w\u0142a\u015bcicielem Mielca s\u0105 \u201espadkobiercy Jana Pieni\u0105\u017cka\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIE\u0143CZEWSKI ANDRZEJ MARIAN<\/strong>, urodzony 25 VIII 1938 r. w Ciechanowie, syn Micha\u0142a i Anny. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jako \u015blusarz w Hucie Stalowa Wola. R\u00f3wnocze\u015bnie zaocznie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 i uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105, a nast\u0119pnie studia na Politechnice Warszawskiej w Warszawie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera elektronika. W czasie studi\u00f3w otrzymywa\u0142 stypendium fundowane przez WSK Mielec i od 1965 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w mieleckiej wytw\u00f3rni. Pracowa\u0142 na stanowiskach: konstruktora i kierownika sekcji, kierownika Oddzia\u0142u Pomiar\u00f3w Elektrycznych w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych i kierownika Dzia\u0142u Pomiar\u00f3w TA-3. W 1977 r. uzyska\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji z zakresu konstrukcji elektrycznych blok\u00f3w funkcjonalnych i przeszed\u0142 na stanowisko kierownika w S\u0142u\u017cbie G\u0142\u00f3wnego Automatyka WSK Mielec. W 1981 r. po wygraniu konkursu obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 dyrektora filialnego zak\u0142adu \u201eELTRY\u201d Bydgoszcz w Rzeszowie (p\u00f3\u017aniej \u201dUNITRA-RZESZ\u00d3W\u201d). Po konflikcie z miejscowymi w\u0142adzami zrezygnowa\u0142 i powr\u00f3ci\u0142 do Mielca, gdzie rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 \u015brodowiska rzemie\u015blniczego i z ramienia Stronnictwa Demokratycznego zosta\u0142 wybrany na radnego Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Zmar\u0142 14 V 1989 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIELGRZYMKI<\/strong>, odwiedzanie miejsc szczeg\u00f3lnie czczonych ze wzgl\u0119d\u00f3w religijnych ma w Mielcu niema\u0142\u0105 tradycj\u0119. W 1534 r. Stanis\u0142aw Mielecki (syn Stanis\u0142awa) zaw\u0119drowa\u0142 do Ziemi \u015awi\u0119tej, ale z nieznanych przyczyn zmar\u0142 w Jerozolimie. Z pewno\u015bci\u0105 kolejni w\u0142a\u015bciciele Mielca: Mieleccy, Ossoli\u0144scy i Morsztynowie \u2013 bardzo hojni dla Ko\u015bcio\u0142a katolickiego \u2013 niejednokrotnie odwiedzali s\u0142ynn\u0105 ju\u017c w XV w. Jasn\u0105 G\u00f3r\u0119. W\u015br\u00f3d dow\u00f3dc\u00f3w bezprzyk\u0142adnej obrony cz\u0119stochowskiego klasztoru przed Szwedami w 1655 r. H. Sienkiewicz wymieni\u0142 w \u201ePotopie\u201d Mieleckiego. W okresie rozbior\u00f3w pielgrzymki do Cz\u0119stochowy, ze wzgl\u0119du na granice, by\u0142y niemal niemo\u017cliwe. Coraz bardziej znane sta\u0142y si\u0119 natomiast inne miejsca kultu Matki Bo\u017cej (\u201e\u0142askami s\u0142yn\u0105ce obrazy\u201d), znajduj\u0105ce si\u0119 na terenie diecezji tarnowskiej, a odwiedzanymi przez mielczan miejscami sta\u0142y si\u0119: Odporysz\u00f3w, Zawada ko\u0142o D\u0119bicy i Tuch\u00f3w. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci najcz\u0119stszym miejscem pielgrzymek sta\u0142a si\u0119 zn\u00f3w Cz\u0119stochowa. Wyra\u017ane o\u017cywienie w ruchu pielgrzymkowym nast\u0105pi\u0142o po wyborze ks. kard. Karola Wojty\u0142y na papie\u017ca. 15 VIII 1983 r. ruszy\u0142a I Piesza Pielgrzymka Tarnowska na Jasn\u0105 G\u00f3r\u0119 i nast\u0119pnie w ka\u017cdym roku o tej porze sz\u0142y kolejne pielgrzymki (w 2007 r. \u2013 XXV PPT). W latach 80. ruszy\u0142y pielgrzymki autokarowe, najcz\u0119\u015bciej do Lichenia, Kalwarii Zebrzydowskiej, Wadowic i Kalwarii Pac\u0142awskiej, a w latach 90. \u2013 pielgrzymki autokarowe i busowe do innych miejsc kultu religijnego w Europie, m.in. do Rzymu i Watykanu (m.in. spotkanie z Ojcem \u015bw.), Wilna, Medjugorie, Asy\u017cu, Lourdes, La Salette, Mariazell, Fatimy, Ejzedel, Beauraing i Banneux oraz do Ziemi \u015awi\u0119tej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIER\u00d3G WITOLD ARKADIUSZ,<\/strong>\u00a0urodzony 27 X 1973 r. w Mielcu, syn Stefana i Wies\u0142awy z domu Placha. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 1993 r. W latach 1988-1993 uprawia\u0142 pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105. Studia z psychologii i pedagogiki (kierunek: poradnictwo zawodowe i po\u015brednictwo pracy) w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Cz\u0119stochowie uko\u0144czy\u0142 w 1999 r. z tytu\u0142em licencjata. Prac\u0119 zawodowa rozpocz\u0105\u0142 w 1993 r. w mieleckiej firmie DANTONA Antoni Wery\u0144ski. Kolejnymi firmami, w kt\u00f3rych pracowa\u0142, i stanowiskami by\u0142y: Kantor Wymiany Walut Maciej Wery\u0144ski (kasjer walutowy,1997-1999), PKO\/Handlowy Sp. z o.o. (menad\u017cer regionu, 1999-2000), TUiR WARTA SA (regionalny dyrektor sprzeda\u017cy, 2000-2004), Miejski O\u015brodek Sportu i Rekreacji w Mielcu (menad\u017cer sportu, 2004-nadal). Jest organizatorem imprez sportowych i rekreacyjnych. Odpowiada za wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z klubami i stowarzyszeniami sportowymi i sprawuje opiek\u0119 nad p\u0142ywalni\u0105 odkryt\u0105. Ponadto od 1999 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 oraz od 2016 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du GP Sport Marketing Sp. z o.o. R\u00f3wnocze\u015bnie od wielu lat anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. W latach 2001-2014 udziela\u0142 si\u0119 w SPR Stal Mielec jako cz\u0142onek Zarz\u0105du, wiceprezes i p.o. prezesa, a\u00a0 w latach 2012-2016 by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Ligi Pi\u0142ki R\u0119cznej przy ZPRP. W tym okresie I zesp\u00f3\u0142 m\u0119ski SPR Stal trzykrotnie awansowa\u0142 (dwa razy po spadkach) do ekstraklasy pi\u0142ki r\u0119cznej oraz zdoby\u0142 br\u0105zowy medal Mistrzostw Polski w 2012 r. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Pi\u0142ki R\u0119cznej oraz specjalnym podzi\u0119kowaniem od prezydenta Europejskiej Federacji Pi\u0142ki R\u0119cznej Jeana Brihaulta za prac\u0119 przy organizacji Mistrzostw Europy Junior\u00f3w w Pi\u0142ce R\u0119cznej (Gda\u0144sk\/Gdynia, 2014 r.).<\/p>\r\n

\"\"PIER\u00d3G-KOTLARZ GRA\u017bYNA ADELA (z domu PIER\u00d3G),<\/b> urodzona 26 X 1951 r.\u00a0 w Woli Chorzelowskiej, powiat mielecki, c\u00f3rka Tadeusza i J\u00f3zefy z domu Maziarz. Od lat dzieci\u0119cych mieszkanka Mielca. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO im. M. Kopernika) w Mielcu z matur\u0105 w 1969 r. Uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie (kierunek: matematyka z fizyk\u0105) w Rzeszowie (1971 r.), Studia Wy\u017csze Zawodowe na Wydziale Budownictwa L\u0105dowego (specjalno\u015b\u0107: budownictwo miejskie i przemys\u0142owe) Politechniki Krakowskiej z tytu\u0142em in\u017cyniera w 1977 r. oraz studia na Wydziale Pedagogicznym (kierunek: wychowanie techniczne, specjalno\u015b\u0107 nauczycielska w zakresie nauczania wychowania technicznego i element\u00f3w informatyki) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie z tytu\u0142em magistra w 1997 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1971 r. w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych MPM w Mielcu (p\u00f3\u017aniej ZST) jako nauczyciel matematyki i fizyki oraz wychowawca \u015bwietlicy. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Zbiorcza Szko\u0142a Gminna w Borowej \u2013 Gliny Ma\u0142e (1973-1975) i Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Budowlanych (kilkakrotnie przekszta\u0142cany, 1975-2006). W 2006 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Przygotowywani przez ni\u0105 uczniowie zajmowali wysokie miejsca w konkursach og\u00f3lnopolskich: Turnieju \u201eZ\u0142ota Kielnia\u201d, Olimpiadzie Wiedzy i Umiej\u0119tno\u015bci Budowlanych (dla technik\u00f3w budowlanych), Turnieju BHP, Turnieju Wiedzy o Sztuce oraz konkursach prac dyplomowych. W czasie pracy nauczycielskiej uko\u0144czy\u0142a szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. M.in. zdoby\u0142a uprawnienia inspektora ds. BHP i by\u0142a inspektorem ds. BHP w ZSB. Uzyska\u0142a te\u017c I stopie\u0144 specjalizacji nauczania przedmiot\u00f3w budowlanych. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 by\u0142a instruktorem grupy teatralno-muzycznej w ZSB, wychowawczyni\u0105 na koloniach letnich, nauczycielk\u0105 rytmiki w mieleckim przedszkolu nr 20 oraz pracowa\u0142a z trudn\u0105, niedostosowan\u0105 spo\u0142ecznie m\u0142odzie\u017c\u0105. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 w szko\u0142ach otrzymywa\u0142a nagrody Dyrektora Szko\u0142y i Kuratora O\u015bwiaty. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 postanowi\u0142a realizowa\u0107 swoj\u0105 pasj\u0119 \u2013 tw\u00f3rcze obcowanie z r\u00f3\u017cnymi dziedzinami sztuki. Czyni to g\u0142\u00f3wnie poprzez dzia\u0142alno\u015b\u0107 w ramach Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, a tak\u017ce dzia\u0142alno\u015b\u0107 indywidualn\u0105. Maluje na p\u0142\u00f3tnie i na szkle, zajmuje si\u0119 r\u0119kodzie\u0142em i haftem, fotografuje. Jej tw\u00f3rczo\u015b\u0107 jest eksponowana na wystawach indywidualnych i zbiorowych K\u015aT (Mielec, Rzesz\u00f3w i inne o\u015brodki kultury na terenie Podkarpacia) oraz imprezach plenerowych organizowanych najcz\u0119\u015bciej przez SOKiS Chorzel\u00f3w (festyny, jarmarki, do\u017cynki). Uczestniczy tak\u017ce w plenerach, jest wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 publikacji i autork\u0105 znak\u00f3w graficznych (logo: MUTW, Mieleckiej Rady Senior\u00f3w i Senior Show). W MUTW jako starosta grupy prowadzi\u0142a zaj\u0119cia z malarstwa, r\u0119kodzie\u0142a i fotografii oraz organizowa\u0142a wystawy, plenery, kursy i spotkania. W konkursach artystycznych uzyska\u0142a szereg nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in.: Nagrod\u0119 Specjaln\u0105 Sponsor\u00f3w w kat. fotografia w czasie IV Spotka\u0144 Lotniczych Pokole\u0144 \u2013 2014 r., I miejsce w Konkursie Palm w 2019 r., Nagrod\u0119 G\u0142\u00f3wn\u0105 w VII Finale Pleneru Kultury Powiatu Mieleckiego \u201eZ Nurtem Wis\u0142oki\u201d w Borowej (2022 r.), II miejsce w VII Konkursie Wojew\u00f3dzkim \u201ePi\u0119kno zamkni\u0119te w koronce\u201d, organizator: GOK Krasne, wystawa w Muzeum Etnograficznym w Rzeszowie. W 2025 r. zdoby\u0142a III miejsce w IX Wojew\u00f3dzkim Konkursie Tw\u00f3rczo\u015bci R\u0119kodzielniczej \u201ePi\u0119kno zamkni\u0119te w koronce\u201d oraz wyr\u00f3\u017cnienie w V edycji konkursu fotograficznego „(nie) Odkryta ziemia mielecka” – Nagroda artystyczna im. Marii B\u0142a\u017ck\u00f3w. Jej artystyczny dorobek zosta\u0142 przedstawiony w wielu publikacjach regionalnych. Zosta\u0142a uhonorowana m.in. Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d, tytu\u0142em \u201eWyj\u0105tkowa Kobieta Gminy Mielec (w kategorii: Kultura) \u2013 2013, Odznak\u0105 Jubileuszow\u0105 40-lecia TMZM oraz wieloma dyplomami i listami gratulacyjnymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201ePIERWSZA MI\u0141O\u015a\u0106\u201d<\/strong>, rze\u017aba plenerowa art. rze\u017abiarza Bronis\u0142awa Kubicy z Warszawy, wykonana z masy betonowej w czasie I Og\u00f3lnopolskich Spotka\u0144 Rze\u017abiarskich \u201eMielec-1969\u201d. Jest ustawiona w centrum parku pomi\u0119dzy ulicami S. Staszica i S. S\u0119kowskiego. Kompozycja symbolizuje siln\u0105 wi\u0119\u017a dw\u00f3ch os\u00f3b, \u0142agodnie pochylaj\u0105cych si\u0119 ku sobie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIESZA PIELGRZYMKA TARNOWSKA NA JASN\u0104 G\u00d3R\u0118 W CZ\u0118STOCHOWIE<\/strong> zosta\u0142a zainicjowana przez ks. Tadeusza Wiatra, proboszcza parafii w \u0141\u0105czkach Brzeskich (dekanat Mielec \u2013 Po\u0142udnie). Po uzyskaniu akceptacji w\u0142adz diecezjalnych ks. T. Wiater doprowadzi\u0142 w 1982 r. do zorganizowania pierwszej grupy pielgrzym\u00f3w z diecezji tarnowskiej i 4 VIII grupa ta wyruszy\u0142a z Pielgrzymk\u0105 Rzeszowsk\u0105. W dniach 17-25 VIII 1983 r. ju\u017c samodzielnie w\u0119drowa\u0142a na Jasn\u0105 G\u00f3r\u0119 jako I Piesza Pielgrzymka Tarnowska tras\u0105: Tarn\u00f3w\u2013Szczepan\u00f3w-Grobla-Zielenice-Miech\u00f3w-Tczyca-Prad\u0142a-Niegowa-Jan\u00f3w-Cz\u0119stochowa. Znaczn\u0105 jej cz\u0119\u015b\u0107 stanowili wierni z Mielca – dwie grupy nr 8: \u201eB\u0142. Szymona\u201d i \u201eB\u0142. Rafa\u0142a\u201d. Przes\u0142anie I pielgrzymki brzmia\u0142o: \u201eNiesiemy pomoc Ojcu \u015aw. i Ojczy\u017anie\u201d. W 1984 r. powsta\u0142a trzecia mielecka grupa \u2013 \u201e\u015aw. Wojciecha\u201d. W zwi\u0105zku z powi\u0119kszeniem si\u0119 ilo\u015bci uczestnik\u00f3w pielgrzymki mieleckie grupy otrzyma\u0142y w 1984 r. numery: 13, 14 i 15, a w 1985 \u2013 16, 17 i 18, i tak ju\u017c pozosta\u0142o do dzi\u015b W 1985 r. zmieniono nieco tras\u0119, a w nast\u0119pnych latach tak\u017ce wprowadzano zmiany. W jubileuszowym 1986 r. (200-lecie diecezji tarnowskiej) do Cudownego Obrazu Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej pielgrzymowa\u0142o z diecezji oko\u0142o 14 tysi\u0119cy wiernych, w tym: 130 ksi\u0119\u017cy, 61 si\u00f3str zakonnych i 106 kleryk\u00f3w. Do 2007 r. zorganizowano dwadzie\u015bcia pi\u0119\u0107 Pieszych Pielgrzymek Tarnowskich na Jasn\u0105 G\u00f3r\u0119. Do 2017 r. zorganizowano 35 Pieszych Pielgrzymek Tarnowskich na Jasn\u0105 G\u00f3r\u0119 w Cz\u0119stochowie. Mielczanie szli tradycyjnie w trzech grupach: nr 16 (\u015bw. Szymon), nr 17 (\u015bw. Rafa\u0142) i nr 18 (\u015bw. Wojciech).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIETRAS EDWARD<\/strong>, urodzony 7 XII 1933 r. w Przebendowie ko\u0142o Wadowic G\u00f3rnych, powiat mielecki, syn Franciszka i Bronis\u0142awy z domu Szady. W 1944 r., kiedy zbli\u017ca\u0142 si\u0119 front, zosta\u0142 wraz z wieloma innymi mieszka\u0144cami Przebendowa i okolicznych wsi przewieziony do lagru w Breslau (p\u00f3\u017aniej Wroc\u0142aw). W styczniu 1945 r. przetransportowano wi\u0119\u017ani\u00f3w do miejscowo\u015bci Plannitz ko\u0142o Zwickau i tam ob\u00f3z zosta\u0142 wyzwolony przez wojska ameryka\u0144skie. Po powrocie do rodzinnej miejscowo\u015bci E. Pietras podj\u0105\u0142 nauk\u0119 i w 1951 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu oraz zda\u0142 matur\u0119. W 1951 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowy Kurs Nauczycielski i otrzyma\u0142 dyplom nauczyciela szk\u00f3\u0142 og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych stopnia podstawowego. W latach 1951-1953 pracowa\u0142 w WSK Mielec, a w latach 1953-1955 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. W 1956 r. zosta\u0142 zatrudniony w Powiatowej Komendzie Stra\u017cy Po\u017carnych w Mielcu \u00a0i do 1964 r. pracowa\u0142 na stanowiskach podoficerskich. Po uko\u0144czeniu w 1964 r. Szko\u0142y Oficer\u00f3w Po\u017carnictwa w Warszawie powierzano mu r\u00f3\u017cne funkcje oficerskie. W 1972 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 komendanta powiatowego Stra\u017cy Po\u017carnych i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w lipcu 1992 r. W 1977 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017cszy Kurs Doskonalenia Oficer\u00f3w Po\u017carnictwa w Warszawie. Posiada\u0142 stopie\u0144 majora (m\u0142odszego brygadiera). Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Ochotniczych Stra\u017cach Po\u017carnych, m.in. w Zarz\u0105dzie Powiatowym Zwi\u0105zku OSP Mielec, Zarz\u0105dzie Gminnym Zwi\u0105zku OSP Gminy Mielec i Zarz\u0105dzie OSP w Mielcu. Uczestniczy\u0142 w organizowaniu Izby Pami\u0119ci w zabytkowym budynku OSP przy ul. J. Kili\u0144skiego. D\u0142ugoletni\u0105 prac\u0105 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 w po\u017carnictwie przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju r\u00f3\u017cnych form ochrony przeciwpo\u017carowej na ziemi mieleckiej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142otym i Srebrnym Medalem Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Funkcjonariusz Po\u017carnictwa\u201d, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Ochronie Porz\u0105dku Publicznego\u201d i Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku (OSP).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIETRAS EDWARD<\/strong>, urodzony 9 VIII 1946 r. w Wadowicach Dolnych, powiat mielecki, syn Franciszka i Stefanii z domu Midura. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Po maturze, kt\u00f3r\u0105 zda\u0142 w 1965 r., pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Dulczy Ma\u0142ej (IX-XII 1965 r.) i Pa\u0144stwowym Zak\u0142adzie Wychowawczym w Smoczce ko\u0142o Mielca (I-IX 1966 r.). W 1966 r. rozpocz\u0105\u0142 studia pedagogiczne na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1971 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra pedagogiki. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Miasta Krakowa na stanowisku referenta do spraw preorientacji zawodowej, ale jeszcze w tym samym roku przeszed\u0142 do pracy w sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci mleczarskiej. W latach 1971-1978 by\u0142 inspektorem, a nast\u0119pnie naczelnikiem wydzia\u0142u Centralnego Zwi\u0105zku Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskich w Warszawie \u2013 Okr\u0119gowy Oddzia\u0142 w Krakowie. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na Wydziale Ekonomii Produkcji Akademii Ekonomicznej w Krakowie (1977 r.). Od 1979 r. do 1997 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Obrotu Towarowego (sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci mleczarskiej) w Krakowie, Mleczarskiej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201eWidok\u201d i Krakowskiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej jako zast\u0119pca dyrektora zak\u0142adu, wiceprezes i prezes zarz\u0105du. W 1997 r. przeszed\u0142 do Korporacji Gospodarczej Efekt SA (sp\u00f3\u0142ka gie\u0142dowa) i pe\u0142ni\u0142 funkcje: prezesa zarz\u0105du Agro-Efekt SA (podmiot zale\u017cny), cz\u0142onka zarz\u0105du Korporacji Gospodarczej SA i prezesa zarz\u0105du Efekt \u2013 Hotele Sp. z o.o. \u2013 sp\u00f3\u0142ki powo\u0142anej do utworzenia i prowadzenia pierwszego w Krakowie Hotelu \u00a0sieci Holiday Inn Express). W czerwcu 2012 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, a od lipca 2012 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Lider Hotel \u00a0Sp. z o.o., prowadz\u0105cej \u00a0Hotel Best Western Premier w Krakowie (podmiot zale\u017cny od KG Efekt). Poza prac\u0105 zawodow\u0105, w okresie akademickim i przez kilka lat po studiach, by\u0142 spo\u0142ecznym kuratorem S\u0105du dla Nieletnich w Krakowie. Aktualnie, jako emeryt, zajmuje si\u0119 zarz\u0105dzaniem nieruchomo\u015bciami. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105 dla miasta Krakowa\u201d oraz odznakami resortowymi.<\/p>\r\n

PIETRAS STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 26 VIII 1935 r. w Jamach, powiat mielecki, syn Jana i Apolonii z domu Siembab. Do WSK Mielec zosta\u0142 przyj\u0119ty w 1958 r. i pracowa\u0142 na stanowisku technika obliczeniowego. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (zakres: mechanika, specjalno\u015b\u0107: samochody i ci\u0105gniki) i w 1969 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Na pocz\u0105tku 1973 r. zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 kierownika Wydzia\u0142u 57, a p\u00f3\u0142 roku p\u00f3\u017aniej powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u 57. Od 1975 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. produkcji lotniczej. Wyr\u00f3\u017cniono go w\u00f3wczas za osi\u0105gni\u0119cia techniczne w zakresie lotnictwa w ramach dzia\u0142alno\u015bci komisji WAGRAR (1978). W 1980 r. przeszed\u0142 na stanowisko kierownika Dzia\u0142u Serwisowo-Reklamacyjnego, a od 1 III 1982 r. do 31 X 1982 r. by\u0142 kierownikiem Oddzia\u0142u w Zak\u0142adzie Us\u0142ug Agrolotniczych w Mielcu. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Zmar\u0142 18 XI 2001 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIETRAS TERESA (z domu ACHTYL)<\/strong>, urodzona 19 XI 1945 r. we Lwowie (aktualnie Ukraina), c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Emilii z domu Achtyl. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1964 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Szkole Podstawowej w Woli Wadowskiej od roku szkolnego 1964\/1965. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: matematyka z fizyk\u0105). Od 1 IX 1975 r. pracowa\u0142a w Zbiorczej Szkole Gminnej w Wadowicach G\u00f3rnych. 15 XII 1980 r. otrzyma\u0142a stanowisko s\u0142u\u017cbowe nauczyciela dyplomowanego. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a matematyk\u0119 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1979 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. 1 V 1981 r. powierzono jej funkcj\u0119 zast\u0119pcy gminnego dyrektora szk\u00f3\u0142 w Wadowicach G\u00f3rnych. Z dniem 1 VII 1984 r. zosta\u0142a oddelegowana do pracy w Urz\u0119dzie Gminy w Wadowicach G\u00f3rnych na stanowisko zast\u0119pcy inspektora o\u015bwiaty i wychowania, a ponadto uczy\u0142a w wymiarze 1\/2 etatu w Szkole Podstawowej w Wadowicach G\u00f3rnych. 1 IX 1988 r. awansowano j\u0105 na funkcj\u0119 inspektora o\u015bwiaty i wychowania Urz\u0119du Gminy w Wadowicach G\u00f3rnych. Od 1 IX 1991 r. powr\u00f3ci\u0142a do Szko\u0142y Podstawowej w Wadowicach G\u00f3rnych i pracowa\u0142a jako nauczycielka matematyki do emerytury (31 VIII 1999 r.). Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz \u015brodowiska. Jako dzia\u0142aczka sp\u00f3\u0142dzielcza wspiera\u0142a sp\u00f3\u0142dzielczo\u015b\u0107 uczniowsk\u0105. By\u0142a te\u017c aktywnym cz\u0142onkiem Gminnego Oddzia\u0142u TPD. W latach 1992-1998 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Oddzia\u0142u ZNP w Wadowicach G\u00f3rnych. W 1999 r. zosta\u0142a wybrana radn\u0105 Gminy Wadowice G\u00f3rne, a nast\u0119pnie przewodnicz\u0105c\u0105 Rady w kadencji 1999-2003. Od 2002 r. jest przewodnicz\u0105c\u0105 Komisji Egzaminacyjnej na stopie\u0144 nauczyciela mianowanego w Wadowicach G\u00f3rnych. Pe\u0142ni\u0105c odpowiedzialne funkcje gminne, przyczyni\u0142a si\u0119 do rozwoju bazy lokalowej szk\u00f3\u0142 i budowy obiekt\u00f3w gimnazjum w Wadowicach G\u00f3rnych. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIETRAS ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 4 IV 1937 r. w Witkowicach, pow. tarnobrzeski, syn J\u00f3zefa i Ewy z domu Bierut. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1955 r. W latach 1955-1969 z nakazu pracowa\u0142 jako nauczyciel matematyki i fizyki w Szkole Podstawowej w Dolicach, pow. pyrzycki, woj. szczeci\u0144skie, a w latach 1969-1970 by\u0142 nauczycielem matematyki w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Pyrzycach. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 i uko\u0144czy\u0142: II Studium Nauczycielskie w Szczecinie (kierunek: matematyka) w 1961 r. i Wydzia\u0142 Matematyczno-Fizyczno-Chemiczny Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu w 1969 r. z tytu\u0142em magistra matematyki. Jego uczniowie uczestniczyli z powodzeniem w konkursach przedmiotowych. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 te\u017c w inne formy dzia\u0142alno\u015bci edukacyjnej i spo\u0142ecznej. By\u0142 m.in.: nauczycielem w szko\u0142ach wieczorowych dla doros\u0142ych (likwidacja analfabetyzmu), instruktorem metodycznym w zakresie matematyki, instruktorem k\u00f3\u0142ka fotograficznego, wiceprezesem ds. szkoleniowych Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego ZNP w Pyrzycach i wyk\u0142adowc\u0105 Towarzystwa Wiedzy Powszechnej i cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej GS \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Dolicach. Uczestniczy\u0142 te\u017c w zak\u0142adaniu i prowadzeniu Szk\u00f3\u0142 Przysposobienia Rolniczego (SPR) na terenie pow. pyrzyckiego. W 1970 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 w rodzinne strony i powierzono mu stanowisko dyrektora Szko\u0142y Podstawowej w Przec\u0142awiu, a w 1973 r. \u2013 funkcj\u0119 gminnego dyrektora szk\u00f3\u0142 w Przec\u0142awiu i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 1977 r. W 1977 r. zosta\u0142 dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, przemianowanej w 1985 r. na Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 nr 10 w zwi\u0105zku z przy\u0142\u0105czeniem Wojs\u0142awia do Mielca. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142 kurs dla kadry kierowniczej, organizowany przez IKNiBO w Rzeszowie. W latach 1987-1991 prowadzi\u0142 szkolne schronisko m\u0142odzie\u017cowe, czynne w wojs\u0142awskiej szkole w czasie wakacji. By\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 TWP. Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w pracach komisji wyborczych. W 1988 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n

\"\"PIETRAS\u2013KOZIO\u0141 MARIA<\/b>, urodzona 12 XII 1982 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stefana i Cecylii z domu Rarus. Absolwentka Technikum Budowlanego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Budowlanych im. \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej w Mielcu z matur\u0105 w 2002 r. Studia I stopnia na Wydziale Budownictwa i In\u017cynierii \u015arodowiska Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 2007 r., a studia II stopnia na tej samej uczelni uko\u0144czy\u0142a w 2010 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a 1 IX 2010 r. w Zespole Szk\u00f3\u0142 Budowlanych im. \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej w Mielcu na stanowisku nauczyciela przedmiot\u00f3w zawodowych budowlanych i doradcy zawodowego i taki zakres czynno\u015bci wykonuje do dzi\u015b. Systematycznie i z powodzeniem przygotowuje uczni\u00f3w do Olimpiady Wiedzy i Umiej\u0119tno\u015bci Budowlanych, Olimpiady Wiedzy o Procesie Inwestycyjno-Budowlanym i szeregu innych konkurs\u00f3w wiedzy zwi\u0105zanej z budownictwem. Zdobyli oni w fina\u0142ach og\u00f3lnopolskich m.in. 3. miejsce w konkurencji: wykonywanie rob\u00f3t malarsko-tapeciarskich (2016\/2017) i 6. miejsce w konkurencji: wykonywanie rob\u00f3t posadzkarsko-ok\u0142adzinowych (2019\/2020) oraz 2. miejsce w II Og\u00f3lnopolskiej Olimpiadzie Wiedzy o Procesie Inwestycyjno-Budowlanym (2023 r.) oraz wiele czo\u0142owych miejsc w konkursach wojew\u00f3dzkich i regionalnych. We wsp\u00f3\u0142pracy z firmami produkuj\u0105cymi materia\u0142y budowlane organizuje szkolenia dla uczni\u00f3w i nauczycieli. Systematycznie si\u0119 dokszta\u0142ca.\u00a0 Uko\u0144czy\u0142a m.in.: Studium Pedagogiczne na Wydziale Zarz\u0105dzania i Marketingu Politechniki Rzeszowskiej (2009 r.), studia podyplomowe z zakresu: doradztwo zawodowe w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Wschodnioeuropejskiej w Przemy\u015blu i uzyska\u0142a tytu\u0142 doradcy zawodowego (2014 r.). Ponadto uko\u0144czy\u0142a szereg kurs\u00f3w i szkole\u0144. W rezultacie tych form dokszta\u0142cania otrzyma\u0142a: kwalifikacje w zakresie kosztorysowania za pomoc\u0105 oprogramowania \u201dZUZIA\u201d, certyfikat E-Nauczyciela (CKPiDN w Mielcu), wpisy do ewidencji egzaminator\u00f3w OKE w Krakowie w zawodach: monter zabudowy i rob\u00f3t wyko\u0144czeniowych, murarz-tynkarz, technik budownictwa, betoniarz-zbrojarz, monter konstrukcji budowlanych (ka\u017cdy w kilku kwalifikacjach) oraz zdoby\u0142a umiej\u0119tno\u015bci pos\u0142ugiwania si\u0119 wieloma programami informatycznymi. W 2017 r. rozpocz\u0119\u0142a studia doktoranckie na Wydziale Budownictwa i In\u017cynierii \u015arodowiska Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie i w 2023 r. na podstawie rozprawy na temat: W\u0142a\u015bciwo\u015bci kompozyt\u00f3w cementowych modyfikowanych dodatkami pylastymi a morfologia powierzchni prze\u0142omu <\/i>uzyska\u0142a stopie\u0144 naukowy doktora nauk in\u017cynieryjno-technicznych w dyscyplinie in\u017cynieria l\u0105dowa, geodezja i transport. W ramach studi\u00f3w doktoranckich prowadzi\u0142a na uczelni (kierunek \u2013 budownictwo)\u00a0 zaj\u0119cia \u0107wiczeniowe i projektowe z organizacji produkcji budowlanej i organizacji oraz koszt\u00f3w budowy. W pracy naukowej zajmowa\u0142a si\u0119 problematyk\u0105 opisan\u0105 w rozprawie doktorskiej. Dotychczas opublikowa\u0142a samodzielnie dwie publikacje naukowe oraz jako wsp\u00f3\u0142autor \u2013 3 publikacje naukowe. Uczestniczy\u0142a w konferencjach naukowych. Bra\u0142a udzia\u0142 w pracach badawczych realizowanych w Katedrze In\u017cynierii Materia\u0142owej i Technologii Budownictwa Politechniki Rzeszowskiej (2020 r.). Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Medalem Srebrnym za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Nagrod\u0105 Starosty Powiatu Mieleckiego, Nagrod\u0105 Dyrektora Szko\u0142y (kilkakrotnie), tytu\u0142em Promotora Olimpiady z okazji 35-lecia Olimpiady Wiedzy i Umiej\u0119tno\u015bci Budowlanych oraz powo\u0142aniem do sk\u0142adu Komitetu G\u0142\u00f3wnego Og\u00f3lnopolskiej Olimpiady Wiedzy o Procesie Inwestycyjno-Budowlanym (2024\/2025).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIETROW WASILI MICHA\u0141,<\/strong> urodzony 8 II 1944 r. w Sosnowcu, syn Olega i Heleny z Katarzy\u0144skich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu z matur\u0105 w 1961 r. W 1960 r. i 1961 r. by\u0142 laureatem Olimpiady Chemicznej (nauczyciel: Edward Spilarewicz). W latach 1962-1964\u00a0 pracowa\u0142 na Uniwersytecie Wroc\u0142awskim jako rzemie\u015blnik \u2013 konserwator radiow\u0119z\u0142\u00f3w. Studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Wroc\u0142awskiej we Wroc\u0142awiu uko\u0144czy\u0142 w 1969 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera chemika. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jako starszy in\u017cynier w Laboratorium Badawczym Zak\u0142adu Do\u015bwiadczalnego KiPS \u201eSiarkopol\u201d w Tarnobrzegu (1969-1970). Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami by\u0142y: KiZPS \u201eSiarkopol\u201d w Tarnobrzegu (od starszego in\u017cyniera do kierownika zak\u0142adu, 1970-1981), Urz\u0105d Miasta Tarnobrzega (prezydent miasta Tarnobrzega, 1981-1985), KiZPS \u201eSiarkopol\u201d w Tarnobrzegu (kierownik zak\u0142adu, 1985-1989), Polimex-Cekop Warszawa \u2013 budowa eksportowa w RFN (specjalista techniczny w fabryce kwasu siarkowego \u201ena kominie\u201d elektrowni w Arzbergu, 1989-1990), KiZPS \u201eSiarkopol\u201d w Tarnobrzegu (kierownik zak\u0142adu, 1990-2001), Zak\u0142ady Chemiczne \u201eSiarkopol\u201d Tarnobrzeg Sp. z o.o. (prezes zarz\u0105du, 2001-2006; pe\u0142nomocnik, 2006-2009). W 2009 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W czasie pracy zawodowej uko\u0144czy\u0142 m.in.: Studium Podyplomowe (kierunek: organizacja i zarz\u0105dzanie) w Akademii Ekonomicznej w Krakowie (1976 r.) oraz kurs z zakresu organizacji i zarz\u0105dzania w O\u015brodku Doskonalenia Kadr Ministerstwa Przemys\u0142u Chemicznego w Warszawie (1977 r.). By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem kilku patent\u00f3w, kilkunastu projekt\u00f3w wynalazczych i szeregu publikacji. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wieloma plac\u00f3wkami naukowo-badawczymi i biurami projekt\u00f3w w kraju oraz ukrai\u0144skim Instytutem \u201eGirchimprom\u201d we Lwowie. Uczestniczy\u0142 w wymianie do\u015bwiadcze\u0144 z fabrykami chemicznymi w kraju i poza jego granicami (Austria, Czechy, S\u0142owacja, W\u0119gry, W\u0142ochy, USA, b. Jugos\u0142awia, b. NRD i b. ZSRR). By\u0142 te\u017c radnym i przewodnicz\u0105cym komisji w Radzie Miasta Tarnobrzega (1998-2006) i cz\u0142onkiem Rady Naukowej Instytutu Chemii Nieorganicznej w Gliwicach. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Ochronie Porz\u0105dku Publicznego\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Chemik\u00f3w, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Zwi\u0105zku Zawodowego G\u00f3rnik\u00f3w w Polsce\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Naczelnej Organizacji Technicznej, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Przemys\u0142u Chemicznego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Miasta Tarnobrzega\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Politechniki Wroc\u0142awskiej. Utrzymuje kontakty z Mielcem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIETRUSZKA MARIAN<\/strong>, urodzony 6 III 1938 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Karoliny z domu Korpanty. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1956 r. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c Wydzia\u0142 Zaoczny Technikum Mechanicznego w Mielcu (1971). W latach 1956 – 1994 pracowa\u0142 w WSK Mielec m.in. jako \u015blusarz, monter p\u0142atowc\u00f3w, technolog, specjalista technolog, specjalista konstruktor i mistrz. W 1994 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Od lat 70. jego \u017cyciow\u0105 pasj\u0105 sta\u0142a si\u0119 korzenioplastyka, dziedzina plastyki niezwykle rzadko uprawiana w Polsce. Pocz\u0105tkowo wykonywa\u0142 z korzeni przedmioty u\u017cytkowe, a nast\u0119pnie podejmowa\u0142 inne tematy, m.in. sakralne. W 1982 r. prace te wystawi\u0142 w Robotniczym Centrum Kultury w Mielcu. Tak\u017ce w 1982 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM i uczestniczy\u0142 w pierwszej zbiorowej wystawie Klubu w 1983 r. w Domu Rzemios\u0142a w Mielcu. Od po\u0142owy lat 80. uprawia\u0142 malarstwo olejne, a najcz\u0119stszymi tematami by\u0142y pejza\u017ce i martwa natura. Regularnie uczestniczy\u0142 w wystawach zbiorowych K\u015aT i indywidualnych oraz bra\u0142 udzia\u0142 w konkursach i plenerach. Swoje prace wystawia\u0142 oko\u0142o 130 razy, najcz\u0119\u015bciej w Mielcu, ale tak\u017ce m.in. w Rzeszowie, Krakowie, Zakopanem, S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim i Kolbuszowej. Uzyska\u0142 m.in. III nagrod\u0119 w konkursie \u201ePan Tadeusz i inni\u201d WDK w Rzeszowie (1988) i nagrod\u0119 w konkursie rze\u017aby i malarstwa w Mielcu (1986) oraz szereg wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in w I (1992), II (1994) i IV (1998) w Biennale Rze\u017aby Amatorskiej im. Antoniego Rz\u0105sy w WDK Rzesz\u00f3w, w Konkursie \u201ePtaki, ptaszki, ptaszyska\u201d, organizowanym przez warszawsk\u0105 Fundacj\u0119 \u201eCepelia \u2013 Polska Sztuka i R\u0119kodzie\u0142o\u201d w Krakowie (1997) oraz w Konkursie i VIII Wystawie Malarstwa Nieprofesjonalnego w Rzeszowie (2005). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla \u0141owiectwa\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Narodowej\u201d\u00a0oraz Honorow\u0105 Nagrod\u0119 Albertusa.<\/p>\r\n

PIETRUSZKA MARIAN FRANCISZEK<\/b>, urodzony 3 XII 1927 r. w Ota\u0142\u0119\u017cy, powiat mielecki, syn Mieczys\u0142awa i Julii z Sieros\u0142awskich Absolwent \u015aredniej Szko\u0142y Zawodowej w D\u0105browie Tarnowskiej (1947 r.) 15 VI 1948 r. zosta\u0142 zatrudniony w PZL \u2013 Mielec, a po kilku miesi\u0105cach otrzyma\u0142 powo\u0142anie do s\u0142u\u017cby wojskowej. Powr\u00f3ci\u0142 do WSK Mielec w 1950 r. na stanowisko brygadzisty zespo\u0142u \u015blusarzy, a p\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 jako mistrz i starszy technolog. W 1971 r. powierzono mu kierownictwo sekcji technicznego przygotowania produkcji. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 zaocznie Technikum Mechaniczne w Mielcu, studium doskonalenia kandydat\u00f3w na rzeczoznawc\u00f3w SIMP oraz kilka innych kurs\u00f3w w centralnych o\u015brodkach szkoleniowych. By\u0142 niezwykle aktywnym racjonalizatorem. Opracowa\u0142 89 projekt\u00f3w racjonalizatorskich, w tym 3 patenty, kt\u00f3rych zastosowanie przynios\u0142o przedsi\u0119biorstwu znacz\u0105ce korzy\u015bci. Znaczenie jego wniosk\u00f3w potwierdza ich zastosowanie tak\u017ce w innych zak\u0142adach (np. CELMA). By\u0142 tak\u017ce autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem system\u00f3w, kt\u00f3rych wdro\u017cenie unowocze\u015bni\u0142o produkcj\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci politycznej i spo\u0142ecznej, m.in. by wiceprzewodnicz\u0105cym sekcji organizacji SIMP w WSK PZL-Mielec. Uhonorowany m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 40-lecia PRL, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla WSK PZL-Mielec\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Racjonalizator Produkcji\u201d. Zmar\u0142 11 V 2019 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIETRYKA JAN (ksi\u0105dz),<\/strong> urodzony 5 V 1940 r. w Woli Chorzelowskiej ko\u0142o Mielca, syn Tomasza i Bronis\u0142awy. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej II LO) z matur\u0105 w 1958 r. Studia filozoficzno-teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1964 r., a nast\u0119pnie przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach: Trzetrzewina, \u0141\u0105cko, Kamionka Wielka i Bochnia. Ponadto pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dekanalnego duszpasterza Liturgicznej S\u0142u\u017cby O\u0142tarza. Od 13 X 1976 r. do 15 VIII 2010 r.\u00a0 pracowa\u0142 nieprzerwanie w parafii Luszowice, w tym od 1978 r. jako proboszcz. Owocami pracy duszpasterskiej by\u0142y grupy modlitewne: Rycerstwo Niepokalanej, R\u00f3\u017ce R\u00f3\u017ca\u0144cowe, Bractwo \u015awi\u0119tego J\u00f3zefa, Bractwo Szkaplerza i Honorowa Stra\u017c Serca Jezusowego oraz parafialne oddzia\u0142y stowarzysze\u0144, m.in.: Akcja Katolicka, Caritas, Stowarzyszenie Rodzin Katolickich i Katolickie Stowarzyszenie M\u0142odzie\u017cy. Uczy\u0142 religii w szkole, by\u0142 inicjatorem wydawania gazetki parafialnej \u201eId\u017acie do J\u00f3zefa\u201d i strony internetowej parafii. By\u0142 tak\u017ce sprawnym gospodarzem parafii. Doprowadzi\u0142 do wykonania szeregu wa\u017cnych inwestycji, m.in.: wybudowania i wyposa\u017cenia kaplicy w Lipinach, a w Luszowicach – kaplicy cmentarnej i parkingu przy cmentarzu oraz domu parafialnego. Przeprowadzono te\u017c remonty ko\u015bcio\u0142a parafialnego, plebanii i innych obiekt\u00f3w parafialnych oraz zagospodarowano ich otoczenie. Poza obowi\u0105zkami proboszczowskimi pe\u0142ni\u0142 kilka funkcji, by\u0142 m.in.: diecezjalnym wizytatorem nauki religii, cz\u0142onkiem Diecezjalnego Zespo\u0142u Duszpasterstwa Rolnik\u00f3w, wicedziekanem Dekanatu Tarn\u00f3w P\u00f3\u0142noc i asystentem Akcji Katolickiej w Dekanacie D\u0105browa Tarnowska.\u00a0 W 2005 r. otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 Kanonika Honorowego Kapitu\u0142y Kolegiackiej w Bochni. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 by\u0142 rezydentem w Luszowicach, a w 2017 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Domu Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w im. \u015bw. J\u00f3zefa w Tarnowie. Wyr\u00f3\u017cniony medalem \u201eW S\u0142u\u017cbie Rodziny\u201d oraz tytu\u0142em Honorowy Obywatel Gminy Radgoszcz. Zmar\u0142 20 XII 2018 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Luszowicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIETRYKA STANIS\u0141AW PIOTR,<\/strong> urodzony 17 VII 1912 r. w miejscowo\u015bci Ljubuszki (Jugos\u0142awia), syn Teofila i Marii z domu Halama. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1931 r. Uko\u0144czy\u0142 studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Po studiach s\u0142u\u017cy\u0142 w 19. pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w na Wo\u0142yniu. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Unikn\u0105\u0142 niewoli i w czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do ZWZ-AK w Okr\u0119gu Lwowskim, m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142\u0105cznika pomi\u0119dzy tym\u017ce Okr\u0119giem i oddzia\u0142em W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d \u2013 kolegi z mieleckiego gimnazjum. Po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i obj\u0105\u0142 kierownictwo m\u0142yna i tartaku przy ul. Legion\u00f3w. Zak\u0142ad ten nale\u017ca\u0142 do wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 w regionie mieleckim. Na pocz\u0105tku lat 50. m\u0142yn upa\u0144stwowiono i przekazano Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d. (Tartak pozostawiono S. Pietryce.) Po kilku latach chciano zwr\u00f3ci\u0107 m\u0142yn, ale n\u0119kany r\u00f3\u017cnymi k\u0142opotami zwi\u0105zanymi z prywatn\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 \u2013 odm\u00f3wi\u0142 przyj\u0119cia. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej zwi\u0105zanej z rozwojem rzemios\u0142a w Mielcu i regionie, m.in. w latach 1973-1977 by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych. Zmar\u0142 24 IV 1986 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIETRYKOWSKI JAN<\/strong>, urodzony 25 VI 1908 r. w Kcyni, pow. Szubin, syn Franciszka i Anastazji ze Stefa\u0144skich. Absolwent Gimnazjum Klasycznego w Bydgoszczy, matur\u0119 zda\u0142 w 1926 r. Studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Pozna\u0144skiego uko\u0144czy\u0142 w 1932 r., uzyskuj\u0105c dyplom lekarza medycyny. W czasie studi\u00f3w dzia\u0142a\u0142 w patriotycznej Organizacji M\u0142odzie\u017cy Studenckiej \u201eMAGNA POLONIA\u201d, a tak\u017ce by\u0142 cz\u0142onkiem uniwersyteckiej za\u0142ogi wio\u015blarskiej oraz zawodnikiem pi\u0142karskich klub\u00f3w sportowych w Poznaniu i \u201ePolonii\u201d Bydgoszcz. W tym okresie odby\u0142 te\u017c s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. Od 1932 r. pracowa\u0142 w Klinice Otolaryngologicznej Uniwersytetu Pozna\u0144skiego jako asystent i starszy asystent, pod kierunkiem s\u0142ynnego prof. dr. med. A. Laskiewicza. Uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. jako lekarz (w stopniu podporucznika) w 55 pu\u0142ku piechoty w Inowroc\u0142awiu Armii \u201ePozna\u0144\u201d, na froncie pomorskim, w walkach o Pozna\u0144, pod Sochaczewem i w obronie Warszawy. Po poddaniu Warszawy i demobilizacji powr\u00f3ci\u0142 do Poznania i pracowa\u0142 w Ubezpieczalni Spo\u0142ecznej. Pod koniec 1939 r. zosta\u0142 wysiedlony z Poznania i zamieszka\u0142 w Warszawie, sk\u0105d w kwietniu 1940 r. zosta\u0142 skierowany przez niemieckie w\u0142adze okupacyjne do pracy w Flugzeugwerk Mielec. Jako jedyny polski lekarz w fabryce przez 4 lata okupacyjne leczy\u0142 przy pomocy prymitywnych \u015brodk\u00f3w medycznych i w bardzo trudnych warunkach. Dzi\u0119ki odwadze i dobrej znajomo\u015bci j\u0119zyka niemieckiego pom\u00f3g\u0142 w trudnych sytuacjach wielu osobom, a zw\u0142aszcza cz\u0142onkom ruchu oporu, m.in. udziela\u0142 pomocy medycznej rannym partyzantom i wypisywa\u0142 zwolnienia lekarskie uczestnikom akcji zbrojnych. Po wojnie pozosta\u0142 w Mielcu i by\u0142 jednym z organizator\u00f3w zak\u0142adowej s\u0142u\u017cby zdrowia. Za\u0142o\u017cy\u0142 punkt sanitarny, a nast\u0119pnie ambulatorium zak\u0142adowe i rozwin\u0105\u0142 jego dzia\u0142alno\u015b\u0107. Zorganizowa\u0142 te\u017c Ko\u0142o PCK przy WSK i przez 20 lat by\u0142 jego przewodnicz\u0105cym. Inspirowa\u0142 powstawanie dru\u017cyn sanitarnych, kt\u00f3re propagowa\u0142y o\u015bwiat\u0119 sanitarn\u0105 w powiecie mieleckim. W 1952 r. zosta\u0142 kierownikiem Przychodni Lekarskiej na Osiedlu WSK (p\u00f3\u017aniej przy ul. M. Curie-Sk\u0142odowskiej) i w jej ramach zorganizowa\u0142 pierwsz\u0105 poradni\u0119 otolaryngologiczn\u0105. Po zako\u0144czeniu pracy w ambulatorium WSK zosta\u0142 zatrudniony jako asystent w Oddziale Chirurgicznym Szpitala Powiatowego w Mielcu. Tu doprowadzi\u0142 do wydzielenia tzw. \u0142\u00f3\u017cek otolaryngologicznych i wykonywa\u0142 w szpitalu najpilniejsze operacje otolaryngologiczne. By\u0142 pierwszym lekarzem klubowym FKS \u201eStal\u201d Mielec oraz kierownikiem Przychodni Sportowo-Lekarskiej w Mielcu, a dzi\u0119ki zaanga\u017cowanej i fachowej pomocy medycznej przyczyni\u0142 si\u0119 do wielu sukces\u00f3w mieleckich sportowc\u00f3w. Przez wiele lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Ko\u0142a Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Mielcu. Ponadto w latach 50. by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 przedmiot\u00f3w medycznych w O\u015brodku Szkoleniowym PCK, a w latach 70. w Liceum Medycznym w Mielcu. W 1978 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale nadal pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin w lecznictwie otwartym ZOZ w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Walecznych, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Zdrowia\u201d, Honorowymi Odznakami II i III stopnia PCK i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d oraz wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca (1979). Zmar\u0142 25 V 1980 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIETRZAK BOGDAN,<\/strong> urodzony 10 VII 1958 r. w Mielcu, syn Jerzego i J\u00f3zefy z domu Cabaj. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. Studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1983 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera telekomunikacji. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d jako specjalista kontroli jako\u015bci, a nast\u0119pnie mechanik lotniczy. Od XII 1991 r. do II 1993 r. pracowa\u0142 jako specjalista w Agencji Rozwoju Regionalnego \u201eMARR\u201d SA w Mielcu i wni\u00f3s\u0142 znaczny wk\u0142ad w tworzenie Agencji i Inkubatora Przedsi\u0119biorczo\u015bci. Od tego czasu konsekwentnie anga\u017cuje si\u0119 w przedsi\u0119wzi\u0119cia i projekty maj\u0105ce na celu wspieranie rozwoju prywatnej przedsi\u0119biorczo\u015bci w nowej rzeczywisto\u015bci rynkowej w Polsce po przemianach ustrojowych po 1989 r. W latach 1993-1996 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Centrum Wspierania Biznesu w Mielcu. W grudniu 1996 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Warszawy i pracowa\u0142 w firmach: Volunteers in Overseas Cooperative Assistance (VOCA) w Warszawie (koordynator O\u015brodk\u00f3w Wspierania Biznesu, 1996-1999), Agricultural Cooperative Development International (ACDI) w Warszawie (koordynator O\u015brodk\u00f3w Wspierania Biznesu, 1999-2000), Danish Technological Institute w Warszawie (kierownik projektu, 1999-2001), BC Berlin-Consult GmbH (kierownik projektu, 2000-2001), Firma 2000 Sp. z o.o. (wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciel i kierownik wielu projekt\u00f3w, 1999-2007). Od 2008 r. pracuje jako starszy konsultant w firmie Policy& Action Group Uniconsult Sp. z o.o. w Warszawie. Ponadto od 2001 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 jednoosobow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 BP Partners i w jej ramach m.in. prowadzi w j\u0119zyku angielskim zaj\u0119cia ze studentami Politechniki Warszawskiej (z r\u00f3\u017cnych kraj\u00f3w) w zakresie zak\u0142adania i prowadzenia dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej. Anga\u017cuje si\u0119 w r\u00f3\u017cne akcje spo\u0142eczne, m.in. jako ochotnik-t\u0142umacz pomaga\u0142 organizatorom Mistrzostw Europy w Biathlonie w Dusznikach Zdroju w styczniu 2017 r. Utrzymuje kontakty z Mielcem.\u00a0<\/p>\r\n

\"\"PIETRZAK GABRIELA (z domu DUBIEL),<\/b> urodzona 24 III 1950 r. w Bi\u0142goraju, c\u00f3rka Damiana i Marii. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Bi\u0142goraju z matur\u0105 w 1967 r. Studia z zakresu muzykologii na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1976 r. z tytu\u0142em magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1977 r. w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I st. im. Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza w Mielcu jako nauczyciel teorii muzyki. W latach 1980-1986 dodatkowo pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika sekcji teorii muzyki. W 1984 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe pedagogiczne w Centrum Edukacji Artystycznej w Warszawie, a w 1986 r. uzyska\u0142a I st. specjalizacji zawodowej. Od 1996 r. do 2001 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I i II st. im. Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza w Mielcu. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142a studium podyplomowe zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 i przedsi\u0119biorczo\u015b\u0107 w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu oraz otrzyma\u0142a stopie\u0144 zawodowy nauczyciela dyplomowanego. Tak\u017ce w 2001 r. powierzono jej funkcj\u0119 dyrektora szko\u0142y i pe\u0142ni\u0142a j\u0105 do 2003 r. Sprawuj\u0105c funkcje dyrektorskie, nie zrezygnowa\u0142a z prowadzenia lekcji teorii muzyki. W 2008 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Nadal pracuje jako nauczycielka teorii muzyki, ale ju\u017c w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Poza lekcjami wielokrotnie wyst\u0119powa\u0142a jako konferansjer na koncertach organizowanych przez mieleck\u0105 PSM. Udziela\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, pe\u0142ni\u0105c funkcje: prezesa szkolnego Ogniska ZNP, cz\u0142onka komisji dyscyplinarnej przy Kuratorium O\u015bwiaty w Rzeszowie oraz \u0142awnika s\u0105dowego w S\u0105dzie Rejonowym w Mielcu (1991-1994). Zosta\u0142a uhonorowana, m.in. Medalem Z\u0142otym \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIETRZAK JERZY LUCJAN<\/strong>, urodzony 29 X 1931 r. w Warszawie, syn W\u0142adys\u0142awa i Eugenii z Czechowskich. W latach 1943-1948 wychowywa\u0142 si\u0119 w Domu Dziecka w Cz\u0119stochowie (prowadzonym przez Braci Szkolnych) i tam uko\u0144czy\u0142 gimnazjum z ma\u0142\u0105 matur\u0105. (Ojciec zosta\u0142 aresztowany przez gestapo 12 I 1941 r. za dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105. Wi\u0119ziono go \u201ena Pawiaku\u201d, a nast\u0119pnie wywieziono do obozu koncentracyjnego w O\u015bwi\u0119cimiu i tam zamordowano 2 VIII 1941 r.) W 1952 r. uko\u0144czy\u0142 Liceum Lotnicze w Warszawie i otrzyma\u0142 dyplom technika lotniczego. Uczy\u0142 si\u0119 lata\u0107 w Szkole Szybowcowej w Fordonie ko\u0142o Bydgoszczy (1951) i w Centrum Wyszkolenia Lotniczego we Wroc\u0142awiu (1952). \u00a0Po maturze otrzyma\u0142 nakaz pracy w WSK Mielec i zosta\u0142 zatrudniony jako kontroler techniczny. R\u00f3wnocze\u015bnie kontynuowa\u0142 szkolenie lotnicze w Aeroklubie Mieleckim, uzyskuj\u0105c uprawnienia do latania zawodowego. W 1961 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako pilot zawodowy w mieleckiej WSK. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej i otrzyma\u0142 dyplom in\u017cyniera mechanika. Od 1971 r., po zdobyciu uprawnie\u0144, przeszed\u0142 na stanowisko pilota do\u015bwiadczalnego. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 w 1991 r. lata\u0142 w Zak\u0142adzie Us\u0142ug Agrolotniczych (ZUA). Og\u00f3\u0142em na 25 typach samolot\u00f3w wykona\u0142 14708 lot\u00f3w w czasie 8728 godzin. Podczas pracy w WSK oblata\u0142 726 wyprodukowanych samolot\u00f3w i wykona\u0142 2771 godzin pr\u00f3bnych lot\u00f3w do\u015bwiadczalnych. Bra\u0142 udzia\u0142 w pr\u00f3bach na samolotach: An-2, M-18, An-28, M-20 \u201eMewa\u201d, M-15, M-21, M-24. Oko\u0142o 1400 razy przebazowywa\u0142 mieleckie samoloty do odbiorc\u00f3w zagranicznych w Bu\u0142garii, Jugos\u0142awii, Niemczech, Turcji i ZSRR oraz na W\u0119grzech, a tak\u017ce wykonywa\u0142 obloty w Nikaragui i Wietnamie. W lotach agro przebywa\u0142 w powietrzu 1583 godziny, a w lotach przeciwpo\u017carowych \u2013 314 godzin. Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu kontraktach zagranicznych: *1967-1968: Egipt, Sudan \u2013 opryski bawe\u0142ny na An-2; *1969-1970: Sudan \u2013 opryski bawe\u0142ny na An-2; *1974-1975: Nigeria \u2013 loty geofizyczne na An-2; *1975-1976: Nigeria, Czad \u2013 loty geofizyczne na An-2; *1979: NRD \u2013 loty agro na M-15; *1984: NRD \u2013 loty agro na M-18; *1995: Kenia \u2013 loty akwizacyjne na An-28. Na 12 typach szybowc\u00f3w wykona\u0142 585 lot\u00f3w w czasie 345 godzin. Posiada Srebrn\u0105 Odznak\u0119 Szybowcow\u0105 oraz dwa diamenty. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 pe\u0142ni funkcj\u0119 skarbnika Klubu Pilot\u00f3w Do\u015bwiadczalnych i jest wsp\u00f3\u0142organizatorem corocznych zjazd\u00f3w klubowych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Medalem \u201eZa D\u0142ugoletnie Po\u017cycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie\u201d (z ma\u0142\u017conk\u0105 J\u00f3zef\u0105 z domu Cabaj).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIETRZAK JAN<\/strong>, urodzony 17 V 1877 r. w Jankowie ko\u0142o Ostrowa Wielkopolskiego, w rodzinie ch\u0142opskiej. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y ludowej w Jankowie pracowa\u0142 w Niemczech. Wst\u0105pi\u0142 do Zjednoczenia Zawodowego Polskiego (ZZP) i wkr\u00f3tce sta\u0142 si\u0119 jego czo\u0142owym dzia\u0142aczem, przewodnicz\u0105c Zwi\u0105zkowi Metalowc\u00f3w (w ramach ZZP). W latach 1915-1918 uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej jako \u017co\u0142nierz armii niemieckiej na frontach wschodnim i zachodnim. W 1920 r. pracowa\u0142 w Polskiej Komisji Plebiscytowej na G\u00f3rnym \u015al\u0105sku i walczy\u0142 w III powstaniu \u015bl\u0105skim. W latach 1921-1939 by\u0142 cz\u0142onkiem Rady G\u0142\u00f3wnej ZZP, a w latach 1926-1939 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zwi\u0105zku Metalowc\u00f3w ZZP. By\u0142 te\u017c dzia\u0142aczem politycznym, wi\u0105\u017c\u0105c si\u0119 najpierw z NPR, a nast\u0119pnie z obozem pi\u0142sudczykowskim. W 1928 r. zosta\u0142 wybrany pos\u0142em z listy Narodowego Chrze\u015bcija\u0144skiego Zjednoczenia, ale zrzek\u0142 si\u0119 mandatu. W latach 30. wybierano go do \u015bl\u0105skiej rady wojew\u00f3dzkiej oraz by\u0142 radnym Rady Miejskiej w Chorzowie. W latach 1935-1939 dwukrotnie zosta\u0142 wybrany pos\u0142em i pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Komisji Pracy. Od 1937 r. by\u0142 wiceprezesem \u015bl\u0105skiej Rady Okr\u0119gowej OZN. Po naje\u017adzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119, zagro\u017cony aresztowaniem przez Niemc\u00f3w, uciek\u0142 do Mielca, gdzie zapewniono mu schronienie. Zmar\u0142 17 IX 1940 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIETRZYKOWSKI KONSTANTY<\/strong>, in\u017cynier powiatowy w Mielcu. By\u0142 m.in. projektantem budynku szkolnego przy ko\u015bciele \u015bw. Mateusza i kierownikiem jego budowy w latach 1872-1873.<\/p>\r\n

\"\"PI\u0118KO\u015a ANNA AGATA (z domu WITEK),<\/b> urodzona 5 II 1977 r. w Mielcu, c\u00f3rka Edwarda i Aleksandry z domu Smole\u0144. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1996 r. Studia na kierunku geografia na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach uko\u0144czy\u0142a w 2001 r. i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra geografii z przygotowaniem pedagogicznym. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 2001 r. w Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 w Mielcu jako nauczycielka geografii. W latach 2002-2003 pracowa\u0142a w Gimnazjum nr 2 w Mielcu, a w latach 2003-2018 w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika w Mielcu. W 2010 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. W roku 2012 na Uniwersytecie Rzeszowskim uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe na kierunku: Wychowanie obronne z edukacj\u0105 dla bezpiecze\u0144stwa i zarz\u0105dzaniem bezpiecze\u0144stwem. W 2018 r. powr\u00f3ci\u0142a do ZSO nr 1 w Mielcu i pracuje tam nadal. W V LO, wchodz\u0105cym w sk\u0142ad ZSO nr 1, za\u0142o\u017cy\u0142a Ko\u0142o Geograficzne GEOTRIP. Jest opiekunem uczni\u00f3w – uczestnik\u00f3w olimpiad i konkurs\u00f3w geograficznych i geologicznych \u2013 laureat\u00f3w i finalist\u00f3w m.in. Olimpiady Geograficznej, Og\u00f3lnopolskiej Olimpiady o Diamentowy Indeks AGH i Og\u00f3lnopolskim Konkursie Wiedzy Geologicznej OKAWANGO. Jest te\u017c inicjatorem i organizatorem warsztat\u00f3w kulturalno-j\u0119zykowych, spotka\u0144 \u201eCz\u0142owiek z pasj\u0105\u201d oraz pomys\u0142odawc\u0105 gry terenowej \u201eZabytkami Miasta Mielca\u201d. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 od wielu lat anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. W 2016 r. z jej inicjatywy zosta\u0142a powo\u0142ana Fundacja Wspierania Edukacji Rozwoju EDU, kt\u00f3ra dzia\u0142a w dziedzinach edukacji pozaszkolnej, pomocy spo\u0142ecznej, edukacji sportowej i promocji nauki. W 2018 r. utworzy\u0142a sekcj\u0119 akrobatyczn\u0105 i pierwszy w Mielcu Klub Sportowy Akrobatyka EDU Mielec. Jest autork\u0105 i realizatork\u0105 dzia\u0142a\u0144 i projekt\u00f3w promuj\u0105cych edukacj\u0119, rozw\u00f3j sportowy dzieci i m\u0142odzie\u017cy oraz aktywno\u015b\u0107 lokaln\u0105. S\u0105 to m.in.: Projekt Teatralny \u201eTeatr Ma\u0142ego Aktora\u201d, Projekt Edukacyjny \u201eWyroluj Nud\u0119\u201d, Projekt Niepodleg\u0142o\u015bciowy \u201eKocham Ci\u0119 Polsko\u201d, Projekt Folkowy \u201ePolska na ludowo\u201d, \u201ePost Turysta\u201d i \u201eGimnastyka dla Wszystkich\u201d. W 2018 r. doprowadzi\u0142a do przekszta\u0142cenia Fundacji EDU w Przedsi\u0119biorstwo Spo\u0142eczne, zatrudniaj\u0105ce osoby wykluczone spo\u0142ecznie, bezrobotne i z niepe\u0142nosprawno\u015bciami. Ponadto anga\u017cuje si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy edukacji przyrodniczej, a szczeg\u00f3lnie w ochron\u0119 \u015brodowiska naturalnego regionu mieleckiego. Od szeregu lat wsp\u00f3\u0142pracuje z Nadle\u015bnictwem Mielec, ostatnio jako przewodnicz\u0105ca Zespo\u0142u Lokalnej Wsp\u00f3\u0142pracy przy Nadle\u015bnictwie. Uhonorowana m.in. tytu\u0142em \u201ePozytywnego Mielczanina\u201d w kategorii: spo\u0142ecznik (2017r.), Certyfikatem Europejskiego Nauczyciela przyznanym przez Prezydenta Miasta Mielca (2007 r.), certyfikatem \u201eNieprzeci\u0119tnego Nauczyciela\u201d przyznanym przez Prezydenta Miasta Mielca (2025 r.), Nagrod\u0105 Prezydenta Miasta Mielca za osi\u0105gni\u0119cia dydaktyczno-wychowawcze (2025 r.) oraz wielokrotnie Nagrod\u0105 Dyrektora Szko\u0142y.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PI\u0118KO\u015a KRYSTYNA (z domu \u015aMIA\u0141OWSKA)<\/strong>, urodzona 12 V 1906 r. w \u017bo\u0142yni, pow. \u0142a\u0144cucki, c\u00f3rka Eugeniusza i Marii z Kolasi\u0144skich. Uko\u0144czy\u0142a Seminarium Nauczycielskie \u017be\u0144skie w Mielcu matur\u0105 w 1925 r. Pracowa\u0142a jako nauczycielka w szko\u0142ach w Krzemienicy, Ro\u017cniatach, Rz\u0119dzianowicach i Trze\u015bni. Po z\u0142o\u017ceniu egzaminu kwalifikacyjnego 8 XI 1927 r. w Tarnowie otrzyma\u0142a patent na nauczyciela szk\u00f3\u0142 powszechnych, a nast\u0119pnie zosta\u0142a zaanga\u017cowana do pracy w Szkole Powszechnej w Radomy\u015blu Wielkim. Tam zasta\u0142 j\u0105 wybuch II wojny \u015bwiatowej. 1 VII 1940 r. zosta\u0142a zwolniona z pracy przez niemieckie w\u0142adze okupacyjne i do 1 V 1945 r. zajmowa\u0142a si\u0119 domem. Po II wojnie \u015bwiatowej uczy\u0142a w mieleckich szko\u0142ach podstawowych, najd\u0142u\u017cej w Szkole Podstawowej nr 4 im. Janusza Korczaka. Ponadto przez wiele lat pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w Polskim Czerwonym Krzy\u017cu oraz by\u0142a kuratorem spo\u0142ecznym dla nieletnich. 1 IX 1972 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Odt\u0105d jako dzia\u0142acz Polskiego Komitetu Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu po\u015bwi\u0119ca\u0142a du\u017co czasu osobom potrzebuj\u0105cym pomocy. W szczeg\u00f3lny spos\u00f3b pomaga\u0142a dzieciom ociemnia\u0142ym, m.in. wielokrotnie wysy\u0142aj\u0105c datki (z w\u0142asnej emerytury) do Szko\u0142y Specjalnej dla Dzieci Ociemnia\u0142ych w Laskach ko\u0142o Warszawy. Dzia\u0142a\u0142a tak\u017ce w Komitecie Osiedlowym J. Kili\u0144skiego, Lidze Kobiet i ZNP. \u00a0Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 40\u2013lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 ZERiJ i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP oraz medalami: \u201eZas\u0142u\u017conej Matce\u201d, \u201eZas\u0142u\u017cony Opiekun Spo\u0142eczny\u201d i \u201eZa D\u0142ugoletnie Po\u017cycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie\u201d. W 1980 r. zosta\u0142a wpisana do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142a 2 VIII 1994 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PI\u0118TAL KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 3 III 1936 r. w S\u0142odkowie ko\u0142o Kra\u015bnika, syn Jana i Sabiny z domu Fr\u0105czek. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Kra\u015bniku z matur\u0105 w 1955 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa Uniwersytetu im. Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie i w 1960 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra praw. Przez ca\u0142e \u017cycie zawodowe pracowa\u0142 w s\u0105downictwie, kolejno na stanowiskach: aplikant (S\u0105d Wojew\u00f3dzki w Bydgoszczy, 1 IX 1960 r. \u2013 1 II 1961 r., S\u0105d Wojew\u00f3dzki w Rzeszowie, 1 II 1961 r. – 1 II 1963 r., egzamin s\u0119dziowski), asesor s\u0105dowy (S\u0105d Powiatowy w \u0141a\u0144cucie, 1 II 1963 r. \u2013 30 III 1963 r.), s\u0119dzia powiatowy (S\u0105d Powiatowy w Kolbuszowej, 1 IV 1963 r. \u2013 30 VI 1970 r.), p.o. prezesa s\u0105du powiatowego (S\u0105d Powiatowy w Mielcu, 1 VII 1970 r. \u2013 27 VII 1971 r.), prezes s\u0105du powiatowego i od 1985 r. rejonowego (S\u0105d Powiatowy\/Rejonowy w Mielcu, 28 VII 1971 r. \u2013 15 V 1990 r.), s\u0119dzia s\u0105du rejonowego i od 1999 r. powiatowego (S\u0105d Rejonowy\/Powiatowy w Mielcu, 15 V 1990 r. \u2013 3 III 2001 r.). W 1971 r. uko\u0144czy\u0142 kurs Ministerstwa Sprawiedliwo\u015bci dla rezerwowej kadry kierowniczej. Ponadto w latach 90. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego III Wydzia\u0142u Rodzinnego w S\u0105dzie Rejonowym w Mielcu. Z dniem 3 III 2001 r. przeszed\u0142 w stan spoczynku. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w latach 70. by\u0142 spo\u0142ecznym cz\u0142onkiem Komisji Porz\u0105dku i Bezpiecze\u0144stwa Publicznego przy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Jego pozazawodow\u0105 pasj\u0105 by\u0142o \u0142owiectwo. Nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201ePrzepi\u00f3rka\u201d w Mielcu i w latach 90. by\u0142 jego prezesem. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi, resortowymi i \u0142owieckimi.\u00a0 Zmar\u0142 13 III 2018 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PI\u0118TKOWSKI RADZIMIR<\/strong>, urodzony 9 IX 1888 r. w Radomiu, syn Bronis\u0142awa i Pelagii z Ankowskich. Ucze\u0144 gimnazjum w Lublinie z matur\u0105 zdan\u0105 eksternistycznie w Rosji w 1905 r. Studiowa\u0142 w Instytucie In\u017cynier\u00f3w Komunikacji w Petersburgu i w 1912 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera l\u0105dowo-wodnego. W latach 1913-1919 pe\u0142ni\u0142 funkcje w administracji rosyjskiej, m.in. zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera w biurze projektowania nawodnienia Turkiestanu. Bra\u0142 udzia\u0142 w projektowaniu i budowaniu m.in. \u017celbetowych budowli wodnych na Donie, dr\u00f3g, most\u00f3w i studni artezyjskich oraz przystani morskiej z falochronami. W 1919 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polski i pracowa\u0142 w r\u00f3\u017cnych firmach budowlanych. Kierowa\u0142 m.in. budow\u0105 most\u00f3w i przepust\u00f3w na nowych liniach kolejowych, silos, fabryk\u0119 machorki w Grodnie oraz wiele fundament\u00f3w pod obiekty przemys\u0142owe. W 1937 r. uruchomi\u0142 w\u0142asne przedsi\u0119biorstwo rob\u00f3t fundamentowych i wykona\u0142 m.in. fundamenty na palach \u017celbetowych dla Pa\u0144stwowych Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu i Rzeszowie, Elektrowni Warszawskiej i Pa\u0144stwowego Zak\u0142adu Ubezpiecze\u0144 Wzajemnych w Warszawie. W czasie okupacji hitlerowskiej wykonywa\u0142 remonty linii kolejowych. Po II wojnie \u015bwiatowej zlikwidowa\u0142 przedsi\u0119biorstwo i zaj\u0105\u0142 si\u0119 prac\u0105 naukow\u0105. Od 1945 r. pracowa\u0142 jako wyk\u0142adowca na Wydziale In\u017cynierii (p\u00f3\u017aniej Budownictwa L\u0105dowego) Politechniki Warszawskiej, a w nast\u0119pnym roku zosta\u0142 profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Katedry Mechaniki Grunt\u00f3w i Fundamentowania. W 1957 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora nauk technicznych, a dwa lata p\u00f3\u017aniej mianowano go profesorem zwyczajnym. Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje spo\u0142eczne, m.in.: przewodnicz\u0105cego Polskiego Komitetu Geotechniki i Rob\u00f3t Podziemnych w ramach NOT i wiceprzewodnicz\u0105cym Mi\u0119dzynarodowego Komitetu Urbanistyki Podziemnej. W latach 30. opublikowa\u0142 szereg artyku\u0142\u00f3w na tematy organizacji przemys\u0142u i o materia\u0142ach budowlanych. Jako pracownik naukowy PW opublikowa\u0142 ksi\u0105\u017cki: Mechanika grunt\u00f3w \u2013 trzy wydania (1952, 1957 i 1964) i Fundamentowanie \u2013 trzy wydania (1956, 1959 i 1969). Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu krajowych i zagranicznych konferencjach naukowych. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1960 r. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Oficerskim OOP. Zmar\u0142 9 X 1970 r. w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Pow\u0105zkowskim w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIGU\u0141A ALEKSANDRA<\/strong>, urodzona 12 VIII 1968 r. w Mielcu, c\u00f3rka Zbigniewa i Marii z domu Paluch. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1987 r. Uko\u0144czy\u0142a te\u017c dwa wydzia\u0142y Medycznego Studium Zawodowego w Mielcu \u2013 Higiena Stomatologiczna (1988) i Dietetyk (2002). Od 1988 r. pracowa\u0142a w szko\u0142ach i przychodniach stomatologicznych na stanowisku higienistki stomatologicznej. Zajmuje si\u0119 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 poetyck\u0105. Wyda\u0142a tomiki poezji:\u00a0Kropla<\/em>\u00a0(2012),\u00a0D\u0142onie<\/em>\u00a0(2013), Skrzyd\u0142a<\/em>\u00a0(2014),\u00a0Karuzela<\/em>\u00a0(2015),\u00a0\u00a0Strofy na \u2026<\/em>\u00a0(2016),\u00a0Karuzele<\/em>\u00a0(2016),\u00a049 niedom\u00f3wie\u0144<\/em>\u00a0(2018),\u00a0Szmaragdy<\/em> (2020), Dalej ni\u017c s\u0142owa<\/em> (2022). Jej utwory drukowano m.in. w publikacjach:\u00a0Almanach Grupy Literackiej S\u0142owo<\/em>\u00a0i\u00a0Artefakty Mielecki Rocznik Literacki 2012-2014<\/em> oraz miesi\u0119cznikach: \u201ePoezja dzisiaj\u201d (nr 107 z 2014 r., nr 117 z 2016 r.) i \u201eNasz Dom Rzesz\u00f3w\u201d. Jest autork\u0105 tekst\u00f3w piosenek do muzyki Alka Berkowicza i Jana Robaka. Jest cz\u0142onkiem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Pe\u0142ni funkcj\u0119 cz\u0142onka S\u0105du Kole\u017ce\u0144skiego w kadencji 2015-2018 oraz nale\u017cy do grupy redaguj\u0105cej Kronik\u0119 TMZM. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem Mieleckiej Grupy Literackiej \u201eS\u0142owo\u201d przy TMZM i pe\u0142ni funkcj\u0119 jej prezesa. W tej roli jest wsp\u00f3\u0142organizatorem imprez poetyckich i wszelkich przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 podejmowanych przez Grup\u0119. Szczeg\u00f3lnym wydarzeniem by\u0142o spotkanie autorskie w auli im. \u015bw. Jana Paw\u0142a II przy ko\u015bciele \u015bw. Stanis\u0142awa B.M., zorganizowane przez grup\u0119 Polak\u00f3w w Rzymie 25 VI 2018 r. Wyr\u00f3\u017cniona Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 Honorow\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIKOR MARIA LES\u0141AWA (z domu \u015aWI\u0104DER)<\/strong>, urodzona 3 X 1951 r. w Mielcu, c\u00f3rka Bronis\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Dzia\u0142o. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1970 r. W latach 1971\u20131973 pracowa\u0142a w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W 1973 r. przesz\u0142a do Zespo\u0142u Opieki Zdrowotnej w Mielcu i pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika O\u015brodka Opieki Spo\u0142ecznej. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142a Medyczne Studium Zawodowe Wydzia\u0142 Pracownik\u00f3w Socjalnych w Krakowie. Po utworzeniu Miejskiego O\u015brodka Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu w 1990 r. zosta\u0142a jego pracownikiem, a w 1994 r. powierzono jej kierownictwo Lokalnego Domu Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu przy ul. T. Ko\u015bciuszki. W 1999 r. uzyska\u0142a w Lublinie specjalizacj\u0119 z zakresu organizacji pomocy spo\u0142ecznej i tytu\u0142 organizatora pomocy spo\u0142ecznej. W zwi\u0105zku z wybudowaniem nowoczesnego Domu Pomocy Spo\u0142ecznej i likwidacj\u0105 LDPS, w 2001 r. zosta\u0142a zatrudniona w DPS na stanowisku kierownika Dzia\u0142u Opieku\u0144czo-Terapeutycznego. Ponadto od 2001 r. jest nauczycielem zawodu w Zespole Szk\u00f3\u0142 Medycznych w Mielcu. W 2004 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Pedagogiczne na Politechnice Rzeszowskiej. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 wiele czasu po\u015bwi\u0119ca dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, m.in. w Spo\u0142ecznym Komitecie Przeciwalkoholowym, Polskim Komitecie Pomocy Spo\u0142ecznej i Towarzystwie Pomocy im. B\u0142. Brata Alberta. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem szeregu plac\u00f3wek opieki spo\u0142ecznej w Mielcu, m.in.: Schroniska im. Brata Alberta, Lokalnego Domu Pomocy Spo\u0142ecznej, Zak\u0142adu Opieku\u0144czo-Leczniczego, kuchni \u201eCaritas\u201d i Domu Dziennego Pobytu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Ruchu Przeciwalkoholowym\u201d, Honorow\u0105 Odznak\u0105 NFOZ i Honorowa Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 PKPS. W 2008 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIKOR MIECZYS\u0141AW BOLES\u0141AW<\/strong>, urodzony 20 V 1950 r. w Trzebusce ko\u0142o Soko\u0142owa Ma\u0142opolskiego, syn Wojciecha i Anieli z domu Marciniak. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Rudniku nad Sanem, matur\u0119 zda\u0142 w 1967 r. W latach szkolnych gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w Soko\u0142owiance Soko\u0142\u00f3w Ma\u0142opolski. W latach 1967-1970 pracowa\u0142 w WSK Rzesz\u00f3w jako technik oprzyrz\u0105dowania oraz startowa\u0142 w Stali Rzesz\u00f3w. W 1970 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w WSK. Pracowa\u0142 m.in. w Dzia\u0142ach: Handlowym, Lotniczym i d\/s Wojskowych. Znacznie wzmocni\u0142 zesp\u00f3\u0142 lekkoatletyczny Stali Mielec, regularnie skacz\u0105c powy\u017cej 2,00 m i zwyci\u0119\u017caj\u0105c w kilku zawodach krajowych. W 1971 r. zosta\u0142 powo\u0142any do reprezentacji Polski i startowa\u0142 w meczach z Wielk\u0105 Brytani\u0105 i Szkocj\u0105. Bra\u0142 te\u017c udzia\u0142 w zawodach mi\u0119dzynarodowych zwi\u0105zanych z kolarskim \u201eWy\u015bcigiem Pokoju\u201d. Nale\u017ca\u0142 do kadry olimpijskiej. 17 VI 1973 r. na zawodach w Mielcu ustanowi\u0142 rekord \u017cyciowy 2,11 m, b\u0119d\u0105cy rekordem okr\u0119gu rzeszowskiego. Rozw\u00f3j kariery przerywa\u0142y kontuzje, ale mimo to startowa\u0142 do 1984 r. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Pedagogiczne w Rzeszowie. Pracowa\u0142 jako nauczyciel wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 6 i nr 7 w Mielcu, a aktualnie pracuje w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. Jest tak\u017ce trenerem w LKS Mielec. Pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji spo\u0142ecznych, m.in.: cz\u0142onka Komisji Rewizyjnej Stali Mielec, wiceprezesa POZPR w Rzeszowie, cz\u0142onka Komisji Rewizyjnej LKS Mielec. Obecnie jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du LKS Mielec. W 1997 r. by\u0142 kierownikiem i opiekunem na zgrupowaniach dzieci powodzian z teren\u00f3w powiatu mieleckiego w Szkole Podstawowej nr 7 Mielcu i kolonii dla powodzian w Bystrem. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 PZLA i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 WFS oraz odznakami klubowymi Stali Mielec i Stali Rzesz\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIKUS RYSZARD SZYMON,<\/strong> urodzony 3 IX 1929 r. w Warszawie, syn Boles\u0142awa i Romany z domu Fesser. W czasie okupacji hitlerowskiej uczy\u0142 si\u0119 na tajnych kompletach prowadzonych przy nauczycieli Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. W\u0142adys\u0142awa IV w Warszawie (od 1942 r.). By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem Szarych Szereg\u00f3w \u2013 pionu dla najm\u0142odszych \u201eZawisza\u201d i posiada\u0142 pseudonim \u201eKruk\u201d w okresie od I 1943 r. (przyrzeczenie) do 1 VIII 1944 r. W powstaniu warszawskim nie bra\u0142 udzia\u0142u, poniewa\u017c mieszka\u0142 na Pradze, oddzielonej Wis\u0142\u0105 od walcz\u0105cej lewobrze\u017cnej Warszawy. W 1947 r. uko\u0144czy\u0142 gimnazjum, a nast\u0119pnie ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Liceum Mechaniczno-Lotniczego w Warszawie. Matur\u0119 zda\u0142 w 1950 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 technika lotniczego. Z nakazu pracy 31 VII 1950 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku konstruktora i potem starszego konstruktora w Biurze Konstrukcyjnym, a nast\u0119pnie na Wydziale 01 (P\u0142ytowo-Szablonowy) pe\u0142ni\u0142 funkcje: kierownika sekcji, zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u (od 1962 r.) i kierownika Wydzia\u0142u (od 1966 r.). Po utworzeniu OBR (1969) zosta\u0142 kierownikiem Wydzia\u0142u 17 (P\u0142ytowo-Szablonowy). Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do uruchomienia i wykonawstwa prototyp\u00f3w i monta\u017cu produkcji seryjnej elewacji aluminiowych gmachu RWPG w Moskwie. Mia\u0142 te\u017c du\u017cy wk\u0142ad w uruchamianie wyrob\u00f3w lotniczych, samochod\u00f3w ch\u0142odni i w\u00f3zk\u00f3w \u201eMelex\u201d. Nale\u017ca\u0142 do SIMP. By\u0142 t\u0142umaczem tekst\u00f3w technicznych z j\u0119zyka rosyjskiego. Opracowa\u0142 projekty i nadzorowa\u0142 wykonanie pracowni chemicznych w II i I LO w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Na tzw. wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119 przeszed\u0142 1 I 1983 r. Od 1986 r. do 1990 r. pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin na Wydziale Budownictwa Mieszkaniowego WSK Mielec. Od 2004 r. nale\u017ca\u0142 do Stowarzyszenia Szarych Szereg\u00f3w Oddzia\u0142 Krak\u00f3w Samodzielny Kr\u0105g Mielec. Zmar\u0142 14 IV 2015 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PILICZ STEFAN MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 26 VIII 1920 r. w Sobowie, powiat tarnobrzeski, syn Stefana i Michaliny z domu Dul. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1938 r. W 1939 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty przy 6 Dywizji Piechoty w Krakowie i w stopniu plutonowego podchor\u0105\u017cego odby\u0142 praktyk\u0119 w kilku jednostkach, m.in. w 16 pu\u0142ku piechoty w Tarnowie. Jako zast\u0119pca dow\u00f3dcy plutonu uczestniczy\u0142 w pierwszych dniach kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. w walkach pod Pszczyn\u0105 i \u0106wiklicami. Po okr\u0105\u017ceniu przez Niemc\u00f3w \u2013 na rozkaz dow\u00f3dcy jednostka rozproszy\u0142a si\u0119 i \u017co\u0142nierze przebijali si\u0119 indywidualnie. Powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i w czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w niemieckich firmach w Mielcu i Rudniku. Jesieni\u0105 1944 r. zosta\u0142 powo\u0142any do tworz\u0105cej si\u0119 w Rzeszowie 2 Armii Wojska Polskiego i szkoli\u0142 \u017co\u0142nierzy w 2 zapasowym pu\u0142ku piechoty. 15 I 1945 r. zosta\u0142 przydzielony do 25 pu\u0142ku piechoty w Rzeszowie i skierowany na front. Uczestniczy\u0142 w ca\u0142ym szlaku bojowym 2. Armii, m.in. w walkach nad Nys\u0105 \u0141u\u017cyck\u0105 i Sprew\u0105 oraz pod Budziszynem, a szlak bojowy zako\u0144czy\u0142 pod Prag\u0105. Po wojnie studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Wychowania Fizycznego we Wroc\u0142awiu i w 1951 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. Od 1948 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel wychowania fizycznego w II Gimnazjum i Liceum we Wroc\u0142awiu. W 1950 r. podj\u0105\u0142 dodatkowo prac\u0119 we wroc\u0142awskim PAFAWAG-u, a w 1951 r. pracowa\u0142 w szko\u0142ach \u015brednich w Otwocku. Od 1952 r. zosta\u0142 zatrudniony na Politechnice Warszawskiej jako wyk\u0142adowca Studium Wychowania Fizycznego, a od 1954 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika tego\u017c Studium. W 1960 r. przeszed\u0142 do pracy naukowej w Instytucie Naukowym Kultury Fizycznej w Warszawie i przez pewien okres by\u0142 kierownikiem jednej z pracowni, a nast\u0119pnie zak\u0142adu. W 1963 r. uzyska\u0142 doktorat na podstawie rozprawy Rozw\u00f3j fizyczny i sprawno\u015b\u0107 fizyczna student\u00f3w Politechniki Wroc\u0142awskiej. Od 1973 r. pracowa\u0142 w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje: wicedyrektora ds. naukowych (1973-1981) i dyrektora Instytutu Wychowania Fizycznego i Rekreacji Ruchowej AWF Warszawa (1981-1987) oraz kierownika Punktu Konsultacyjnego AWF w Mielcu (1973-1977, mia\u0142 du\u017cy udzia\u0142 w jego utworzeniu), prorektora ds. dydaktyczno-wychowawczych AWF (1984-1987) i prorektora ds. nauki AWF (1987-1990). W mi\u0119dzyczasie uzyska\u0142 habilitacj\u0119 (rozprawa Wychowanie fizyczne m\u0142odzie\u017cy akademickiej, 1980) i tytu\u0142 profesora nadzwyczajnego (1989). By\u0142 kierownikiem wielu bada\u0144 naukowych zwi\u0105zanych z problemami kultury fizycznej. Spo\u015br\u00f3d jego uczni\u00f3w 11 uzyska\u0142o doktoraty. W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale do 2000 r. pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Od 2002 r. pracuje w Wy\u017cszej Szkole Gastronomii, Hotelarstwa i Turystyki w Warszawie. \u00a0Pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji spo\u0142ecznych, by\u0142 m.in.: przewodnicz\u0105cym Rady \u015arodowiskowej AZS Warszawa, wiceprzewodnicz\u0105cym Komisji Wychowania Fizycznego Sekcji Szk\u00f3\u0142 Wy\u017cszych Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego ZNP, prezesem Ogniska TKKF \u201ePolitechnika\u201d, cz\u0142onek Plenum i przewodnicz\u0105cym Komisji TKKF, prezesem Ogniska ZNP w Instytucie Naukowym Kultury Fizycznej, prezesem Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy AWF, skarbnikiem i wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Kultury Fizycznej (1973-1983) oraz cz\u0142onkiem Zarz\u0105du \u2013 skarbnikiem International Association of Sports Kinetics. Posiada stopie\u0144 kapitana rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz licznymi odznaczeniami bojowymi, wojskowymi i resortowymi. Zmar\u0142 19 III 2009 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PI\u0141AT DAWID,<\/strong> urodzony 6 II 2002 r. w Stalowej Woli, syn Grzegorza i Katarzyny z domu Biga\u015b. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Budowlanych im. \u017bo\u0142nierzy Armii Krajowej w Mielcu z matur\u0105 w 2022 r. Treningi lekkoatletyczne w LKS Stal Mielec rozpocz\u0105\u0142 w 2015 r., a nast\u0119pnie specjalizowa\u0142 si\u0119 w rzucie m\u0142otem. Wa\u017cniejsze sukcesy sportowe: *2017 r. \u2013 Mistrzostwa Polski U16 (Bia\u0142a Podlaska) \u2013 2. miejsce (60,29 m \u2013 m\u0142ot 5 kg); *2018 r. \u2013 MP U18 (Chorz\u00f3w) \u2013 3. miejsce (70,83 m \u2013 m\u0142ot 5 kg); *2019 r. \u2013 MP U18 (Pozna\u0144) \u2013 1. miejsce (80,05 m \u2013 m\u0142ot 5 kg); *2020 r. \u2013 MP U20 (Radom) \u2013 1. miejsce (72,83 m \u2013 m\u0142ot 6 kg); *2021 r. \u2013MP U20 (Lublin) \u2013 2. miejsce (74,31 m \u2013 m\u0142ot 6 kg), Mistrzostwa Europy U20 (Tallinn, Estonia) \u2013 1. miejsce (79,59 m \u2013 m\u0142ot 6 kg), Mistrzostwa \u015awiata U20 (Nairobi, Kenia) \u2013 4. miejsce (77,09 m \u2013 m\u0142ot 6 kg)…* 2022 r. – Puchar Europy w rzutach (Leiria, Portugalia) – 3. miejsce w Grupie B (70,41 m) ; * 2023 r. – Puchar Europy w rzutach (Leiria, Portugalia) – 2. miejsce w U-23 (72,42 m), Akademickie MP – 1. miejsce (71,42 m), MP U23 (W\u0142oc\u0142awek) – 1. miejsce (71,68 m), MP senior\u00f3w (Gorz\u00f3w Wielkopolski) – 3. miejsce (73,23 m), Universjada (Chengdu) – 3. miejsce (72,27 m); *2024 r. – Puchar Europy w rzutach (Leiria, Portugalia) – 1. miejsce w U-23 (71,52 m), Mistrzostwa Europy sen. (Rzym) – elim. 27. miejsce (71,44 m); *2025 r. – Akademickie MP (Pozna\u0144 – 1. miejsce (71,55 m)<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

Od 2018 r. by\u0142 powo\u0142ywany do reprezentacji Polski junior\u00f3w, m.in. startowa\u0142 w Igrzyskach Europejskich w Baku (Azerbejd\u017can). W reprezentacji Polski senior\u00f3w zadebiutowa\u0142 w 2021 r. W Mistrzostwach Europy w Rzymie w 2024 r. uzyska\u0142 wynik 71,44 m i nie zakwalifikowa\u0142 si\u0119 do fina\u0142u. Za bardzo dobre wyniki sportowe otrzymuje stypendia Ministerstwa Sportu oraz Gminy Miejskiej Mielec. Jest cz\u0142onkiem OSP Przec\u0142aw.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PI\u0141AT MARIAN<\/strong>, urodzony 19 X 1928 r. w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim, syn Juliana i Heleny z domu Cie\u015bla. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stanis\u0142awa Staszica w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim, matur\u0119 zda\u0142 w 1949 r. Studiowa\u0142 na Politechnice Warszawskiej (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w) i w 1953 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera lotnictwa. Nakazem pracy zosta\u0142 skierowany do WSK Mielec, od 2 I 1953 r. na stanowisko starszego kontrolera (pracownika cywilnego) w 21 Przedstawicielstwie Wojskowym. 10 VI 1953 r. powo\u0142ano go do s\u0142u\u017cby wojskowej i odt\u0105d pracowa\u0142 w 21 PW w stopniu porucznika. Od 18 XII 1955 r. do 10 II 1958 r. pracowa\u0142 w 43 PW przy WSK \u015awidnik na stanowisku starszego przedstawiciela wojskowego (dow\u00f3dcy PW). Z dniem 10 II 1958 r. przeniesiony zosta\u0142 ponownie do 21 PW przy WSK Mielec, tak\u017ce na stanowisko starszego przedstawiciela wojskowego. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 15 X 1973 r., kiedy to zosta\u0142 przeniesiony do rezerwy. Posiada\u0142 w\u00f3wczas stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Uko\u0144czy\u0142 m.in. dwa kursy rachunk\u00f3w i analizy koszt\u00f3w produkcji, organizowane przez Polskie Towarzystwo Ekonomiczne (1965) i Ministerstwo Obrony Narodowej (1966). 1 XII 1973 r. otrzyma\u0142 przeniesienie s\u0142u\u017cbowe do pracy w Instytucie Lotnictwa w Warszawie i pe\u0142ni\u0142 tam funkcje: kierownika Zak\u0142adu Bada\u0144 w Locie, zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego konstruktora i dyrektora Instytutu. W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Srebrnym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d i Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d oraz odznaczeniem radzieckim \u201eOdznak\u0105 Honorow\u0105\u201d. Zmar\u0142 28 V 2002 r. Spoczywa na cmentarzu na Salwatorze w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PI\u0141SUDSKIEGO J\u00d3ZEFA (WIADUKT)<\/strong>, droga na przeprawie mostowej nad torami kolejowymi przy dworcu PKP w Mielcu, b\u0119d\u0105ca cz\u0119\u015bci\u0105 drogi wojew\u00f3dzkiej nr 875 relacji Mielec \u2013 Kolbuszowa \u2013 Soko\u0142\u00f3w Ma\u0142opolski \u2013 Le\u017cajsk. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a na podstawie uchwa\u0142y nr XL\/394\/2017 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 28 XI 2017 r., opublikowanej w Dzienniku Urz\u0119dowym Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego z dnia 19 I 2018 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron: PI\u0141SUDSKI J\u00d3ZEF (5 XII 1867 r. \u2013 12 V 1935 r.) by\u0142 wielkim patriot\u0105, politykiem, m\u0119\u017cem stanu i Marsza\u0142kiem Polski. Jest uznawany za jednego z g\u0142\u00f3wnych tw\u00f3rc\u00f3w odrodzenia si\u0119 Pa\u0144stwa Polskiego w 1918 r., po blisko 150-letniej niewoli pod trzema zaborami: rosyjskim, pruskim i austriackim, a nast\u0119pnie przyw\u00f3dc\u0119 narodu w walce o granice pa\u0144stwa i scalenie ziem polskich. Wyrazami ho\u0142du Polak\u00f3w dla zas\u0142ug Marsza\u0142ka jest umieszczenie sarkofagu z Jego zw\u0142okami na Wawelu oraz m.in. nadanie Jego patronatu wielu instytucjom, placom i ulicom w ca\u0142ej Polsce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PINI\u0143SKI LEON (hrabia)<\/strong>, Honorowy Obywatel Mielca, urodzony 8 III 1857 r. we Lwowie, syn hrabiego Leonarda Franciszka Ksawerego (w\u0142a\u015bciciela miasteczka Grzyma\u0142\u00f3w i d\u00f3br ziemskich w Galicji) i Julii Teresy z Nikorowicz\u00f3w. Uczy\u0142 si\u0119 prywatnie w domu rodzinnym, a matur\u0119 zda\u0142 w Tarnopolu. Uko\u0144czy\u0142 studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie (1878), a nast\u0119pnie uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora praw (1880). Studiowa\u0142 te\u017c w Lipsku, Berlinie i Wiedniu. W 1885 r. wyda\u0142 prac\u0119 O stanie faktycznym posiadania (\u201eposiadanie jest stanem gospodarczego korzystania z rzeczy\u201d), a w 1886 r. na jej podstawie uzyska\u0142 habilitacj\u0119. W 1891 r. zosta\u0142 profesorem prawa rzymskiego na Uniwersytecie Lwowskim. Po \u015bmierci ojca przej\u0105\u0142 rodzinny maj\u0105tek i dzia\u0142a\u0142 w Towarzystwie Kredytowym Ziemskim. R\u00f3wnocze\u015bnie zajmowa\u0142 si\u0119 polityk\u0105. Jako jeden z lider\u00f3w ziemia\u0144skiego ugrupowania konserwatywnego \u201ePodolacy\u201d zosta\u0142 pos\u0142em do Rady Pa\u0144stwa w Wiedniu (1889-1898) i by\u0142 jednym z przyw\u00f3dc\u00f3w Ko\u0142a Polskiego. W 1900 r. opublikowa\u0142 prac\u0119 O poj\u0119ciu i granicach prawa w\u0142asno\u015bci wed\u0142ug prawa rzymskiego (\u201eprawo w\u0142asno\u015bci nie ma charakteru nieograniczonego \u2013 ograniczeniem jest interes og\u00f3\u0142u\u201d). W latach 1894-1898 by\u0142 pos\u0142em do Sejmu Krajowego we Lwowie (1894-1898). 31 marca 1898 r. cesarz Franciszek J\u00f3zef powo\u0142a\u0142 go na urz\u0105d namiestnika Galicji. Sprawowa\u0142 go do 8 VI 1903 r., wykazuj\u0105c si\u0119 du\u017cymi umiej\u0119tno\u015bciami w administrowaniu Galicj\u0105 (m.in. doprowadzi\u0142 do wyciszenia niepokoj\u00f3w spo\u0142ecznych), opiek\u0105 nad m\u0142odzie\u017c\u0105 szkoln\u0105 oraz trosk\u0105 o zabytki kultury. By\u0142 te\u017c rzecznikiem rozszerzenia autonomii Galicji i zwi\u0119kszenia uprawnie\u0144 Sejmu Krajowego. Zosta\u0142 odwo\u0142any z urz\u0119du na skutek intryg, ale pozosta\u0142 cz\u0142onkiem Izby Pan\u00f3w Rady Pa\u0144stwa i powierzono mu w niej kierownictwo frakcji konserwatywnej. W okresie I wojny \u015bwiatowej zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz odzyskania niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119. Zajmowa\u0142 si\u0119 te\u017c histori\u0105 sztuki i kolekcjonowa\u0142 dzie\u0142a sztuki. W latach 20. powr\u00f3ci\u0142 do pracy naukowej. W roku akademickim 1928\/1929 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 rektora Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Polskiej Akademii Umiej\u0119tno\u015bci. Swoj\u0105 kolekcj\u0119 dzie\u0142 sztuki ofiarowa\u0142 m.in. Wawelowi i Ossolineum. Otrzyma\u0142 liczne odznaczenia, tytu\u0142y doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie, Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie oraz honorowe obywatelstwo polskich miast: Lwowa, Drohobycza, Tarnowa, Nowego S\u0105cza, Nowego Targu, Jas\u0142a i Mielca. Zmar\u0142 4 IV 1938 r. Pochowany na Cmentarzu \u0141yczakowskim we Lwowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIOTR (ksi\u0105dz)<\/strong>, proboszcz parafii rzymskokatolickiej w Mielcu w latach 1443-1446.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIOTR Z KRA\u015aNIKA<\/strong>, absolwent Akademii Krakowskiej, nauczyciel (baka\u0142arz) mieleckiej szko\u0142y parafialnej pod koniec XVI w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIOTROWSKA BEATA LUCYNA (z domu Pietruszka)<\/strong>, urodzona 22 IV 1960 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mariana i Teresy z domu Nycek. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1979 r. W latach szkolnych uczestniczy\u0142a w olimpiadach przedmiotowych z biologii i chemii, a w 1978 r. by\u0142a finalistk\u0105 Olimpiady Chemicznej. Studia na II Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie uko\u0144czy\u0142a w 1985 r. uzyskuj\u0105c tytu\u0142 lekarza medycyny. We wrze\u015bniu 1985 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Szpitalu Rejonowym w Mielcu. Po odbyciu wymaganego sta\u017cu podyplomowego w 1986 r. rozpocz\u0119\u0142a specjalizacj\u0119 I stopnia z pediatrii w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie i po zdaniu egzamin\u00f3w w 1990 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 pediatry. Specjalizacj\u0119 II stopnia z pediatrii w Centrum Medycznym Kszta\u0142cenia Podyplomowego w Warszawie uko\u0144czy\u0142a z wyr\u00f3\u017cnieniem w 1998 r. i uzyska\u0142a tytu\u0142 specjalisty w zakresie pediatrii. Poza chorobami wieku dzieci\u0119cego interesuje si\u0119 ultrasonografi\u0105. W 1994 r., po zdaniu egzamin\u00f3w centralnych, uzyska\u0142a certyfikat w dziedzinie ultrasonografii pediatrycznej. Od 1998 r. zosta\u0142a zatrudniona w Oddziale Dzieci\u0119cym Szpitala Rejonowego w Mielcu na stanowisku starszego asystenta. Po wygraniu konkursu w 2002 r. zosta\u0142a ordynatorem Oddzia\u0142u Dzieci\u0119cego Szpitala Powiatowego w Mielcu i funkcje t\u0119 pe\u0142ni\u0142a do … (W zwi\u0105zku z utworzeniem powiatu mieleckiego szpital zmieni\u0142 nazw\u0119). Prowadzi prywatny gabinet pediatryczny w Mielcu przy ul. Gombrowicza. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego i drug\u0105 kadencj\u0119 pracuje w Zarz\u0105dzie Regionalnym PTP. Aktywnie uczestniczy w zebraniach naukowych. Ponadto uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania S\u0142u\u017cb\u0105 Zdrowia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIOTROWSKI JAN (BISKUP RZYMSKOKATOLICKI),<\/strong>\u00a0urodzony 5 I 1953 r. w Szczurowej, powiat brzeski, syn Jana i Natalii z domu Giemza. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Rad\u0142owie z matur\u0105 w 1973 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1980 r. i 25 V tego roku przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie z r\u0105k biskupa tarnowskiego Jerzego Ablewicza. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafii Wniebowzi\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Przec\u0142awiu (1980-1982) i parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu (1982-1984). W latach 1984-1985 przygotowywa\u0142 si\u0119 do pracy misyjnej w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie oraz w Ecole de la Langue et la Civilisation Fran\u00e7aise w Pary\u017cu. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 misyjn\u0105 prowadzi\u0142 w latach 1985-1991 w Ludowej Republice Konga. Pracowa\u0142 w parafii Nawr\u00f3cenia \u015bw. Paw\u0142a w Loubomo jako wikariusz i p\u00f3\u017aniej proboszcz do 1990 r. Od 1989 r. organizowa\u0142 now\u0105 parafi\u0119 Ducha \u015awi\u0119tego w Kimongo i by\u0142 jej pierwszym proboszczem. Po powrocie do Polski od 1991 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje sekretarza krajowego Papieskiego Dzie\u0142a \u015bw. Piotra Aposto\u0142a i sekretarza krajowego Papieskiego Dzie\u0142a Rozkrzewiania Wiary. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 misjologi\u0119 na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Dalsze studia specjalistyczne kontynuowa\u0142 w Instytucie Katolickim w Pary\u017cu (1992-1994) i otrzyma\u0142 licencjat z teologii, a nast\u0119pnie odby\u0142 studia doktoranckie na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie i w 1997 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora nauk teologicznych w dziedzinie misjologii na podstawie rozprawy pt. \u201eZak\u0142adanie i dojrzewanie Ko\u015bcio\u0142a w kongijskiej krainie Grand Niari. Druga ewangelizacja 1883-1991\u201d. W 1997 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy misyjnej i do 2000 r. (z przerw\u0105 na pobyt w Polsce w celach leczniczych) by\u0142 duszpasterzem w parafii Santa Maria de Huachipa w diecezji Chosica-Lima Este (Peru). W czasie pobytu w Polsce (1998\/1999) pe\u0142ni\u0142 funkcje dyrektora administracyjnego i wyk\u0142adowcy\u00a0 Katolickiego O\u015brodka Studi\u00f3w Spo\u0142ecznych w Lipnicy Murowanej oraz administratora tamtejszej parafii. Z nominacji Kongregacji Ewangelizacji Narod\u00f3w przez dwie kadencje w latach 2000-2010 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora krajowego\u00a0 Papieskich Dzie\u0142 Misyjnych w Polsce oraz redaktora naczelnego czasopism: \u201eMisje Dzisiaj\u201d, \u201e\u015awiat Misyjny\u201d i \u201e\u015awiat\u0142o Narod\u00f3w\u201d. R\u00f3wnocze\u015bnie by\u0142 m.in.: cz\u0142onkiem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narod\u00f3w (2003-2009), konsultorem Komisji Episkopatu Polski ds. Misji (2001-2011, 2012-) i sekretarzem Krajowej Rady Misyjnej (2005-2010). Wyk\u0142ada\u0142 histori\u0119 misji i Papieskich Dzie\u0142 Misyjnych na Uniwersytecie Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego w Warszawie (2006-2010) oraz prowadzi\u0142 wyk\u0142ady z historii misji w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie i w Domu Formacji im. ks. Jana Czuby w Czchowie. W tym okresie zosta\u0142 przyj\u0119ty do Mi\u0119dzynarodowego Stowarzyszenia Misjolog\u00f3w Katolickich (IACM) i by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Stowarzyszenia Misjolog\u00f3w Polskich (SMP).\u00a0 W 2004 r. zosta\u0142 obdarzony godno\u015bci\u0105 kapelana Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015bci przez papie\u017ca Jana Paw\u0142a II. Od 2009 r. by\u0142 proboszczem parafii \u015bw. Ma\u0142gorzaty w Nowym S\u0105czu i prepozytem tamtejszej Kapitu\u0142y Kolegiackiej, a od 2010 r. dziekanem dekanatu Nowy S\u0105cz \u2013 Centrum oraz cz\u0142onkiem Diecezjalnej Rady Kap\u0142a\u0144skiej Duszpasterskiej. 14 XII 2013 r. zosta\u0142 mianowany przez papie\u017ca Franciszka biskupem pomocniczym diecezji tarnowskiej ze stolic\u0105 tytularn\u0105 Sinitis, a 25 I 2014 r. otrzyma\u0142 \u015bwi\u0119cenia biskupie z r\u0105k biskupa tarnowskiego Andrzeja Je\u017ca w bazylice katedralnej Narodzenia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Tarnowie. Jako dewiz\u0119 biskupi\u0105 przyj\u0105\u0142: \u201eIn Caritate Evangelium predicare\u201d (W mi\u0142o\u015bci g\u0142osi\u0107 Ewangeli\u0119). Pe\u0142ni\u0142 urz\u0105d wikariusza generalnego. Zajmowa\u0142 si\u0119 m.in. sprawami misji, katechetyk\u0105, formacj\u0105 sta\u0142\u0105 kap\u0142an\u00f3w i stowarzyszeniem Caritas Sacerdotalis. Na podstawie decyzji papie\u017ca Franciszka z dnia 11 XI 2014 r. obj\u0105\u0142 urz\u0105d biskupa ordynariusza diecezji kieleckiej. Ingres do kieleckiej bazyliki katedralnej pw. Wniebowzi\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny odby\u0142 29 XI 2014 r. Ponadto pe\u0142ni funkcje w ramach dzia\u0142alno\u015bci Konferencji Episkopatu Polski: przewodnicz\u0105cego Zespo\u0142u ds. Kontakt\u00f3w z Konferencj\u0105 Episkopatu Francji (od 2017 r.) i przewodnicz\u0105cego\u00a0 Rady Ekonomicznej (od 2019 r.) oraz cz\u0142onka Komisji ds. Misji.<\/p>\r\n

PIOTROWSKI JANUSZ ZYGMUNT,<\/b> urodzony 14 XI 1945 r. w Opatowie, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Zaj\u0105c. Absolwent Technikum Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z matur\u0105 w 1965 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1965 r. w Przedsi\u0119biorstwie Budownictwa Komunalnego w Dzier\u017coniowie na stanowisku majstra budowlanego. W 1972 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym. Pracowa\u0142 w nim do 1992 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Budownictwa L\u0105dowego (specjalno\u015b\u0107: konstrukcje budowlane i in\u017cynieryjne) Politechniki Krakowskiej w Krakowie i w 1983 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera budownictwa. W MPB w Mielcu pracowa\u0142 na stanowiskach: kierownik budowy Szpitala Powiatowego w D\u0119bicy, kierownik Zak\u0142adu Prefabrykacji (Fabryki Dom\u00f3w) w Mielcu, kierownik budowy Szpitala Wojew\u00f3dzkiego w Tarnowie, kierownik Rejonu Kontraktu K-517 (praca eksportowa w Libii w latach 1985-1988) oraz inspektor nadzoru, kierownik Dzia\u0142u Inwestycyjnego Budowy Szpitala w Mielcu. Od 1996 r. do 2000 r. pracowa\u0142 w firmie Exbud Rzesz\u00f3w na stanowisku kierownika budowy Laboratorium Osocza w Mielcu. Uhonorowany m.in. Br\u0105zowym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Medalem 40-lecia Polski Ludowej.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIOTROWSKI KAZIMIERZ ZYGMUNT<\/strong>, urodzony 4 I 1933 r. w Katowicach, syn Antoniego i Bronis\u0142awy z domu Kos. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Katowicach-Ligocie (1953 r.). W latach 1953-1955 pracowa\u0142 w Kopalni W\u0119gla Kamiennego \u201eMys\u0142owice\u201d i \u201eKot\u0142omonta\u017cu\u201d w Siemianowicach. W 1955 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec, najpierw w pionie g\u0142\u00f3wnego energetyka, a p\u00f3\u017aniej w laboratorium, m.in. zajmowa\u0142 si\u0119 napraw\u0105 i legalizacj\u0105 manometrow. Uko\u0144czy\u0142 kurs mistrzowski w zawodzie \u015blusarz i szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1990 r. Od 1948 r. trenowa\u0142 kolarstwo w klubie G\u00f3rnik Mys\u0142owice. Zdoby\u0142 m.in. br\u0105zowy medal na mistrzostwach Polski m\u0142odzik\u00f3w, mistrzostwo \u015al\u0105ska i 3. miejsce w wy\u015bcigu kolarskim na Zlocie M\u0142odzie\u017cy w Warszawie. Bra\u0142 te\u017c udzia\u0142 w Wy\u015bcigach Dooko\u0142a Polski oraz Dooko\u0142a Warmii i Mazur, na kt\u00f3re zapraszano kolarzy prezentuj\u0105cych wysok\u0105 form\u0119. Od 1955 r. startowa\u0142 w barwach Stali Mielec i wielokrotnie odnosi\u0142 sukcesy. Wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia indywidualne: *1955 r.: Mistrzostwa Zrzeszenia Sportowego Stal (Mielec) \u2013 1. miejsce, Wy\u015bcig o Puchar WKKFiT w Rzeszowie (Rzesz\u00f3w) \u2013 1. miejsce, Wy\u015bcig o Puchar Nowego Mielca (Mielec) \u2013 2. miejsce, Wy\u015bcig eliminacyjny do mistrzostw Polski \u2013 1. miejsce, Wy\u015bcig o Proporzec WKKFiT w Rzeszowie (Rzesz\u00f3w) \u2013 1. miejsce; *1956 r.: Wy\u015bcig o Puchar Rzeszowa (Rzesz\u00f3w) \u2013 1. miejsce; *1957 r.: Wy\u015bcig o Puchar Rzeszowa (Rzesz\u00f3w) \u2013 1. miejsce, *1961 r.: Prze\u0142ajowe mistrzostwa wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego, licencja II \u2013 1. miejsce. Po uko\u0144czeniu kursu instruktorskiego na AWF w Warszawie uzyska\u0142 uprawnienia instruktora kolarstwa i trenowa\u0142 kolarzy Stali Mielec, doprowadzaj\u0105c ich do wielu sukces\u00f3w indywidualnych, g\u0142\u00f3wnie na terenie okr\u0119gu rzeszowskiego. Po rozwi\u0105zaniu sekcji kolarskiej Stali (1968 r.) uprawia\u0142 kolarstwo rekreacyjnie. Do wy\u015bcig\u00f3w kolarskich powr\u00f3ci\u0142 ju\u017c na emeryturze w 1990 r., kiedy to coraz popularniejsze stawa\u0142y si\u0119 rywalizacje w starszych kategoriach wiekowych. Wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia: *1990 r.: I G\u00f3rskie Mistrzostwa Polski w kategorii Cyklosport \u2013 2. miejsce w grupie 56-60 lat; *1994 r.: Indywidualne MP Cyklosport (Warszawa) \u2013 2. miejsce, III Og\u00f3lnopolski Wy\u015bcig Kolarski Cyklosport \u00a0o Puchar Pozna\u0144skiego Towarzystwa Cyklist\u00f3w (Pobiedziska) \u2013 1. miejsce w kategorii VII, MP w wy\u015bcigu dw\u00f3jkami Cyklosport (\u015awidnica) \u2013 2. miejsce w kat. VII; *1999 r.: MP w kategorii Masters (Walim, Dolny \u015al\u0105sk) \u2013 2. miejsce, MP Masters w wy\u015bcigu dw\u00f3jkami (K\u0142obuck) \u2013 2. miejsce, G\u00f3rskie \u00a0MP Masters (Ustrzyki Dolne) \u2013 3. miejsce; *2003 r.: MP Masters \u201ePo Ziemi S. \u017beromskiego i H. Sienkiewicza\u201d (Strawczyn) \u2013 3. miejsce w kategorii IV c, G\u00f3rskie MP Masters (Ustrzyki Dolne) \u2013 2. miejsce w kat. IV c; *2006 r.: MP Masters (Kielce) \u2013 1. miejsce i tytu\u0142 mistrza Polski Masters 2006. Zmar\u0142 27 II 2022 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIPA\u0141A FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 8 X 1931 r. w Zaborczu, powiat mielecki, syn Antoniego i Adeli z domu Markulis. Ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum w Przec\u0142awiu, a nast\u0119pnie do Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, gdzie zda\u0142 matur\u0119 w 1950 r. Studia dziennikarskie na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim uko\u0144czy\u0142 w 1953 r. W latach 1953-1957 pracowa\u0142 w redakcji gazety codziennej \u201eNowiny Rzeszowskie\u201d jako dziennikarz. Od kwietnia 1957 r. do grudnia 1993 r. (emerytura) by\u0142 redaktorem Polskiej Agencji Prasowej – Oddzia\u0142 w Rzeszowie. W podejmowanych tematach nierzadko zajmowa\u0142 si\u0119 sprawami Mielca i jego regionu. Napisa\u0142 m.in. ksi\u0105\u017ck\u0119 Dromader na b\u0142\u0119kitnych szlakach (Rzesz\u00f3w 1988) i kilka publikacji okoliczno\u015bciowych o \u201eStali\u201d Mielec. By\u0142 dzia\u0142aczem organizacji m\u0142odzie\u017cowych, a p\u00f3\u017aniej spo\u0142ecznych, m.in. Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Ksi\u0105\u017cki, Prasy i Radia. Posiada\u0142 stopie\u0144 porucznika rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 FKS \u201eStal\u201d Mielec. Zmar\u0142 6 III 1997 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Wilkowyi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIRAMOWICZA GRZEGORZA (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga (255 m) ulica miejska na osiedlu Cyranka. Od 2003 r. posiada nawierzchni\u0119 z kostki brukowej. Wraz z ulicami: L. Lachnita, S. Skar\u017cy\u0144skiego, K. K. Baczy\u0144skiego i H. Boguszewskiej tworzy ramy dla gniazda dom\u00f3w jednorodzinnych za hotelem \u201ePolskim\u201d i laskiem komunalnym. Od strony po\u0142udniowo-wschodniej jej s\u0105siadami s\u0105 posesje prywatne, a po drugiej stronie biegnie tor kolejowy \u2013 bocznica do SSE EURO-PARK MIELEC. Status ulicy i patrona otrzyma\u0142a 28 III 1973 r., w czasie poprzedzaj\u0105cym intensywn\u0105 budow\u0119 tego osiedla.Patron ulicy: ksi\u0105dz GRZEGORZ PIRAMOWICZ (1735-1801) to jeden z wybitnych Polak\u00f3w w 2. po\u0142owie XVIII w. \u2013 czasu wielu \u015bwiat\u0142ych lecz sp\u00f3\u017anionych reform w Polsce. By\u0142 m.in. profesorem filozofii w lwowskim kolegium jezuickim, sekretarzem Komisji Edukacji Narodowej, sekretarzem Towarzystwa do Ksi\u0105g Elementarnych, wsp\u00f3\u0142autorem nowego ustawodawstwa szkolnego i autorem wielu prac pedagogicznych oraz cz\u0142onkiem Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Nauk.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PISARKA MARIANA (ULICA)<\/strong>, jedna z g\u0142\u00f3wnych ulic miejskich osiedla Lotnik\u00f3w. Biegnie od ul. H. Sienkiewicza do al. Ducha \u015awi\u0119tego, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z kilkoma ma\u0142ymi uliczkami wewn\u0105trzosiedlowymi. Ma 596 m d\u0142ugo\u015bci. W 1995 r. wykonano remont asfaltowej nawierzchni, a w latach 2002 i 2005 \u2013 chodnik\u00f3w po obu stronach. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a patrona 20 IV 1977 r. Jeszcze w latach 60. na terenie dzisiejszego skrzy\u017cowania sta\u0142y dwa pawilony internatu dziewcz\u0119cego, obok sta\u0142a zabytkowa kapliczka z XIX w., a za internatem w kierunku ul. Zielonej i Z\u0142otnik, po\u015br\u00f3d p\u00f3l i \u0142\u0105k bieg\u0142a niewielka dr\u00f3\u017cka polna. W 2. po\u0142. lat 70. obraz tej cz\u0119\u015bci miasta zmieni\u0142 si\u0119. Pawilony internatu rozebrano i zbudowano ulic\u0119, a jedynym obiektem murowanym pozosta\u0142a kapliczka. Na pocz\u0105tku lat 80. po lewej stronie pojawi\u0142y si\u0119 pierwsze bloki mieszkalne, a p\u00f3\u017aniej \u017c\u0142obek i przedszkole (nr 9), za\u015b po prawej wybudowano monumentalny ko\u015bci\u00f3\u0142 Ducha \u015awi\u0119tego i dom parafialny (1982-1987) oraz w latach 90. Centrum Handlowo-Us\u0142ugowe (m.in. filie bank\u00f3w, sklepy, firmy us\u0142ugowe i administracja osiedla). Dope\u0142nieniem pejza\u017cu sta\u0142o si\u0119 powstanie supermarketu \u201eSzalony Max\u201d (p\u00f3\u017aniej \u201eAlbert\u201d, …, „Stokrotka”) przy skrzy\u017cowaniu ul. M. Pisarka z ul. H. Sienkiewicza. W 2011 r. przeprowadzono jej remont i modernizacj\u0119. Po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i zbudowano miejsca parkingowe.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy: MARIAN PISAREK (1913-1942) to jeden z polskich lotnik\u00f3w \u2013 bohater\u00f3w II wojny \u015bwiatowej. Walczy\u0142 w powietrzu w czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 (zestrzeli\u0142 2 samoloty i 1 uszkodzi\u0142) i w bitwie o Angli\u0119 (w randze porucznika). W 1941 r. zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 308 dywizjonu, a 18 IV 1942 r. \u2013 dow\u00f3dc\u0105 skrzyd\u0142a my\u015bliwskiego (w randze majora). Kilka dni p\u00f3\u017aniej zgin\u0105\u0142 w czasie lotu bojowego nad Francj\u0105. Angielski bilans mjr. Pisarka zamkn\u0105\u0142 si\u0119 ilo\u015bci\u0105 10 samolot\u00f3w hitlerowskich zestrzelonych na pewno i 1 prawdopodobnie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PISARCZYK J\u00d3ZEF MARIAN<\/strong>, urodzony 11 VIII 1935 r. w Mielcu. Jako ucze\u0144 Zasadniczej Szko\u0142y Przyzak\u0142adowej w 1952 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako robotnik. Po uko\u0144czeniu Technikum Mechanicznego w Mielcu pracowa\u0142 na stanowiskach planisty i kierownika Sekcji Planowania w Wydziale Produkcji Silnika. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. Na wspomnianym wydziale pe\u0142ni\u0142 funkcje: zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Produkcji Silnika, kierownika Dzia\u0142u Produkcji Silnik\u00f3w Wysokopr\u0119\u017cnych Leyland, zast\u0119pcy kierownika Dzia\u0142u Planowania i od 1978 r. kierownika Dzia\u0142u Planowania Operatywnego. By\u0142 racjonalizatorem produkcji, wprowadzi\u0142 wiele cennych rozwi\u0105za\u0144 i usprawnie\u0144 w zakresie organizacji i planowania. Form\u0105 uznania dla tej dzia\u0142alno\u015bci by\u0142o wybieranie go do organ\u00f3w przedstawicielskich za\u0142ogi, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Pracowniczej, przewodnicz\u0105cym Komisji Ekonomicznej przy Radzie Pracowniczej i od 1987 r. przewodnicz\u0105cym Rady Pracowniczej WSK. By\u0142 tak\u017ce dzia\u0142aczem Fabrycznego Klubu Sportowego Stal Mielec. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Pracownik WSK Delta Mielec. Zmar\u0142 31 VII 1988 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PISARZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 4 II 1927 r. w Wadowicach G\u00f3rnych, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Anieli z Lewickich. W 1948 r. zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Pocztowo-Telekomunikacyjnym w Wadowicach G\u00f3rnych. Od 1951 r. do 30 IV 1989 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec na r\u00f3\u017cnych stanowiskach fizycznych, m.in. jako brygadzista w galwanizerni. Uko\u0144czy\u0142 m.in. kursy mistrzowskie w zakresie obr\u00f3bki galwanicznej. Z dniem 1 V 1989 r. przeszed\u0142 na rent\u0119, a p\u00f3\u017aniej na emerytur\u0119. Jego \u017cyciow\u0105 pasj\u0105 by\u0142a spo\u0142eczna dzia\u0142alno\u015b\u0107 samorz\u0105dowa w miejscu zamieszkania \u2013 na osiedlu Wolno\u015bci. Pe\u0142ni\u0142 funkcje: cz\u0142onka Komitetu Obwodowego nr 5 (1958-1963), wiceprzewodnicz\u0105cego Komitetu Osiedlowego nr 13 (1963-1964), przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Osiedla (1970-1974) i przewodnicz\u0105cego Komitetu Osiedlowego \u201eWolno\u015bci\u201d, a od 1981 r. jest przewodnicz\u0105cym Rady Osiedla Wolno\u015bci. By\u0142 inicjatorem szeregu osiedlowych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 inwestycyjnych i wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu czyn\u00f3w spo\u0142ecznych na osiedlu Wolno\u015bci, m.in.: budowy sieci gazowych z przy\u0142\u0105czami domowymi, przebudowy sieci elektrycznej, budowy o\u015bwietlenia ulicznego, budowy sieci wodoci\u0105gowej z przy\u0142\u0105czami domowymi, budowy sieci kanalizacyjnej z przy\u0142\u0105czami domowymi, budowy i napraw dr\u00f3g gruntowych oraz budowy dr\u00f3g o nawierzchni utwardzonej. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ci\u0142 te\u017c organizowaniu osiedlowych imprez kulturalno-rozrywkowych i sportowo-rekreacyjnych. Wielokrotnie przedstawia\u0142 problemy osiedla na sesjach Miejskiej Rady Narodowej i Rady Miejskiej w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem 40-lecia Polski Ludowej. Zmar\u0142 13 XII 2008 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PISKOR ROMAN<\/strong>, urodzony 5 I 1894 r. w Wojs\u0142awiu (dzi\u015b osiedle w Mielcu), powiat mielecki, syn Andrzeja i Weroniki z domu Podkoszana. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1914 r. By\u0142 cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Strzeleckiego w Wojs\u0142awiu. Po wybuchu I wojny \u015bwiatowej zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Komisji Werbunkowej w Mielcu, kt\u00f3ra uzna\u0142a go za zdolnego do s\u0142u\u017cby wojskowej i skierowa\u0142a do miejsca zbornego w D\u0119bicy. Otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do 13 kompanii 4 batalionu 2 pu\u0142ku piechoty. Uczestniczy\u0142 w kampanii karpackiej. W czasie dzia\u0142a\u0144 wojennych w kwietniu 1915 r. zosta\u0142 ranny. Po wyleczeniu powr\u00f3ci\u0142 na front i uczestniczy\u0142 w walkach na Wo\u0142yniu. W zimie 1915\/1916 r. zachorowa\u0142 na zapalenie p\u0142uc i zosta\u0142 zwolniony z dalszej s\u0142u\u017cby. W 1916 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela, a po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci zosta\u0142 mianowany kierownikiem szko\u0142y w Siedliskach. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PISKOR ZBIGNIEW KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 24 XI 1959 r. w Mielcu, syn Jana i Stanis\u0142awy z Lubli\u0144skich. Absolwent Technikum Mechanicznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1980 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Zarz\u0105dzania Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie (specjalno\u015b\u0107: przedsi\u0119biorstwo w warunkach globalizacji). Od 1972 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Aeroklubu Mieleckiego, pocz\u0105tkowo sekcji modelarskiej, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce spadochronowej, szybowcowej i samolotowej. Jako skoczek spadochronowy wykona\u0142 136 skok\u00f3w. Uprawnienia pilota szybowcowego zdoby\u0142 w 1977 r., a pilota samolotowego w 1978 r. Aktualnie posiada I klas\u0119 pilota sportowego. Uzyska\u0142 tak\u017ce uprawnienia instruktora samolotowego. W latach 1980-1986 pracowa\u0142 w Aeroklubie Mieleckim. Od 1986 r. do 1992 r., jako pilot Zak\u0142adu Us\u0142ug Agrolotniczych w Mielcu, bra\u0142 udzia\u0142 w akcjach agrolotniczych i przeciwpo\u017carowych w kraju i poza jego granicami, m.in. w Etiopii (misja ONZ), Iranie i Algierii. W latach 1993-1997 pracowa\u0142 jako pilot w ZUA Warszawa, a w latach 1997-2005 by\u0142 pilotem firmy Aerogryf Szczecin. Od 2006 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika szkolenia praktycznego w powietrzu (CFI) i instruktora lotniczego w O\u015brodku Kszta\u0142cenia Lotniczego Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela si\u0119 spo\u0142ecznie. Nale\u017cy do mieleckiego Oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Polskich Spadochroniarzy w Mielcu (od 2002), a w latach 2004-2008 by\u0142 jego skarbnikiem. Tak\u017ce od 2002 r. jest cz\u0142onkiem Stronnictwa Demokratycznego, a w 2010 r. zosta\u0142 wybrany na przewodnicz\u0105cego mieleckiej organizacji SD. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Skoczka Spadochronowego, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Pilota Szybowcowego i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Polskich Spadochroniarzy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PISKOZUB STANIS\u0141AWA (z domu KOSTECKA)<\/strong>, urodzona 16 I 1911 r. w Ustrzykach Dolnych, c\u00f3rka Jana i Olgi z Kasztelewicz\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142a Gimnazjum Si\u00f3str Urszulanek w Stanis\u0142awowie w 1929 r. W latach 1930-1936 studiowa\u0142a na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Praktyk\u0119 lekarsk\u0105 odby\u0142a w latach 1937-1939 w Klinice Pediatrycznej we Lwowie i uzyska\u0142a specjalizacj\u0119 z zakresu pediatrii. W 1939 r. na podstawie rozprawy doktorskiej otrzyma\u0142a stopie\u0144 doktora medycyny. Od 1 VI 1939 r. do wybuchu wojny pracowa\u0142a jako pediatra w Mielcu, a od 8 IX by\u0142a lekarzem w Szpitalu Wojskowym w Che\u0142mie. W 1940 r. powr\u00f3ci\u0142a do Mielca i do ko\u0144ca okupacji hitlerowskiej prowadzi\u0142a prywatn\u0105 praktyk\u0119 lekarska. Od 1945 r. zosta\u0142a zatrudniona w nowo powsta\u0142ym O\u015brodku Zdrowia w Mielcu jako pediatra i kierownik Poradni Dzieci\u0119cej. Zosta\u0142a odznaczona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. W 1981 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119, ale jeszcze do 1986 r. pracowa\u0142a (w wymiarze po\u0142owy etatu) jako lekarz pediatra. Zmar\u0142a 11 VII 2006 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PISKOZUB WAC\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 VIII 1912 r. w Ko\u0142omyi, syn Jana i Zofii z domu Kovats. Absolwent Gimnazjum w Ko\u0142omyi z matur\u0105 w 1930 r. W latach 1930-1936 studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W latach 1937-1938 pracowa\u0142 jako asystent w Klinice Akademii Medycznej we Lwowie i na podstawie rozprawy doktorskiej otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora medycyny (1939). 1 VI 1939 r. zosta\u0142 zatrudniony jako lekarz w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu-Cyrance. 8 IX zosta\u0142 ewakuowany z kadr\u0105 kierownicz\u0105 PZL (przez Zaleszczyki) do Rumunii. Tam zosta\u0142 internowany i do 1941 r. pracowa\u0142 jako lekarz w jednym z sanatori\u00f3w przeciwgru\u017aliczych. Po powrocie do okupowanego Mielca (1941) podj\u0105\u0142 si\u0119 niezwykle trudnej misji organizowania pomocy lekarskiej dla mieszka\u0144c\u00f3w miasta i okolic. Do 1946 r. pracowa\u0142 jako lekarz og\u00f3lny i rentgenolog. W 1947 r. zosta\u0142 mianowany ordynatorem Oddzia\u0142u Przeciwgru\u017aliczego przy ul. Sandomierskiej, a p\u00f3\u017aniej w Szpitalu Powiatowym przy ul. E. Biernackiego. W latach 1950-1956 uzyska\u0142 specjalizacje I i II stopnia z zakresu chor\u00f3b p\u0142uc i pulmunologii. Od 1968 r. do 1970 r. pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki zast\u0119pcy dyrektora Szpitala Powiatowego. W 1978 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale pracowa\u0142 nadal (w wymiarze po\u0142owy etatu) w Poradni Przeciwgru\u017aliczej a\u017c do \u015bmierci. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca (1983). Zmar\u0142 31 I 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PISZCZEK J\u00d3ZEF KAROL<\/strong>, urodzony 30 I 1912 r. w Cyrance ko\u0142o Mielca, syn J\u00f3zefy Flur z domu Piszczek. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. St. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1930 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1937 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera rolnictwa. Do wybuchu wojny pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Gminy w D\u0105browie Tarnowskiej. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., walczy\u0142 w okolicach Lwowa. Po zako\u0144czeniu walk uda\u0142o mu si\u0119 unikn\u0105\u0107 niewoli i powr\u00f3ci\u0107 do domu rodzinnego. Zagro\u017cony aresztowaniem przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do krewnych w folwarku Przybysz ko\u0142o Zg\u00f3rska (powiat mielecki) i pracowa\u0142 tam jako buchalter pod nazwiskiem Flur. Prawdopodobnie nale\u017ca\u0142 do Armii Krajowej. Po wojnie studiowa\u0142 na Uniwersytecie Marii Curie – Sk\u0142odowskiej w Lublinie i w 1951 r. na podstawie rozprawy: \u201eWp\u0142yw nawo\u017cenia i p\u0142odozmianu na zawarto\u015b\u0107 manganu w glebie\u201d uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora nauk rolniczych. Do 14 VIII 1954 r. pracowa\u0142 jako adiunkt na Wydziale Rolniczym UMCS. 15 VIII 1954 r. zosta\u0142 zaanga\u017cowany w nowo utworzonej (17 VII 1954 r.) Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Szczecinie. Powierzono mu organizacj\u0119 i prowadzenie Katedry Gleboznawstwa. W latach 1956-1959 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dziekana Wydzia\u0142u Rolniczego, a nast\u0119pnie wybrano go rektorem Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 przez dwie kadencje (1959-1964 i 1966-1969, z roczn\u0105 przerw\u0105 w 1965 r. na poratowanie zdrowia). W tym okresie otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora. Przedmiotami jego dzia\u0142alno\u015bci naukowej by\u0142y m.in.: geneza, systematyka i kartografia gleb, badania mikroelement\u00f3w w glebach, badania nad niedoborem magnezu w glebach Pomorza Zachodniego, erozja gleb i jej zapobieganie. Jego dorobek naukowy to ponad 60 prac opublikowanych lub przygotowanych do druku oraz wykszta\u0142cenie kilkudziesi\u0119ciu pracownik\u00f3w naukowych. Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje spo\u0142eczne, by\u0142 m.in.: przewodnicz\u0105cym szczeci\u0144skiego Oddzia\u0142u Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego, cz\u0142onkiem Mi\u0119dzynarodowego Towarzystwa Gleboznawczego, Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Szczeci\u0144skiego Towarzystwa Naukowego, Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa oraz Sekcji Studi\u00f3w Rolnych przy Ministrze O\u015bwiaty i Szkolnictwa Wy\u017cszego. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem X-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 Tysi\u0105clecia Pa\u0144stwa Polskiego i Pa\u0144stwow\u0105 Nagrod\u0105 Zespo\u0142ow\u0105 III stopnia. Zmar\u0142 23 III 1967 r. Spoczywa w Alei Zas\u0142u\u017conych na cmentarzu w Szczecinie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PISZCZEK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 17 X 1899 r. w S\u0105siadowicach ko\u0142o Felsztyna (aktualnie Ukraina), syn Tomasza i Marii. Uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie uprawnionego technika dentystycznego. Od lat 30. prowadzi\u0142 w Mielcu gabinet dentystyczny przy ul. J. Pi\u0142sudskiego. Po wojnie pracowa\u0142 m.in. w Przychodni Rejonowej nr 1 przy ul. L. Wary\u0144skiego (p\u00f3\u017aniej ul. Sandomierska) i protezowni przy ul. M. Curie-Sk\u0142odowskiej. Zmar\u0142 2 X 1964 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PITNER ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 9 I 1959 r. w Krakowie, syn Rudolfa i Janiny z Pi\u0105tkowskich. Zdoby\u0142 zaw\u00f3d \u015blusarza oraz uprawnienia motorniczego tramwaj\u00f3w i operatora w\u00f3zk\u00f3w wid\u0142owych. Pracowa\u0142 w Hucie im. Lenina w Krakowie (8 lat) i MPK Krak\u00f3w (2 lata), a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i by\u0142 pracownikiem WSK \u201ePZL-Mielec\u201d (5 lat), hipermarketu TESCO, C+N Polska i Wytw\u00f3rni Aparatury Wtryskowej \u201ePZL-Mielec. Od 2008 r. pracuje dorywczo. Honorowe oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 w 1978 r. w Nowej Hucie. Po zamieszkaniu w Mielcu zg\u0142osi\u0142 akces do Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi przy Oddziale PCK. Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Klubu. Do 2011 r. odda\u0142 58 900 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznaczeniem Honorowym PCK III stopnia oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 HDK i Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego HDK III, II i I stopnia.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIWANOWSKI ANDRZEJ JAN,<\/strong> urodzony 6 II 1956 r. w Mielcu, syn Micha\u0142a i Janiny z domu Indyk. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105, a nast\u0119pnie Technikum Mechaniczne w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119 w 1981 r. W latach szkolnych zajmowa\u0142 si\u0119 modelarstwem lotniczym. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1974 r w WSK Mielec jako frezer. W latach 1977-1979 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK (SOWI, W-30, W-33 \u2013 frezer). W grudniu 1984 r. przeszed\u0142 do pracy w Milicji Obywatelskiej w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 Podoficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 MO w Pile (1986) oraz specjalne szkolenie w Zak\u0142adzie Tresury Ps\u00f3w w Su\u0142kowicach (1988). Od 1990 r. pracowa\u0142 w Komendzie Rejonowej, a nast\u0119pnie Komendzie Powiatowej Policji w Mielcu. W 2000 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Posiada\u0142 stopie\u0144 aspiranta sztabowego. Od 18 VII 1975 r. by\u0142 Honorowym Dawc\u0105 Krwi \u2013 cz\u0142onkiem Klubu HDK im. prof. J. Aleksandrowicza przy WSK Mielec, p\u00f3\u017aniej cz\u0142onkiem i wiceprezesem Ko\u0142a Miejskiego oraz cz\u0142onkiem Ko\u0142a przy KP Policji w Mielcu. Do momentu zako\u0144czenia dzia\u0142alno\u015bci jako HDK (2 VI 2000 r.) odda\u0142 25 400 ml krwi. Za t\u0119 szlachetn\u0105 form\u0119 pomocy innym ludziom wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 PCK III stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIWEK KRZYSZTOF HIPOLIT<\/strong>, urodzony 13 VIII 1949 r. w Malcanowie, syn Stanis\u0142awa i Krystyny z domu Rafa\u0142. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Aninie, matur\u0119 zda\u0142 w 1966 r. Studia na Wydziale MEiL (specjalno\u015b\u0107: samoloty i \u015bmig\u0142owce) Politechniki Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1972 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Od 1 VIII 1972 r. do 31 VII 1997 r. pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d i Zak\u0142adzie Lotniczym \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowiskach: sta\u017cysty, starszego konstruktora, samodzielnego konstruktora, kierownika sekcji, kierownika Zespo\u0142u Zadaniowego Samolotu M20, g\u0142\u00f3wnego konstruktora samolot\u00f3w M20 i M26, zast\u0119pcy dyrektora O\u015brodka Bada\u0144 Rozwojowych d\/s technicznych, dyrektora OBR (1 III 1993 r. \u2013 31 VIII 1994 r.), kierownika S\u0142u\u017cby Badawczo \u2013 Rozwojowej i g\u0142\u00f3wnego konstruktora Zak\u0142adu Lotniczego oraz pe\u0142nomocnika dyrektora technicznego d\/s rozwoju w Zak\u0142adzie Lotniczym. Pe\u0142ni\u0105c te wa\u017cne funkcje, przyczyni\u0142 si\u0119 do skonstruowania i wdro\u017cenia do produkcji szeregu mieleckich samolot\u00f3w: \u201eDromadera\u201d, \u201eBryzy\u201d, \u201eSkytrucka\u201d i \u201eIrydy\u201d, a przede wszystkim \u201eMewy\u201d i \u201eIskierki\u201d, kt\u00f3rych by\u0142 g\u0142\u00f3wnym konstruktorem. Doprowadzi\u0142 do uzyskania dla \u201eMewy\u201d certyfikat\u00f3w: polskiego, niemieckiego, australijskiego, litewskiego i ameryka\u0144skiego, a dla \u201eIskierki\u201d \u2013 polskiego i ameryka\u0144skiego. By\u0142 inicjatorem m.in.: systemu certyfikacji i kwalifikacji samolot\u00f3w, nowych program\u00f3w (samoloty: B&C \u2013 dyspozycyjny, CESAR \u2013 satelita, VECTOR \u2013 bezpilotowiec, AS \u2013 aeroklubowy) \u00a0oraz jednym z inicjator\u00f3w pierwszego w kraju utylitarnego zastosowania programu NASTRAN. Nawi\u0105za\u0142 bezpo\u015brednie kontakty z renomowanymi firmami lotniczymi na ca\u0142ym \u015bwiecie. Uczestniczy\u0142 w pracach nad restrukturyzacj\u0105 przemys\u0142u lotniczego. W ramach doskonalenia zawodowego uko\u0144czy\u0142 kilkana\u015bcie kurs\u00f3w i szkole\u0144 w kraju i za granic\u0105. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem samorz\u0105du pracowniczego w WSK Mielec, pe\u0142ni\u0142 funkcje przewodnicz\u0105cego Zebrania Delegat\u00f3w i wiceprzewodnicz\u0105cego Rady Pracowniczej. Od 1 VIII 1997 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Instytutu Lotnictwa w Warszawie, gdzie zosta\u0142 g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 d\/s marketingu samolot\u00f3w. Od 1 III 1998 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika Zak\u0142adu Samolot\u00f3w Og\u00f3lnego Przeznaczenia w Instytucie Lotnictwa w Warszawie. Jest cz\u0142onkiem Krajowej Rady Lotnictwa. Jako kierownik Zak\u0142adu Samolot\u00f3w Og\u00f3lnego Przeznaczenia w warszawskim Instytucie Lotnictwa uczestniczy\u0142 m.in. w realizacji samolotu I-23 Manager, samolotu I-25 \u201eAs\u201d, aerostatu I-26, poduszkowca ratowniczo-patrolowego PRP-560 i \u015bmig\u0142owca IS-2. Opublikowa\u0142 kilkana\u015bcie artyku\u0142\u00f3w o tematyce lotniczej (w j\u0119zykach polskim i angielskim). Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako radny Rady Miasta J\u00f3zef\u00f3w i cz\u0142onek Rady Nadzorczej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej Mazowsze. Za wybitne zas\u0142ugi w rozwoju polskiego przemys\u0142u lotniczego otrzyma\u0142 m.in.: Srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi, Honorowe Wyr\u00f3\u017cnienie \u201eB\u0142\u0119kitne Skrzyd\u0142a\u201d, Br\u0105zowy Medal \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d i Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0119 SIMP oraz mieleckie wyr\u00f3\u017cnienie – Statuetk\u0119 Dedala w 2023 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PIWNIK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 10 II 1937 r. w Ka\u0142kowie ko\u0142o Starachowic, syn Franciszka i Stefanii z domu Cie\u015blik. W 1953 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako szlifierz. W 1964 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu (Wydzia\u0142 Zaoczny). W 1965 r. zosta\u0142 mistrzem, a w 1968 r. kierownikiem zmianowym. W latach 1970-1972 pracowa\u0142 w Radzie Zak\u0142adowej WSK, a w latach 1972-1990 pe\u0142ni\u0142 funkcje przewodnicz\u0105cego Klubu Techniki i Racjonalizacji WSK oraz sekretarza Komisji Wsp\u00f3\u0142zawodnictwa Pracy. W tym czasie znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 m.in. do zdobycia przez WSK Mielec sztandaru w 1978 r., przyznanego przez CRZZ za najlepsze wyniki we wsp\u00f3\u0142zawodnictwie pracy i racjonalizacji w przemy\u015ble lotniczym. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i w 1975 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. W latach 1990-1991 pracowa\u0142 jako technolog, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na rent\u0119. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do organizacji i rozwoju ruchu wynalazczego. By\u0142 autorem szeregu projekt\u00f3w racjonalizatorskich. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. by\u0142 \u0142awnikiem S\u0105du Powiatowego w Mielcu (1965-1968) i \u0142awnikiem S\u0105du Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie (1968-1970) oraz cz\u0142onkiem Komisji Rewizyjnej Wojew\u00f3dzkiego Klubu Techniki i Racjonalizacji. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Racjonalizatora Produkcji i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PIWOWARSTWO<\/strong>, jedno z najstarszych rzemios\u0142 uprawianych w Mielcu, prawdopodobnie od pocz\u0105tku istnienia miasta. Oko\u0142o 1575 r. funkcjonowa\u0142 browar prowadzony przez w\u00f3jta Miko\u0142aja Strzelca. W najstarszym rejestrze rzemie\u015blnik\u00f3w z 1583 r. oraz \u00f3wczesnej ksi\u0119dze w\u00f3jtowsko-\u0142awniczej wymieniono piwowar\u00f3w: Wojciecha, Stanis\u0142awa i El\u017cbiet\u0119 S\u0142odowniczk\u0119. Nieco p\u00f3\u017aniej znale\u017a\u0107 mo\u017cna: Wojciecha S\u0142odownika, Grzegorza Piwowara, Zofi\u0119 Kramark\u0119, Adama Set\u0119 i Stanis\u0142awa Czepka. Piwowar\u00f3w i s\u0142odownik\u00f3w ch\u0119tnie przyjmowano do cechu zbiorowego, bowiem na spotkaniach braci rzemie\u015blniczej nie mog\u0142o zabrakn\u0105\u0107 piwa. Okre\u015blone ilo\u015bci piwa nale\u017ca\u0142o wnie\u015b\u0107 przy zapisach do terminu i wyzwolinach oraz jako nale\u017cno\u015b\u0107 za kar\u0119. Mimo popularno\u015bci piwowarstwa i s\u0142odownictwa w Mielcu oraz dost\u0119pno\u015bci chmielu (mieleckim chmielem handlowano m.in. w Krakowie), \u017caden z browar\u00f3w nie zyska\u0142 wi\u0119kszej popularno\u015bci. Od XIX w. rzemios\u0142o to odgrywa\u0142o coraz mniejsz\u0105 rol\u0119 i przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 niemal ca\u0142kowicie zanik\u0142o. W pierwszym dwudziestoleciu w Mielcu i okolicy (m.in. w Z\u0142otnikach) podejmowane s\u0105 pr\u00f3by wytwarzania piwa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PLAC ARMII KRAJOWEJ<\/strong>, powsta\u0142 na pocz\u0105tku lat 50. XX w. w ramach budowy osiedla fabrycznego WSK. Usytuowano go w centrum osiedla i przy jego g\u0142\u00f3wnej ulicy (A. K\u0119dziora, p\u00f3\u017aniej 22 Lipca), na powierzchni ok. 77 m x 42 m. Intencj\u0105 projektant\u00f3w by\u0142o zbudowanie miejsca zgromadze\u0144 i imprez masowych. Funkcj\u0119 t\u0119 wzmocniono w 1953 r. wybudowaniem przy placu Zak\u0142adowego Domu Kultury WSK (dzi\u015b SCK). Przez ponad 50 lat na placu organizowano g\u0142\u00f3wne \u015bwieckie imprezy powiatowe i miejskie, m.in. manifestacje i mas\u00f3wki z okazji \u015bwi\u0105t i rocznic pa\u0144stwowych i lokalnych, Dni Mielca, Dni M\u0142odo\u015bci, koncerty i inne imprezy masowe. Pocz\u0105tkowo plac otrzyma\u0142 nazw\u0119 Centralny, nast\u0119pnie Boles\u0142awa Bieruta, a p\u00f3\u017aniej zn\u00f3w Centralny. 24 X 1990 r. Rada Miejska zmieni\u0142a nazw\u0119 na plac Armii Krajowej. W latach 2001-2002, w ramach remontu sieci wodno-kanalizacyjnych i estetyzacji miasta, przebudowano plac, umieszczaj\u0105c w jego centrum fontann\u0119. Ponowny remont przeprowadzono w 2017 r. Pomimo wielu zmian nadal pe\u0142ni funkcj\u0119 mieleckiej agory.<\/p>\r\n

PLACEK EUGENIUSZ<\/b>, urodzony 26 II 1957 r. w D\u0119bicy, syn Czes\u0142awa i Janiny z domu Macio\u0142ek. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim z matur\u0105 w 1976 r. oraz Pomaturalnego Studium Zawodowego w Rzeszowie (specjalno\u015b\u0107: budownictwo og\u00f3lne) z tytu\u0142em technik budownictwa og\u00f3lnego w 1978 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1978 r. jako operator w Kopalni W\u0119gla Kamiennego \u201eStaszic\u201d w Katowicach. W 1984 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego w Mielcu i jako majster, a nast\u0119pnie kierownik budowy pracowa\u0142 do 2010 r. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony r\u00f3wne\u017c jako kierownik budowy w PUHP Dom-Eko Sp. z o.o. w Mielcu. Prowadzi\u0142 budowy, m.in.: Szpitala w Tarnowie, Szpitala w Mielcu, Przej\u015bcia Drogowego w Dorohusku, Zak\u0142ad\u00f3w G\u00f3rniczo-Hutniczych \u201eBoles\u0142aw\u201d w Olkuszu, Galerii Handlowej w Sandomierzu, blok\u00f3w i budynk\u00f3w o\u015bwiatowych na osiedlu Smoczka w Mielcu, Zak\u0142ad\u00f3w \u201eFromag\u201d w Kolbuszowej, budownictwa jednorodzinnego i obiekt\u00f3w Rado Sp. z o.o. w \u0141awnicy. Zmar\u0142 17 IX 2023 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Gaw\u0142uszowicach. \u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PLAN ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO<\/strong>, plan wykorzystania okre\u015blonego terenu na cele: osadnictwa, produkcji, us\u0142ug, komunikacji i uzbrojenia w media. Plan og\u00f3lny jest powszechnie obowi\u0105zuj\u0105cym przepisem gminnym, narz\u0119dziem polityki przestrzennej, dyscyplinuje dzia\u0142ania wszystkich podmiot\u00f3w na danym terenie. Plan miejscowy jest prawn\u0105 podstaw\u0105 dzia\u0142ania organ\u00f3w samorz\u0105dowych i pa\u0144stwowych w dziedzinie gospodarki przestrzennej na terenie miast w sprawach: gospodarowania gruntami, lokalizacji inwestycji, zmian sposobu u\u017cytkowania teren\u00f3w, dolesie\u0144 i zalesie\u0144.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Pierwszym znanym w Mielcu dokumentem tego rodzaju by\u0142 projekt budowy osiedla fabrycznego PZL WP-2, opracowany przez Biuro Projektowe Wojskowego Funduszu Kwaterunkowego w Warszawie i zatwierdzony w 1937 r. Plan ten realizowano do wybuchu II wojny \u015bwiatowej.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Dostosowuj\u0105c miasto do nowych warunk\u00f3w funkcjonowania, Zarz\u0105d Miejski miasta Mielca sporz\u0105dzi\u0142 w 1938 r. \u201ePlan inwestycyjny\u201d, a w jego ramach uj\u0105\u0142 m.in. zadanie: \u201e…5) sporz\u0105dzenie podstawowych pomiar\u00f3w i planu zabudowania m. Mielca\u201d. Realizacj\u0119 planu zabudowania m. Mielca przerwa\u0142a II wojna \u015bwiatowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*W 1951 r. w pracowniach \u201eMiastoprojektu\u201d w Warszawie opracowano \u201eOg\u00f3lny plan zagospodarowania miasta\u201d, co stanowi\u0142o podstaw\u0119 do planowej rozbudowy Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*22 X 1964 r. zatwierdzono II edycj\u0119 \u201eMiejscowego planu og\u00f3lnego zagospodarowania przestrzennego miasta Mielca\u201d, opracowanego przez Wojew\u00f3dzk\u0105 Pracowni\u0119 Urbanistyczna w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*29 X 1979 r. zatwierdzono III edycj\u0119 \u201eMiejscowego planu og\u00f3lnego zagospodarowania przestrzennego miasta Mielca\u201d, opracowanego przez Wojew\u00f3dzkie Biuro Planowania Przestrzennego w Rzeszowie Zesp\u00f3\u0142 w Mielcu. W 2003 r. straci\u0142 wa\u017cno\u015b\u0107 z mocy ustawy. Od 2003 r. obowi\u0105zuj\u0105 fragmentaryczne plany zagospodarowania przestrzennego. Wed\u0142ug stanu na 15 XI 2008 r. jest ich 15.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Ponadto 28 IX 2000 r. Rada Miejska przyj\u0119\u0142a \u201eStudium uwarunkowa\u0144 i kierunk\u00f3w zagospodarowania przestrzennego m. Mielca\u201d, opracowane przez WBPP w Rzeszowie Zesp\u00f3\u0142 Projektowy w Mielcu (przekszta\u0142cony w czasie opracowania na Podkarpackie BPP w Rzeszowie Oddzia\u0142 Zamiejscowy w Tarnobrzegu).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PLANY I MAPY MIASTA<\/strong><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan zabudowy Mielca w XVII w., opracowa\u0142 Miros\u0142aw Maci\u0105ga, w: Mielec. Dzieje miasta i regionu, t. 1, Mielec 1984.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan zabudowy miasta w XVIII w., oprac. M. Maci\u0105ga, w: Mielec. Dzieje miasta i regionu, t. 1, Mielec 1984.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Mapa katastralna miasta Mielca Stadt Mielec in Galizien, sporz\u0105dzona w 1850 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan zabudowy miasta w 1939 r., oprac. M. Maci\u0105ga, w: Mielec. Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu, t. 2, Mielec 1988.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Miasto Mielec w 1984 r. \u2013 zagospodarowanie teren\u00f3w miejskich, oprac. Stefan Majewski, Mielec 1987.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Miasto Mielec, zmiany granic administracyjnych, oprac. Stefan Majewski, Mielec 1987, w: Mielec. Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu, t. 2, Mielec 1988.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielca, Okr\u0119gowe Przedsi\u0119biorstwo Geodezyjno-Kartograficzne w Rzeszowie, \u00a0tekst: J\u00f3zef Witek , Rzesz\u00f3w 1987.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Mielec i okolice, z serii \u201eMapa topograficzna Polski\u201d, wydanie turystyczne, skala 1 : 100 000, Zarz\u0105d Topograficzny Sztabu Generalnego WP i Pa\u0144stwowe Przedsi\u0119biorstwo Geodezyjno \u2013 Kartograficzne, Warszawa 1993, w skali 1 : 100 000.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielca z podzia\u0142em na osiedla, Wydawnictwo Journal w Bydgoszczy, oprac. J. Witek, Bydgoszcz 1995.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plany miasta wydane przez firmy wydawnicze w Mielcu (AWR \u201eKorso\u201d \u2013 kilkakrotnie, \u201eWizjer Regionalny\u201d).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielca, Wydawnictwo \u201ePod Anio\u0142em\u201d Krak\u00f3w, tekst: J\u00f3zef Witek, Krak\u00f3w 1997.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielca, \u201eYonatan\u201d Krak\u00f3w, tekst: Biuro Promocji i Informacji UM Mielec, Krak\u00f3w 1998.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielca, Wydawnictwo \u201ePod Anio\u0142em\u201d, tekst: BPI UM Mielec, Krak\u00f3w 1999.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielca, Wydawnictwo \u201ePod Anio\u0142em\u201d, tekst: BPI UM Mielec, Krak\u00f3w 2001.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielec Specjalna Strefa Ekonomiczna, Krak\u00f3w 2001.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielca, TNP Szczawnica, tekst: BPI UM Mielec 2005.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielca, Wydawnictwo \u201eGeoplan\u201d Bielsko-Bia\u0142a, tekst: BPI UM Mielec, 2006.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielca w zestawie plan\u00f3w \u201eSandomierz + 3\u201d, \u201eDemart\u201d S.A. Warszawa 2007.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielec, III edycja, Wydawnictwo \u201eGeoplan\u201d Bielsko-Bia\u0142a, tekst: BPI UM Mielec, 2010.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielec, IV edycja, Wydawnictwo \u201eGeoplan\u201d Bielsko-Bia\u0142a, tekst: BPI UM Mielec, 2012.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielec, V edycja, Wydawnictwo \u201eGeoplan\u201d Bielsko-Bia\u0142a, tekst: Edward Michocki i J\u00f3zef Witek, konsultacja: BPI UM Mielec, 2014.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielec, VI edycja, Wydawnictwo „Geoplan” Bielsko-Bia\u0142a, tekst: BPiOI UM Mielec, konsultant: Edward Michocki, 2017<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Plan miasta Mielec, VII edycja, Wydawnictwo „Geoplan” Bielsko-Bia\u0142a, tekst: BPiOI UM Mielec, konsultant: Edward Michocki, Edward Tabor, ?<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PLASSMANN OTTO<\/strong>, z zawodu prawnik, niemiecki urz\u0119dnik w okresie okupacji hitlerowskiej w Mielcu (1939\u20131944). Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zarz\u0105dzaj\u0105cego maj\u0105tkiem pa\u0144stwowym i gminnym, przej\u0119tym od miejscowych w\u0142adz we wrze\u015bniu 1939 r. Siedziba jego urz\u0119du znajdowa\u0142a si\u0119 w budynku szko\u0142y m\u0119skiej (\u201epod zegarem\u201d) przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Na tle innych okupant\u00f3w by\u0142 postaci\u0105 raczej pozytywn\u0105 i nie szkodzi\u0142 mieszka\u0144com. Jako jeden z ostatnich opu\u015bci\u0142 Mielec w dniu 5 VIII 1944 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PLASTIC FACTORY \u201eCOBI\u201d S.A.<\/strong>, firma utworzona przez firm\u0119 \u201eCobert\u201d Sp. z o.o. z siedzib\u0105 w Warszawie, b\u0119d\u0105c\u0105 drugim w Polsce producentem zabawek z tworzyw sztucznych. Zezwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci na terenie SSE EURO-PARK Mielec otrzyma\u0142a 23 X 1996 r. Jej siedzibami sta\u0142y si\u0119 nowo wybudowany budynek we wschodniej cz\u0119\u015bci SSE i budynek BKL. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 produkcyjn\u0105 rozpocz\u0119to 1 IX 1997 r. G\u0142\u00f3wne produkty to klocki z tworzyw sztucznych COBI i zestawy dydaktyczne dla dzieci. Firma powsta\u0142a w 1987 r., a jej za\u0142o\u017cycielem by\u0142 Robert Podle\u015b. Od 1998 r. zabawki COBI s\u0105 eksportowane, m.in. do Czech, Francji, Niemiec, Rosji i S\u0142owacji. Rosn\u0105cy popyt sprawi\u0142, \u017ce mielecka fabryka COBI zosta\u0142a rozbudowana, a ponadto powsta\u0142y filie w Czechach i na S\u0142owacji. W 2006 r., po po\u0142\u0105czeniu si\u0119 z firm\u0105 ameryka\u0144sk\u0105 Best-Lock, zabawki eksportowane s\u0105 tak\u017ce na rynki ameryka\u0144ski i azjatycki. Og\u00f3\u0142em mi\u0119dzynarodowa sie\u0107 sprzeda\u017cy obejmuje oko\u0142o 60 kraj\u00f3w. COBI regularnie uczestniczy w najbardziej presti\u017cowych \u015bwiatowych targach zabawek \u2013 Hong Kong Toys&Games Fair i Spielwarenmesse Nur nberg Toy Fair.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PLATA ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 15 VI 1984 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i El\u017cbiety z Koci\u0119ckich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 2003 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Aktorskim (kierunek \u2013 aktorstwo dramatyczne) Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szko\u0142y Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie i w 2010 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W latach 2005-2006 by\u0142 aktorem etatowym w Ba\u0142tyckim Teatrze Dramatycznym w Koszalinie i w plebiscycie tamtejszej publiczno\u015bci otrzyma\u0142 tytu\u0142 \u201eNajpopularniejszego aktora BTD w Koszalinie w 2006 r.\u201d Od 2010 r. jest aktorem Teatru im. Stefana \u017beromskiego w Kielcach, a ponadto pracuje w Teatrze im. Jerzego Szaniawskiego w Wa\u0142brzychu, Teatrze Nowym w Krakowie oraz w teatrze \u201ePolonia\u201d w Warszawie. Zagra\u0142 w sztukach teatralnych: Kl\u0105twa S. Wyspia\u0144skiego w re\u017c. A. Polony, Sen Podszewki wg W. Szekspira w re\u017c. R. Czechowskiego, Happy End B. Brechta i K. Weila w re\u017c. J. Batyckiego, O mi\u0142o\u015bci i innych demonach G. G. Marqueza w re\u017c. G. Castellanosa, Ma\u0142y Eyolf \u00a0H. Ibsena w re\u017c. M. Spiss (rola tytu\u0142owa), Nadobnisie i koczkodany S. I. Witkiewicza w re\u017c. A. Nawojczyka i Giganci z g\u00f3r L. Pirandello w re\u017c. J. Stuhra, Keret w re\u017c. Sz. Kaczmarka i Pan Jowialski A. Fredry w re\u017c. A. Polony, W imi\u0119 ojca i syna Sz. Bogacza w re\u017c. P. Ziniewicza, Hamlet W. Szekspira w re\u017c. R. Rychcika, J\u0105dro ciemno\u015bci J. Conrada w re\u017c. Sz. Kaczmarka i Niebezpieczne zwi\u0105zki Ch. de Laclosa w re\u017c. R. Rychcika oraz w filmach: \u017bo\u0142nierze wykl\u0119ci (2008) i Majka (2009-2010), 2 kolacje, zabawa i sen (2011) i Wykl\u0119ty (2017).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PLATER EMILII ULICA<\/strong>, niewielka (135 m) ulica miejska na osiedlu T. Ko\u015bciuszki, boczna ulicy T. Lenartowicza. Powsta\u0142a w latach 50. Od 2000 r. posiada nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i po obu stronach chodniki z czerwonej kostki. Jej adres maj\u0105 posesje z domami jednorodzinnymi i ogr\u00f3dkami przydomowymi.Patronka ulicy: PLATER EMILIA (1806-1831) to jedna z najbardziej podziwianych kobiet w historii naszego kraju. Pochodzi\u0142a z hrabiowskiej rodziny, kt\u00f3rej przodkowie byli komturami krzy\u017cackimi. W \u015brodowisku wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 uwielbianiem polskiej kultury. Uczestniczy\u0142a w powstaniu listopadowym 1830-1831 w stopniu porucznika, a nast\u0119pnie kapitana w oddziale gen. D. A. Ch\u0142apowskiego. Mimo s\u0142abego zdrowia bra\u0142a udzia\u0142 w wielu bitwach i potyczkach, a szczeg\u00f3lnym m\u0119stwem i odwag\u0105 wykaza\u0142a si\u0119 w bitwie pod Szawlami. Rozchorowa\u0142a si\u0119 w drodze do obl\u0119\u017conej Warszawy. Zmar\u0142a wkr\u00f3tce po otrzymaniu wie\u015bci, \u017ce Warszawa zosta\u0142a zdobyta, a powstanie upad\u0142o.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PLATFORMA OBYWATELSKA RP (PO)<\/strong>, partia polityczna za\u0142o\u017cona na pocz\u0105tku 2001 r. przez grup\u0119 dzia\u0142aczy o pogl\u0105dach liberalnych, nale\u017c\u0105cych wcze\u015bniej do AWS i Unii Wolno\u015bci: Andrzeja Olechowskiego, Macieja P\u0142a\u017cy\u0144skiego i Donalda Tuska. W programie dzia\u0142alno\u015bci odwo\u0142ano si\u0119 do idea\u0142\u00f3w republika\u0144skich, poszanowania prawa i tradycyjnych warto\u015bci obyczajowych, wspierania rodziny oraz prowadzenia gospodarki wolnorynkowej z ograniczon\u0105 regulacyjn\u0105 rol\u0105 pa\u0144stwa. W Mielcu misj\u0119 utworzenia grupy inicjatywnej powierzono Januszowi Chodorowskiemu \u2013 prezydentowi miasta. Uczyni\u0142 to na specjalnym spotkaniu w Mielcu marsza\u0142ek Sejmu RP Maciej P\u0142a\u017cy\u0144ski. Platforma po raz pierwszy jako ruch obywatelski, przygotowuj\u0105c si\u0119 do wybor\u00f3w parlamentarnych, przeprowadzi\u0142a prawybory dla ustalenia miejsc na listach. W wyborach w 2001 r. kandydatka z listy PO mielczanka Krystyna Skowro\u0144ska otrzyma\u0142a 3 894 g\u0142osy i uzyska\u0142a mandat pos\u0142a na Sejm RP IV kadencji. Po utworzeniu PO RP \u2013 tak\u017ce w powiecie mieleckim rozpocz\u0119to budowanie jej struktur. Pierwszym przewodnicz\u0105cym PO RP w powiecie mieleckim zosta\u0142 Adam Chrab\u0105szcz (13 V 2002 r.), a kolejnymi byli Andrzej Drozdowski (od 15 IV 2003 r.) i Marcin Cie\u015bla (od 3 IV 2006 r.). Podejmowane inicjatywy i dzia\u0142alno\u015b\u0107 cz\u0142onk\u00f3w PO wynika\u0142y z dzia\u0142a\u0144 og\u00f3lnokrajowych partii, m.in. obchod\u00f3w \u201e\u015awi\u0119ta Flagi\u201d (2.05.) i wywieszania flag pa\u0144stwowych przez obywateli, zbieranie podpis\u00f3w w akcji obywatelskiej 4 x TAK (likwidacja immunitetu parlamentarnego, likwidacja Senatu, zmniejszenie o po\u0142ow\u0119 liczby pos\u0142\u00f3w oraz wprowadzenie jednomandatowych okr\u0119g\u00f3w wyborczych w wyborach do Sejmu). W wyborach do Sejmu RP V kadencji w 2005 r. pos\u0142em ponownie zosta\u0142a wybrana Krystyna Skowro\u0144ska (16 479 g\u0142os\u00f3w). W 2002 r. cz\u0142onkowie PO startowali w wyborach samorz\u0105dowych, z listy Komitetu Wyborczego \u201eNasz Mielec \u2013 Nasz Powiat\u201d, kt\u00f3ry uzyska\u0142 4 mandaty do Rady Powiatu Mieleckiego i 4 do Rady Miejskiej w Mielcu. W wyborach do Rady Miejskiej w Mielcu w 2006 r. PO wystawi\u0142a w\u0142asn\u0105 list\u0119 i zdoby\u0142a 2 mandaty. Do Rady Powiatu Mieleckiego cz\u0142onkowie PO startowali z list Komitet\u00f3w Wyborczych \u201eNasz Mielec \u2013 Nasz Powiat\u201d i Porozumienie Samorz\u0105dowo-Gospodarcze, uzyskuj\u0105c 3 mandaty. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 r. mielczanin Alan Rosenbaiger (cz\u0142onek PO) otrzyma\u0142 1 626 g\u0142os\u00f3w i nie zosta\u0142 wybrany. Od 2002 r. cz\u0142onkowie PO z powiatu mieleckiego pe\u0142ni\u0105 r\u00f3\u017cne funkcje w regionalnych i krajowych organach statutowych PO RP. Pos\u0142anka Krystyna Skowro\u0144ska zosta\u0142a wybrana cz\u0142onkiem Rady Krajowej i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Regionu Podkarpackiego, Marcin Cie\u015bla \u2013 cz\u0142onkiem Rady Regionu Podkarpackiego, Tadeusz Paterak \u2013 cz\u0142onkiem Krajowej Komisji Rewizyjnej i cz\u0142onkiem Rady Regionu Podkarpackiego, a Witold Kwiatkowski \u2013 cz\u0142onkiem Regionalnego S\u0105du Kole\u017ce\u0144skiego. W przedterminowych wyborach parlamentarnych Krystyna Skowro\u0144ska po raz trzeci otrzyma\u0142a mandat poselski na lata 2007-2011. Na zebraniu wyborczym 15 III 2010 r. funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Ko\u0142a Powiatowego w Mielcu powierzono pose\u0142 Krystynie Skowro\u0144skiej. W wyborach samorz\u0105dowych w 2010 r. z listy PO wybrano 4 osoby do Rady Miejskiej i 5 os\u00f3b do Rady Powiatu Mieleckiego. W obu radach PO wesz\u0142a do koalicji rz\u0105dz\u0105cej. Dorota Kotula zosta\u0142a wybrana na wiceprzewodnicz\u0105c\u0105 Rady Miejskiej, a Henryk Niedba\u0142a na przewodnicz\u0105cego Rady Powiatu. Do Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego wybrano Zdzis\u0142awa Nowakowskiego. W wyborach parlamentarnych w 2011 r. mandat poselski uzyska\u0142a Krystyna Skowro\u0144ska (po raz czwarty).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PLATON LIDIA JOANNA (z domu JARMOLUK, p\u00f3\u017aniej KOSTRZE\u0143SKA, aktualnie WALLICH)<\/strong>, urodzona 21 VIII 1943 r. we Lwowie, c\u00f3rka Kamila i Marii z domu Wallich. Po wojnie mieszka\u0142a w Bytomiu, a od 1952 r. w Mielcu. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej II LO), matur\u0119 zda\u0142a w 1961 r. W latach szkolnych trenowa\u0142a lekkoatletyk\u0119 w \u201eStali\u201d Mielec i osi\u0105ga\u0142a dobre wyniki w sprintach (60 m, 100 m). Studiowa\u0142a na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1966 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra historii. Od 1966 r. pracowa\u0142a jako nauczycielka historii i wiedzy o spo\u0142ecze\u0144stwie w Szkole Podstawowej w Biskupcu Reszelskim (1 rok) i Technikum Przemys\u0142u Spo\u017cywczego w Ciechanowie (2 lata) oraz jako specjalista ds. szkolenia w WPBWJ \u201eHydrobudowa 1\u201d w Nowym Dworze Mazowieckim. W latach 1972-1975 uczy\u0142a historii i wiedzy o spo\u0142ecze\u0144stwie w szko\u0142ach podstawowych w Izbiskach i Wadowicach G\u00f3rnych. Od roku szkolnego 1975\/1976 pracowa\u0142a w Zasadniczej Szkole Budowlanej w Chorzelowie (i od 1982 r. w Mielcu) jako nauczyciel, w 1983 r. zosta\u0142a wicedyrektorem tej szko\u0142y, a w latach 1990-1997 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora ZSB. W tym czasie uko\u0144czy\u0142a m.in. studia podyplomowe z dziedziny bibliotekoznawstwa i informacji naukowej na UJ w Krakowie (1983) oraz studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania i kierowania o\u015bwiat\u0105. Kieruj\u0105c ZSB wnios\u0142a znaczny wk\u0142ad w rozw\u00f3j pracy dydaktyczno-wychowawczej tej szko\u0142y. Napisa\u0142a i opublikowa\u0142a: \u201eBiblioteka Robotniczego Centrum Kultury w Mielcu\u201d, Mielec 1983 oraz \u201eSzkic biograficzny dh. Toli ps. \u017baba\u201d, Mielec 1999, a ponadto opracowa\u0142a do u\u017cytku wewn\u0119trznego: \u201eSkuteczno\u015b\u0107 funkcjonowania zespo\u0142u wychowawczego w przyzak\u0142adowych szko\u0142ach budowlanych wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d i \u201eKurs przybocznych dru\u017cynowych\u201d. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 2000 r. Jej spo\u0142eczn\u0105 pasj\u0105 jest dzia\u0142alno\u015b\u0107 harcerska. Nale\u017cy do ZHP od 1957 r. W 1958 r. przesz\u0142a do 10. Artystycznej Dru\u017cyny Harcerskiej, kt\u00f3ra da\u0142a pocz\u0105tek grupie tanecznej ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d. Od 1972 r. by\u0142a dru\u017cynow\u0105 gromady zuchowej i dru\u017cynow\u0105 34. DH przy Szkole Podstawowej nr 5 w Mielcu. Przez wiele lat by\u0142a cz\u0142onkiem Komendy Hufca ZHP w Mielcu, a w latach 1975-1979 i 1981-1985 pe\u0142ni\u0142a spo\u0142ecznie funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta Hufca. Zorganizowa\u0142a i prowadzi\u0142a w latach 1983-1989 102. Dru\u017cyn\u0119 starszoharcersk\u0105 przy ZSB w Mielcu. By\u0142a inspiratorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu uroczysto\u015bci i imprez oraz zimowisk i letnich oboz\u00f3w harcerskich. Jest cz\u0142onkiem Komisji Stopni Instruktorskich przy KH ZHP w Mielcu. Posiada stopie\u0144 harcmistrza. Od przej\u015bcia na emerytur\u0119 jest cz\u0142onkiem Klubu Seniora \u201ePogodna Jesie\u0144\u201d i anga\u017cuje si\u0119 w jego dzia\u0142alno\u015b\u0107. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conych dla Budownictwa, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i Z\u0142otym Krzy\u017cem za Zas\u0142ugi dla ZHP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"PLEBAN HENRYK<\/strong>, urodzony 2 X 1948 r. w Niwiskach, powiat kolbuszowski, syn Jana i Anny z domu Marzec. Pracowa\u0142 w Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Rob\u00f3t Budowlanych (1969-1971), czechos\u0142owackiej firmie \u201eTexlen 20 Jawor\u201d Teplice (1971-1980), Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym w Mielcu (1980) i Przedsi\u0119biorstwie Transportowym Handlu Wewn\u0119trznego w Mielcu (1980-1990). Od 1990 r. pozostawa\u0142 bez pracy lub podejmowa\u0142 prace kr\u00f3tkoterminowe. Honorowe oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 w 1975 r. Do Klubu HDK i PCK w Mielcu wst\u0105pi\u0142 w 1997 r. Odda\u0142 46 500 ml krwi. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Odznakami Zas\u0142u\u017conego Honorowego Dawcy Krwi III, II i I stopnia. Zmar\u0142 19 X 2020 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201ePLISZKA\u201d (PZL M-3)<\/strong>, szybowiec przej\u015bciowy wykonany w 4 egzemplarzach w WSK Mielec w latach 1957-1961. Opracowanie powsta\u0142o w PZL Mielec. Konstruktorem prowadz\u0105cym by\u0142 in\u017c. Zdzis\u0142aw \u017bok. Szybowiec posiada\u0142 mas\u0119 startow\u0105 290 kg. Pierwszy lot wykona\u0142 pilot S\u0142awomir Makaruk 20 III 1958 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

PLUTA MAREK ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 23 XI 1955 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Genowefy z domu Kozio\u0142. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1981 r. W latach 1976-2006 pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d \u2013 Zak\u0142ad Utrzymania Ruchu, a nast\u0119pnie w firmie PRODREM jako starszy tokarz. Od 2006 r. pracuje w angielskiej firmie Osborne Engineering Cramlington. Honorowe oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 w 1975 r. Do mieleckiego PCK i Klubu HDK wst\u0105pi\u0142 w 1981 r. Odda\u0142 36 650 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK oraz Odznakami Zas\u0142u\u017conego Honorowego Dawcy Krwi III, II i I stopnia. By\u0142 te\u017c skoczkiem spadochronowym \u2013 cz\u0142onkiem Aeroklubu Mieleckiego. Wykona\u0142 85 skok\u00f3w. Otrzyma\u0142 odznak\u0119 skoczka spadochronowego III stopnia FAI.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"P\u0141ANETA JERZY<\/strong>, urodzony 23 XI 1952 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Heleny z Perzy\u0144skich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec i zosta\u0142 oddelegowany do sekcji pi\u0142ki no\u017cnej FKS \u201eStal\u201d Mielec jako trener grup m\u0142odzie\u017cowych, skupionych w klasach sportowych w Szkole Podstawowej nr 6 (sportowej) w Mielcu. W 1981 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie z tytu\u0142ami magistra sportu i trenera pi\u0142ki no\u017cnej II klasy. Poza prac\u0105 w \u201eStali\u201d wielokrotnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 trenera grup m\u0142odzie\u017cowych reprezentuj\u0105cych woj. rzeszowskie. Od 1 IX 1990 r. pracuje jako nauczyciel wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu. W ramach wsp\u00f3\u0142pracy mi\u0119dzynarodowej Mielca, od po\u0142owy lat. 90. jest wsp\u00f3\u0142organizatorem wyjazd\u00f3w m\u0142odych pi\u0142karzy na turnieje pi\u0142karskie do Francji. W ci\u0105gu d\u0142ugoletniej pracy trenerskiej wyszkoli\u0142 liczn\u0105 grup\u0119 licz\u0105cych si\u0119 w kraju pi\u0142karzy, m.in. reprezentant\u00f3w Polski: Krzysztofa Bo\u0107ka, Andrzeja Jaskota, Tomasza Tu\u0142acza i Bogus\u0142awa Wypar\u0142\u0119. W 1997 r. by\u0142 jednym z cz\u0142onk\u00f3w grupy inicjatywnej, reaktywuj\u0105cej dru\u017cyn\u0119 pi\u0142karsk\u0105 \u201eStali\u201d Mielec i zosta\u0142 pierwszym trenerem odradzaj\u0105cej si\u0119 I dru\u017cyny (V liga). Poza prac\u0105 w Mielcu trenowa\u0142 dru\u017cyny pi\u0142karskie w wielu podmieleckich miejscowo\u015bciach, m.in.: LZS Partynia, LZS Radomy\u015bl Wielki, \u201eWis\u0142a\u201d Szczucin, LKS Czermin, LKS Niwiska, Wadowice G\u00f3rne, \u201eJutrzenka\u201d \u0141awnica, \u201eIkarus\u201d Tusz\u00f3w Narodowy, \u201eChemik\u201d Pustk\u00f3w i \u201eSmoczanka\u201d Mielec. Od 1999 r. jest cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Przyjaci\u00f3\u0142 Francji, dzia\u0142aj\u0105cego przy Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa, a nast\u0119pnie zosta\u0142 prezesem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"P\u0141ANETA TADEUSZ<\/strong>, urodzony 27 III 1942 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Heleny z Perzy\u0144skich. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1961 r. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w grupie trampkarzy Stali Mielec. Powo\u0142ywano go do kadry narodowej w kategorii junior\u00f3w. Od 1958 r. wyst\u0119powa\u0142 w pierwszym zespole Stali i przyczyni\u0142 si\u0119 do pierwszego w historii klubu (i wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego) awansu do I ligi. W I lidze zagra\u0142 w 12 spotkaniach i strzeli\u0142 3 bramki. W latach 1964-1968 studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Wychowania Fizycznego we Wroc\u0142awiu i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego oraz dyplom trenera pi\u0142ki no\u017cnej II klasy. W czasie studi\u00f3w gra\u0142 w dru\u017cynach \u015al\u0105ska Wroc\u0142aw (1964-1965) i Moto Jelcz O\u0142awa (1965-1968). We wrze\u015bniu 1968 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. W barwach Stali wyst\u0119powa\u0142 do 1971 r. i zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 zawodnicz\u0105. Od 1968 r. trenowa\u0142 grupy m\u0142odzie\u017cowe i drugi zesp\u00f3\u0142 Stali Mielec. W latach 1975-1977 by\u0142 szkoleniowcem Stali Nowa D\u0119ba, a w latach 1978-1986 trenowa\u0142 zespo\u0142y Stali Stalowa Wola. W 1986 r. powr\u00f3ci\u0142 do szkolenia m\u0142odzie\u017cy w mieleckiej Stali. Zmar\u0142 2 IX 1987 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

P\u0141ATEK ADAM<\/strong>, urodzony15 XII 1893 r. w Rz\u0119dzianowicach, powiat mielecki, syn Jana i J\u00f3zefy z domu \u017byga. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1913 r. Aktywnie uczestniczy\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci tajnych organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych. Studia medyczne na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie przerwa\u0142a I wojna \u015bwiatowa. Wcielono go do 9 pu\u0142ku piechoty armii austriackiej i skierowano na kurs medyczny. W czasie wojny by\u0142 podoficerem sanitarnym, a nast\u0119pnie lekarzem w 10 pu\u0142ku piechoty armii austriackiej. Pragn\u0105\u0142 s\u0142u\u017cy\u0107 w polskich Legionach, ale jego pro\u015bby o przeniesienie, kierowane do austriackich prze\u0142o\u017conych, by\u0142y odrzucane. Pod koniec wojny uciek\u0142 z wojska i bra\u0142 udzia\u0142 w rozbrajaniu \u017co\u0142nierzy austriackich w Krakowie. Otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika w polskich formacjach wojskowych (6 XI 1918 r.) i zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu Okr\u0119gowym w Krakowie. Jako oficer sanitarny bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-ukrai\u0144skiej (1918-1919) i polsko-bolszewickiej w 1920 r., a nast\u0119pnie s\u0142u\u017cy\u0142 w jednostkach wojskowych w Sanoku i Grudzi\u0105dzu. Po uko\u0144czeniu wy\u017cszych uzupe\u0142niaj\u0105cych studi\u00f3w medycznych na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim (1921-1923) otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 kapitana i zosta\u0142 ordynatorem Wojskowego Szpitala Okr\u0119gowego nr IV. W 1931 r. awansowano go do stopnia majora. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 1918-1921, Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"P\u0141ATEK JAN<\/strong>, urodzony 8 XII 1943 r. w D\u0105br\u00f3wce Osuchowskiej, powiat mielecki, syn Romana i Antoniny z domu Magdziarz. W 1961 r. uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105 w Mielcu, a w p\u00f3\u017aniejszych latach kursy mistrzowskie w rzemios\u0142ach \u015blusarz i frezer. \u00a0Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1961 r. w WSK jako blacharz na Wydziale 41. Od 1964 r. by\u0142 monterem p\u0142atowc\u00f3w, a w latach 1965-1992 pracowa\u0142 jako frezer w Zak\u0142adzie Narz\u0119dziowym. R\u00f3wnocze\u015bnie udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. W 1980 r. by\u0142 sekcyjnym w W-03, delegatem do Rady Nadzorczej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK \u201ePZL-Mielec\u201d oraz delegatem do Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Rzeszowie. W 1989 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i przewodnicz\u0105cym NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Zak\u0142adzie Pomocy Fabrykacyjnych. W 1992 r. zosta\u0142 wybrany przewodnicz\u0105cym (etatowym) Komisji Zak\u0142adowej (p\u00f3\u017aniej przemianowanej na Mi\u0119dzyzak\u0142adow\u0105) NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1997 r. Przewodniczy\u0142 (wsp\u00f3lnie z B. Biernackim) Komitetowi Strajkowemu w czasie strajku za\u0142ogi WSK jesieni\u0105 1992 r. i po negocjacjach z zespo\u0142em rz\u0105dowym 20 XI podpisa\u0142 protok\u00f3\u0142 uzgodnie\u0144, na mocy kt\u00f3rego zawieszono akcj\u0119 strajkow\u0105 od 23 XI. Ponadto w latach 1995-1999 by\u0142 cz\u0142onkiem i sekretarzem Rady Nadzorczej WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Reprezentowa\u0142 MK NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w pracach nad restrukturyzacj\u0105 WSK Mielec oraz pracach przygotowawczych do utworzenia Specjalnej Strefy Ekonomicznej w Mielcu. Konsekwentnie odmawia\u0142 podpisania porozumie\u0144 w sprawach zwolnie\u0144 grupowych z WSK. W latach 1997-1999 powierzono mu stanowisko organizatora pracy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W czerwcu 1999 r. przeszed\u0142 na zasi\u0142ek przedemerytalny, a w 2003 r. na emerytur\u0119. Zmar\u0142 3 IV 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

P\u0141ATOWICZ \u2013 P\u0141ACHTA JERZY JAN<\/strong>, urodzony 10 IV 1893 r. w Sadkowej G\u00f3rze, powiat mielecki, syn Ludwika P\u0142achty i Marii z Chlebowskich. Ucz\u0119szcza\u0142 do Szko\u0142y M\u0119skiej w Mielcu. Absolwent Gimnazjum \u015bw. Anny w Krakowie z matur\u0105 w 1912 r. W tym samym roku podj\u0105\u0142 studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie oraz wst\u0105pi\u0142 do Zwi\u0105zku Strzeleckiego \u2013 Obw\u00f3d w Skawinie. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y podoficerskiej pe\u0142ni\u0142 funkcje dow\u00f3dcze i w 1914 r. zosta\u0142 mianowany komendantem Obwodu Skawina. Na wie\u015b\u0107 o organizacji Legion\u00f3w zmobilizowa\u0142 38 ochotnik\u00f3w. Uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej, pocz\u0105tkowo jako dow\u00f3dca sekcji w plutonie Leopolda Lisa Kuli. W czasie bitwy pod \u0141owcz\u00f3wkiem zosta\u0142 ranny. P\u00f3\u017aniej \u2013 ju\u017c jako sier\u017cant – pe\u0142ni\u0142 funkcje szefa 5 kompanii i dow\u00f3dcy plutonu w I Brygadzie Legion\u00f3w. W tej formacji przeby\u0142 ca\u0142y szlak bojowy a\u017c do jesieni 1916 r. Po odbyciu kursu szturmowego w Baranowiczach, w czasie kryzysu przysi\u0119gowego by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 5 kompanii i awansowa\u0142 do stopnia chor\u0105\u017cego. Po kryzysie przysi\u0119gowym uczestniczy\u0142 w kursie dla oficer\u00f3w legionowych przeniesionych do armii austriackiej (IX-X 1917 r., Borowica ko\u0142o Triestu), a nast\u0119pnie walczy\u0142 w 100 pu\u0142ku piechoty austriackiej w stopniu sier\u017canta. 9 III 1918 r. dosta\u0142 si\u0119 do niewoli francuskiej i skierowano go do obozu w Rion. Prawdopodobnie w\u00f3wczas zacz\u0105\u0142 u\u017cywa\u0107 nazwiska P\u0142atowicz. 15 V 1918 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworzonej we Francji Armii Polskiej pod dow\u00f3dztwem gen. J\u00f3zefa Hallera i odbyciu \u0107wicze\u0144 zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 kompanii karabin\u00f3w maszynowych. Awansowano go do stopnia podporucznika, a wkr\u00f3tce po obj\u0119ciu dow\u00f3dztwa kompanii karabin\u00f3w maszynowych w 3 pu\u0142ku strzelc\u00f3w polskich (od 1 I 1919 r.) \u2013 do stopnia porucznika. Po przyje\u017adzie \u201eB\u0142\u0119kitnej Armii\u201d gen. J. Hallera ( nazywa od koloru mundur\u00f3w) wys\u0142ano j\u0105 na wojn\u0119 polsko-bolszewick\u0105. P\u0142atowicz pe\u0142ni\u0142 najpierw funkcje: oficera sztabowego, p\u00f3\u017aniej dow\u00f3dcy batalionu piechoty i artylerii (przez kilka dni), a nast\u0119pnie adiutanta sztabu XXVI Brygady Piechoty i otrzyma\u0142 awans . W czasie wype\u0142niania zada\u0144 (m.in. przekazywa\u0142 rozkazy dow\u00f3dcy Brygady do oddzia\u0142\u00f3w na pierwszej linii) wykaza\u0142 si\u0119 wielk\u0105 odwag\u0105 i zimn\u0105 krwi\u0105. Za te bohaterskie czyny zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Srebrnym Virtuti Militari nr 4564. Po zako\u0144czeniu wojny pozosta\u0142 w wojsku. S\u0142u\u017cy\u0142 m.in. jako II oficer w sztabie 27 Dywizji Piechoty w Kowlu (1921-1923), dow\u00f3dca I batalionu 60 Pu\u0142ku Piechoty w Ostrowie Wielkopolskim (awans na stopie\u0144 majora), kierownik referatu w Dow\u00f3dztwie Okr\u0119gu Korpusu V Krak\u00f3w, szef sztabu 23 Dywizji Piechoty w Katowicach, szef sztabu obszaru umocnionego \u201eG\u00f3rny \u015al\u0105sk\u201d, zast\u0119pca dow\u00f3dcy i pe\u0142ni\u0105cy obowi\u0105zki dow\u00f3dcy 16 Pu\u0142ku Piechoty w Tarnowie, II i I oficer w Inspektoracie Armii w Toruniu (awans na podpu\u0142kownika dyplomowanego), dow\u00f3dca pu\u0142ku Korpusu Ochrony Pogranicza \u201eCzortk\u00f3w\u201d i nast\u0119pnie pu\u0142ku KOP \u201eSarny\u201d (awans do stopnia pu\u0142kownika dyplomowanego). R\u00f3wnocze\u015bnie szkoli\u0142 si\u0119, m.in. uko\u0144czy\u0142 kurs grenadier\u00f3w, kurs informacyjny, kurs jazdy konnej, kurs artyleryjski i kurs maskowania. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. dowodzi\u0142 97 pu\u0142kiem piechoty i walczy\u0142 z Niemcami w okolicach Lwowa. Zmar\u0142 18 IX 1939 r. w okolicy Janowa ko\u0142o Lwowa. (Okoliczno\u015bci \u015bmierci s\u0105 do dzi\u015b niewyja\u015bnione.) Tak\u017ce miejsce pochowania nie jest znane. Odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Srebrnym Virtuti Militari, Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci, Krzy\u017cem Walecznych (trzy razy), Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (2 razy), Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci, Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 1918-1921, Srebrnym i Br\u0105zowym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Odznak\u0105 Pami\u0105tkow\u0105 Generalnego Inspektora Si\u0142 Zbrojnych, Odznak\u0105 KOP, austriackim Medalem za Waleczno\u015b\u0107 (wielkim, ma\u0142ym i br\u0105zowym), Krzy\u017cem Wojskowym Karola oraz francuskimi: Medalem Zwyci\u0119stwa i Medalem Pami\u0105tkowym Wielkiej Wojny.<\/p>\r\n

P\u0141AWSKI JERZY<\/b>, urodzony 15 X 1926 r. w Po\u0142a\u0144cu, syn Edwarda i Anieli z domu Kubik. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do AK. Po wojnie zosta\u0142 aresztowany i wywieziony do pracy w kopalni. Do Mielca przyby\u0142 w 1951 r. i zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego. Pracowa\u0142 w Wydziale 50, kontroli jako\u015bci i wydziale ekspedycji jako mistrz, starszy mistrz i kierownik zmianowy. Nale\u017ca\u0142 do O\/ZBoWiD w Mielcu. By\u0142 dzia\u0142aczem politycznym i zwi\u0105zkowym. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1988 r. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia PRL, Honorow\u0105 Odznak\u0105 WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik WSK PZL-Mielec\u201d i Medalem 50-lecia WSK. Zmar\u0142 23 IV 1996 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

P\u0141AZA STANIS\u0141AW<\/b>, urodzony 22 V 1896 r. w Radomy\u015blu, syn Wojciecha i Honoraty z Niedba\u0142owskich. Ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum w Mielcu i w tym czasie nale\u017ca\u0142 do skautingu. Odby\u0142 te\u017c praktyk\u0119 w kancelarii S\u0105du Powiatowego w Mielcu. W rodzinnym Radomy\u015blu nale\u017ca\u0142 do Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d i Sta\u0142ej Dru\u017cyny Soko\u0142a. Na wie\u015b\u0107 o tworzeniu si\u0119 polskich legion\u00f3w w Krakowie znalaz\u0142 si\u0119 w grupie ochotnik\u00f3w i 27 VIII 1914 r. uda\u0142 si\u0119 na miejsca zbi\u00f3rek w Tarnowie, a nast\u0119pnie w Krakowie. Tam zosta\u0142 przydzielony do 3 plutonu 14 kompanii 2 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w. Uczestniczy\u0142 w walkach z wojskiem rosyjskim i 14 XII 1914 r. dosta\u0142 si\u0119 do niewoli. Z niewoli rosyjskiej powr\u00f3ci\u0142 w sierpniu 1918 r. W marcu 1919 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 s\u0142u\u017cby w tworzonym Wojsku Polskim. Zosta\u0142 przydzielony do 17 pu\u0142ku piechoty w Rzeszowie i uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej. 23 VII 1921 r. zosta\u0142 zwolniony z wojska. Od 1 V 1922 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w Policji Pa\u0144stwowej, m.in. w Jaworniku Polskim i B\u0142a\u017cowej. Zosta\u0142 odznaczony Medalem Niepodleg\u0142o\u015bci. Dalsze losy s\u0105 jak dot\u0105d nieznane. Z okazji 100. rocznicy odzyskania niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 spo\u0142ecze\u0144stwo miasta Radomy\u015bla Wielkiego upami\u0119tni\u0142o radomyskich \u017co\u0142nierzy Legion\u00f3w D\u0119bami Pami\u0119ci i pami\u0105tkow\u0105 tablic\u0105 z Ich nazwiskami (w tym Stanis\u0142awa P\u0142azy) na terenie miejscowego Gimnazjum im. Jana Paw\u0142a II.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"P\u0141ESZKA TADEUSZ JAN<\/strong>, urodzony 19 V 1936 r. w Skopaniu, syn Ludwika i Zofii z Kosiorowskich. W latach dzieci\u0119cych wykonywa\u0142 w drewnie r\u00f3\u017cne przedmioty, zabawki i modele. W ramach pracy zawodowej uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie zawodowe i dyplom mistrza w zawodach: \u015blusarza, spawacza i szlifierza. W 1953 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w WSK jako monter p\u0142atowcowy na Wydziale 50. W 1955 r. zrezygnowa\u0142 i podj\u0105\u0142 prace w Baranowie Sandomierskim jako piekarz czeladnik. W latach 1956-1958 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, a po powrocie z wojska zajmowa\u0142 si\u0119 gospodarstwem. W 1960 r. ponownie zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako monter p\u0142atowcowy (W-50), a nast\u0119pnie pracowa\u0142 na Wydziale G\u0142\u00f3wnego Energetyka, W-36 i W-23. W 1974 r. przeni\u00f3s\u0142 sie do Firmy \u201eMontokwas\u201d w Katowicach. W 1981 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w PSS \u201eSpo\u0142em\u201d, a rok p\u00f3\u017aniej w Pa\u0144stwowym Gospodarstwie Ogrodniczym. W 1987 r. raz jeszcze powr\u00f3ci\u0142 do WSK i na Wydziale 23 pracowa\u0142 do emerytury w 1993 r. Jego pozazawodow\u0105 pasj\u0105 by\u0142a tw\u00f3rczo\u015b\u0107 rze\u017abiarska. Od 1970 r. tworzy\u0142 g\u0142\u00f3wnie p\u0142askorze\u017aby. Wykona\u0142 w drewnie lipowym m.in. oryginaln\u0105 kolekcj\u0119 God\u0142o pa\u0144stwowe Polski w rozwoju historycznym, sk\u0142adaj\u0105c\u0105 si\u0119 z 30 p\u0142askorze\u017ab. Wyrze\u017abi\u0142 ponadto wiele scen rodzajowych, krajobraz\u00f3w, portret\u00f3w, herb\u00f3w miast (w tym Mielca), motyw\u00f3w kwiatowych i masek \u2013 \u0142\u0105cznie ponad dwie\u015bcie prac. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich prezentowa\u0142 na wystawach indywidualnych i zbiorowych, g\u0142\u00f3wnie na terenie Podkarpacia. Szczeg\u00f3lnie atrakcyjna by\u0142a ekspozycja prac na Mi\u0119dzynarodowych Targach MUBA w Bazylei (1996). W konkursach otrzymywa\u0142 nagrody i wyr\u00f3\u017cnienia. Jego prace by\u0142y upominkami dla Ojca \u015awi\u0119tego Jana Paw\u0142a II, prezydenta RP Lecha Wa\u0142\u0119sy, ambasadora Japonii w Polsce i szeregu innych osobisto\u015bci. Wiadomo, \u017ce inne prace trafi\u0142y m.in. do prywatnych kolekcji w Anglii, Chinach, Czechach, Francji, Kanadzie, Niemczech, Rosji, S\u0142owacji, USA i W\u0142oszech oraz na Ukrainie i W\u0119grzech. Kilkakrotnie prezentowano jego prace w telewizji (TVP1 \u2013 \u201eTeleexpres\u201d, TV Krak\u00f3w, TV Rzesz\u00f3w). Jest cz\u0142onkiem Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d oraz Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Narodowej\u201d. Program o jego tw\u00f3rczo\u015bci przygotowa\u0142a i emitowa\u0142a Telewizja Trwam. W 2011 r. otrzyma\u0142 Honorow\u0105 Nagrod\u0119 Albertus.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"P\u0141OSZAJ ROBERT<\/strong>, urodzony 1 I 1970 r. w Soko\u0142owie Ma\u0142opolskim, syn J\u00f3zefa i W\u0142adys\u0142awy. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107 elektromechanika og\u00f3lna), matur\u0119 zda\u0142 w 1990 r. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Policji w S\u0142upsku \u2013 kurs podstawowy (1991) i kurs podoficerski o specjalno\u015bci prewencja (1993) oraz kurs aspirancki o specjalno\u015bci technika operacyjna w Centrum Szkolenia Policji w Legionowie (1996). Prac\u0119 w policji rozpocz\u0105\u0142 w 1991 r. w Wydziale Dochodzeniowo-\u015aledczym Komendy Rejonowej Policji w Mielcu. \u00a0W latach 1997-2002 studiowa\u0142 na Wydziale Socjologiczno-Historycznym Uniwersytetu Rzeszowskiego na kierunku socjologia, specjalno\u015b\u0107 samorz\u0105dowa. W 2006 r. uko\u0144czy\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Policji w Szczytnie studia oficerskie podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania zasobami ludzkimi. W latach 1995-2000 pracowa\u0142 w rzeszowskim wydziale Biura do Walki z Przest\u0119pczo\u015bci\u0105 Zorganizowan\u0105 Komendy G\u0142\u00f3wnej Policji w Warszawie, a nast\u0119pnie w Centralnym Biurze \u015aledczym Komendy G\u0142\u00f3wnej Policji \uff0d Zarz\u0105d w Rzeszowie (2000-2007). W latach 2007-2008 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta powiatowego Policji w Mielcu a nast\u0119pnie I zast\u0119pcy komendanta powiatowego Policji w Mielcu (2008). W latach 2010-2012 by\u0142 naczelnikiem Wydzia\u0142u Operacyjno-\u015aledczego Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w Rzeszowie, a w latach 2012-2017 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w Rzeszowie. W 2017 r. zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowisku pe\u0142nomocnika ds. Ochrony Informacji Niejawnych. Odznaczony Srebrnym (2007) i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (2000), Medalem Srebrnym za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119 (2011) oraz Srebrn\u0105 (2005) i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Policjant (2001).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

P\u0141OTNIKIEWICZ PIOTR<\/strong>, urodzony 14 I 1971 r. w Hrubieszowie, syn Jana i Stanis\u0142awy z domu Dubel. Absolwent Technikum Drogowo-Geodezyjnego w Jaros\u0142awiu z matura w 1991 r. Odby\u0142 tak\u017ce szkolenie policyjne. Pracowa\u0142 w Komendzie Wojew\u00f3dzkiej Policji w Zamo\u015bciu (1993-1998), a od 1998 r. pracuje w Komendzie Powiatowej Policji w Mielcu i od 2012 r. jest naczelnikiem Wydzia\u0142u Kryminalnego. Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie jako cz\u0142onek Gminnej Komisji Rozwi\u0105zywania Problem\u00f3w Alkoholowych w Mielcu. Od 1998 r. nale\u017cy do Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi przy Komendzie Powiatowej Policji w Mielcu. Dotychczas odda\u0142 25,5 l krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zow\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Policjant\u201d, Br\u0105zowym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Krzy\u017cem na 100-lecie Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 NSZZ Policjant\u00f3w oraz Odznak\u0105 Honorowy Dawca Krwi \u2013 Zas\u0142u\u017cony dla Zdrowia Narodu i Odznak\u0105 I stopnia HDK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

P\u0141YWALNIA KRYTA MOSIR PRZY UL. POWSTA\u0143C\u00d3W WARSZAWY<\/strong>, obiekt wybudowany ze \u015brodk\u00f3w w\u0142asnych miasta Mielca i przeznaczony g\u0142\u00f3wnie do p\u0142ywania rekreacyjnego. Jego budow\u0119 rozpocz\u0119to w 2008 r., a oficjalnie oddano do u\u017cytku 11 XII 2009 r. W sk\u0142ad obiektu wchodz\u0105: basen rekreacyjno-sportowy, niecka rekreacyjna ze zje\u017cd\u017calni\u0105 (74 m), jacuzzi, natryski aromatyczne, sauna sucha, sauna parowa, solarium i si\u0142ownia, sala restauracyjna oraz Klub Manhattan z czterotorow\u0105 kr\u0119gielni\u0105 bowlingow\u0105. Do ogrzewania wody wykorzystywane s\u0105 odnawialne \u017ar\u00f3d\u0142a energii \u2013 kolektory s\u0142oneczne i pompy cieplne.<\/p>\r\n

\"\"POCIASK JANUSZ (KSI\u0104DZ MISJONARZ)<\/strong>, urodzony 18 II 1970 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Danuty z domu Ozimek. Absolwent Zasadniczej Szko\u0142y Zawodowej i Technikum Elektrycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych im. Prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1991 r. Trenowa\u0142 p\u0142ywanie oraz pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w zespole junior\u00f3w FKS \u201eStal\u201d Mielec i senior\u00f3w \u201eZ\u0142otniczanka\u201d Z\u0142otniki. Od 1988 r. do 1991 r. pracowa\u0142 jako elektromechanik na Wydziale Utrzymania Ruchu w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W 1991 r. wst\u0105pi\u0142 do Stowarzyszenia Misji Afryka\u0144skich (SMA). Odby\u0142 dwuletnie studia filozoficzne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym Ksi\u0119\u017cy Pallotyn\u00f3w w O\u0142tarzewie ko\u0142o Warszawy, a nast\u0119pne dwa lata formacji obejmowa\u0142y nauk\u0119 j\u0119zyka angielskiego w Maynooth (Irlandia) i rok duchowy w Zinswald (Francja). W latach 1995-1999 odby\u0142 studia teologiczne w Tangaza College w Nairobi (Kenia) \u2013 Misyjnym Instytucie Mi\u0119dzyzakonnym, afiliowanym przez Urbanianum w Rzymie i uzyska\u0142 dyplom oraz tytu\u0142 magistra. 19 VI 1999 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Od 1999 r. do 2008 r. pracowa\u0142 na misjach w Tanzanii. Przez dwa lata by\u0142 wikariuszem w parafii w wiosce Bugisi w diecezji Shynianga. W 2002 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii Pasiansi\/Bwiru w archidiecezji Mwanza. Ponadto z mianowania arcybiskupa Anthony Mayala od 2004 r. do 2008 r. pe\u0142ni\u0142 w radzie biskupiej funkcje wikariusza oraz koordynatora misjonarzy i zgromadze\u0144 misyjnych w archidiecezji Mwanza. Obecnie zosta\u0142 oddelegowany do Polski i pracuje w formacji duchowej i misyjnej kleryk\u00f3w i misjonarzy \u015bwieckich przygotowuj\u0105cych si\u0119 do wyjazdu do Afryki. Poza prac\u0105 pastoraln\u0105 w afryka\u0144skich parafiach zaanga\u017cowany by\u0142 w projektach socjalnych prowadzonych przez ludzi \u015bwieckich zwi\u0105zanych z Stowarzyszeniem Misji Afryka\u0144skich, m.in. przy budowie schroniska dla tzw. dzieci ulicy (\u201eUpendo Daima\u201d) oraz zak\u0142adaniu i budowie szko\u0142y integracyjnej \u201eUzima Center\u201d dla dzieci upo\u015bledzonych i sierot, kt\u00f3rych rodzice zmarli na AIDS. Od 2010 r. pracuje w misji rzymskokatolickiej w Moita Bwawani (diecezja Arusha) w Tanzanii. Prowadzi mobiln\u0105 klinik\u0119 medyczn\u0105 w furgonetce, obs\u0142uguj\u0105c\u0105 kilkana\u015bcie wiosek wchodz\u0105cych w sk\u0142ad parafii.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"POCIASK MARIA (z domu OGIBA)<\/strong>, urodzona 14 VII 1949 r. w Borowej, powiat mielecki, c\u00f3rka Juliana i Janiny z domu Czaja. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1969 r. Od roku szkolnego 1969\/1970 pracowa\u0142a jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Broniszowie ko\u0142o Wielopola Skrzy\u0144skiego, a od 1971 r. do 1985 r. w Szkole Podstawowej w Kaw\u0119czynie S\u0119dziszowskim. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119 i w 1974 r. uko\u0144czy\u0142a Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Nauczycielsk\u0105 w Rzeszowie oraz studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra filologii polskiej (1979). Jako nauczycielka j\u0119zyka polskiego prowadzi\u0142a r\u00f3\u017cne formy artystyczne, m.in. teatrzyk lalkowy, konkursy recytatorskie i Dzie\u0144 Patronki Szko\u0142y Marii Konopnickiej. W latach 1979-1984 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora szko\u0142y. W 1985 r. zamieszka\u0142a w Ropczycach i pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 1, a nast\u0119pnie w Szkole Podstawowej nr 5 (do1999 r.). W 1987 r. powierzono jej funkcj\u0119 nauczyciela metodyka j\u0119zyka polskiego w rejonie Ropczyce i pe\u0142ni\u0142a j\u0105 do 1991 r. W tym czasie uzyska\u0142a II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej. Urz\u0105dzi\u0142a wzorcow\u0105 pracowni\u0119 dydaktyczn\u0105, propagowa\u0142a klasy autorskie i opiekowa\u0142a si\u0119 samorz\u0105dem uczniowskim. W 2003 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. Od 1999 r. do 2004 r. pracowa\u0142a w Gimnazjum nr 2 w Ropczycach, a nast\u0119pnie przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W latach 1994-2011 sprawowa\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Rady Nadzorczej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej w Ropczycach, a w latach 2004-2007 by\u0142a \u0142awnikiem S\u0105du Rejonowego w Ropczycach. Pe\u0142ni\u0142a tak\u017ce funkcje w Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego, by\u0142a m.in. prezesem Ogniska (1994-2002) i wiceprezesem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u (1994-2006). W czasopi\u015bmie \u201eZiemia Ropczycka\u201d publikowa\u0142a artyku\u0142y opisuj\u0105ce do\u015bwiadczenia z d\u0142ugoletniej pracy o\u015bwiatowej i spo\u0142ecznej. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem KEN, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Medalem 100-lecia ZNP oraz licznymi nagrodami, w tym Nagrod\u0105 Ministra Edukacji III stopnia.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"POCIASK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 I 1952 r. w Nied\u017awiadzie ko\u0142o D\u0119bicy, syn Antoniego i Marii z domu Cabaj. Absolwent Technikum Samochodowego w Rzeszowie (specjalno\u015b\u0107: eksploatacja i naprawa samochod\u00f3w). Po maturze w 1972 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i pracowa\u0142 na stanowiskach: mechanika samochodowego, elektryka samochodowego, kontrolera jako\u015bci i montera mechanika silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych. W latach 1984-1992 by\u0142 spo\u0142ecznym inspektorem pracy w Zak\u0142adzie Silnikowym. W wyniku restrukturyzacji WSK od 1993 r. pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Silnik\u00f3w \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. jako mistrz ta\u015bmy, mistrz plac\u00f3wki regeneracji agregat\u00f3w i kierownik zmianowy. W 2003 r. przeszed\u0142 do firmy \u201eBEZPOL\u201d Rzesz\u00f3w O\/Mielec na stanowisko zast\u0119pcy kierownika, a od 2004 r. pracuje jako magazynier w Hipermarkecie TESCO w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 jego \u017cyciowym powo\u0142aniem sta\u0142o si\u0119 od 1975 r. honorowe krwiodawstwo. Do 31 XII 2005 r. odda\u0142 68 150 ml krwi i pozostaje nadal czynnym krwiodawc\u0105. Od lat 80. aktywnie dzia\u0142a w mieleckich strukturach PCK oraz Klubie Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. Juliana Aleksandrowicza przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. By\u0142 m.in. cz\u0142onkiem ZZ PCK przy WSK oraz cz\u0142onkiem i wiceprezesem Zarz\u0105du Rejonowego PCK w Mielcu. W klubie HDK sprawowa\u0142 funkcje: cz\u0142onka zarz\u0105du (od 1980 r.), wiceprezesa i sekretarza, a od 1999 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa. W latach 1985-2001 by\u0142 przewodnicz\u0105cym Rady Klub\u00f3w HDK w Mielcu, a od 1986 r. cz\u0142onkiem Wojew\u00f3dzkiej Rady HDK w Rzeszowie. Ponadto anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci zwi\u0105zkowej w WSK, Stowarzyszeniu In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Polskich oraz w Stronnictwie Demokratycznym. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Kryszta\u0142owym Sercem (najwy\u017csze odznaczenie HDK), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 za Zas\u0142ugi dla Rozwoju PCK \u2013 HDK, Medalem Pami\u0105tkowym z okazji 40-lecia Honorowego Krwiodawstwa, Odznakami Honorowymi PCK: IV, III i II stopnia oraz Odznakami Zas\u0142u\u017conego HDK: III, II i I stopnia. Zmar\u0142 25 IX 2022 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

POCIEJ MARIAN<\/strong>, urodzony 24 IX 1898 r. w Grybowie, wojew\u00f3dztwo krakowskie, syn J\u00f3zefa. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1917 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Pracowa\u0142 w Towarzystwie G\u00f3rniczo-Przemys\u0142owym w Czeladzi. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w 18 Pu\u0142ku Piechoty (wcze\u015bniej 2 Pu\u0142k Ziemi Rzeszowskiej) i prawdopodobnie uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1921. Szkoli\u0142 si\u0119 te\u017c w Oficerskiej Szkole Wojsk Kolejowych w Krakowie. W 1925 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika rezerwy. Nie ustalono dot\u0105d, czy bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie obronnej Polski we wrze\u015bniu 1939 r. i w jakich okoliczno\u015bciach wzi\u0119to go do niewoli sowieckiej (po 17 IX 1939 r.) i skierowano do obozu w Kozielsku, sk\u0105d w kwietniu 1940 r. zosta\u0142 wywieziony do Katynia (Lista wywozowa 40\/2) i zamordowany w tamtejszym lesie. \u0179r\u00f3d\u0142a podaj\u0105 przy jego nazwisku stopie\u0144 podporucznika rezerwy.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"POCZ\u0104TEK IRENA (z domu WO\u0141OWIEC)<\/strong>, urodzona 3 VIII 1946 r. w Dzier\u017coniowie, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Zofii ze \u015awiderskich. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1965 r. Gra\u0142a na skrzypcach w orkiestrze szkolnej, by\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 szkolnego zespo\u0142u estradowego \u201eSyrenka\u201d. Od 1965 r. pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej w Wadowicach Dolnych jako nauczycielka (do 1978 r.), zast\u0119pca dyrektora (1978-1985) i dyrektor (1985-1987). Udziela\u0142a si\u0119 te\u017c spo\u0142ecznie jako sekretarz, a nast\u0119pnie wiceprezes Oddzia\u0142u ZNP w Wadowicach G\u00f3rnych. W latach 1987-1990 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy inspektora o\u015bwiaty i wychowania w Wadowicach G\u00f3rnych. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119, ko\u0144cz\u0105c studia magisterskie z zakresu matematyki na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Opolu (1975), studium przedmiotowe z zakresu rachunku prawdopodobie\u0144stwa w ODN w Nowym S\u0105czu (1978) i Studium dla Kadry Kierowniczej w Tarnowie (1983). W latach 1990-1999 pracowa\u0142a jako nauczyciel matematyki w Szkole Podstawowej w Wadowicach Dolnych. W 1999 r. w\u00f3jt Gminy Wadowice G\u00f3rne, Stefan Rysak powierzy\u0142 jej funkcj\u0119 dyrektora Publicznego Gimnazjum w Wadowicach G\u00f3rnych do 2002 r., a nast\u0119pnie wygra\u0142a konkurs na dyrektora na lata 2002-2007. W 2004 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. W znacz\u0105cym stopniu przyczyni\u0142a si\u0119 do organizacji \u201eod podstaw\u201d gimnazjum, a nast\u0119pnie budowy obiekt\u00f3w gimnazjalnych z hal\u0105 sportow\u0105 i sto\u0142\u00f3wk\u0105 przygotowuj\u0105c\u0105 posi\u0142ki dla szk\u00f3\u0142 z gminy Wadowice G\u00f3rne. Kierowa\u0142a wyposa\u017caniem szko\u0142y i urz\u0105dzaniem jej otoczenia. W 2007 r. odesz\u0142a na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP oraz Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania II stopnia (1976). Anga\u017cuje si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 grup przy Parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu i pisze artyku\u0142y do pisma parafialnego \u201eSpod Znaku Ducha \u015awi\u0119tego\u201d.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

POCZTA<\/strong>, instytucja \u201epoczty czyli koni rozstawnych\u201d powo\u0142ana zosta\u0142a w Polsce w 1558 r. dla przewo\u017cenia list\u00f3w pomi\u0119dzy Krakowem a niekt\u00f3rymi miastami w Europie. W Tarnowie i Rzeszowie (miastach niedalekich od Mielca) plac\u00f3wki pocztowe powsta\u0142y w XVII w. Pierwszy znaczek na terenie Galicji pojawi\u0142 si\u0119 w 1850 r. Urz\u0105d Pocztowy (Postamt) w Mielcu powsta\u0142 prawdopodobnie po utworzeniu powiatu mieleckiego (1853), ale nieznana jest jego pierwsza siedziba. Pod koniec XIX w. zmieni\u0142 nazw\u0119 na Urz\u0105d Pocztowo-Telegraficzny. Od pierwszych lat XX w. mie\u015bci\u0142 si\u0119 w willi Franciszka Jaglarza (poczmistrza) przy ul. T. Ko\u015bciuszki 25. W latach mi\u0119dzywojennych Urz\u0105d przeniesiono do budynku przy ul. Pierackiego (p\u00f3\u017aniej: Obro\u0144c\u00f3w Pokoju). Do transportu przesy\u0142ek pocztowych u\u017cywano specjalnego wozu, przypominaj\u0105cego nieco dyli\u017cans baga\u017cowy, w kolorze czerwonym z god\u0142em Polski i napisem Poczta Polska. W czasie okupacji hitlerowskiej siedziba poczty nie zmieni\u0142a si\u0119, ale nazwano j\u0105 Niemiecki Urz\u0105d Pocztowy (Postamt). Zmieniono te\u017c nazw\u0119 ulicy na Poststrasse. W ko\u0144cowej fazie dzia\u0142a\u0144 wojennych w okolicach Mielca (jesie\u0144 1944 r.) budynek pocztowy zosta\u0142 powa\u017cnie uszkodzony, dlatego na pewien czas Urz\u0105d Pocztowo-Telegraficzny przeniesiono do budynku przy ul. Kolejowej 7 (dzi\u015b: ul. Jadernych 7). Po gruntownym remoncie obiekt przy ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju (b. Pierackiego) ponownie sta\u0142 si\u0119 siedzib\u0105 UPT. W 1957 r. utworzono Obwodowy Urz\u0105d Pocztowo-Telekomunikacyjny. Na pocz\u0105tku lat 60. na terenie starego cmentarza \u017cydowskiego przy ul. H. Sawickiej (aktualnie: ul. Jadernych) rozpocz\u0119to budow\u0119 obiektu specjalnie dostosowanego dla potrzeb us\u0142ug pocztowych i telekomunikacyjnych. (Z terenu budowy usuni\u0119to trumny ze szcz\u0105tkami os\u00f3b i pochowano je na mieleckim cmentarzu parafialnym, a stamt\u0105d wkr\u00f3tce potem przewieziono na cmentarz \u017cydowski w Nowym S\u0105czu. Szerzej w oddzielnym ha\u015ble.) Nowy budynek pocztowo-telekomunikacyjny oddano do u\u017cytku w 1964 r. Umieszczono w nim OUPT i Urz\u0105d Pocztowy Mielec 1 oraz Rejonowy Urz\u0105d Telekomunikacyjny. \u00a0Rozw\u00f3j demograficzny i terytorialny Mielca wp\u0142yn\u0105\u0142 na rozw\u00f3j sieci Urz\u0119d\u00f3w Pocztowych. W 1954 r. na osiedlu fabrycznym WSK powsta\u0142 UPT Mielec 3 przy ul. 22 Lipca (p\u00f3\u017aniej al. Niepodleg\u0142o\u015bci). W buduj\u0105cym si\u0119 osiedlu J. Krasickiego \u00a025 XI 1983 r. otwarto UP Mielec 4 przy ul. M. Pisarka 17 a. W 1973 r. wprowadzono kody pocztowe (pocztowe numery adresowe). Mielec otrzyma\u0142 kod: 39-300. Po poszerzeniu granic Mielca i obj\u0119ciu nimi m.in. Rzochowa, tamtejszy UPT (kod: 39-323), mieszcz\u0105cy si\u0119 w drewnianym budynku przy Rynku, otrzyma\u0142 numer 5, a w latach 90. przeprowadzono go do nowego budynku wielofunkcyjnego przy ul. Rzochowskiej. Po wybudowaniu osiedla W. Szafera uruchomiono UP Mielec 6 przy ul. Szafera. W ramach przemian ustrojowych w Polsce po 1989 r., na mocy Ustawy o \u0142\u0105czno\u015bci z 20 XI 1991 r. pa\u0144stwowe przedsi\u0119biorstwo Polska Poczta, Telegraf i Telefon zosta\u0142o rozdzielone na dwa odr\u0119bne i samodzielne przedsi\u0119biorstwa: Poczta Polska i Telekomunikacja Polska S.A. Taki sam podzia\u0142 nast\u0105pi\u0142 w Mielcu, bowiem utworzono dwie jednostki: 1) Poczta Polska, Obwodowy Urz\u0105d Poczty oraz 2) Rejon Telekomunikacji TP S.A. Obie jednostki pozosta\u0142y w budynku przy ul. Jadernych. Z dniem 1 IX 2005 r. przeprowadzono reorganizacj\u0119 Urz\u0119d\u00f3w Pocztowych, m.in. UPT Mielec 1 podzielono na trzy oddzielne plac\u00f3wki: Centrum Sieci Pocztowej Urz\u0105d Pocztowy nr 1 (okienka i kasa g\u0142\u00f3wna), Centrum Us\u0142ug Pocztowych (listonosze) i Centrum Us\u0142ug Koncesjonowanych \u2013 Oddzia\u0142 Regionalny w Rzeszowie \u2013 Mielec 1 (wartownicy).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Poczmistrze:<\/strong>\u00a0* J\u00f3zef Miniewski (ok. 1861), Jan Ostrowski (ok. 1870), J\u00f3zef Fuchs (ok. 1877), Stanis\u0142aw Gutteter (1895-1901), Franciszek Jaglarz (1902-1939). W czasie okupacji hitlerowskiej urz\u0119dem pocztowym zarz\u0105dza\u0142o kierownictwo niemieckie.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Naczelnicy i dyrektorzy OUPT i UPT nr 1:<\/strong>\u00a0Jan Szczurka (1944-1954), Karol Grudzi\u0144ski (1954\u20131968), Aleksander Kozakiewicz (1968-1969), J\u00f3zef Nowak (1969-1984), Stanis\u0142aw Lubacz (1984-2002), Piotr Kozak (2003-2005), Maria Rutkowska (2005-2007), Teresa Ma\u0142gorzata Mazurkiewicz (2007-nadal).Naczelnicy UPT: *Mielec 3: Franciszek Szlajber (administrator), Emilia \u015awi\u0105toniowska, Maria Skrzypek, Janina Klich, * Mielec 4 (os. Lotnik\u00f3w): El\u017cbieta Kardy\u015b, Mariola Pietryka \u2013 Toczek, *Mielec 5 (Rzoch\u00f3w): Stanis\u0142awa Wa\u0142ek, Bogumi\u0142a Mojek, *Mielec 6 (os. W. Szafera): El\u017cbieta Kardy\u015b.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

D\u0142ugoletni pracownicy<\/strong>: Stanis\u0142awa Babula, Sylwester Batog, Ma\u0142gorzata Barbara, Franciszek Batko, Gra\u017cyna Bielska, Stanis\u0142awa Broda, Wies\u0142awa Buka\u0142a, Stanis\u0142awa Cebula, Albina Ciebie\u0144, Danuta Cie\u015bla, Wac\u0142aw Cie\u015bla, Janusz Cwykiel, Maria Czapka, Kazimiera Czerniejewska, Anna Czerwi\u0144ska, Wanda D\u0105browska, Henryk D\u0105browski, Irena Dorociak, El\u017cbieta Dul, Katarzyna Dziekan, Jadwiga Filas, Adela Filipecka, Jan Froncz (Fr\u0105cz), Barbara Gawro\u0144ska, Danuta G\u0105sior, J\u00f3zef G\u0105ska, Mieczys\u0142aw Gnida, Renata Go\u0142\u0119biowska, Andrzej Go\u0142\u0119biowski, J\u00f3zef Gr\u0105dziel, Krystyna Grzesik, Janina Guzik, Adam Gwo\u017adziowski, Janina Guzik, Teresa Ha\u0142o\u0144, Bo\u017cena Hyla, Antonina Jaglarz, Helena Jamrozy, Aleksander Jaskot, Helena J\u00f3\u017ak\u00f3w, Wies\u0142awa Kalita, Janina Klich, El\u017cbieta Koco\u0142, Tadeusz Kogut, Gra\u017cyna Ko\u0142ek, Maria Konieczny, Danuta Kope\u0107, Czes\u0142aw Korpanty, Leszek Kowalski, Ludwik Koziara, Danuta Krawiec, Marzanna Krok, Jan Kusak, Stanis\u0142awa Kwolek, J\u00f3zef Leyko, Stefan Leyko, Krzysztof Lubacz, Mariusz Lubacz, Stanis\u0142aw Lubacz, Zofia Lubacz, Marta \u0141abaj, Danuta \u0141omnicka, Alina Majerczak, J\u00f3zefa Marusarz, Bogus\u0142awa Maziarz, Teresa Mazurkiewicz, Irena Meisser, Janina Minor, Bogumi\u0142a Mojek, Zdzis\u0142awa Murdza, Maria Nalewa, Tadeusz Nowi\u0144ski, Stanis\u0142aw Nowi\u0144ski, Anna Opiela, Andrzej Osmola, Maria Pawlak, Renata Pazdro, Helena Piechota, Zuzanna Piechota, Tadeusz Piekarski, Joanna Porada, Stanis\u0142aw Pszeniczny, J\u00f3zef Ratusi\u0144ski, El\u017cbieta Rup, Karol Rudolf, Genowefa Rusek, Lidia Rusek, Ryszard Rusek, Jan Rzeszutek, Bogus\u0142awa Sa\u0142ek, Tadeusz Siemek, Maria Skrzypek, Stanis\u0142aw Smaczniak, Stanis\u0142aw Sobota, Danuta Solecka, Zofia Sypek, Aniela Szarama, W\u0142adys\u0142aw Szatkowski, Marta \u015apiewak, Stanis\u0142aw \u015awi\u0105tek, Zofia Taran, Kazimierz Toporowski, Agnieszka Trojan, Marta Wac\u0142awska, Stanis\u0142awa Wa\u0142ek, Karolina Wanatowicz, Wendeker, Izabela W\u0119glarz, Jerzy W\u0119grzyn, Krystyna W\u0119grzyn, Janina Witek, J\u00f3zef Witek, Kazimierz Witek, Adolf Wnuk, Barbara Wojtusiak, Irena Woskowicz, Jan Wr\u00f3bel, Danuta Zagroba, Adam Zdu\u0144ski, Ewa Zi\u0119ba.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

POCZTOWA KASA OSZCZ\u0118DNO\u015aCI<\/strong>, utworzona zosta\u0142a przy urz\u0119dzie pocztowym 12 I 1883 r., na podstawie ustawy z 20 V 1882 r. Posiada\u0142a status kasy zbiorczej.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

PIECHOCI\u0143SKI STANIS\u0141AW, urodzony 12 X 1896 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Julii z domu K\u0142os. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1917 r. Studiowa\u0142 na Akademii Rolniczej w Dublanach, a nast\u0119pnie na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki we Lwowie i w 1922 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera rolnika. Bra\u0142 udzia\u0142 w obronie Lwowa (1 XI […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-4085","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4085","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4085"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4085\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4085"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4085"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4085"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}