{"id":4083,"date":"2022-11-27T18:57:34","date_gmt":"2022-11-27T17:57:34","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4083"},"modified":"2026-02-11T14:42:36","modified_gmt":"2026-02-11T13:42:36","slug":"litera-m-ma-marz","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4083","title":{"rendered":"Litera M (MA-MARZ)"},"content":{"rendered":"\r\n

M \u2013 symboliczna litera (\u201eM \u2013 jak Mielec\u201d)<\/strong>\u00a0umieszczana w nazwie samolot\u00f3w posiadaj\u0105cych rodow\u00f3d mielecki, tzn. takich, kt\u00f3rych proces powstania (konstrukcja i opracowanie oraz produkcja, je\u015bli zostanie podj\u0119ta) odbywa si\u0119 w Mielcu. Wykaz samolot\u00f3w z liter\u0105 M: *M-1 (akrobacyjny i treningowy, niewprowadzony do produkcji), *M-2 (szkolno-treningowy, wyprodukowano 3), *M-3 Pliszka (szybowiec, wyprodukowano 4), *M-4 Tarpan (szkolno-treningowy, wyprodukowano 3), *M-5 (szkolno-treningowy, niewprowadzony do produkcji), *M-6 (numer przewidziany dla zmodyfikowanego samolotu odrzutowego Lim-5, nie podj\u0119to prac), *M-7 (nadd\u017awi\u0119kowy samolot wojskowy, niewprowadzony do produkcji), *M-8 Pelikan (szybowiec), *M-9 Ziemowit (odrzutowy, prace projektowe przerwano), *M-10 (wielofunkcyjny, nie podj\u0119to produkcji), *M-11 (wielozadaniowy, prace projektowe nie zosta\u0142y uko\u0144czone), *M-12 i *M-12A (rolniczy, nie podj\u0119to produkcji), *M-13 (pasa\u017cerski, prace przerwano po opracowaniu projektu studialnego), *M-14 (rolniczy, zaawansowane prace projektowe przerwano), *M-15 Belfegor (rolniczy, wyprodukowano 155), *M-16 (pasa\u017cerski, nie podj\u0119to prac projektowych), *M-17 Dudu\u015b Kud\u0142acz (sportowy, wyprodukowano 2), *M-18 Dromader (rolniczo-ga\u015bniczy, wyprodukowano ponad 700 i produkcja trwa), *M-19 (pasa\u017cerski, nie podj\u0119to produkcji), *M-20 Mewa (dyspozycyjny, wyprodukowano 20), *M-21 Dromader-Mini (rolniczy, wyprodukowano 2), *M-22 (numer zarezerwowany, brak danych), *M-23 (numer zarezerwowany, brak danych), *M-24 Dromader Super (rolniczy, wyprodukowano 5), *M-25 Dromader-Mikro (zarezerwowany, prace zako\u0144czono po wykonaniu dokumentacji konstrukcyjnej), *M-26 Iskierka (szkolno-treningowy, wyprodukowano 8 i produkcja trwa), *M-27 (numer zarezerwowany, brak danych), *M-28 Skytruck (pasa\u017cersko-transportowy, wyprodukowano 29 i produkcja trwa).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

M-2, (PZL M-2)<\/strong>, samolot szkolno-treningowy, opracowany w PZL Mielec, konstruktor prowadz\u0105cy in\u017c. Stanis\u0142aw Jachyra. Podstawowe dane: konstrukcja ca\u0142kowicie metalowa, za\u0142oga \u2013 2 osoby, moc startowa \u2013 220 KM, masa startowa \u2013 1200 kg, masa u\u017cyteczna \u2013 279 kg. Pierwszy lot wykona\u0142 pilot Tadeusz Go\u0142\u0119biowski 26 VI 1958 r. Wyprodukowano 3 egzemplarze samolotu. Jeden z nich stanowi g\u0142\u00f3wny element kompozycji przestrzennej na rynku w Radomy\u015blu Wielkim.<\/p>\r\n

MACENOWICZ JANINA (z domu BABIEC),<\/b> urodzona 23 III 1949 r. w Kos\u00f3wce k\/Wadowic G\u00f3rnych, powiat mielecki, c\u00f3rka Tadeusza i Anny z domu Walas. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1968 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142a do ZHP i ZMW oraz startowa\u0142a z powodzeniem w zawodach w r\u00f3\u017cnych dyscyplinach sportowych, g\u0142\u00f3wnie w lekkoatletyce. Po maturze zosta\u0142a zatrudniona w biurze Rady Powiatowej LZS w Mielcu i w latach 1968 – 1970 by\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem r\u00f3\u017cnych form sportowych i rekreacyjnych we wsiach powiatu mieleckiego. W tym czasie uzyska\u0142a te\u017c kwalifikacje instruktora, s\u0119dziego pi\u0142ki siatkowej i s\u0119dziego p\u0142ywania. Udziela\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie jako sekretarz Powiatowej Komisji Kobiet w Mielcu i cz\u0142onek Towarzystwa Kultury Fizycznej i Turystyki w Mielcu. Od 1971 r. studiowa\u0142a na Wydziale Ekonomiki Produkcji (kierunek \u2013 finanse) Akademii Ekonomicznej w Krakowie i w 1974 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra ekonomii. Po przerwie na wychowanie dzieci, w latach 1981-1983 pracowa\u0142a w Urz\u0119dzie Wojew\u00f3dzkim w Tarnowie na stanowisku inspektora w Wydziale Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. Ponadto pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 \u0142awnika S\u0105du Rejonowego w Tarnowie. Po rodzinnej przeprowadzce do Warszawy w 1983 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Przedsi\u0119biorstwie Rob\u00f3t Termoizolacyjnych i Antykorozyjnych \u201eIzokor \u2013 Instal\u201d w Warszawie i do 1995 r. pracowa\u0142a na stanowiskach: specjalisty ds. ekonomicznych, specjalisty ds. eksportowych oraz zast\u0119pcy kierownika Dzia\u0142u Przygotowania Produkcji, Akwizycji i Um\u00f3w, a ponadto pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 sekretarza Rady Nadzorczej PRTiA \u201eIzokar-Instal\u201d. W 1993 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w Zawodowym Studium Handlu Zagranicznego Centrum Doskonalenia Kadr Handlu Zagranicznego w Warszawie. W 1995 r. przesz\u0142a do Centrali Kredyt Banku w Warszawie, gdzie by\u0142a naczelnikiem Wydzia\u0142u Rozlicze\u0144 i Gospodarki W\u0142asnej, a nast\u0119pnie zast\u0119pc\u0105 dyrektora Departamentu Rachunkowo\u015bci. Systematycznie podnosi\u0142a kwalifikacje poprzez udzia\u0142 w kursach i szkoleniach. Wnios\u0142a znaczny wk\u0142ad w kompleksowe wprowadzanie najnowszych rozwi\u0105za\u0144 elektronicznej ewidencji zasz\u0142o\u015bci gospodarczych oraz wdra\u017canie systemu Oracle Financials, za co otrzyma\u0142a podzi\u0119kowanie i nagrod\u0119 pieni\u0119\u017cn\u0105. W 2009 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Od tego czasu anga\u017cuje si\u0119 w r\u00f3\u017cne przedsi\u0119wzi\u0119cia spo\u0142eczne. Jest cz\u0142onkiem Ursynowskiego Senioralnego Teatru \u201eUSTA\u201d i wyst\u0119puje w jego spektaklach. Rozwija te\u017c hobby malarskie i eksponuje swoje prace na dzielnicowych wystawach malarskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MACHA\u0141A BRONIS\u0141AWA<\/strong>, urodzona 15 XII 1908 r. w Cyrance, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i J\u00f3zefy z domu Niedba\u0142a. Absolwentka Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego im. E. Plater\u00f3wny w Mielcu (1926). Po zam\u0105\u017cp\u00f3j\u015bciu wyjecha\u0142a z m\u0119\u017cem (szefem kuchni) do pracy w domach wczasowych w Zakopanem, a nast\u0119pnie w Truskawcu (kurort w okolicach Lwowa). W 1935 r. Macha\u0142owie powr\u00f3cili do Cyranki i w latach 1937\u20131939 prowadzili w w\u0142asnym domu restauracj\u0119. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, m.in. w Zwi\u0105zku Pracy Obywatelskiej Kobiet i \u201eStrzelcu\u201d. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142a w Flugzeugwerk Mielec, a po wyzwoleniu w PZL. (W 1943 r. m\u0105\u017c zosta\u0142 zastrzelony przez Niemc\u00f3w. W latach 1944\u20131945 w jej domu mie\u015bci\u0142a si\u0119 komenda wojenna i urz\u0105dzono ma\u0142y szpital.) Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1948 r. w PZL Mielec (p\u00f3\u017aniej WSK). Powr\u00f3ci\u0142a te\u017c do dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, m.in. od 1945 r. w Lidze Kobiet. Aktywno\u015b\u0107 i skuteczno\u015b\u0107 dzia\u0142a\u0144 sprawi\u0142y, \u017ce w 1951 r. powierzono jej funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Gromadzkiej Rady Narodowej w Cyrance i pe\u0142ni\u0142a j\u0105 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1968 r. Przez szereg lat by\u0142a tak\u017ce so\u0142tysem Cyranki. Mocno anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w za\u0142atwianie problem\u00f3w gospodarczych i spo\u0142ecznych gromady, a zw\u0142aszcza Cyranki. Przyczyni\u0142a si\u0119 m.in. do zelektryfikowania i gazyfikacji Cyranki oraz budowy dr\u00f3g o nawierzchni asfaltowej w Cyrance i Trze\u015bni. Udziela\u0142a si\u0119 tak\u017ce w dzia\u0142alno\u015bci Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej, jako \u0142awnik w S\u0105dzie Powiatowym, oraz w organach nadzoruj\u0105cych Powiatowy Zarz\u0105d K\u00f3\u0142ek Rolniczych i Bank Sp\u00f3\u0142dzielczy. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 1000\u2013lecia Pa\u0144stwa Polskiego, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Ligi Kobiet i odznaczeniami Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d (1984). Zmar\u0142a 17 I 1985 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MACHA\u0141A HALINA (po m\u0119\u017cu GAWRY\u015a)<\/strong>, urodzona 12 VIII 1944 r. w Bia\u0142ym Borze, powiat mielecki, c\u00f3rka Wojciecha i Marii z domu Kozio\u0142. Uczy\u0142a si\u0119 w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym dla Pracuj\u0105cych w Mielcu. Treningi lekkoatletyczne rozpocz\u0119\u0142a w 1960 r. pod kierunkiem trenera J\u00f3zefa W\u00f3jtowicza w LKS \u201eT\u0119cza\u201d Mielec. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w sprintach i skoku w dal. W latach 60. by\u0142a wielokrotn\u0105 mistrzyni\u0105 Polski w pionie Ludowych Zespo\u0142\u00f3w Sportowych (\u00f3wczesn\u0105 \u201eku\u017ani\u0105 talent\u00f3w\u201d) w biegach na 100 i 200 m oraz skoku w dal, a tak\u017ce wicemistrzyni\u0105 w biegu na 80 m pp\u0142. Zwyci\u0119\u017ca\u0142a w wielu zawodach, plasowa\u0142a si\u0119 w \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wce krajowej w skoku w dal (rekord \u017cyciowy \u2013 6,00 m) oraz w bezpo\u015brednim zapleczu reprezentantek kraju w sprintach. Powo\u0142ywano j\u0105 do szerokiej kadry narodowej. Pracowa\u0142a w LKS \u201eT\u0119cza\u201d Mielec jako instruktor ds. m\u0142odzie\u017cy. Wyczynow\u0105 karier\u0119 sportow\u0105 zako\u0144czy\u0142a w 1969 r. i zaj\u0119\u0142a si\u0119 prowadzeniem domu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MACHCI\u0143SKI JACEK J\u00d3ZEF,<\/strong>\u00a0urodzony 27 I 1948 r. w Warszawie. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w klubach \u0142\u00f3dzkich: MKS \u0141odzianka i MKS Hala Sportowa, a nast\u0119pne rozwija\u0142 talent jako lewoskrzyd\u0142owy w juniorskiej dru\u017cynie Widzewa. Studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu \u0142\u0105czy\u0142 z gr\u0105 w zespole Warty Pozna\u0144, a nast\u0119pnie kontynuowa\u0142 studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie i gra\u0142 w AZS AWF Warszawa. Po odniesieniu kontuzji zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 zawodnicz\u0105. Od 1972 r. jako trener pracowa\u0142 w klubach: W\u0142\u00f3kniarz Pabianice, Widzew \u0141\u00f3d\u017a (jako asystent Leszka Jezierskiego, awans do ekstraklasy w 1975 r.), \u0141KS \u0141\u00f3d\u017a (asystent L. Jezierskiego), Resovia Rzesz\u00f3w, Concordia Piotrk\u00f3w Trybunalski, Ruch Chorz\u00f3w (asystent L. Jezierskiego, mistrzostwo Polski w 1979 r.), Widzew \u0141\u00f3d\u017a (wicemistrzostwo w 1980 r. i mistrzostwo Polski w 1981 r.). W sezonie 1982\/1983 prowadzi\u0142 ekstraklasowy zesp\u00f3\u0142 Stali Mielec, ale nie uda\u0142o mu si\u0119 wyprowadzi\u0107 mielczan z g\u0142\u0119bokiego kryzysu. (Mimo silnego sk\u0142adu Stal spad\u0142a do II ligi.) Kolejnymi klubami, w kt\u00f3rych pracowa\u0142, by\u0142y: Lech Pozna\u0144 (z L. Jezierskim), W\u0142\u00f3kniarz Pabianice, Ruch Chorz\u00f3w, Start \u0141\u00f3d\u017a i Tur Turek. Zniech\u0119cony uk\u0142adami w \u00f3wczesnym funkcjonowaniu pi\u0142ki no\u017cnej zrezygnowa\u0142 z prowadzenia ligowych zespo\u0142\u00f3w.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MACHNIK MATEUSZ,<\/strong> urodzony 25 IX 1993 r. w Mielcu, syn Krzysztofa i Ewy z Wery\u0144skich. Absolwent Gimnazjum w Przec\u0142awiu i Technikum Samochodowego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 2013 r. W latach 2015-2017 pracowa\u0142 w BRW w Mielcu, a od 2017 r. jest pracownikiem Inter Cars Mielec. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. Jest cz\u0142onkiem Automobilklubu Mieleckiego, s\u0119dzi\u0105 sport\u00f3w motorowych i ratownikiem drogowym. Startuje w zawodach ratownik\u00f3w drogowych PZM. Wa\u017cniejsze sukcesy: *2016 r. – Mistrzostwa Polski Ratownik\u00f3w Drogowych PZM (Toru\u0144) \u2013 wicemistrzostwo Polski (w parze z Weronik\u0105 Czerwi\u0144sk\u0105); *2019 r. – Mistrzostwa Polski Ratownik\u00f3w Drogowych PZM (Pozna\u0144) \u2013 potr\u00f3jne mistrzostwo Polski: 1) w parze z Andrzejem Wyzg\u0105, 2) w klasyfikacji klubowej jako cz\u0142onek zespo\u0142u Automobilklubu Mieleckiego, 3) w klasyfikacji okr\u0119gowej jako reprezentant zwyci\u0119skiego okr\u0119gu rzeszowskiego.<\/p>\r\n

MACHNIK PIOTR WOJCIECH (ksi\u0105dz), <\/b>urodzony 12 VII 1971 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Anny z domu Olszowy. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1990 r. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie i w 1996 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii, a nast\u0119pnie przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: Piotrkowice, Moszczenica Ma\u0142opolska, Pustk\u00f3w Osiedle, Korzenna, Kamienica, Koszyce Wielkie, Wadowice Dolne i Nagoszyn. Od 8 VIII 2020 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 proboszcza parafii pw. \u015bw. Anny w Korzeniowie w dekanacie Pustk\u00f3w Osiedle. W okresie sprawowania tej funkcji sprowadzono relikwie \u015bw. Jana Paw\u0142a II oraz wykonano szereg prac modernizacyjnych i remontowych w ko\u015bciele parafialnym oraz jego otoczeniu, m.in. wymalowano ko\u015bci\u00f3\u0142, wymieniono o\u015bwietlenie i wykonano nowy wystr\u00f3j prezbiterium oraz przeprowadzono remonty zakrystii, schod\u00f3w g\u0142\u00f3wnych, mieszkania, kancelarii, sali katechetycznej i klatki schodowej. Ponadto u\u0142o\u017cono kostk\u0119 wok\u00f3\u0142 ko\u015bcio\u0142a, za\u0142o\u017cono trawniki, nasadzono ozdobne krzewy i zbudowano parking.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MACHNIK WALENTY<\/strong>, urodzony 17 X 1893 r. w Chorzelowie ko\u0142o Mielca, syn Karola i Marianny z Barszczewskich. Absolwent c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, matura w 1914 r. W ostatnich latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Strzeleckiego. W pierwszych dniach wojny \u015bwiatowej zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do mieleckiego oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Strzeleckiego i z nim wyruszy\u0142 do Krakowa na zbi\u00f3rk\u0119 Legion\u00f3w. Tam wraz z innymi mielczanami otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do 2 plutonu (pod dow\u00f3dztwem F. Dubiela) VI batalionu, kt\u00f3ry niebawem zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do wojska J. Pi\u0142sudskiego stacjonuj\u0105cego w Gr\u0119boszowie. Walczy\u0142 w bitwach pod: Laskami, Brzechowem, Krzywop\u0142otami i \u0141owcz\u00f3wkiem, nad Nid\u0105 oraz w okolicach: Wszachowa, \u017bernik, O\u017carowa, Tar\u0142owa, Urz\u0119dowa i Jastkowa, gdzie zosta\u0142 ranny w lewe rami\u0119 (koniec lipca 1915 r.). Do pa\u017adziernika tego roku leczy\u0142 si\u0119 w szpitalu w Krakowie, a nast\u0119pnie przydzielony zosta\u0142 do kadry Legion\u00f3w w Gorzkowicach ko\u0142o Piotrkowa i tam pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 instruktora. W lutym 1916 r. skierowany zosta\u0142 na front, gdzie ponownie przydzielono go do VI batalionu. Uczestniczy\u0142 w walkach na reducie Pi\u0142sudskiego oraz pod Kostiuchn\u00f3wk\u0105, Wo\u0142czeckim, Jeziorn\u0105 i Sitowiczami. Po kryzysie przysi\u0119gowym przydzielony zosta\u0142 \u2013 wraz z VI batalionem \u2013 do armii austriackiej (56 pu\u0142k piechoty) i nast\u0119pnie skierowany na w\u0142oski front. Uczestniczy\u0142 w walkach pozycyjnych nad rzek\u0105 Piaw\u0105. Posiada\u0142 stopie\u0144 plutonowego. Zgin\u0105\u0142 w marcu 1918 r. w czasie pe\u0142nienia s\u0142u\u017cby w okopach. Spoczywa na cmentarzu wojskowym w okolicach miasta San Dona nad Piaw\u0105. Odznaczony zosta\u0142 Srebrnym Krzy\u017cem Virtuti Militari za walki w Legionach w latach 1914-1916 oraz po\u015bmiertnie Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci (1932).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MACHOCKI WOJCIECH<\/strong>, nauczyciel mieleckiej szko\u0142y w latach 1666-1670.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MACI\u0104G JAN<\/strong>, urodzony 1 XI 1893 r. w Hadyk\u00f3wce, powiat kolbuszowski, syn Wojciecha i Agnieszki z domu Gul. By\u0142 uczniem c. k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu. Ochotniczo zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Legion\u00f3w J. Pi\u0142sudskiego (14 VIII 1914 r.). Zosta\u0142 przydzielony do 2 pu\u0142ku piechoty, a nast\u0119pnie przeniesiony do 4 pu\u0142ku piechoty i uczestniczy\u0142 w walkach w Karpatach. Na skutek choroby wycofany zosta\u0142 z frontu i po wyleczeniu skierowany do szko\u0142y rachunkowo\u015bci w Piotrkowie. Po jej uko\u0144czeniu (VII 1915 r.) \u2013 ju\u017c jako podoficer kwatermistrzostwa \u2013 s\u0142u\u017cy\u0142 w 6 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w. W rezultacie restrykcji po kryzysie przysi\u0119gowym znalaz\u0142 si\u0119 w armii austriackiej (27 i p\u00f3\u017aniej 4 batalion strzelc\u00f3w), stacjonuj\u0105cej na W\u0119grzech. W latach 1918-1919 doko\u0144czy\u0142 nauk\u0119 w Gimnazjum Pa\u0144stwowym w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119. Od 10 XII 1918 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Polskim jako zawodowy oficer intendentury, w 1922 r. otrzyma\u0142 awans do stopnia kapitana, a od 1936 r. .pracowa\u0142 jako kierownik referatu cenzury DOK II w Lublinie. Odznaczony: Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci, Medalem 10-lecia Niepodleg\u0142o\u015bci, Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 1918-1921 i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d. Dalsze losy nie s\u0105 znane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MACI\u0104G PIOTR (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 4 V 1893 r. w Cmolasie, powiat kolbuszowski, syn J\u00f3zefa i Marii z Markiewicz\u00f3w. Ucze\u0144 c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, absolwent gimnazjum z matur\u0105 w Nowym S\u0105czu. Studia teologiczne w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1919 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako: wikary w Szczucinie i tarnowskiej katedrze, dyrektor szko\u0142y \u017ce\u0144skiej klasztornej ss. klarysek w Starym S\u0105czu (1922-1924), katecheta w Seminarium Nauczycielskim (do 1927 r.) i profesor katechetyki w Seminarium Duchownym w Tarnowie (do 1926 r.). W zwi\u0105zku z pogarszaj\u0105cym si\u0119 stanem zdrowia wycofa\u0142 si\u0119 z dzia\u0142alno\u015bci pedagogicznej i rezydowa\u0142 w Nowym S\u0105czu, a nast\u0119pnie w Domu Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w w Tarnowie. Opracowa\u0142 i wyda\u0142 gr\u0119 duchown\u0105 \u201eZ\u0142ote ziarna\u201d. Zmar\u0142 22 II 1935 r. Spoczywa na Starym Cmentarzu w Tarnowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MACI\u0104G STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 1 XI 1911 r. w New Bedford, stan Massachusetts (USA), syn Piotra i Jadwigi z domu Dzia\u0142o. Po przybyciu do Polski uczy\u0142 si\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum w Mielcu i tu zda\u0142 matur\u0119 w 1930 r. Studia teologiczne w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1935 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikary w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim oraz katecheta w Baranowie Sandomierskim i S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim (1940-1978), a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i rezydowa\u0142 w S\u0119dziszowie M\u0142p. Odznaczony EC i RM. 10 III 1982 r. zosta\u0142 zamordowany w czasie bandyckiego napadu. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"MACI\u0104GA MIROS\u0141AW<\/strong>, urodzony 16 IV 1932 r. w Nowym Targu, syn J\u00f3zefa i Matyldy z Korzeniowskich. Do Mielca przyby\u0142 z rodzin\u0105 w 1939 r. Latem tego roku przebywa\u0142 u rodziny w Jordanowie i tam zasta\u0142 go wybuch II wojny \u015bwiatowej. Przy ko\u0144cu 1944 r. zosta\u0142 go\u0144cem (prawdopodobnie) miejscowego oddzia\u0142u Armii Krajowej \u201eHarnasie\u201d i przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201ePobudka\u201d. Za t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 otrzyma\u0142 odznak\u0119 \u201eSyn Pu\u0142ku\u201d. Po wojnie uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podstawow\u0105, a nast\u0119pnie w latach 1948-1951 ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu. W 1950 r. zosta\u0142 zatrzymany (wraz z kilkoma innymi osobami) przez Urz\u0105d Bezpiecze\u0144stwa i po przes\u0142uchaniu wypuszczony. Matur\u0119 zda\u0142 w korespondencyjnym liceum w Tarnowie w 1952 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 3 IX 1951 r. jako dekorator w Miejskim Handlu Detalicznym w Mielcu i Powszechnej Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu. W pa\u017adzierniku 1958 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, tak\u017ce na stanowisko dekoratora. Od roku szkolnego 1961\/1962 pracowa\u0142 jako nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych w Technikum Ekonomicznym w Mielcu. W 1968 r. uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu historii sztuki na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra historii sztuki. Od 1 IX 1968 r. do 31 VIII 1991 r. pracowa\u0142 etatowo w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym Nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego) jako nauczyciel j\u0119zyka angielskiego i plastyki, a ponadto uczy\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych. W 1979 r. uko\u0144czy\u0142 kurs przedmiotowo-metodyczny z zakresu filologii angielskiej, a w 1986 r. kurs plenerowy w zakresie plastyki w Legnicy. 1 II 1982 r. zosta\u0142 nauczycielem mianowanym. Zorganizowa\u0142 klasopracowni\u0119 plastyki, prowadzi\u0142 k\u00f3\u0142ko plastyczne, wykonywa\u0142 z uczniami dekoracje okoliczno\u015bciowe, przygotowywa\u0142 uczni\u00f3w do olimpiady artystycznej i innych konkurs\u00f3w plastycznych. W 1985 r. opracowa\u0142 projekt trwa\u0142ej dekoracji plastycznej na frontonie budynku szko\u0142y i czuwa\u0142 nad jego wykonaniem. \u00a0Za\u0142o\u017cy\u0142 Izb\u0119 Tradycji Szko\u0142y, gromadzi\u0142 eksponaty i dba\u0142 o ich w\u0142a\u015bciw\u0105 ekspozycj\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 inspirowa\u0142 \u00a0liczne przedsi\u0119wzi\u0119cia zwi\u0105zane z histori\u0105 Mielca i jego regionu oraz mocno anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w ich realizacj\u0119. By\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej w 1966 r., cz\u0142onkiem pierwszego zarz\u0105du i pierwszym przewodnicz\u0105cym Komisji Muzealnej, wsp\u00f3\u0142organizatorem (drugim by\u0142 Wiktor Jaderny) i kustoszem spo\u0142ecznego Muzeum Regionalnego w Mielcu w 1967 r. oraz jednym z inspirator\u00f3w opracowania i wydania monografii Mielca i regionu w latach 1984-1994. W tym trzytomowym dziele by\u0142 faktycznie zast\u0119pc\u0105 redaktora naczelnego prof. dr. hab. Feliksa Kiryka, autorem wielu artyku\u0142\u00f3w z w\u0142asnor\u0119cznie wykonanymi rysunkami i mapkami oraz autorem projekt\u00f3w obwolut, ok\u0142adek, wyklejek i stron tytu\u0142owych wszystkich tom\u00f3w. Po obronie rozprawy doktorskiej pod tytu\u0142em\u00a0Mieleckie rzemios\u0142o cechowe w latach 1470-1939<\/em>\u00a0(promotor \u2013 prof. dr hab. F. Kiryk) \u2013 16 XII 1988 r. Rada Wydzia\u0142u Humanistycznego Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie nada\u0142a mu tytu\u0142 doktora nauk humanistycznych w zakresie historii. By\u0142 cz\u0142onkiem Rzeszowskiego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Nauk. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Nagrod\u0105 Ministra Edukacji Narodowej. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 1 IX 1991 r., ale nadal uczy\u0142 w I LO w niepe\u0142nym wymiarze godzin. W 1991 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Tygodnika Mieleckiego \u201eKorso\u201d i jednym z jego redaktor\u00f3w. Zdecydowan\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 z oko\u0142o 100 napisanych (podpisanych w\u0142asnym nazwiskiem i r\u00f3\u017cnymi pseudonimami) artyku\u0142\u00f3w po\u015bwi\u0119ci\u0142 nieznanym dot\u0105d szerzej wydarzeniom z II wojny \u015bwiatowej i okresu stalinizmu na ziemi mieleckiej. Przyczyni\u0142 si\u0119 do ekshumacji zw\u0142ok partyzant\u00f3w Wojciecha Lisa i Konstantego K\u0119dziora. Zmar\u0142 nagle 26 VII 1993 r. w Mielcu. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wa\u017cniejsze publikacje:\u00a0Zabytki Odrodzenia w Baranowie<\/em>\u00a0(\u201eNowiny Tygodnia\u201d nr 8\/1),\u00a0500-lecie Mielca<\/em>\u00a0(\u201eZiemia\u201d nr 2\/1957),\u00a0Mielec i okolice<\/em>, Warszawa 1960,\u00a0Sprawa por. \u201eW\u00f3jta<\/em>\u00a0(\u201eWTK\u201d nr 12\/1967),\u00a0Zdobycie wyrzutni pocisk\u00f3w V-1 i V-2 w Bliznej<\/em>\u00a0(\u201eSkrzydlata Polska\u201d nr 30\/1967),\u00a0J\u0119dru\u015b a ZWZ-AK<\/em>\u00a0(\u201eWTK\u201d nr 4\/1969),\u00a0Dwoje spo\u015br\u00f3d tysi\u0119cy<\/em>(\u201eTygodnik Kulturalny\u201d nr 37\/1970),\u00a0Rys geograficzno-historyczny Mieleckiego<\/em>\u00a0(Prace i materia\u0142y z bada\u0144 etnograficznych w Mieleckiem<\/em>, Rzesz\u00f3w 1970),\u00a0Zamki i fortalicje w okolicach Mielca<\/em>\u00a0(Rocznik Ziemi Mieleckiej,<\/em>\u00a0Mielec 1971),\u00a0Zamek w Przec\u0142awiu b\u0119dzie uratowany<\/em>\u00a0(\u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d nr 26\/1972),\u00a0W szeregach \u017co\u0142nierzy Podziemia<\/em>\u00a0(\u201eWTK\u201d nr 7\/1972),\u00a0Nieznany przekaz kartograficzny dotycz\u0105cy zamku w Baranowie<\/em>\u00a0(\u201eKwartalnik Architektury i Urbanistyki\u201d PAN t. XVII, 1972, z. 4),\u00a0Ch\u0142opi mieleccy w powstaniu styczniowym<\/em>\u00a0(\u201eProfile\u201d nr 6\/1973),\u00a0System obronny zamku w Baranowie Sandomierskim w XVI w. w \u015bwietle nowo odnalezionego inwentarza<\/em>\u00a0(\u201eKwartalnik Architektury i Urbanistyki\u201d PAN t. XXII, 1977, z. 2),\u00a0Obwarowanie podzamcza w Baranowie Sandomierskim<\/em>\u00a0(\u201eKwartalnik Architektury i Urbanistyki\u201d PAN t. XXVI, 1981, z. 2),\u00a0Zapomniane urz\u0105dzenia obronne z XVI wieku zamku w Baranowie Sandomierskim<\/em>\u00a0(\u201eRzeszowski Rocznik Muzealny\u201d, Rzesz\u00f3w 1982),\u00a0Ze studi\u00f3w nad systemem obronnym zamku w Baranowie Sandomierskim<\/em>\u00a0(\u201eRzeszowski Rocznik Muzealny\u201d, Rzesz\u00f3w 1982),\u00a0Towarzystwo Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera (S\u0142ownik Polskich Towarzystw Naukowych,<\/em>\u00a0Wroc\u0142aw 1982),\u00a0Andrzej K\u0119dzior (1851-1938)<\/em>\u00a0(\u201eRoczniki Dziej\u00f3w Ruchu Ludowego\u201d nr 22\/1982),\u00a0Stosunki wiejskie w kr\u00f3lewszczyznach nad doln\u0105 Wis\u0142ok\u0105<\/em>\u00a0(Mielec \u2013 dzieje miasta i regionu<\/em>\u00a0t. 1, Mielec 1984),\u00a0Rzemios\u0142o i wymiana towarowa w XVII i XVIII w.<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Piecz\u0119cie i heraldyka miejska<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Produkcja rzemie\u015blnicza i wymiana towarowa (<\/em>tam\u017ce),\u00a0Roboty wodno-kanalizacyjne<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Pocz\u0105tki i rozw\u00f3j ruchu ludowego<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0O\u015bwiata i szkolnictwo<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Zabytki sztuki regionu mieleckiego<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Materia\u0142y \u017ar\u00f3d\u0142owe do dziej\u00f3w regionu mieleckiego<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Gimnazjum mieleckie w dwudziestoleciu mi\u0119dzywojennym (80 lat Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu 1905-1985,<\/em>\u00a0Mielec 1986),\u00a0Dwory drewniane z okolicy Mielca<\/em>\u00a0(\u201eSpotkanie z Zabytkami\u201d nr 4\/1987),\u00a0Prace Tylmana z Gameren na zamku w Baranowie w \u015bwietle inwentarza<\/em>\u00a0(\u201eKwartalnik Architektury i Urbanistyki\u201d PAN nr 3\/1988),\u00a0Rzemios\u0142o mieleckie w powstaniu styczniowym (<\/em>\u201eNad Wis\u0142ok\u0105\u201d nr 5\/1988),\u00a0Rzemios\u0142o, drobny przemys\u0142 i handel 1918-1939<\/em>\u00a0(Mielec \u2013 Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu<\/em>\u00a0t. 2, Mielec 1988),\u00a0O\u015bwiata i szkolnictwo<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Opieka spo\u0142eczna<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Pa\u0144stwowe Zak\u0142ady Lotnicze \u2013 Mielec w latach II wojny \u015bwiatowej 1939-1945<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0W\u0142adys\u0142aw Jasi\u0144ski \u201eJ\u0119dru\u015b\u201d<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Kalendarium wydarze\u0144 1939-1945<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Stan d\u00f3br kultury i prace badawczo-konserwatorskie<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Andrzej K\u0119dzior (1851-1938)<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Sylwetki mielczan (<\/em>tam\u017ce),\u00a0Zarys dziej\u00f3w rzemios\u0142a cechowego w Mielcu<\/em>,\u00a0t. 1 1470-1939,<\/em>\u00a0Mielec 1991,\u00a0Zarys dziej\u00f3w rzemios\u0142a cechowego w Mielcu, t. 2 1939-1989,<\/em>\u00a0Mielec 1993,\u00a0Wspomnienie o prof. Jadwidze Jawor (1917-1968)<\/em>\u00a0(Sprawozdanie Dyrekcji I Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu za rok szkolny 1992\/93,<\/em>\u00a0Mielec 1993),\u00a0Zesp\u00f3\u0142 warowny w Rzemieniu (Mielec \u2013 Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu<\/em>\u00a0t. 3, Mielec 1994),\u00a0Zrzuty lotnicze w Obwodzie AK Mielec<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Kalendarium wydarze\u0144 1939-1944<\/em>\u00a0(uzupe\u0142nienie) (tam\u017ce),\u00a0Nieznane karty represji i terroru<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Ludzie regionu XIX i XX wieku \u2013 cz\u0119\u015b\u0107 biogram\u00f3w<\/em>\u00a0(tam\u017ce),\u00a0Zapisy czasu minionego<\/em>\u00a0(cykl artyku\u0142\u00f3w w \u201eKorso\u201d w latach 1991-1993),\u00a0\u017bo\u0142nierze Polski Walcz\u0105cej<\/em> (cykl artyku\u0142\u00f3w w \u201eKorso\u201d w latach 1991-1993).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MACIEJAK ANNA (z domu W\u00d3JTOWICZ)<\/strong>, urodzona 30 VI 1943 r. w Be\u0142\u017cycach ko\u0142o Lublina, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Julianny z Kami\u0144skich. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Be\u0142\u017cycach, matura w 1961 r. Uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Matematyczno\u2013Fizyczno-Chemicznym (kierunek: chemia) UMCS w Lublinie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra chemii. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w pracowa\u0142a w laboratorium analitycznym Zak\u0142ad\u00f3w Tworzyw Sztucznych w Pustkowie, a nast\u0119pnie przenios\u0142a si\u0119 do Mielca i podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym WSK na stanowisku starszego technologa. W 1972 r. zosta\u0142a zatrudniona w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Konarskiego w Mielcu jako nauczycielka chemii. Zorganizowa\u0142a i urz\u0105dzi\u0142a dwie pracownie chemiczne. Przygotowywa\u0142a wielu uczni\u00f3w do olimpiad chemicznych i na studia zwi\u0105zane z chemi\u0105. Od 1991 r. do 2006 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora tej szko\u0142y. Przyczyni\u0142a si\u0119 do pomy\u015blnego przej\u015bcia plac\u00f3wki przez trudny etap transformacji ustrojowej oraz unowocze\u015bnienia jej funkcjonowania (m.in.: nowe profile nauczania, wsp\u00f3\u0142praca z AGH w Krakowie i UMCS w Lublinie w zakresie egzamin\u00f3w wst\u0119pnych po\u0142\u0105czonych z egzaminami maturalnymi, komputeryzacja, si\u0142ownia, modernizacja kot\u0142owni). Z jej znacz\u0105cym udzia\u0142em przyst\u0105piono do Klubu Najstarszych Szk\u00f3\u0142 w Polsce, ods\u0142oni\u0119to dwie tablice upami\u0119tniaj\u0105ce s\u0142ynnych wychowank\u00f3w szko\u0142y \u2013 Kazimierza Sabbata (prezydenta RP na uchod\u017actwie) i Tadeusza Wa\u017cewskiego (matematyka \u015bwiatowej s\u0142awy) oraz zorganizowano uroczyste obchody 90-lecia (1995) i 100-lecia (2005) szko\u0142y. Uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu ochrony \u015brodowiska oraz kurs dla o\u015bwiatowej kadry kierowniczej. Po zako\u0144czeniu roku szkolnego 2005\/2006 przesz\u0142a na emerytur\u0119. W 1998 r. i 2006 r. wybierana by\u0142a na radn\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu na kadencje 1998\u20132002 i 2006-2010 i w obu powierzano jej funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Komisji O\u015bwiaty i Kultury.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MACIEJAK JERZY<\/strong>, urodzony 14 VIII 1943 r. w Przebendowie, powiat mielecki, syn Andrzeja i Stefanii z domu Dzia\u0142o. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO im. M. Kopernika), matura w 1961 r. Uczestniczy\u0142 w Olimpiadzie Chemicznej. W 1966 r. uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie z zakresu chemii na UMCS w Lublinie. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Zak\u0142adach Tworzyw Sztucznych w Pustkowie jako technolog na Wydziale Formaliny, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 na Wydziale T\u0142oczyw Fenolowych. Uczestniczy\u0142 w opracowaniu nowelizacji polskiej normy na t\u0142oczywa fenolowe oraz by\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem poradnika T\u0142oczywa fenolowe<\/em>. W 1970 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w powstaj\u0105cych Zak\u0142adach Gaz\u00f3w Technicznych w Mielcu. Uruchomi\u0142 m.in. produkcj\u0119 na Oddziale Tlenu i Oddziale Acetylenu. Pe\u0142ni\u0142 funkcje szefa produkcji i dyrektora ds. technicznych. Od 1975 r. pracowa\u0142 w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych WSK. Jako kierownik sekcji prowadzi\u0142 m.in. produkcj\u0119 prototypowych ch\u0142odni laminatowych oraz uczestniczy\u0142 w opracowaniu planu technologicznego zagospodarowania hali pod wykonawstwo tego wyrobu. Wdra\u017ca\u0142 nowe tworzywa na wtryskarce i prasie hydraulicznej. W zespole opracowa\u0142 m.in. technologi\u0119 i oprzyrz\u0105dowanie oraz wykona\u0142 pierwsze zbiorniki chemikali\u00f3w, a tak\u017ce kopu\u0142ki pilota do samolotu M-18 Dromader. Z chwil\u0105 podj\u0119cia decyzji o produkcji samolotu M-20 Mewa kierowa\u0142 opracowaniem zamiennik\u00f3w materia\u0142owych niemetalowych oraz uruchomieniem produkcji zespo\u0142\u00f3w i cz\u0119\u015bci z tworzyw sztucznych. Po zmianach organizacyjnych kierowa\u0142 Laboratorium Fizyko-Chemicznym (wprowadzono w\u00f3wczas szereg nowoczesnych i specjalistycznych bada\u0144) oraz zorganizowa\u0142 laboratorium czysto\u015bci p\u0142yn\u00f3w roboczych. W 1988 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z chromatografii, a w nast\u0119pnym roku uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie bada\u0144 fizyko-chemicznych materia\u0142\u00f3w. W 1990 r. rozwi\u0105za\u0142 umow\u0119 o prac\u0119 i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do tworzonej firmy \u201eARAGO\u201d w Korzeniowie, gdzie pracowa\u0142 jako technolog, szef produkcji i dyrektor. W firmie tej zorganizowa\u0142 laboratorium badawcze i wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 technologi\u0119 produkcji materia\u0142\u00f3w dla odlewnictwa. Po powstaniu firmy JOONGPOL w Mielcu zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z ni\u0105 i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego specjalisty, m.in. uczestniczy\u0142 w uruchamianiu produkcji pianki polietylenowej i jej przetw\u00f3rstwa. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ci\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. By\u0142 wiceprezesem Klubu Sportowego \u201eChemik\u201d Pustk\u00f3w, a od 1970 r. by\u0142 dzia\u0142aczem Mieleckiego Klubu Sportowego \u201eGryf\u201d, m.in. jako wiceprezes i prezes. Ponadto przez kilkuna\u015bcie\u00a0 lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Podokr\u0119gu Pi\u0142ki No\u017cnej w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Szermierczego, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Ludowych Zespo\u0142\u00f3w Sportowych oraz godno\u015bci\u0105 Honorowego Prezesa MKS „Gryf”. Udziela\u0142 si\u0119 przy budowach ko\u015bcio\u0142\u00f3w Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy i Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu, uczestnicz\u0105c w wyborze i zastosowaniu szeregu rozwi\u0105za\u0144 technicznych. Zmar\u0142 14 X 2023 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MACIEJEWSKI PIOTR MICHA\u0141,<\/strong>\u00a0urodzony 20 X 1979 r. w Pionkach, syn Andrzeja i Danuty z domu Borek. Ucze\u0144 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Liceum Lotniczego w D\u0119blinie i absolwent IV Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. dra Tytusa Cha\u0142ubi\u0144skiego w Radomiu z matur\u0105 w 1998 r. Uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Handlu i Finans\u00f3w Mi\u0119dzynarodowych w Warszawie (2001) i Szkole Wy\u017cszej Psychologii Spo\u0142ecznej – Uniwersytet Humanistyczno-Spo\u0142eczny w Warszawie z tytu\u0142em magistra psychologii (2015). W 2004 r. za\u0142o\u017cy\u0142 firm\u0119 PIRSUM, dzia\u0142aj\u0105c\u0105 na rynku artyku\u0142\u00f3w reklamowych.\u00a0 Jako jej w\u0142a\u015bciciel wsp\u00f3\u0142pracuje z najwi\u0119kszymi firmami w bran\u017cy farmaceutycznej i finansowej oraz obs\u0142uguje konferencje i eventy. Jego pasj\u0105 pozazawodow\u0105 by\u0142o i pozostaje lotnictwo. Od 2006 r. do 2020 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Aeroklubu Warszawskiego\u00a0 i\u00a0 pe\u0142ni\u0142 w nim funkcje: cz\u0142onka Zarz\u0105du Sekcji Szybowcowej (2010-2012) oraz cz\u0142onka i sekretarza Zarz\u0105du Aeroklubu (2012-2018). W 2010 r. zdoby\u0142 kwalifikacje pilota szybowcowego, a w 2014 r. \u2013 uprawnienia pilota samolotowego.\u00a0 W 2014 r. jako fundator zosta\u0142 wybrany na pierwszego prezesa Zarz\u0105du nowo powsta\u0142ej Fundacji Bia\u0142o-Czerwone Skrzyd\u0142a, kt\u00f3ry przyj\u0119\u0142a jako g\u0142\u00f3wny cel promowanie i propagowanie sport\u00f3w, lotniczych i turystyki lotniczej. (Szerzej o Fundacji w odr\u0119bnym ha\u015ble w niniejszej Encyklopedii.) Od 2015 r. uczestniczy w wi\u0119kszo\u015bci pokaz\u00f3w lotniczych w Polsce i innych krajach jako pilot pokazowy na samolocie Aero AT3 w Formacji 3 AT3 i TS-11 Iskra (od 2016 r. pod szyldem Fundacji Bia\u0142o-Czerwone Skrzyd\u0142a). W latach 2012 i 2013 by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem pokaz\u00f3w lotniczych Bemowo On Air. W 2014 r. zarz\u0105dza\u0142 procesem odbudowy samolotu TS-11 Iskra bis D (wyprodukowanego w Mielcu)\u00a0 i doprowadzenia go do stanu lotnego. W latach 2018-2021 by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i wiceprezesem MR Project Sp. z o.o., zarz\u0105dzaj\u0105cej projektami z zakresu system\u00f3w zarz\u0105dzania ruchem lotniczym oraz bran\u017cy telekomunikacyjnej, obronnej i bezpiecze\u0144stwa. W 2020 r. zarz\u0105dza\u0142 procesem odbudowy samolotu TS-11 Iskra bis DF (wyprodukowanego w Mielcu)\u00a0 i doprowadzenia go do stanu lotnego. W 2021 r. by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w przeniesienia siedziby Fundacji Bia\u0142o-Czerwone Skrzyd\u0142a do Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MACIEJOWICZ STANIS\u0141AW<\/strong>, jeden z najbogatszych mieszczan rzochowskich w I po\u0142. XVII w. Posiada\u0142 dom przy rynku z browarem i piekarni\u0105 oraz niewielki folwark.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MACIEJOWSKI BOLES\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 VIII 1930 r. w Dymitrowie Ma\u0142ym, powiat tarnobrzeski, syn Karola i Marii z domu Kocha\u0144czyk. Absolwent Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1950 r. W 1954 r. uko\u0144czy\u0142 studia I stopnia na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Krakowskiej (z tytu\u0142em in\u017cyniera budownictwa wodnego), a w 1964 r. \u2013 studia II stopnia na Wydziale Melioracji Akademii Rolniczej w Krakowie (z tytu\u0142em magistra melioracji). Ponadto w 1963 r. uzyska\u0142 uprawnienia budowlane do projektowania i prowadzenia rob\u00f3t w zakresie instalacji i urz\u0105dze\u0144 sanitarnych, a w 1966 r. analogiczne uprawnienia w dziedzinie budownictwa wodnego. Pracowa\u0142 w nast\u0119puj\u0105cych instytucjach i przedsi\u0119biorstwach: Centralne Laboratorium Wodne przy PIHM w Warszawie (1954-1955 \u2013 asystent), Biuro Studi\u00f3w i Projekt\u00f3w Przemys\u0142u Kruszyw Mineralnych w Krakowie (1955-1956 \u2013 starszy projektant), Rejonowe Przedsi\u0119biorstwo Melioracyjne w Tarnowie (1956-1959 \u2013 kierownik Sekcji Technicznej), Miejskie Przedsi\u0119biorstwo Gospodarki Komunalnej w Mielcu (1959-1960 \u2013 kierownik Zak\u0142adu Wodoci\u0105g\u00f3w i Kanalizacji, 1960-1974 \u2013 zast\u0119pca dyrektora do spraw technicznych), WSK \u2013 PZL Mielec Wydzia\u0142 Inwestycji Przemys\u0142owych (1974-1976 \u2013 g\u0142\u00f3wny specjalista do spraw inwestycji przemys\u0142owych), Pa\u0144stwowy Terenowy Inspektor Sanitarny w Mielcu (1976-1985 \u2013 in\u017cynier do spraw sanitarnego nadzoru zapobiegawczego), Rolnicza Sp\u00f3\u0142dzielnia Produkcyjna w Sadkowej G\u00f3rze (1985-1990 \u2013 zast\u0119pca prezesa do spraw inwestycji i rozwoju). Uczestniczy\u0142 w projektowaniu i realizowaniu lub nadzorowaniu wielu inwestycji (sieci: kanalizacyjne, wodoci\u0105gowe i gazowe oraz obiekty w zakresie instalacji i urz\u0105dze\u0144 sanitarnych) w Mielcu i wielu okolicznych miejscowo\u015bciach. W 1990 r. przeszed\u0142 na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Pozosta\u0142 jednak aktywny zawodowo i na zlecenie wykona\u0142 m.in. projekty: kanalizacji na osiedlu Dziubk\u00f3w, sieci wodoci\u0105gowej na osiedlu Wojs\u0142aw i rozbudowy sieci gazowej w Mielcu, Podleszanach, Woli P\u0142awskiej i Rz\u0119dzianowicach. Przez wiele lat nale\u017ca\u0142 do PTTK. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MACIUBA ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 27 VII 1932 r. w K\u0119b\u0142owie, powiat mielecki, syn Adama i Marii z Doma\u0144skich. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO), matura w 1951 r. Studia magisterskie z zakresu prawa odby\u0142 na Uniwersytecie Marii Curie\u2013Sk\u0142odowskiej w Lublinie. Po aplikacji pracowa\u0142 jako radca prawny m.in. w Urz\u0119dzie Powiatowym w Mielcu oraz Urz\u0119dach Gminnych w Tuszowie Narodowym, Mielcu i Padwi Narodowej. W 1984 r. mianowany zosta\u0142 naczelnikiem Gminy Padew Narodowa i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1990 r. Przyczyni\u0142 si\u0119 do podj\u0119cia szeregu wa\u017cnych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107, m.in.: utworzenia Spo\u0142ecznego Komitetu Budowy Szko\u0142y w Padwi, rozpocz\u0119cia gazyfikacji w gminie, doko\u0144czenia wysypiska odpad\u00f3w, podj\u0119cia budowy chodnika przy drodze Mielec\u2013Tarnobrzeg, kompleksowej odbudowy urz\u0105dze\u0144 melioracyjnych (po zako\u0144czeniu budowy Linii Hutniczo-Siarkowej) oraz budowy kolektora sanitarnego i oczyszczalni \u015bciek\u00f3w w Padwi Narodowej. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi, resortowymi i regionalnymi. Zmar\u0142 24 IV 1991 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MACK NATHAN<\/strong>, urodzony 27 I 1891 r. w Mielcu w rodzinie \u017cydowskiej. Pierwsze nauki pobiera\u0142 w mieleckich szko\u0142ach. W m\u0142odo\u015bci wyjecha\u0142 do Stan\u00f3w Zjednoczonych AP. W latach 20. XX w. zosta\u0142 w\u0142a\u015bcicielem supermarketu w Los Angeles, a w 1929 r. przeprowadzi\u0142 si\u0119 do Las Vegas i tam uruchomi\u0142\u00a0 galanteri\u0119. W latach 30. przenosi\u0142 si\u0119 do innych miast (Reno, Boulder City) i otwiera\u0142 plac\u00f3wki handlowe, ale ostatecznie powr\u00f3ci\u0142 do Las Vegas i prowadzi\u0142 sie\u0107 sklep\u00f3w z artyku\u0142ami przemys\u0142owymi. Z czasem uda\u0142o mu si\u0119 te\u017c wej\u015b\u0107 do sieci gier hazardowych w \u015brodkowej i po\u0142udniowej Nevadzie i uzyska\u0107 ze\u0144 du\u017ce zyski. Uczestniczy\u0142 w powo\u0142aniu gazety \u201eLas Vegas Sun\u201d, kt\u00f3ra wkr\u00f3tce sta\u0142a si\u0119 najwa\u017cniejsz\u0105 gazet\u0105 w Las Vegas. By\u0142 te\u017c jednym z inicjator\u00f3w i za\u0142o\u017cycieli Banku Las Vegas w 1954 r., co uczyni\u0142o go jednym z najbardziej znanych i wp\u0142ywowych mieszka\u0144c\u00f3w Las Vegas. Wsp\u00f3lnie z \u017con\u0105 bra\u0142 udzia\u0142 w za\u0142o\u017ceniu \u017cydowskiego zboru \u201eSyn\u00f3w i c\u00f3rek Izraela\u201d w Las Vegas i przewodniczy\u0142 mu w latach 1945-1949. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje prezesa Centrum Spo\u0142eczno\u015bci \u017bydowskiej w Las Vegas i przewodnicz\u0105cego Nevady w Zjednoczonym Apelu \u017bydowskim. Zmar\u0142 w 1965 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MACYK JADWIGA (z domu WOLI\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 29 IX 1946 r. w Rudzie, powiat mielecki, c\u00f3rka Eugeniusza i Janiny z Rusinowskich. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO), matura w 1963 r. Studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1968 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra historii. Bezpo\u015brednio po studiach zosta\u0142a zatrudniona jako sta\u017cystka w Katedrze Historii \u015aredniowiecznej UJ (1968-1969). Uczestniczy\u0142a w pracach nad krytycznym wydaniem t\u0142umaczenia dzie\u0142a J. D\u0142ugosza Roczniki czyli kroniki s\u0142awnego Kr\u00f3lestwa Polskiego. W roku szkolnym 1969\/1970 uczy\u0142a historii w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym dla Pracuj\u0105cych w Mielcu. Od 1970 r. do 2003 r. pracowa\u0142a jako nauczycielka historii w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142a kurs dla nauczycieli \u0142aciny w Jeleniej G\u00f3rze, studia podyplomowe z zakresu historii na UJ (1985) i kilka innych kurs\u00f3w specjalistycznych. Ponadto w latach 1973-1974 by\u0142a wizytatorem metodykiem, a w latach 1974-1975 \u2013 wizytatorem ds. wychowania w Wydziale O\u015bwiaty i Wychowania PPRN w Mielcu. B\u0119d\u0105c nauczycielk\u0105 historii w II LO, wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a na dokumentowanie i upowszechnianie historii Polski, a szczeg\u00f3lnie Mielca i rodzimej szko\u0142y. Zorganizowa\u0142a szkoln\u0105 Izb\u0119 Pami\u0119ci Narodowej i na bie\u017c\u0105co j\u0105 aktualizowa\u0142a. Napisa\u0142a: Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. M. Kopernika w Mielcu. Zarys dziej\u00f3w w XXX-leciu 1953-1983 (Mielec 1983), 40 lat II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu (Mielec 1993), Copernicana. Jednodni\u00f3wka z okazji 525-tej rocznicy urodzin Miko\u0142aja Kopernika i 45-lecia II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego jego imienia w Mielcu wydana, do m\u0142odzi w nim kszta\u0142tuj\u0105cej umys\u0142y i charaktery adresowana (Mielec 1998) oraz (wsp\u00f3lnie z drug\u0105 nauczycielk\u0105 historii w II LO \u2013 Ma\u0142gorzat\u0105 Ciejk\u0105) II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu 1953-2003 (Krak\u00f3w 2003). Opracowa\u0142a tak\u017ce \u201eRoczniki Kopernika\u0144skie\u201d (zeszyt 1 \u2013 1985\/1986, z. 2 \u2013 1986\/1987 i z. 3 \u2013 1987\/1988). Jej uczniowie byli wielokrotnie finalistami olimpiad: historycznej (4 \u2013 w tym 1 laureat), wiedzy o Polsce i \u015bwiecie wsp\u00f3\u0142czesnym (3 laureat\u00f3w) oraz wiedzy o Unii Europejskiej (1), a tak\u017ce og\u00f3lnopolskich konkurs\u00f3w historycznych. Uczestniczy\u0142a w pracach Og\u00f3lnopolskiego Towarzystwa Szk\u00f3\u0142 Tw\u00f3rczych (do ich grona wpisano mieleckie II LO). Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty III stopnia za wybitne osi\u0105gni\u0119cia dydaktyczne i wychowawcze. W 2003 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MACYK WOJCIECH<\/strong>, urodzony 14 VIII 1973 r. w Mielcu, syn Jerzego i Jadwigi z Woli\u0144skich. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1992 r. Laureat Olimpiady Fizycznej w 1992 r. i trzykrotny laureat Olimpiady Chemicznej w latach: 1990, 1991 i 1992, srebrny medalista Mi\u0119dzynarodowej Olimpiady Chemicznej w Pittsburgu \u2013 Waszyngtonie w 1992 r., laureat \u201eZ\u0142otego Wawrzynu \u2013 1992\u201d Polskiego Radia w Rzeszowie. W 1997 r. uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie, a w 2000 r. – studia doktoranckie na Uniwersytecie w Erlangen z tytu\u0142em doktora chemii. W latach 2000-2002 pracowa\u0142 na Uniwersytecie w Erlangen jako asystent. Od 2003 r. by\u0142 asystentem w Instytucie Chemii Nieorganicznej UJ w Krakowie, a w 2004 r. zosta\u0142 adiunktem w tym\u017ce Instytucie. Opublikowa\u0142 szereg artyku\u0142\u00f3w naukowych w krajowych i zagranicznych czasopismach specjalistycznych. Otrzyma\u0142 nagrody za prac\u0119 magistersk\u0105 i doktorsk\u0105 (w Polsce i Niemczech). W 2004 r. zosta\u0142 stypendyst\u0105 Fundacji Nauki Polskiej. W 2012 r. otrzyma\u0142 grant Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej (FNP) w IX edycji programu TEAM na stworzenie zespo\u0142u realizuj\u0105cego innowacyjne projekty badawcze. Od tego roku kierowa\u0142 Grup\u0105 Fotokatalizy na Wydziale Chemii UJ. Jako profesor wizytuj\u0105cy przebywa\u0142 w Catalysis Research Center Hokkaido University, Sapporo (2014 r.) i School of Computing, Engineering and Mathematics, Western Sydney University (2015 r.). W 2016 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora nauk chemicznych, a w 2019 r. – tytu\u0142 profesora zwyczajnego. W latach 2013-2021 by\u0142 kierownikiem Zak\u0142adu Chemii Nieorganicznej UJ. W latach 2016-2020 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prodziekana Wydzia\u0142u Chemii ds. bada\u0144 i wsp\u00f3\u0142pracy, w kadencji 2020-2024 by\u0142 dziekanem tego wydzia\u0142u.Od 1 IX 2024 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prorektora Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego ds. nauki. Przedmiotem jego bada\u0144 s\u0105 fotochemia i\u00a0 fotokataliza oraz szerokie spektrum problem\u00f3w z nimi zwi\u0105zanych. Wg stanu na rok 2024 wypromowa\u0142 17 doktor\u00f3w, opublikowa\u0142 oko\u0142o 150 artyku\u0142\u00f3w w czasopismach z Listy Filadelfijskiej, ma 7 patent\u00f3w, 3 zg\u0142oszenia patentowe i 3 wdro\u017cenia technologii. Nale\u017ca\u0142 i nale\u017cy do szeregu zespo\u0142\u00f3w i pe\u0142ni w nich funkcje. M.in. by\u0142 przewodnicz\u0105cym zespo\u0142u interdyscyplinarnego ds. oceny projekt\u00f3w „Iuventus Plus” (2011-2016) i cz\u0142onkiem zespo\u0142u interdyscyplinarnego ds. oceny projekt\u00f3w Diamentowy Grant” (2012-2016), a od 2017 r. jest wiceprzewodnicz\u0105cym wymienionych zespo\u0142\u00f3w. Nale\u017cy te\u017c do wielu stowarzysze\u0144 i organizacji mi\u0119dzynarodowych, a w Polsce do Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Polskiego Klubu Katalizy i Klubu Stypendyst\u00f3w Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej. Kieruje licznymi projektami badawczymi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Nagrod\u0105 Prezesa Rady Ministr\u00f3w za prac\u0119 habilitacyjn\u0105 i Nagrod\u0105 Ministra Nauki i Szkolnictwa Wy\u017cszego za osiagni\u0119cia naukowe.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MA\u0106KOWSKI RAFA\u0141<\/strong>, urodzony 23 IX 1965 r. w Ko\u015bcianie, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Michalak. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Zawodowe w Lesznie z matur\u0105 w 1984 r. Od 1976 r. trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105, a w latach 1983-1984 gra\u0142 w I zespole T\u0119czy Ko\u015bcian. By\u0142 reprezentantem Polski w kategorii juniorskiej i m\u0142odzie\u017cowej. Przed sezonem 1984\/1985 zosta\u0142 pozyskany do Stali Mielec i zatrudniony w Zak\u0142adzie Silnikowym WSK z oddelegowaniem do prac sportowych, a w latach 1990-1992 pobiera\u0142 stypendium sportowe.. Jako zawodnik Stali dwukrotnie przyczyni\u0142 si\u0119 do jej awansu do I ligi (po pobycie w II lidze). W okresie VII \u2013 XII 1992 r. pracowa\u0142 na kontrakcie w Fabryce Samochod\u00f3w Osobowych Skoda w Mlada Boles\u0142aw. W latach 1993-1998 gra\u0142 w KS Czuwaj Przemy\u015bl (m.in. awans do I ligi). W 1998 r. zosta\u0142 zatrudniony w PPHU \u201eBEZPOL\u201d w Mielcu. Od 1999 r. podj\u0105\u0142 treningi w odradzaj\u0105cym si\u0119 zespole pi\u0142ki r\u0119cznej SPR Stal Mielec i w znacznym stopniu przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu do I ligi \u201eB\u201d w 2004 r., a nast\u0119pnie zako\u0144czy\u0142 wyczynow\u0105 karier\u0119 sportow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MADEJ ANDRZEJ ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 25 XI 1950 r. w Podleszanach, powiat mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Walentyny z domu Grabo\u015b. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matura w 1969 r. W latach 1969-1973 pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Rydzowie, powiat mielecki i od 1973 r. (po reformie szkolnictwa) w Zbiorczej Szkole Gminnej w Mielcu, przekszta\u0142conej w 1985 r. na powr\u00f3t w Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 nr 1 im. W. Szafera. W 1977 r. uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie (kierunek nauczycielski) na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. Uzyska\u0142 tak\u017ce uprawnienia instruktora lekkoatletyki. W latach 1983-1987 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora tej szko\u0142y, a w roku szkolnym 1987\/1988 by\u0142 jej dyrektorem. Udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce jako sekretarz Zarz\u0105du Gminnego Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego (1973-1983) i rejonowy organizator sportu w Mielcu (1976-1984). Pe\u0142ni\u0105c te funkcje by\u0142 inspiratorem i wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu szkolnych rozgrywek i imprez sportowych na terenie Mielca i okolicznych gmin. Jako trener i opiekun dru\u017cyn Szko\u0142y Podstawowej nr 1 przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez nie wielu sukces\u00f3w w r\u00f3\u017cnych dyscyplinach na szczeblu rejonu i wojew\u00f3dztwa. W 2006 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Nagrod\u0105 Ministra Edukacji Narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MADEJ JAN<\/strong>, urodzony 25 VIII 1954 r. w Izbiskach, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Oleksiak. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1975 r. i tytu\u0142em elektryka o specjalno\u015bci elektroenergetyka. W latach 1969-1974 (jako ucze\u0144) pracowa\u0142 w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Komunalnej w Mielcu na stanowisku elektryka. W 1974 r. przeszed\u0142 do Robotniczego Centrum Kultury na stanowisko elektryka-akustyka. Przygotowywa\u0142 nag\u0142o\u015bnienie i o\u015bwietlenie wielu imprez artystycznych, m.in. spektakli teatralnych i koncert\u00f3w w salach i w plenerze. Od 1974 r. by\u0142 te\u017c elektroakustykiem ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d i wielokrotnie wyje\u017cd\u017ca\u0142 z zespo\u0142em na koncerty w kraju i za granic\u0105. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142 studium dokszta\u0142cania i doskonalenia mistrz\u00f3w w gospodarce narodowej, a w 1984 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 mistrza dyplomowanego. Po przej\u0119ciu RCK przez Gmin\u0119 Miejsk\u0105 Mielec i utworzeniu Mieleckiego O\u015brodka Kultury (1992 r.) w dalszym ci\u0105gu pracowa\u0142 jako elektroakustyk. W wyniku po\u0142\u0105czenia miejskich instytucji kultury w Samorz\u0105dowe Centrum Kultury w 1998 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem dzia\u0142u technicznego i na tym stanowisku pracuje nadal. W czasie ponad czterdziestoletniej pracy wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w prawid\u0142owe funkcjonowanie mieleckich plac\u00f3wek kultury i rozw\u00f3j ich wyposa\u017cenia technicznego. Od 2000 r. prowadzi firm\u0119 \u015bwiadcz\u0105c\u0105 us\u0142ugi elektryczne. Spo\u0142ecznie udziela si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci Polskiego Stowarzyszenia Diabetyk\u00f3w oraz jest cz\u0142onkiem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej, m.in. pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Rewizyjnej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem Z\u0142otym za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MADEJ JAN ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 24 VI 1951 r. w Mielcu, syn Kaspra i Janiny z domu Indyk. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matura w 1970 r. Od lat szkolnych uprawia\u0142 modelarstwo lotnicze. W 1970 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec. Po roku podj\u0105\u0142 studia dzienne na Politechnice Warszawskiej, a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na studia zaoczne w Politechnice Rzeszowskiej (kierunek \u2013 lotnictwo). Przerwa\u0142 je tu\u017c przed uko\u0144czeniem i odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. W latach 1976-1986 pracowa\u0142 jako konstruktor w O\u015brodku Badawczo Rozwojowym Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu oraz instruktor modelarstwa lotniczego. Od 1986 r. do 1998 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika sekcji modelarskiej Aeroklubu Mieleckiego. Nadzorowa\u0142 funkcjonowanie pracowni modelarskich, by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem zawod\u00f3w modelarskich i imprez AM. Od wielu lat zajmowa\u0142 si\u0119 konstrukcjami lotniczymi. Jako konstruktor amator zosta\u0142 na pocz\u0105tku lat 90. cz\u0142onkiem Polskiego Oddzia\u0142u 991 Stowarzyszenia Lotnictwa Eksperymentalnego, a w 2003 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli mieleckiej filii tego Stowarzyszenia. (SLE skupia pasjonat\u00f3w lotnictwa na ca\u0142ym \u015bwiecie.) W 1996 r. skonstruowa\u0142 motolotni\u0119 \u201eSzaman\u201d. Pierwszy oblot pierwszego prototypu wykonany zosta\u0142 przez Piotra Korpala. \u201eSzaman\u201d okaza\u0142 si\u0119 niezwykle udan\u0105 konstrukcj\u0105 i otrzyma\u0142 szereg nagr\u00f3d na Zlotach Amatorskich Konstrukcji Lotniczych (m.in. trzy we Wroc\u0142awiu). Powsta\u0142y dot\u0105d 3 sztuki tej motolotni i trwa monta\u017c kilka dalszych. Aktualnie pracuje te\u017c przy budowie samolotu turystycznego. Opr\u00f3cz pasji lotniczych sporo czasu po\u015bwi\u0119ca innym formom pracy spo\u0142ecznej, m.in. w kadencji 1998-2002 pe\u0142ni\u0142 przez blisko 2 lata funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Osiedla Cyranka i cho\u0107 potem z\u0142o\u017cy\u0142 rezygnacj\u0119, to nie zaprzesta\u0142 dzia\u0142alno\u015bci na rzecz \u015brodowiska. Konstruowa\u0142 kolejne motolotnie typu „Szaman”, \u00a0na kt\u00f3rych piloci zdobyli szereg nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144. W 2008 roku motolotnia „Szaman” zdoby\u0142a Grand Prix XIV Stalowowolskiego Zlotu Konstrukcji Amatorskich. Konstruktor bezza\u0142ogowych samolot\u00f3w produkowanych przez firm\u0119 Eurotech w Mielcu. Samoloty te s\u0105 wykorzystywane do cel\u00f3w wojskowych. Jest pilotem motolotniowym i szybowcowym.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MADEJ RYSZARD<\/strong>, urodzony 18 V 1956 r. w Mielcu, syn Jana i Stanis\u0142awy z domu \u015awiatowiec. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Mielcu (specjalno\u015b\u0107 \u2013 tokarz). Od 1972 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, pocz\u0105tkowo jako ucze\u0144, a nast\u0119pnie jako tokarz. W latach 1976-1978 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskowa. Od 1988 r. pracuje w Elektrociep\u0142owni \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisku maszynisty urz\u0105dze\u0144 ciep\u0142owniczych i wymiennik\u00f3w ciep\u0142a. Honorowym Dawc\u0105 Krwi zosta\u0142 22 I 1975 r. i odda\u0142 ok. 41.000 ml krwi. Za t\u0119 niezwykle humanitarn\u0105 postaw\u0119 wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Odznakami \u201eZas\u0142u\u017cony Honorowy Dawca Krwi\u201d III, II i I stopnia oraz Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV stopnia. Nale\u017cy do Klubu HDK im. J. Aleksandrowicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MADEJ WIES\u0141AW JAN<\/strong>, urodzony 24 VI 1962 r. w Mielcu, syn Jana i Stanis\u0142awy z Krajewskich. Absolwent Technikum Mechanicznego ZST (specjalno\u015b\u0107 – obr\u00f3bka skrawaniem), matura w 1982 r. Nale\u017ca\u0142 do ZHP (Szczep \u201eKomputery\u201d), posiada\u0142 stopie\u0144 przewodnika. W latach 1969-1973 trenowa\u0142 p\u0142ywanie w FKS \u201eStal\u201d Mielec, a w latach 1973-1987 by\u0142 zawodnikiem sekcji pi\u0142ki no\u017cnej \u201eStali\u201d, w tym w latach 1982-1987 jako pracownik WSK oddelegowany do dzia\u0142alno\u015bci sportowej. Wyst\u0119puj\u0105c w juniorskiej dru\u017cynie pi\u0142ki no\u017cnej \u201eStali\u201d, przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia z\u0142otego medalu na Og\u00f3lnopolskiej Spartakiadzie M\u0142odzie\u017cy w 1979 r. w P\u0142ocku oraz 5-6 miejsca w Mistrzostwach Polski junior\u00f3w w 1980 r. w Mielcu. Od 1990 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 firm\u0119 \u201eMAWI \u2013 VIDEO FOTO STUDIO\u201d. Wykona\u0142 wiele nagra\u0144 video dokumentuj\u0105cych \u017cycie miasta Mielca i jego regionu. Jest m.in. wsp\u00f3\u0142autorem film\u00f3w Mielec w 1997 r. (video) i Mielec w 2003 r. (CD) oraz zdj\u0119\u0107 dokumentuj\u0105cych rozw\u00f3j SSE EURO-PARK MIELEC. Od 2002 r. jest korespondentem TVP Rzesz\u00f3w. Jego firma wnios\u0142a du\u017cy wk\u0142ad pracy w przygotowanie materia\u0142\u00f3w ilustracyjnych do\u00a0Encyklopedii miasta Mielca<\/em>. Jest autorem zdj\u0119\u0107 do albumu\u00a0Z\u0142oty Jubileusz Miejskiego Zarz\u0105du Budynk\u00f3w Mieszkalnych w Mielcu<\/em>, Mielec 2007 oraz suplementu\u00a0Miejski Zarz\u0105d Budynk\u00f3w Mieszkalnych w Mielcu Sp. z o.o. w latach 2007-2017<\/em>\u00a0(Mielec 2017). Jako w\u0142a\u015bciciel firmy MAWI Mielec jest wydawc\u0105 jubileuszowych album\u00f3w:\u00a070 lat Klubu Sportowego Stal Mielec<\/em>\u00a0(Mielec 2009),\u00a0100 lat Mieleckiego Klubu Sportowego Gryf<\/em>\u00a0(Mielec 2010),\u00a050 lat Mieleckiej Komunikacji Samochodowej 1961-2011<\/em>\u00a0(Mielec 2011),\u00a0Historia Mielca dla dzieci<\/em>\u00a0cz. I (Mielec 2013) i cz. II (Mielec 2019), Lotnicza duma Mielca (Mielec 2013), 80 lat w przestworzach<\/em>\u00a0(Mielec 2018),\u00a0Gmina Mielec<\/em>\u00a0(Mielec 2020) oraz wspomnianego suplementu o MZBM, a tak\u017ce autorem zdj\u0119\u0107 do tych wydawnictw oraz wsp\u00f3\u0142redaktorem albumu\u00a0Poczet w\u0142adc\u00f3w Polski<\/em>\u00a0(Warszawa 2012). Zrealizowa\u0142 filmy promocyjne\u00a0Mielec od wschodu do zachodu s\u0142o\u0144ca<\/em>\u00a0i\u00a015 lat SSE EURO-PARK MIELEC<\/em> oraz liczne filmy reklamowe dla firm funkcjonuj\u0105cych w mieleckiej SSE. Wsp\u00f3\u0142pracuje z TVP Rzesz\u00f3w, wykonuj\u0105c zdj\u0119cia do reporta\u017cy z wydarze\u0144 w Mielcu i okolicy. W 2019 r. zako\u0144czy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 firmy MAWI i zosta\u0142 zatrudniony przez syna Bartosza w firmie: Bartosz Madej Studio. W 2020 r. firma ta by\u0142a wydawc\u0105 ksi\u0105\u017cki Gmina Mielec<\/em>, a Wies\u0142aw Madej by\u0142 jednym z jej autor\u00f3w. Nadal wsp\u00f3\u0142pracuje z TVP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MADEJ WOJCIECH (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 21 IV 1909 r. w Wy\u017cycach ko\u0142o Bochni, syn J\u00f3zefa i Barbary z domu Baw\u00f3\u0142. Ucze\u0144 gimnazj\u00f3w w Bochni i Tarnowie. Studia teologiczne w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1933 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Po trzyletniej pracy wikariusza w Szczucinie, w 1936 r. zosta\u0142 mianowany notariuszem, a nast\u0119pnie wicekanclerzem kurii w Tarnowie. Jeszcze w tym samym roku powierzono mu funkcj\u0119 drugiego prefekta Ma\u0142ego Seminarium, a w 1946 r. \u2013 pierwszego prefekta. W 1950 r., ze wzgl\u0119du nasilaj\u0105ce si\u0119 restrykcje w\u0142adz pa\u0144stwowych wobec Ko\u015bcio\u0142a katolickiego, zorganizowa\u0142 w\u0142asne studium humanistyczne i do 20 VII 1957 r. by\u0142 jego rektorem. 14 VIII 1957 r. powierzono mu funkcj\u0119 administratora parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu, a 3 II 1958 r. zosta\u0142 jej proboszczem. Od 30 XII 1957 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dziekana dekanatu mieleckiego. W historii parafii zapisa\u0142 si\u0119 jako gorliwy duszpasterz i dobry administrator. Mimo ch\u0142odnych stosunk\u00f3w z miejscowymi w\u0142adzami powiatu i miasta doprowadzi\u0142 do rozpocz\u0119cia restauracji ko\u015bcio\u0142a i plebanii oraz wybudowania dwupi\u0119trowej wikar\u00f3wki. Po usuni\u0119ciu nauki religii ze szk\u00f3\u0142 zorganizowa\u0142 nauczanie na plebanii i w kaplicy bocznej ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza. Przyczyni\u0142 si\u0119 do sprowadzenia na plebani\u0119 SS. J\u00f3zefitek i do Z\u0142otnik SS. Felicjanek. Uczestniczy\u0142 w tworzeniu w 1980 r. nowej parafii w Mielcu p.w. Ducha \u015awi\u0119tego. Odznaczony EC i RM, obdarzony godno\u015bciami szambelana papieskiego i pra\u0142ata honorowego Ojca \u015aw. Zmar\u0142 3 VII 1980 r. Spoczywa w grobowcu kap\u0142a\u0144skim w centrum cmentarza parafialnego w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MADEJA TEODOR (ksi\u0105dz),\u00a0<\/strong>urodzony 15 I 1914 r. w Chrz\u0105stowie ko\u0142o Mielca, syn Walentego i Marii z domu Surowiec. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum M\u0119skiego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1932 r. Studia teologiczne w Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1937 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach diecezji tarnowskiej: Szczepanowie (1937-1938), Dobrej (1938-1940),\u00a0 Czchowie (1040-1941), Zakliczynie (1941-1944), Wojniczu (1944-1945), Czerminie (1945 r.), Lisiej G\u00f3rze (1945-1948), Otfinowie (1948-1950), Nagoszynie (1950-1951). W latach 1951-1965 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 administratora parafii w Tyliczu (by\u0142y przeszkody w ustanowieniu urz\u0119du proboszcza). Tak\u0105 sam\u0105 funkcj\u0119 pe\u0142ni\u0142 w parafii w Gnojniku w latach 1965-1969. Wyr\u00f3\u017cniony EC. Z powodu pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu zdrowia zrezygnowa\u0142 z funkcji i rezydowa\u0142 w Iwkowej, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Chrz\u0105stowa i mieszka\u0142 u siostry. Zmar\u0142 29 VIII 1974 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MADEJCZYK BARTOSZ,<\/strong>\u00a0urodzony 27 XI 1981 r. w Mielcu, syn Jana i Emilii z domu Lis. Absolwent V Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu (klasa o profilu plastycznym) z matur\u0105 w 2000 r. Uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu (kierunek: Gospodarka regionalna i turystyka) z tytu\u0142em licencjata (2003 r.) oraz studia na Akademii Ekonomicznej w Krakowie (kierunek: Strategie rozwoju spo\u0142eczno-ekonomicznego) z tytu\u0142em magistra w 2005 r. W latach 2002-2007 pracowa\u0142 w firmie Grawerstwo Jan Madejczyk w Mielcu jako grawer artystyczny, projektant \u2013 grafik komputerowy, programista CNC i manager. W 2007 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 Grawerstwo. NET. Od 2017 r. prowadzi te\u017c Pracowni\u0119 Autorsk\u0105 Tatua\u017cu Artystycznego Bartek Madejczyk. Na jego dotychczasowy dorobek tw\u00f3rczy sk\u0142ada si\u0119 wiele okoliczno\u015bciowych medali i odznak o tematyce historycznej, lotniczej, wojskowej, stra\u017cackiej, my\u015bliwskiej, sportowej i turystycznej, a tak\u017ce stemple herbowe, exlibrisy, matryce mennicze do bicia numizmat\u00f3w, tablice okoliczno\u015bciowe i p\u0142askorze\u017aby. Ponadto projektowa\u0142\u00a0 i wykonywa\u0142 narz\u0119dzia i formy do produkcji przemys\u0142owej, m.in. w bran\u017cach: lotniczej, motoryzacyjnej, chemicznej i spo\u017cywczej. Niekt\u00f3re wa\u017cniejsze medale i odznaki: \u201eSercem Mielczanin\u201d, \u201e100 lat Izby Adwokackiej w Lublinie 2019\u201d, \u201e140 lat \u2026\u201d i \u201e145 lat Krakowskiej Stra\u017cy Po\u017carnej\u201d, \u201e100 lat Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci Polski\u201d, Numizmat okoliczno\u015bciowy z J\u00f3zefem Pi\u0142sudskim na \u201eKasztance\u201d, \u201e25 lat Izby Przemys\u0142owo-Handlowej w Rzeszowie\u201d, \u201e70 lat przemys\u0142u lotniczego w Mielcu\u201d, Medal \u201eKoronacja Matki Bo\u017cej Szkaplerznej w Rzeszowie\u201d, seria medali dla O\u015brodka Plastycznej Tw\u00f3rczo\u015bci Dziecka w Toruniu, Medal Honorowy \u201eZa Zas\u0142ugi dla Szpitala im. Ludwika Rydygiera w Krakowie\u201d, \u201e25 lat Okr\u0119gowej Izby Lekarskiej w Toruniu\u201d, Medal \u201ePZL 37 \u0141o\u015b\u201d, \u201e125 lat Szko\u0142y M\u0119skiej im. W. Szafera w Mielcu\u201d, Medal \u201eSalus Christifidelium Suprema Lex\u201d (dla diecezji rzeszowskiej). Wiele jego prac prezentowanych jest w katalogach tematycznych. Anga\u017cuje si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz \u015brodowiska. Jest cz\u0142onkiem Ligi Obrony Kraju oraz Klubu Strzeleckiego i Kolekcjoner\u00f3w Broni \u201eOgniomistrz\u201d w Mielcu. By\u0142 jednym z organizator\u00f3w cyklicznych imprez plenerowych \u201eDzie\u0144 Rodziny\u201d dla mieszka\u0144c\u00f3w osiedli Wolno\u015bci i Kazimierza Wielkiego. Amatorsko zajmuje si\u0119 sportem \u2013 kalistenik\u0105 i gimnastyk\u0105 statyczn\u0105 (osi\u0105gni\u0119cie: 30 sek. w pozycji human flag). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ligi Obrony Kraju\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MADEJCZYK JAN,<\/strong> urodzony 26 XI 1880 r. we Wr\u00f3blowej, pow. jasielski, syn J\u00f3zefa i Katarzyny z domu Szot. Uko\u0144czy\u0142 dwie klasy szko\u0142y ludowej, a nast\u0119pnie zdobywa\u0142 wiedz\u0119 przez samokszta\u0142cenie. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 aktywno\u015bci\u0105, tote\u017c w 1900 r. zatrudniono go na stanowisku sekretarza gminy. Nied\u0142ugo potem zosta\u0142 powo\u0142any do odbycia s\u0142u\u017cby w wojsku austriackim. Od 1904 r. pracowa\u0142 na roli, a jego gospodarstwo cieszy\u0142o si\u0119 dobr\u0105 opini\u0105. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105, g\u0142\u00f3wnie w ruchu ludowym. W latach 1907-1913 by\u0142 instruktorem k\u00f3\u0142ek rolniczych, a w latach 1907-1914 wybierano go do Rady Powiatowej w Ja\u015ble. W czasie I wojny \u015bwiatowej pracowa\u0142 jako sekretarz gminy w kilku miejscowo\u015bciach. W latach 1919-1935 by\u0142 w\u00f3jtem we Wr\u00f3blowej, a w latach 1937-1939 w\u00f3jtem w Ko\u0142aczycach. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c szereg funkcji spo\u0142ecznych, m.in. w sp\u00f3\u0142dzielniach w Ko\u0142aczycach i Ja\u015ble oraz we w\u0142adzach Polskiego Stronnictwa Ludowego Piast (m.in. cz\u0142onek Rady Naczelnej i wiceprezes Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego). Pisa\u0142 artyku\u0142y do pism ludowych: \u201ePrzyjaciel Ludu\u201d, \u201ePiast\u201d, \u201eZielony Sztandar\u201d. By\u0142 pos\u0142em na Sejm z listy PSL-Piast z okr\u0119gu Jas\u0142o \u2013 Mielec \u2013 Tarnobrzeg w kadencjach 1922-1927, 1928-1930 i 1930-1935. M.in. wielokrotnie upomina\u0142 si\u0119 o pomoc dla ludno\u015bci z powodu kl\u0119sk elementarnych w dorzeczu rzeki Wis\u0142oki. Za odwa\u017cne wyst\u0105pienia w obronie strajk\u00f3w ch\u0142opskich by\u0142 szykanowany i wi\u0119ziony. Po II wojnie \u015bwiatowej nale\u017ca\u0142 do PSL, a nast\u0119pnie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego i by\u0142 cz\u0142onkiem jego w\u0142adz naczelnych. Nadal anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w lokalne \u017cycie spo\u0142eczno-gospodarcze, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem Powiatowej Rady Narodowej w Ja\u015ble. Napisa\u0142 wspomnienia, w kt\u00f3rych opisa\u0142 swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105 i spo\u0142eczn\u0105. Wyr\u00f3\u017cniony Krzy\u017cem Komandorskim OOP i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 16 II 1966 r. Pochowany na cmentarzu w Brzyskach. Uczniowie Szko\u0142y Podstawowej nr 4 w Ja\u015ble nakr\u0119cili film \u201eUczy\u0107 i pracowa\u0107 dla Ojczyzny \u2013 historia Jana Madejczyka\u201d jako projekt na Sejm Dzieci i M\u0142odzie\u017cy w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MADEJCZYK JAN<\/strong>, urodzony 29 IX 1947 r. w Nawsiu Brzosteckim, powiat jasielski, syn Stanis\u0142awa i Michaliny z domu Kopacz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Ko\u0142aczycach, matura w 1965 r. Od dzieci\u0144stwa pasjonowa\u0142 si\u0119 plastyk\u0105, technik\u0105 i modelarstwem. Po maturze przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK \u2013 Wydzia\u0142 03, gdzie jako narz\u0119dziowiec z uzdolnieniami plastycznymi zajmowa\u0142 si\u0119 grawerstwem. Pragn\u0105c doskonali\u0107 wiedz\u0119 techniczn\u0105, uko\u0144czy\u0142 w 1970 r. Technikum Mechaniczne w Mielcu (specjalno\u015b\u0107 \u2013 obr\u00f3bka skrawaniem). Pocz\u0105tkowo specjalizowa\u0142 si\u0119 w grawerstwie przemys\u0142owym, ale zapotrzebowanie na r\u00f3\u017cnego typu okoliczno\u015bciowe upominki pozwoli\u0142o mu na rozwini\u0119cie tw\u00f3rczo\u015bci artystycznej i doskonalenie umiej\u0119tno\u015bci (m.in. wykszta\u0142cenie wielkiej precyzji). W 1990 r. rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 (w tym tak\u017ce artystyczn\u0105) pod nazw\u0105 \u201eGrawerstwo \u2013 Jan Madejczyk\u201d w Mielcu z siedzib\u0105 przy ul. S. S\u0119kowskiego 7. W blisko czterdziestoletniej dzia\u0142alno\u015bci tw\u00f3rczej wykonywa\u0142 m.in.: okoliczno\u015bciowe stemple pocztowe, trofea sportowe, medale i znaczki (w tysi\u0119cznych nak\u0142adach) o tematyce lotniczej, historycznej, my\u015bliwskiej, sportowej i turystycznej. Wa\u017cniejsze prace grawerskie to medale: \u201e40-lecie WSK Mielec\u201d, \u201e100-lecie lotnictwa \u015bwiatowego\u201d, \u201eLot M. Hermaszewskiego w Kosmos\u201d, \u201e70-lecie Wy\u017cszej Szko\u0142y Oficerskiej Si\u0142 Powietrznych w Grudzi\u0105dzu i D\u0119blinie\u201d, \u201e70-lecie PZL Ok\u0119cie\u201d, \u201e75-lecie III LO im. C. K. Norwida w Rzeszowie\u201d, \u201e25-lecie Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego w Mielcu, \u201e15-lecie Polskiego Domu Kultury im. M. Kopernika w Genk\u201d, \u201eZas\u0142u\u017conej Matce\u201d, \u201eWojsko Polskie w S\u0142u\u017cbie Pokoju \u2013 Syria \u201889\u201d, \u201eNadanie Zespo\u0142owi Szk\u00f3\u0142 Zawodowych w Mielcu imienia prof. J. Groszkowskiego\u201d, \u201ePrzyjaciel Miasta Mielca\u201d, \u201eZ\u0142oty Jubileusz WSK PZL-Mielec\u201d i \u201eSercem Mielczanin\u201d, plakietka \u201eKo\u015bci\u00f3\u0142 MBNP w Mielcu\u201d dla Ojca \u015aw. Jana Paw\u0142a II, odznaka \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d oraz tablice pami\u0105tkowe: st. sier\u017c. pil. Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego w ZSO Nr 1 w Mielcu, por. Zbigniewa Matuli w Radomy\u015blu Wielkim i Janusza Meissnera w Bibliotece RCK w Mielcu, a tak\u017ce metaloplastyka w Domu Kultury w Genk i na elewacji Szko\u0142y Podstawowej w Chorzelowie. W okresie pracy w WSK dzia\u0142a\u0142 w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych i zwi\u0105zkowych, pe\u0142ni\u0105c w nich r\u00f3\u017cne funkcje. By\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu (1971-1973) oraz wiceprezesem Komitetu Osiedlowego im. M. Kopernika (1976-1985), animatorem imprez osiedlowych i wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem modelarni lotniczej w ODK MSM. Jest wiceprzewodnicz\u0105cym Stowarzyszenia \u201ePokolenia\u201d w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Przeni\u00f3s\u0142 zak\u0142ad Grawerstwo Wyr\u00f3b Piecz\u0105tek w Mielcu do nowej, w\u0142asnej ju\u017c, siedziby przy ul. J. Korczaka 49 B.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MADEJSKA \u2013 PATYK MARZANNA<\/strong>, urodzona 19 VIII 1959 r. w Mielcu, c\u00f3rka Wies\u0142awa i Czes\u0142awy z domu Babula. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matura w 1978 r. W okresie szkolnym nale\u017ca\u0142a do harcerstwa. Studia na UMCS w Lublinie Filia Rzesz\u00f3w (kierunek \u2013 ekonomia i ekonomika produkcji) uko\u0144czy\u0142a w 1983 r. i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra ekonomii. W czasie studi\u00f3w wyst\u0119powa\u0142a w Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eWis\u0142ok\u201d przy Filii UMCS w Rzeszowie. Po studiach podj\u0119\u0142a prac\u0119 w administracji Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego w Mielcu, a nast\u0119pnie przenios\u0142a si\u0119 do firmy \u201eMelex\u201d Sp. z o.o. W 1995 r. zosta\u0142a dyrektorem mieleckiego Radia Hit \u2013 FM ds. promocji i reklamy. W latach 1996-1997 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 specjalisty ds. promocji i reklamy w tygodniku \u201eG\u0142os Mielecki\u201d, a w latach 1997-2000 by\u0142a redaktorem naczelnym miesi\u0119cznika \u201eMieleckie Echa\u201d. Opublikowa\u0142a szereg artyku\u0142\u00f3w o tematyce spo\u0142ecznej i gospodarczej. Od 2000 r. by\u0142a inspektorem Biura Promocji i Informacji Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu i rzecznikiem prasowym samorz\u0105dowych w\u0142adz miasta. W Biurze Promocji i Informacji Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu pracowa\u0142a do 2012 r., a nast\u0119pnie przesz\u0142a do Wydzia\u0142u In\u017cynierii Miejskiej Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu. W 2021 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MADEYSKA WANDA<\/strong>, urodzona w 1859 r. Jedna z najaktywniejszych mieleckich dzia\u0142aczek spo\u0142ecznych w I po\u0142. XX w. Pracowa\u0142a w Zarz\u0105dzie Towarzystwa \u015bw. Wincentego a\u2019 Paulo oraz Radzie Nadzorczej Szwalni Zwi\u0105zkowej z Ograniczon\u0105 Odpowiedzialno\u015bci\u0105 (od 1918 r.). Zmar\u0142a 9 I 1954 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n

MAGDA BOGUS\u0141AWA (z domu DUDEK),<\/b> urodzona 15 I 1947 r. w Partyni, powiat mielecki, c\u00f3rka Grzegorza i Wiktorii z domu Litwin. Studia w Akademii Rolniczej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1973 r. i uzyska\u0142a tytu\u0142 in\u017cyniera le\u015bnika. Od 1 IV 1972 r. do 3 X 1973 r. pracowa\u0142a w biurze Tartaku PD w Chorzelowie. 15 XI 1973 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Komunalnej w Mielcu na stanowisku referenta technicznego p.o. kierownika Zak\u0142adu Zieleni Miejskiej, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika tego zak\u0142adu, z przerwami na sprawy rodzinne i zdrowotne, do 30 VI 1991 r., kiedy odesz\u0142a z MPGK z przyczyn ekonomicznych. W czasie pracy w ZZM wnios\u0142a znacz\u0105cy wk\u0142ad w utrzymanie i rozw\u00f3j zieleni miejskiej w Mielcu. W latach 90. wyjecha\u0142a za granic\u0119. Zmar\u0142a 27 IX 2023 r. i zosta\u0142a pochowana na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAGDA JAN<\/strong>, urodzony 15 V 1924 r. w Cmolasie, powiat kolbuszowski, syn Franciszka i Rozalii z domu Maci\u0105g. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w niemieckich firmach na terenie Przy\u0142\u0119ka, D\u0119by, Hadyk\u00f3wki i Cmolasu. Od 11 XI 1943 r. nale\u017ca\u0142 do AK (przysi\u0119ga przed por. J. Mickiem ps. \u201eGustaw\u201d), pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eKasper\u201d. By\u0142 zwiadowc\u0105 na terenie D\u0119by, Majdanu (ob\u00f3z jeniecki \u017co\u0142nierzy radzieckich) i Cmolasu (badania nad \u201eGoliatem\u201d \u2013 niemieckim mini-pojazdem z materia\u0142em wybuchowym). W okresie od 15 XII 1945 do czerwca 1950 r. pracowa\u0142 w Komendzie Powiatowej Milicji Obywatelskiej w Kolbuszowej jako cz\u0142onek plutonu operacyjno-wartowniczego, a nast\u0119pnie kierownik sekretariatu. Od czerwca 1950 r. do marca 1951 r. prowadzi\u0142 sekretariat w Komisariacie Miejskim MO w Rzeszowie. W marcu 1951 r. zosta\u0142 zwolniony na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w PZGS w Kolbuszowej jako kierownik Dzia\u0142u Handlowego, a w 1953 r. powierzono mu stanowisko powiatowego inspektora Pa\u0144stwowej Inspekcji Handlowej w Kolbuszowej. W pa\u017adzierniku 1954 r. obj\u0105\u0142 r\u00f3wnorz\u0119dne stanowisko w Mielcu, a w latach 1955-1963 pracowa\u0142 w PPRN w Mielcu na stanowisku kierownika Wydzia\u0142u Handlu i Przemys\u0142u. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Ekonomiczne w Mielcu oraz Studium Ekonomiczne PTE (kierunek: rachunek i analiza ekonomiczna). W 1963 r. przeszed\u0142 do pracy w MHD Artyku\u0142ami Przemys\u0142owymi w Mielcu na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora, a w 1966 r. zosta\u0142 wybrany prezesem Zarz\u0105du Powiatowej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy Us\u0142ug Wielobran\u017cowych (p\u00f3\u017aniej Sp\u00f3\u0142dzielnia Pracy Us\u0142ug Wielobran\u017cowych \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107\u201d) i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 30 IX 1979 r. W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do znacz\u0105cego rozwoju bazy us\u0142ugowo-produkcyjnej Sp\u00f3\u0142dzielni (m.in. budowa: obiektu biurowo-us\u0142ugowego przy ul. Sandomierskiej, pawilonu przy ul. M. Konopnickiej i zespo\u0142u obiekt\u00f3w przy ul. T. Ko\u015bciuszki). Od 1 X 1979 r. do 31 XII 1980 r. kierowa\u0142 Zak\u0142adem Jajczarsko-Drobiarskim w Mielcu. Od 1 I 1981 r. przeszed\u0142 na tzw. wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Wiele czasu przeznacza\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 1955-1963 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza Powiatowego Komitetu Ochrony Pomnik\u00f3w Walk i M\u0119cze\u0144stwa w Mielcu i dzi\u0119ki zgromadzonemu (za tzw. cegie\u0142ki) funduszowi doprowadzi\u0142 do upami\u0119tnienia niemal wszystkich Miejsc Pami\u0119ci Narodowej z okresu II wojny \u015bwiatowej w Mielcu i powiecie mieleckim. W 1962 r. zosta\u0142 wybrany prezesem Zarz\u0105du Ko\u0142a ZBoWiD w Mielcu, (przekszta\u0142conego p\u00f3\u017aniej na Zarz\u0105d Powiatowy, a w 1975 r. \u2013 Zarz\u0105d Miejski) i sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1990 r., a nast\u0119pnie wybrano go zast\u0119pc\u0105 prezesa Zarz\u0105du Miejskiego Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych. Ponadto w latach 1980-1991 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu. Dzia\u0142a\u0142 tak\u017ce w zarz\u0105dzie Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Napisa\u0142 i wyda\u0142 w\u0142asnym sumptem:\u00a0Dzieje Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu 1868-1987<\/em>\u00a0(Mielec 1987),\u00a0Krwawe lata powiatu mieleckiego 1939-1947<\/em>\u00a0(Kolbuszowa 1993)\u00a0Dzieje Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci Pracy w Mielcu w latach 1945-1996<\/em>\u00a0(Mielec 1996) i\u00a0Cmolas Moja Ma\u0142a Ojczyzna<\/em> (1998). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Oficerskim i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i licznymi odznaczeniami resortowymi oraz wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca w 1988 r. Zmar\u0142 6 IX 2005 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

MAGDA MAGDALENA EWA (z domu W\u00d3JCIK), <\/b>urodzona 20 III 1990 r. w Mielcu, c\u00f3rka Czes\u0142awa i Ma\u0142gorzaty z domu Strycharz. Absolwentka III Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 2009 r. W tym te\u017c roku zosta\u0142a przyj\u0119ta przez Zesp\u00f3\u0142 \u017b\u0142obk\u00f3w Miejskich w Mielcu na sta\u017c do \u017b\u0142obka Miejskiego nr 5 w Mielcu, a w 2010 r. na stanowisko: opiekunka dzieci\u0119ca, tak\u017ce w \u017b\u0142obku Miejskim nr 5.\u00a0 W 2013 r. uko\u0144czy\u0142a studia licencjackie w Szkole Wy\u017cszej im. Bogdana Ja\u0144skiego \u2013 Wydzia\u0142 Zamiejscowy w Krakowie (kierunek \u2013 pedagogika, specjalno\u015b\u0107 \u2013 praca opieku\u0144czo-wychowawcza). W czasie studi\u00f3w odby\u0142a praktyki w mieleckich plac\u00f3wkach: Szkole Podstawowej nr 11 z Oddzia\u0142ami Integracyjnymi im. Jana Paw\u0142a II, Domu Pomocy Spo\u0142ecznej, \u015awietlicy Profilaktyczno-Wychowawczej i Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie. W 2015 r. uko\u0144czy\u0142a studia II stopnia na Wydziale Nauk Spo\u0142ecznych (kierunek \u2013 pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna)\u00a0 Ma\u0142opolskiej Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Tarnowie z tytu\u0142em magistra. W 2020 r., po wygraniu konkursu, z dniem 1 XI\u00a0 powierzono jej funkcj\u0119 kierownika \u017b\u0142obka Miejskiego nr 3 w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAGDA WIES\u0141AW TADEUSZ<\/strong>, urodzony 7 X 1961 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Mularz. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matura w 1980 r. W 1985 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Ochrony W\u00f3d i Rybactwa \u015ar\u00f3dl\u0105dowego Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera ochrony w\u00f3d. W latach 1984-1985 (jako wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy si\u0119 student) by\u0142 pracownikiem naukowym Katedry Limnologii ART w Olsztynie, a nast\u0119pnie odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. W latach 1986-1990 pracowa\u0142 na samodzielnym stanowisku ds. ochrony \u015brodowiska w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. Po powstaniu Urz\u0119du Rejonowego (27 VIII 1990 r.) zosta\u0142 mianowany kierownikiem Oddzia\u0142u Ochrony \u015arodowiska i by\u0142 jego wsp\u00f3\u0142organizatorem, a po utworzeniu powiatu mieleckiego (1 I 1999 r.) powierzono mu stanowisko dyrektora Wydzia\u0142u Ochrony \u015arodowiska, Rolnictwa, Le\u015bnictwa i Gospodarki Wodnej Starostwa Powiatowego w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych, m.in. z zakresu ochrony przeciwpowodziowej (NOT w Warszawie, 1992) i nadzoru organ\u00f3w pa\u0144stwowych nad gospodarka le\u015bn\u0105 w lasach niestanowi\u0105cych w\u0142asno\u015bci Skarbu Pa\u0144stwa (Ministerstwo \u015arodowiska, 2003). W czasie wielkiej powodzi w 1997 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Rejonowego Komitetu Przeciwpowodziowego i sekretarza takiego\u017c Komitetu Miejskiego w Mielcu. Posiada\u0142 stopie\u0144 podporucznika rezerwy. Przez wiele lat udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. W latach 1981-1985 pe\u0142ni\u0142 funkcje wiceprezesa i prezesa Akademickiego Klubu P\u0142etwonurk\u00f3w \u201eSkorpena\u201d w Olsztynie, a od 1986 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Klubu P\u0142etwonurk\u00f3w \u201eChimera\u201d przy LOK w Mielcu. (W latach 90. by\u0142 tak\u017ce przez pewien czas prezesem tego Klubu.) Jako p\u0142etwonurek bra\u0142 udzia\u0142 w akcjach ratunkowych. Od 1985 r. zajmowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce pszczelarstwem. Posiada\u0142 w\u0142asn\u0105 pasiek\u0119 i by\u0142 cz\u0142onkiem Rejonowego Ko\u0142a Pszczelarzy w Mielcu, a w 2005 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Ko\u0142a. Wyr\u00f3\u017cniony Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Ligi Ochrony Przyrody i innymi odznakami organizacyjnymi. Zmar\u0142 12 III 2014 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAGDA ZBIGNIEW KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 19 VII 1954 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Romany z Ostrowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. Od 1969 r. do 2002 r. pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowiskach: tokarz, monter p\u0142atowca i \u015bmig\u0142owca, planowy, mistrz i kierownik sekcji. By\u0142 cz\u0142onkiem i dzia\u0142aczem NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d i cz\u0142onkiem Komitetu Za\u0142o\u017cycielskiego Solidarno\u015b\u0107 80. przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Nale\u017ca\u0142 do Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. J. Aleksandrowicza. Od lat szkolnych uprawia\u0142 r\u00f3\u017cne dyscypliny sportowe: lekkoatletyk\u0119 (biegi d\u0142ugie, m.in. wicemistrzostwo okr\u0119gu rzeszowskiego w biegu na 10 km), judo (1 kyu) i Shorin-Ryu Karate (3 dan) i judo (1 kyu). Uzyska\u0142 kwalifikacje s\u0119dziego lekkoatletycznego oraz s\u0119dziego i instruktora rekreacji i sportu Shorin-Ryu Karate. Zorganizowa\u0142 sekcj\u0119 Shorin-Ryu Karate w Towarzystwie Gimnastycznym \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu i jest jej kierownikiem. Pe\u0142ni te\u017c funkcj\u0119 wiceprezesa TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Organizuje szkolenia i zawody Shorin-Ryu Karate oraz wsp\u00f3\u0142dzia\u0142a przy organizacji imprez TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Zaszczytn\u0105 Odznak\u0105 Soko\u0142a.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAGDALI\u0143SKI TADEUSZ LECH<\/strong>, urodzony w 1918 r. w Rz\u0119dzianowicach, powiat mielecki. Uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. jako \u017co\u0142nierz batalionu telegraficznego. W 1940 r. zosta\u0142 zatrudniony na stacji kolejowej w Mielcu jako dy\u017curny ruchu. W czasie okupacji hitlerowskiej w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej ZWZ, a p\u00f3\u017aniej AK. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201ePionier\u201d. Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu akcjach dywersyjno-sabota\u017cowych, g\u0142\u00f3wnie na linii kolejowej D\u0119bica \u2013 Sandomierz (zasypywanie smarownic osi k\u00f3\u0142 wagon\u00f3w piaskiem, umieszczanie w wagonach towarowych materia\u0142\u00f3w zapalaj\u0105cych si\u0119 po pewnym czasie itp.). Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z harcerzami z \u201eSzarych Szereg\u00f3w\u201d, pomagaj\u0105c im w przewo\u017ceniu prasy konspiracyjnej z Krakowa do Mielca. We wrze\u015bniu 1942 r. zosta\u0142 aresztowany przez hitlerowc\u00f3w, a nast\u0119pnie zamordowany w wi\u0119zieniu Montelupich w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MAGELLAN AEROSPACE (POLSKA) SP. Z O.O<\/strong>., wcze\u015bniej KING&FOWLER POLSKA Sp. z o.o., firma z sektora lotniczego funkcjonuj\u0105ca w SSE EURO-PARK MIELEC na podstawie zezwolenia z dn. 29 XI 2006 r. Zajmuje si\u0119 g\u0142\u00f3wnie obr\u00f3bk\u0105 metali i nak\u0142adaniem pow\u0142ok na metale. Jej siedziba znajduje si\u0119 przy ul. Wojska Polskiego 3.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAGIERA TADEUSZ MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 VIII 1906 r. w Krakowie, syn Jana i Heleny. W 1931 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. Przez rok pracowa\u0142 jako wolontariusz, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w I Klinice Chirurgicznej UJ w Krakowie. W 1939 r. mianowano go m\u0142odszym ordynatorem Oddzia\u0142u Chirurgicznego Wojskowego Szpitala Okr\u0119gowego w Krakowie. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w szpitalach wojennych we Francji i Anglii (w stopniu aspiranta). Po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do Polski i pracowa\u0142 w Szpitalu G\u00f3rniczym w Janowie, a nast\u0119pnie jako adiunkt w II Klinice Chirurgicznej Akademii Medycznej w Gda\u0144sku. Napisa\u0142 prac\u0119 o umiejscowieniu i operowaniu cia\u0142 obcych w p\u0142ucach. Uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora medycyny. W sierpniu 1952 r. Ministerstwo Zdrowia mianowa\u0142o go dyrektorem Szpitala Powiatowego w Mielcu. W okresie kierowania t\u0105 instytucj\u0105 (1952-1974) doprowadzi\u0142 do wzrostu poziomu leczenia oraz przyczyni\u0142 si\u0119 do wybudowania zespo\u0142u obiekt\u00f3w szpitalnych przy ul. S. \u017beromskiego. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 (1974) pracowa\u0142 w poradni chirurgicznej. Uczy\u0142 w mieleckich szko\u0142ach piel\u0119gniarskich, napisa\u0142 skrypt z zakresu chirurgii dla piel\u0119gniarek. By\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Egzaminacyjnej Wydzia\u0142u Zdrowia PWRN w Rzeszowie oceniaj\u0105cej kwalifikacje kandydat\u00f3w na I i II stopie\u0144 specjalizacji z chirurgii og\u00f3lnej. Przez wiele lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 bieg\u0142ego s\u0105dowego. Wybierano go kilkakrotnie do Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Zdrowia\u201d i wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1983 r. Zmar\u0142 4 III 1985 r. Spoczywa na Cmentarzu Podg\u00f3rskim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAJ ANNA (z domu CZARNA)<\/strong>, urodzona 29 XI 1942 r. w Woli Zdakowskiej, powiat mielecki, c\u00f3rka Kazimierza i J\u00f3zefy z domu \u015al\u0119zak. Absolwentka 11-letniej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Podstawowego i Licealnego TPD w Mielcu z matur\u0105 w 1961 r. Dzia\u0142a\u0142a spo\u0142ecznie w Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego i otrzyma\u0142a stopie\u0144 podharcmistrza. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem oboz\u00f3w harcerskich i innych form dzia\u0142alno\u015bci z harcerzami i zuchami. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Kro\u015bnie nad Wis\u0142okiem jako powiatowy opiekun spo\u0142eczny (1966-1967). W 1968 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 na stanowisku referenta w Rzemie\u015blniczej Sp\u00f3\u0142dzielni Zaopatrzenia i Zbytu w Mielcu (p\u00f3\u017aniej Sp\u00f3\u0142dzielnia Rzemie\u015blnicza \u201eWielobran\u017cowa\u201d). W lipcu 1973 r. zosta\u0142a wybrana na wiceprezesa Sp\u00f3\u0142dzielni i pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 do VI 1989 r. W tym okresie m.in. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Ekonomiki Produkcji i Obrotu Rolnego w Rzeszowie Akademii Rolniczej w Krakowie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera (1983 r.) i magistra (1984 r.). W czerwcu 1989 r. powierzono jej funkcj\u0119 prezesa Sp\u00f3\u0142dzielni i pe\u0142ni\u0142a j\u0105 do czerwca 1990 r., a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142a na stanowisko wiceprezesa. 31 V 1991 r. zako\u0144czy\u0142a prac\u0119 zawodow\u0105. Pracuj\u0105c nieprzerwanie przez 18 lat w Zarz\u0105dzie Sp\u00f3\u0142dzielni, wnios\u0142a znacz\u0105cy wk\u0142ad w jej dynamiczny rozw\u00f3j. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Medalem 50-lecia Samorz\u0105du Rzemios\u0142a, Srebrnym Medalem im. Jana Kili\u0144skiego, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu i Us\u0142ug\u201d i Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 CZSBM.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAJ JULIAN<\/strong>, urodzony 7 I 1907 r. w D\u0105br\u00f3wce Wis\u0142ockiej. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. St. Konarskiego w Mielcu, matura w 1927 r. Studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1934 r. W czasie studi\u00f3w udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w Zarz\u0105dzie \u201eBratniaka\u201d. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie i 16. Pu\u0142ku Piechoty w Tarnowie. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 we wrze\u015bniu 1935 r. od sta\u017cu w Szpitalu Powszechnym w Tarnowie, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Lipnicy Murowanej (powiat boche\u0144ski). Od wrze\u015bnia 1937 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Mielcu na stanowisku lekarza PKP i Ubezpieczalni Spo\u0142ecznej. Po wybuchu wojny zosta\u0142 zmobilizowany (3 IX 1939 r.) i skierowany do Krakowa, ale rozw\u00f3j wypadk\u00f3w zmusi\u0142 go do odwrotu i skierowania si\u0119 do Zamo\u015bcia, gdzie otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do Szpitala Wojennego Nr 101 w Zaleszczykach. Posiada\u0142 w\u00f3wczas stopie\u0144 podporucznika. Po wej\u015bciu wojsk radzieckich na tereny polskie (17 IX) wraz ze szpitalem zosta\u0142 ewakuowany do Rumunii i umieszczony w obozie dla oficer\u00f3w w Baile Govora. 2 IV 1940 r. (wraz z grup\u0105 oficer\u00f3w) wyruszy\u0142 do Grecji, a nast\u0119pnie z portu w Salonikach przep\u0142yn\u0105\u0142 na statku \u201eAttike\u201d do Marsylii. Tam po weryfikacji i przeszkoleniu zosta\u0142 przydzielony do 4 Dywizji Piechoty na stanowisko lekarza dywizjonu w 4 Pu\u0142ku Artylerii Polowej. Dalszy rozw\u00f3j wojny zmusi\u0142 go do ewakuowania si\u0119 (z pu\u0142kiem) do Anglii, gdzie otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do Polskiego Szpitala Wojennego Nr 1 w Taymouth Castle. Po intensywnych przygotowaniach i szkoleniach 16 VI 1942 r. skierowany zosta\u0142 drog\u0105 morsk\u0105 na statku \u201eQueen Elizabeth\u201d(wraz z 15 tysi\u0105cami \u017co\u0142nierzy) na \u015arodkowy Wsch\u00f3d i po kilku tygodniach dotar\u0142 do Armii Polskiej gen. W. Andersa, a nast\u0119pnie otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do 5 Dywizji Kresowej na stanowisko lekarza 5 pu\u0142ku artylerii polowej. Po kolejnych szkoleniach (m.in. w Libanie) skierowany zosta\u0142 do 6 kompanii sanitarnej przy 6 Lwowskiej Brygadzie Strzelc\u00f3w i wraz z ni\u0105 przetransportowany do W\u0142och. Tam na pocz\u0105tku maja 1944 r. Polacy zostali w\u0142\u0105czeni do operacji zdobycia silnego o\u015brodka oporu niemieckiego w klasztorze na Monte Cassino, a por. J. Maj uczestniczy\u0142 w organizacji G\u0142\u00f3wnego Punktu Opatrunkowego i jego dzia\u0142alno\u015bci ratunkowej w czasie i po zwyci\u0119skim ataku Polak\u00f3w (12-18 V). W kolejnych miesi\u0105cach wojny bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142aniach II Korpusu Polskiego, oskrzydlaj\u0105cych wojska niemieckie w Dolinie Lombardzkiej i zako\u0144czonych wkroczeniem do Bolonii (21 IV 1945 r.). Dalszymi etapami by\u0142a s\u0142u\u017cba w Szpitalu Wojennym Nr 5 w Casamasima i 5 Szpital Ewakuacyjny w Loreto. W 1946 r. uzyska\u0142 zwolnienie z II Polskiego Korpusu, a nast\u0119pnie (w Szkocji) zosta\u0142 zdemobilizowany i w lutym 1947 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. W sytuacji braku wolnych etat\u00f3w w Mielcu przyj\u0105\u0142 propozycj\u0119 obj\u0119cia kierownictwa nowo organizowanego Szpitala w D\u0119bicy i pe\u0142ni\u0105c t\u0119 funkcj\u0119 w okresie od 1947 r. do choroby w 1952 r., mimo trudnych warunk\u00f3w, znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do jego wszechstronnego rozwoju. Napisa\u0142 rozpraw\u0119 doktorsk\u0105 i w 1951 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora nauk medycznych. W 1954 r. zorganizowa\u0142 Poradni\u0119 Chirurgiczn\u0105 w D\u0119bicy i kierowa\u0142 ni\u0105 do 1958 r. W 1958 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i do 1963 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika poradni chirurgicznej w WSK, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na stanowisko lekarza w Przychodni Nr 1 przy ul. L. Wary\u0144skiego (p\u00f3\u017aniej ul. Sandomierska). Aktywnie dzia\u0142a\u0142 w Kole PTL i przez kilka lat by\u0142 jego przewodnicz\u0105cym. Po przebytym zawale w 1967 r. nieco ograniczy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 lekarsk\u0105, a wi\u0119cej czasu po\u015bwi\u0119ci\u0142 pisarstwu. Efektami tej pracy by\u0142y: ksi\u0105\u017cka o prze\u017cyciach wojennych\u00a0Na drogach do piekie\u0142<\/em> (Krak\u00f3w, 1973), kilka opowiada\u0144 i druga, rozszerzona wersja wspomnianej ksi\u0105\u017cki, kt\u00f3rej jednak nie uda\u0142o si\u0119 wyda\u0107. By\u0142 cz\u0142onkiem towarzystw naukowych, ZBoWiD-u, TMZM i kilku innych organizacji spo\u0142ecznych. Uczestniczy\u0142 w powo\u0142aniu Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM w Mielcu w 1981 r. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Walecznych, Krzy\u017cem Pami\u0105tkowym Monte Cassino, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi z Mieczami (dwukrotnie), Krzy\u017cem Wiktora Emanuela (w\u0142oski, za kampani\u0119 1944-1945), Z\u0142ot\u0105 Gwiazd\u0105 Italii, Medalem Monte Cassino, Medalem za Wojn\u0119 Obronn\u0105 1939 i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Zmar\u0142 28 VIII 1982 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAJ MARIAN \u0141UCJAN<\/strong>, urodzony 3 IV 1935 r. w Mielcu, syn Juliana i \u0141ucji z Borz\u0119ckich. Absolwent Technikum Mechanicznego w D\u0119bicy, matura w 1952 r. Studiowa\u0142 na Wydziale G\u00f3rniczym, a nast\u0119pnie na Wydziale Geologiczno-Poszukiwawczym Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1957 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera geologa. Ponadto w roku akademickim 1952\/1953 pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Maszyn G\u00f3rniczych AGH. W okresie studi\u00f3w wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z czasopismami studenckimi \u201eNasze Sprawy\u201d i \u201eWektor\u201d. W latach 1957-1959 by\u0142 pracownikiem naukowo-badawczym Zak\u0142adu Z\u0142\u00f3\u017c Rud \u017belaza Instytutu Geologicznego w Warszawie, a w latach 1960-1961 \u2013 pracowa\u0142 w WSK Mielec. W tym okresie opracowa\u0142 (z M. Maci\u0105g\u0105 i E. \u017burkiem) pierwszy przewodnik turystyczny\u00a0\u201eMielec i okolice<\/em>\u201d (Warszawa 1960) oraz rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 instruktorsk\u0105 w harcerstwie (GKH ZHP w Warszawie, Hufiec ZHP w Mielcu). W 1961 r. zosta\u0142 zatrudniony w Instytucie Naftowym jako pracownik naukowy (adiunkt), a nast\u0119pnie (do 1968 r.) pracowa\u0142 w Instytucie G\u00f3rnictwa Naftowego i Gazownictwa w Krakowie Oddzia\u0142 Terenowy w Kro\u015bnie. Efektem bada\u0144 naukowych by\u0142y oryginalne opracowania i publikacje (indywidualne i zespo\u0142owe) z zakresu geologii, hydrogeologii i analizy system\u00f3w energetycznych z\u0142\u00f3\u017c ropy naftowej i gazu ziemnego oraz metodyki obliczania ich zasob\u00f3w. Jako pierwszy zwr\u00f3ci\u0142 uwag\u0119 na rol\u0119 krasu kopalnego ska\u0142 ropo- i gazono\u015bnych, zastosowa\u0142 matematyczne programowanie liniowe dla projektowania rozmieszczenia odwiert\u00f3w eksploatacyjnych oraz dokona\u0142 pr\u00f3by niestatycznego modelowania struktur geologicznych metodami analizy matematycznej. Od 1968 r. do 1976 r. pracowa\u0142 w Przedsi\u0119biorstwie Kopalnictwa Naftowego w Mielcu w charakterze organizatora i kierownika Dzia\u0142u Zaplecza Naukowo-Technicznego oraz Zak\u0142adowego O\u015brodka Informacji Naukowo-Technicznej i Ekonomicznej. W tym czasie by\u0142 tw\u00f3rc\u0105 pierwszego w Polsce hydrocyklonowego wysokowydajnego i przewo\u017anego rozdzielacza tr\u00f3jfazowego (ropa \u2013 woda \u2013 gaz) oraz wsp\u00f3\u0142autorem (z doc. in\u017c. J. Ostaszewskim) t\u0142oka pompy wg\u0142\u0119bnej do eksploatacji otwor\u00f3w ropnych o wysokim wyk\u0142adniku gazowym, na co uzyska\u0142 patent. W 1976 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika (i organizatora) Laboratorium Hydrogeologii i Zagro\u017ce\u0144 Wodnych G\u0142\u00f3wnego Instytutu G\u00f3rnictwa Oddzia\u0142 Terenowy w Lublinie. Opracowa\u0142 w\u00f3wczas m.in. metod\u0119 kompleksowego ilo\u015bciowego szacowania i map\u0119 zagro\u017ce\u0144 kurzawkowych LWZ. W latach 1983-1993 pracowa\u0142 w nadzorze g\u00f3rniczym i geologicznym w Sanockim Zak\u0142adzie G\u00f3rnictwa Nafty i Gazu PGNiG SA. Od 1985 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1998 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 geologa rejonowego O\u015brodka Kopal\u0144 Tarn\u00f3w. Wraz z dr. in\u017c. R. Reinischem stworzy\u0142 metod\u0119 projektowania i eksploatacji podziemnych zbiornik\u00f3w gazu ziemnego (patent). Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca pracom spo\u0142ecznym. W latach 1969-1973 by\u0142 radnym PRN (z ramienia SD). Zainicjowa\u0142 w\u00f3wczas opracowanie pierwszego operatu przeciwpowodziowego i budow\u0119 nowych wa\u0142\u00f3w w powiecie mieleckim. Powr\u00f3ci\u0142 do dzia\u0142alno\u015bci harcerskiej \u2013 od 1990 r. w ZHP r. za\u0142. 1918, a od 1992 r. \u2013 w ZHR. W 1995 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 harcmistrza i tytu\u0142 Harcerza Rzeczypospolitej. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta Rzeszowskiej Chor\u0105gwi Harcerzy ZHR (1996-1998), a nast\u0119pnie przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Okr\u0119gu Po\u0142udniowo \u2013 Wschodniego ZHR i zast\u0119pcy komendanta Podkarpackiej Chor\u0105gwi Harcerzy ZHR. By\u0142 cz\u0142onkiem: Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Polskiego Towarzystwa Tatrza\u0144skiego, Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i TG Sok\u00f3\u0142 w Mielcu oraz SW AGH w Krakowie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Polskiej Geologii\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Polskiego G\u00f3rnictwa Naftowego i Gazownictwa\u201d. W 2001 r. kandydowa\u0142 z listy PiS na pos\u0142a do Sejmu RP. Zmar\u0142 11 V 2019 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAJ ZBIGNIEW WAC\u0141AW<\/strong>, urodzony 23 XI 1943 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i J\u00f3zefy z domu Kaczor. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej II LO). Po maturze w 1962 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Miejskiej Komunikacji Samochodowej w Mielcu, ale jeszcze w tym samym roku przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do WSK, gdzie pracowa\u0142 do 1964 r. W latach 1961-1964 uprawia\u0142 z powodzeniem kolarstwo szosowe w FKS \u201eStal\u201d Mielec (m.in. zajmowa\u0142 miejsca w czo\u0142\u00f3wce Mistrzostw Polski Federacji \u201eStal\u201d, by\u0142 cz\u0142onkiem wojew\u00f3dzkiej kadry spartakiadowej). W 1969 r. uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie (kierunek \u2013 wychowanie techniczne), a w 1970 r. zosta\u0142 zatrudniony w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Mielcu jako nauczyciel wychowania technicznego. W latach 1984\u20132000 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicedyrektora tej\u017ce szko\u0142y, a w okresie od XII 1990 r. do VIII 1991 r. sprawowa\u0142 obowi\u0105zki dyrektora. W 1987 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu wychowania technicznego, w 1998 r. – studia podyplomowe z zakresu przedsi\u0119biorczo\u015bci (Nottigham Business School \u2013 MARR S.A. w Mielcu), a w 1988 r. uzyska\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej (1988). Przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju organizacyjnego i unowocze\u015bnienia dzia\u0142alno\u015bci dydaktyczno-wychowawczej I LO, przygotowywa\u0142 uczni\u00f3w do Olimpiady Technicznej. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie m.in. jako przewodnicz\u0105cy Rady Nadzorczej PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu (1981-1984), a od 2004 r. jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Mieszkaniowej Sp\u00f3\u0142dzielni Lokatorsko-W\u0142asno\u015bciowej (osiedle Borek) w Mielcu. W 2000 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-W\u0142asno\u015bciowej w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MAJCHER WAC\u0141AW FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 3 IX 1930 r. w \u017burawicy ko\u0142o Przemy\u015bla, syn Piotra i Franciszki z domu Ward\u0119ga. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. J. S\u0142owackiego w Przemy\u015blu, matura w 1951 r. Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki \u0141\u00f3dzkiej uko\u0144czy\u0142 w 1955 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera mechanika. Z nakazu podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Kaleta\u0144skich Zak\u0142adach Celulozowo-Papierniczych w Kaletach jako kierownik biura technicznego. W 1957 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Przedsi\u0119biorstwa Monta\u017cowego Urz\u0105dze\u0144 G\u00f3rniczych w Katowicach na stanowisko in\u017cyniera eksploatacji sprz\u0119tu ci\u0119\u017ckiego monta\u017cowego. Od 20 VII 1959 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako mistrz ruchu mechanicznego, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcje: zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego mechanika, g\u0142\u00f3wnego mechanika (1964-1979), zast\u0119pcy dyrektora ds. technicznych Zak\u0142adu Utrzymania Ruchu (1979-1982), g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds technicznych ZR-24 i dyrektora Zak\u0142adu Utrzymania Ruchu (1983-1990). By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem ZUR. Mia\u0142 znacz\u0105cy wsp\u00f3\u0142udzia\u0142 w nowych uruchomieniach produkcji (m.in. aparatury paliwowej i silnika), g\u0142\u00f3wnie w zakresie ich umaszynowienia. Poprzez osobisty nadz\u00f3r znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do przy\u015bpieszenia zako\u0144czenia budowy domu sanatoryjno-wypoczynkowego WSK w Krynicy i restauracji zespo\u0142u pa\u0142acowo-ogrodowego w Przec\u0142awiu. By\u0142 rzeczoznawc\u0105 SIMP. Z\u0142o\u017cy\u0142 szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, z kt\u00f3rych wi\u0119kszo\u015b\u0107 wdro\u017cono. Przez wiele lat udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Zarz\u0105dzie FKS \u201eStal\u201d Mielec. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZ Metalowc\u00f3w, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d oraz Nagrod\u0105 II stopnia NOT i Nagrod\u0105 II stopnia SIMP. 1 XI 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 28 XII 2001 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\"\"MAJDA\u0143SKI RYSZARD<\/b>, urodzony 14 XI 1950 r. w Majdanie Nepryskim, powiat bi\u0142gorajski, syn Jana i Lucyny z domu Margol. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w J\u00f3zefowie Bi\u0142gorajskim. Studiowa\u0142 na Wydziale Weterynaryjnym Akademii Rolniczej w Lublinie i w 1977 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza weterynarii. Ponadto uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Przyrodniczego we Wroc\u0142awiu i w Centralnym Instytucie Weterynaryjnym w Pu\u0142awach. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lecznictwa Zwierz\u0105t w Radomy\u015blu Wielkim jako ordynator, a p\u00f3\u017aniej specjalista do spraw drobiu i kierownik tych\u017ce PZLZ. Systematycznie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142 i uzyska\u0142 tytu\u0142y specjalisty chor\u00f3b drobiu i ptak\u00f3w ozdobnych (1997 r.) oraz tytu\u0142 specjalisty higieny zwierz\u0105t rze\u017anych i \u017cywno\u015bci pochodzenia zwierz\u0119cego (2007 r.). Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z ko\u0142ami \u0142owieckimi, m.in. z Ko\u0142em \u0141owieckim \u201e\u0141o\u015b\u201d w Mielcu w zakresie opieki nad hodowl\u0105 ba\u017cant\u00f3w. Od 1990 r. prowadzi\u0142 Przychodni\u0119 Weterynaryjn\u0105 \u201eAves\u201d w Radomy\u015blu Wielkim. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w kilku dziedzinach. W wyborach samorz\u0105dowych w 1994 r. i 1998 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Radomy\u015blu Wielkim i w kadencjach 1994-1998 i 1998-2002 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego tej Rady. W 2006 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego w Mielcu w kadencji 2006-2010 i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Rozwoju Gospodarczego, Rolnictwa i Ochrony \u015arodowiska. Jako dzia\u0142acz powszechnie znany i szanowany w \u015brodowisku zosta\u0142 wybrany na wiceprezesa Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Ziemi Radomyskiej. Pisa\u0142 wiersze. Wyda\u0142 dwa tomiki poetyckie: Poezje <\/i>(2000 r.) i Moje miasto<\/i> (2003 r.). Ponadto niekt\u00f3re utwory zamieszczono w tomiku poezji Wiersze radomyskich poet\u00f3w<\/i> (2010 r.) i tomiku Witra\u017c z Chironem w tle. Antologia poezji lekarzy weterynarii <\/i>(2011 r.) oraz publikowano w r\u00f3\u017cnych czasopismach. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in.: \u201eHonorowym Dyplomem Lekarza Weterynarii\u201d Dziekana Wydzia\u0142u Medycyny Weterynaryjnej Akademii Rolniczej w Lublinie, pucharem w kategorii \u201eWytrwa\u0142y Przedsi\u0119biorca\u201d na radomyskiej Gali Biznesu, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Miasta i Gminy Radomy\u015bl Wielki\u201d, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla \u0141owiectwa\u201d oraz licznymi dyplomami uznania. Zmar\u0142 12 IV 2025 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w D\u0119bicy przy ul. Wielopolskiej.<\/p>\r\n

MAJECKI RADOS\u0141AW<\/b>, urodzony 16 XI 1999 r. w Starachowicach. W wieku szkolnym trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w dru\u017cynie juniorskiej Arki Paw\u0142\u00f3w, a nast\u0119pnie w KSZO Junior Ostrowiec \u015awi\u0119tokrzyski. Nieprzeci\u0119tne zdolno\u015bci bramkarskie zadecydowa\u0142y, \u017ce w 2014 r. zosta\u0142 przeniesiony do Legii Warszawa. W latach 2014-2016 gra\u0142 w dru\u017cynach m\u0142odzie\u017cowych tego klubu, a od sezonu 2016\/2017 \u2013 w rezerwach Legii (III liga) i jako trzeci bramkarz ekstraklasowej Legii (nie zagra\u0142 jednak ani razu). R\u00f3wnocze\u015bnie od 2014 r. by\u0142 powo\u0142ywany do reprezentacji Polski dru\u017cyn m\u0142odzie\u017cowych i zagra\u0142 w U-16 (3 razy), U-17 (3) oraz U-18 (1). W sezonie 2017\/2018 zosta\u0142 wypo\u017cyczony do 1- ligowej Stali Mielec i by\u0142 mocnym punktem zespo\u0142u (32 mecze). Ponadto wyst\u0119powa\u0142 w reprezentacji Polski U-19 (9) i U-20 (10). Przed sezonem 2018\/2019 powr\u00f3ci\u0142 do Legii i wygra\u0142 rywalizacj\u0119 o pierwsz\u0105 pozycj\u0119 w\u015br\u00f3d bramkarzy. Mimo kontuzji i zwi\u0105zanej z ni\u0105 przerwy, powr\u00f3ci\u0142 do podstawowego sk\u0142adu Legii i znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia mistrzostwa Polski oraz udzia\u0142u w Lidze Europy. W styczniu 2020 r. przeszed\u0142 do AS Monaco za ok. 7 mln euro. W pierwszym sk\u0142adzie zadebiutowa\u0142 w Ligue 1 w sezonie 2020\/2021 (1 mecz) i Pucharze Francji (6) i przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu do fina\u0142u Pucharu. W 2021\/2022 wyst\u0119powa\u0142 incydentalnie i na sezon 2022\/2023 zosta\u0142 wypo\u017cyczony do belgijskiego klubu Cercle Brugge, gdzie wyst\u0119powa\u0142 regularnie (34 razy) w rozgrywkach Jupiler Pro League (najwy\u017csza belgijska\u00a0 klasa rozgrywkowa). Od 2023\/2024 gra ponownie w AS Monaco jako bramkarz rezerwowy. Niezbyt udany zagraniczny przebieg kariery pi\u0142karskiej spowodowa\u0142, \u017ce znacznie rzadziej powo\u0142ywano go do reprezentowania Polski (U-21 \u2013 3 razy), I reprezentacja \u2013 1 raz).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAJEWSKA PELAGIA TERESA (z domu PIETRZAK)<\/strong>, urodzona 26 IV 1933 r. w R\u00f3wnem, c\u00f3rka Jana i Stanis\u0142awy. Powojenne zmiany granic spowodowa\u0142y, \u017ce wraz z rodzin\u0105 zamieszka\u0142a w Lublinie. Absolwentka Gimnazjum im. Unii Lubelskiej (p\u00f3\u017aniej III Liceum im. Unii Lubelskiej) w Lublinie, matur\u0119 zda\u0142a w 1950 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142a do harcerstwa oraz trenowa\u0142a p\u0142ywanie i lekkoatletyk\u0119. W 1950 r. zg\u0142osi\u0142a akces do Aeroklubu Lubelskiego i uko\u0144czy\u0142a kursy: spadochroniarski, szybowcowy i samolotowy. W 1953 r. przenios\u0142a si\u0119 do Warszawy i Aeroklubu Warszawskiego. Startowa\u0142a z powodzeniem w wielu zawodach szybowcowych w kraju i za granic\u0105. W mistrzostwach Polski, startuj\u0105c z m\u0119\u017cczyznami, wielokrotnie plasowa\u0142a si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce. W latach: 1957, 1960 i 1963 zwyci\u0119\u017ca\u0142a w Ca\u0142orocznych Zawodach Szybowcowych \u201eSkrzydlatej Polski\u201d o Memoria\u0142 Ryszarda Bitnera. \u00a0W 1956 r. jako pierwsza polska szybowniczka otrzyma\u0142a Medal Ta\u0144skiego \u2013 najwy\u017csze polskie odznaczenie szybowcowe, a w 1960 r. zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona (jako druga kobieta na \u015bwiecie i pierwsza w Polsce) Medalem Lilienthala \u2013 najwy\u017cszym odznaczeniem szybowcowym nadanym przez Mi\u0119dzynarodow\u0105 Federacj\u0119 Lotnicz\u0105 (FAI). W Mi\u0119dzynarodowych Zawodach Szybowcowych Kobiet w Lesznie zwyci\u0119\u017cy\u0142a w 1973 r. i 1977 r., a w 1975 r. by\u0142a druga. W latach 1956-1980 ustanowi\u0142a 21 rekord\u00f3w Polski i 17 rekord\u00f3w \u015bwiata, m.in. w przelocie docelowo-powrotnym \u2013 341,9 km (szybowiec Bocian, 1956 r.) i 617,43 km (Halny, 1980 r.), pr\u0119dko\u015bciowym przelocie po trasie tr\u00f3jk\u0105ta 200 km \u2013 66,551 km\/h (Bocian, 1956 r.), pr\u0119dko\u015bciowym przelocie po trasie tr\u00f3jk\u0105ta 200 km \u2013 66,551 km\/h (Bocian, 1956 r.), pr\u0119dko\u015bciowym przelocie po trasie tr\u00f3jk\u0105ta 300 km \u2013 62,92 km\/h (Foka, 1960 r.) i 75,69 km\/h (Foka, 1963 r.) oraz przelocie otwartym \u2013 562,4 km (Bocian, 1963r.). Og\u00f3lny nalot szybowcowy \u2013 3500 godzin, oko\u0142o 100 tys. km. Zawodowo pracowa\u0142a w biurze Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Aeroklubu PRL jako inspektor szkolenia lotniczego, a nast\u0119pnie w latach 80. jako pilot w WSK PZL Warszawa Ok\u0119cie \u2013 Zak\u0142ad Us\u0142ug Agrolotniczych Oddzia\u0142 w Mielcu. By\u0142a tak\u017ce spo\u0142ecznym instruktorem szybowcowym. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z czasopismem \u201eSkrzydlata Polska\u201d. Poza wymienionymi medalami zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Szybowcow\u0105 z Trzema Diamentami, Medalem \u201eZa Wybitne Osi\u0105gni\u0119cia Sportowe\u201d, tytu\u0142em \u201eZas\u0142u\u017cony Mistrz Sportu\u201d, a tak\u017ce by\u0142a dwukrotnie laureatk\u0105 \u201eB\u0142\u0119kitnych Skrzyde\u0142\u201d przyznawanych przez redakcj\u0119 \u201eSkrzydlatej Polski\u201d. Zgin\u0119\u0142a 12 VII 1988 r. w wypadku lotniczym w czasie przebazowywania samolotu przeciwpo\u017carowego PZL M18 Dromader na lotnisku w Lizbonie. Pochowana zosta\u0142a na cmentarzu w Lublinie przy ul. Lipowej. Po\u015bmiertnie zosta\u0142a odznaczona Krzy\u017cem Oficerskim OOP, a w 1989 r. Mi\u0119dzynarodowa Federacja Lotnicza (FAI) ustanowi\u0142a Medal im. Pelagii Majewskiej. Jej karier\u0119 wyczynow\u0105 i dzia\u0142alno\u015b\u0107 sportow\u0105 opisa\u0142a siostra \u2013 Irena Kostka w ksi\u0105\u017cce Szybowniczka \u015bwiata (Warszawa 2008).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MAJEWSKI ADAM,<\/strong>\u00a0urodzony 24 XII 1973 r. w P\u0142ocku. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w Wi\u015ble P\u0142ock. W 1991 r. awansowa\u0142 do I dru\u017cyny senior\u00f3w Wis\u0142y (Petrochemii) P\u0142ock, graj\u0105cej w\u00f3wczas w II lidze. W sezonie 1993\/1994 jako pomocnik przyczyni\u0142 si\u0119 do jej awansu do I ligi.* Po spadku p\u0142occzan z I ligi w nast\u0119pnym sezonie przeszed\u0142 do I-ligowego Lecha Pozna\u0144 i wyst\u0119powa\u0142 w tej dru\u017cynie w latach 1995-1999 z przerw\u0105 na wypo\u017cyczenie do Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski w 1998 r. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 gr\u0105 zwr\u00f3ci\u0142 uwag\u0119 I-ligowej Legii Warszawa i w latach 1999-2003 gra\u0142 w tym czo\u0142owym polskim klubie, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do zdobycia mistrzostwa Polski w 2002 r. i Pucharu Ligi. Wyst\u0105pi\u0142 te\u017c w reprezentacji Polski w towarzyskim meczu z Macedoni\u0105 (2003, Split). Na sezon 2003\/2004\u00a0 wyjecha\u0142 do\u00a0 ekstraklasowego greckiego klubu Panionios GSS i bra\u0142 udzia\u0142 m.in. w rozgrywkach Pucharu UEFA. Z Grecji powr\u00f3ci\u0142 w 2004 r. do rodzimej I-ligowej Wis\u0142y P\u0142ock (kilka mecz\u00f3w), a nast\u0119pnie gra\u0142 w Lechu Pozna\u0144 (2004, I liga) i IV-ligowej Zawiszy Bydgoszcz SA (2005-2007). Od 2007 r. do 2010 r. po raz trzeci wyst\u0119powa\u0142 w barwach rodzimej Wis\u0142y P\u0142ock (II liga, awans, I liga) i zako\u0144czy\u0142 wyczynow\u0105 karier\u0119 zawodnicz\u0105. R\u00f3wnocze\u015bnie od 2009 r. rozpocz\u0105\u0142 karier\u0119 trenersk\u0105, pocz\u0105tkowo jako asystent trenera w I-ligowej Wi\u015ble P\u0142ock (2009-2010 i 2012-2016), a nast\u0119pnie jako I trener w Wi\u015ble II P\u0142ock. Uzyska\u0142 trenersk\u0105 licencj\u0119 UEFA Pro. W sezonie 2020-2021 by\u0142 trenerem I-ligowego Stomilu Olsztyn, a\u00a0 8 VII 2021 r. powierzono mu funkcj\u0119 I trenera ekstraklasowej Stali Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Do sezonu 2007\/2008 I liga by\u0142a najwy\u017csz\u0105 klas\u0105 rozgrywkow\u0105 i nazywano j\u0105 te\u017c ekstraklas\u0105. Od sezonu 2008\/2009 wprowadzono stopnie rozgrywek: ekstraklasa, I liga, II liga itd.<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MAJEWSKI KAROL<\/strong>, urodzony 27 X 1872 r. w Wi\u0105zownicy, powiat jaros\u0142awski, syn Antoniego i Domicelli ze \u015awitalskich. Absolwent Gimnazjum (klasycznego) w Jaros\u0142awiu, matura w1892 r. W okresie 1893-1894 s\u0142u\u017cy\u0142 (jako jednoroczny ochotnik \u2013 podoficer) w austriackim 13. pu\u0142ku piechoty. Uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu matematyki i fizyki na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1924 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego z zakresu matematyki i fizyki. Pracowa\u0142 w szkolnictwie \u015brednim: Gimnazjach Pa\u0144stwowych w Nowym S\u0105czu (1899-1904) i Ja\u015ble (1904-1908), Gimnazjach Prywatnych w Lubaczowie (1913-1914, 1915-1918) i Przeworsku (1918-1921) oraz Gimnazjum Pa\u0144stwowym w Mielcu (1921-1931). Uczy\u0142 tak\u017ce w mieleckim Prywatnym Seminarium Nauczycielskim \u017be\u0144skim im. E. Plater\u00f3wny. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do r\u00f3\u017cnych form dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem za\u0142o\u017cycielem Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego i prezesem Ko\u0142a L.O.P.P. W 1931 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i wyjecha\u0142 z Mielca. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAJEWSKI STEFAN<\/strong>, urodzony 16 I 1930 r. w Cz\u0119stochowie, syn W\u0142adys\u0142awa i Heleny z domu Stempel. Do Mielca przyby\u0142 z rodzin\u0105 w 1939 r., poniewa\u017c ojciec zosta\u0142 oddelegowany do pracy w nowo powsta\u0142ej Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO), matura w 1951 r. Studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1957 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera architektury. Po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Wojew\u00f3dzkim Biurze Projekt\u00f3w w \u0141odzi, ale wkr\u00f3tce zrezygnowa\u0142 i powr\u00f3ci\u0142 do Mielca, gdzie od 20 VII 1957 r. zosta\u0142 zatrudniony w Biurze Projektowym WSK. 1 III 1960 r. powierzono mu stanowisko kierownika Referatu Lokalizacji i Planowania Przestrzennego w Wydziale Architektoniczno \u2013 Budowlanym PPRN w Mielcu, a 1 III 1961 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem nowo utworzonego Zespo\u0142u Urbanistycznego przy Wydziale Architektury i Budownictwa PPRN w Mielcu. W 1970 r. uko\u0144czy\u0142 Podyplomowe Studium Planowania Przestrzennego na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W zwi\u0105zku z likwidacj\u0105 powiat\u00f3w i instytucji powiatowych 15 VII 1975 r. wraz z Zespo\u0142em Urbanistycznym w Mielcu (i nadal jako jego kierownik) zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w sk\u0142ad Wojew\u00f3dzkiego Biura Planowania Przestrzennego w Rzeszowie. W 1983 r. uzyska\u0142 decyzj\u0119 o posiadaniu przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta oraz kierownika budowy i rob\u00f3t w specjalno\u015bci architektonicznej, a w 1988 r. otrzyma\u0142 uprawnienia projektanta miejscowych plan\u00f3w zagospodarowania przestrzennego. 1 II 1996 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale jeszcze przez kilka lat pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin w mieleckim Zespole Projektowym WBPP. W okresie 36 lat kierowania mieleck\u0105 jednostk\u0105 wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 plany zagospodarowania przestrzennego miasta Mielca i powiatu mieleckiego, m.in.: II i III edycj\u0119 \u201eMiejscowego planu og\u00f3lnego zagospodarowania przestrzennego miasta Mielca\u201d (1964, 1979) oraz \u201ePlan zespo\u0142u wiejskich jednostek osadniczych powiatu mieleckiego\u201d (1964). Od m\u0142odo\u015bci wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 pracom spo\u0142ecznym. By\u0142 harcerzem. Wyst\u0119powa\u0142 w ch\u00f3rze i teatrze gimnazjalnym, a p\u00f3\u017aniej w Teatrze \u201eMaska\u201d ZDK WSK i tworzy\u0142 scenografi\u0119 do niekt\u00f3rych sztuk. Uczestniczy\u0142 w pracach projektowych i budowie ko\u015bcio\u0142a MBNP w Mielcu (lata 70.) Nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w i Klubu \u017beglarskiego \u201eOrkan\u201d. By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem ksi\u0105\u017cki \u201eGmina Padew Narodowa\u201d (Padew Narodowa 2000). Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 odznaczeniami pa\u0144stwowymi i odznakami organizacyjnymi. Zmar\u0142 27 IV 2000 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAJEWSKI W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 24 XII 1891 r. w Cz\u0119stochowie, syn Adama i Marii z domu Kaczmarczyk. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 i rzemie\u015blnicze kursy specjalistyczne w zakresie \u015blusarstwa. Pracowa\u0142 jako \u015blusarz w: Zak\u0142adach \u015alusarsko \u2013 Mechanicznych w Cz\u0119stochowie (1913-1914), Oberschlesische Eisenbahn Bedarfs – przymusowe roboty w Niemczech (1915-1918), Zak\u0142adach Papierni i M\u0142yn\u00f3w w Cz\u0119stochowie (1919-1920), Fabryce Maszyn i Odlewni \u017beliwa w Cz\u0119stochowie (1920-1931), Sp\u00f3\u0142ce Akcyjnej Eksploatacji Monopolu Zapa\u0142czanego w Cz\u0119stochowie (1931-1932) i PZL w Warszawie (1932-1939). Do pracy (jako \u015blusarz) w Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 PZL w Mielcu skierowany zosta\u0142 w maju 1939 r. W tej\u017ce fabryce pracowa\u0142 tak\u017ce w czasie okupacji hitlerowskiej (Flugzeugwerk Mielec) i po wojnie (PZL, WSK Mielec). W latach 1951-1953 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK na stanowisko mistrza \u015blusarskiego na Wydziale 42 (remonty samolot\u00f3w). Od 1 IV 1959 r. przebywa\u0142 na emeryturze. W latach 20. dzia\u0142a\u0142 w Zarz\u0105dzie Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w w Cz\u0119stochowie, a w latach 1946-1949 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Powiatowego Zarz\u0105du Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Mielcu. Przez pewien czas by\u0142 tak\u017ce \u0142awnikiem S\u0105du Powiatowego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej i Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju oraz wpisem do „Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca” w 1979 r. Zmar\u0142 25 VIII 1981 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAJKA GRA\u017bYNA EWA (z domu T\u0141OMAK)<\/strong>, urodzona 1 VI 1953 r. w Mielcu, c\u00f3rka Edwarda i Genowefy z domu Bator. Absolwentka Technikum Mechanicznego ZST MPM w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1974 r. Pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej samorz\u0105du szkolnego w ZST. Nale\u017ca\u0142a do harcerstwa i dzia\u0142a\u0142a w Hufcu ZHP w Mielcu. W 1976 r. przenios\u0142a si\u0119 z rodzin\u0105 do Soko\u0142owa Ma\u0142opolskiego. W latach 1982-1984 pracowa\u0142a w KH ZHP w Soko\u0142owie M\u0142p. Organizowa\u0142a m.in.: akcje charytatywne, imprezy kulturalne i sportowe, obozy i kolonie. Utworzy\u0142a szczep dru\u017cyn zuchowych. Otrzyma\u0142a stopie\u0144 harcmistrza. W 1982 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Rzeszowie. W 1984 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Szkole Podstawowej w Soko\u0142owie M\u0142p. jako nauczycielka klas I \u2013 III. W 1992 r. uko\u0144czy\u0142a studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie z tytu\u0142em magistra pedagogiki w zakresie nauczania pocz\u0105tkowego. W 1994 r. uzyska\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji zawodowej, w 1997 r. \u2013 II stopie\u0144 w zakresie nauczania pocz\u0105tkowego, a w 2001 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 do prac spo\u0142ecznych na rzecz \u015brodowiska o\u015bwiatowego. W latach 80. i 90. (do 2001 r.) pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 prezesa Oddzia\u0142u ZNP w Soko\u0142owie M\u0142p., otaczaj\u0105c szczeg\u00f3ln\u0105 opiek\u0105 Sekcj\u0119 Emerytowanych Pracownik\u00f3w O\u015bwiaty. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie socjologii organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 w WSSG w Tyczynie i przed rokiem szkolnym 2001\/2002 zosta\u0142a mianowana dyrektorem Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. Jana Paw\u0142a II w Soko\u0142owie M\u0142p. i pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 do 31 VIII 2012 r., a nast\u0119pnie przesz\u0142a na emerytur\u0119 i pracowa\u0142a jako nauczycielka nauczania zintegrowanego w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Znacz\u0105co przyczyni\u0142a si\u0119 do rozwoju szko\u0142y i jej wyposa\u017cenia oraz licznych kontakt\u00f3w krajowych i mi\u0119dzynarodowych (Bia\u0142oru\u015b, S\u0142owacja, Ukraina, Angielska Fundacja Charytatywna). W 2002 r. zosta\u0142a ekspertem MENiS, wchodz\u0105cym w sk\u0142ad komisji egzaminacyjnych i kwalifikacyjnych dla nauczycieli. W 2003 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie filologii polskiej i bloku humanistyczno-spo\u0142ecznego. Ponadto w latach 1998-2002 by\u0142a radn\u0105 Rady Powiatu Rzeszowskiego. Przyczyni\u0142a si\u0119 do za\u0142o\u017cenia Stowarzyszenia Pomocy Osobom Niepe\u0142nosprawnym w Soko\u0142owie M\u0142p. Organizowa\u0142a m.in. Gminne Dni Jedno\u015bci z Osob\u0105 Niepe\u0142nosprawn\u0105, warsztaty terapii zaj\u0119ciowej, wyjazdowe turnusy rehabilitacyjne i akcje charytatywne. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem ZHP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Nagrod\u0105 Ministra Edukacji Narodowej II stopnia oraz Podkarpackim Orderem Wdzi\u0119czno\u015bci za dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz poprawy warunk\u00f3w os\u00f3b niepe\u0142nosprawnych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAJKA J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 31 VI 1918 r. w Suchorzowie, powiat tarnobrzeski, syn Wojciecha i Wiktorii z Fidalskich. Uczy\u0142 si\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnym im. St. Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie w Gimnazjum im. Hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnowie i w 1937 r. zda\u0142 matur\u0119 z wynikiem celuj\u0105cym. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1942 r. (konspiracyjnie) i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pierwsz\u0105 jego parafi\u0105 by\u0142 Biecz, gdzie w latach 1942-1945 pracowa\u0142 jako wikariusz i zorganizowa\u0142 m.in. parafialn\u0105 organizacj\u0119 \u201eCaritas\u201d jako RGO. W 1945 r. by\u0142 kr\u00f3tko w parafii Nawojowa, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony do Nowego S\u0105cza i tam tak\u017ce kierowa\u0142 organizacj\u0105 \u201eCaritas\u201d (1945-1946). W latach 1946-1948 pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika Przedstawicielstwa Krajowej Centrali \u201eCaritas\u201d w Warszawie oraz cz\u0142onka Komitetu Koordynacyjnego Pomocy Dzieciom przy Ministerstwie O\u015bwiaty i Komitecie Pomocy Zimowej. Reprezentowa\u0142 \u201eCaritas\u201d na \u015awiatowej Konferencji Organizacji Charytatywnych w Pary\u017cu pod przewodnictwem abp. J. Roncallego (p\u00f3\u017aniejszego papie\u017ca Jana XXIII). Studia teologiczne uko\u0144czy\u0142 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie w 1950 r. z tytu\u0142em magistra. W tym samym czasie uko\u0144czy\u0142 studia ekonomiczne i filozoficzne na Wydziale Prawa i Nauk Spo\u0142eczno-Ekonomicznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie. Od 1950 r. wyk\u0142ada\u0142 katolick\u0105 nauk\u0119 spo\u0142eczna, etyk\u0119 i marksizm w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie. W 1952 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora filozofii na podstawie rozprawy \u201eZagadnienie p\u0142ac w \u015bwietle katolickiego personalizmu\u201d. Tak\u017ce w 1952 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na Wydziale Filozofii Chrze\u015bcija\u0144skiej, a dwa lata p\u00f3\u017aniej ponadto na Wydziale Teologicznym. W 1958 r. habilitowa\u0142 si\u0119 na podstawie rozprawy \u201eProcent a lichwa w katolickiej nauce moralnej. Synteza historyczno-doktrynalna\u201d. Senat KUL powierzy\u0142 mu stanowisko docenta socjologii chrze\u015bcija\u0144skiej, ale Ministerstwo Szkolnictwa Wy\u017cszego nie zatwierdzi\u0142o tej uchwa\u0142y. (Taka w\u00f3wczas by\u0142a procedura nadawania stopni i tytu\u0142\u00f3w, co wykorzystywa\u0142a w\u0142adza pa\u0144stwowa w walce z niepokornymi naukowcami, a zw\u0142aszcza duchownymi. Habilitacj\u0119 ks. Majki zatwierdzono dopiero w 1978 r.) Pe\u0142ni\u0142 funkcje: kierownika Sekcji Teologii Moralnej (od 1958 r.), kierownika II Katedry Socjologii Chrze\u015bcija\u0144skiej (od 1968 r.), prodziekana Wydzia\u0142u Teologicznego (od 1967 r.) i zast\u0119pcy kierownika Mi\u0119dzywydzia\u0142owego Zak\u0142adu Bada\u0144 nad Wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 Kultur\u0105 Chrze\u015bcija\u0144sk\u0105. W 1970 r. powierzono mu funkcj\u0119 rektora Wy\u017cszego Seminarium Duchownego we Wroc\u0142awiu i dziekana Papieskiego Fakultetu Teologicznego. W 1971 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora nadzwyczajnego, a w 1985 r. \u2013 profesora zwyczajnego. Autor ponad 350 publikacji naukowych z dziedzin nauk spo\u0142ecznych i socjologii religii, w j\u0119zykach: polskim, francuskim, angielskim i niemieckim. By\u0142 cz\u0142onkiem zespo\u0142\u00f3w redakcyjnych lub wsp\u00f3\u0142pracownikiem kilkunastu czasopism. Organizowa\u0142 sympozja naukowe z zakresu katolickiej nauki spo\u0142ecznej\u00a0 i socjologii. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c szereg funkcji spo\u0142ecznych, m.in. sekretarza generalnego Sekretariatu dla Niewierz\u0105cych w Polsce, konsultora Rzymskiego Sekretariatu dla Niewierz\u0105cych, cz\u0142onka Komisji Episkopatu ds. Duszpasterstwa Og\u00f3lnego, Komisji Powo\u0142a\u0144 i Komisji \u201eIustita et Pax\u201d. Uczestniczy\u0142 w wielu konferencjach i sympozjach, m.in. w Rzymie, Salzburger Hochschulwochen, Brukseli i Wiedniu. Nale\u017ca\u0142 do m.in. Towarzystwa Naukowego KUL, Polskiego Towarzystwa Socjologicznego oraz towarzystw socjologicznych w Brukseli I Nowym Jorku. W 1988 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. godno\u015bciami pra\u0142ata honorowego i infu\u0142ata, nagrod\u0105 O\u015brodka Dokumentacji i Studi\u00f3w Spo\u0142ecznych, rzymsk\u0105 Nagrod\u0105 Fundacji Jana Paw\u0142a II i nagrod\u0105 im. ks. Idziego Radziszewskiego (KUL).\u00a0 Zmar\u0142 19 III 1993 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym pw. \u015bw. Wawrzy\u0144ca we Wroc\u0142awiu przy ul. O. Bujwida.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAJKA KRYSTYNA KATARZYNA (z domu GRABIEC)<\/strong>, urodzona 22 XI 1957 r. w Kolbuszowej, c\u00f3rka Andrzeja Grabca i J\u00f3zefy z domu Grabiec. Absolwentka Liceum Zawodowego w Kolbuszowej. Po maturze w 1976 r. zosta\u0142a zatrudniona w Przedszkolu Pa\u0144stwowym w Weryni i jako nauczycielka pracowa\u0142a do 1981 r. W tym czasie uko\u0144czy\u0142a Studium Wychowania Przedszkolnego w \u0141a\u0144cucie z tytu\u0142em licencjata (1979). W 1981 r. przenios\u0142a si\u0119 do Mielca i podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Przedszkolu Pa\u0144stwowym nr 8 (1981-1982), a od 1984 r. w Przedszkolu Pa\u0144stwowym nr 9. W 1997 r. uko\u0144czy\u0142a studia z zakresu pedagogiki specjalnej na UMCS Lublin \u2013 Filia w Stalowej Woli i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. W 2010 r. powierzono jej funkcj\u0119 dyrektora Przedszkola Miejskiego nr 9. Posiada stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Opracowywa\u0142a i udra\u017cnia\u0142a programy autorskie. Wprowadza\u0142a innowacje pedagogiczne. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w Poradni Rodzinnej i Przedma\u0142\u017ce\u0144skiej przy Parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu oraz jako edukator na kursach dla rodzic\u00f3w. W styczniu 2018 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n

MAJKA MI\u0141OSZ,<\/b> urodzony 16 IX 1983 r. w Strzelcach Opolskich, syn Stanis\u0142awa i Teresy. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Henryka Sienkiewicza w K\u0119dzierzynie-Ko\u017alu z matur\u0105 w 2002 r. W latach szkolnych pocz\u0105tkowo trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 i zosta\u0142 powo\u0142any do kadry wojew\u00f3dztwa. Za namow\u0105 Szczepana Chodakowskiego – trenera siatkarskich dru\u017cyn m\u0142odzie\u017cowych w K\u0119dzierzynie-Ko\u017alu podj\u0105\u0142\u00a0 treningi w pi\u0142ce siatkowej w MMKS K\u0119dzierzyn-Ko\u017ale i gra\u0142 w tej dru\u017cynie, a nast\u0119pnie wyst\u0119powa\u0142 w zespole juniorskim Mostostalu-Azoty K\u0119dzierzyn. W latach 2002-2007 studiowa\u0142 na kierunku trenerskim Wydzia\u0142u Wychowania Fizycznego Politechniki Opolskiej i w 2007 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego oraz uprawnienia trenera II klasy pi\u0142ki siatkowej. W czasie studi\u00f3w gra\u0142 jako libero w zespole AZS Politechnika Opole. W 2007 r. uczestniczy\u0142 z Marcinem Melnarowiczem w Akademickich Mistrzostwach Europy w Pi\u0142ce Siatkowej\u00a0 Pla\u017cowej w Walencji i zaj\u0105\u0142 5. miejsce. Po studiach pracowa\u0142 w Publicznej Szkole Podstawowej nr 19 K\u0119dzierzyn-Ko\u017ale (2007-2021) i w latach 2017-2019 jako nauczyciel w klasach sportowych w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. H. Sienkiewicza w K\u0119dzierzynie-Ko\u017alu. Ponadto od 2015 r. pracowa\u0142 jako trener m\u0142odzie\u017cowych dru\u017cyn kobiecych. By\u0142 asystentem trenera reprezentacji Polski kobiet (2015 r.), asystentem trenera zespo\u0142u kobiet w SMS PZPS Szczyrk (2015-2021), asystentem trenera zespo\u0142u kobiet U20 (2016-2017), asystentem trenera zespo\u0142u kobiet U-19 (2020 r.), asystentem trenera zespo\u0142u kobiet U20 (2021 r.), I trenerem zespo\u0142u kobiet GKS Wie\u017cyca 2011 St\u0119\u017cyca U20\u00a0 i zespo\u0142u II-ligowego (2021-2023), asystentem trenera zespo\u0142u kobiet GKS Wie\u017cyca 2011 Politechnika Gda\u0144ska St\u0119\u017cyca (2021-2023). Z juniorkami m\u0142odszymi GKS Wie\u017cyca 2011 St\u0119\u017cyca zdoby\u0142 na Mistrzostwach Polski br\u0105zowy medal w 2022 r. i srebrny medal w 2023 r. W 2023 r. zosta\u0142 asystentem trenera ekstraklasowego zespo\u0142u kobiet ITA TOOLS Stal Mielec (2023-2024). Od 2024 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 I trenera ekstraklasowego zespo\u0142u kobiet ITA TOOLS Stal Mielec. Wni\u00f3s\u0142 znaczny wk\u0142ad w popraw\u0119 gry mieleckiego zespo\u0142u, kt\u00f3ry zakwalifikowa\u0142 si\u0119 do rozgrywek play-off i m.in. sensacyjnie pokona\u0142 w \u0141odzi \u0141KS 3:1. R\u00f3wnocze\u015bnie w czasie pracy w Mielcu zosta\u0142, po wygraniu konkursu, I trenerem reprezentacji kobiet U20 (2024 r.), a nast\u0119pnie U21 (2025 r.). Z zespo\u0142ami reprezentacyjnymi Polski jako II trener zdoby\u0142 kilka czo\u0142owych miejsc: VI m. na Mistrzostwach \u015awiata U20 w Meksyku (2017 r.), V m. na Mistrzostwach Europy U19 w Bo\u015bni i Hercegowinie (2020 r.) i VI m. na Mistrzostwach \u015awiata U20 w Belgii i Holandii (2021 r.) oraz IV m. na Mistrzostwach Europy U21 w Irlandii i Bu\u0142garii, z awansem na Mistrzostwa \u015awiata U21 w Indonezji (VIII 2025 r.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAJKA W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 25 XI 1932 r. w Suchorzowie, powiat tarnobrzeski, syn Stanis\u0142awa i W\u0142adys\u0142awy z domu Wi\u0105cek. Uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum w Baranowie Sandomierskim, a nast\u0119pnie Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 Stopnia Licealnego im. Hetmana Jana Tarnowskiego z matur\u0105 w 1951 r. W latach 1952-1955 pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Metalowych w Nowej D\u0119bie jako ekonomista, a nast\u0119pnie \u2013 inspektor gospodarki materia\u0142owej, z przerw\u0105 na zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 (1955-1957). W 1963 r. przeni\u00f3s\u0142 do Oddzia\u0142u PKS w Mielcu na stanowisko rewidenta w Dziale Finansowo-Ksi\u0119gowym. W 1972 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie z tytu\u0142em magistra prawa i zosta\u0142 mianowany przewodnicz\u0105cym Komisji Planowania PPRN w Mielcu. W 1973 r. uko\u0144czy\u0142 centralny kurs planowania spo\u0142eczno-gospodarczego w Warszawie, a w 1974 r. \u2013 studia podyplomowe z zakresu planowania i ekonomii regionu na Wydziale Ekonomiki Produkcji WSE w Krakowie. Po likwidacji powiat\u00f3w w 1975 r. powierzono mu stanowisko dyrektora Komunalnego Przedsi\u0119biorstwa Rob\u00f3t Budowlanych w Mielcu. Kieruj\u0105c firm\u0105 przez 16 lat, znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do zrealizowania wielu bud\u00f3w, remont\u00f3w i modernizacji obiekt\u00f3w przemys\u0142owych, handlowo-us\u0142ugowych i mieszkalnych w Mielcu, m.in. biurowca PSS \u201eSpo\u0142em\u201d przy ul. W. Sikorskiego oraz blok\u00f3w mieszkalnych przy ul. 22 Lipca (p\u00f3\u017aniej al. Niepodleg\u0142o\u015bci) i ul. J. Kochanowskiego. W 1991 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Od 1984 r. udziela\u0142 si\u0119 w Towarzystwie \u015apiewaczym \u201eMelodia\u201d im. St. Lachmana w Mielcu jako cz\u0142onek ch\u00f3r\u00f3w (m\u0119skiego i mieszanego), cz\u0142onek zarz\u0105du i od 1997 r. \u2013 wiceprezes, kieruj\u0105cy biurem Towarzystwa oraz organizacj\u0105 koncert\u00f3w krajowych i zagranicznych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej\u201d oraz Odznak\u0105 Honorow\u0105 Z\u0142ot\u0105 z Laurem Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr.<\/p>\r\n

MAJKOWSKI KAROL<\/b>, urodzony 15 IV 1933 r. w Przasnyszu, syn Stanis\u0142awa i Heleny ze Stawowskich. Absolwent Liceum Mechaniczno-Lotniczego w Warszawie z matur\u0105 w 1952 r. W tym samym roku podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec na monta\u017cu ostatecznym jako technolog \u201ena starcie\u201d, a nast\u0119pnie mistrz, starszy mistrz i kierownik zmianowy. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W zwi\u0105zku z podejmowaniem przez WSK kolejnych zada\u0144 produkcyjnych zosta\u0142 przeniesiony do Wydzia\u0142u 36, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy kierownika wydzia\u0142u. W 1973 r. przeszed\u0142 do s\u0142u\u017cb inwestycyjnych WSK na stanowisko zast\u0119pcy kierownika Dzia\u0142u Inwestycji Maszyn i Urz\u0105dze\u0144. W\u00f3wczas Polska \u201eotwar\u0142a si\u0119\u201d na technologie zachodnie i zadaniem jego dzia\u0142u by\u0142y zakupy maszyn i innych urz\u0105dze\u0144 w r\u00f3\u017cnych krajach, co wymaga\u0142o du\u017cej wiedzy i do\u015bwiadczenia, a wszelkiego rodzaju reklamacje i naprawy (zw\u0142aszcza gwarancyjne) \u2013 dyplomacji. Poza prac\u0105 etatow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie jako sekretarz zwi\u0105zkowej rady wydzia\u0142owej i przewodnicz\u0105cy Rady Robotniczej Wydzia\u0142u 36. By\u0142 tak\u017ce wieloletnim dzia\u0142aczem FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika sekcji pi\u0142ki siatkowej m\u0119\u017cczyzn. Uhonorowano go m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d, odznakami zwi\u0105zkowymi i sportowymi oraz odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony pracownik handlu zagranicznego\u201d (jako pierwszy pracownik WSK Mielec i pierwszy mielczanin). Zmar\u0142 30 VI 1994 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAJOR STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 22 II 1919 r. w Zawodzie, wojew\u00f3dztwo cz\u0119stochowskie, syn W\u0142adys\u0142awa i J\u00f3zefy z domu Knapik. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y podstawowej pomaga\u0142 w pracach domowych, a w lutym 1939 r. rozpocz\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Szkole Podoficerskiej 29 Pu\u0142ku Piechoty w Kaliszu. W wojnie obronnej 1939 r. walczy\u0142 (jako \u017co\u0142nierz 3 szkolnego batalionu 29 pp Armii Pozna\u0144) pod Uniejcem i \u0141\u0119cznic\u0105, nad Bzur\u0105, pod Kutnem (ranny w g\u0142ow\u0119) i w obronie Warszawy. 21 IX odni\u00f3s\u0142 powa\u017cne obra\u017cenia lewej r\u0119ki w walkach w M\u0142ocinach ko\u0142o Warszawy i leczy\u0142 si\u0119 jeszcze w 1940 r. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 jako elektryk w Kopalni Rud \u017belaznych w Borku ko\u0142o Cz\u0119stochowy. R\u00f3wnocze\u015bnie (od 1941 r.) nale\u017ca\u0142 do ZWZ\u2013AK w Okr\u0119gu Radomsko-Cz\u0119stochowskim. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eZemsta\u201d. W podziemiu uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podchor\u0105\u017cych i otrzyma\u0142 stopie\u0144 kaprala, pe\u0142ni\u0142 funkcje: instruktora wyszkolenia strzeleckiego i szefa uzbrojenia oraz odbiera\u0142 meldunki radiowe z nas\u0142uchu i przekazywa\u0142 je centrali. W latach 1945\u20131950 nadal pracowa\u0142 w KR\u017b w Borku na stanowisku zast\u0119pcy kierownika Dzia\u0142u Elektrycznego, a w 1949 r. zda\u0142 egzaminy czeladnicze z zakresu instalacji elektrycznych. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce kurs techniczno\u2013konstruktorski I stopnia r\u00f3wnoznaczny z wykszta\u0142ceniem \u015brednim. W 1950 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec. Pracowa\u0142 na stanowiskach: elektryka, starszego kontrolera, starszego in\u017cyniera kontroli, nadmistrza, starszego mistrza, zast\u0119pcy kierownika zmianowego i kierownika zmianowego przedsi\u0119biorstwa. W 1980 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Od 1945 r. nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych, najpierw w Cz\u0119stochowie, a nast\u0119pnie w Mielcu. W 1962 r. zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym Oddzia\u0142u Rejonowego ZIW w Mielcu, a od 1978 r. \u2013 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego ZIW w Rzeszowie. Obie funkcje pe\u0142ni\u0142 do \u015bmierci. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Oficerskim i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Medalem za Warszaw\u0119, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza ZIW, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Racjonalizatora Produkcji i Medalem 70-lecia ZIW. Zmar\u0142 6 VII 1995 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MAJOWA (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych (2060 m) ulic osiedli Smoczka i Wojs\u0142aw. Przez kilkaset metr\u00f3w (od strony ul. Wolno\u015bci) towarzysz\u0105 jej zabudowania i na tym odcinku posiada nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105. Dalej biegnie, ju\u017c jako droga polna, po terenie le\u015bnym i przy Rowie Trze\u015b\u0144 G\u0142\u00f3wna, aby zako\u0144czy\u0107 si\u0119 przed lini\u0105 kolejow\u0105. Od wielu lat pe\u0142ni funkcj\u0119 drogi dojazdowej do p\u00f3l i lasu. Status ulicy i nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1985 r., po przy\u0142\u0105czeniu Smoczki i Wojs\u0142awia do Mielca. Nazw\u0119: MAJOWA nadano na wniosek mieszka\u0144c\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAJSAK ZBIGNIEW MACIEJ<\/strong>, urodzony 7 XII 1936 r. w Solcu Zdroju, powiat Busko Zdr\u00f3j, syn Piotra i Janiny z Pireckich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Busku Zdroju, matura w 1954 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w \u0141odzi uko\u0144czy\u0142 w 1960 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Po sta\u017cu w Szpitalu w Bia\u0142ogardzie (do 1962 r.) i pracy w O\u015brodku Zdrowia w S\u0142awoborzu (1962-1965), zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu Powiatowym w Mielcu na stanowisku asystenta (od 16 XI 1965 r.), a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy ordynatora Oddzia\u0142u Chirurgicznego (do 1987 r.). Ponadto przez pewien czas kierowa\u0142 mieleckim Pogotowiem Ratunkowym i Poradni\u0105 Chirurgiczn\u0105. Uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji (Rzesz\u00f3w, 1970) i II stopie\u0144 (Warszawa, 1977) z zakresu chirurgii og\u00f3lnej oraz II stopie\u0144 z chirurgii onkologicznej (Warszawa, 1980).\u00a0W latach 1987-1990 pracowa\u0142 w szpitalu w okolicach Trypolisu (Libia) jako starszy asystent na oddziale chirurgicznym. Takie stanowisko otrzyma\u0142 te\u017c po powrocie do mieleckiego szpitala. W latach 90. odby\u0142 praktyk\u0119 w Anglii. W 1994 r. zosta\u0142 mianowany ordynatorem nowo utworzonego Oddzia\u0142u Paliatywnego Szpitala Rejonowego w Mielcu i zorganizowa\u0142 jego niezwykle trudn\u0105 prac\u0119. W 2002 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin w Poradni Chirurgicznej NZOZ \u201eChirmed\u201d i szpitalnej Poradni Chirurgii Onkologicznej. Zmar\u0142 24 VIII 2008 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eMAKKABI\u201d (\u017bYDOWSKI KLUB SPORTOWY \u201eMAKKABI\u201d)<\/strong>, powsta\u0142 prawdopodobnie na pocz\u0105tku lat 20. XX w. i wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Zrzeszenia \u201eMakkabi\u201d (liczy\u0142o ono kilkaset polskich klub\u00f3w \u017cydowskich). Jego za\u0142o\u017cycielami byli m.in.: Zajden, Mechlowicz i Abraham Fenichel, a d\u0142ugoletnim prezesem i sponsorem Psachia Honig \u2013 radny miejski. Na wyznaczonym przez w\u0142adze miejskie terenie (przy drodze do Kolbuszowej, p\u00f3\u017aniej ul. Wolno\u015bci) klub wybudowa\u0142 stadion z boiskiem do pi\u0142ki no\u017cnej, bie\u017cni\u0105 i kortem tenisowym. Du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 wykazywa\u0142a dru\u017cyna pi\u0142ki no\u017cnej. Inauguracyjny mecz rozegra\u0142a z mieleckimi \u201eKrukami\u201d, a nast\u0119pnie grywa\u0142a z innymi klubami \u017cydowskimi i katolickimi. Opr\u00f3cz mecz\u00f3w pi\u0142karskich organizowano zawody w innych dyscyplinach sportowych oraz okoliczno\u015bciowe parady. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 sportow\u0105 klub prowadzi\u0142 bibliotek\u0119 i \u015bwietlic\u0119, w kt\u00f3rej m.in. grywano w tenisa sto\u0142owego i karty. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 ta zosta\u0142a przerwana wybuchem II wojny \u015bwiatowej. W okresie okupacji hitlerowskiej stadion u\u017cytkowany by\u0142 przez Niemc\u00f3w. Po wojnie przez kilka lat rozgrywa\u0142y na nim mecze mieleckie kluby, a nast\u0119pnie resztki urz\u0105dze\u0144 sportowych zdemontowano i przeznaczono teren na inne cele (m.in. plac dla cyrk\u00f3w i \u201eweso\u0142ych miasteczek\u201d, baza transportowa, sk\u0142ad materia\u0142\u00f3w). Na pocz\u0105tku lat 90. wybudowano na tym placu Hal\u0119 Targow\u0105.<\/p>\r\n

MAKSO\u0143 J\u00d3ZEF<\/b>, urodzony 18 II 1933 r. w Tuszowie Narodowym, pow. mielecki, syn Jana i Zofii z domu Kardy\u015b. Uko\u0144czy\u0142 8 klas Gimnazjum i Liceum w Mielcu \u2013 Filia Tusz\u00f3w Narodowy oraz zaocznie Technikum Ekonomiczne (kierunek \u2013 ekonomika przedsi\u0119biorstw przemys\u0142owych) w Mielcu. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 XII 1951 r. w Prezydium Gminnej Rady Narodowej w Tuszowie Narodowym jako referent wojskowy. Od 1 VI 1953 r. zosta\u0142 zatrudniony w Prezydium Gminnej Rady Narodowej w Mielcu na stanowisku referenta, ale nied\u0142ugo potem zosta\u0142 powo\u0142any do s\u0142u\u017cby wojskowej i odby\u0142 j\u0105 w latach 1953-1955. Po jej zako\u0144czeniu od 1 XI 1955 r. do 30 IV 1957 r. pracowa\u0142 w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu\u00a0 jako referent. Od 1 V 1957 r. do 31 V 1964 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika USC w Tuszowie Narodowym. Z dniem 1 VI 1964 r. zosta\u0142 zatrudniony w PMRN w Mielcu, pocz\u0105tkowo jako starszy referent \u2013 zast\u0119pca kierownika USC, a od 1 VII 1965 r. do 30 XI 1971 r. \u2013 p.o. kierownika USC.\u00a0 Od 1972 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Kopalni i ZPS w Machowie. Zmar\u0142 11 I 1999 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Tuszowie Narodowym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAKSO\u0143 LESZEK KAZIMIERZ,<\/strong>\u00a0urodzony 18 VIII 1956 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Teresy z domu Mazur. Absolwent Liceum Zawodowego w Mielcu z matur\u0105 w 1975 r. Ponadto w latach szkolnych uko\u0144czy\u0142 Ognisko Muzyczne w Mielcu (klasa akordeonu) i trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w FKS Stal Mielec. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1975 r. w WSK PZL-Mielec jako mechanik maszyn biurowych. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Mechaniki (specjalno\u015b\u0107 \u2013 samochody i ci\u0105gniki) Politechniki Krakowskiej w Krakowie i w 1981 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. W latach 1981-1982 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy w E\u0142ku. W 1982 r. powr\u00f3ci\u0142 do WSK PZL-Mielec i pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Aparatury Wtryskowej (kontroler jako\u015bci, 1982-1983) i Zak\u0142adzie Utrzymania Ruchu (referent techniczny, kierownik Wydzia\u0142u Automatyki, pe\u0142nomocnik ds. jako\u015bci, 1983-2002), gdzie zasta\u0142a go upad\u0142o\u015b\u0107 WSK. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Zak\u0142ad Produkcyjno-Remontowy PRODREM Mielec (pe\u0142nomocnik ds. jako\u015bci, 2002-2012), Zak\u0142ad Narz\u0119dziowy Mielec (pe\u0142nomocnik ds. jako\u015bci, 2012-2014) i EC AVIOTECH Mielec (pe\u0142nomocnik ds. jako\u015bci, 2014-2015). Od 2012 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 \u2013 firm\u0119 konsultingowo-szkoleniow\u0105 LM \u2013 SZ (Leszek Makso\u0144 \u2013 Systemy Zarz\u0105dzania Mielec), zajmuj\u0105c\u0105 si\u0119 wdra\u017caniem, utrzymywaniem i audytowaniem system\u00f3w zarz\u0105dzania w oparciu o mi\u0119dzynarodowe normy serii ISO. Jest tak\u017ce audytorem CCJ Warszawa przy Wojskowej Akademii Technicznej, audytorem PARP w zakresie dzia\u0142alno\u015bci firm szkoleniowych z ca\u0142ego kraju w zakresie korzystania z Biura Us\u0142ug Rozwojowych oraz trenerem T\u0170V RHEINLAND Polska i TQMSoft Krak\u00f3w przy prowadzeniach szkole\u0144 zwi\u0105zanych z systemami zarz\u0105dzania jako\u015bci\u0105, analiz\u0105 ryzyka oraz audytor\u00f3w wewn\u0119trznych ISO na terenie ca\u0142ego kraju. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. Jest wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i prezesem Fundacji KUBEK BIZNESU w Mielcu oraz udziela si\u0119 jako sekretarz Rady Rodzic\u00f3w przy Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I i II st. im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu. Pisze felietony biznesowe do Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d i artyku\u0142y biznesowe do \u201eBiuletynu TQMsoft\u201d w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MAKSO\u0143 STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 4 I 1927 r. w Tuszowie Narodowym, syn Jana i Zofii z domu Kardy\u015b. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1948 r. W roku szkolnym 1948\/1949 pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Ota\u0142\u0119\u017cy. Zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w Szkolnej Baterii Oficer\u00f3w Rezerwy. Studia w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1953 r. z tytu\u0142em magistra ekonomii i w roku akademickim 1953\/1954 pracowa\u0142 na tej uczelni jako nauczyciel przedmiotu wojskowego. W 1954 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec i pracowa\u0142 na stanowiskach: kierownika sekcji planowania, zast\u0119pcy kierownika dzia\u0142u planowania, z-cy kierownika dzia\u0142u finansowo-kosztowego, kierownika oddzia\u0142u prognozowania cen i kierownika oddzia\u0142u koszt\u00f3w w\u0142asnych. Uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. By\u0142 d\u0142ugoletnim dzia\u0142aczem i wyk\u0142adowc\u0105 Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 PTE, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZ Metalowc\u00f3w i Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 1 IV 2013 r. Spoczywa na cmentarzu w Tuszowie Narodowym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAKSO\u0143 STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 18 X 1931 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Honoraty z domu \u0141\u0105cz. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1951 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Trze\u015bni ko\u0142o Mielca, ale wkr\u00f3tce zosta\u0142 powo\u0142any do odbycia zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej. Zako\u0144czy\u0142 j\u0105 w 1953 r. w stopniu sier\u017canta rezerwy \u2013 topografa i zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec. Przez blisko 40 lat pracowa\u0142 w s\u0142u\u017cbie ekonomicznej przedsi\u0119biorstwa, g\u0142\u00f3wnie na stanowiskach kierowniczych. By\u0142 inicjatorem i realizatorem wielu rozwi\u0105za\u0144 systemowych w dziedzinie ekonomiki. Uczestniczy\u0142 w licznych opracowaniach zak\u0142adowych system\u00f3w wynagrodze\u0144. W mi\u0119dzyczasie uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie (1976 r.), a tak\u017ce szereg kurs\u00f3w specjalistycznych z zakresu ekonomiki przemys\u0142u, analizy ekonomiczno-finansowej oraz organizacji i zarz\u0105dzania dla kadry kierowniczej. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do r\u00f3\u017cnych dzia\u0142a\u0144 spo\u0142ecznych. By\u0142 m.in. dzia\u0142aczem samorz\u0105du pracowniczego i zwi\u0105zk\u00f3w zawodowych, przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Pracowniczej Kasy Zapomogowo-Po\u017cyczkowej (25 lat), wyk\u0142adowc\u0105 w r\u00f3\u017cnych formach szkolenia pracownik\u00f3w i opiekunem praktykant\u00f3w szk\u00f3\u0142 ekonomicznych, \u0142awnikiem i kuratorem S\u0105du Rejonowego. W latach 1970-1980 wielokrotnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika kolonii dla dzieci pracownik\u00f3w WSK. Opracowa\u0142 i opublikowa\u0142 w mieleckiej prasie (\u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d, \u201eG\u0142os Mielecki\u201d, \u201eKorso\u201d) ponad 50 artyku\u0142\u00f3w o tematyce ekonomiczno-produkcyjnej zwi\u0105zanej z WSK i historycznej z okazji 50-lecia powstania w Tuszowie Narodowym filii Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego. W styczniu 1992 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, a w marcu tego\u017c roku zosta\u0142 bieg\u0142ym s\u0105dowym z zakresu spraw gospodarczych w okr\u0119gu S\u0105du Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie, a p\u00f3\u017aniej S\u0105du Okr\u0119gowego w Tarnobrzegu. Jest cz\u0142onkiem Towarzystwa Spo\u0142eczno-Kulturalnego im. Gen. W. E. Sikorskiego w Tuszowie Narodowym i cz\u0142onkiem Rady Duszpasterskiej w parafii MBNP w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi, medalem \u201eZa D\u0142ugoletnie Po\u017cycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie\u201d(2004) oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1988 r. Zmar\u0142 3 XII 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MAKSO\u0143 WOJCIECH<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 31 III 1899 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn Jakuba i Katarzyny z domu Tarapata. Ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum w Mielcu, ale w 1914 r., po uko\u0144czeniu 6. klasy, przerwa\u0142 nauk\u0119 z powodu wybuchu wojny. Pomaga\u0142 rodzicom w pracy na roli. W 1917 r. zosta\u0142 wcielony do armii austriackiej i do listopada 1818 r. bra\u0142 udzia\u0142 w walkach na froncie ukrai\u0144skim. W latach 1919-1920 uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej. Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli i przebywa\u0142 przez oko\u0142o rok w obozie pod Murma\u0144skiem. Uda\u0142o mu si\u0119 uciec do Szwecji i w 1921 r. powr\u00f3ci\u0142 do kraju, gdzie odbywa\u0142 dalsz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 38. pu\u0142ku piechoty w Przemy\u015blu. Po powrocie z wojska przez rok uczy\u0142 si\u0119 w Seminarium Duchownym w Tarnowie, ale egzamin dojrza\u0142o\u015bci zda\u0142 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum im. Prof. Moraczewskiego w Przemy\u015blu (1923). Uko\u0144czy\u0142 studia z filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. Pracowa\u0142 jako nauczyciel w VI Pa\u0144stwowym Gimnazjum im. T. Ko\u015bciuszki w Krakowie (1928\/1929) i Prywatnym Gimnazjum M\u0119skim im. S. Konarskiego o.o. Pijar\u00f3w w Rakowicach ko\u0142o Krakowa (do 1938 r.) W 1933 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra, a w 1934 r. zda\u0142 egzamin na nauczyciela szko\u0142y \u015bredniej. Od 1 III 1938 r. do wybuchu wojny pracowa\u0142 na stanowisku podinspektora szkolnego w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim. Walczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej i dosta\u0142 si\u0119 wraz z oddzia\u0142em do niewoli ukrai\u0144skiej, ale Polakom uda\u0142o si\u0119 z niej wykupi\u0107. Podczas powrotu zn\u00f3w dostali si\u0119 do niewoli, tym razem radzieckiej, ale w brawurowy spos\u00f3b W. Makso\u0144 (i wielu innych \u017co\u0142nierzy) wyskoczy\u0142 z p\u0119dz\u0105cego poci\u0105gu i po licznych k\u0142opotach powr\u00f3ci\u0142 do Ostrowca. Poszukiwany przez gestapo przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 wraz z rodzin\u0105 do Tuszowa. Prowadzi\u0142 tajne nauczanie w Tursku i od czerwca 1943 r. – po spaleniu Turska przez \u017candarmeri\u0119 niemieck\u0105 – w Tuszowie. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela j\u0119zyka polskiego i \u0142aciny w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie w jego filii w Tuszowie Narodowym. 1 IX 1945 r. powo\u0142any zosta\u0142 na stanowisko dyrektora Liceum Pedagogicznego w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim. Zorganizowa\u0142 szko\u0142\u0119 i doprowadzi\u0142 do jej sprawnego funkcjonowania. W rezultacie czystek politycznych zosta\u0142 oskar\u017cony o \u201eprzesz\u0142o\u015b\u0107 wrog\u0105 Polsce Ludowej\u201d i zawieszony w czynno\u015bciach. W 1954 r. zosta\u0142 przywr\u00f3cony do pracy i mianowany zast\u0119pc\u0105 dyrektora Szko\u0142y Podstawowej i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 2 w Skar\u017cysku Kamiennej. Wyr\u00f3\u017cniany odznaczeniami i nagrodami. Zmar\u0142 26 XII 1959 r. Spoczywa na cmentarzu w Skar\u017cysku Kamiennej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAKSYMOWICZ BOGUS\u0141AW<\/strong>, urodzony 23 IX 1917 r. w Mielcu, syn Eugeniusza i Anny z Ryniewicz\u00f3w. Po odbyciu terminu uczniowskiego, a nast\u0119pnie pracy czeladnika w \u00a0zak\u0142adach fotograficznych \u2013 9 VIII 1956 r. w Rzeszowie zda\u0142 egzamin mistrzowski z rzemios\u0142a – fotografowanie oraz uzyska\u0142 uprawnienia do kierowania praktycznym kszta\u0142ceniem uczni\u00f3w. Od 1945 r. prowadzi\u0142 zak\u0142ad fotograficzny \u201eFoto Kino\u201d, najpierw przy ul. 15 Grudnia 19, a nast\u0119pnie w pawilonie i Domu Rzemios\u0142a przy ul. Kr\u00f3tkiej w Mielcu. Fotografowa\u0142 zar\u00f3wno w zak\u0142adzie (s\u0142ynne zdj\u0119cia \u201ew podkowie\u201d, aby przynios\u0142y szcz\u0119\u015bcie) jak i w plenerze. By\u0142 niezwyk\u0142\u0105 i barwn\u0105 osobowo\u015bci\u0105, co powodowa\u0142o, \u017ce cieszy\u0142 si\u0119 w Mielcu du\u017c\u0105 popularno\u015bci\u0105. Zmar\u0142 30 VI 1984 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w D\u0119bicy.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAKSYMOWICZ DANUTA ANNA (po m\u0119\u017cu JAROCKA)<\/strong>, urodzona 15 III 1942 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Leyko. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1960 r. Studia na Wydziale Aktorskim PWST w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1966 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra. W sezonie 1966\/1967 wyst\u0119powa\u0142a w Teatrze Rapsodycznym w Krakowie, kierowanym przez dyrektora Mieczys\u0142awa Kotlarczyka. Od 1967 r. do dzi\u015b jest aktork\u0105 krakowskiego Teatru Starego. Debiutowa\u0142a rol\u0105 Laury Carlier w spektaklu B\u0142a\u017cej C. Magnier (re\u017c. Bohdan Hussakowski, 1967). W jednej z recenzji teatralnych napisano: \u201e… Obdarzona wielk\u0105 urod\u0105 \u2013 subtelna, filigranowa blondynka \u2013 zaskakiwa\u0142a \u00a0drapie\u017cnym temperamentem scenicznym, si\u0142\u0105 ekspresji, doskona\u0142ym wyczuciem formy komediowej\u201d. Bardzo dobre recenzje otrzymywa\u0142a tak\u017ce po kolejnych rolach, m.in.: Paulinki w Zegarach T. \u0141ubie\u0144skiego (re\u017c. A. Kreczmar, 1970). Recenzent napisa\u0142: \u201e… Wyb\u00f3r ten okaza\u0142 si\u0119 szcz\u0119\u015bliwy: ta m\u0142oda osoba rol\u0105 Paulinki zwr\u00f3ci\u0142a na siebie uwag\u0119 \u2013 bez obawy pope\u0142nienia pomy\u0142ki mo\u017cna jej wr\u00f3\u017cy\u0107 dobr\u0105 drog\u0119 w teatrze…\u201d Mielczanka faktycznie spe\u0142ni\u0142a te nadzieje, ujawniaj\u0105c talent komediowy, dramatyzm i ekspresj\u0119 oraz bogaty wachlarz mo\u017cliwo\u015bci tw\u00f3rczych. W ci\u0105gu 37 lat pracy artystycznej w Teatrze Starym zagra\u0142a wiele r\u00f3l u wybitnych re\u017cyser\u00f3w: Zygmunta H\u00fcbnera, Jerzego Jarockiego, Konrada Swinarskiego, Andrzeja Wajdy i Krystiana Lupy. Wa\u017cniejsze role to: Zofia Plejtus w Matce Witkacego (re\u017c. J. Jarocki, 1972), Estrella w \u017bycie jest snem P. Calderona (re\u017c. J. Jarocki, 1983), Katarzyna, Matka i Kr\u00f3lowa w \u015alubie W. Gombrowicza (re\u017c. J. Jarocki, 1991), Matka\/Siostra Barbara w Grzebaniu wg S. I. Witkiewicza (re\u017c. J. Jarocki, 1996). Gra\u0142a te\u017c m.in. w sztukach: Hyde Park A. Kreczmara (re\u017c. J. Markuszewski, 1973), Kope\u0107 J. Janczarskiego (re\u017c. J. Markuszewski, 1974), Iwona, ksi\u0119\u017cniczka Burgunda W. Gombrowicza (re\u017c. K. Lupa, 1978), Bracia Karamazow F. Dostojewskiego (re\u017c. K. Lupa, 1999) oraz Mistrz i Ma\u0142gorzata M. Bu\u0142hakowa (re\u017c. K. Lupa, 2002). Zagra\u0142a tak\u017ce w filmach: *1971 r. \u2013 Tr\u0105d (rola: dziewczyna Matusiaka), *1972 r. \u2013 Podr\u00f3\u017c za jeden u\u015bmiech (m\u0142oda kelnerka w o\u015brodku \u201eKmita\u201d), \u00a0*1973 r.: Fernando i humani\u015bci (rola: asystentka re\u017cysera), *1974 r. \u2013 To ja zabi\u0142em (rola: Anna Bara\u0144czyk, ofiara), *1978 r. – Osiemdziesi\u0119ciu huzar\u00f3w, *1980 r. \u2013 Z biegiem lat, z biegiem dni (rola: Basia, \u017cona J\u00f3zia Chomi\u0144skiego).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAKUCH HALINA EL\u017bBIETA (z domu LUBACH)<\/strong>, urodzona 25 IV 1961 r. w Kolbuszowej, c\u00f3rka Paw\u0142a i Anny z Le\u015bniowskich. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1980 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Banku Sp\u00f3\u0142dzielczym w Kolbuszowej jako referent ds. obrotu nieruchomo\u015bciami (XI 1980-IV 1981). Od X 1982 r. pracuje w Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej w Mielcu, ostatnio jako starszy specjalista ds. czynsz\u00f3w. Od 2011 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Rady Osiedla im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu. W latach szkolnych trenowa\u0142a lekkoatletyk\u0119 w \u201eKolbuszowiance\u201d pod kierunkiem trenera Jerzego Tokarza, a nast\u0119pnie w LKS \u201eT\u0119cza\u201d Mielec pod kierunkiem trenera J\u00f3zefa W\u00f3jtowicza. Specjalizowa\u0142a si\u0119 w chodzie sportowym i odnios\u0142a wiele sukces\u00f3w, m.in. w 1975 r. wywalczy\u0142a tytu\u0142 mistrzyni Polski m\u0142odziczek na dystansie 3 km, a w 1976 r. powt\u00f3rzy\u0142a ten wyczyn na dystansach 3 km i 5 km. Wielokrotnie startowa\u0142a w biegach \u015brednich. W 1978 r. zdoby\u0142a mistrzostwo szk\u00f3\u0142 CZSR w biegu na 1 500 m, za\u015b w 1979 r. by\u0142a mistrzyni\u0105 okr\u0119gu rzeszowskiego w biegach \u015brednich juniorek. Wielokrotnie reprezentowa\u0142a wojew\u00f3dztwo rzeszowskie w zawodach na szczeblu centralnym. Uzyska\u0142a uprawnienia instruktora lekkoatletyki.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MAKUSZY\u0143SKIEGO KORNELA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (146 m) ulica na osiedlu Wolno\u015bci, boczna ulicy A. Naruszewicza. Powsta\u0142a w 1977 r. i otrzyma\u0142a w\u00f3wczas patronat A. Lampego. 28 II 1990 r. MRN, na wniosek mieszka\u0144c\u00f3w osiedla, nada\u0142a jej nowego patrona – K. Makuszy\u0144skiego. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. Jej adres maj\u0105 prywatne posesje z okaza\u0142ymi domami.
Patron ulicy: KORNEL MAKUSZY\u0143SKI (1884-1953) to jeden z najbardziej znanych autor\u00f3w ksi\u0105\u017cek dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy. Napisa\u0142 m.in. powie\u015bci: O dw\u00f3ch takich, co ukradli ksi\u0119\u017cyc, Przyjaciel weso\u0142ego diab\u0142a, Panna z mokr\u0105 g\u0142ow\u0105, Awantura o Basi\u0119, Szatan z si\u00f3dmej klasy, Bezgrzeszne lata i Szale\u0144stwa panny Ewy oraz komiksy (z rysownikiem M. Walentynowiczem) Przygody Kozio\u0142ka Mato\u0142ka i Awantury i wybryki ma\u0142ej ma\u0142pki Fiki-Miki. Wiele jego utwor\u00f3w zosta\u0142o przeniesionych na ekran kinowy i telewizyjny. Pisa\u0142 tak\u017ce wiersze, nowele, humoreski, opowiadania, felietony i recenzje teatralne. Uczestniczy\u0142 w powstaniu warszawskim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MALCZYK STANIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 28 II 1910 r. w Krakowie. Podstawow\u0105 edukacj\u0119 pi\u0142karsk\u0105 przeszed\u0142 w klubach krakowskich. W latach 1924-1927 gra\u0142 w Olszy Krak\u00f3w, a talent pi\u0142karski rozwin\u0105\u0142 w Cracovii (1927-1937). Wyst\u0119powa\u0142 na pozycji prawego \u0142\u0105cznika i przyczyni\u0142 si\u0119 do jej najwi\u0119kszych sukces\u00f3w w latach 30.: mistrzostwa Polski w 1930, 1932 i 1937 r. oraz wicemistrzostwa Polski w 1934 r. Trzykrotnie zagra\u0142 w I reprezentacji Polski (2 X 1932 r. \u2013 Rumunia 5:0, 15 IX 1935 r.\u00a0 \u2013 \u0141otwa 3:3, 6 X 1935 r. \u2013 Austria B 1:0). Prac\u0119 trenersk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jeszcze w latach 30. i kontynuowa\u0142 po II wojnie \u015bwiatowej w klubach krakowskich: Wolanin Wola Rz\u0119dzi\u0144ska, \u0141obzowianka i Borek Krak\u00f3w. W 1947 r. zosta\u0142 skierowany do pracy w tworz\u0105cym si\u0119 Okr\u0119gowym Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej w Szczecinie. W nast\u0119pnym roku powr\u00f3ci\u0142 do Krakowa i by\u0142 trenerem zespo\u0142u Cracovia\/Ogniwo Krak\u00f3w (1948-1949). W latach 1950-1962 trenowa\u0142 m.in. dru\u017cyny: Stal Stalowa Wola, Hutnik Nowa Huta, KKS Kluczbork, Hutnik Trzebinia i Victoria Jaworzno. W sezonie 1963\/1964 by\u0142 I trenerem Stali Mielec kt\u00f3ra po spadku z ekstraklasy w 1962 r. nie mog\u0142a odzyska\u0107 r\u00f3wnowagi. Odchodzili lepsi zawodnicy, a nast\u0119pcy byli s\u0142absi. Ostatecznie Stal zaj\u0119\u0142a dopiero 12. miejsce, a Malczyk opu\u015bci\u0142 Mielec. Kolejnymi klubami by\u0142y Karpaty Krosno i Zag\u0142\u0119bie Konin. W 1969 r. przyj\u0105\u0142 propozycj\u0119 Lecha Pozna\u0144, ale wkr\u00f3tce zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 w Poznaniu. Ostatnimi klubami, z kt\u00f3rymi wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142, by\u0142y Metal Kluczbork i Chemik K\u0119dzierzyn-Ko\u017ale. Zmar\u0142 13 II 1973 r. w Krakowie. Pochowany na cmentarzu w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MALCZY\u0143SKA HONORATA (z domu BUCZEK)<\/strong>, urodzona 28 VII 1902 r. w Podleszanach, powiat mielecki, c\u00f3rka Jakuba i Anny z domu Miodunka. Absolwentka Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego w Mielcu, egzaminy ko\u0144cowe z\u0142o\u017cy\u0142a w 1923 r. Jako nauczycielka pracowa\u0142a w szko\u0142ach ludowych w Kie\u0142kowie (filia w Zaborczu), K\u0119b\u0142owie i Bia\u0142ym Borze. Poza nauczaniem dzieci anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy aktywizacji m\u0142odzie\u017cy i starszych. Prowadzi\u0142a (wraz z m\u0119\u017cem) zespo\u0142y teatralne, kursy wiedzy i umiej\u0119tno\u015bci, m.in. gotowania, pieczenia i szycia oraz higieny i pierwszej pomocy w nag\u0142ych wypadkach. By\u0142a te\u017c aktywnym cz\u0142onkiem K\u00f3\u0142 Gospody\u0144 Wiejskich i Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych. W 1939 r. zosta\u0142a zwolniona z pracy przez okupacyjne w\u0142adze o\u015bwiatowe (na etacie nauczycielskim pozostawiono m\u0119\u017ca). W zwi\u0105zku z budow\u0105 niemieckiego poligonu w Bliznej, z pobliskiego Bia\u0142ego Boru usuni\u0119to wszystkich mieszka\u0144c\u00f3w, a Malczy\u0144scy zostali przeniesieni do szko\u0142y w Jadachach. Po \u015bmierci m\u0119\u017ca w 1951 r. Honorata Malczy\u0144ska zosta\u0142a mianowana kierownikiem tamtejszej szko\u0142y i pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 do ko\u0144ca roku szkolnego 1964\/1965. Poza kierowaniem szko\u0142\u0105 inspirowa\u0142a i wspiera\u0142a r\u00f3\u017cne formy aktywno\u015bci m\u0142odzie\u017cy i doros\u0142ych. By\u0142a te\u017c aktywn\u0105 dzia\u0142aczk\u0105 ZNP. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 w 1965 r. zamieszka\u0142a w Mielcu. W 1995 r. zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP. Zmar\u0142a 29 I 1996 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MALCZY\u0143SKI FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 20 II 1884 w Or\u0142owie (w\u00f3wczas Sch\u00f6nanger), powiat mielecki, syn Jakuba i Katarzyny z domu Huber. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1907 r. Pracowa\u0142 jako nauczyciel na terenie powiatu mieleckiego w Czerminie, Grochowem i Padwi. W 1912 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem szko\u0142y w Tuszymie (powiat mielecki) i pracowa\u0142 tam do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1953 r. W latach 1914-1917 uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej jako \u017co\u0142nierz armii austriackiej. W czasie okupacji hitlerowskiej bra\u0142 udzia\u0142 w tajnym nauczaniu w zakresie szko\u0142y podstawowej i \u015bredniej. Od 1910 r. nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego i jako wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy si\u0119 dzia\u0142acz zosta\u0142 wybrany na delegata na zjazd nauczycielski w 1912 r. we Lwowie. W latach 1924-1939 by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatowego ZNP w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony wieloma odznaczeniami, m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi z Mieczami, kt\u00f3ry podarowa\u0142 w 1939 r. na rozw\u00f3j polskiego lotnictwa. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 zamieszka\u0142 w Krakowie i tam zmar\u0142 w 1974 r. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MALCZY\u0143SKI JAN<\/strong>, urodzony 18 IX 1888 r. w Sch\u00f6nanger (Or\u0142\u00f3w), powiat mielecki, syn Jakuba i Katarzyny z domu Huber. Uko\u0144czy\u0142 Seminarium Nauczycielskie w Tarnowie z matur\u0105 w 1912 r. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony jako nauczyciel w \u0141\u0105czkach Brzeskich i D\u0105biu, powiat mielecki. W czasie pierwszej ofensywy wojsk rosyjskich w 1914 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na \u015al\u0105sk i od 1915 r. uczy\u0142 w szkole w Gr\u00f3jcu, pow. chrzanowski. Nauczycielski egzamin praktyczny zda\u0142 w 1916 r. Powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i uczy\u0142 w szko\u0142ach na terenie powiatu mieleckiego, m.in. w Ota\u0142\u0119\u017cy, Rzemieniu, Padwi i Wojkowie oraz kierowa\u0142 szko\u0142ami w Rydzowie, Kie\u0142kowie, K\u0119b\u0142owie i Bia\u0142ym Borze (w czasie II wojny \u015bwiatowej). W okresie mi\u0119dzywojennym by\u0142 cz\u0142onkiem w\u0142adz powiatowych Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu. W 1942 r. z powodu budowy niemieckiej wyrzutni V-1 w Bliznej (w pobli\u017cu Bia\u0142ego Boru) zosta\u0142 wysiedlony i przeniesiony na stanowisko kierownika szko\u0142y w Jadachach, powiat tarnobrzeski. W czasie okupacji hitlerowskiej by\u0142 cz\u0142onkiem AK i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z oddzia\u0142em \u201eJ\u0119drusie\u201d od pocz\u0105tku jego powstania, m.in. prowadzi\u0142 kolporta\u017c gazetki \u201eOdwet\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 19 X 1951 r. Zosta\u0142 pochowany na cmentarzu w Chmielowie, a w 1965 r. ekshumowany do grobowca rodzinnego na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MALCZY\u0143SKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 24 II 1940 r. w P\u0142awie, powiat mielecki, syn Mariana i Anieli z domu Mi\u0142o\u015b. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 w Mielcu, matura w 1957 r. W okresie 1957-1958 pracowa\u0142 w WSK Mielec. Studia w Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Poznaniu uko\u0144czy\u0142 w 1964 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera (specjalizacja \u2013 technologia drewna). Po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adach Drzewnych w Nisku, a w 1965 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do WSK PZL-Mielec, gdzie pracowa\u0142 na stanowiskach: technologa, starszego technologa, kierownika sekcji i ponownie starszego technologa. W 1972 r. i 1977 r. uko\u0144czy\u0142 kursy specjalistyczne z zakresu ochrony przeciwpo\u017carowej i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 specjalisty do spraw ppo\u017c. w WSK. W czasie strajk\u00f3w w WSK w 1980 r. wspiera\u0142 doradami Komitet Strajkowy, a w pierwszych wyborach do NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK \u201ePZL-Mielec\u201d zosta\u0142 wybrany przewodnicz\u0105cym Komisji Prawno-Organizacyjnej. W okresie stanu wojennego uczestniczy\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci podziemnej, organizuj\u0105c pomoc materialn\u0105 dla internowanych i ich rodzin. By\u0142 inicjatorem utworzenia biblioteczki wydawnictw podziemnych i rozpowszechnia\u0142 te wydawnictwa. Udost\u0119pnia\u0142 w\u0142asne mieszkanie na spotkania dzia\u0142aczy podziemia, przez co narazi\u0142 si\u0119 na wielokrotne wizyty funkcjonariuszy MO i SB, a nawet rewizj\u0119 i skonfiskowanie materia\u0142\u00f3w przygotowanych na obchody rocznicy porozumie\u0144 sierpniowych. Za m.in. aktywny udzia\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci podziemnej i pisemny protest przeciwko wprowadzeniu wyd\u0142u\u017conego czasu pracy zosta\u0142 zwolniony z WSK Mielec w kwietniu 1984 r., a wielokrotne odwo\u0142ywania si\u0119 zosta\u0142y ostatecznie za\u0142atwione odmownie. Do 14 III 1986 r. przebywa\u0142 na bezrobociu i tylko dzi\u0119ki pomocy koleg\u00f3w z \u201eSolidarno\u015bci\u201d m\u00f3g\u0142 prze\u017cy\u0107 (z liczn\u0105 rodzin\u0105) ten trudny okres. Po m\u0119cze\u0144skiej \u015bmierci ks. Jerzego Popie\u0142uszki (1984) ufundowa\u0142 tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 wcze\u015bniejsz\u0105 wizyt\u0119 ks. Jerzego w ko\u015bciele \u015bw. Mateusza. (Uroczysto\u015b\u0107 ods\u0142oni\u0119cia tablicy odby\u0142a si\u0119 w 1990 r.) 14 III 1986 r. zosta\u0142 zatrudniony w Nadle\u015bnictwie Mielec jako starszy instruktor i podle\u015bniczy, a w 1989 r. rozpocz\u0105\u0142 organizowanie zak\u0142adowej kom\u00f3rki \u201eSolidarno\u015bci\u201d. Stara\u0142 si\u0119 te\u017c o powr\u00f3t do pracy w WSK, ale \u00f3wczesna dyrekcja (z rodowodem \u201esolidarno\u015bciowym\u201d) nie wyrazi\u0142a na to zgody. 5 III 1990 r. zosta\u0142 mianowany przez wojewod\u0119 rzeszowskiego na stanowisko kierownika nowo utworzonego Rejonowego Biura Pracy w Mielcu i by\u0142 organizatorem dzia\u0142alno\u015bci tej plac\u00f3wki. W sierpniu 1990 r. RBP zosta\u0142o w\u0142\u0105czone w struktur\u0119 organizacyjn\u0105 nowo powsta\u0142ego Urz\u0119du Rejonowego w Mielcu. Na skutek nieporozumie\u0144 z kierownikiem Urz\u0119du 27 VIII 1991 r. otrzyma\u0142 wypowiedzenie z pracy. Z drugiej za\u015b strony cieszy\u0142 si\u0119 szacunkiem i powa\u017caniem wielu os\u00f3b, co potwierdzi\u0142o si\u0119 w czasie wybor\u00f3w do Sejmu RP 27 X 1991 r. (Jako kandydat na pos\u0142a z listy KPN otrzyma\u0142 4479 g\u0142os\u00f3w.) Zmar\u0142 31 XII 1991 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MALCZY\u0143SKI RAFA\u0141 JAN<\/strong>, urodzony 22 II 1989 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Haliny z domu Ci\u0105g\u0142o. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 2008 r. Od roku akademickiego 2008\/2009 studiuje zaocznie na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej. Jego pasj\u0105 \u017cyciow\u0105 jest modelarstwo samochodowe i w tej dyscyplinie osi\u0105gn\u0105\u0142 znacz\u0105ce sukcesy. Najwa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia: *2006: Mistrzostwa Polski w Modelarstwie Samochodowym w Nowym S\u0105czu (9-10 IX) \u2013 II wicemistrz Polski w klasie DTMs junior\u00f3w, Mistrzostwa Polski ON \u2013 ROAD Modeli Samochod\u00f3w w Nowym S\u0105czu \u2013 III miejsce w kl. E-10 TC Standard junior, Halowe Mistrzostwa Polski Modeli Samochod\u00f3w Zdalnie Kierowanych w \u0141omiankach ko\u0142o Warszawy (25-26 III) \u2013 mistrz Polski w klasie E-10 TC Standard junior, w kl. E-10 TC-540, XXXIII Mi\u0119dzynarodowe Halowe Zawody o Grand Prix Polski Modeli Samochod\u00f3w R\/C w Tarnowie (18-19 III) \u2013 I miejsce w kl. E-10 TC Standard junior; *2007: XXXIV Mi\u0119dzynarodowe Halowe Zawody o Grand Prix Polski Modeli Samochod\u00f3w R\/C w Tarnowie (27-28 I) \u2013 II miejsce w kl. TC 540, Halowe Mistrzostwa Polski Modeli Samochod\u00f3w R\/C w Lublinie (31 III \u2013 1 IV) \u2013 I wicemistrz Polski w kl. E-10 TC 540 junior\u00f3w, Mistrzostwa Polski Modeli Samochod\u00f3w w Tarnowie \u2013 I wicemistrz Polski w kl. E-10 TC 540 senior. Bra\u0142 udzia\u0142 w zawodach zagranicznych w Senov (Czechy) i pokazach popularyzuj\u0105cych modelarstwo samochodowe. W czasie wolnym od nauki i zawod\u00f3w pracowa\u0142 okresowo w firmie GREGSON POLSKA, zajmuj\u0105cej si\u0119 wykonywaniem replik samochod\u00f3w. Uczestniczy\u0142 w budowie m.in. \u201eJaguara\u201d i \u201eWillysa\u201d. W 2008 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 \u201eMUGEN\u201d zwi\u0105zan\u0105 z bran\u017c\u0105 samochodow\u0105 i w zwi\u0105zku z tym zawiesi\u0142 starty w zawodach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MALEC BRONIS\u0141AW ANTONI<\/strong>, urodzony 6 VI 1940 r. w Wysokiej G\u0142ogowskiej, powiat rzeszowski, syn Wojciecha i Anieli z domu Sad\u0142o. W 1956 r. uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Rzeszowie i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Rzeszowskiej Fabryce Sprz\u0119tu Gospodarskiego (p\u00f3\u017aniej \u201eZelmer\u201d) jako tokarz. Nale\u017ca\u0142 do ZMP i LP\u017b Rzesz\u00f3w, w kt\u00f3rego barwach uprawia\u0142 sporty motorowe. W 1959 r. zdoby\u0142 tytu\u0142 wicemistrza Polski w rajdach obserwowanych w klasie 125 cm3. (Karier\u0119 sportow\u0105 kontynuowa\u0142 w CWKS \u201eLegia\u201d Warszawa i \u201eStal\u201d Mielec \u2013 do 1965 r.) Od 3 I 1959 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec jako tokarz, a w latach 1961-1963 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w TSWL Zamo\u015b\u0107 i DW LOT Warszawa. Po powrocie z wojska pracowa\u0142 na stanowiskach: tokarza, montera p\u0142atowcowego, mechanika silnikowego, mistrza, starszego mistrza, zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u ds. Przygotowania Produkcji i specjalisty ds. produkcji. Uczestniczy\u0142 od pocz\u0105tku (1967) w uruchomianiu produkcji silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych na licencji angielskiej firmy \u201eLEYLAND\u201d. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119 w 1968 r., a nast\u0119pnie studiowa\u0142 na Politechnice Krakowskiej i w 1974 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika (specjalno\u015b\u0107 \u2013 silniki spalinowe). Poza prac\u0105 zawodow\u0105 dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w ZMS i samorz\u0105dzie robotniczym W 1974 r. zosta\u0142 wybrany na sekretarza organizacyjnego KZ PZPR w WSK Mielec i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1976 r., a nast\u0119pnie powo\u0142ano go na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora naczelnego WSK PZL Mielec ds. handlowych. W wyniku podzia\u0142u WSK na bran\u017cowe zak\u0142ady \u2013 1 X 1977 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko dyrektora Zak\u0142adu Produkcji Silnikowej i pe\u0142ni\u0142 je do 1991 r., kiedy to zlikwidowano struktur\u0119 wielozak\u0142adow\u0105. W czasie kierowania Zak\u0142adem znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do jego zorganizowania i sprawnego funkcjonowania oraz dynamicznego rozwoju. (W tym czasie opracowano i wdro\u017cono do produkcji ponad 200 r\u00f3\u017cnych wersji i zastosowa\u0144 silnik\u00f3w SW 680 i SWT 11, a odbiorcami by\u0142o kilkana\u015bcie fabryk pojazd\u00f3w i maszyn r\u00f3\u017cnego typu – krajowych i zagranicznych. Wyprodukowano w\u00f3wczas ponad 250 tysi\u0119cy silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych.) W latach 1991-1992 pracowa\u0142 w Dziale Marketingu WSK Mielec jako specjalista \u2013 handlowiec. W lutym 1992 r. zosta\u0142 wybrany prezesem Zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201eWielobran\u017cowej\u201d w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 30 IX 1994 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do prac spo\u0142ecznych, m.in. jako: cz\u0142onek Zarz\u0105du FKS \u201eStal\u201d Mielec i wiceprezes ds. sportowych, opiekun patronacki sekcji pi\u0142ki r\u0119cznej \u201eStali\u201d (do 1991 r.), cz\u0142onek Zarz\u0105du Automobilklubu Rzeszowskiego i prezes jego Oddzia\u0142u w Mielcu oraz cz\u0142onek Zarz\u0105du Mieleckiej Izby Gospodarczej. W kadencji 1978-1984 by\u0142 radnym MRN w Mielcu, przewodnicz\u0105cym Komisji Rozwoju Gospodarczego, Handlu i Us\u0142ug oraz cz\u0142onkiem Prezydium Rady. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 PZPN, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d i Honorow\u0105 Odznak\u0105 Rzemios\u0142a Polskiego oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d (1986). Zmar\u0142 8 V 2010 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MALEC JAN<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 29 VIII 1894 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn Micha\u0142a i Karoliny z domu Bieniek. Absolwent c.k. Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1916 r. (w czasie urlopu z frontu). 6 VIII 1914 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do Legion\u00f3w Pi\u0142sudskiego i otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do 1 pu\u0142ku piechoty I Brygady. S\u0142u\u017cy\u0142 w koszarach w Krakowie, a nast\u0119pnie walczy\u0142 na terenach Kr\u00f3lestwa Polskiego. W 1915 r. zosta\u0142 przeniesiony do 6 pp Legion\u00f3w (3 kompania), a w 1916 (23 II-30 IV) do Batalionu Etapowego przy Komendzie Legion\u00f3w. Tak\u017ce w 1916 r. walczy\u0142 na froncie wo\u0142y\u0144skim (m.in. nad rzekami Styr i Stochod). Otrzyma\u0142 w\u00f3wczas stopie\u0144 plutonowego. W wyniku kryzysu przysi\u0119gowego w 1917 r. znalaz\u0142 si\u0119 w austriackiej 8 brygadzie g\u00f3rskiej, a na pocz\u0105tku 1918 r. uczestniczy\u0142 w kursie austriackich oficer\u00f3w rezerwy. Po okresie internowania (do 25 X 1918 r.) w twierdzy Giulafehervar na W\u0119grzech powr\u00f3ci\u0142 do kraju i 8 XI 1918 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego. Otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podporucznika i funkcj\u0119 adiutanta 24 Pu\u0142ku Piechoty w \u0141ucku. Na pocz\u0105tku 1919 r. mianowano go dow\u00f3dc\u0105 6 kompanii 24 pp i skierowano na front ukrai\u0144ski, gdzie walczy\u0142 m.in. w rejonie Lwowa, a nast\u0119pnie bra\u0142 udzia\u0142 w walkach z Armi\u0105 Czerwon\u0105, m.in. w okolicach Warszawy. W 1921 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia kapitana (25 II), uko\u0144czy\u0142 dwa kursy oficerskie i zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 batalionu w 24 pp. W tym okresie rozpocz\u0119\u0142y si\u0119 jednak powa\u017cne k\u0142opoty ze zdrowiem. D\u0142ugotrwa\u0142e leczenie nie sprzyja\u0142o dalszej s\u0142u\u017cbie wojskowej, tote\u017c przeniesiono go na stanowisko dow\u00f3dcy 8 kompanii 64 Pu\u0142ku Piechoty w Grudzi\u0105dzu. Nie poddawa\u0142 si\u0119 jednak i po kolejnym kursie oficerskim zosta\u0142 pierwszym oficerem sztabowym 16 Dywizji Piechoty w Grudzi\u0105dzu. Za bohaterstwo wykazane w walkach o wolno\u015b\u0107 i niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski w latach 1918-1920 odznaczony zosta\u0142 Krzy\u017cem Walecznych (trzykrotnie), Krzy\u017cem Virtuti Militari kl. V (nr 13937) i odznak\u0105 lwowskich \u201eOrl\u0105t\u201d. Na pocz\u0105tku 1928 r. stan jego zdrowia gwa\u0142townie pogorszy\u0142 si\u0119. 21 II otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 majora, a w nast\u0119pnym dniu zmar\u0142. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MALEC JULIAN,<\/strong>\u00a0urodzony 1 XI 1855 r. w Mielcu. Uczy\u0142 si\u0119 w szkole normalnej (podstawowej) w Mielcu, a nast\u0119pnie ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazj\u00f3w w Tarnowie i Krakowie. Studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu we Lwowie uko\u0144czy\u0142 z tytu\u0142em doktora praw. Pracowa\u0142 jako adwokat krajowy w Rzeszowie. Dzia\u0142alno\u015bci\u0105 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 zdoby\u0142 sobie du\u017cy autorytet w \u015brodowisku. Zosta\u0142 wybrany m.in. na prezesa Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Rzeszowie i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 w latach 1898-1899. By\u0142 tak\u017ce zaanga\u017cowanym cz\u0142onkiem Towarzystwa Szko\u0142y Ludowej i przez pewien czas sprawowa\u0142 funkcj\u0119 prezesa TSL w Rzeszowie. By\u0142 pomys\u0142odawc\u0105 utworzenia \u201eteatru polskiego miast zachodnich\u201d dla Tarnowa, Rzeszowa i Przemy\u015bla. Zmar\u0142 15 III 1900 r. Pochowany na cmentarzu na Pobitnie w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MALICKI ANDRZEJ<\/strong>, faktor dworu mieleckiego w XVI w. Sp\u0142awia\u0142 transporty zbo\u017ca drog\u0105 wodn\u0105 (Wis\u0142oka, Wis\u0142a) z maj\u0105tk\u00f3w Mieleckich w Mielcu i okolicach w kierunku Gda\u0144ska.<\/p>\r\n

MALICKI CZES\u0141AW, <\/b>urodzony 25 II 1920 r. w Kowalowach, powiat tarnowski, syn J\u00f3zefa i Julii z R\u0105czkowskich. W 1935 r. uko\u0144czy\u0142 trzyletni\u0105 nauk\u0119 zawodu i zosta\u0142 zatrudniony w prywatnym zak\u0142adzie bran\u017cy drzewnej. Od 1940 r. pracowa\u0142 w D\u0119bicy jako mistrz \u2013 nauczyciel zawodu w Szkole Mechanicznej. W 1941 r. wst\u0105pi\u0142 do ZWZ \u2013 AK i dzia\u0142a\u0142 w konspiracji, a w 1944 r. \u2013 w partyzantce. Po wyzwoleniu D\u0119bicy spod okupacji hitlerowskiej wst\u0105pi\u0142 (zosta\u0142 skierowany?) do tworz\u0105cej si\u0119 Milicji Obywatelskiej. W 1948 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w PZL jako technolog w stolarni. Po 4 latach powierzono mu funkcj\u0119 technologa prowadz\u0105cego w Wydziale Obr\u00f3bki Plastycznej, a nast\u0119pnie skierowano do prac przy uruchamianiu produkcji samochodu \u201eMikrus\u201d. Od 1967 r. do emerytury w 1980 r. pracowa\u0142 jako technolog, a p\u00f3\u017aniej mistrz na Wydziale Stolarsko-\u015alusarskim. By\u0142 jednym z pierwszych racjonalizator\u00f3w produkcji. Od 1953 r. do 1980 r. opracowa\u0142 50 projekt\u00f3w, z kt\u00f3rych zastosowano 40 i przynios\u0142y one oko\u0142o milion z\u0142 oszcz\u0119dno\u015bci. W uznaniu zas\u0142ug w ruchu racjonalizatorskim powierzono mu spo\u0142eczn\u0105 funkcj\u0119 pe\u0142nomocnika do spraw racjonalizacji. Nale\u017ca\u0142 do Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Mechanik\u00f3w Polskich. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie (PZPR) i spo\u0142ecznie. By\u0142 Honorowym Dawc\u0105 Krwi, dzia\u0142aczem ZBoWiD, TPD i Komitetu Osiedlowego\u00a0 oraz \u0142awnikiem w S\u0105dzie Powiatowym w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony: Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Krzy\u017cem Partyzanckim, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia PRL, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d, Odznakami HDK oraz tytu\u0142em \u201eNajlepszy nauczyciel i wychowawca m\u0142odzie\u017cy\u201d. Zmar\u0142 18 I 1991 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n

MALINIE, <\/b>wie\u015b \u2013 so\u0142ectwo w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci gminy Tusz\u00f3w Narodowy. Le\u017cy przy drodze\u00a0 powiatowej nr 1161R (Tusz\u00f3w Narodowy \u2013 Chorzel\u00f3w – Mielec). Ma rozproszon\u0105 zabudow\u0119, co potwierdzaj\u0105 wyodr\u0119bnione cz\u0119\u015bci: B\u0142onie, Frank\u00f3wka, Majdanek, Malinie Du\u017ce, Malinie Ma\u0142e i Tuczarnia, a w innej nomenklaturze Malinie I i Malinie II. W latach 20. XXI w. liczy ok. 1970 mieszka\u0144c\u00f3w. Przewa\u017caj\u0105ca cz\u0119\u015b\u0107 z nich pracuje w Mielcu. Jest te\u017c wiele os\u00f3b prowadz\u0105cych dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105, w tym gospodarstwa rolne. W 2024 r. funkcjonowa\u0142o 214 podmiot\u00f3w gospodarki narodowej. Infrastruktur\u0119 techniczn\u0105 stanowi\u0105 sieci: elektroenergetyczna, wodoci\u0105gowa, kanalizacyjna, gazowa i teleinformatyczna. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cymi si\u0119 obiektami we wsi s\u0105: kapliczka dzi\u0119kczynna Matki Bo\u017cej Anielskiej, Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142, dwa Domy Stra\u017caka, stadion sportowy, boisko pi\u0142karskie oraz niszczej\u0105cy dw\u00f3r z parkiem i urokliw\u0105 alej\u0105 jesionowo \u2013 lipow\u0105. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 prowadz\u0105: dwie jednostki OSP, KGW Malinianki, Stowarzyszenie Malinowy Szlak, Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142\u00a0 i LKS Sok\u00f3\u0142.\u00a0<\/p>\r\n

Kod pocztowy: 39-304. Strefa numeracyjna: 17. Po\u0142o\u017cenie: 500 21\u2019 21\u201d N \u2013 210 18\u2019 31\u201d E.<\/p>\r\n

Historia<\/b> Badania archeologiczne wykaza\u0142y, \u017ce pierwsi ludzie na terenie dzisiejszego Malinia pojawili si\u0119 w paleolicie schy\u0142kowym \u2013 kulturze \u015bwiderskiej (ok. 10 tys. \u2013 ok. 8 tys. lat p.n.e.), a p\u00f3\u017aniej w mezolicie \u2013 kulturze puchar\u00f3w lejkowych (ok. 5,5 tys. \u2013 2,4\/2,3 tys. lat p.n.e.). Nazwa Malinie (jako wsi kr\u00f3lewskiej) pojawi\u0142a si\u0119 po raz pierwszy w 1453 r. (\u201eKsi\u0119ga Polskoj Koronnoj Metriki XV stoletija\u201d). Pod koniec XV wieku jej w\u0142a\u015bcicielem zosta\u0142 Stanis\u0142aw Baranowski, a p\u00f3\u017aniej Baranowscy oddawali j\u0105 w dzier\u017caw\u0119. Mieszka\u0144cy katolicy nale\u017celi do parafii chorzelowskiej lub mieleckiej (w latach 1526-1854 ko\u015bci\u00f3\u0142 w Chorzelowie by\u0142 fili\u0105 parafii mieleckiej). Utrapieniem by\u0142y powodzie, tote\u017c w XVIII w. ustawiono we wsi figur\u0119 \u015bw. Jana Nepomucena \u2013 wg tradycji chrze\u015bcija\u0144skiej patrona most\u00f3w i or\u0119downika w sprawach zwi\u0105zanych z wod\u0105. W 1733 r. Malinianie zostali w\u0142\u0105czeni w konflikt z Tuszowem, bowiem \u00f3wczesna w\u0142a\u015bcicielka Helena Morsztynowa rozkaza\u0142a usypa\u0107 grobl\u0119 na potoku, co spowodowa\u0142o zalanie tuszowskich p\u00f3l. Po I rozbiorze Polski (1772 r.) Malinie znalaz\u0142o si\u0119 pod zaborem austriackim, w Kr\u00f3lestwie Galicji i Lodomerii. Nie wiadomo, jaki by\u0142 przebieg wydarze\u0144 w Maliniu w czasie krwawej rabacji ch\u0142opskiej w 1846 r., kt\u00f3ra ogarn\u0119\u0142a m.in. tereny nad doln\u0105 Wis\u0142ok\u0105 i spowodowa\u0142a du\u017ce straty w ludziach oraz zniszczy\u0142a wiele dwor\u00f3w. Od powstania powiat\u00f3w w latach 1853 – 1855 r. wie\u015b nale\u017ca\u0142a do powiatu mieleckiego. W 1891 r. Malinie zosta\u0142o obj\u0119te programem regulacji rzek: Krzemienicy, Babul\u00f3wki i Trze\u015bni. Na prze\u0142omie wiek\u00f3w XIX i XX, kiedy niemal masowo udawano si\u0119 na emigracj\u0119 zarobkow\u0105, z Malinia wyjecha\u0142o niewiele os\u00f3b. W tym czasie w dokumentach powiatowych wymieniono szko\u0142\u0119 w Maliniu. Uruchomienie m\u0142yna w 1900 r. nieco poprawi\u0142o trudn\u0105 sytuacj\u0119 gospodarcz\u0105 wsi. W czasie czterokrotnego przej\u015bcia frontu I wojny \u015bwiatowej i dwukrotnej okupacji rosyjskiej (19 IX \u2013 4 X 1914 r. i 7 XI 1914 r. \u2013 11 V 1915 r.) Malinie zosta\u0142o w du\u017cym stopniu zniszczone, a jego mieszka\u0144cy jeszcze bardziej zubo\u017celi. Dla poprawienia funkcjonowania wsi w 1918 r. za\u0142o\u017cono k\u00f3\u0142ko rolnicze. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (1918 r.),\u00a0 w statystyce wys\u0142anej w 1921 r. do w\u0142adz nowo powo\u0142anego wojew\u00f3dztwa krakowskiego podano, \u017ce w Maliniu spo\u015br\u00f3d 1103 mieszka\u0144c\u00f3w jest 105 bezrolnych i 350 ma\u0142orolnych wymagaj\u0105cych pomocy oraz 448 produkuj\u0105cych \u017cywno\u015b\u0107 (samowystarczalnych). W 1920 r. Tarnowscy (kolejni w\u0142a\u015bciciele) wybudowali w Maliniu dw\u00f3r wed\u0142ug projektu Wac\u0142awa Krzy\u017canowskiego, za\u0142o\u017cyli park oraz rozwin\u0119li dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 na terenie tamtejszego maj\u0105tku. Szczeg\u00f3ln\u0105 s\u0142aw\u0119 zdoby\u0142a gorzelnia. Tak\u017ce w 1920 r. zbudowano szko\u0142\u0119. W latach 1923-1925 powsta\u0142a Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna w Maliniu I i zbudowa\u0142a drewnian\u0105 remiz\u0119. Na pocz\u0105tku lat 30. zaktywizowa\u0142\u00a0 si\u0119 ruch ludowy, a administrator Malinia Jan Skrzypek by\u0142 jednym z lider\u00f3w PSL \u201ePiast\u201d w powiecie mieleckim. W 1934 r. utworzono gminy zbiorowe i Malinie (dot\u0105d gmina jednowioskowa) wesz\u0142o w sk\u0142ad gminy Tusz\u00f3w Narodowy. W lecie tego roku olbrzymia pow\u00f3d\u017a spowodowa\u0142a wielkie straty materialne. W 1937 r. pojawi\u0142a si\u0119 szansa na popraw\u0119 bytu, bowiem na terenach pobliskiej Cyranki ko\u0142o Mielca i okolicznych miejscowo\u015bci rozpocz\u0119to budow\u0119 fabryki samolot\u00f3w. Wtedy to pierwsi Malinianie rozpocz\u0119li prac\u0119 w tym zak\u0142adzie i p\u00f3\u017aniej przez wiele lat ich liczba systematycznie ros\u0142a. Wiele zniszcze\u0144, cierpienia i strat osobowych spowodowa\u0142y II wojna \u015bwiatowa (1939 \u2013 1945)\u00a0 i okupacja hitlerowska (1939 \u2013 1944). Wobec terroru niemieckich okupant\u00f3w nie zachowywano si\u0119 oboj\u0119tnie. W dworze zorganizowano g\u0142\u0119boko zakonspirowany o\u015brodek ruchu oporu (ZWZ-AK), a jeden z administrator\u00f3w maj\u0105tku Zbigniew Jaroszy\u0144ski pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta Obwodu AK Mielec \u201eMleko\u201d. Prowadzono tajne nauczanie.\u00a0 Dzie\u0144 2 VIII 1944 r. m\u00f3g\u0142 by\u0107 najtragiczniejszym wydarzeniem w historii Malinia. Zgin\u0119\u0142o dw\u00f3ch \u017co\u0142nierzy niemieckich i o ich zamordowanie pos\u0105dzono mieszka\u0144c\u00f3w Malinia. Niemcy zgromadzili ich na placu i zamierzali wszystkich rozstrzela\u0107. Sytuacj\u0119 uratowa\u0142 znaj\u0105cy j\u0119zyk niemiecki ks. Stanis\u0142aw Ryniewicz (Malinianin), kt\u00f3ry zdo\u0142a\u0142 przekona\u0107 Niemc\u00f3w, \u017ce ludzie s\u0105 niewinni, a Niemc\u00f3w zastrzeli\u0142 zwiad zbli\u017caj\u0105cej si\u0119 armii radzieckiej. Ocalenie uznano za cud za wstawiennictwem Matki Bo\u017cej i w 1945 r. zbudowano wotywn\u0105 kapliczk\u0119 Matki Bo\u017cej Anielskiej, a nast\u0119pnie w ka\u017cd\u0105 rocznic\u0119 wydarzenia odprawiano dzi\u0119kczynn\u0105 Msz\u0119 \u015awi\u0119t\u0105. Zanim dosz\u0142o do wyzwolenia (6 VIII 1944 r.) Malinie by\u0142o \u015bwiadkiem zaci\u0119tej walki oddzia\u0142u partyzanckiego i \u017co\u0142nierzy radzieckich z wycofuj\u0105cymi si\u0119 Niemcami. Po wojnie na mocy dekretu PKWN rozparcelowano maj\u0105tek Tarnowskich i upa\u0144stwowiono m\u0142yn. Wznowi\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 szko\u0142a i OSP Malinie I. W tym czasie powiat mielecki zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do nowo utworzonego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. W 1946 r. powsta\u0142a OSP Malinie II i zorganizowano Ludowy Zesp\u00f3\u0142 Sportowy (p\u00f3\u017aniej \u201eSok\u00f3\u0142\u201d). W latach 1948-1950 zbudowano Dom Stra\u017caka w Maliniu II, kt\u00f3ry przez d\u0142ugi czas s\u0142u\u017cy\u0142 te\u017c szkole. Po reformach administracyjnych w latach 50. Malinie nale\u017ca\u0142o do gromady Chorzel\u00f3w. W 1963 r. otwarto Klub Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d, prawdopodobnie jako pierwsz\u0105 tego typu plac\u00f3wk\u0119 kulturalno-o\u015bwiatow\u0105 w powiecie mieleckim, a w 1966 r. Malinie I zbudowa\u0142o now\u0105 murowan\u0105 remiz\u0119. Rok 1967 zapisa\u0142 si\u0119 gro\u017anym po\u017carem s\u0142ynnej gorzelni. Wraz z rozwojem Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu i samego miasta jako o\u015brodka przemys\u0142owego powi\u0119ksza\u0142a si\u0119 liczba Malinian doje\u017cd\u017caj\u0105cych do pracy w Mielcu. W 1970 r. spo\u015br\u00f3d 1180 mieszka\u0144c\u00f3w a\u017c 843 utrzymywa\u0142o si\u0119 z zaj\u0119\u0107 pozarolniczych. Dochody te wp\u0142yn\u0119\u0142y na radykaln\u0105 zmian\u0119 krajobrazu wsi. Powstawa\u0142y murowane domy i inne obiekty, wymieniano pokrycia dachowe, drewniane p\u0142oty zast\u0119powano trwalszymi ogrodzeniami, wprowadzano mechanizacj\u0119 do rolnictwa itp.\u00a0 Po kolejnej reformie administracyjnej w 1973 r. Malinie powr\u00f3ci\u0142o do gminy zbiorowej Tusz\u00f3w Narodowy, kt\u00f3ra po likwidacji powiat\u00f3w pozosta\u0142a w granicach wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. W 1987 r. oddano do u\u017cytku nowy budynek szkolny. Sukcesywnie budowano infrastruktur\u0119 techniczn\u0105 \u2013 sieci: wodoci\u0105gow\u0105, gazow\u0105, kanalizacyjn\u0105 i teleinformatyczn\u0105. Rozw\u00f3j Malinia potwierdza\u0142a te\u017c rosn\u0105ca liczba mieszka\u0144c\u00f3w, np. w 2002 r. wie\u015b liczy\u0142a 2026 os\u00f3b i 356 gospodarstw domowych.\u00a0 Szczeg\u00f3ln\u0105 aktywno\u015bci\u0105 w \u015brodowisku wykazywa\u0142y si\u0119, poza wymienionymi jednostkami OSP, Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich \u201eMalinianki\u201d i Stowarzyszenie \u201eMalinowy Szlak\u201d oraz Ludowy Klub Sportowy \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Wielkim \u015bwi\u0119tem wsi w dniu 16 X 2002 r. by\u0142a uroczysto\u015b\u0107 nadania Szkole Podstawowej imienia Ksi\u0119dza Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego. W 2017 r. powo\u0142ano Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 w Maliniu, w sk\u0142ad kt\u00f3rego wesz\u0142a wymieniona szko\u0142a i Przedszkole w \u0141awnicy.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MALINOWSKI EDMUND PAWE\u0141<\/strong>, urodzony 16 XII 1892 r. w Dzikowie ko\u0142o Tarnobrzega, syn Micha\u0142a i Wiktorii z Drzewi\u0144skich. Uczy\u0142 si\u0119 w gimnazjum w Tarnowie i c.k. Gimnazjum w Mielcu (1905-1910), matur\u0119 zda\u0142 w Krakowie w 1913 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i p\u00f3\u017aniej na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, uzyskuj\u0105c w 1924 r. stopie\u0144 doktora nauk medycznych. Pracowa\u0142 m.in. w szpitalach w Kr\u00f3lewskiej Hucie, Rudzie, Ku\u017anicy, Bielszowicach i w Kasie Chorych w Katowicach-Ligocie. W 1934 r. otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do 2 Szpitala Okr\u0119gowego, a w 1939 r. \u2013 do 10 Szpitala Okr\u0119gowego w Przemy\u015blu. Posiada\u0142 stopie\u0144 kapitana rezerwy. W czasie wojny obronnej z Niemcami hitlerowskimi we wrze\u015bniu 1939 r. i po napa\u015bci ZSRR na Polsk\u0119 (17 IX), zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli sowieckiej i uwi\u0119ziony w obozie NKWD w Starobielsku. Potwierdza to rosyjski wykaz akt ewidencyjnych je\u0144c\u00f3w wojennych, kt\u00f3rzy opu\u015bcili ob\u00f3z NKWD w Starobielsku. (W wykazie tym na stronie 351 pod pozycj\u0105 2302 zosta\u0142 wpisany Edmund Malinowski.) W kwietniu lub maju 1940 r. zosta\u0142 zamordowany przez NKWD w Charkowie. Spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Charkowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MALI\u0143SKA URSZULA ANTONINA (z domu SZCZEPANIAK)<\/strong>, urodzona 1 VI 1953 r. w Mielcu, c\u00f3rka Adama i W\u0142adys\u0142awy z domu Zi\u0119ba. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu. Po maturze w 1972 r. zosta\u0142a zatrudniona w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Komunalnej w Mielcu jako inspektor, a nast\u0119pnie w latach 1973-1981 pracowa\u0142a w Przedsi\u0119biorstwie Turystycznym \u201eResovia \u2013 Tourist\u201d Rzesz\u00f3w. W 1984 r. powr\u00f3ci\u0142a do MPGK na stanowisko inspektora. W 1980 r. zosta\u0142a przyj\u0119ta do NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d i odt\u0105d – poza prac\u0105 zawodow\u0105 – anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w jego dzia\u0142alno\u015b\u0107. Od 1992 r. pe\u0142ni funkcje przewodnicz\u0105cej Delegatury NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu i cz\u0142onka Prezydium Zarz\u0105du Regionu NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Rzeszowie. W 1996 r. zosta\u0142a wybrana wiceprzewodnicz\u0105c\u0105 Sekcji Krajowej Pracownik\u00f3w Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. W kadencji 1998-2002 by\u0142a radn\u0105 Rady Powiatu Mieleckiego. Zosta\u0142a wybrana do Rady Parafialnej Parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu (pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cej) oraz na sekretarza Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem Z\u0142otym Za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. zosta\u0142a wybrana na radn\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2018-2023. W 2023 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MA\u0141A (ULICA)<\/strong>, w\u0105ska, ale nie taka ma\u0142a, jak sugeruje nazwa, ulica na osiedlu T. Ko\u015bciuszki. Ma d\u0142ugo\u015b\u0107 332 m. Jest boczn\u0105 ul. A. Mickiewicza i \u0142\u0105czy j\u0105 z ulicami: Lwowsk\u0105, Zacisze i G. Narutowicza. Niemal do ko\u0144ca XIX w. funkcjonowa\u0142a wy\u0142\u0105cznie jako droga dojazdowa do mieszcza\u0144skich p\u00f3l, ale po intensywnej zabudowie tego terenu w 1. po\u0142owie XX w. okaza\u0142a si\u0119 bardzo przydatn\u0105. (Ul. Wojs\u0142awska \u2013 na odcinku od ul. A. Mickiewicza do skrzy\u017cowania z ul. T. Ko\u015bciuszki \u2013 powsta\u0142a dopiero w 1977 r.) Nazw\u0119 otrzyma\u0142a w okresie mi\u0119dzywojennym. W czasie okupacji hitlerowskiej nosi\u0142a nazw\u0119 \u201eKleine Strasse\u201d. Aktualnie posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z kostki brukowej po obu stronach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nazwa ulicy: MA\u0141A powsta\u0142a prawdopodobnie st\u0105d, \u017ce w czasie nadawania nazwy prezentowa\u0142a si\u0119 bardzo skromnie przy swoich s\u0105siadkach: ul. J. Pi\u0142sudskiego, ul. Lwowskiej, ul. Zacisze i ul. G. Narutowicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eMA\u0141A LAPONIA\u201d (TOWARZYSTWO M\u0141ODZIE\u017bOWE \u201eMA\u0141A LAPONIA)<\/strong>, stowarzyszenie grupuj\u0105ce m\u0142odzie\u017c organizuj\u0105c\u0105 r\u00f3\u017cne formy kulturalne w \u015brodowisku mieleckim, g\u0142\u00f3wnie dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy. Powsta\u0142a w styczniu1996 r. z inicjatywy Dariusza Regu\u0142y, po zorganizowaniu niezwykle udanego \u201eHappeningu Miko\u0142ajkowego\u201d na placu Centralnym (p\u00f3\u017aniej plac AK) w dzie\u0144 \u015bw. Miko\u0142aja w 1995 r. (Impreza ta jest nadal corocznie organizowana i cieszy si\u0119 du\u017cym zainteresowaniem.) P\u00f3\u017aniej organizowano m.in. ma\u0142e spektakle teatralne i imprezy z okazji \u201eDnia Ziemi\u201d, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z Miejskim O\u015brodkiem Kultury (p\u00f3\u017aniej SCK), szko\u0142ami, przedszkolami i organizacjami spo\u0142ecznymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MA\u0141ACHOWSKA MARIANNA<\/strong>, urodzona w 1724 r. w Czorsztynie, c\u00f3rka J\u00f3zefa Potockiego (herbu Pilawa) i Konstancji Ludwiki? Morsztyn z Raciborska (herbu Leliwa). Wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielka Mielca (1\/3), \u017cona Stanis\u0142awa Ma\u0142achowskiego \u2013 starosty w\u0105wolnickiego, wzmiankowana w dokumencie z 1763 r. Zmar\u0142a 8 VII 1772 r. w Na\u0142\u0119czowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MA\u0141ACHOWSKA (Z POTOCKICH) KONSTANCJA<\/strong>, urodzona oko\u0142o 1750 r., c\u00f3rka Joachima Potockiego (herbu Pilawa) i Ewy Kaniewskiej z Kaniewa (herbu Na\u0142\u0119cz). Wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielka Mielca (1\/3), wzmiankowana w 1797 r. Data \u015bmierci nieznana.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MA\u0141ACHOWSKI J\u00d3ZEF (herbu Na\u0142\u0119cz)<\/strong>, urodzony w 1751 r. lub 1752 r. w Bochotnicy, syn Stanis\u0142awa Ma\u0142achowskiego (herbu Na\u0142\u0119cz) i Marianny z Potockich (herbu Pilawa). Pobiera\u0142 nauki w domu. Po przodkach zosta\u0142 w\u0142a\u015bcicielem klucza chorzelowskiego i klucza kliszewskiego oraz trzeciej cz\u0119\u015bci Mielca (w 1773 r.). Ponadto stryj (Piotr Ma\u0142achowski, wojewoda krakowski) przekaza\u0142 mu starostwo karaczkowskie. W 1788 r. zosta\u0142 wybrany na pos\u0142a z wojew\u00f3dztwa krakowskiego i bra\u0142 udzia\u0142 w pierwszej kadencji Sejmu Czteroletniego (Wielkiego) 1788-1792. Wyr\u00f3\u017cniony Orderem \u015aw. Stanis\u0142awa. Zmar\u0142 3 IX 1795 r. w Chorzelowie ko\u0142o Mielca. Jego epitafium znajduje si\u0119 w bazylice mniejszej \u015bw. Mateusza w Mielcu. Pochowany jest w podziemiach tej \u015bwi\u0105tyni obok cz\u0142onk\u00f3w rodziny Mieleckich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MA\u0141ACHOWSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1727 r. w B\u0105kowej G\u00f3rze, syn Adama (herbu Na\u0142\u0119cz) i Anny Teofili Rosnowskiej (herbu Ogo\u0144czyk). Wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciel Mielca (1\/3) w latach 1762-1773, starosta w\u0105wolnicki. Zmar\u0142 w 1784 r. w Os\u00f3wce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MA\u0141ECKI MIECZYS\u0141AW BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 14 VII 1903 r. w Mielcu, syn Micha\u0142a Andrzeja i Bronis\u0142awy Marii z Grodeckich. W 1927 r. uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu filologii polskiej i s\u0142owia\u0144skiej na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie, a w 1928 r. opublikowa\u0142 prac\u0119 magistersk\u0105 Archaizm podhala\u0144ski. W 1929 r. zosta\u0142 zatrudniony w Seminarium J\u0119zykozawstwa S\u0142owia\u0144skiego UJ oraz obroni\u0142 prac\u0119 doktorsk\u0105 Cakawizm (dalmacko-chorwackie zjawisko j\u0119zykowe podobne do polskiego \u201emazurzenia\u201d). W 1930 r. uzyska\u0142 habilitacj\u0119 na podstawie rozprawy Przegl\u0105d s\u0142owia\u0144skich gwar Istrii (zosta\u0142a wydana drukiem) oraz wyk\u0142adu Zagadnienie jedno\u015bci j\u0119zykowej serbochorwackiej. (W czasie bada\u0144 wiele k\u0142opot\u00f3w sprawiali mu w\u0142oscy faszy\u015bci, m.in. kilkakrotnie wydalano go z W\u0142och.) Na pocz\u0105tku lat 30. opracowa\u0142 (z prof. Kazimierzem Nitschem) Atlas j\u0119zykowy polskiego Podkarpacia, kt\u00f3ry wydano w 1934 r. W latach 1932-1934 przebywa\u0142 w Grecji, Jugos\u0142awii i Rumunii, badaj\u0105c m.in. j\u0119zyk okolic Salonik, sk\u0105d pochodzili \u015bwi\u0119ci Cyryl i Metody. Rezultatem tych bada\u0144 by\u0142a m.in. publikacja Dwie gwary macedo\u0144skie i szereg innych prac w \u201eLudzie s\u0142owia\u0144skim\u201d i \u201eBibliotece\u201d. Przemierzaj\u0105c Ba\u0142kany zbada\u0142 r\u00f3wnie\u017c j\u0119zyk wsi polskich kolonist\u00f3w rozsianych po Bo\u015bni, Bukowinie i S\u0142owacji. W 1937 r. zosta\u0142 profesorem i kierownikiem Katedry Filologii Po\u0142udniowos\u0142owia\u0144skiej. Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 aresztowany (wraz z innymi profesorami UJ) i wywieziony do obozu w Sachsenhausen, a nast\u0119pnie wi\u0119ziony w obozie w Dachau (\u0142\u0105cznie 14 miesi\u0119cy). W 1941 r. zosta\u0142 wypuszczony i powr\u00f3ci\u0142 do Krakowa. Wkr\u00f3tce potem w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w nurt tajnego nauczania i od 1942 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 pe\u0142nomocnika rektora UJ ds. tajnego nauczania. Po wojnie powierzono mu organizacj\u0119 i kierownictwo Katedry Dialektologii S\u0142owia\u0144skiej UJ. Organizowa\u0142 warsztaty naukowe i kursy s\u0142owianoznawstwa, g\u0142\u00f3wnie dla student\u00f3w i nauczycieli. Zainicjowa\u0142 tworzenie Biblioteki Studium S\u0142owia\u0144skiego. Zosta\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Polskiej Akademii Umiej\u0119tno\u015bci. Uznano go za jednego z najwybitniejszych polskich slawist\u00f3w i s\u0142owianofil\u00f3w. Zmar\u0142 3 IX 1946 r. Pochowany na cmentarzu w Rabce. W uznaniu zas\u0142ug jego imieniem nazwano jedn\u0105 z krakowskich ulic.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MA\u0141EK DAMIAN KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 15 IV 1986 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Marii z domu Kasza. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 2005 r. Uko\u0144czy\u0142 kolejno: Szkolenie w zakresie s\u0142u\u017cby patrolowej w O\u015brodku Szkolenia Policji w Zaczerniu i w Komendzie Wojew\u00f3dzkiej Policji w Rzeszowie (2007 r.), Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I i II stopnia im. M. Kar\u0142owicza, klasa waltorni w Mielcu (2008 r.), studia na Wydziale Administracyjno-Informatycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie z tytu\u0142em licencjata (2008 r.) oraz studia na Wydziale Ekonomicznym tej\u017ce WSIiZ w Rzeszowie z tytu\u0142em magistra (2010 r.) Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w lipcu 2007 r. w Ma\u0142opolskiej Grupie Geodezyjno-Pomiarowej SA. (p\u00f3\u017aniej MGGP Aero SA.) w Tarnowie, pocz\u0105tkowo jako inspektor, a p\u00f3\u017aniej koordynator projektu \u2013 do XII 2009 r. Od IV 2010 r. do VIII 2017 r. pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu (z wyj\u0105tkiem okresu II \u2013 VI 2011 r., kiedy by\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Statystycznym w Rzeszowie jako rachmistrz), kolejno na stanowiskach: sta\u017cysty w Biurze Promocji i Informacji, referenta i zaopatrzeniowca w Wydziale Organizacyjno-Administracyjnym oraz archiwisty i podinspektora w Biurze Promocji i Informacji (od 2017 r. \u2013 Biuro Promocji i Obs\u0142ugi Inwestora). W tym okresie uczestniczy\u0142 w organizacji imprez miejskich oraz wydarze\u0144 promocyjnych w kraju i poza jego granicami. We wrze\u015bniu 2017 r. przeszed\u0142 do Urz\u0119du Gminy Mielec na stanowisko starszego specjalisty ds. promocji i p\u00f3\u017aniej p.o. dyrektora Samorz\u0105dowego O\u015brodka Kultury i Sportu w Chorzelowie, a w pa\u017adzierniku 2018 r., po wygraniu konkursu, obj\u0105\u0142 stanowisko dyrektora tej plac\u00f3wki. Spo\u0142ecznie i hobbystycznie zajmuje si\u0119 fotografi\u0105. By\u0142 fotoreporterem Stowarzyszenia Pi\u0142ki R\u0119cznej Stal Mielec w latach 2011-2013 i 2016-2018. Wiele jego zdj\u0119\u0107 znalaz\u0142o si\u0119 w wydawnictwach promocyjnych miasta Mielca, gazetach: Nowiny, Super Nowo\u015bci i Korso, na portalach internetowych: mielec.pl, hej.mielec i handball.pl, w albumach \u201eMieleckie ulice\u201d oraz \u201eEncyklopedii miasta Mielca\u201d.\u00a0\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MA\u0141EK EDWARD<\/strong>, urodzony 16 X 1963 r. w Stalowej Woli, syn Stanis\u0142awa i Zofii z Dymowskich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1982 r. Studia na Wydziale In\u017cynierii Sanitarnej (kierunek: in\u017cynieria \u015brodowiska) Politechniki Krakowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1989 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera \u015brodowiska. W czasie studi\u00f3w by\u0142 redaktorem Studenckiego Centrum Radiowego \u201eNowinki\u201d Politechniki Krakowskiej, a nast\u0119pnie kierownikiem programowym i redaktorem naczelnym. W 1990 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adzie Wodoci\u0105g\u00f3w i Kanalizacji MPGK w Mielcu, ale jeszcze w tym samym roku przeszed\u0142 do Urz\u0119du Rejonowego w Mielcu na stanowisko inspektora ochrony \u015brodowiska. Tak\u017ce od 1990 r. pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w Komisji ds. Medi\u00f3w Komitetu Obywatelskiego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Mielcu. Za\u0142o\u017cy\u0142 Spo\u0142eczny Komitet Budowy Regionalnej Rozg\u0142o\u015bni Radiowej w Mielcu. Doprowadzi\u0142 do pierwszych pr\u00f3b nieoficjalnego nadawania programu radiowego przez radio HIT, umieszczonego pod trybun\u0105 wschodni\u0105 stadionu \u201eStali\u201d Mielec przy ul. L. Solskiego, a nast\u0119pnie do za\u0142o\u017cenia oficjalnie dzia\u0142aj\u0105cego – pierwszej w historii Mielca \u2013 samodzielnej rozg\u0142o\u015bni radiowej. W latach 1993-1994 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Radia HIT-FM Sp. z o.o. w Mielcu. Od 1996 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 \u2013 Agencj\u0119 Reklamy EDMA ART. W 2010 r. zosta\u0142 wybrany na radnego do Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2010-2014 i powierzono mu przewodniczenie Komisji Sportu i Rekreacji. Od 10 VII 2012 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 firm\u0119, zajmuj\u0105c\u0105 si\u0119 us\u0142ugami remontowo-budowlanymi i handlem internetowym.<\/p>\r\n

MA\u0141EK EWA BO\u017bENA (z domu DZIA\u0141O),<\/b> urodzona w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Zofii z domu Gromada. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1985 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142a do ZHP i ch\u00f3r\u00f3w SP nr 2 i I LO. Uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Krakowie (1987 r.) i studia wy\u017csze z nauczania pocz\u0105tkowego na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie z tytu\u0142em magistra (1994 r.). Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1987 r. w macierzystej Szkole Podstawowej nr 2 im. T. Ko\u015bciuszki w Mielcu jako nauczycielka nauczania pocz\u0105tkowego. W 2003 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu terapii pedagogicznej w Wy\u017cszej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu, a w 2005 r. \u2013 studia podyplomowe z dziedziny pedagogiki opieku\u0144czo-wychowawczej i rewalidacyjnej, tak\u017ce na sandomierskiej uczelni. W 2006 r. powierzono jej funkcj\u0119 pedagoga szkolnego, a w 2008 r. \u2013 funkcj\u0119 wicedyrektora szko\u0142y, po\u0142\u0105czon\u0105 z godzinami pedagoga szkolnego. W 2010 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. Pe\u0142ni\u0105c te funkcje, systematycznie doskonali\u0142a warsztat pracy poprzez udzia\u0142 w licznych kursach specjalistycznych, m.in.: Nauczanie zintegrowane w \u015bwietle reformy o\u015bwiatowej, Przeciwdzia\u0142anie agresji w szkole, Nauczyciel wobec nowej rzeczywisto\u015bci, Pisanie program\u00f3w rozwoju szko\u0142y oraz aplikowanie o \u015brodki unijne, Ocenianie kszta\u0142tuj\u0105ce, Sposoby rozwi\u0105zywania konflikt\u00f3w: dyrektor szko\u0142y \u2013 rodzic. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Nagrod\u0105 Prezydenta Miasta Mielca.<\/p>\r\n

\u00a0MA\u0141EK JAN,<\/strong> urodzony 7 I 1904 r. w Ostr\u00f3wku, powiat mielecki. Walczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Po 17 IX 1939 r. zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli sowieckiej i wys\u0142any do \u0142agru. W 1942 r. wst\u0105pi\u0142 do tworz\u0105cego si\u0119 II Korpusu Polskiego w ZSRR i w stopniu kaprala znalaz\u0142 si\u0119 w 3 Batalionie Strzelc\u00f3w Karpackich. Przeszed\u0142 ca\u0142\u0105 drog\u0119 II Korpusu, a\u017c pod Monte Cassino. Zgin\u0105\u0142 12 V 1944 r. – w drugim dniu bitwy polskich \u017co\u0142nierzy o Monte Cassino. Pochowany na Cmentarzu Wojennym Monte Cassino w grobie 3-D-8. Odznaczony Krzy\u017cem Walecznych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MA\u0141EK LESZEK<\/strong>, urodzony 15 IX 1947 r. w Kliszowie, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Zofii z domu Serafin. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO) w Mielcu z matur\u0105 w 1965 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym (kierunek: Maszyny i urz\u0105dzenia energetyczne) Politechniki Wroc\u0142awskiej i w 1972 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W czasie studi\u00f3w pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u Kultury Zarz\u0105du Uczelnianego oraz kierownika klubu studenckiego \u201eZnicz\u201d. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1972 r. w Zak\u0142adzie Remontowym Energetyki w Lublinie jako kierownik rob\u00f3t kot\u0142owych, a pierwszymi robotami, kt\u00f3re prowadzi\u0142, by\u0142y: remont kot\u0142a w Elektrowni Stalowa Wola i monta\u017c kot\u0142\u00f3w w Elektrowni Kozienice. W czerwcu 1974 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Przedsi\u0119biorstwa Monta\u017cu Elektrowni i Urz\u0105dze\u0144 Przemys\u0142owych \u201eEnergomonta\u017c Zach\u00f3d\u201d Wroc\u0142aw i jako kierownik budowy zrealizowa\u0142 rozbudow\u0119 EC Opole i budow\u0119 kot\u0142owni zapleczowej Elektrowni Opole oraz budow\u0119 odcinka energetycznego Huty Miedzi \u201eG\u0142og\u00f3w II\u201d. Od maja 1976 r. do pa\u017adziernika 1988 r. pracowa\u0142 w Kombinacie Budowy Elektrowni Be\u0142chat\u00f3w, kolejno na stanowiskach: koordynatora budowy, zast\u0119pcy dyrektora budowy ds. generalnego wykonawstwa i dyrektora budowy Elektrowni Be\u0142chat\u00f3w (1981-1988). W tym okresie wybudowano Elektrowni\u0119 Be\u0142chat\u00f3w (12 blok\u00f3w 360 MW o \u0142\u0105cznej mocy 4320 MW). Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. by\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej w Be\u0142chatowie. Kolejnym miejscem pracy by\u0142 Instalchem W\u0142oc\u0142awek (1988-1989), gdzie b\u0119d\u0105c kierownikiem budowy prowadzi\u0142 modernizacj\u0119 kot\u0142a parowego w Elektrowni Friemmersdorf i roboty izolacyjne kot\u0142a w Elektrociep\u0142owni Offenbach. We wrze\u015bniu 1989 r. powierzono mu funkcje prezesa Zarz\u0105du Firmy Vortex, Izoblok, Baumit, Alpol \u2013 Gips oraz dyrektora ds. produkcji i inwestycji. (Zarz\u0105dza\u0142 firmami z bran\u017cy budownictwa i produkcji materia\u0142\u00f3w budowlanych.) W kwietniu 2008 r. powr\u00f3ci\u0142 do Be\u0142chatowa, gdzie zosta\u0142 zatrudniony w firmie ELBIS Sp. z o.o. na stanowisku kierownika Sekcji Nadzoru Kot\u0142a Bloku o mocy 858MW w Elektrowni Be\u0142chat\u00f3w, a nast\u0119pnie kierownika Projektu Elektrociep\u0142ownia Zgierz. W listopadzie 2013 r. przeszed\u0142 do pracy w ENEA Wytwarzanie Sp. z o.o. w Kozienicach i jako specjalista ds. kot\u0142a m.in. nadzorowa\u0142 budow\u0119 bloku energetycznego o parametrach nadkrytycznych o mocy 1075 MW Elektrowni Kozienice. Ostatnim miejscem pracy (od XI 2016 r. do grudnia 2017 r.) by\u0142a firma Termall sp. z o.o. Rozruch Moc Ekologia \u2013 Be\u0142chat\u00f3w. B\u0119d\u0105c kierownikiem\/specjalist\u0105 technologiem ds. rozruchu kot\u0142\u00f3w, uczestniczy\u0142 w pracach rozruchowych kot\u0142\u00f3w w Elektrociep\u0142owni Toru\u0144 (EDF) i kot\u0142\u00f3w w Spalarni Odpad\u00f3w Szczecin. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 2017 r. Posiada patent na wz\u00f3r u\u017cytkowy pt. \u201ePrzeponowy piec do kalcynacji gipsu\u201d – \u015awiadectwo Ochronne nr W-115087 z 2005 r. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 pasjonuje si\u0119 histori\u0105 i uprawia turystyk\u0119 g\u00f3rsk\u0105. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Budownictwa i Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Energetyki\u201d oraz Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Energetyki\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MA\u0141EK ROMAN<\/strong>, urodzony 23 XI 1901 r. w Kliszowie, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Marianny z domu Serafin. W lipcu lub sierpniu 1920 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do punktu werbunkowego w Mielcu i jako ochotnik walczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. Za m\u0119stwo wykazane w tej wojnie otrzyma\u0142 gospodarstwo rolne na Wo\u0142yniu i zamieszka\u0142 w nim jako osadnik wojskowy. Bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. Posiada\u0142 stopie\u0144 kanoniera (szeregowca). Po 17 IX zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli sowieckiej i przebywa\u0142 w gu\u0142agu na Syberii w latach 1939-1942. W 1942 r. wst\u0105pi\u0142 do tworz\u0105cego si\u0119 II Korpusu Polskiego w ZSRR pod dow\u00f3dztwem gen. W\u0142adys\u0142awa Andersa. W tym samym roku, ju\u017c po wymarszu Korpusu z ZSRR, zmar\u0142 z wycie\u0144czenia i chor\u00f3b na terenie Iranu. Pochowano go w grobie nr 180 na cmentarzu wojskowym Doulab Catholic Cemetery w Teheranie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MA\u0141EK STANIS\u0141AW W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 XI 1927 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Agnieszki z domu Nica\u0142ek. Uko\u0144czy\u0142 Publiczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Dokszta\u0142caj\u0105c\u0105 Zawodow\u0105 (1946) oraz zdoby\u0142 uprawnienia czeladnicze w zakresie instalatorstwa wodoci\u0105gowego i kanalizacyjnego (1951) i zda\u0142 egzamin mistrzowski z rzemios\u0142a: instalatorstwo sanitarne i ogrzewania (1966). Jako monter pracowa\u0142 w Prezydium MRN w Mielcu (1949\u20131953) i w Zak\u0142adzie Wodoci\u0105g\u00f3w i Kanalizacji MPGK w Mielcu (1954-1975) Du\u017co czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. By\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, wiceprzewodnicz\u0105cym Miejskiego Komitetu Frontu Jedno\u015bci Narodu, cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Okr\u0119gu Zwi\u0105zku Pracownik\u00f3w Gospodarki Komunalnej i Przemys\u0142u Terenowego oraz wsp\u00f3\u0142autorem kroniki MPGK. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZ PGKiPT. Zmar\u0142 2 I 1975 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MA\u0141ESKI KAROL<\/strong>, urodzony 7 I 1911 r. w Surowej, pow. mielecki, syn Tadeusza i Bronis\u0142awy z domu Go\u0142\u0105b. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1929 r. Nale\u017ca\u0142 do harcerstwa, by\u0142 dru\u017cynowym II Dru\u017cyny Harcerskiej im. ks. J. Poniatowskiego, dzia\u0142aj\u0105cej przy mieleckim gimnazjum. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1936 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora medycyny. Wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. i dosta\u0142 si\u0119 do niewoli. Po dwumiesi\u0119cznym uwi\u0119zieniu w obozie Bochnia \u2013 Wi\u015bnicz zosta\u0142 uwolniony i przez ca\u0142y okres II wojny \u015bwiatowej prowadzi\u0142 praktyk\u0119 lekarsk\u0105 w Wieliczce. W 1948 r. zosta\u0142 zatrudniony w jednej z krakowskich klinik, a p\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 w Instytucie Pediatrii Akademii Medycznej w Krakowie-Prokocimiu. Okresowo przebywa\u0142 jako konsultant pediatrii w Korea\u0144skiej Republice Ludowo-Demokratycznej. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Walecznych. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MA\u0141GORZATA<\/strong>, \u017cona Pe\u0142ki, kasztelana sieciechowskiego, wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielka Rzochowa, wzmiankowana w dokumencie z 1339 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MA\u0141OPOLSKA<\/strong>, historycznie wykszta\u0142cona dzielnica Polski, obejmuj\u0105ca jej po\u0142udniow\u0105 i po\u0142udniowo-wschodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107. Pocz\u0105tkowo tworzy\u0142y j\u0105 ziemie krakowska i sandomierska. Nazwy tej zacz\u0119to u\u017cywa\u0107 w XV w. w celu odr\u00f3\u017cnienia od Wielkopolski, b\u0119d\u0105cej kolebk\u0105 pa\u0144stwa polskiego. Od pocz\u0105tku swego istnienia Mielec i jego okolice stanowi\u0142y cz\u0105stk\u0119 terytorium Ma\u0142opolski i tak pozosta\u0142o do naszych czas\u00f3w. Przez pewien okres historii pa\u0144stwa polskiego (1589\u20131914 i 1918-1939) do Ma\u0142opolski zaliczano tak\u017ce cz\u0119\u015b\u0107 wojew\u00f3dztw wschodnich. W czasie rozbior\u00f3w Polski wi\u0119ksza cz\u0119\u015b\u0107 M. znalaz\u0142a si\u0119 pod zaborem austriackim (Kr\u00f3lestwo Galicji i Lodomerii, zwane popularnie Galicj\u0105). W ramach reformy podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa w 1999 r. nazw\u0119 \u201ewojew\u00f3dztwo ma\u0142opolskie\u201d otrzyma\u0142o wojew\u00f3dztwo ze stolic\u0105 w Krakowie (w granicach podobnych do wojew\u00f3dztwa krakowskiego w latach 1945-1975), obejmuj\u0105ce jedynie zachodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 historycznej Ma\u0142opolski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MA\u0141OPOLSKA TELEWIZJA KABLOWA \u201eS.TAR\u201d<\/strong>, regionalna telewizja kablowa z siedzib\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 w Tarnowie, jedna z najwi\u0119kszych operator\u00f3w telewizji kablowych w Polsce. Jej pocz\u0105tki nale\u017cy wi\u0105za\u0107 z powstaniem zak\u0142adu produkcji element\u00f3w teletechnicznych i telekomunikacyjnych (1982 r.) By\u0142a jednym z pierwszych w Polsce koncesjonowanych operator\u00f3w, kt\u00f3rzy otrzymali zezwolenie na budow\u0119 i eksploatacj\u0119 sieci kablowych (1990). Wysok\u0105 jako\u015b\u0107 przekazu uzyskano poprzez nowoczesn\u0105 sie\u0107 \u015bwiat\u0142owodow\u0105. Wprowadzono produkcj\u0119 programu lokalnego w Tarnowie, Brzesku, D\u0119bicy, Mielcu i Gda\u0144sku. MTK przygotowuje i nadaje w\u0142asne programy, m.in.: publicystyczne, muzyczne, sportowe i reporta\u017ce oraz lokalny serwis informacyjny (na \u017cywo). Ponadto oferuje liczne programy polskie i zagraniczne, Internet i osobny informacyjno-reklamowy kana\u0142 wideogazety. Oddzia\u0142 w Mielcu (biuro przy ul. S. Wyspia\u0144skiego 4) powsta\u0142 jesieni\u0105 1995 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MA\u0141Y GORDON BENNETT<\/strong>, zawody balonowe dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy. W Mielcu organizowa\u0142 je od 1959 r. Aeroklub Mielecki. Ich inicjatorem i prowadz\u0105cym by\u0142 Kazimierz Tyrlik \u2013 d\u0142ugoletni dzia\u0142acz i prezes Aeroklubu. Rywalizacja polega\u0142a na tym, aby balon z wizyt\u00f3wk\u0105 zawodnika poszybowa\u0142 jak najdalej od miejsca startu. W historii zawod\u00f3w najd\u0142u\u017csz\u0105 odleg\u0142o\u015b\u0107 osi\u0105gn\u0105\u0142 balon Marka Kurka w 1962 r., l\u0105duj\u0105c w miejscowo\u015bci Rokiszki na Litwie.<\/p>\r\n

MA\u0141YS BRONIS\u0141AW J\u00d3ZEF,<\/b> urodzony 5 V 1920 r. w Zalesiu Gorzyckim, powiat tarnobrzeski, syn Wincentego i Zofii z domu Tyban.\u00a0 Absolwent Gimnazjum i Liceum w Sandomierzu z matur\u0105 w 1938 r. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych w Jaros\u0142awiu w sierpniu 1939 r. Miesi\u0105c p\u00f3\u017aniej, po napadzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119, zosta\u0142 zmobilizowany. Powierzono mu dow\u00f3dztwo plutonu i walczy\u0142 z Niemcami w okolicach Przemy\u015bla. Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej i zosta\u0142 skierowany na roboty przymusowe do Niemiec. W Krakowie uda\u0142o mu si\u0119 uciec i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. Z obawy przed ponownym aresztowaniem wst\u0105pi\u0142 do partyzantki i uczestniczy\u0142 w wielu akcjach zbrojnych na Kielecczy\u017anie. W pa\u017adzierniku 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do II Armii WP i w stopniu sier\u017canta podchor\u0105\u017cego walczy\u0142 z UPA w rejonie Sanu, a p\u00f3\u017aniej na \u015al\u0105sku z bandami hitlerowskimi n\u0119kaj\u0105cymi mieszka\u0144c\u00f3w. Po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby wojskowej przyby\u0142 w rodzinne strony, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w mieleckiej fabryce samolot\u00f3w. Pracowa\u0142 na kilku stanowiskach, najd\u0142u\u017cej jako kierownik Sekcji Planowania w Pionie Zaopatrzenia i Kooperacji WSK Mielec oraz kierownik Sekcji Indeksu Materia\u0142owego.\u00a0 W 1980 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniono go medalami: \u201eZwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci\u201d i \u201eZa Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk\u201d oraz Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105. Zmar\u0142 13 X 2004 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MA\u0141YSZ TADEUSZ<\/strong>, urodzony 12 XI 1948 r. w Kolonii Le\u015bniowicach, powiat che\u0142mski, syn Wincentego i Heleny z domu Pilipczuk. Absolwent Zasadniczej Szko\u0142y Zawodowej i Technikum Mechanicznego w Che\u0142mie, matur\u0119 zda\u0142 w 1968 r. Studia w Wy\u017cszej Szkole In\u017cynierskiej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142 w 1972 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej i w 1976 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 2 XI 1972 r. w Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym WSK Mielec, przekszta\u0142conym p\u00f3\u017aniej w O\u015brodek Badawczo-Rozwojowy, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Lotniczym \u201ePZL-Mielec\u201d jako konstruktor i specjalista konstruktor (do 30 XI 1996 r.). Wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia w czasie pracy konstruktorskiej to wsp\u00f3\u0142tworzenie nowatorskich rozwi\u0105za\u0144 w dziedzinie lotnictwa, m.in.: dozownika do rozsiewu z powietrza \u015brodk\u00f3w chemicznych i materia\u0142\u00f3w sypkich (patent nr 163720), agrolotniczego dozownika zabierakowego do materia\u0142\u00f3w sypkich (nr 160738), rozsiewacza tunelowego materia\u0142\u00f3w sypkich z powietrza (nr 259729), chwytu powietrza rozrzutnika materia\u0142\u00f3w sypkich samolot\u00f3w rolniczych z nap\u0119dem \u015bmig\u0142owym (nr 49504), instalacji pianotw\u00f3rczej w po\u017carowych statkach powietrznych do gaszenia p\u0142on\u0105cych obiekt\u00f3w naziemnych ( nr 279989). Niezwykle udanym wytworem by\u0142 tak\u017ce kompletny stojak s\u0119dziego g\u0142\u00f3wnego pi\u0142ki siatkowej, spe\u0142niaj\u0105cy mi\u0119dzynarodowe wymagania (stosowany w mieleckiej hali od 1995 r.). Uzyska\u0142 licencj\u0119 mechanika naziemnego obs\u0142ugi samolot\u00f3w z zakresu wszystkich specjalno\u015bci o ci\u0119\u017carze do 5700 kG. Opublikowa\u0142 dwie prace na temat samolotu M18 Dromader. Od 1 XII 1996 r. zatrudniony zosta\u0142 w Rzeszowskim Zak\u0142adzie Energetycznym S.A. w Rzeszowie na stanowisku kierownika Rejonowego Gospodarstwa Samochodowego w Mielcu. Ponadto w 1995 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 \u201ePracownia Sto\u017cek\u201d, prowadz\u0105c\u0105 handel urz\u0105dzeniami termodynamiki technicznej i us\u0142ugi w zakresie ich instalacji. W tej dziedzinie otrzyma\u0142 patent na wynalazek pt. \u201eKolektor s\u0142oneczny z zasobnikiem wodnym\u201d (nr 174611). Od szkolnych lat du\u017co czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Nale\u017ca\u0142 do harcerstwa. Organizowa\u0142 szkolne grupy turystyczne i rajdy po Ziemi Lubelskiej, G\u00f3rach \u015awi\u0119tokrzyskich i Karkonoszach. W czasie studi\u00f3w nale\u017ca\u0142 do ZSP oraz zg\u0142osi\u0142 akces do PTTK i SIMP. Trenowa\u0142 lekkoatletyk\u0119 oraz organizowa\u0142 rajdy turystyczne w Beskidach i Bieszczadach oraz wypady rekonesansowe w Tatry. W 1971 r. uko\u0144czy\u0142 szkolenie z zakresu taternictwa na Hali G\u0105sienicowej, alpinizmu w Morskim Oku i narciarstwa w Markowych Szczawinach. Zdobycie wszystkich wa\u017cniejszych szczyt\u00f3w w Tatrach da\u0142o mu stopie\u0144 cz\u0142onka sympatyka Klubu Wysokog\u00f3rskiego Ko\u0142a Lubelskie w Lublinie (1971) i cz\u0142onka uczestnika (1972). By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem Akademickiego Klubu Alpinistycznego \u201eCzuby\u201d i pierwszym jego przewodnicz\u0105cym. W 1974 r. zorganizowa\u0142 ekspedycj\u0119 w g\u00f3ry Iranu i zdoby\u0142 szczyty: Rostam Nisht (4018 m), Tron Salomona (4700 m), Siah Sang (4604 m), Chalun (4580 m), Kaman (4480 m) i Demawend (5671 m, najwy\u017cszy w Iranie). W czasie drugiego etapu wyprawy w g\u00f3rach D\u017caparu zdoby\u0142 Milde Baland (4050 m) i dwa nieznane szczyty (3840 m i 3830 m), kt\u00f3re otrzyma\u0142y operacyjne nazwy Szczerba i Wo\u0142owy Grzbiet, a prze\u0142\u0119cz rozdzielaj\u0105c\u0105 je nazwano Prze\u0142\u0119cz Hi\u0144czowa. W 1977 r. uczestniczy\u0142 w ekspedycji zimowej w g\u00f3ry Iranu i odni\u00f3s\u0142 sukces, dokonuj\u0105c pierwszego zimowego wej\u015bcia na szczyt Alam Koh (4840 m). Posiada stopie\u0144 porucznika rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Nagrod\u0105 Zespo\u0142ow\u0105 II Stopnia NOT, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 PTTK i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ligi Obrony Kraju\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy Ligi Obrony Kraju\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAMCARZ JERZY<\/strong>, urodzony 31 VII 1952 r. w Mielcu, syn Jana i Franciszki z domu Pi\u0105tek. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. W latach 1972-1979 pracowa\u0142 w WSK Mielec jako technolog, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w Gminnym O\u015brodku Kultury w Wojs\u0142awiu (Gmina Mielec) na stanowisku instruktora muzycznego (otrzyma\u0142 kategori\u0119 III z zakresu muzyki). W tym okresie uczestniczy\u0142 z powodzeniem w amatorskim ruchu artystycznym, prezentuj\u0105c g\u0142\u00f3wnie utwory w\u0142asnej kompozycji. By\u0142 laureatem m.in.: Spotka\u0144 Zamkowych \u201e\u015apiewajmy Poezj\u0119\u201d w Olsztynie, OMPP w Toruniu, STiMPA w My\u015bliborzu, \u201eO Laur Podg\u00f3rza\u201d w Tarnowie, Turnieju Recytatorskiego w Wa\u0142czu i \u201eOld Meeting Folk\u201d w Krakowie. Otrzyma\u0142 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Recytatora. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej (kierunek \u2013 pojazdy samochodowe) i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Od 1980 r. wyst\u0119powa\u0142 w krakowskim kabarecie \u201ePiwnica pod Baranami\u201d. Po zdaniu egzaminu przed Pa\u0144stwow\u0105 Komisj\u0105 Egzaminacyjn\u0105 w Warszawie (z przewodnicz\u0105cym prof. A. Bardinim) 28 X 1982 r. otrzyma\u0142 uprawnienia do wykonywania zawodu piosenkarza. Odt\u0105d rozpocz\u0105\u0142 samodzieln\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105, m. in. kompozycje do tekst\u00f3w w\u0142asnych i czo\u0142owych polskich poet\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnych, recitale i wyst\u0119py w zespo\u0142ach artystycznych (np. w latach 1982-1988 w kabarecie \u201eOstatnia Zmiana\u201d przy ZPR w Warszawie). Wa\u017cniejsze wyst\u0119py to: recitale w TVP pr. II (\u201eNa pocz\u0105tku s\u0142owa\u201d i \u201eJeszcze nam skrzyd\u0142a odrosn\u0105\u201d), warszawskich teatrach: \u201eRampa\u201d, \u201eNa Woli\u201d i \u201eStara Prochownia\u201d, im. S. Witkacego w Zakopanem, \u201ePiwnica pod Baranami\u201d w Krakowie i \u201ePiwnica pod Harend\u0105\u201d oraz wyst\u0119py w radiu Hessischer Rundfunk we Frankfurcie n\/Menem i OIRT w Pradze w ramach \u201eFestiwalu Tw\u00f3rczo\u015bci Redakcji Rozrywki (jako przedstawiciel pr. III Polskiego Radia). Wyda\u0142 autorsk\u0105 kaset\u0119 i p\u0142yt\u0119 CD pt. …jeszcze ta\u0144cz\u0105 ogrody (Polskie Nagrania Edition) i ksi\u0105\u017ck\u0119 poetyck\u0105 o tym samym tytule, z interpretacjami graficznymi Krzysztofa Litwina (Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 1998). Prezentowa\u0142 swoj\u0105 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 na Mi\u0119dzynarodowych Targach Ksi\u0105\u017cki w Warszawie i Krajowych Targach w Krakowie. Wyst\u0119powa\u0142 tak\u017ce kilkakrotnie w rodzinnym Mielcu. W plebiscycie \u201eLista Przeboj\u00f3w\u201d pr. I Polskiego Radia, w kategorii piosenki literackiej, jego utw\u00f3r \u015amieszna lub smutna piosenka o Don Kichotach przez 9 miesi\u0119cy by\u0142a liderem listy. By\u0142 go\u015bciem program\u00f3w: Kawa czy herbata (TVP pr. I), Poranek z Polsatem (TV Polsat), Muzyka i aktualno\u015bci PR pr. I) i Powt\u00f3rka z rozrywki (PR pr. III). W 2006 r. by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w i wykonawc\u00f3w cyklu wieczor\u00f3w autorskich Galeria \u015bpiewaj\u0105cych poet\u00f3w w Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza i jego filii w Warszawie. Napisano o nim m.in.: \u201e… \u015bpiewa w\u0142asne teksty. Osi\u0105gni\u0119ciem jego warsztatu jest umiej\u0119tne balansowanie pomi\u0119dzy sprzecznymi nastrojami, \u0142\u0105czenie tkliwo\u015bci i sentymentu z ironi\u0105 i purnonsensem…\u201d(\u201eWiadomo\u015bci Kulturalne nr 36\/97). Pisano o nim tak\u017ce w \u201eGazecie Muzycznej\u201d, \u201eRzeczpospolitej\u201d, \u201ePolityce\u201d, \u201ePrzekroju\u201d i \u201eWprost\u201d. Jego biogram znajduje si\u0119 w ksi\u0105\u017cce Z. Adrja\u0144skiego Kalejdoskop estradowy (Leksykon polskiej rozrywki 1944-1989, arty\u015bci, tw\u00f3rcy, osobowo\u015bci, Warszawa 2002). Jest cz\u0142onkiem ZASP (Warszawskie Ko\u0142o Artyst\u00f3w Estrady), ZAKR (Sekcja Literacka) i ZAiKS (Sekcja Kompozytor\u00f3w). W 2006 r. zosta\u0142 prezesem grupy artystycznej Stowarzyszenie Warszawska Scena Bard\u00f3w, w sk\u0142ad kt\u00f3rej weszli tak\u017ce: Andrzej Brzeski, Piotr Bakal, Krzysztof Daukszewicz, Andrzej Garczarek, Jerzy Filar, Ryszard Makowski, Marek Majewski, Tomasz Szwed i Kuba Sienkiewicz. W grupie tej jest jednym z konferansjer\u00f3w i wykonawc\u00f3w. W tym okresie nagra\u0142: Spojrzenia dotyk \u2013 prawie erotyk<\/em> (singiel ze Zbigniewem Jakubkiem, 2005), Bardowie ZAKR<\/em> (2xCD, 2006), Lustrum<\/em> (CD, m.in. z Marcinem Partyk\u0105, 2009). W 2008 r. zrealizowano film z jego biografi\u0105 w TVP Rzesz\u00f3w (re\u017c. Andrzej Potocki). 11 V 2012 r. w sali widowiskowej Domu Kultury SCK w Mielcu odby\u0142 si\u0119 benefis z okazji 40-lecia jego pracy artystycznej. Jako pomys\u0142odawca Og\u00f3lnopolskiego Festiwalu im. Jonasza Kofty \u201eMoja Wolno\u015bci\u201d i jego dyrektor artystyczny kierowa\u0142 organizacj\u0105 16\u00a0 dotychczasowych edycji Festiwalu (2006-2022) i przyczyni\u0142 si\u0119 do uzyskania\u00a0 opinii jednego z najwa\u017cniejszych polskich festiwali po\u015bwi\u0119conych piosence artystycznej. Jako kompozytor i wykonawca nagra\u0142 CD Romans na \u0142y\u017cworolkach<\/em> (WSB, Warner Music Polska, 2015), z kt\u00f3rego\u00a0 utw\u00f3r\u00a0 promuj\u0105cy Zbyt p\u00f3\u017ano<\/em> by\u0142 m.in. Piosenk\u0105\u00a0 Dnia\u00a0 Jedynki. W\u00a0 2017 r. wyda\u0142 singiel T\u0119skni\u0119\u00a0 za\u00a0 Miko\u0142ajem<\/em> (Warner Music Poland) oraz ksi\u0105\u017ck\u0119 Ponte \u2013 przewodnik poetycki Italia <\/em>(Wyd. Du\u017cy Format, promocja w Klubie Ksi\u0119garza), z rysunkami Franciszka Ma\u015bluszczaka. W 2019 r. uruchomi\u0142 comiesi\u0119czne koncerty \u201eScena Autor\u00f3w ZAKR \u2013 kabaret literacki\u201d w Centrum Promocji Kultury Praga-Po\u0142udnie w Warszawie i prowadzi\u0142 je r\u00f3wnie\u017c jako konferansjer.\u00a0 Wyst\u0105pi\u0142a w nich ca\u0142a plejada znakomitych polskich artyst\u00f3w. Indywidualnie wykonywa\u0142\u00a0 recitale\u00a0 w\u00a0 pe\u0142ni\u00a0 autorskie. W recitalu MOC s\u0142owa i muzyki<\/em> si\u0119ga\u0142 \u00a0\u00a0 po\u00a0 tw\u00f3rczo\u015b\u0107\u00a0 artyst\u00f3w z kr\u0119gu piosenki literackiej. W\u00a0 2020 r. wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 Przewodnik poetycki \u2013POLSKA \u2013 per\u0142y architektury<\/em>, r\u00f3wnie\u017c\u00a0 z\u00a0 rysunkami Franciszka Ma\u015bluszczaka. Tak\u017ce w\u00a02020 r. wyborcy powierzyli mu funkcj\u0119 prezesa Zwi\u0105zku Polskich Autor\u00f3w\u00a0 i Kompozytor\u00f3w ZAKR. W ramach nowej funkcji zrealizowa\u0142 Koncert Jubileuszowy \u201e75 lat ZAKR\u201d (20.12.2020 r. w teatrze Rampa) oraz opracowa\u0142 i uruchomi\u0142\u00a0 nowy\u00a0 Festiwal Polskiej Piosenki \u201eKryszta\u0142owy Kamerton\u201d dedykowany piosence premierowej. (Koncert Galowy I Festiwalu odby\u0142 si\u0119 23.10.2021 r. w Muzycznym Studio im. A. Osieckiej). W 2020 r. otrzyma\u0142 stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w ramach projektu Kultura\u00a0 w sieci<\/em>, na realizacj\u0119\u00a0 projektu S\u0142owno-muzyczny przewodnik poetycki POLSKA.<\/em> Odznaczony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (2016), \u00a0Br\u0105zowym Medalem Zas\u0142u\u017cony Kulturze Gloria Artis (2019), Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (2022) oraz Nagrod\u0105 ZAiKS za popularyzacj\u0119 polskiej muzyki rozrywkowej. Prywatnie: \u017cona Barbara, mgr filologii polskiej, mgr filologii rosyjskiej, metodyk i nauczyciel m.in. w Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 w Mielcu, a od lat 90. nauczyciel\u00a0 szk\u00f3\u0142 warszawskich. Wraz z \u017con\u0105 Barbar\u0105 dzieli\u0142 sw\u00f3j czas na Warszaw\u0119 i Mielec. Zmar\u0142 17 XII 2023 r. W uznaniu tych nieprzeci\u0119tnych zas\u0142ug dla kultury polskiej i promocji Mielca przyznanmo Mu w 2024 r. po\u015bmiertnie mieleckie presti\u017cowe wyr\u00f3\u017cnienie – Piecz\u0119\u0107 Zas\u0142ug Obywatelskich Sigillum Meriti Civilis (2024).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MAMUT Z RZOCHOWA<\/strong>, znalezisko w rzece Wis\u0142oce, w okolicach Rzochowa, wydobyte w sierpniu 1967 r. przez ekip\u0119 badawcz\u0105 Zak\u0142adu Paleozoologii Polskiej Akademii Nauk z Warszawy. (Jako pierwsi zobaczyli olbrzymie ko\u015bci mieszka\u0144cy Rzochowa k\u0105pi\u0105cy si\u0119 w Wis\u0142oce. Dzi\u0119ki szybkiemu poinformowaniu specjalist\u00f3w i ich niezw\u0142ocznemu przybyciu, a tak\u017ce utrzymuj\u0105cemu si\u0119 niskiemu stanowi wody, uda\u0142o si\u0119 wydoby\u0107 niemal ca\u0142y szkielet zwierz\u0119cia.) Wiek znaleziska zosta\u0142 okre\u015blony na oko\u0142o 20 000 \u2013 40 000 lat. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 ko\u015bci zosta\u0142a zabrana do Warszawy. Muzeum w Mielcu otrzyma\u0142o cz\u0119\u015b\u0107 ko\u015bci podudzia, cz\u0119\u015b\u0107 ko\u015bci \u0142opatkowej, 3 z\u0119by i kawa\u0142ek szkliwa z k\u0142a.<\/p>\r\n

MANIAK (MANIJAK) JAN<\/strong>, urodzony 31 I 1925 r. w Otoce ko\u0142o Sandomierza, syn Jana i Katarzyny z domu Kos. W czasie okupacji hitlerowskiej uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 na tajnych kompletach, a w 1944 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Rzemie\u015blnicz\u0105 w Zawicho\u015bcie. Po zako\u0144czeniu wojny ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum Mechanicznego, a nast\u0119pnie Liceum Mechanicznego w D\u0119bicy i uko\u0144czy\u0142 je w 1950 r. z tytu\u0142em technika mechanika. W latach 1950-1952 pracowa\u0142 w Dyrekcji Budowy Fabryki W\u0142\u00f3kienniczej w Skopaniu na stanowisku inspektora nadzoru maszyn i urz\u0105dze\u0144. W marcu 1952 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu, gdzie pracowa\u0142 na stanowiskach: kontroler produkcji, starszy kontroler, kierownik Wydzia\u0142u Kontroli Technicznej, starszy mistrz \u2013 kierownik plac\u00f3wki, kierownik Dzia\u0142u Administracji, kierownik Oddzia\u0142u Produkcyjnego, zast\u0119pca kierownika Wydzia\u0142u Produkcyjnego, kierownik zmianowy Przedsi\u0119biorstwa i kierownik Wydzia\u0142u Gospodarczego. Z dniem 31 XII 1982 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. W 1986 r. zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowisku inspektora Miejskiej S\u0142u\u017cby Porz\u0105dkowej, a nast\u0119pnie powierzono mu stanowisko starszego inspektora i komendanta MSP. W 1991\u00a0 r. zako\u0144czy\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w zwi\u0105zku z reorganizacj\u0105 Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu i powo\u0142aniem Stra\u017cy Miejskiej w nowym sk\u0142adzie. Zmar\u0142 19 V 1991 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MANIAK ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 16 IV 1960 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Cecylii z domu Talar. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1980 r. W latach 1980-1983 pracowa\u0142 w WSK Mielec jako szlifierz, a w latach 1983-1984 w Technikum Mechanicznym jako stolarz. Po s\u0142u\u017cbie wojskowej (1984-1986) wyjecha\u0142 do Austrii. W 1998 r. uko\u0144czy\u0142 Wiener Kunstschule (Wiede\u0144ska Szko\u0142a Rzemios\u0142a Artystycznego) i zosta\u0142 zatrudniony w FA. PEX \u2013 Graphikwerke we Wiedniu jako grafik u\u017cytkowy. Od czas\u00f3w szkolnych wiele czasu wolnego po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej i artystycznej. W 1975 r. wst\u0105pi\u0142 do ZHP i nale\u017ca\u0142 do Szczepu \u201eKomputery\u201d przy Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. Uczestniczy\u0142 m.in. w Operacji \u201eBieszczady 40\u201d. By\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 kabaretu \u201eKapua\u201d (1980). Pisa\u0142 teksty i tworzy\u0142 muzyk\u0119 do wielu z nich (m.in. Hymn m\u0142odych gniewnych, Western, Trute\u0144, Mg\u0142a, Tr\u00f3jk\u0105t, Spojrzenie w lustro, Tango z \u017con\u0105 w z\u0119bach, Usta twe Mario) oraz by\u0142 ich wykonawc\u0105. Jako piosenkarz \u2013 po zwyci\u0119skich eliminacjach \u2013 wyst\u0105pi\u0142 w 1983 r. w koncercie \u201eDebiuty Opolskie\u201d na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. W 1984 r. zdoby\u0142 I nagrod\u0119 (\u201eHebanowy Szczebel do Kariery\u201d) w czasie Spotka\u0144 Tw\u00f3rc\u00f3w i Wykonawc\u00f3w Piosenki Amatorskiej w My\u015bliborzu oraz zakwalifikowa\u0142 si\u0119 do \u201eZ\u0142otej Dziesi\u0105tki\u201d OMPP we Wroc\u0142awiu. Mimo wyjazdu do Austrii utrzymywa\u0142 kontakty z Mielcem. Napisa\u0142 m.in. libretto do \u201eopery bardzo komicznej\u201d pt. Lataj\u0105ca bateria, w kt\u00f3rej by\u0142 tak\u017ce wykonawc\u0105 (1989). Drug\u0105 dziedzin\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci, kt\u00f3ra z czasem sta\u0142a si\u0119 pierwszoplanow\u0105, by\u0142a plastyka. Pocz\u0105tkowo uczestniczy\u0142 w wystawach zbiorowych w Mielcu (na pocz\u0105tku lat 80.). W kolejnych latach zajmowa\u0142 si\u0119 g\u0142\u00f3wnie litografi\u0105 i alugrafi\u0105. Swoje najlepsze prace eksponowa\u0142 m.in. na wystawach zbiorowych we Wiedniu i Afsheville (USA). Mieszka w Austrii, ale utrzymuje kontakty z Mielcem, g\u0142\u00f3wnie poprzez wyst\u0119py artystyczne, m.in. wyst\u0105pi\u0142 na benefisie z okazji 40-lecia pracy tw\u00f3rczej Jerzego Mamcarza (2012).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MANIECKI ZBIGNIEW GWIDON<\/strong>, urodzony 30 I 1930 r. w \u017babnie ko\u0142o D\u0105browy Tarnowskiej, syn Stanis\u0142awa i Apolonii. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Ropczycach, matur\u0119 zda\u0142 w 1950 r. Studia polonistyczne I stopnia na Wydziale Filologiczno-Historycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1953 r. Od 1 IX 1953 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako pierwszy nauczyciel j\u0119zyka polskiego w 11-letniej Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Podstawowego i Licealnego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci, kt\u00f3ra w 1961 r. zosta\u0142a przemianowana na Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce nr 27, a w 1972 r. na II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. M. Kopernika. W 1961 r. uko\u0144czy\u0142 studia II stopnia na macierzystej uczelni i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra filologii polskiej. Do 1985 r., kiedy przeszed\u0142 na emerytur\u0119, by\u0142 znacz\u0105c\u0105 postaci\u0105 w gronie nauczycielskim i przyczyni\u0142 si\u0119 do uzyskania przez II LO wysokiej pozycji w kraju. W latach 1980-1982 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 pedagoga szkolnego. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. Wyr\u00f3\u017cniono go m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Zmar\u0142 6 XI 1991 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MANOWSKI MARIAN,<\/strong> urodzony 30 VIII 1912 r. w Dobrzycy, pow. Krotoszyn, syn Rufina i Zofii. Absolwent Liceum Handlowego w Poznaniu z matur\u0105 w 1934 r. Pracowa\u0142 jako urz\u0119dnik kolejowy. W 1935 r. uko\u0144czy\u0142 dwuletni dywizyjny kurs podchor\u0105\u017cych rezerwy przy 57 Pu\u0142ku Piechoty w Poznaniu. Uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej we wrze\u015bniu 1939 r. Zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli niemieckiej i w pa\u017adzierniku zwolniony. Po utworzeniu Armii Narodowej (p\u00f3\u017aniej NOW) wst\u0105pi\u0142 do tej konspiracyjnej organizacji w stopniu podporucznika i przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201e\u017buk\u201d. W grudniu 1939 r. znalaz\u0142 si\u0119 w\u015br\u00f3d przymusowo wysiedlonych poznaniak\u00f3w w Mielcu. Zosta\u0142 zatrudniony w fabryce samolot\u00f3w Flugzeugwerk Mielec. Nawi\u0105za\u0142 kontakt z tworz\u0105cym si\u0119 konspiracyjnym ruchem oporu w Mielcu i na polecenie Stanis\u0142awa Doliny \u201eIgnaca\u201d utworzy\u0142 na terenie fabryki grup\u0119 sabota\u017cow\u0105. Zosta\u0142 jej dow\u00f3dc\u0105 i organizowa\u0142 skuteczne akcje sabota\u017cowe. Zosta\u0142 aresztowany przez Niemc\u00f3w, ale nie zdo\u0142ano mu udowodni\u0107 winy i wypuszczono go. Po po\u0142\u0105czeniu cz\u0119\u015bci NOW z AK zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 plutonu. Zagro\u017cony ponownym aresztowaniem w 1944 r. uciek\u0142 z fabryki i wraz z plutonem przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do oddzia\u0142u Wojciecha Lisa. W czasie Akcji \u201eBurza\u201d wchodzi\u0142 w sk\u0142ad batalionu \u201eHejna\u0142\u201d. Cz\u0142onkowie jego oddzia\u0142u uczestniczyli w akcji przeci\u0119cia niemieckich kabli do \u0142adunk\u00f3w wybuchowych maj\u0105cych zniszczy\u0107 fabryk\u0119. Z batalionem \u201eHejna\u0142\u201d i wojskiem radzieckim wszed\u0142 6 VIII 1944 r. do Mielca wyzwolonego spod okupacji hitlerowskiej. Od radzieckiego komendanta wojskowego miasta otrzyma\u0142 najpierw misj\u0119 pe\u0142nienia kompanii wartowniczej w fabryce, a ju\u017c 12 VIII \u2013 polecenie zg\u0142oszenia si\u0119 z plutonem do Rzeszowa, w celu wcielenia do Wojska Polskiego. Niestety, po zg\u0142oszeniu si\u0119 do Rzeszowa zosta\u0142 przekazany do NKWD, a nast\u0119pnie przewieziony do obozu przej\u015bciowego w Bako\u0144czycach i wywieziony do \u0142agru w Riazaniu \u2013 Diagilewie. Po powrocie do Polski (3 XI 1947 r.) zamieszka\u0142 w Bielsku \u2013 Bia\u0142ej. Dalsze losy nieznane.
<\/em><\/p>\r\n

MA\u0143KOWSKI HENRYK<\/b>, urodzony 15 I 1923 r. w St\u0119\u017cycy , syn Franciszka i Stanis\u0142awy z Nowakowskich. W latach 30. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Wawelberga w Radomiu. Podczas wyzwalania Polski spod okupacji niemieckiej w 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do Wojska Polskiego. Odby\u0142 przeszkolenie w szkole podoficerskiej i zosta\u0142 skierowany do X Samodzielnego Batalionu \u0141\u0105czno\u015bci, z kt\u00f3rym przeszed\u0142 szlak bojowy a\u017c na przedpola Berlina, gdzie zosta\u0142 ranny. Po wyj\u015bciu z radzieckiego szpitala polowego s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku do 1947 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jeszcze w tym samym roku w \u015awidnickiej Fabryce Wagon\u00f3w. Do Mielca przyby\u0142 w 1952 r. i zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego jako mistrz w podwoziowni lotniczej W-35. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 umiej\u0119tno\u015bciami pedagogicznymi, tote\u017c kierowano go do miejsc, gdzie trzeba by\u0142o przygotowa\u0107 m\u0142odych pracownik\u00f3w do nowej produkcji. Tak by\u0142o w przypadku tworzenia wydzia\u0142u produkcji silnikowej i plac\u00f3wki obr\u00f3bki korbowod\u00f3w. W 1971 r. zosta\u0142 nauczycielem zawodu w Szkole Przyzak\u0142adowej WSK i pracowa\u0142 w niej do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1984 r. Zosta\u0142 uhonorowany m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP oraz odznaczeniami bojowymi: \u201eMedalem za Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk\u201d, \u201eMedalem za Udzia\u0142 w Walkach o Berlin\u201d, \u201eMedalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci\u201d, \u201eMedalem za Warszaw\u0119\u201d, Medalem \u201eZas\u0142u\u017conym na Polu Chwa\u0142y\u201d i radzieckim \u201eMedalem za Zwyci\u0119stwo nad Niemcami w Wojnie 1941-1945\u201d. Zmar\u0142 4 X 2007 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARASZEWSKI STANIS\u0141AW ZYGMUNT,<\/strong> urodzony 21 IV 1902 r. w Krakowie, syn Zygmunta i Franciszki z W\u00f3jcickich. W 1921 r. uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum im. Jana III Sobieskiego w Krakowie i zda\u0142 matur\u0119. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1929 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora nauk medycznych, a nast\u0119pnie odby\u0142 trzyletni\u0105 praktyk\u0119 w Szpitalu \u015bw. \u0141azarza w Krakowie. W 1932 r. przyby\u0142 do Mielca, gdzie zosta\u0142 zatrudniony jako lekarz Kasy Chorych. Ponadto rozpocz\u0105\u0142 prywatn\u0105 praktyk\u0119 lekarsk\u0105 w mieszkaniu znajduj\u0105cym si\u0119 w kamienicy przy ul. Pa\u0144skiej (p\u00f3\u017aniej J. Pi\u0142sudskiego i A. Mickiewicza). Od 1939 r. doje\u017cd\u017ca\u0142 tak\u017ce do chorych w Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 2 PZL. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w ubezpieczalni. Wielokrotnie pomaga\u0142 rannym i chorym partyzantom (g\u0142\u00f3wnie z AK). Po wojnie by\u0142 jednym z organizator\u00f3w Szpitala Powiatowego w Mielcu, a szczeg\u00f3lnie Oddzia\u0142u Ginekologiczno \u2013Po\u0142o\u017cniczego, w kt\u00f3rym pe\u0142ni\u0142 funkcje zast\u0119pcy ordynatora i ordynatora. Uzyska\u0142 I i II stopie\u0144 specjalizacji z zakresu ginekologii i po\u0142o\u017cnictwa (w Rzeszowie i Krakowie). Przez pewien czas kierowa\u0142 Stacj\u0105 Pogotowia Ratunkowego oraz by\u0142 lekarzem milicyjnym. W 1959 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji z powodu k\u0142opot\u00f3w zdrowotnych i ograniczy\u0142 si\u0119 do pracy w Poradni dla Kobiet nr 1 (Stary Mielec) oraz prywatnej praktyki. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi. Zmar\u0142 6 V 1971 r. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na nowym cmentarzu w Zakopanem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARCHLIK JAN<\/strong>, urodzony 19 X 1926 r. w B\u0119dziemy\u015blu, powiat ropczycki, syn J\u00f3zefa i Henryki z domu Marchlik. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Przemy\u015blu, matur\u0119 zda\u0142 w 1952 r. Uko\u0144czy\u0142 Studium Nauczycielskie (kierunek \u2013 pedagogika i nauczanie pocz\u0105tkowe) oraz wy\u017csze studia zawodowe z zakresu nauczania pocz\u0105tkowego w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli i Bada\u0144 O\u015bwiatowych \u2013 CDN w Przemy\u015blu. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 15 VI 1947 r. jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Woli Zarczyckiej, a w latach 1954-1962 kierowa\u0142 t\u0105 plac\u00f3wk\u0105. W latach 1962\u20131969 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Szko\u0142y Podstawowej w Woli P\u0142awskiej, a w okresie od 1 IX 1969 r. do 31 VIII 1984 r. pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora Szko\u0142y Podstawowej w Rzochowie. Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w komisjach egzaminacyjnych przeprowadzaj\u0105cych egzaminy kwalifikacyjne dla nauczycieli. Du\u017co czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Od 1949 r. do 1969 r. pracowa\u0142 w harcerstwie, by\u0142 m.in.: dru\u017cynowym, komendantem rejonu ZHP, cz\u0142onkiem komisji rewizyjnych Komendy Hufca w Mielcu i Komendy Chor\u0105gwi w Rzeszowie oraz prezesem KRH. Opiekowa\u0142 si\u0119 sp\u00f3\u0142dzielniami uczniowskimi i SKO, uzyskuj\u0105c w konkursach wysokie lokaty. W okresie pobytu w Woli P\u0142awskiej prowadzi\u0142 teatr amatorski ZMW i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z m\u0142odzie\u017c\u0105 przy organizacji \u017cycia kulturalnego. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci zwi\u0105zkowej, pe\u0142ni\u0105c funkcje m.in. prezesa Ogniska ZNP w Woli Zarczyckiej, Borowej i Mielcu (gmina wiejska) oraz cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatowego. W latach 60. wyst\u0119powa\u0142 w amatorskim teatrze nauczycielskim w Mielcu. Od 1967 r. \u015bpiewa\u0142 w ch\u00f3rze m\u0119skim \u201eMelodia\u201d, a ponadto w latach 1969\u20132003 wyst\u0119powa\u0142 w ch\u00f3rze nauczycielskim \u201eAkord\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z\u0142otym Krzy\u017cem za Zas\u0142ugi dla ZHP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Odznaka \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 z Wie\u0144cem Laurowym Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr oraz Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania za znacz\u0105ce osi\u0105gni\u0119cia dydaktyczne i wychowawcze. Zmar\u0142 11 IV 2019 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Rzochowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARCHUT MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 13 IX 1895 r. w Nisku. Absolwent c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, matura w 1914 r. W okresie gimnazjalnym nale\u017ca\u0142 do tajnej szkolnej organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowej \u201ePrzebojem\u201d. W sierpniu 1914 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Legion\u00f3w Pi\u0142sudskiego i zosta\u0142 przydzielony do 12 kompanii w 3 pu\u0142ku piechoty II Brygady. W 1914 r. uczestniczy\u0142 w walkach pod Rafaj\u0142ow\u0105 i Mo\u0142otkowem, a .w lutym 1915 r. \u2013 pod Zielon\u0105, Markow\u0105 i So\u0142otwin\u0105. Wiosn\u0105 tego roku przeniesiono go do stacjonuj\u0105cej w Milejowie 10. kompanii nowo tworzonego w rejonie Piotrkowa 4 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w Polskich. W tej formacji walczy\u0142 w bitwie pod Jastkowem. W czasie przemarszu przez Wo\u0142y\u0144 zachorowa\u0142 na dyzenteri\u0119 (czerwonka bakteryjna) i przez d\u0142u\u017cszy czas leczony by\u0142 w szpitalach. W czasie kryzysu przysi\u0119gowego w 1917 r., kiedy przebywa\u0142 na rehabilitacji w Kami\u0144sku, zosta\u0142 wcielony do wojska austriackiego. S\u0142u\u017cy\u0142 m.in. w 90 pp i 136 pp. Dwukrotnie walczy\u0142 na w\u0142oskim froncie (w rejonach Triestu i Trydentu). 3 XI 1918 r. dosta\u0142 si\u0119 do niewoli w\u0142oskiej i przebywa\u0142 w obozie ko\u0142o Neapolu, a 20 XI zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do armii gen. J. Hallera. Uko\u0144czy\u0142 kurs podoficerski i jako instruktor przebywa\u0142 w polskich obozach. Do Polski wr\u00f3ci\u0142 w marcu 1920 r., a w listopadzie zako\u0144czy\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Posiada\u0142 w\u00f3wczas stopie\u0144 podporucznika. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci i Krzy\u017cem Legionowym. W 1924 r. uko\u0144czy\u0142 prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora praw. Po aplikacji w Z\u0142oczowie w 1928 r. zosta\u0142 mianowany s\u0119dzi\u0105 w sprawach zak\u0142adania ksi\u0105g gruntowych (poprzednie uleg\u0142y zniszczeniu w czasie wojny) na po\u0142udniowo \u2013 wschodnich ziemiach polskich. W 1934 r. uczestniczy\u0142 w zje\u017adzie kole\u017ce\u0144skim z okazji 20\u2013lecia matury w Mielcu. Dalsze losy nie s\u0105 znane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARCI\u0106KIEWICZ MAREK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 17 X 1950 r. w Rzochowie ko\u0142o Mielca, syn Emila i Marii z domu Kaca\u0142a. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1978 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii z zakresu historii Ko\u015bcio\u0142a, a nast\u0119pnie licencjat. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Zalastowej (do 1981 r.) i w Brzesku oraz jako kapelan brzeskiego szpitala (1981-1990). W 1990 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Maszkienicach i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1994 r. W roku 1994 przeniesiono go na probostwo w Przeczycy i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2020 r., po czym przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcje ojca duchownego dekanatu Pilzno i duszpasterza rolnik\u00f3w. W 2009 r. zosta\u0142 uhonorowany godno\u015bci\u0105 kanonika honorowego Kapitu\u0142y Boche\u0144skiej. Odznaczony RM. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 jest rezydentem w Przeczycy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MARCIN Z MIELCA (MIELCZEWSKI?)<\/strong>, cz\u0142onek, a nast\u0119pnie prepozyt (zwierzchnik) kapeli rorantyst\u00f3w na Wawelu w latach 1617-1628. Prawdopodobnie od 1639 r. wyst\u0119powa\u0142 w kapeli kr\u00f3lewskiej W\u0142adys\u0142awa IV w Warszawie. (Brak wzmianek o jego \u017cyciu w latach 1629\u20131638 stanowi zagadk\u0119 dla historyk\u00f3w. Przypuszcza si\u0119, \u017ce ta przerwa spowodowana by\u0142a odbywaniem kary za jakie\u015b powa\u017cne przewinienie.) W 1645 r. zosta\u0142 zaanga\u017cowany do prowadzenia kapeli biskupa p\u0142ockiego Karola Ferdynanda Wazy. Jako kapelmistrz komponowa\u0142 pocz\u0105tkowo dla tej\u017ce kapeli, ale uznanie dla tych utwor\u00f3w sta\u0142o si\u0119 inspiracj\u0105 do rozwini\u0119cia szerszej dzia\u0142alno\u015bci kompozytorskiej. Jego kompozycje by\u0142y inspirowane modnym \u00f3wcze\u015bnie stylem wczesnego baroku. Nie brakowa\u0142o te\u017c element\u00f3w muzyki popularnej. Wa\u017cniejsze utwory to: 7 canzon instrumentalnych, koncerty wokalno\u2013instrumentalne, msze (O Gloriosa Domina, Cerviensiana, Triumphalis, Santca Anna) oraz motet a cappella Gaude Dei Genitrix. Utwory Mielczewskiego cieszy\u0142y si\u0119 uznaniem i by\u0142y grywane w wielu krajach (m.in. we Francji, w Niemczech, na S\u0142owacji i prawdopodobnie w Rosji). Umieszczano je w wydawnictwach drukowanych, m.in. w Jenie i Wenecji. Zmar\u0142 we wrze\u015bniu 1651 r. w Warszawie. We wsp\u00f3\u0142czesnych nam czasach ukaza\u0142o si\u0119 zbiorowe wydanie jego dzie\u0142 w serii Monumenta Musicae in Polonia (w 1976 r. \u2013 koncerty wokalno-instrumentalne, a w 1986 r. \u2013 canzony instrumentalne i katalog tematyczny). Niekt\u00f3rzy historycy muzyki nie potwierdzaj\u0105 tezy, \u017ce Marcin z Mielca to p\u00f3\u017aniejszy Mielczewski, ale te\u017c nie s\u0105 w stanie wykluczy\u0107 takiej mo\u017cliwo\u015bci. Pisz\u0105, \u017ce nic nie wiadomo o miejscu urodzin i m\u0142odych latach kompozytora, a jego biogram (w ich opracowaniach) obejmuje ledwie 12 ostatnich lat \u017cycia (1639-1651).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARCINEK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 18 VII 1904 r. w Mielcu, syn Klemensa i J\u00f3zefy z domu Ota\u0142\u0119ga. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Mielcu i szko\u0142\u0119 rzemie\u015blnicz\u0105. Praktyk\u0119 w zawodzie rze\u017anik-masarz odby\u0142 w firmie \u201eBekon Eksport\u201d w Krakowie. (Jej w\u0142a\u015bcicielami byli m.in. bracia Kazanowie z Mielca.) Tam te\u017c pracowa\u0142 do wybuchu II wojny \u015bwiatowej. Po wojnie zamieszka\u0142 w Mielcu i pracowa\u0142 w swoim zawodzie. Nale\u017ca\u0142 do aktywnych cz\u0142onk\u00f3w Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem Mieleckiego Klubu Sportowego Gryf \u00a0w 1944 r., a nast\u0119pnie cz\u0142onkiem zarz\u0105du i gospodarzem. W latach 40. i 50., kiedy Gryf rozgrywa\u0142 mecze na boisku przy ul. Wolno\u015bci, w swoim domu przy ul. G. Narutowicza urz\u0105dzi\u0142 magazyn i szatni\u0119 klubow\u0105. Z \u017con\u0105 Zofi\u0105 dbali o stroje sportowe i powierzony sprz\u0119t. W uznaniu za wielkie oddanie Gryfowi i mieleckiemu sportowi Marcink\u00f3w nazywano \u201eWujkiem\u201d i \u201eCiotk\u0105\u201d, a spo\u0142ecze\u0144stwo Mielca darzy\u0142o ich powszechnym szacunkiem. Stanis\u0142aw Marcinek zmar\u0142 9 VIII 1975 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARCINOWSKI W\u0141ADYS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 3 I 1942 r. w D\u0142ugo\u0142\u0119ce \u2013 \u015awierkli, syn Jakuba i J\u00f3zefy. Studia teologiczne uko\u0144czy\u0142 w Tarnowie i 29 V 1966 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 w Muszynie Zdroju, Gorlicach i od 1972 r. w parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. W 1979 r. powierzono mu organizacj\u0119 nowej parafii rzymskokatolickiej w Mielcu, kt\u00f3ra przyj\u0119\u0142a nazw\u0119 Ducha \u015awi\u0119tego. Po formalnym utworzeniu parafii (30 I 1981 r.) zosta\u0142 mianowany jej proboszczem. Zorganizowa\u0142 struktury i funkcjonowanie parafii oraz znacz\u0105co wp\u0142yn\u0105\u0142 na ukszta\u0142towanie si\u0119 jej \u017cycia religijnego. W latach 1982 \u2013 1987 doprowadzi\u0142 do wybudowania zespo\u0142u budynk\u00f3w parafialnych i ko\u015bcio\u0142a (dolnego i g\u00f3rnego) przy ul. M. Pisarka. By\u0142 inspiratorem kszta\u0142tu \u015bwi\u0105tyni (zrywaj\u0105ca si\u0119 do lotu go\u0142\u0119bica \u2013 symbol Ducha \u015awi\u0119tego). Od lat 90. kierowa\u0142 pracami nad docelowym wyposa\u017ceniem wn\u0119trza ko\u015bcio\u0142a na obu poziomach. R\u00f3wnocze\u015bnie przez szereg lat pe\u0142ni\u0142 funkcje dekanalne w dekanacie Mielec \u2013 P\u00f3\u0142noc, m.in. by\u0142 notariuszem i wicedziekanem. Odznaczony RM. W latach 2005-2006 zako\u0144czy\u0142 najwa\u017cniejsze prace zwi\u0105zane z wystrojem \u015bwi\u0105tyni. W dniu 8 IV 2006 r. zosta\u0142a ona uroczy\u015bcie konsekrowana przez Biskupa Tarnowskiego ks. dr. Wiktora Skworca w asy\u015bcie ks. W. Marcinowskiego oraz wielu innych proboszcz\u00f3w i ksi\u0119\u017cy z ca\u0142ej diecezji. W czasie tej uroczysto\u015bci nast\u0105pi\u0142o tak\u017ce po\u015bwi\u0119cenie nowego wystroju prezbiterium. W 2007 r. ks. W. Marcinowski otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 pra\u0142ata. W sierpniu 2007 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 21 I 2008 r. Pochowany w grobowcu kap\u0142a\u0144skim na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Na sesji Rady Miejskiej 17 II 2011 r. jego imieniem nazwano ulic\u0119 biegn\u0105c\u0105 od ul. M. Pisarka do parkingu przy Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 i ko\u015bciele Ducha \u015awi\u0119tego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MARCISZKIEWICZ SZYMON<\/strong>, burmistrz miasta Rzochowa w II po\u0142. XVIII w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARCZENIA ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 16 II 1963 r. w Szprotawie, syn Micha\u0142a i Kazimiery z domu Czerwiec. Absolwent Technikum Elektronicznego w Zielonej G\u00f3rze z matur\u0105 w 1983 r., a nast\u0119pnie Szko\u0142y Chor\u0105\u017cych Po\u017carnictwa w Poznaniu w 1985 r. S\u0142u\u017cb\u0119 w Stra\u017cy Po\u017carnej rozpocz\u0105\u0142 w 1985 r. jako dow\u00f3dca oddzia\u0142u Zak\u0142adowej Stra\u017cy Po\u017carnej WSK PZL Mielec. W 1992 r. zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 zast\u0119pu w Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu. Kolejnymi funkcjami by\u0142y: dy\u017curny operacyjny stanowiska kierowania Komendanta Rejonowego PSP (1994-1996), dow\u00f3dca sekcji\u00a0 (1996-1998), dow\u00f3dca zmiany (1998-2002) i zast\u0119pca dow\u00f3dcy JRG Mielec nr 1 (2002-2012). Uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Spo\u0142eczno-Gospodarczej w Tyczynie (2008 r., licencjat z socjologii) oraz w Wy\u017cszej Szkole Prawa i Administracji w Rzeszowie (2010 r., magister), nast\u0119pnie studia podyplomowe w Szkole G\u0142\u00f3wnej S\u0142u\u017cby Po\u017carniczej w Warszawie (2012 r.). W 2012 r. zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 JRG Mielec Nr 1, Od 2016 r. do ko\u0144ca lutego 2024 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta wojew\u00f3dzkiego Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Rzeszowie, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119 s\u0142u\u017cb mundurowych. Posiada stopie\u0144 starszego brygadiera. Przez szereg lat anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 zwi\u0105zkow\u0105. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Komisji Zak\u0142adowej NSZZ Solidarno\u015b\u0107 przy KP PSP w Mielcu, wiceprzewodnicz\u0105cym Komisji Zak\u0142adowej, a w latach 2006-2010 jej przewodnicz\u0105cym. Od 2002 r. do 2017 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje wiceprzewodnicz\u0105cego Mi\u0119dzyregionalnej Sekcji Po\u017carnictwa NSZZ Solidarno\u015b\u0107 oraz cz\u0142onka Rady Krajowej Sekcji Po\u017carnictwa NSZZ Solidarno\u015b\u0107. Ponadto od 2014 r. do 2017 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Regionu Rzeszowskiego NSZZ Solidarno\u015b\u0107 oraz przewodnicz\u0105cym Delegatury w Mielcu.Od 2021 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa OSP w Mielcu – ul. J. Kili\u0144skiego. Jest tak\u017ce wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Stowarzyszenia \u201eOrze\u0142 Bia\u0142y\u201d w Mielcu oraz cz\u0142onkiem Rady Parafialnej Parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Medalem Srebrnym za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Ochrony Przeciwpo\u017carowej\u201d, Krzy\u017cem Zas\u0142ugi za Dzielno\u015b\u0107, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Zwalczaniu Powodzi\u201d, Medalem Ofiarnym i Nieustraszonym (Gloria Intrepidis et Animi Promptis) nadanym przez Biskupa Polowego WP oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u015bw. Floriana na Wst\u0119dze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARCZEWSKI STANIS\u0141AW MARIAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 7 V 1947 r. w Wampierzowie, powiat mielecki, syn Stefana i Anny z domu Sikora. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej II LO), matur\u0119 zda\u0142 w 1967 r. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie (Instytut Filozoficzno\u2013Teologiczny) i po jego uko\u0144czeniu w 1973 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Parafii \u015bw. Marcina w Tarnowie, Siedliskach ko\u0142o Bobowej i Starym S\u0105czu. W tej ostatniej parafii prowadzi\u0142 budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a pomocniczego \u015bw. Maksymiliana M. Kolbego w Popowicach. W 1991 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Domatkowie ko\u0142o Kolbuszowej. Doprowadzi\u0142 do wyposa\u017cenia wn\u0119trza wybudowanego ko\u015bcio\u0142a w Domatkowie, doko\u0144czenia budowy kaplicy cmentarnej i innych pilnych inwestycji na cmentarzu oraz doko\u0144czenia budowy kaplicy w Bukowcu, a nast\u0119pnie wyposa\u017cenia wn\u0119trza tej kaplicy. Obdarzony godno\u015bci\u0105 kanonika i odznaczeniem RM. W 2013 r. zosta\u0142 uhonorowany godno\u015bci\u0105 kanonika honorowego Kapitu\u0142y Kolbuszowskiej. Zmar\u0142 5 VII 2021 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Rzochowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARCZYK BRONIS\u0141AW J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 5 II 1933 r. w Zdziarcu, powiat mielecki, syn Wojciecha i Bronis\u0142awy z domu Pulak. Absolwent Liceum Salezjan\u00f3w we Wroc\u0142awiu, matur\u0119 zda\u0142 w 1953 r. \u00a0Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Seminarium Duchownym w Tarnowie i po uko\u0144czeniu studi\u00f3w w 1958 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: Janowice, Trz\u0119s\u00f3wka i Zakliczyn nad Dunajcem. W 1970 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem nowo utworzonej parafii Pustk\u00f3w-Osiedle. Zorganizowa\u0142 parafi\u0119 i w du\u017cym stopniu wp\u0142yn\u0105\u0142 na integracj\u0119 osiedla. Doprowadzi\u0142 do wybudowania ko\u015bcio\u0142a pw. \u015bw. Stanis\u0142awa Biskupa M\u0119czennika, plebanii i sal katechetycznych. Poprzez ofiarn\u0105 prac\u0119 duszpastersk\u0105 rozwin\u0105\u0142 \u017cycie religijne \u015brodowiska. Z prowadzonej przez niego parafii pochodzi 9 ksi\u0119\u017cy i 14 si\u00f3str zakonnych. Pe\u0142ni\u0142 funkcje dekanalne. By\u0142 notariuszem w dekanacie D\u0119bica-Wsch\u00f3d, a nast\u0119pnie organizatorem i dziekanem dekanatu Pustk\u00f3w-Osiedle. Obdarzony godno\u015bci\u0105 kapelana Ojca \u015awi\u0119tego. W 2003 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i zosta\u0142 mianowany penitencjarzem w parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. Od 2007 r. by\u0142 rezydentem w parafii Mielec-Rzoch\u00f3w. Zmar\u0142 21 XII 2020 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Pustkowie ko\u0142o D\u0119bicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MARCZY\u0143SKI SZYMON<\/strong>, burmistrz miasta Rzochowa, wzmiankowany w dokumencie w 1784 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAREK ANNA (z domu NOWAKOWSKA)<\/strong>, urodzona 24 I 1957 r. w Mielcu, c\u00f3rka Tadeusza i Zofii z domu G\u0119bura. Absolwentka Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1978 r. Od 1981 r. do 1989 r. pracowa\u0142a w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako referent ekonomiczny, a od 1995 r. (z przerwami) pracuje w Komendzie Chor\u0105gwi Podkarpackiej ZHP Hufiec Mielec. Do harcerstwa nale\u017cy od 1967 r. W latach 1972-1978 by\u0142a cz\u0142onkiem i zast\u0119pc\u0105 szczepowego Szczepu \u201eKomputery\u201d przy ZST w Mielcu. Instruktorem harcerskim zosta\u0142a w 1973 r. W latach 1978-1981 pracowa\u0142a w KH ZHP w Mielcu i m.in. wielokrotnie uczestniczy\u0142a w Harcerskiej Akcji \u201eBieszczady-40\u201d. W 1980 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 harcmistrza. Po przerwie zwi\u0105zanej ze sprawami rodzinnymi w 1995 r. powr\u00f3ci\u0142a do harcerstwa. W 1997 r. zosta\u0142a cz\u0142onkiem Komendy Hufca ZHP w Mielcu, a w 2001 r. \u2013 zast\u0119pc\u0105 komendanta hufca.W 2007 r. wybrano j\u0105 na komendanta Hufca ZHP w Mielcu i pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 do 2015 r. Od 2015 r. ponownie by\u0142a zast\u0119pc\u0105 komendanta Komendy Hufca ZHP w Mielcu.\u00a0 W czasie d\u0142ugoletniej pracy harcerskiej organizowa\u0142a wiele przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 edukacyjnych i wychowawczych, m.in. wypoczynek letni i zimowy dzieci i m\u0142odzie\u017cy. Od pocz\u0105tku funkcjonowania Wielkiej Orkiestry \u015awi\u0105tecznej Pomocy pracowa\u0142 w mieleckim sztabie, ka\u017cdorazowo mieszcz\u0105cym si\u0119 w siedzibie KH ZHP, a od 2014 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 szefowej sztabu. By\u0142a delegatem na Zjazd ZHP w 2009 r. i zosta\u0142a wybrana do Centralnej Komisji Rewizyjnej na lata 2009-2011.Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 nadal pracuje spo\u0142ecznie na rzecz Hufca ZHP Mielec. Od 2019 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Kr\u0119gu Instruktor\u00f3w Harcerskich i Starszyzny przy tym\u017ce Hufcu, zajmuje si\u0119 organizacj\u0105 Akcji Letniej ZHP i pozyskiwaniem \u015brodk\u00f3w finansowych na dzia\u0142alno\u015b\u0107 organizacji. Wyr\u00f3\u017cniona medalem \u201eZas\u0142u\u017cony Bieszczadom\u201d. W 2016 r. zosta\u0142a wybrana na przewodnicz\u0105c\u0105 Miejskiej Rady Dzia\u0142alno\u015bci Po\u017cytku Publicznego w Mielcu w kadencji 2016-2019. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. medalem \u201eZas\u0142u\u017cony Bieszczadom\u201d,\u00a0 Srebrnym Krzy\u017cem „Za Zas\u0142ugi dla ZHP” i Nagrod\u0105 Prezydenta Miasta Mielca za ca\u0142okszta\u0142t dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W wyniku plebiscytu Tygodnika Regionalnego „Korso” zosta\u0142a uhonorowana tytu\u0142em Mielczanina – Mielczanki Roku 2024.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAREK HENRYKA (z domu KURDZIEL),<\/strong> urodzona 23 XII 1954 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Emmy z domu Zaranek. Uko\u0144czy\u0142a Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105, a nast\u0119pnie Technikum Mechaniczne w Mielcu. Od 1974 r. do 2000 r. pracowa\u0142a w Zak\u0142adzie Aparatury Wtryskowej Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d, a po restrukturyzacji \u2013 w Wytw\u00f3rni Aparatury Wtryskowej Sp. z o.o. w Mielcu, na stanowiskach: \u015blusarz, tokarz automatowy, kontystka, planistka, kasjerka i ksi\u0119gowa. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 2014 r. Od wielu lat anga\u017cuje si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. M.in. jako wolontariuszka pos\u0142ugiwa\u0142a chorym w Domu Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu oraz uczestniczy\u0142a w pracach Caritas przy parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu na osiedlu Smoczka. Od kilkunastu lat nale\u017cy do Wsp\u00f3lnoty Odnowy w Duchu \u015awi\u0119tym \u201e\u017bywa Woda\u201d przy parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu. Jest liderem tej grupy oraz kierownikiem diakonii wokalno-instrumentalnej, dla kt\u00f3rej przygotowuje repertuar, m.in. w\u0142asne utwory. Pisze wiersze, g\u0142\u00f3wnie o tematyce religijnej. Jest cz\u0142onkiem Mieleckiej Grupy Literackiej \u201eS\u0142owo\u201d przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera w Mielcu. Jej utwory zosta\u0142y zaprezentowane w almanachu tej\u017ce Grupy \u201eSchowane mi\u0119dzy s\u0142owami\u201d, Mielec 2017. W VIII Og\u00f3lnopolskim Konkursie Literackim \u201eNa Skrzyd\u0142ach Dedala\u201d otrzyma\u0142a wyr\u00f3\u017cnienie za wiersz \u201eDedal zwyci\u0119zc\u0105\u201d. W 2020 r. wyda\u0142a pierwszy sw\u00f3j tomik „By\u0107 r\u00f3\u017c\u0105”, zawieraj\u0105cy wiersze i teksty piosenek, kt\u00f3re skomponowa\u0142 Jan Robak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAREK STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 14 XI 1942 r. w Ja\u015blanach, pow. mielecki, syn Wojciecha i Heleny z domu Taran. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1960 r. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w filozoficzno-teologicznych w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1966 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach w Nagoszynie, Str\u00f3\u017cach, Ro\u017cnowicach i Wojniczu. Ponadto pe\u0142ni\u0142 funkcje dekanalnego duszpasterza m\u0142odzie\u017cy i duszpasterza akademickiego w Wojniczu. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem \u201eWakacji z Bogiem\u201d. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z pismami religijnymi \u201eWzrastanie\u201d i Rycerz Niepokalanej\u201d. W 1975 r. obroni\u0142 prac\u0119 magistersk\u0105 z zakresu teologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a w 1978 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 licencjata teologii na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie. W 1994 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej w Brzesku. Od 2008 r. wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 odznaczeniami EC i RM. Zmar\u0142 21 III 2010 r. Spoczywa w grobowcu przy ko\u015bciele parafialnym parafii Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej w Brzesku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MAREK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 10 X 1936 r. w Zasowie, powiat d\u0119bicki, syn Wojciecha i Julii z domu Niedbalec. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu. W 1964 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale In\u017cynieryjno-Ekonomicznym Transportu Politechniki Szczeci\u0144skiej z tytu\u0142em magistra ekonomii i zosta\u0142 zatrudniony jako asystent na tym\u017ce Wydziale. W 1971 r. uzyska\u0142 doktorat i awans na adiunkta, tak\u017ce na wspomnianym Wydziale Politechniki Szczeci\u0144skiej. W latach 1974-1998 pracowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Morskiej w Szczecinie jako docent, a nast\u0119pnie profesor, a w latach 1974\u20131981 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Mi\u0119dzywydzia\u0142owego Instytutu Nauk Spo\u0142ecznych na tej\u017ce uczelni. W 1988 r. uzyska\u0142 habilitacj\u0119 na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Szczeci\u0144skiego. Od 1990 r. jest profesorem na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarz\u0105dzania Uniwersytetu Szczeci\u0144skiego, od 1991 r. \u2013 zast\u0119pc\u0105 dyrektora Instytutu Ekonomiki i Organizacji Przedsi\u0119biorstw na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarz\u0105dzania, a od 1992 r. \u2013 kierownikiem Zak\u0142adu Ekonomiki Przedsi\u0119biorstwa w tym Instytucie. Jest autorem ponad 100 publikacji, w tym kilkunastu ksi\u0105\u017cek i podr\u0119cznik\u00f3w. Nale\u017cy do Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego i Szczeci\u0144skiego Towarzystwa Naukowego. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, \u201eGryfem Pomorskim\u201d i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Morza\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MARGA\u0143SKI EDWARD<\/strong>, urodzony 17 VII 1943 r. w Kolbuszowej. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Kolbuszowej, matur\u0119 zda\u0142 w 1961 r. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej z dyplomem in\u017cyniera. W okresie studi\u00f3w uczestniczy\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci naukowych k\u00f3\u0142 studenckich oraz zdoby\u0142 kwalifikacje pilota szybowcowego (1961). Po studiach pracowa\u0142 przez dwa lata jako asystent na Wydziale Aerodynamicznym Politechniki Warszawskiej. W 1970 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec, m.in. kierowa\u0142 budow\u0105 samolotu szkolno\u2013treningowego \u201eDudu\u015b\u2013Kud\u0142acz\u201d (projekt \u2013 Politechnika Warszawska) oraz uczestniczy\u0142 w pracach nad samolotami M\u201315 i M\u201316. R\u00f3wnolegle uzyska\u0142 licencje pilota i pilota oblatywacza. W 1977 r. zosta\u0142 delegowany do Instytutu Lotnictwa w Warszawie jako przedstawiciel WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W 1978 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Zak\u0142ad\u00f3w Szybowcowych w Bielsku \u2013 Bia\u0142ej. Od 1983 r. pracowa\u0142 w przemy\u015ble motoryzacyjnym, projektuj\u0105c i kieruj\u0105c wytwarzaniem karoserii kompozytowych. R\u00f3wnolegle zaprojektowa\u0142 i zbudowa\u0142 (w warunkach domowych) niewielki samolot. Nie zrywa\u0142 kontakt\u00f3w z Mielcem. M.in. oblot tego skonstruowanego i zbudowanego przez niego samolotu SP-PEA odby\u0142 si\u0119 22 X 1984 r. na lotnisku w Mielcu. Od 1986 r. prowadzi w\u0142asny Zak\u0142ad Remont\u00f3w i Produkcji Sprz\u0119tu Lotniczego w Bielsku\u2013Bia\u0142ej (Marga\u0144ski&Mys\u0142owski Zak\u0142ady Lotnicze Sp. z o.o.), produkuj\u0105c szybowce Swift S-1 i MDM-1 Fox. W 1998 r. opracowa\u0142 projekt taniego samolotu odrzutowego, kt\u00f3remu nada\u0142 nazw\u0119 \u201eBielik\u201d. Od 2001 r. rozpocz\u0105\u0142 prace nad kolejn\u0105 nowo\u015bci\u0105 lotnicz\u0105 \u2013 samolotem dyspozycyjnym EM-11 \u201eOrka\u201d. Pierwszy lot tym samolotem wykona\u0142 mielecki pilot Wies\u0142aw Cena w ostatnich dniach pa\u017adziernika 2005 r. Jako wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciel firmy Marga\u0144ski&Mys\u0142owski Zak\u0142ady Lotnicze Sp. z o.o. doprowadzi\u0142 do pomy\u015blnego zako\u0144czenia procesu certyfikacji samolotu dyspozycyjnego EM-11 Orka (2011 r.). Samolot ten prezentowano m.in. podczas Paris Air Show-2011 i ILA Berlin Air Show-2012.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARKOWSKA-RZE\u0179NIK JOLANTA (z domu MARKOWSKA)<\/strong>, urodzona 10 II 1975 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i El\u017cbiety z domu Zi\u0119tek. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1994 r. Uko\u0144czy\u0142a Studium Przeciwdzia\u0142ania Przemocy w Rodzinie w Instytucie Psychologii Zdrowia w Warszawie (1997 r.). 20 XI 1996 r. zosta\u0142a zatrudniona w Miejskim O\u015brodku Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu jako referent, a od 18 VI 1997 r. pracowa\u0142a w Wydziale Edukacji i Spraw Spo\u0142ecznych Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu, specjalizuj\u0105c si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci w zakresie profilaktyki i rozwi\u0105zywania problem\u00f3w alkoholowych. Studiowa\u0142a na Wydziale Filozofii (kierunek \u2013 socjologia w zakresie pracy socjalnej) Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 2001 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Ponadto uko\u0144czy\u0142a Podyplomowe Studium Organizacji Pomocy Spo\u0142ecznej na Uniwersytecie Rzeszowskim (2002 r.) i Studium Pedagogiczne na Politechnice Rzeszowskiej im. I. \u0141ukasiewicza (2003 r.), Szko\u0142\u0119 Mediacji Krajowego Centrum Mediacji w Krakowie z certyfikatem mediatora (2008 r.) oraz Szko\u0142\u0119 Psychoterapeut\u00f3w i Trener\u00f3w Grupowych w Instytucie Integralnej Psychoterapii Gestalt w Krakowie (2012 r.). Jest cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Trze\u017awo\u015bciowego \u201eNowe \u017bycie\u201d w Mielcu. 1 III 2013 r. powierzono jej funkcj\u0119 kierownika Biura Spraw Spo\u0142ecznych w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu.<\/p>\r\n

MARKOWSKI BOLES\u0141AW (Bolek),<\/b> urodzony 22 VI 1948 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Bronis\u0142awy z Zaj\u0105c\u00f3w. Absolwent Pa\u0144stwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Jaros\u0142awiu im. Stanis\u0142awa Wyspia\u0144skiego (1963-1968). Studiowa\u0142 w Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie na Wydziale Malarstwa, w Katedrze Tkaniny Artystycznej (1968-1974). Dyplom uzyska\u0142 w 1974 r. u prof. Stefana Ga\u0142kowskiego. W tym okresie by\u0142 cz\u0142onkiem krakowskiego Zwi\u0105zku Polskich Artyst\u00f3w Plastyk\u00f3w, sekcji Architektury Wn\u0119trz. W l. 1976-1980 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika artystycznego w Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy R\u0119kodzie\u0142a Artystycznego „Wanda” w Krakowie. R\u00f3wnolegle bra\u0142 udzia\u0142 w wystawach zbiorowych i indywidualnych, m.in. w Krakowie (Krakowska Wiosna Kulturalna, Targi Sztuki Ludowej BWA, M\u0142odzi Tw\u00f3rcy, Dni Podg\u00f3rza i in.), Tarnowie, Przemy\u015blu i Nowym Targu. W 1976 r. otrzyma\u0142 w Krakowie Dyplom Honorowy w kategorii Najlepsza Tkanina Roku oraz wyr\u00f3\u017cnienie Centralnego Muzeum W\u0142\u00f3kiennictwa w \u0141odzi. W tym okresie bra\u0142 r\u00f3wnie\u017c udzia\u0142 w zbiorczych prezentacjach tw\u00f3rczo\u015bci artyst\u00f3w polskich, m.in. w Niemczech (Jesienne Targi we Frankfurcie, Dni Krakowa w Lipsku, Dni Polskie W Dusseldorfie), w Austrii (Mi\u0119dzynarodowe Targi w Wiedniu), w Zwi\u0105zku Radzieckim (Dni Krakowa w Kijowie, obecnie Ukraina) i we W\u0142oszech (wystawa tkaniny artystycznej „Marco Contini” w Mediolanie). By\u0142 r\u00f3wnie\u017c autorem projektu i wykonawc\u0105 gobelinu „God\u0142o polskie” pod patronatem prof. Wiktora Zina, zrealizowanego dla Ambasady RP w Madrycie (Hiszpania). W 1981 r. wyjecha\u0142 do USA, gdzie zasta\u0142 go stan wojenny. W Nowym Jorku zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105 przy Polskim Domu Narodowym w Brooklynie jako autor scenografii dla lokalnej sceny teatralnej, kabaretowej i muzycznej. W 1983 r. wyjecha\u0142 na sta\u0142e do Melbourne w Australii, gdzie pracowa\u0142 jako projektant dywan\u00f3w w firmach Shaw Industries Australia, Redbook Carpets i Feltex. R\u00f3wnolegle kontynuowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105, poszerzaj\u0105c dodatkowo sw\u00f3j dorobek o rysunek, monotypi\u0119 i rze\u017ab\u0119 w br\u0105zie. Pobyt w Australii na nowo zdefiniowa\u0142 charakter jego tw\u00f3rczo\u015bci, zw\u0142aszcza malarskiej, w kt\u00f3rej ze szczeg\u00f3ln\u0105 si\u0142\u0105 zacz\u0119\u0142y z czasem wybrzmiewa\u0107 motywy zwi\u0105zane z tamtejsz\u0105 kultur\u0105. W Melbourne jego prace po raz pierwszy zosta\u0142y zaprezentowane w 1984 r. w galerii Craft Arts. Od tego czasu mo\u017cna je by\u0142o ogl\u0105da\u0107 regularnie m.in. w Jackman Gallery, Galery 667 i Steps Gallery. Zaprezentowano je r\u00f3wnie\u017c w Sydney (Kaminski Gallery), w Ambasadzie RP w Canberze (projekt „Multi-Coloured Australia”) oraz w Victorian Artists Society w Melbourne, jednej z najstarszych galerii sztuki w Australii. Kilkakrotnie by\u0142 r\u00f3wnie\u017c jurorem w komisjach artystycznych, m.in. w 6. Mi\u0119dzynarodowym Biennale Rysunku w Melbourne. W 1999 r. jego prace zosta\u0142y pokazane na International Biennial Print and Drawing Exhibition w Taipei, a kilka lat p\u00f3\u017aniej w USA (w ramach mi\u0119dzynarodowego projektu ArtBox Miami 2016). W Polsce jego prace mo\u017cna by\u0142o ponownie obejrze\u0107 w 2001 r. podczas „Dni Australii”, zorganizowanych pod patronatem Ambasady Australii w Warszawie. Bolek Markowski \u0142\u0105czy w swojej tw\u00f3rczo\u015bci idee sztuki figuratywnej z abstrakcj\u0105 i ekspresjonizmem. W opinii krytyki jego malarstwo wyr\u00f3\u017cnia umiej\u0119tne \u0142\u0105czenie form rzeczywistych i fikcyjnych, ubogaconych szerok\u0105 gam\u0105 kolor\u00f3w, odzwierciedlaj\u0105cych emocje, prze\u017cycia i sentymenty artysty. Markowski mieszka na sta\u0142e w Melbourne, ale utrzymuje \u015bcis\u0142e kontakty rodzin\u0105 rozrzucon\u0105 po \u015bwiecie. Cz\u0119sto r\u00f3wnie\u017c odwiedza Polsk\u0119. Z jego pracami mo\u017cna si\u0119 zapozna\u0107 na stronach: https:\/\/www.bolekart.com i http:\/\/www.saatchiart.com\/bolek<\/a>.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARKOWSKI EUGENIUSZ ANTONI<\/strong>, urodzony 25 IV 1923 r. w Poznaniu, syn Antoniego i Bronis\u0142awy z Drzewieckich. Do harcerstwa wst\u0105pi\u0142 w 1934 r. i w latach 1934\u20131939 nale\u017ca\u0142 do 3. Dru\u017cyny Harcerskiej im. Piasta w Poznaniu. Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 przymusowo wysiedlony wraz z rodzin\u0105 z Poznania i po tu\u0142aczce zamieszka\u0142 w Mielcu (jak wielu mieszka\u0144c\u00f3w Pozna\u0144skiego). Od 1940 r. pracowa\u0142 w Dziale Zaopatrzenia Produkcyjnego Flugzeugwerk Mielec. Tu pozna\u0142 W\u0142adys\u0142awa Talag\u0119 (organizatora i komendanta Szarych Szereg\u00f3w w Mielcu) i po z\u0142o\u017ceniu przysi\u0119gi w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w konspiracyjn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Szarych Szereg\u00f3w. Pe\u0142ni\u0142 funkcje: sekretarza, kronikarza i skarbnika Komendy Hufca (\u201eRoju\u201d). Wspiera\u0142 te\u017c dzia\u0142ania partyzant\u00f3w, m.in. wynosi\u0142 z fabryki materia\u0142y potrzebne do konspiracyjnej rusznikarni. Utrzymywa\u0142 kontakty z Stanis\u0142awem Dolin\u0105 (ps. \u201eIgnac\u201d), sier\u017cantem J\u00f3zefem Bu\u0142asiem (ps. \u201eTangret\u201d), a po wyzwoleniu Mielca \u2013 z oddzia\u0142em Jana Mazura \u201eStalowego\u201d, kiedy ten pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ochrony fabryki i osiedla. W latach 1944\u20131947 uczestniczy\u0142 w odbudowie harcerstwa na terenie Mielca. Pe\u0142ni\u0142 funkcje: p.o. przybocznego III Hufca Harcerzy (1945) oraz organizowa\u0142 II Hufiec Harcerzy Mielec Powiat i by\u0142 jego przybocznym, a tak\u017ce dru\u017cynowym 2. DH im. Boles\u0142awa Chrobrego (1945\u20131947). W 1947 r. wyjecha\u0142 do Mor\u0105ga, gdzie m.in. pracowa\u0142 jako kwatermistrz Powiatowego Hufca Harcerzy i Harcerek, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki hufcowego tego\u017c Hufca. Uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie \u015brednie ekonomiczne. W latach 90. mieszka\u0142 we Wroc\u0142awiu i kontaktowa\u0142 si\u0119 z kolegami z Mielca. Zmar\u0142 3 IX 2015 r. Pochowany na jednym z cmentarzy wroc\u0142awskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARNIK FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 24 XI 1929 r. w Wadowicach G\u00f3rnych, powiat mielecki, syn Jana i Apolonii z domu Kulig. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej przez rok pracowa\u0142 w PZL Mielec jako robotnik. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1951 r. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 pa\u0144stwowe kursy nauczycielskie prowadzone w tej\u017ce szkole. Od 1951 r. pracowa\u0142 w szko\u0142ach podstawowych w Dulczy Wielkiej (1951\/1952), Janowcu (1952\/1953) i Brniu Osuchowskim (kierownik w roku szkolnym 1953\/1954). W latach 1954\u20131956 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza Oddzia\u0142u Powiatowego ZNP w Mielcu, a w latach 1956\u20131962 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 kierownika Szko\u0142y Podstawowej nr 1 w Mielcu. W 1962 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra historii. W tym samym roku zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko zast\u0119pcy inspektora Wydzia\u0142u O\u015bwiaty i Wychowania PPRN w Mielcu. Nadzoruj\u0105c prac\u0119 kilkudziesi\u0119ciu szk\u00f3\u0142 w powiecie, przyczyni\u0142 si\u0119 do wzrostu ich poziomu organizacyjnego i dydaktyczno-wychowawczego. Od roku szkolnego 1974\/1975 pracowa\u0142 w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Mielcu jako nauczyciel historii. Zorganizowa\u0142 pracowni\u0119 historyczn\u0105. Przygotowa\u0142 wielu uczni\u00f3w do Olimpiady Historycznej, m.in. Janusz Pezda zosta\u0142 jej laureatem (1979), a kilku innych uczni\u00f3w awansowa\u0142o do szczebla centralnego. 1 IX 1985 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Przez wiele lat by\u0142 cz\u0142onkiem, w latach 60. i 70. \u2013 prezesem Zarz\u0105du Powiatowego PCK. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK III stopnia i Nagrod\u0105 II stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. Zmar\u0142 3 XI 2000 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MAROSZ J\u00d3ZEF,<\/strong> urodzony 15 XI 1902 r. w Stanis\u0142awicach, syn Jana i Katarzyny z domu Tokarz. W latach 1923-1925 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. W latach 30. zosta\u0142 zatrudniony jako monter w Urz\u0119dzie Pocztowym w Mielcu. Od 1940 r. nale\u017ca\u0142 do konspiracyjnego Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej, a nast\u0119pnie do Armii Krajowej. Po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej zosta\u0142 wywiadowc\u0105 Narodowych Si\u0142 Zbrojnych w Mielcu \u2013 organizacji opozycyjnej wobec nowych w\u0142adz i nowego ustroju. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eTygrys\u201d. W grudniu 1946 r. zosta\u0142 aresztowany przez funkcjonariuszy PUBP w Mielcu i przewieziony do wi\u0119zienia w Rzeszowie. Nie udowodniono mu \u017cadnego przest\u0119pstwa i 24 IV 1947 r. zosta\u0142 uniewinniony przez Wojskowy S\u0105d Rejonowy w Rzeszowie. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i pracowa\u0142 jako monter w Urz\u0119dzie Pocztowym w Mielcu.\u00a0 Zmar\u0142 21 XII 1962 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARSZA\u0141EK EDWARD<\/strong>, urodzony 29 V 1940 r. w Woli Wadowskiej, powiat mielecki, syn Wincentego i Karoliny z domu Kie\u0142basa. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO), matura w 1957 r. Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Marii Curie\u2013Sk\u0142odowskiej w Lublinie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. W latach 1958\u20131964 pracowa\u0142 w Przedsi\u0119biorstwie Upowszechniania Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d Oddzia\u0142 w Mielcu. W 1964 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego i pe\u0142ni\u0142 w nim m.in. funkcje: zast\u0119pcy dyrektora ds. ekonomicznych (1974-1978), zast\u0119pcy dyrektora ds. finansowych (1980-1984) oraz g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. ekonomicznych na pracach budowlanych eksportowych w Libii (1978-1980 i 1984-1986). Ponadto w latach 1966-1972 przewodniczy\u0142 Konferencji Samorz\u0105du Robotniczego w MPB. Od 1992 r. pracowa\u0142 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Budowlanych w Mielcu jako nauczyciel i zast\u0119pca kierownika ds. zaj\u0119\u0107 praktycznych. W 1997 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca na prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105. W latach 1966-1970 by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. Od 1991 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Osiedla Smoczka, a od 1992 jest cz\u0142onkiem Rady Duszpasterskiej przy Parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem \u201eLumen Mundi\u201d.<\/p>\r\n

MARSZA\u0141EK JANINA BRONIS\u0141AWA (z domu WYCZA\u0141EK<\/strong>), urodzona 6 XI 1934 r. w Borowej, pow. mielecki, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Stanis\u0142awy z d. Szybisty. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142a do harcerstwa oraz do grupy m\u0142odzie\u017cowej przy parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. Absolwentka Gimnazjum i Liceum Handlowego w Mielcu i Technikum Mechanicznego w Mielcu. Studiowa\u0142a na Wydziale Ekonomiki Przemys\u0142u Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej w Krakowie i w 1958 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra ekonomii. W latach 1958 \u2013 1978 pracowa\u0142a w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, m.in. kierownika planowania w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego. Kolejnymi miejscami pracy i funkcjami by\u0142y: Szpital w K\u0119pnie ko\u0142o Wroc\u0142awia (zast\u0119pca dyrektora do spraw ekonomicznych) i Fabryka Wyrob\u00f3w Drewnianych w tym\u017ce K\u0119pnie (g\u0142\u00f3wna ksi\u0119gowa). Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 powr\u00f3ci\u0142a do Mielca. By\u0142a organizatork\u0105 zjazd\u00f3w kole\u017ce\u0144skich. Zosta\u0142a cz\u0142onkiem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej w Mielcu i powierzono jej funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnej ksi\u0119gowej Towarzystwa. Jako przedstawiciel TMZM by\u0142a wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielk\u0105 w 2007 r. Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, za co w 2011 r. zosta\u0142a obdarzona tytu\u0142em Honorowego Cz\u0142onka MUTW. Zmar\u0142a 2 I 2013 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MARSZA\u0141EK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 26 VII 1948 r. w Solcu Kujawskim, syn Bronis\u0142awa i Ludwiki ze Skawi\u0144skich. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1968 r. Treningi lekkoatletyczne rozpocz\u0105\u0142 w okresie szkolnym w Stali Mielec. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w biegach sprinterskich (100 i 200 m, a p\u00f3\u017aniej 400 m). Od 1964 r. plasowa\u0142 si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce wojew\u00f3dztwa, a w nast\u0119pnych latach awansowa\u0142 do czo\u0142\u00f3wki krajowej. Jako zawodnik Stali zwyci\u0119\u017ca\u0142 lub zajmowa\u0142 czo\u0142owe lokaty w wielu zawodach krajowych. W znacz\u0105cy spos\u00f3b przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu Stali do I ligi lekkoatletycznej (1972). Powo\u0142ywano go do kadry narodowej, by\u0142 reprezentantem Polski na zawodach mi\u0119dzynarodowych, m.in. w 1973 r. w czasie Memoria\u0142u im. Rosickiego w Pradze wygra\u0142 fina\u0142 \u201eB\u201d 100 m (10,3 sek.) i zaj\u0105\u0142 7 miejsce w finale \u201eA\u201d 200 m (21,3 sek.). Rekord \u017cyciowy (mierzony elektronicznie) na dystansie 100 m \u2013 10,65 sek. uzyska\u0142 w Warszawie 27 VI 1972 r. W 1977 r. wyjecha\u0142 do Niemiec. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MARSZA\u0141EK LUDWIK<\/strong>, urodzony w 1912 r. w Brzezinach ko\u0142o Ropczyc. Uczy\u0142 si\u0119 u ojc\u00f3w Franciszkan\u00f3w we Lwowie, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 gimnazjum w D\u0119bicy i Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. W stopniu podporucznika s\u0142u\u017cy\u0142 w 17 Pu\u0142ku Piechoty w Rzeszowie i od 1936 r. w 6 Pu\u0142ku Lotniczym we Lwowie. Uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. W czasie okupacji hitlerowskiej dzia\u0142a\u0142 w obwodzie d\u0119bickim AK. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimami \u201eZbroja\u201d i \u201eMicha\u0142\u201d. Posiada\u0142 stopie\u0144 majora. W 1944 r. zosta\u0142 przeniesiony na teren Inspektoratu AK w Mielcu. Po rozwi\u0105zaniu AK w 1945 r. i powstaniu cywilnej organizacji \u201eNie\u201d \u2013 kierowa\u0142 Inspektoratem Mielec, a jesieni\u0105 1945 r. \u2013 po powo\u0142aniu WiN \u2013 zosta\u0142 kierownikiem propagandy Rzeszowskiego Oddzia\u0142u WiN. Ze wzgl\u0119du na niebezpiecze\u0144stwo aresztowania wyjecha\u0142 w 1946 r. do Wroc\u0142awia. 12 XII 1947 r. zosta\u0142 aresztowany i 10 VIII 1948 r. skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Wykonano j\u0105 27 XI 1948 r., a zw\u0142oki zosta\u0142y zakopane na Cmentarzu Osobowickim we Wroc\u0142awiu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MARSZA\u0141EK MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 24 VI 1925 r. w Ustrobnej, powiat kro\u015bnie\u0144ski, syn J\u00f3zefa i Genowefy. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 (jako ucze\u0144) w maj\u0105tku ziemskim w Bratk\u00f3wce, a nast\u0119pnie w kopalnictwie naftowym w Jaszczwi. Tam zosta\u0142 zwerbowany do ZWZ, a p\u00f3\u017aniej AK. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142\u0105cznika i kolportera prasy podziemnej oraz pomaga\u0142 przy naprawianiu broni. Zosta\u0142 aresztowany i po przes\u0142uchaniach w Kro\u015bnie przewieziony do obozu przej\u015bciowego w Krakowie, a nast\u0119pnie do obozu pracy w G\u00f3rnej Austrii, gdzie pracowa\u0142 w gospodarstwach rolnych w Voeklabruck. W maju 1945 r. zosta\u0142 wyzwolony przez wojsko ameryka\u0144skie. Po kr\u00f3tkim pobycie w obozie dla uchod\u017ac\u00f3w zatrudni\u0142 si\u0119 jako pomocnik kucharza w Szpitalu nr 126 Armii Ameryka\u0144skiej w Kammer \u2013 Schoefling i wkr\u00f3tce ze szpitalem zosta\u0142 przewieziony do Strassburga (Francja). Po wyje\u017adzie szpitala do USA w 1946 r. wst\u0105pi\u0142 do Oddzia\u0142\u00f3w Pomocniczych Francuskiej Armii i s\u0142u\u017cy\u0142 w strefie okupacyjnej w Austrii. Stamt\u0105d w 1947 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polski i zosta\u0142 zatrudniony w biurze Zarz\u0105du Gminnego w Bratk\u00f3wce jako referent, a nast\u0119pnie \u2013 po przeszkoleniu \u2013 sekretarz. W 1949 r. przeniesiono go do Powiatowej Rady Narodowej w Kro\u015bnie na stanowisko inspektora w referacie kontroli. R\u00f3wnocze\u015bnie podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w Gimnazjum i Liceum w Kro\u015bnie. W latach 1951\u20131954 pracowa\u0142 w Prezydium Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie jako inspektor. Od 1954 r. do 1960 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i w tym okresie znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju spo\u0142eczno\u2013gospodarczego Mielca i jego regionu. W latach 1960\u20131965 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego PPRN w Gorlicach, a w latach 1965\u20131972 pracowa\u0142 na stanowisku sekretarza Prezydium Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Nauk Spo\u0142ecznych w Warszawie (1960) oraz w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie (1969 r., magister ekonomii). W 1972 r. powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora Delegatury NIK w Rzeszowie i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do1983 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W latach 1984\u20131990 pracowa\u0142 (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) jako dyrektor biura Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego w Rzeszowie. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, m.in.: by\u0142 radnym PRN w Mielcu i Gorlicach oraz WRN w Rzeszowie, a w latach 1965\u20131972 \u2013 przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego PTTK w Rzeszowie. Jako dyrektor biura OW PTE doprowadzi\u0142 do powstania Oddzia\u0142\u00f3w PTE w Kro\u015bnie i Przemy\u015blu. Opublikowa\u0142 szereg artyku\u0142\u00f3w w czasopi\u015bmie \u201eRada Narodowa\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi, resortowymi i organizacyjnymi, m.in. Krzy\u017cem Komandorskim OOP i Krzy\u017cem AK.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MARTINKA ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 6 IV 1954 r. w miejscowo\u015bci Lipsko, powiat lubaczowski, syn Kazimierza i W\u0142adys\u0142awy z Borkowskich. Absolwent Technikum Budowlanego w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. Od 1971 r. pracowa\u0142 w Tarnobrzeskim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym, a nast\u0119pnie w RPRI \u2013 Oddzia\u0142 w Mielcu, Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym i firmie budowlanej \u201eArkada\u201d w Mielcu. Honorowe oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 w 1972 r. i do ostatniego oddania (8 XI 2001 r.) osi\u0105gn\u0105\u0142 28 260 ml. Wyr\u00f3\u017cniony Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Honorowy Dawca Krwi\u201d III, II i I stopnia.<\/p>\r\n

MARTYKA STANIS\u0141AWA,<\/b> urodzona 30 XII 1930 r. W 1953 r. zosta\u0142a zatrudniona w ksi\u0119gowo\u015bci Rzeszowskiego Przedsi\u0119biorstwa Budownictwa Przemys\u0142owego. Od 1962 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1986 r. pracowa\u0142a w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d i prowadzi\u0142a sprawy ekonomiczno-finansowe Wydzia\u0142u 43. By\u0142a powszechnie szanowan\u0105 osob\u0105, dlatego a\u017c pi\u0119ciokrotnie by\u0142a wybierana na radn\u0105 Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142a w niej r\u00f3\u017cne funkcje, m.in. by\u0142a przewodnicz\u0105c\u0105 Komisji Zaopatrzenia Ludno\u015bci, Us\u0142ug, Gospodarki \u017bywno\u015bciowej i Rolnictwa oraz cz\u0142onkiem Prezydium MRN. Udziela\u0142a si\u0119 tak\u017ce w Lidze Kobiet Polskich i pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cej Zarz\u0105du Powiatowego LKP w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia PRL, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 LKP, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik WSK\u201d. Zmar\u0142a 12 IX 2005 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu komunalnym Wilkowyja w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MARTYNUSKA LEON<\/strong>, urodzony 7 VI 1917 r. w Rzeszowie, syn J\u00f3zefa i Antoniny z domu Tomaka. Absolwent Pa\u0144stwowego II Gimnazjum im S. Sobi\u0144skiego w Rzeszowie, matura w 1938 r. W czerwcu 1939 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Rezerwy przy 39. Pu\u0142ku Piechoty w Jaros\u0142awiu. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. w 17 Rzeszowskim Pu\u0142ku Piechoty, wchodz\u0105cym w sk\u0142ad Armii \u201eKarpaty\u201d. Walczy\u0142 w okolicach Ci\u0119\u017ckowic, Tuchowa, Strzy\u017cowa, Nienadowej i Borownicy. Po zako\u0144czeniu dzia\u0142a\u0144 wojennych powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do ruchu oporu (ZWZ-AK). Prze\u015bladowa\u0142o go Gestapo i po wojnie NKWD. W 1949 r. uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Handlow\u0105 w Krakowie i zosta\u0142 zatrudniony jako nauczyciel w Pa\u0144stwowym Gimnazjum Handlowym w Raciborzu. W latach 1950-1955 pracowa\u0142 w Fabryce Kot\u0142\u00f3w w Raciborzu na stanowisku kierownika Sekcji Inwestycji. W 1955 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do WSK Mielec, gdzie powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Dzia\u0142u Inwestycji Nieprzemys\u0142owych. Pe\u0142ni\u0105c j\u0105 przez 25 lat, przyczyni\u0142 si\u0119 do pomy\u015blnej realizacji wielu inwestycji socjalnych Wytw\u00f3rni i obiekt\u00f3w o r\u00f3\u017cnym przeznaczeniu na terenie Mielca. Od 1 I 1981 r. przebywa na emeryturze. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, m.in. w sporcie, zwi\u0105zkach zawodowych i pracowniczych ogrodach dzia\u0142kowych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Wojska (Londyn 15 VIII 1948 r.), Krzy\u017cem Armii Krajowej, Odznak\u0105 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZ Metalowc\u00f3w i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d. Zmar\u0142 12 IV 2012 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MARUSARZ J\u00d3ZEFA MATYLDA<\/strong>, urodzona 13 III 1915 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Emilii z domu Kwapisz. Absolwentka Pa\u0144stwowego Seminarium Nauczania \u017be\u0144skiego im. E. Plater\u00f3wny w Mielcu z matur\u0105 w 1934 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142a do I Dru\u017cyny Harcerek im. E. Plater i prowadzi\u0142a kronik\u0119 tej dru\u017cyny. Po zdaniu matury pracowa\u0142a przez pewien czas w S\u0105dzie Powiatowym w Mielcu, a nast\u0119pnie w mieleckim Urz\u0119dzie Pocztowym. W latach 1936-1939 pracowa\u0142a m.in. w Urz\u0119dach Pocztowych w Pucku i Aleksandrowie Kujawskim. Po naje\u017adzie Niemiec na Polsk\u0119 i kapitulacji Polski powr\u00f3ci\u0142a do Mielca i zosta\u0142a zatrudniona w Urz\u0119dzie Pocztowym. W 1949 r. przesz\u0142a do pracy w Oddziale Narodowego Banku Polskiego w Mielcu. W czerwcu 1975 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Przez wiele lat aktywnie uczestniczy\u0142a w \u017cyciu kulturalnym Starego Mielca, m.in. jeszcze po uko\u0144czeniu 90. roku \u017cycia kilkakrotnie bra\u0142a udzia\u0142 w spotkaniach op\u0142atkowych najstarszych mieszka\u0144c\u00f3w Star\u00f3wki, organizowanych przez Oddzia\u0142 Akcji Katolickiej przy Parafii \u015bw. Mateusza. Zmar\u0142a 21 XI 2011 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MARYNIAK ANNA MARIA (z domu RATUSI\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 24 XI 1977 r. w Mielcu, c\u00f3rka Piotra i Bogus\u0142awy z domu Z\u0105bek. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1996 r. W 1995 r. zosta\u0142a wybrana na Miss Mielca – 95 , a w wyborach Miss Ziemi Rzeszowskiej \u2013 96 otrzyma\u0142a tytu\u0142 II wicemiss. Ju\u017c jako posiadaczka tych tytu\u0142\u00f3w bra\u0142a udzia\u0142 w pokazach mody. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 2003 r. jako oddzia\u0142owa w Przedszkolu Miejskim nr 9 im. \u201eBa\u015bniowej Krainy\u201d w Mielcu. Studiowa\u0142a na Wydziale Pedagogiczno-Artystycznym (kierunek \u2013 wychowanie przedszkolne) Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie i w 2005 r. uzyska\u0142a licencjat, a w 2007 r. \u2013 tytu\u0142 magistra. Od 2005 r. przesz\u0142a na stanowisko nauczyciela w PM nr 9. By\u0142a inicjatork\u0105 i wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 wielu form artystycznych, edukacyjnych i wychowawczych. W czasie urlopu bezp\u0142atnego (1 IV 2013 r. \u2013 31 I 2014 r.) podj\u0119\u0142a prac\u0119 w niepe\u0142nym wymiarze godzin w Miejskim O\u015brodku Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu jako pomoc administracyjna. W 2010 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 na Zamiejscowym Wydziale Ekonomicznym w Mielcu Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie. Uko\u0144czy\u0142a tak\u017ce szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. Od 1 IX 2017 r. do 30 VI 2018 r. pe\u0142ni\u0142a obowi\u0105zki dyrektora Przedszkola Miejskiego nr 9 im. \u201eBa\u015bniowej Krainy\u201d w Mielcu. Po wygraniu konkursu, od dnia 1 IX 2018 r. obj\u0119\u0142a funkcj\u0119 dyrektora tego Przedszkola. W czasie kierowania plac\u00f3wk\u0105 m.in. przeprowadzi\u0142a pomy\u015blnie trudn\u0105 operacj\u0119 przeniesienia 3 oddzia\u0142\u00f3w przedszkolnych ze Szko\u0142y Podstawowej nr 9 do Szko\u0142y Podstawowej nr 8.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARYNIAK ANTONI<\/strong>, urodzony 27 IV 1960 r. w Grochowem, powiat mielecki, syn Henryka i Stanis\u0142awy z domu Ciemi\u0119ga. Absolwent Liceum Zawodowego ZST w Mielcu, matura w 1979 r. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 G\u0142\u00f3wn\u0105 S\u0142u\u017cby Po\u017carniczej w Warszawie i Wy\u017csz\u0105 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Po\u017carnictwa (1983) z tytu\u0142em in\u017cyniera po\u017carnictwa i pierwszym stopniem oficerskim. Od 1 IX 1983 r. do 30 VI 1992 r. pracowa\u0142 jako oficer w Komendzie Rejonowej Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu, 7 VII 1992 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko komendanta rejonowego PSP w Mielcu, a 1 I 1999 r. \u2013 w zwi\u0105zku z reform\u0105 administracyjn\u0105 i powstaniem powiat\u00f3w \u2013 komendanta powiatowego PSP w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Spraw Wewn\u0119trznych w Warszawie z tytu\u0142em magistra. (Napisa\u0142 prac\u0119 magistersk\u0105 pt. Kulturotw\u00f3rcza rola Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu.) Kieruj\u0105c mieleck\u0105 Komend\u0105 PSP, znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do jej dynamicznego rozwoju i unowocze\u015bnienia form pracy. M.in. doprowadzi\u0142 do powstania Jednostek Ratowniczo-Ga\u015bniczych Nr 1 i Nr 2, otrzymania sztandaru przez KR PSP (29 IX 1996 r., pierwszy w wojew\u00f3dztwie), rozbudowy i modernizacji zespo\u0142u obiekt\u00f3w PSP przy ul. H. Sienkiewicza, komputeryzacji oraz wyposa\u017cenia jednostek w nowoczesny sprz\u0119t ratowniczy i ga\u015bniczy. Mia\u0142 tak\u017ce du\u017cy wp\u0142yw na rozw\u00f3j i unowocze\u015bnienie dzia\u0142alno\u015bci Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych w powiecie mielecki. Dowodzi\u0142 szeregiem akcji ratowniczych i ga\u015bniczych, m.in. w czasie wielkiej powodzi w 1997 r., po\u017car\u00f3w w \u201eLinde Gaz\u201d i na terenie SSE oraz kolejnej powodzi (2001). Nieprzeci\u0119tne dokonania sprawi\u0142y, \u017ce wielokrotnie awansowano go a\u017c do stopnia starszego brygadiera. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 za Zas\u0142ugi w Zwalczaniu Powodzi, Srebrnym Medalem za Zas\u0142ugi dla LOK i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Ochrony Przeciwpo\u017carowej\u201d. Zmar\u0142 nagle 22 VI 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Tuszowie Narodowym. Wyj\u0105tkow\u0105 posta\u0107 st. bryg. mgr. in\u017c. A. Maryniaka upami\u0119tniono tablic\u0105 na kamieniu przed budynkiem KP PSP w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARYNIAK BART\u0141OMIEJ<\/strong>, urodzony 3 IX 1978 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i W\u0142adys\u0142awy z domu Niedba\u0142a. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: elektromechanik) z matur\u0105 w 1998. W latach 1998-1999 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Od lat szkolnych dzia\u0142a\u0142 w Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego. Pe\u0142ni\u0142 kolejno funkcje: dru\u017cynowego 9. Mieleckiej Dru\u017cyny Harcerskiej (od 2000 r.), cz\u0142onka Komendy Hufca ZHP Mielec \u2013 namiestnika harcerskiego (2005-2006), cz\u0142onka KH ZHP Mielec ds. programu (2008-2011), zast\u0119pcy komendanta Hufca ZHP Mielec ds. pracy z kadr\u0105 (2011-2015). Ponadto od 2008 r. nieprzerwanie by\u0142 komendantem oboz\u00f3w harcerskich organizowanych przez Hufiec ZHP Mielec. Stopie\u0144 harcmistrza otrzyma\u0142 1 II 2014 r. W wyborach hufcowych 30 X 2015 r. zosta\u0142 wybrany na komendanta Hufca ZHP Mielec. Od 30 I 2015 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Chor\u0105gwianej Komisji Stopni Instruktorskich w Rzeszowie, a od 30 VI 2016 r. wybrano go na zast\u0119pc\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Stopni Instruktorskich Chor\u0105gwi. Jest Zas\u0142u\u017conym Honorowym Dawc\u0105 Krwi (ponad 20 l) oraz cz\u0142onkiem Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej przy Aeroklubie Mieleckim. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 Kadry Kszta\u0142c\u0105cej w stopniu br\u0105zowym oraz odznaczeniem \u201ePrimus Inter Pares\u201d w stopniu srebrnym.<\/p>\r\n

MARYNIAK EDWARD LEONARD<\/b>, urodzony 18 VIII 1938 r. w Kowlu, syn Romana i Bronis\u0142awy z domu Kralisz.\u00a0 W wieku 16 lat, jako ucze\u0144 szko\u0142y przyzak\u0142adowej WSK Mielec, rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec jako monter p\u0142atowc\u00f3w. Nale\u017ca\u0142 do sekcji spadochronowej Aeroklubu Mieleckiego. W latach 1958-1960 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w wojskach powietrzno-desantowych, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do WSK na poprzednie stanowisko. Od 1967 r. do 1976 r. pracowa\u0142 w kontroli jako\u015bci, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 do Dzia\u0142u Gospodarki Narz\u0119dziowej i od 1978 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika sekcji narz\u0119dzi skrawaj\u0105cych. By\u0142 autorem kilkunastu wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, kt\u00f3rych zastosowanie przynios\u0142o znaczne oszcz\u0119dno\u015bci materia\u0142owe i czasowe. W latach 60. By\u0142 zawodnikiem sekcji podnoszenia ci\u0119\u017car\u00f3w i lekkoatletycznej LKS \u201eT\u0119cza\u201d Mielec, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 do sekcji lekkoatletycznej Stali Mielec i by\u0142 czo\u0142owym m\u0142ociarzem w okr\u0119gu rzeszowskim, a nast\u0119pnie trenerem. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie. Od 1979 r. nale\u017ca\u0142 do jednostki ORMO w WSK Mielec i przez szereg lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy komendanta tej jednostki. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dzia\u0142acz FJN\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dzia\u0142acz kultury fizycznej\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dzia\u0142acz ORMO\u201d, Odznakami \u201eZa zas\u0142ugi w ochronie porz\u0105dku publicznego\u201d oraz odznakami WSK Mielec i\u00a0 FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec. Zmar\u0142 27 VI 2015 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARYNIAK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 19 I 1948 r. w Mielcu, syn Romana i Bronis\u0142awy z domu Kralisz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1966 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1967 r. w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu jako referent, a nast\u0119pnie by\u0142 kierownikiem referatu gospodarki komunalnej i inspektorem ds. gospodarki komunalnej. Od 1974 r. do 1978 r. pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego jako technolog \u2013 \u00a0inspektor nadzoru inwestorskiego w Oddziale Inwestycji Nieprzemys\u0142owych. W tym czasie studiowa\u0142 na Wydziale Budownictwa L\u0105dowego (specjalno\u015b\u0107: budownictwo miejskie i przemys\u0142owe) Politechniki Krakowskiej i w 1977 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera budownictwa l\u0105dowego. W 1978 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego w Mielcu, gdzie by\u0142 kierownikiem praktycznej nauki zawodu w Zasadniczej Szkole Budowlanej Przyzak\u0142adowej MPB w Mielcu \u2013 \u00a0Chorzelowie, majstrem, kierownikiem rob\u00f3t i specjalist\u0105 do spraw przygotowania produkcji. W 1987 r. zosta\u0142 zatrudniony w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowisku zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Gospodarki Komunalnej, a nast\u0119pnie powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego. Po reformie samorz\u0105dowej w 1990 r. przeszed\u0142 do nowo utworzonego Urz\u0119du Rejonowego w Mielcu na stanowisko inspektora rejonowego, a wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 kierownika Oddzia\u0142u Architektury i Nadzoru Budowlanego. W zwi\u0105zku z przekszta\u0142ceniem Urz\u0119du Rejonowego na Starostwo Powiatowe w Mielcu w 1999 r. pozosta\u0142 w obsadzie Wydzia\u0142u Architektury i Budownictwa, pocz\u0105tkowo jako inspektor, a p\u00f3\u017aniej g\u0142\u00f3wny specjalista. W 2009 r. awansowano go na stanowisko dyrektora tego Wydzia\u0142u. W ci\u0105gu blisko czterdziestoletniej dzia\u0142alno\u015bci zawodowej wni\u00f3s\u0142 znaczny wk\u0142ad w rozw\u00f3j budownictwa na terenie miasta Mielca i powiatu mieleckiego. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w latach 70. XX w. by\u0142 przewodnicz\u0105cym Spo\u0142ecznej Rady Klubu M\u0142odego Rolnika w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca i wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 spo\u0142ecznych. By\u0142 delegatem na zjazdy Podkarpackiej Okr\u0119gowej Izby In\u017cynier\u00f3w Budownictwa w Rzeszowie w kadencji 2010-2014. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. W 2015 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MARYNIAK TADEUSZ<\/strong>, urodzony 1 VIII 1923 r. w Wojs\u0142awiu, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Zofii z domu Kralisz. Po uko\u0144czeniu miejscowej szko\u0142y powszechnej pomaga\u0142 w prowadzeniu rodzinnego gospodarstwa. W czasie okupacji hitlerowskiej przymusowo pracowa\u0142 w Polskiej S\u0142u\u017cbie Budowlanej (Baudienst) w Mielcu, ale po pewnym czasie uciek\u0142 i ukrywa\u0142 si\u0119. Jesieni\u0105 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i jako \u017co\u0142nierz 16. pu\u0142ku piechoty VI Pomorskiej Dywizji 1. Armii WP walczy\u0142 na szlaku bojowym od Warszawy, poprzez Wa\u0142 Pomorski i Ko\u0142obrzeg i Berlin, do \u0141aby, gdzie zasta\u0142 go koniec zwyci\u0119skiej wojny. Za czyny bojowe otrzyma\u0142 liczne odznaczenia oraz stopie\u0144 kaprala. Po demobilizacji powr\u00f3ci\u0142 do Wojs\u0142awia. W 1950 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w zawodowej Zak\u0142adowej Stra\u017cy Po\u017carnej WSK Mielec. Uko\u0144czy\u0142 Centraln\u0105 Szko\u0142\u0119 Po\u017carnicz\u0105 w Warszawie i otrzyma\u0142 pierwszy stopie\u0144 oficerski. W 1951 r. zosta\u0142 mianowany komendantem ZSP WSK i przez ponad trzydzie\u015bci lat pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119, awansuj\u0105c do stopnia podpu\u0142kownika po\u017carnictwa. R\u00f3wnocze\u015bnie kszta\u0142ci\u0142 si\u0119, m.in. uko\u0144czy\u0142 technikum ekonomiczne i szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu akcjach ratunkowych zar\u00f3wno na terenie WSK jak i miasta i okolic. Wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w \u00a0rozw\u00f3j i unowocze\u015bnienie zarz\u0105dzanej jednostki oraz systematyczn\u0105 popraw\u0119 zabezpieczenia przeciwpo\u017carowego WSK. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Powiatow\u0105 Komend\u0105 Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu oraz wspiera\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 jednostek OSP na terenie powiatu mieleckiego. Pe\u0142ni\u0142 funkcje spo\u0142eczne, m.in. cz\u0142onka zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego Zwi\u0105zku OSP w Mielcu i cz\u0142onka komisji historycznej zarz\u0105du wojew\u00f3dzkiego OSP. Za czyny bojowe w latach 1944-1945 zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Walecznych, Medalem \u201eZa Warszaw\u0119 1939-1945\u201d, Medalem \u201eZa Odr\u0119, Nys\u0119, Ba\u0142tyk\u201d, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105 i medalami radzieckimi, a za czas s\u0142u\u017cby w ZSP WSK m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku OSP, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 20 VII 2007 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

MARZEC DARIUSZ MIECZYS\u0141AW,<\/strong> urodzony 14 IX 1969 r. w Krakowie, syn Mieczys\u0142awa i Janiny z domu Kopijka. Absolwent Technikum Budowlanego nr 1 w Krakowie. Posiada tak\u017ce uprawnienia budowlane. Od wczesnej m\u0142odo\u015bci gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 (najcz\u0119\u015bciej na pozycji pomocnika) i z t\u0105 dyscyplin\u0105 zwi\u0105za\u0142 ca\u0142e dotychczasowe \u017cycie. Jako zawodnik gra\u0142 w klubach: Wis\u0142a Krak\u00f3w (1989-1997), GKS Katowice (1996-1997, wypo\u017cyczenie, ekstraklasa, Superpuchar Polski), AE Larissa (Grecja, 1997-1999), Kalitchea (Grecja, 1999 r.), Tampereen (Finlandia, 1999 r.), G\u00f3rnik Zabrze (2000 r.), Stomil Olsztyn (2000 r.), GKS Be\u0142chat\u00f3w (2001 r.), Jazz Pori (Finlandia, 2001 r.), LKS Nied\u017awied\u017a (2002 r.), Skawinka Skawina (2003 r.), Proszowianka Proszowice (2004 r.), Dalin My\u015blenice (2006 r.) By\u0142 reprezentantem Ma\u0142opolski i Polski w kategoriach m\u0142odzie\u017cowych (U15, U16, U17 i U18) oraz polskiej reprezentacji olimpijskiej. Przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia wicemistrzostwa Polski na XI Og\u00f3lnopolskiej Spartakiadzie M\u0142odzie\u017cy, wicemistrzostwa Polski w Pucharze Micha\u0142owicza\u00a0 i 3. miejsca w Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w Starszych. Po zako\u0144czeniu zawodowej kariery zawodniczej podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako trener. Zyska\u0142 kolejno: dyplom trenera II klasy (2007 r.), dyplom UEFA A (2007 r.), dyplom trenera I klasy (2013 r., licencj\u0119 UEFA A i licencj\u0119 UEFA PRO 2743. Karier\u0119 trenersk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 od szkolenia grup m\u0142odzie\u017cowych Wis\u0142y Krak\u00f3w (2004-2016). Z prowadzonymi dru\u017cynami zdoby\u0142 m.in. 1. miejsce w presti\u017cowym turnieju Mayor\u2019s Cup w Las Vegas (2011 r.), wielokrotnie mistrzostwo Ma\u0142opolski junior\u00f3w i mistrzostwo Polski junior\u00f3w (CLJ, 2014 r.). W 2015 r. odby\u0142 sta\u017c w Saint Etienne (Francja). Bra\u0142 udzia\u0142 w mi\u0119dzynarodowych konferencjach i szkoleniach.\u00a0 W 2017 r. pracowa\u0142 jako asystent Franciszka Smudy w G\u00f3rniku \u0141\u0119czna (ekstraklasa), a w 2018 r. prowadzi\u0142 jako I trener KKS 1925 Kalisz (III liga). Od 23 IX 2019 r. by\u0142 I trenerem PGE FKS Stal Mielec (I liga) i wprowadzi\u0142 zesp\u00f3\u0142 do ekstraklasy w sezonie 2019\/2020 po zdobyciu mistrzostwa I ligi. Przed sezonem 2020\/2021 zrezygnowa\u0142 z prowadzenia Stali.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARZEC JAN<\/strong>, urodzony 6 XII 1931 r. w Bochni \u2013 Chodenicach, syn Jana i Marii z Rybskich. W 1951 r. uko\u0144czy\u0142 II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. Kr\u00f3la Jana III Sobieskiego w Krakowie i zda\u0142 matur\u0119. Studiowa\u0142 na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej i w 1957 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera architektury. Bezpo\u015brednio po studiach zosta\u0142 zatrudniony (z nakazu pracy) w Wojew\u00f3dzkim Biurze Projekt\u00f3w w \u0141odzi, ale ju\u017c w listopadzie tego roku przyby\u0142 do Mielca, gdzie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej. W latach 1973\u20131980 pracowa\u0142 w Biurze Projekt\u00f3w Budownictwa Komunalnego w Rzeszowie \u2013 Pracownia w Mielcu oraz (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) w Zespole Us\u0142ug Projektowych w Mielcu, w latach 1980\u20131990 w Dziale Inwestycji Nieprzemys\u0142owych WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a w latach 1990\u20131996 w Urz\u0119dzie Rejonowym w Mielcu. W 1996 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale jeszcze do 31 III 2003 pracowa\u0142 w tym\u017ce urz\u0119dzie w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Uczestniczy\u0142 w opracowaniach projekt\u00f3w zagospodarowania przestrzennego miasta Mielca i gmin powiatu mieleckiego, a tak\u017ce w opracowaniu eksperymentalnego projektu uporz\u0105dkowania zagospodarowania i zabudowy wsi Ota\u0142\u0119\u017c. By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem szeregu projekt\u00f3w, m.in. ko\u015bcio\u0142a MBNP w Mielcu oraz autorem projekt\u00f3w m.in.: ko\u015bcio\u0142a i dzwonnicy w Ziempniowie, kaplicy w \u0141awnicy, I fazy budowy Domu Rzemios\u0142a w Mielcu, obiekt\u00f3w szkolnych w Glinach Ma\u0142ych i Rz\u0119dzianowicach oraz kilku dom\u00f3w ludowych i dom\u00f3w stra\u017caka w okolicach Mielca. Cz\u0142onek SARP Oddzia\u0142 Rzesz\u00f3w i od 2003 r. Izby Zawodowej Architekt\u00f3w O\/Rzesz\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARZEC JAROS\u0141AW<\/strong>, urodzony 20 IV 1964 r. w Mielcu, syn Jana i Aleksandry z Kowalskich. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1982 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1989 r. z tytu\u0142em lekarz medycyny. W latach 1989-1999 pracowa\u0142 w ZOZ Mielec jako asystent na Oddziale Wewn\u0119trznym. R\u00f3wnocze\u015bnie by\u0142 kierownikiem Punktu Lekarskiego w Trze\u015bni ko\u0142o Mielca, uczy\u0142 przedmiot\u00f3w zawodowych w Liceum Medycznym w Mielcu oraz pracowa\u0142 w Poradni Sportowej FKS Stal Mielec. W 2000 r. za\u0142o\u017cy\u0142 wraz z \u017con\u0105 (lekarzem medycyny Bogus\u0142aw\u0105 Marzec) NZOZ \u201eMARMED\u201d przy ul. K. Pu\u0142askiego, \u015bwiadcz\u0105cy us\u0142ugi medyczne w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej i ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. W czasie pracy zawodowej uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 w dziedzinie chor\u00f3b wewn\u0119trznych oraz umiej\u0119tno\u015bci w zakresie endoskopii g\u00f3rnego odcinka przewodu pokarmowego w Klinice Centrum Medycznego Kszta\u0142cenia Podyplomowego w Warszawie, a tak\u017ce ultrasonografii. Od 2008 r. jest bieg\u0142ym s\u0105dowym z zakresu medycyny i lekarzem s\u0105dowym przy S\u0105dzie Okr\u0119gowym w Tarnobrzegu. Bierze udzia\u0142 w badaniach populacyjnych zdrowotno\u015bci w ramach og\u00f3lnopolskiego programu prewencji choroby wie\u0144cowej POLSCREEN oraz cukrzycy. Nale\u017cy do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Towarzystwa Internist\u00f3w Polskich i Federacji Pracodawc\u00f3w Ochrony Zdrowia. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 czynnie zajmuje si\u0119 sportem. Jest pomys\u0142odawc\u0105 i wieloletnim wsp\u00f3\u0142organizatorem Halowych Mistrzostw Polski Lekarzy w Pi\u0142ce No\u017cnej w Mielcu. Wraz z dru\u017cyn\u0105 mieleckich lekarzy dwa razy zdoby\u0142 z\u0142oty i dwa razy br\u0105zowy medal. By\u0142 br\u0105zowym medalist\u0105 w tenisie w \u015awiatowych Igrzyskach Medyk\u00f3w w 2002 r. i br\u0105zowym medalist\u0105 Mistrzostw Polski Lekarzy w tenisie w 2010 r., a tak\u017ce trzykrotnie z\u0142otym, dwukrotnie srebrnym i dwukrotnie br\u0105zowym medalist\u0105 Og\u00f3lnopolskich Igrzysk Letnich Lekarzy w tenisie i pi\u0142ce no\u017cnej. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Stowarzyszenia Tenisowego Lekarzy. Zosta\u0142 dwukrotnie nagrodzony przez Okr\u0119gow\u0105 Izb\u0119 Lekarsk\u0105 w Rzeszowie za ca\u0142okszta\u0142t wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 osi\u0105gni\u0119\u0107 sportowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"MARZEC PAWE\u0141 RAFA\u0141<\/strong>, urodzony 19 I 1978 r. w Mielcu, syn Leszka i Zdzis\u0142awy z domu Naprawa. Uko\u0144czy\u0142 IV Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce CKU im. Prof. J. Groszkowskiego w Mielcu (1999). Treningi p\u0142ywackie rozpocz\u0105\u0142 w wieku 11 lat pod kierunkiem Bogus\u0142awa Omiotka, a p\u00f3\u017aniej trenowali go Bogus\u0142awa (kr\u00f3tko) i Dariusz Krupi\u0144scy. W latach 1995 \u2013 1999 nale\u017ca\u0142 do \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wki krajowej junior\u00f3w, a nast\u0119pnie senior\u00f3w. Na Mistrzostwach Polski zdoby\u0142 nast\u0119puj\u0105ce medale: *1995 r. \u2013 Zimowe MP junior\u00f3w (Spa\u0142a): 2 srebrne na dystansach 100 m i 200 m stylem motylkowym, br\u0105zowy na 400 m st. zmiennym; *1996 r. \u2013 LMP – 3 srebrne na 50 m, 100 m i 200 m st. mot. w kategorii m\u0142odzie\u017cowej; *1997 r. \u2013 Letnie MP (Gorz\u00f3w Wielkopolski): 2 srebrne na 100m i 200 m st. mot. w kategorii senior\u00f3w, 2 z\u0142ote na 100 m i 200 m st. mot. w kat. m\u0142odzie\u017cowej; *1998 r. \u2013 Zimowe MP senior\u00f3w (Koszalin): br\u0105zowy na 100 m (55,44 sek. rekord \u017cyciowy) i srebrny na 200 m st. mot. (2:02,14, rek. \u017cyc.); *1999 r. \u2013 Zimowe MP senior\u00f3w (D\u0119bica): br\u0105zowy na 100 m st. mot. By\u0142 cz\u0142onkiem kadry narodowej junior\u00f3w i senior\u00f3w, a w latach 1996\u20131997 nale\u017ca\u0142 do kadry olimpijskiej B, przygotowuj\u0105cej si\u0119 do Olimpiady w Sydney \u2013 2000. W 1996 r. startowa\u0142 w Mistrzostwach Europy w Genewie, kwalifikuj\u0105c si\u0119 do fina\u0142\u00f3w B na 100 m i 200 m st. mot. W 1999 r. zako\u0144czy\u0142 wyczynowe uprawianie sportu. Od 2000 r. pracuje w Lear Automotive (EEDS) Poland Sp. z o.o. w SSE EURO-PARK Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

M \u2013 symboliczna litera (\u201eM \u2013 jak Mielec\u201d)\u00a0umieszczana w nazwie samolot\u00f3w posiadaj\u0105cych rodow\u00f3d mielecki, tzn. takich, kt\u00f3rych proces powstania (konstrukcja i opracowanie oraz produkcja, je\u015bli zostanie podj\u0119ta) odbywa si\u0119 w Mielcu. Wykaz samolot\u00f3w z liter\u0105 M: *M-1 (akrobacyjny i treningowy, niewprowadzony do produkcji), *M-2 (szkolno-treningowy, wyprodukowano 3), *M-3 Pliszka (szybowiec, wyprodukowano 4), *M-4 Tarpan (szkolno-treningowy, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-4083","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4083","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4083"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4083\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4083"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4083"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4083"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}