{"id":4081,"date":"2022-11-27T18:55:27","date_gmt":"2022-11-27T17:55:27","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4081"},"modified":"2026-03-20T09:13:33","modified_gmt":"2026-03-20T08:13:33","slug":"litera-m-mik-mys","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4081","title":{"rendered":"Litera M (MIK-MY\u015a)"},"content":{"rendered":"

MIKIEWICZ ANDRZEJ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 oko\u0142o 1783 r., prawdopodobnie w okolicy Rzeszowa. Absolwent rzeszowskiego gimnazjum. Studia teologiczne uko\u0144czy\u0142 we Lwowie i w 1808 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jeszcze w tym samym roku zosta\u0142 wikarym w parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. W 1811 r. zosta\u0142 przeniesiony do Kolbuszowej, a w 1813 r. do Przec\u0142awia, za\u015b w 1818 r. mianowano go proboszczem w Strasz\u0119cinie. Od 1833 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dziekana dekanatu pilzne\u0144skiego i inspektora szk\u00f3\u0142 ludowych w diecezji tarnowskiej, a nast\u0119pnie zosta\u0142 pra\u0142atem scholastykiem kapitu\u0142y tarnowskiej. Opublikowa\u0142 m.in. \u201eKazania przygodne z dodatkiem m\u00f3w pogrzebowych\u201d (Lw\u00f3w 1827, 1830, 1831, 1832 i 1834), \u201eKatechizm parafialny\u201d (Lw\u00f3w 1840) i \u201eKsi\u0119g\u0119 do nabo\u017ce\u0144stwa\u201d (Bochnia 1850). Nale\u017ca\u0142 do Towarzystwa Literackiego Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. W 1850 r. zosta\u0142 dziekanem kapitu\u0142y tarnowskiej. Zmar\u0142 31 I 1851 r. Spoczywa na Starym Cmentarzu w Tarnowie. Zgodnie z jego wol\u0105 bogaty ksi\u0119gozbi\u00f3r otrzyma\u0142a biblioteka Seminarium Duchownego w Tarnowie, a oszcz\u0119dno\u015bci \u2013 m.in. szpital w Tarnowie, szko\u0142a i ko\u015bci\u00f3\u0142 w Strasz\u0119cinie oraz osoby ubogie.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MIKITIUK<\/strong> (imi\u0119 nieznane), radziecki g\u0142\u00f3wny in\u017cynier Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu od jesieni 1944 r. Po tragicznej \u015bmierci pu\u0142kownika in\u017c. Siemionowa pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki naczelnego dyrektora mieleckiej fabryki. Rozkazem nr 97 dla Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu dnia 23 VII 1945 r. przekaza\u0142 fabryk\u0119 dyrektorowi Wineckiemu reprezentuj\u0105cemu rz\u0105d polski.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MIKLASI\u0143SKI FRANCISZEK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 5 XI 1870 r. w \u017begocinie, syn Aleksandra i Karoliny z D\u0105browskich. Absolwent gimnazjum w Bochni. Studia teologiczne odby\u0142 w Tarnowie i w 1895 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikary w Szczepanowie, Rzochowie, ponownie w Szczepanowie i Nowym S\u0105czu. W latach 1901-1903 by\u0142 administratorem parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. W 1903 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w \u0141ososinie G\u00f3rnej, w 1915 r. przeniesiono go na probostwo w Starym S\u0105czu, a w 1921 r. zosta\u0142 proboszczem w Kolbuszowej. Wkr\u00f3tce potem powierzono mu tak\u017ce funkcj\u0119 dziekana dekanatu kolbuszowskiego. Odznaczony EC i RM oraz obdarzony tytu\u0142em szambelana papieskiego. Zmar\u0142 27 X 1928 r. Spoczywa na Cmentarzu Parafialnym w Kolbuszowej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MIKLEWICZ WOJCIECH (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzi\u0142 w 1734 r. w Mielcu. Wykszta\u0142cenie teologiczne uzyska\u0142 u pijar\u00f3w w Rzeszowie. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1760 r. W 1770 r. zosta\u0142 proboszczem w Zg\u00f3rsku. Zmar\u0142 25 XI 1799 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MIKO\u0141AJ<\/strong>, syn Jana z Rzochowa, jeden z pierwszych student\u00f3w z Rzochowa na Akademii Krakowskiej, wzmiankowany w 1452 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MIKO\u0141AJ<\/strong>, syn Klemensa z Mielca, jeden z pierwszych mieleckich student\u00f3w na Akademii Krakowskiej, wzmiankowany w 1494 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MIKO\u0141AJCZYK FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 3 X 1933 r. w miejscowo\u015bci Szczawa, powiat limanowski, syn Antoniego i Marii z domu Szlaga. Absolwent Liceum Mechanicznego MPM w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1952 r. Studia na Politechnice Krakowskiej (specjalno\u015b\u0107: technologia budowy maszyn) uko\u0144czy\u0142 w 1963 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. W latach 1952\u20131992 pracowa\u0142 w WSK Mielec na stanowiskach: technolog, starszy technolog, mistrz, zast\u0119pca kierownika i kierownik Wydzia\u0142u 50, zast\u0119pca szefa produkcji ds. produkcji lotniczej, szef kontroli, g\u0142\u00f3wny kontroler jako\u015bci, zast\u0119pca dyrektora naczelnego ds. produkcji silnikowej (1975-1977), dyrektor Zak\u0142adu Produkcji Lotniczej (1977-1979), pracownik na delegacji zagranicznej, \u00a0kierownik grupy serwisowej we Lwowie (1982-1983), g\u0142\u00f3wny specjalista ds. technicznych, kierownik sekcji i konstruktor. W mi\u0119dzyczasie uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych, m.in. kurs rzeczoznawc\u00f3w kontroli jako\u015bci produkcji. Zajmuj\u0105c przez szereg lat wysokie stanowiska kierownicze w WSK, przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju produkcji lotniczej oraz uruchomienia nowych wyrob\u00f3w, m.in. aparatury wtryskowej, w\u00f3zk\u00f3w golfowych i kolejnych wersji silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych. By\u0142 cz\u0142onkiem SIMP oraz \u00a0opiekunem sekcji lekkoatletycznej FKS \u201eStal\u201d Mielec. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w. Z dniem 1 III 1992 r. przeszed\u0142 na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Zmar\u0142 21 IX 1992 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MIKO\u0141AJCZYK JAN<\/strong>, urodzony 22 VII 1929 r. w Zalesiu, syn Miko\u0142aja i Marii z domu Szlaga. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Limanowej, a nast\u0119pnie kierowa\u0142 (kr\u00f3tko) jedn\u0105 ze szk\u00f3\u0142 podstawowych w okolicy Limanowej. Zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 we Wroc\u0142awiu i tam uko\u0144czy\u0142 technikum o specjalno\u015bci samolotowej. W 1952 r. zosta\u0142 skierowany do pracy w 21 Przedstawicielstwie Wojskowym przy WSK w Mielcu. Tu jako specjalista do spraw uzbrojenia samolotu pracowa\u0142 do emerytury w 1992 r. Posiada\u0142 stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie, m.in. prowadzi\u0142 szkolenia strzeleckie i \u00a0by\u0142 przewodnicz\u0105cym jednego z zak\u0142adowych K\u00f3\u0142 TPPR. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Medalem \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 Ofiarn\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d i Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Narodu \u2013 XX-lat\u201d. Zmar\u0142 25 IX 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MIKO\u0141AJCZYK MIROS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 IX 1925 r. w Warszawie, syn Leonarda i Leokadii z Tauber\u00f3w. Ojciec \u2013 pracownik PZL Warszawa \u2013 zosta\u0142 delegowany do Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 w Mielcu w marcu 1939 r., a Miros\u0142aw do\u0142\u0105czy\u0142 do rodziny w czerwcu, po uko\u0144czeniu szko\u0142y powszechnej w Warszawie. Pocz\u0105tkowo uczy\u0142 si\u0119 tokarstwa, a od 13 XII 1940 r. pracowa\u0142 przy produkcji cz\u0119\u015bci samolotowych w Flugzeugwerk Mielec. W 1942 r. zosta\u0142 wywieziony (w grupie oko\u0142o 70 m\u0142odych m\u0119\u017cczyzn) do obozu pracy przy Flugzeugwerk Ernst Hejnkel w Oranienburgu, gdzie pracowa\u0142 po kilkana\u015bcie godzin dziennie. Po pewnym czasie przeniesiono go na miejscowe lotnisko, gdzie pracowa\u0142 jako mechanik lotniczy. W 1945 r., ju\u017c po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w fabryce samolot\u00f3w pracowa\u0142 jako kierowca. W latach 1946-1948 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 9 Pu\u0142ku Czo\u0142g\u00f3w w Szczecinie. Po powrocie do pracy w mieleckiej fabryce zosta\u0142 zatrudniony jako mechanik lotniczy, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako mechanik pok\u0142adowy (1960-1980) i starszy mechanik pok\u0142adowy (1980-1990). Ponadto w latach 1953-1957 by\u0142 szefem technicznym Aeroklubu Mieleckiego. W mi\u0119dzyczasie zda\u0142 egzamin czeladniczy \u015blusarski (1949) oraz uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC i w 1966 r. zda\u0142 matur\u0119. W zwi\u0105zku z posiadanymi umiej\u0119tno\u015bciami wielokrotnie przebywa\u0142 w krajach, gdzie pracowa\u0142y mieleckie samoloty (Algieria, Anglia, Bu\u0142garia, Egipt, Francja, Holandia, Irak, Jugos\u0142awia, Niemcy, Portugalia, Rumunia, Sudan, Turcja, W\u0119gry, ZSRR). W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wiele czasu przeznacza\u0142 na prace spo\u0142eczne. By\u0142 cz\u0142onkiem rady wydzia\u0142u, radc\u0105 wydzia\u0142owym, spo\u0142ecznym inspektorem pracy i dzia\u0142aczem organizacji m\u0142odzie\u017cowej. Bra\u0142 udzia\u0142 w za\u0142o\u017ceniu mieleckiej kom\u00f3rki Stowarzyszenia Polak\u00f3w Poszkodowanych przez III Rzesz\u0119 i prowadzi\u0142 j\u0105 przez wiele lat. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego tej organizacji. Przez pewien okres pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcj\u0119 wiceprezesa Zarz\u0105du POD \u201ePor\u0119by\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla SPP\u201d, Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Aeroklubu PRL\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d oraz Medalem \u201eZa D\u0142ugoletnie Po\u017cycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie\u201d. Zmar\u0142 18 I 2022 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MIKO\u0141AJCZYKA STANIS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga uliczka (260 m) na osiedlu Smoczka. Jest boczn\u0105 ulicy W. Witosa i \u0142\u0105czy j\u0105 z ul. F. Wiesio\u0142owskiego. Nazw\u0119 i status ulicy otrzyma\u0142a 10 II 2000 r. Asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 otrzyma\u0142a w 2006 r. Jej okolica to rozwijaj\u0105cy si\u0119 plac budowy.
Patron ulicy: STANIS\u0141AW MIKO\u0141AJCZYK (1901-1966), polityk, dzia\u0142acz ruchu ludowego. W okresie mi\u0119dzywojennym: dzia\u0142acz ZMW, cz\u0142onek w\u0142adz naczelnych Stronnictwa Ludowego i pose\u0142. W czasie II wojny \u015bwiatowej: przewodnicz\u0105cy Emigracyjnej Rady Narodowej, wicepremier (1940-1943) i premier rz\u0105du emigracyjnego (1943-1944). Po wojnie wicepremier Tymczasowego Rz\u0105du Jedno\u015bci Narodowej, minister rolnictwa i reform rolnych oraz \u00a0prezes Stronnictwa Ludowego. W wyniku ostrej walki politycznej i gro\u017aby aresztowania uciek\u0142 do USA. Nie powr\u00f3ci\u0142 do kraju i zmar\u0142 na obczy\u017anie.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MIKRUS MR-300<\/strong>, czteroko\u0142owy, dwu\u015bladowy mikrosamoch\u00f3d z ca\u0142kowicie zamkni\u0119tym, stalowym nadwoziem, produkowany w WSK Mielec w latach 1957-1960. Prace nad konstrukcj\u0105 polskiego mikrosamochodu podj\u0105\u0142 jesieni\u0105 1956 r. w WSK Mielec specjalnie utworzony 20\u2013osobowy dzia\u0142 pod kierownictwem Stanis\u0142awa Duszkiewicza. Odpowiedzialnymi za poszczeg\u00f3lne projekty cz\u0119\u015bci samochodu byli: J\u00f3zef Zybura, Andrzej Tarkowski, Jerzy Wysocki, Jerzy D\u0119bicki, Tadeusz Tytz, Bronis\u0142aw Pawlicki, Stanis\u0142aw Polit, Henryk \u015aled\u017a i Eugeniusz Guli\u0144ski. Prace te uko\u0144czono wiosn\u0105 1957 r., a nast\u0119pnie wykonano 3 sztuki prototyp\u00f3w. W latach 1957\u20131958 wyprodukowano seri\u0119 pr\u00f3bn\u0105 w ilo\u015bci 150 sztuk oraz wprowadzono szereg zmian konstrukcyjnych, a pod koniec 1958 r. rozpocz\u0119to produkcj\u0119 seryjn\u0105. Sam \u201eMikrus\u201d wa\u017cy\u0142 470 kg i m\u00f3g\u0142 by\u0107 dodatkowo obci\u0105\u017cony o 240 kg (pasa\u017cerowie, baga\u017c). Posiada\u0142 dwusuwowy, dwucylindrowy silnik o pojemno\u015bci skokowej 296 cm i mocy 14 KM. M\u00f3g\u0142 rozwin\u0105\u0107 maksymaln\u0105 pr\u0119dko\u015b\u0107 85 km\/godz. i spala\u0142 4,8 \u2013 6,5 l benzyny na 100 km. \u00a0Zosta\u0142 przyj\u0119ty przez spo\u0142ecze\u0144stwo z du\u017cym zainteresowaniem. \u00a0Uzyska\u0142 wiele pozytywnych ocen fachowc\u00f3w, a nawet \u00f3wczesnego premiera J\u00f3zefa Cyrankiewicza, kt\u00f3ry w towarzystwie wicepremiera Piotra Jaroszewicza osobi\u015bcie testowa\u0142 pojazd na ulicach Warszawy. W 1960 r. ekspozycja samochodu na Targach Pozna\u0144skich przynios\u0142a du\u017cy sukces i postanowiono pokaza\u0107 \u201eMikrusa\u201d w Moskwie na wystawie osi\u0105gni\u0119\u0107 15\u2013lecia PRL. Tak\u017ce w Moskwie przy organizowaniu wystawy wiele os\u00f3b wyra\u017ca\u0142o si\u0119 pochlebnie o polskim mikrosamochodzie, a prasa moskiewska \u00a0przedstawi\u0142a \u201eMikrusa\u201d z pozytywnymi komentarzami. Dwa dni przed otwarciem wystawy nakazano wycofa\u0107 \u201eMikrusa\u201d i na jego miejsce ustawiono motocykl \u201eJunak\u201d. R\u00f3wnocze\u015bnie WSK Mielec otrzyma\u0142a decyzj\u0119 Ministerstwa Przemys\u0142u Ci\u0119\u017ckiego o natychmiastowym zatrzymaniu monta\u017cu i zako\u0144czeniu produkcji \u201eMikrusa\u201d, bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Tak\u017ce przekonstruowanie wersji osobowej na \u201ep\u00f3\u0142-towarowo-dostawcz\u0105\u201d dla cel\u00f3w drobnego transportu, mimo spe\u0142nienia wszystkich warunk\u00f3w Ministerstwa Przemys\u0142u Ci\u0119\u017ckiego i powszechnego zainteresowania, nie zosta\u0142o ostatecznie zaakceptowane. Tak wi\u0119c w latach 1957\u20131960 wyprodukowano tylko 1728 sztuk tego mikrosamochodu. Po 10 latach od przerwania produkcji \u201eMikrusa\u201d Polski Zwi\u0105zek Motorowy i Automobilklub Warszawski zorganizowa\u0142y zjazd u\u017cytkownik\u00f3w \u201eMikrusa\u201d w Warszawie, w kt\u00f3rym wzi\u0119\u0142o w nim udzia\u0142 oko\u0142o 150 kierowc\u00f3w z pojazdami. Udany by\u0142 tak\u017ce II zjazd \u201eMikrus\u00f3w\u201d, zorganizowany w Grudzi\u0105dzu z okazji 20-lecia przerwania produkcji. Podobne spotkania, cho\u0107 ju\u017c przy malej\u0105cej frekwencji, organizowano w p\u00f3\u017aniejszych latach. Znane s\u0105 przypadki jego systematycznego u\u017cywania do dzi\u015b, m.in. kilkana\u015bcie egzemplarzy uczestniczy w mi\u0119dzynarodowych rajdach zabytkowych pojazd\u00f3w. Bodaj najs\u0142ynniejszym egzemplarzem jest \u201eMikrus\u201d mielczanina Grzegorza Grdenia \u2013 spikera radiowego i w\u0142a\u015bciciela sklepu w Chicago. W 15. spotkaniach mikrosamochod\u00f3w z USA i Kanady (Crystal Lake, 12-13 VII 2006 r.) \u201eMikrus\u201d, zdoby\u0142 I miejsce w najbardziej presti\u017cowej kategorii mikrosamochod\u00f3w. 21-22 VII 2007 r. zorganizowano w Mielcu uroczysto\u015bci 50-lecia \u201eMikrusa\u201d (z udzia\u0142em kilkunastu egzemplarzy tego samochodu) oraz goszczono z tej okazji uczestnik\u00f3w Mi\u0119dzynarodowego Rajdu Pojazd\u00f3w Zabytkowych. W 15. edycji Spotka\u0144 Mikrosamochod\u00f3w z USA i Kanady w Crystal Lake k. Chicago egzemplarz Mikrusa, przygotowany przez w\u0142a\u015bciciela – mielczanina Grzegorza Grdenia (mieszkaj\u0105cego w USA), zaj\u0105\u0142 I miejsce w najbardziej presti\u017cowej kategorii mikrosamochod\u00f3w i II miejsce w kategorii najbardziej unikalnych samochod\u00f3w. Za wystaw\u0119 fotograficzn\u0105 Mikrus \u2013 auto, kt\u00f3remu nie pozwolono dorosn\u0105\u0107 Muzeum Regionalne w Stalowej Woli otrzyma\u0142o I nagrod\u0119 i statuetk\u0119 Sybilli w og\u00f3lnopolskim konkursie \u201eWydarzenie muzealne roku \u2013 Sybilla 2010\u201d. Ukaza\u0142a si\u0119 te\u017c publikacja Anny Garbacz Mikrus auto, kt\u00f3remu nie pozwolono dorosn\u0105\u0107 (Muzeum Regionalne w Stalowej Woli 2010).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MIKULICZ JAN DE RADECKI (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 w 1757 r. Po studiach teologicznych w 1803 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W 1808 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. Wzorow\u0105 prac\u0105 duszpastersk\u0105 zdoby\u0142 sobie wielki autorytet w\u015br\u00f3d mielczan i u w\u0142adz ko\u015bcielnych. Od 1826 r. (by\u0107 mo\u017ce wcze\u015bniej) pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dziekana dekanatu mieleckiego. By\u0142 tak\u017ce inspektorem szk\u00f3\u0142 w okr\u0119gu mieleckim. Zmar\u0142 15 VII 1829 r. Spoczywa na starym cmentarzu w Mielcu przy ul. Rzecznej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MIKU\u0141A TADEUSZ W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 24 VIII 1915 r. w Krakowie, syn Jana i Sylwestry Felicji z domu Koba. Ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Plutonowy AK. Zosta\u0142 rozstrzelany przez hitlerowc\u00f3w w Charzewicach 20 X 1943 r. Spoczywa w zbiorowej mogile \u017co\u0142nierzy AK na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

MILCEWICZ STANIS\u0141AW ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 12 XII 1921 r. w Warszawie, syn Jana i Zofii z Jastrz\u0119bskich. Ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum im. A. Mickiewicza, a nast\u0119pnie do Liceum im. A. Mickiewicza, ale dalsz\u0105 nauk\u0119 przerwa\u0142 wybuch II wojny \u015bwiatowej. W czasie wojny pracowa\u0142 kolejno w: firmie LPCh (1939) i Rejonowym Zwi\u0105zku Spo\u017cywc\u00f3w w Szykmanach i \u017babich (1939-1941), Zarz\u0105dzie Sp\u0142awu Drzewa w Hryniawie (1942\u20131943) oraz firmie budowlanej \u201eTempo\u201d w Mielcu (1943\u20131944). Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej skierowany zosta\u0142 do Oficerskiej Szko\u0142y Piechoty w Przemy\u015blu, a nast\u0119pnie do Krakowa, gdzie zasta\u0142 go koniec wojny. Po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby wojskowej (1945) zosta\u0142 zatrudniony w Spo\u0142ecznym Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym w Katowicach, ale po roku przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca, gdzie powierzono mu kierownictwo M\u0142yna \u201eZiarno\u201d. W latach 1949\u20131953 pracowa\u0142 na stanowisku g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego w Powszechnej Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu i znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do usprawnienia jej ksi\u0119gowo\u015bci, a nast\u0119pnie w latach 1953\u20131957 by\u0142 dyrektorem Miejskiego Handlu Detalicznego. Od I 1958 r. do III 1973 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Ceramiki Budowlanej i wni\u00f3s\u0142 wk\u0142ad w jego rozw\u00f3j. Uko\u0144czy\u0142 korespondencyjnie Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Rzeszowie i zda\u0142 matur\u0119 (1960), a nast\u0119pnie studiowa\u0142 na Wydziale Ekonomicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii (1967). Pracowa\u0142 te\u017c spo\u0142ecznie. By\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu (w latach 60.) i \u0142awnikiem s\u0105dowym. Od 1968 r. nale\u017ca\u0142 do Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa Oddzia\u0142 w Krakowie. W 1973 r. przeprowadzi\u0142 si\u0119 do Olsztyna i pracowa\u0142 w Olszty\u0144skim Przedsi\u0119biorstwie Ceramiki Budowlanej (dyrektor, 1973\u20131977), Olszty\u0144skim Przedsi\u0119biorstwie Rob\u00f3t In\u017cynieryjnych (zast\u0119pca dyrektora, 1977\u20131983), Przedsi\u0119biorstwie Zagranicznym \u201eMAZURPOL\u201d (g\u0142\u00f3wny ksi\u0119gowy, 1983-1984), Klubie Sportowym \u201eBudowlani\u201d (g\u0142\u00f3wny ksi\u0119gowy, 1984-1989), Przedsi\u0119biorstwie Wielobran\u017cowym \u201eSANMAR\u201d (g\u0142. ksi\u0119gowy, 1989-1990) i Przedsi\u0119biorstwie Handlowo-Budowlanym \u201eBART\u201d (g\u0142. ksi\u0119gowy, 1990-1993). Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem 10-lecia Polski Ludowej. Zmar\u0142 27 III 2006 r. Pochowany na cmentarzu w Olsztynie.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MILCZAREK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 8 V 1934 r. w Kleczewie, powiat koni\u0144ski, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Kr\u00f3l. W czasie II wojny \u015bwiatowej wraz z rodzin\u0105 zosta\u0142 wywieziony na przymusowe roboty do III Rzeszy. Po wojnie Milczarkowie powr\u00f3cili do rodzinnej miejscowo\u015bci, a Stanis\u0142aw uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 Stopnia Licealnego w Kleczewie w 1952 r. i jeszcze w tym samym roku zosta\u0142 skierowany na studia w Moskwie. W 1958 r. uko\u0144czy\u0142 Wydzia\u0142 Lotniczy Moskiewskiego Instytutu Lotniczego i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera magistra lotnictwa. Po studiach zosta\u0142 skierowany do WSK Mielec, gdzie pracowa\u0142 na stanowiskach: konstruktora, starszego konstruktora, technologa prowadz\u0105cego, kierownika dzia\u0142u w Pionie G\u0142\u00f3wnego Technologa i kierownika Aeroklubu Mieleckiego (w latach 80.). Uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. Posiada\u0142 uprawnienia rzeczoznawcy sprz\u0119tu lotniczego i szybowcowego. Dokonywa\u0142 t\u0142umacze\u0144 z j\u0119zyka polskiego na j\u0119zyk rosyjski i odwrotnie. By\u0142 autorem wielu projekt\u00f3w i wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, z kt\u00f3rych wi\u0119kszo\u015b\u0107 wprowadzono do produkcji, a zastosowanie projektu:\u00a0Opracowanie dokumentacji i wykonawstwo stoisk dla realizacji prac okresowych na samolocie TS-11\u00a0<\/em>przynios\u0142o du\u017ce efekty finansowe. Nale\u017ca\u0142 do SIMP. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 21 IX 1992 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MILGROM EDWARD<\/strong>, urodzony 4 X 1917 r. w Rohatynie (aktualnie Ukraina), syn Henryka i Ernestyny z domu Cyryl. Lata dzieci\u0119ce i m\u0142odo\u015b\u0107 prze\u017cy\u0142 w Mielcu, gdzie w 1921 r. przeniesiono ojca na stanowisko lekarza powiatowego. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1935 r. Po wojnie odby\u0142 studia lekarskie. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w okulistyce. W latach 80. zosta\u0142 profesorem okulistyki na Uniwersytecie w Caracas (Wenezuela). Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MILGROM FELIX<\/strong>, urodzony 12 X 1919 r. w Rohatynie, w\u00f3wczas Polska (aktualnie Ukraina), syn Henryka i Ernestyny z domu Cyryl. Dzieci\u0144stwo i m\u0142odo\u015b\u0107 prze\u017cy\u0142 w Mielcu, gdzie w 1921 r. przeniesiono ojca na stanowisko lekarza powiatowego. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1937 r. Studia medyczne odby\u0142 na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie (1937-1941), UMCS w Lublinie (1945) i Uniwersytecie we Wroc\u0142awiu (1946-1947). W 1946 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny, a w 1947 r. doktora medycyny. Ca\u0142e swoje \u017cycie naukowe po\u015bwi\u0119ci\u0142 immunologii i naukom z ni\u0105 zwi\u0105zanym. Praca zawodowa: Uniwersytet we Wroc\u0142awiu \u2013 Wydzia\u0142 Mikrobiologii, przekszta\u0142cony w 1950 r. na Akademi\u0119 Medyczn\u0105 (1946-1954) \u2013 instruktor, doktor, docent, profesor nadzwyczajny, profesor zwyczajny, p.o. przewodnicz\u0105cy; Instytut Immunologii i Terapii Eksperymentalnej Polskiej Akademii Nauk we Wroc\u0142awiu (1953-1954) \u2013 p. o. dyrektor; Uniwersytet \u015al\u0105ski Wydzia\u0142 Mikrobiologii w Zabrzu (1954-1957) \u2013 profesor zwyczajny, przewodnicz\u0105cy; Instytut Pasteura w Pary\u017cu (1957) \u2013 cz\u0142onek kolegium do spraw bada\u0144; Banco de Sangre w Caracas (Wenezuela, 1957-1958) \u2013 cz\u0142onek kolegium do spraw bada\u0144; Wydzia\u0142 Bakteriologii i Immunologii Uniwersytetu w Buffalo (USA, 1958-1962) \u2013 cz\u0142onek komisji do spraw bada\u0144, profesor nadzwyczajny; Wydzia\u0142 Bakteriologii i Immunologii Stanowego Uniwersytetu Stanu Nowy York w Buffalo (1962-1967) \u2013 profesor nadzwyczajny, profesor zwyczajny; Wydzia\u0142 Mikrobiologii Stanowego Uniwersytetu Stanu Nowy York w Buffalo (1967-1985) \u2013 dziekan; College de France w Pary\u017cu (1986-1987) \u2013 wyk\u0142adowca. Napisa\u0142 ponad 400 prac z zakresu immunologii, z uwzl\u0119dnieniem autoimmunizacji, immunopatologiii, transplantacji i immunologii nowotworowej. Wychowa\u0142 m.in. 15 absolwent\u00f3w uczelni, kt\u00f3rzy otrzymali stopie\u0144 doktora oraz 80 absolwent\u00f3w studi\u00f3w podoktoranckich (habilitacyjnych). \u00a0Poza g\u0142\u00f3wnym miejscem pracy wykonywa\u0142 szereg innych obowi\u0105zk\u00f3w. By\u0142 m.in.: wsp\u00f3\u0142wydawc\u0105 pisma \u201eArchiwa Immunologicznej Terapii Do\u015bwiadczalnej\u201d (1953-1955), redaktorem naczelnym International Archives of Allergy and Applied Immunology (1965-nadal), cz\u0142onkiem Komitetu ds. Wsp\u00f3lnych Bada\u0144 nad Transplantacj\u0105 i Immunologi\u0105 NIAID, Instytut Zdrowia (1965-1968), redaktorem Vox Sanguinis (1966-1976), redaktorem Transfusion (1966-1973), cz\u0142onkiem Komitetu Doradczego ds. Bada\u0144 nad Leczeniem Raka\u201d (1966-1969) i konsultantem ds. patologii w Szpitalu w Buffalo (1967-nadal), ekspertem w Panelu Doradczym ds. Immunologii i \u015awiatowej Organizacji Zdrowia (WHO, 1967-1986), cz\u0142onkiem Komisji ds. Chor\u00f3b Immunologicznych i Komisji ds. Transplantacji Tkanek przy Krajowej Radzie ds. Bada\u0144 (1968-1971), cz\u0142onkiem Doradczej Rady Wydawniczej Transplantation Proceedings (1968-nadal), cz\u0142onkiem Towarzystwa Transplantacyjnego (1968-nadal, radny 1971-1974, wiceprezes 1976-1978, prezes i cz\u0142onek kilku komisji), cz\u0142onkiem Doradczej Komisji ds Bada\u0144 nad Etiologi\u0105, Diagnostyk\u0105, Histori\u0105 Naturaln\u0105, Zapobieganiom i Terapiom Przeciwdzia\u0142aj\u0105cym Stwardnieniu Rozsianemu w Krajowym Stowarzyszeniu ds. Stwardnienia Rozsianego (1970-1973), cz\u0142onkiem zespo\u0142u redakcyjnego pisma Cellular Immunology (\u201eImmunologia Kom\u00f3rkowa\u201d, 1970\u20131983), cz\u0142onkiem Collegium Internationale Allergologicum (1970-nadal), wiceprezes 1970-1979, prezes 1978-1982), cz\u0142onkiem Komisji ds. Programu Leczenia Zapalenia Staw\u00f3w i Chor\u00f3b Metabolicznych w Instytucie Zdrowia (1971-1973), cz\u0142onkiem Ameryka\u0144skiego Towarzystwa ds. Raka (1971-1975), cz\u0142onkiem Doradczego Zespo\u0142u Redakcyjnego pisma Immunological Investigations (\u201eBadania Immunologiczne\u201d, 1972-nadal), cz\u0142onkiem zespo\u0142u redakcyjnego pisma Transplantation (\u201eTransplantacje\u201d, 1975-1978) i cz\u0142onkiem Komisji ds. Bada\u0144 \u2013 Program Ameryka\u0144skiego Czerwonego Krzy\u017ca ds. Chor\u00f3b Krwi (1975-1979). Jest cz\u0142onkiem wielu ameryka\u0144skich instytucji i stowarzysze\u0144 m.in.: Ameryka\u0144skiej Akademii Mikrobiologii (od 1966), Ameryka\u0144skiego Towarzystwa Immunolog\u00f3w (od 1963), Collegium Internationale Allergologicum (od 1966), Towarzystwa ds. Immunohematologii i Transfuzji (od 1964), Mi\u0119dzynarodowego Towarzystwa ds. Transfuzji Krwi (od 1966), Akademii Nauk w Nowym Yorku (od 1963), Sigma Xi (od 1969), Stowarzyszenia Biologii Eksperymentalnej i Medycyny (od 1965) i Towarzystwa ds. Transplantacji (od 1966). Otrzyma\u0142 szereg wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in. tytu\u0142 \u201eHonorowego Doktora Medycyny\u201d na Uniwersytetach w Wiedniu (1976), Lund (Szwecja, 1979), Heidelbergu (Niemcy, 1979) i Bergen (Norwegia, 1980) oraz nagrody: im. Stocktona Kimballa na Uniwersytecie Stanowym Stanu Nowy York w Buffalo, Fundacji Chor\u00f3b Nerek w Buffalo, Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego w Nowym Yorku oraz im. Paula Ehrlicha i Ludwiga Darmstaedtera w Frankfurcie. Zmar\u0142 2 IX 2007 r. w Buffalo (USA).<\/p>\r\n

MILGROM EDWARD<\/b>, urodzony 4 X 1917 r. w Rohatynie, woj. stanis\u0142awowskie, syn Henryka i Ernestyny z domu Cyryl. Lata dzieci\u0119ce i m\u0142odo\u015b\u0107 prze\u017cy\u0142 w Mielcu, gdzie jego ojciec od 1921 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 lekarza powiatowego. Absolwent Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1935 r. Studia lekarskie we Lwowie uko\u0144czy\u0142 24 VI 1941 r. Stopie\u0144 doktora nauk medycznych uzyska\u0142 13 II 1947 r. W 1948 r. wyjecha\u0142 do Pary\u017ca i studiowa\u0142 histopatologi\u0119 oka w Laboratorium Profesora Offreta. Po napisaniu pracy pt. Epithelioma remani\u00e9 de glans larymale<\/i> uzyska\u0142 stopie\u0144 asystenta w dziedzinie okulistyki na Uniwersytecie Sorbona. Ponadto przeprowadzi\u0142 badania nad mikroorganizmem trachoma w Instytucie Pasteura w Pary\u017cu. Zrz\u0105dzeniem losu zamieszka\u0142 w Wenezueli. Od 1949 r. do 1955 r. pod uproszczonym nazwiskiem Grom pracowa\u0142 na wenezuelskiej wyspie Margarita jako szef S\u0142u\u017cby Okulistycznej Szpitala Luis Ortega w Porlamar. Poza operacjami w szpitalu odwiedza\u0142 tamtejsze szko\u0142y i bada\u0142 wzrok uczni\u00f3w, a nast\u0119pnie leczy\u0142. Za t\u0119 ofiarn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w 1971 r. Rada Miejska Okr\u0119gu Mari\u0148o nada\u0142a mu tytu\u0142 \u201eSyn Adopcyjny z Wyspy Margarita\u201d. Od 1956 r. do 1958 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika bada\u0144 naukowych w Katedrze Okulistycznej w Vargas Hospital w Caracas, a nast\u0119pnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Szpitalu Uniwersyteckim w Caracas jako profesor, a p\u00f3\u017aniej profesor III stopnia (najwy\u017cszy stopie\u0144). By\u0142 inicjatorem Kurs\u00f3w Uniwersyteckich Okulistyki Podstawowej \u201eJesus Rhode\u201d, w kt\u00f3rych uczestniczy\u0142o ponad 1000 lekarzy. W latach 1977-1985 by\u0142 profesorem i kierownikiem Katedry i S\u0142u\u017cby Okulistycznej. By\u0142 za\u0142o\u017cycielem Narodowego Instytutu Bada\u0144 Okulistycznych (I.N.D.I.O.) Zainicjowa\u0142 i koordynowa\u0142 programy Mi\u0119dzynarodowych Konferencji Naukowych z udzia\u0142em wybitnych okulist\u00f3w z ca\u0142ego \u015bwiata. By\u0142 autorem kilku ksi\u0105\u017cek oraz ponad 350 prac naukowych z dziedziny okulistyki. Poza okulistyk\u0105 w 1982 r. uzyska\u0142 doktorat z filozofii, w dziedzinie biologii i edukacji. Nale\u017ca\u0142 do kilku mi\u0119dzynarodowych i krajowych towarzystw naukowych. By\u0142 honorowym cz\u0142onkiem Kolegi\u00f3w Medycznych Stan\u00f3w w Wenezueli: Nueva Sparta, Falcon i M\u00e9rida. Uhonorowano go najwy\u017cszymi odznaczeniami wenezuelskimi: Orderem Oswobodziciela stopnia oficerskiego i Orderem Francisco de Miranda klasy I oraz wieloma innymi odznaczeniami wenezuelskimi i zagranicznymi. Zmar\u0142 20 XII 1998 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MILGROM HENRYK<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 10 VI 1885 r. w Ko\u0142omyi, na terenie Galicji (aktualnie Ukraina), syn Edwarda \u2013 doktora prawa. Studiowa\u0142 na Uniwersytecie im. ces. Franciszka I we Lwowie i w 1919 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora medycyny. W latach 1910\u20131914 praktykowa\u0142 w miejscowo\u015bci \u017babie na Huculszczy\u017anie (aktualnie Ukraina), a ponadto prowadzi\u0142 badania nad syfilisem i uczestniczy\u0142 w wysi\u0142kach nad wyeliminowaniem tej choroby. W czasie I wojny \u015bwiatowej s\u0142u\u017cy\u0142 w armii austro-w\u0119gierskiej, a w latach 1917\u20131921 by\u0142 lekarzem powiatowym w Rohatyniu (aktualnie Ukraina). W 1921 r. zosta\u0142 przeniesiony do Mielca na stanowisko lekarza powiatowego, a ponadto pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 lekarza gimnazjalnego. W 1936 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i przeprowadzi\u0142 si\u0119 do Lwowa. Zmar\u0142 w tragicznych okoliczno\u015bciach w czasie niemieckiej okupacji we Lwowie w 1942 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MILICJA OBYWATELSKA (MO)<\/strong>, jedna ze s\u0142u\u017cb resortu spraw wewn\u0119trznych funkcjonuj\u0105ca w Polsce w latach 1944-1990. Jej podstawowym zadaniem by\u0142a ochrona bezpiecze\u0144stwa pa\u0144stwa i porz\u0105dku publicznego. Zosta\u0142a powo\u0142ana na mocy Manifestu Lipcowego PKWN i dekretu z 7 X 1944 r. Pocz\u0105tkowo g\u0142\u00f3wnym celem jej dzia\u0142alno\u015bci by\u0142a: \u201e…ochrona realizowanego programu przeobra\u017ce\u0144 rewolucyjnych oraz interes\u00f3w w\u0142adzy ludowej, a tak\u017ce spokoju i bezpiecze\u0144stwa obywateli\u201d. Organizacj\u0119 milicji w Mielcu powierzono podporucznikowi Janowi Boczkowi, kt\u00f3ry pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta do 8 II 1945 r. i w tym czasie skompletowa\u0142 pierwszy sk\u0142ad Komendy Powiatowej. Znale\u017ali si\u0119 w niej g\u0142\u00f3wnie byli partyzanci z r\u00f3\u017cnych ugrupowa\u0144 (BCh, AK i GL). W zwi\u0105zku z nasilaniem si\u0119 walki o w\u0142adz\u0119, w nast\u0119pnych miesi\u0105cach rotacja kadr by\u0142a spora, gdy\u017c pozbywano si\u0119 by\u0142ych \u017co\u0142nierzy AK i BCh, a przyjmowano osoby popieraj\u0105ce now\u0105 w\u0142adz\u0119. Lata 1945\u20131955 to okres walki o wprowadzenie i umocnienie nowego ustroju pa\u0144stwa, w kt\u00f3rej nie brakowa\u0142o okrucie\u0144stwa i wypacze\u0144, zw\u0142aszcza ze strony niekt\u00f3rych funkcjonariuszy UB. Na terenie Mielca i powiatu w walkach tych zgin\u0119\u0142o \u0142\u0105cznie (po obu stronach) kilkadziesi\u0105t os\u00f3b, a wiele odnios\u0142o rany lub zosta\u0142o kalekami. Po nowych regulacjach prawnych (m.in. dekret z 21 XII 1955 r. o organizacji i zakresie dzia\u0142ania MO), wymianie cz\u0119\u015bci kadry, \u201eodwil\u017cy politycznej\u201d w 1956 r. oraz wypuszczeniu z wi\u0119zie\u0144 dzia\u0142aczy WiN i innych organizacji podziemnych, sytuacja w Mielcu (szybciej ni\u017c w wielu innych rejonach Polski) zacz\u0119\u0142a \u00a0normowa\u0107 si\u0119. Zmieni\u0142 si\u0119 styl, formy i metody dzia\u0142alno\u015bci milicji w \u015brodowisku. (Struktur\u0119 wewn\u0119trzn\u0105 tworzy\u0142y specjalistyczne referaty: kryminalny, przest\u0119pstw gospodarczych, dzielnicowych, ruchu drogowego i gospodarczy oraz pluton patrolowy i sekretariat.) Czynnikami sprzyjaj\u0105cymi temu procesowi by\u0142y m.in.: dynamiczny rozw\u00f3j WSK i miasta, du\u017ce mo\u017cliwo\u015bci uzyskania pracy i mieszkania, bogata oferta sportowa i kulturalna oraz dzia\u0142alno\u015b\u0107 organizacji spo\u0142ecznych i m\u0142odzie\u017cowych. Ju\u017c od lat 60. o Mielcu m\u00f3wiono i pisano, \u017ce jest miastem bezpiecznym, a ilo\u015b\u0107 przest\u0119pstw (wszystkich rodzaj\u00f3w) sytuowa\u0142a go na jednym z pierwszych miast w zakresie bezpiecze\u0144stwa i porz\u0105dku publicznego w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim. 7 X 1968 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 ods\u0142oni\u0119cia na budynku Komendy Powiatowej tablicy upami\u0119tniaj\u0105cych nazwiska funkcjonariuszy Resortu Spraw Wewn\u0119trznych z terenu powiatu mieleckiego poleg\u0142ych \u00a0w latach 1945-1951. Byli to: J\u00f3zef Cetnar (1925-1951), Stanis\u0142aw Cuber (1919-1946), Jan Dzia\u0142o (1915-1946), Stefan Grzelak (1914-1946), Edward Chmielowiec (1924-1946), Wojciech Jamrozy (1916-1946), Jan Kozik (1911-1946), Stanis\u0142aw Kozak (?-1946), W\u0142adys\u0142aw Mo\u017adzierz (1911-1946), W\u0142adys\u0142aw Przystarz (1917-1945), Aleksander Rybka (1925-1946), Euzebiusz Szarek (1925-1946), J\u00f3zef Wilczek (1915-1945) i Jan Wierdak (1920-1945). Klimat spo\u0142eczny dla dzia\u0142alno\u015bci MO pogorszy\u0142 si\u0119 na pocz\u0105tku lat 80., na co decyduj\u0105cy wp\u0142yw mia\u0142y m.in. zbiorowe protesty spo\u0142eczne w 1980 i 1981 r., a nast\u0119pnie wprowadzenie stanu wojennego (13 XII 1981 r.). Nowe uwarunkowania spo\u0142eczno-polityczne w kraju spowodowa\u0142y, \u017ce 14 VII 1983 r. Sejm przyj\u0105\u0142 ustaw\u0119 o urz\u0119dzie ministra spraw wewn\u0119trznych i zakresie dzia\u0142ania podleg\u0142ych mu organ\u00f3w (w tym MO). W wyniku tych zmian w miejsce Komendy Rejonowej MO powo\u0142ano Rejonowy Urz\u0105d Spraw Wewn\u0119trznych (RUSW) w Mielcu. W kolejnych latach 80. w Mielcu wi\u0119kszych konflikt\u00f3w i protest\u00f3w spo\u0142ecznych nie by\u0142o, a stan bezpiecze\u0144stwa mieszka\u0144c\u00f3w uznawano powszechnie jako dobry. W 1984 r. zorganizowano w budynku RUSW Izb\u0119 Tradycji i Pami\u0119ci SB i MO. Zasadnicze przemiany ustrojowe w Polsce na prze\u0142omie lat 80. i 90. wytworzy\u0142y m.in. potrzeb\u0119 przebudowy s\u0142u\u017cb ochrony bezpiecze\u0144stwa pa\u0144stwa i porz\u0105dku publicznego, m.in. 6 IV 1990 r. przekszta\u0142cono Milicj\u0119 Obywatelsk\u0105 w Policj\u0119 Pa\u0144stwow\u0105. Z budynku zdj\u0119to tablic\u0119 poleg\u0142ych w latach 1945-1951 oraz zdemontowano Izb\u0119 Tradycji.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Siedziby Komendy Powiatowej (Rejonowej):<\/strong>\u00a01944\u20131945 \u2013 w domu nr 11 przy ul. T. Ko\u015bciuszki (na wprost Sali Kr\u00f3lewskiej), 1945\u20131946 \u2013 w kamienicy przy ul. Legion\u00f3w, obok budynku WKU, 1946\u20131956 \u2013 w budynku przy ul. Ko\u015bciuszki 12, od 1957 r. \u2013 budynek nr 40 (w numeracji osiedla fabrycznego WSK do 1957 r.) przy ul. S. Wyspia\u0144skiego.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Komendanci<\/strong>: Stanis\u0142aw Mroczek (1944), podporucznik Jan Boczek (1944\u20131945), sier\u017cant Tadeusz Kozik (1945), W\u0142adys\u0142aw Rzeszutek (1945\u20131946), chor\u0105\u017cy Eugeniusz Wo\u017aniak (1946\u20131950), porucznik Stanis\u0142aw Wi\u0119cek (1950\u20131952), podporucznik Czes\u0142aw D\u0142ugosz (1952-1962), major Tadeusz Morawski (1962-1963), podpu\u0142kownik J\u00f3zef Siek (1963-1975), major Jan Bo\u0144czak (1975\u20131984), major Jan Mazur (1984-1990).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MILIK LECHOS\u0141AW JANUSZ<\/strong>, urodzony 8 II 1949 r. w Sosnowcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Wiktorii z domu Mackorz. Do Mielca przyby\u0142 z rodzicami w 1950 r. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 27 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1966 r. W latach 1963-1969 gra\u0142 na gitarze w znanych m\u0142odzie\u017cowych zespo\u0142ach muzycznych \u201ePulpity\u201d i \u201eBardowie\u201d (obu by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem). Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1972 r. \u00a0Po rocznym sta\u017cu w Szpitalu Powiatowym w Mielcu (1973) podj\u0105\u0142 prac\u0119 na Oddziale Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczym tego szpitala, a ponadto dy\u017curowa\u0142 w Pogotowiu Ratunkowym i pracowa\u0142 w plac\u00f3wkach lecznictwa otwartego. W 1977 r. uzyska\u0142 I stopie\u0144, a w 1981 r. II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie ginekologii i po\u0142o\u017cnictwa. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 (szpital, poradnie K w Mielcu i okolicy) w latach 80. zajmowa\u0142 si\u0119 badaniami i zbieraniem materia\u0142\u00f3w do prac naukowych. Rezultatem tego by\u0142a m.in. praca Serotonina jako jeszcze jedna z mo\u017cliwych przyczyn wcze\u015bniejszego zako\u0144czenia ci\u0105\u017cy. Od 1989 r. napisa\u0142 (wsp\u00f3lnie z innymi lekarzami z mieleckiego oddzia\u0142u ginekologiczno-po\u0142o\u017cniczego) cztery kolejne prace, kt\u00f3re opublikowano w czasopismach medycznych. W 1998 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 II stopnia z zakresu endokrynologii. W tym czasie napisa\u0142 prac\u0119 Cukrzyca ci\u0119\u017carnych. Od 7 II do 11 IX 2000 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ordynatora Oddzia\u0142u Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczego Szpitala w Mielcu. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 pracy spo\u0142ecznej. Od 1986 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Ko\u0142a Polskiego Towarzystwa Lekarskiego w Mielcu, a od 1989 r. jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego Oddzia\u0142u PTL w Rzeszowie. (Cz\u0142onkiem PTL jest od 1972 r.) Jest corocznie \u00a0wsp\u00f3\u0142organizatorem m.in. 10-12 zebra\u0144 szkoleniowych dla cz\u0142onk\u00f3w mieleckiego PTL i 2 sympozj\u00f3w naukowych o szerszym zasi\u0119gu: \u201eJesiennych Spotka\u0144 z Firm\u0105 Glaxo\u201d i \u201eMieleckich Spotka\u0144 Ultrasonograficznych\u201d (pod protektoratem prof. Wies\u0142awa Jakubowskiego). W latach 1991-1992 by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji d\/s Nauki i Specjalizacji Samorz\u0105du Lekarskiego w Rzeszowie. W 1995 r. organizowa\u0142 Komitet Terapeutyczny w Szpitalu Rejonowym ZOZ w Mielcu i by\u0142 jego pierwszym przewodnicz\u0105cym. Ponadto w latach 1972-1982 uczy\u0142 w zakresie ginekologii i po\u0142o\u017cnictwa w Liceum Medycznym w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Polskiemu Towarzystwu Lekarskiemu\u201d. Jest tak\u017ce sternikiem jachtowym. Przez szereg lat by\u0142 cz\u0142onkiem Klubu \u017beglarskiego \u201eOrkan\u201d w Mielcu, a nast\u0119pnie zosta\u0142 cz\u0142onkiem Jacht-Clubu Polskiego w Bielsku-Bia\u0142ej. Prowadzi Prywatny Specjalistyczny Gabinet Lekarski Endokrynologii, Ginekologii i Po\u0142o\u017cnictwa przy ul. A. Mickiewicza 40.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MI\u0141A (ULICA)<\/strong>, ulica miejska na osiedlu Dziubk\u00f3w, boczna ulicy Osiedlowej. Ma 188 m d\u0142ugo\u015bci. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a nazw\u0119 22 I 1975 r. Od 2003 r. posiada nawierzchni\u0119 z kostki i chodniki po obu stronach. Jej adres maj\u0105 posesje prywatne z domami i ogr\u00f3dkami.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MI\u0141OSZ MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 16 III 1926 r. w Toruniu, syn W\u0142adys\u0142awa i W\u0142adys\u0142awy. Do wybuchu wojny w 1939 r. mieszka\u0142 z rodzicami w D\u0119blinie i tam rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w gimnazjum. W czasie okupacji hitlerowskiej uko\u0144czy\u0142 4 klasy gimnazjalne w ramach tajnego nauczania. W listopadzie 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 na ochotnika do 1. Pu\u0142ku My\u015bliwskiego \u201eWarszawa\u201d. Po uko\u0144czeniu kursu w wojskowej szkole pilot\u00f3w w Zamo\u015bciu i D\u0119blinie, przeszed\u0142 szkolenie na radzieckich my\u015bliwcach Jak-1, Jak-7 i Jak-9. W latach 1945-1949 s\u0142u\u017cy\u0142 w lotnictwie my\u015bliwskim w Nowym Dworze i Modlinie, awansuj\u0105c do stopnia porucznika i stanowiska zast\u0119pcy dow\u00f3dcy eskadry ds. pilota\u017cu. W czasie s\u0142u\u017cby wojskowej zosta\u0142 odznaczony \u00a0\u201eMedalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci 1945\u201d i \u201eOdznak\u0105 Grunwaldzk\u0105\u201d. W 1949 r. zosta\u0142 przeniesiony do rezerwy oraz uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105 i zda\u0142 matur\u0119. Przez kilka miesi\u0119cy szkoli\u0142 pilot\u00f3w w Aeroklubie Podkarpackim w Kro\u015bnie. 1 XI 1949 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec, najpierw w Biurze Fabrykacji, a nast\u0119pnie w Oddziale Remontu Samolot\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie przygotowywa\u0142 si\u0119 do funkcji pilota oblatywacza i uprawnienia te uzyska\u0142 1 V 1950 r. Jako pilot fabryczny pracowa\u0142 w WSK Mielec do 4 VIII 1952 r., a ponadto pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyspozytora\u2013pilota i od 1 III 1952 r. mistrza\u2013pilota w Wydziale Startu. Oblatywa\u0142 samoloty CSS-13, w tym ostatni egzemplarz wyprodukowany w Mielcu (21 VII 1951 r.), pierwszy z seryjnych samolot\u00f3w szkolno\u2013treningowych LWD\/CSS \u201eJunak-2\u201d (7 IX 1951 r.) oraz samoloty po remontach, m.in.: Fi-156 Storch, Po-2 i Jak-12. Bra\u0142 udzia\u0142 w przebazowaniu samolot\u00f3w w kraju i za granic\u0119 (6 egzemplarzy CSS-13 do Rumunii). Spo\u0142ecznie szkoli\u0142 pilot\u00f3w Aeroklubu Mieleckiego. Ponadto w 1950 r. pe\u0142ni\u0142 spo\u0142eczn\u0105 funkcj\u0119 komisarza sportowego Aeroklubu RP. 5 VIII 1952 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Warszawy i pracowa\u0142 jako pilot fabryczny WSK Ok\u0119cie, gdzie przeniesiono produkcj\u0119 CSS-13 i \u201eJunak\u00f3w\u201d. (WSK Mielec rozpocz\u0105\u0142 produkcj\u0119 odrzutowych samolot\u00f3w my\u015bliwskich.) Poza samolotami CSS-13 i \u201eJunak\u201d oblatywa\u0142 inne polskie i licencyjne prototypy, m.in.: PZL-101 \u201eGawron\u201d (1958), PZL-102 \u201eKos\u201d (1958), Jak-12A (1958), PZL-102B \u201eKos\u201d (1959), PZL-104 \u201eWilga 1\u201d (1962) i PZL-104 \u201eWilga 2P\u201d (1963). We wrze\u015bniu 1963 r., w czasie pr\u00f3bnego lotu na pierwszym prototypie polskiego samolotu pasa\u017cerskiego MD-12 (SP-PAL) wyst\u0105pi\u0142y niekontrolowane drgania usterzenia i samolot rozbi\u0142 si\u0119. Zgin\u0105\u0142 w katastrofie samolotu MD-12 (SP-PAL) 17 IX 1963 r.<\/p>\r\n

MI\u0141OSZA CZES\u0141AWA (ULICA), <\/b>ulica miejska wewn\u0119trzna o d\u0142ugo\u015bci oko\u0142o 570 m. Biegnie na terenie osiedla Cyranka, od ul. S. Padyku\u0142y w kierunku po\u0142udniowym do ul. Cyranowskiej. Jej adres maj\u0105 lub b\u0119d\u0105 mie\u0107 domy jednorodzinne i w zabudowie szeregowej, poniewa\u017c teren ten jest przeznaczony pod zabudow\u0119 mieszkaniow\u0105.\u00a0 Ma powierzchni\u0119 z betonu asfaltowego, chodnik po jednej i \u015bcie\u017ck\u0119 rowerow\u0105 po drugiej stronie oraz towarzysz\u0105c\u0105 infrastruktur\u0119, m.in. o\u015bwietlenie ledowe i kanalizacj\u0119. Zosta\u0142a zbudowana w 2023 r., a jej odbi\u00f3r nast\u0105pi\u0142 w lutym 2024 r. Patrona otrzyma\u0142a Uchwa\u0142\u0105 nr LXX\/727\/2024 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 22 lutego2024 r.<\/p>\r\n

Patron ulicy: CZES\u0141AW MI\u0141OSZ (1911-2004) to wybitny polski poeta, prozaik i eseista. W okresie mi\u0119dzywojennym nale\u017ca\u0142 do wile\u0144skiej grupy \u017bagary. W czasie okupacji niemieckiej (1939-1945) mieszka\u0142 w Warszawie i bra\u0142 udzia\u0142 w konspiracyjnej dzia\u0142alno\u015bci kulturalnej. W latach 1945-1950 pracowa\u0142 w polskiej s\u0142u\u017cbie dyplomatycznej. Od 1951 r. przebywa\u0142 na emigracji we Francji, a od 1960 r. \u2013 w USA i w latach 1961-1978 pracowa\u0142 na stanowisku profesora na Uniwersytecie w Berkeley. Tematyka jego tw\u00f3rczo\u015bci jest rozleg\u0142a \u2013 od apokaliptycznej wizji \u015bwiata, poprzez opis los\u00f3w ludzkich w warunkach wojennych, problemy historiozoficzne i kulturowe, refleksje na temat poezji i kryzysu duchowego cz\u0142owieka, po dokonanie w\u0142asnego rachunku sumienia. Jedno z jego dzie\u0142 \u2013 \u201eDolina Issy\u201d \u2013 zosta\u0142o przeniesione na ekran. Dokona\u0142 te\u017c wielu przek\u0142ad\u00f3w, m.in. z j\u0119zyka angielskiego na polski i z j\u0119zyka polskiego na angielski. W 1980 r. otrzyma\u0142 literack\u0105 Nagrod\u0119 Nobla. Odznaczony m.in. Orderem Or\u0142a Bia\u0142ego. Spoczywa w Krakowie na Ska\u0142ce.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MI\u0141O\u015a ADRIANA DANUTA<\/strong>, urodzona 9 IV 1976 r. w Mielcu, c\u00f3rka Kazimierza i Ireny z domu Rudek. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1995 r. Studia na Wydziale Ekonomicznym UMCS w Lublinie Filia w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 2000 r. z tytu\u0142em magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Banku Depozytowo-Kredytowym Oddzia\u0142 Mielec, a kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami by\u0142y: Bank PEKAO SA Oddzia\u0142 w Mielcu, Oddzia\u0142 Podkarpackiego Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego w Mielcu (ostatnie stanowisko: dyrektor). R\u00f3wnocze\u015bnie intensywnie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142a. Uko\u0144czy\u0142a: Studium Pedagogiczne na Politechnice Rzeszowskiej (2003 r.), studia podyplomowe z zakresu organizacji i marketingu w instytucjach finansowych i ubezpieczeniowych na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Rzeszowskiego (2010 r.), szkolenie \u201eMened\u017cer Lider\u201d w ramach projektu \u201ePodkarpacka Akademia Zarz\u0105dzania\u201d w Rzeszowie (2011 r.), kurs projektowania i prowadzenia coachingu w Instytucie Psychoedukacji i Rozwoju Integralnego w Krakowie (2012 r.), kurs e-learningowy \u201eOrganizacja i zarz\u0105dzanie domem \u2013 o\u015brodkiem kultury\u201d prowadzony przez Studium Prawa Europejskiego w Warszawie (2017 r.) i Szko\u0142\u0119 Lider\u00f3w Miasta Mielca (2017 r.) Ponadto w 2015 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 \u201eThe Practitioner Coach\u201d po uczestnictwie w projekcie wsp\u00f3\u0142finansowanym przez UE w ramach Europejskiego Funduszu Spo\u0142ecznego i Noble Manhattan and IBD Business School w Rzeszowie.\u00a0 By\u0142a inicjatork\u0105 kurs\u00f3w z wiedzy o bankowo\u015bci i finansach, organizowanych w latach 2017-2018 w szko\u0142ach ponadgimnazjalnych w Mielcu i Kolbuszowej. Prowadzi\u0142a tak\u017ce szkolenia, m.in. o tematyce: \u201eOrganizacja pracy dzia\u0142u sprzeda\u017cy i dzia\u0142u marketingu\u201d, \u201eKomunikacja interpersonalna w miejscu pracy\u201d, \u201eWarsztaty interpersonalne\u201d, \u201eSzkolenia z zakresu kluczowych kompetencji zawodowych i spo\u0142ecznych\u201d, \u201eWarsztaty aktywnego poruszania si\u0119 po rynku pracy” i \u201eProfesjonalna obs\u0142uga klient\u00f3w\u201d dla instytucji o\u015bwiatowych i pomocy spo\u0142ecznej oraz dla przedstawicieli biznesu. W latach 2013-2017 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 koordynatora dzia\u0142alno\u015bci Mieleckiego Uniwersytetu Dzieci\u0119cego w Domu Kultury SCK w Mielcu. W latach 2017-2018 prowadzi\u0142a zaj\u0119cia z zakresu wiedzy o finansach i bankowo\u015bci na Wydziale Ekonomicznym w Mielcu Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie, a ponadto w roku szkolnym 2017\/2018 by\u0142a nauczycielem podstaw przedsi\u0119biorczo\u015bci w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych im. B\u0142. Ks. Romana Sitki w Mielcu. Po wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. prezydent miasta Mielca Jacek Wi\u015bniewski powierzy\u0142 jej funkcj\u0119 II zast\u0119pcy prezydenta. Pe\u0142ni\u0142a j\u0105 w latach 2018 – 2024. By\u0142a pierwsz\u0105 kobiet\u0105 w historii Mielca pe\u0142ni\u0105c\u0105 tak\u0105 funkcj\u0119. Po wyborach samorz\u0105dowych\u00a0 w 2024 r. zosta\u0142a odwo\u0142ana z funkcji. W czerwcu 2024 r., po wygraniu konkursu, obj\u0119\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora Powiatowego Urz\u0119du Pracy w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MI\u0141O\u015a JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 9 III 1933 r. w Borowej, powiat mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Marii z domu Cebula. Absolwent Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego (aktualnie I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce im. S. Konarskiego) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1952 r. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie, a nast\u0119pnie w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym we Wroc\u0142awiu i po ich uko\u0144czeniu w 1959 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W latach 1959-1965 pracowa\u0142 w parafii \u015bw. Jerzego w Dzier\u017coniowie jako wikariusz, katecheta i kapelan dw\u00f3ch szpitali, a ponadto prowadzi\u0142 ch\u00f3r parafialny. W roku szkolnym 1965\/1966 by\u0142 wikariuszem i katechet\u0105 w parafii Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej we Wroc\u0142awiu. Od 1966 r. do 1976 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza parafii \u015bw. Micha\u0142a Archanio\u0142a w Koskowicach. W tym okresie doprowadzi\u0142 do gruntownego wyremontowania wszystkich (6) ko\u015bcio\u0142\u00f3w na terenie parafii oraz wyposa\u017cy\u0142 je w o\u0142tarze, tabernakula i podstawowe paramenty. Sprawowa\u0142 te\u017c funkcj\u0119 wicedziekana dekanatu Legnica. W 1976 r. powierzono mu probostwo parafii Chrystusa Kr\u00f3la w Dzier\u017coniowie. Mimo narastaj\u0105cego kryzysu spo\u0142eczno-gospodarczego pa\u0144stwa i niech\u0119tnego stosunku w\u0142adz administracyjnych, uda\u0142o mu si\u0119 wybudowa\u0107 now\u0105 plebani\u0119 z domem katechetycznym, a nast\u0119pnie przebudowa\u0107 i rozbudowa\u0107 ko\u015bci\u00f3\u0142. Pozyska\u0142 te\u017c grup\u0119 \u015bwieckich do pracy duszpasterskiej, m.in. w parafialnej poradni rodzinnej. Zrealizowanie tych zada\u0144 by\u0142o tak dalece wyczerpuj\u0105ce, \u017ce w 1986 r. zrezygnowa\u0142 z dzier\u017coniowskiej parafii i zosta\u0142 proboszczem w prowincjonalnej parafii w Milikowicach. Tak\u017ce i na jej terenie podj\u0105\u0142 si\u0119 trudnego zadania, jakim by\u0142o przej\u0119cie niszczej\u0105cego poewangelickiego ko\u015bcio\u0142a i plebanii w miejscowo\u015bci Witk\u00f3w, a nast\u0119pnie przeprowadzenie remontu generalnego obu obiekt\u00f3w i ich wyposa\u017cenie. Po zako\u0144czeniu prac w 1999 r. ksi\u0105dz kardyna\u0142 Henryk Gulbinowicz dokona\u0142 konsekracji witkowskiej \u015bwi\u0105tyni. Ksi\u0105dz J. Mi\u0142o\u015b wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 gorliw\u0105 prac\u0105 duszpastersk\u0105, a szczeg\u00f3ln\u0105 opiek\u0105 otacza\u0142 m\u0142ode pokolenie. Rezultatem bada\u0144 nad trudnymi problemami m\u0142odzie\u017cy by\u0142a praca magisterska Spo\u017cywanie alkoholu przez nieletnich jako zagadnienie duszpastersko-wychowawcze na podstawie parafii Milikowice, obronionej w 1999 r. na Papieskim Fakultecie Teologicznym we Wroc\u0142awiu. W 2009 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i zamieszka\u0142 pocz\u0105tkowo w Witkowie, a nast\u0119pnie w Domu Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w we Wroc\u0142awiu. Pomaga w pracy duszpasterskiej we wroc\u0142awskich parafiach. Wyr\u00f3\u017cniony EC i RM, godno\u015bciami kanonika honorowego kapitu\u0142y kolegiackiej \u015awi\u0119tego Krzy\u017ca we Wroc\u0142awiu i pra\u0142ata oraz tytu\u0142em Honorowego Obywatela Jaworzyny. Zmar\u0142 10 VI 2013 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Borowej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MI\u0141O\u015a KAROL<\/strong>, urodzony 30 XI 1889 r. w P\u0142awie, powiat mielecki, syn Paw\u0142a i Katarzyny z domu Madeja. Uczy\u0142 si\u0119 w szkole ludowej w P\u0142awie, a nast\u0119pnie w Szkole M\u0119skiej w Mielcu. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego M\u0119skiego w Tarnowie z matur\u0105 w 1911 r. Po odbyciu praktyki w szko\u0142ach w Czerminie i Borowej w 1913 r. otrzyma\u0142 patent nauczyciela szk\u00f3\u0142 ludowych. Przed wybuchem I wojny \u015bwiatowej zosta\u0142 powo\u0142any do s\u0142u\u017cby w armii austriackiej, ale po utworzeniu Legion\u00f3w Polskich przeszed\u0142 do tej formacji wojskowej i walczy\u0142 na froncie wschodnim. W lutym 1916 r. ponownie zosta\u0142 przeniesiony do armii austriackiej. Podczas walk w Karpatach odni\u00f3s\u0142 ci\u0119\u017ckie rany i leczono go w Wiedniu. Po wyj\u015bciu ze szpitala otrzyma\u0142 prac\u0119 w Wiedniu. Wkr\u00f3tce potem powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i pracowa\u0142 jako nauczyciel w Czerminie. O\u017ceni\u0142 si\u0119 i w 1921 r. wyjecha\u0142 z \u017con\u0105 do Poznania. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w szkole, ale wkr\u00f3tce zrezygnowa\u0142 i zosta\u0142 zatrudniony w Pocztowej Kasie Oszcz\u0119dno\u015bci w Poznaniu. Pracowa\u0142 na stanowiskach: urz\u0119dnika rachunkowo-kasowego, rachmistrza i kierownika biura oddzia\u0142u (1929-1939). W czasie kampanii wrze\u015bniowej by\u0142 w ekipie ewakuuj\u0105cej PKO w kierunku Warszawy, ale rozw\u00f3j wypadk\u00f3w wojennych spowodowa\u0142, \u017ce zosta\u0142 zatrzymany przez Niemc\u00f3w. Nie przyj\u0105\u0142 propozycji pracy w banku i zosta\u0142 wysiedlony z Pozna\u0144skiego. Wr\u00f3ci\u0142 do rodziny w P\u0142awie, ale ju\u017c w lutym 1940 r. zosta\u0142 zmuszony do podj\u0119cia pracy w PKO w Warszawie na stanowisku kierownika biura. W 1941 r. zachorowa\u0142, a po chorobie musia\u0142 utrzymywa\u0107 rodzin\u0119 z zaj\u0119\u0107 w r\u00f3\u017cnych firmach. W czasie powstania warszawskiego dom, w kt\u00f3rym mieszka\u0142, zosta\u0142 zburzony, a wkr\u00f3tce potem syn Jerzy zosta\u0142 rozstrzelany za udzia\u0142 w powstaniu. Szcz\u0119\u015bliwym zbiegiem okoliczno\u015bci Mi\u0142osiom uda\u0142o si\u0119 uciec z transportu do obozu w Pruszkowie i dzi\u0119ki \u017cyczliwo\u015bci wielu os\u00f3b przetrwa\u0107 w B\u0142oniu do ko\u0144ca okupacji hitlerowskiej. W kwietniu 1945 r. powr\u00f3cili do Poznania i Karol Mi\u0142o\u015b ponownie zosta\u0142 zatrudniony w PKO. W latach 1948-1952 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora Oddzia\u0142u PKO w Poznaniu. W 1952 r. zosta\u0142 zwolniony z pracy z powodu przesz\u0142o\u015bci legionowej. Po kilku trudnych latach, w 1957 r. zosta\u0142 ponownie zatrudniony. Nied\u0142ugo potem przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym, Srebrnym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci i Krzy\u017cem Walecznych. Zmar\u0142 30 XI 1969 r. Pochowany na jednym z pozna\u0144skich cmentarzy.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MI\u0141O\u015a MARIAN<\/strong>, urodzony 4 IX 1938 r. w P\u0142awie, pow. mielecki, syn Franciszka i Janiny z domu Kr\u0119pa. Absolwent Technikum Rolniczego w D\u0105browicy z matur\u0105 w 1959 r. i Technikum Zaocznego Przemys\u0142u Chemicznego i Spo\u017cywczego w Warszawie z matur\u0105 w 1965 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Zootechnicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej w Lublinie i w 1972 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera zootechnika, a w latach 1976-1977 odby\u0142 studia podyplomowe na Wydziale Technologii \u017bywienia Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie. W latach 1959-1961 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Od 1964 r. mieszka\u0142 w Mielcu. W 1961 r. zosta\u0142 zatrudniony jako instruktor rejonowy w Powiatowym Zwi\u0105zku K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Mielcu, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Okr\u0119gowej Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej w Mielcu na stanowisku instruktora poradnictwa \u017cywieniowego i hodowli (1962-1968). W latach 1969-1972 pracowa\u0142 w Padwi Narodowej jako zootechnik gromadzki, a nast\u0119pnie kierownik oddzia\u0142u Okr\u0119gowej Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej. W 1972 r. powr\u00f3ci\u0142 do OSM Mielec i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika sekcji poradnictwa \u017cywieniowego, a nast\u0119pnie zosta\u0142 wybrany na wiceprezesa. T\u0119 funkcj\u0119 pe\u0142ni\u0142 do momentu niespodziewanego zgonu w 1996 r., z wyj\u0105tkiem lat 1973-1975, kiedy to zosta\u0142 oddelegowany do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Za ca\u0142okszta\u0142t pracy zawodowej w 1975 r. otrzyma\u0142 Srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi, a ponadto wyr\u00f3\u017cniano go odznakami resortowymi. Zmar\u0142 15 VIII 1996 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MI\u0141O\u015a PAWE\u0141<\/strong>, urodzony 28 V 1856 r. w P\u0142awie, pow. mielecki, syn Wojciecha i Ma\u0142gorzaty z domu Wojtusiak. Uko\u0144czy\u0142 czteroklasow\u0105 szko\u0142\u0119 ludow\u0105, a nast\u0119pnie uczy\u0142 si\u0119 we w\u0142asnym zakresie. Od dzieci\u0144stwa pomaga\u0142 rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 pracowito\u015bci\u0105 i aktywno\u015bci\u0105 w walce o popraw\u0119 \u017cycia ch\u0142op\u00f3w. Mieszka\u0144cy P\u0142awa powierzyli mu funkcj\u0119 w\u00f3jta i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 30 lat. By\u0142 tak\u017ce przez kilka kadencji radnym Rady Powiatowej w Mielcu (1896-1910?) oraz cz\u0142onkiem Rady Szkolnej Okr\u0119gowej. Doprowadzi\u0142 do wybudowania drogi Mielec-Borowa i przeprowadzenia melioracji na terenach gminy Borowa. By\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli stra\u017cy po\u017carnej w P\u0142awie, Jako przyw\u00f3dca p\u0142awskiej spo\u0142eczno\u015bci \u017cywo interesowa\u0142 si\u0119 polityk\u0105 roln\u0105 w\u0142adz i stara\u0142 si\u0119 zainteresowa\u0107 rz\u0105dz\u0105cych rzeczywistymi problemami wsi. Czyni\u0142 to jako korespondent gazet, g\u0142\u00f3wnie \u201ePrzyjaciela Ludu\u201d i p\u00f3\u017aniej \u201ePiasta\u201d. Henryka Sienkiewicza zainteresowa\u0142y artyku\u0142y Mi\u0142osia do tego stopnia, \u017ce w czasie pobytu na ziemi mieleckiej w 1903 r. osobi\u015bcie odwiedzi\u0142 go w P\u0142awie. Pawe\u0142 Mi\u0142o\u015b uczestniczy\u0142 te\u017c w tworzeniu ruchu ludowego na terenie Galicji. By\u0142 organizatorem wyjazdu mieleckiej delegacji na zjazd za\u0142o\u017cycielski Stronnictwa Ludowego w Rzeszowie (28 VII 1895 r.), zabiera\u0142 g\u0142os na zje\u017adzie i zosta\u0142 wybrany do Rady Naczelnej Stronnictwa Ludowego. Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu uroczysto\u015bciach patriotycznych i ludowych, a niejednokrotnie by\u0142 ich wsp\u00f3\u0142organizatorem. Zmar\u0142 7 IX 1926 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Borowej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MI\u0141O\u015a MARIAN<\/strong>, urodzony 4 IX 1938 r. w P\u0142awie, pow. mielecki, syn Franciszka i Janiny z domu Kr\u0119pa. Absolwent Technikum Rolniczego w D\u0105browicy z matur\u0105 w 1959 r. i Technikum Zaocznego Przemys\u0142u Chemicznego i Spo\u017cywczego w Warszawie z matur\u0105 w 1965 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Zootechnicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Rolniczej w Lublinie i w 1972 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera zootechnika, a w latach 1976-1977 odby\u0142 studia podyplomowe na Wydziale Technologii \u017bywienia Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie. W latach 1959-1961 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Od 1964 r. mieszka\u0142 w Mielcu. W 1961 r. zosta\u0142 zatrudniony jako instruktor rejonowy w Powiatowym Zwi\u0105zku K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Mielcu, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Okr\u0119gowej Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej w Mielcu na stanowisku instruktora poradnictwa \u017cywieniowego i hodowli (1962-1968). W latach 1969-1972 pracowa\u0142 w Padwi Narodowej jako zootechnik gromadzki, a nast\u0119pnie kierownik oddzia\u0142u Okr\u0119gowej Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej. W 1972 r. powr\u00f3ci\u0142 do OSM Mielec i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika sekcji poradnictwa \u017cywieniowego, a nast\u0119pnie zosta\u0142 wybrany na wiceprezesa. T\u0119 funkcj\u0119 pe\u0142ni\u0142 do momentu niespodziewanego zgonu w 1996 r., z wyj\u0105tkiem lat 1973-1975, kiedy to zosta\u0142 oddelegowany do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Za ca\u0142okszta\u0142t pracy zawodowej w 1975 r. otrzyma\u0142 Srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi, a ponadto wyr\u00f3\u017cniano go odznakami resortowymi. Zmar\u0142 15 VIII 1996 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MIODOWA (ULICA)<\/strong>, niewielka ulica we wschodniej cz\u0119\u015bci osiedla Kazimierza Wielkiego, w rejonie ul. Nowej. Powsta\u0142a w 2020 r. Jest wsp\u00f3\u0142w\u0142asno\u015bci\u0105 os\u00f3b fizycznych. Na ich wniosek Rada Miejska w Mielcu nada\u0142a ulicy nazw\u0119 uchwa\u0142\u0105 nr XXIV\/236\/2020 w czasie sesji w dn. 27 VIII 2020 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MIODUNKA BOGUS\u0141AW<\/strong>, urodzony 6 V 1970 r. w Mielcu, syn Henryka i Marii z domu Maryniak. Absolwent Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu, matura w 1991 r. Modelarstwem lotniczym zaj\u0105\u0142 si\u0119 w 11. roku \u017cycia, ucz\u0119szczaj\u0105c na zaj\u0119cia pod kierunkiem instruktora Piotra Kaczorka w modelarni Aeroklubu Mieleckiego. Z wykonanymi modelami startowa\u0142 w zawodach krajowych, m.in. w Gliwicach, Wa\u0142brzychu, W\u0142oc\u0142awku i Mielcu. Jako junior zamieni\u0142 modele z nap\u0119dem gumowym na modele szybowc\u00f3w. W 1987 r. zosta\u0142 mistrzem Polski junior\u00f3w w kategorii modeli szybowc\u00f3w na Mistrzostwach Polski Modeli Swobodnie Lataj\u0105cych przeprowadzonych w Mielcu i otrzyma\u0142 powo\u0142anie do kadry narodowej. W 1988 r., na kolejnych mistrzostwach Polski Modeli SL rozegranych w Lubieniu Kujawskim (W\u0142oc\u0142awek), \u00a0ponownie wywalczy\u0142 I miejsce w\u015br\u00f3d junior\u00f3w. Na Mistrzostwach \u015awiata Modeli Swobodnie Lataj\u0105cych w Lesznie (1988) zdoby\u0142 w kategorii junior\u00f3w dru\u017cynowo (z K. Korzenieckim i M. Urbanem) I miejsce i tytu\u0142 dru\u017cynowych mistrz\u00f3w \u015bwiata w kategorii modeli szybowc\u00f3w, III miejsce dru\u017cynowo w klasyfikacji \u0142\u0105cznej wszystkich kategorii modelarskich, a indywidualnie uplasowa\u0142 si\u0119 na 9. pozycji. W tym samym roku uczestniczy\u0142 w Pucharze \u015awiata w Zulpich (RFN), zajmuj\u0105c indywidualnie 22. miejsce i dru\u017cynowo 4. lokat\u0119. W kolejnych latach wielokrotnie startowa\u0142 na zawodach krajowych i zagranicznych (Kij\u00f3w, Francja) i ka\u017cdorazowo wywalcza\u0142 miejsce w czo\u0142\u00f3wce. R\u00f3wnocze\u015bnie rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 instruktorsk\u0105 w Klubie Modelarskim \u201eIkar\u201d przy Sp\u00f3\u0142dzielczym Domu Kultury MSM w Mielcu, a jego wychowankowie r\u00f3wnie\u017c odnosili sukcesy.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"<\/strong><\/p>\r\n

MIODUNKA W\u0141ADYS\u0141AW TADEUSZ<\/strong>, urodzony 1 I 1945 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Jana i Franciszki z domu Tabisz. Dzieci\u0144stwo i m\u0142odo\u015b\u0107 sp\u0119dzi\u0142 w Podleszanach. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO), matur\u0119 zda\u0142 w 1962 r. Studiowa\u0142 filologi\u0119 polsk\u0105 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i w 1967 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Odby\u0142 roczny sta\u017c, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Instytucie Filologii Polskiej (Zak\u0142ad J\u0119zykoznawstwa) Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. W 1973 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora, a w 1979 r. \u2013 habilitowa\u0142 si\u0119 (praca: Teoria p\u00f3l j\u0119zykowych: ich spo\u0142eczne i indywidualne uwarunkowania). W latach 1978\u20131980 kierowa\u0142 Studium J\u0119zyka Polskiego dla Cudzoziemc\u00f3w.\u00a0 W 1980 r. przeszed\u0142 do Instytutu Bada\u0144 Polonijnych UJ. Doprowadzi\u0142 do powstania Zak\u0142adu J\u0119zykoznawstwa Stosowanego (p\u00f3\u017aniej: Katedra J\u0119zyka Polskiego jako Obcego) i zosta\u0142 jego kierownikiem. Od 1981 r. pracowa\u0142 na stanowisku docenta, a w 1991 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora nauk humanistycznych. W latach 1981\u20131987, 1992\u20131994 i 1996\u20132001 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora IBP UJ. By\u0142 cz\u0142onkiem Senatu UJ w latach: 1981\u20131987, 1992\u20131994, 1996\u20131999 i 2002-2005. Koordynowa\u0142 centralny program badawczy \u201ePrzemiany zbiorowo\u015bci polonijnych na tle przeobra\u017ce\u0144 innych grup etnicznych w krajach osiedlenia Polonii\u201d (1982\u20131990). W latach 1984\u20131988 by\u0142 sekretarzem naukowym, a od 1991 r. do 2003 r. by\u0142 przewodnicz\u0105cym Komitetu Badania Polonii PAN. Od 2000 r. reprezentuje Polsk\u0119 w pracach Association of Language Testers in Europe. W roku 2003 zosta\u0142 powo\u0142any na funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Pa\u0144stwowej Komisji Po\u015bwiadczania Znajomo\u015bci J\u0119zyka Polskiego jako Obcego. Pracowa\u0142 tak\u017ce za granic\u0105, m.in. jako lektor j\u0119zyka polskiego na Universite de Toulouse \u2013 Le Mirail (1973\u20131977), w Wayne State University w Detroit (1980\u20131981) oraz jako \u00a0visiting professor w Uniwersytecie Stanforda USA (1988\u20131990), Uniwersidade Federal do Parana w Kurtybie (Brazylia) w latach 1995\u20131996 i Uniwersytecie im. \u0141omonosowa w Moskwie (1998). W mi\u0119dzyczasie odby\u0142 studia z j\u0119zykoznawstwa stosowanego (1975) i uzyska\u0142 dyplom z j\u0119zyka portugalskiego (1995\u20131996). Wyst\u0119powa\u0142 z odczytami w wielu uniwersytetach europejskich, ameryka\u0144skich i australijskich. 1 II 2001 r. zosta\u0142 prodziekanem Wydzia\u0142u Studi\u00f3w Mi\u0119dzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego. Zorganizowa\u0142 Katedr\u0119 Ameryki \u0141aci\u0144skiej na Wydziale Studi\u00f3w Mi\u0119dzynarodowych i Politycznych UJ. Pe\u0142ni funkcj\u0119 prorektora UJ do spraw polityki kadrowej i finansowej. Od 1 I 2005 r. by\u0142 tak\u017ce dyrektorem Centrum J\u0119zyka i Kultury Polskiej w \u015awiecie na UJ. Opublikowa\u0142 wiele prac, m.in.: Podstawy leksykologii i leksykografii<\/em> (1989), J\u0119zyk polski w \u015bwiecie<\/em> (red., 1990), J\u0119zyk polski jako obcy. Programy nauczania tle bada\u0144 wsp\u00f3\u0142czesnej polszczyzny<\/em> (red., 1992), Bilingwizm polsko-portugalski w Brazylii<\/em> (2003), Kultura w nauczaniu j\u0119zyka polskiego jako obcego<\/em> (red., 2004). Jest redaktorem dwu serii wydawniczych: Studi\u00f3w latynoamerykanskich Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego<\/em> i podr\u0119cznik\u00f3w J\u0119zyk polski dla cudzoziemc\u00f3w<\/em>, obu wydawanych przez Universitas. Funkcj\u0119 prorektora Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego pe\u0142ni\u0142 do 2006 r. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Prezydium Polskiej Akademii Nauk. Kierowa\u0142 Katedr\u0105 J\u0119zyka Polskiego jako Obcego w Centrum J\u0119zyka i Kultury Polskiej w \u015awiecie Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. By\u0142 promotorem kilkunastu rozpraw doktorskich oraz recenzentem rozpraw doktorskich i habilitacyjnych. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Zespo\u0142u J\u0119zyka Polskiego poza Granicami Kraju w strukturze Rady J\u0119zyka Polskiego. W 2013 r. zosta\u0142 uhonorowany nagrod\u0105 honorow\u0105 Kongresu Polonii Niemieckiej \u201ePolonicus 2013\u201d za wieloletni\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz krzewienia j\u0119zyka polskiego. Z okazji jego 70. urodzin w auli Collegium Novum UJ w Krakowie zorganizowano konferencj\u0119 „O lepsze jutro studi\u00f3w polonistycznych w \u015bwiecie”. W czasie tej konfedrencji zosta\u0142 uhonorowany Z\u0142otym Medalem Jubileuszu 650-lecia Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego. Zmar\u0142 24 IV 2024 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MIOTACZ<\/strong>, wielka betonowa rze\u017aba plenerowa wykonana w Mielcu w latach 1964-1966 przez prof. Henryka Burzca \u2013 artyst\u0119 rze\u017abiarza z Zakopanego. Usytuowana przy hotelu \u201eJubilat\u201d (dzi\u015b Hotel Polski). Symbolizuje pot\u0119g\u0119 sportu i si\u0142\u0119 jego mistrz\u00f3w.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MIRA\u015a ALFREDA (z domu RAJTAR)<\/strong>, urodzona 12 IV 1933 r. w Ota\u0142\u0119\u017cy, powiat mielecki, c\u00f3rka Piotra i Bronis\u0142awy z domu Niedziela. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a (z wyr\u00f3\u017cnieniem) w 1951 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 podj\u0119\u0142a 15 VIII 1951 r. w Rz\u0119dzianowicach, ale po dw\u00f3ch miesi\u0105cach zosta\u0142a przeniesiona do Szko\u0142y Podstawowej w Ota\u0142\u0119\u017cy i tam pracowa\u0142a do 1959 r. Prowadzi\u0142a te\u017c bibliotek\u0119 szkoln\u0105 i dru\u017cyn\u0119 harcersk\u0105. Po uko\u0144czeniu kursu bibliotekarskiego w Krakowie doprowadzi\u0142a do za\u0142o\u017cenia Gromadzkiej Biblioteki Publicznej w Ota\u0142\u0119\u017cy. By\u0142a tak\u017ce radn\u0105 miejscowej GRN (od 1954 r.). Prowadzi\u0142a imprezy artystyczne, a z zespo\u0142em \u201eNadwi\u015blanie\u201d uczestniczy\u0142a w 1957 r. w Centralnych Do\u017cynkach w Warszawie. W 1959 r. przeniesiono j\u0105 do Szko\u0142y Podstawowej w Glinach Ma\u0142ych, a w 1970 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem tej plac\u00f3wki. (Nieco p\u00f3\u017aniej powierzono jej dodatkowo kierowanie przedszkolem, kt\u00f3re mie\u015bci\u0142o si\u0119 w budynku szko\u0142y.) W 1963 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: biologia z chemi\u0105), w 1975 r. \u2013 Studium Organizacji i Zarz\u0105dzania O\u015bwiat\u0105 w ODN w Rzeszowie, a w 1977 r. z\u0142o\u017cy\u0142a egzaminy w IKN w Warszawie i uzyska\u0142a kwalifikacje wy\u017cszych studi\u00f3w zawodowych w zakresie biologii. Doprowadzi\u0142a do wybudowania i oddania do u\u017cytku w 1973 r. Domu Nauczyciela w Glinach Ma\u0142ych oraz kapitalnego remontu i modernizacji szko\u0142y wraz z wyposa\u017ceniem (m.in. sal\u0105 komputerow\u0105 ) w 1993 r., a tak\u017ce wybudowania pe\u0142nowymiarowej sali gimnastycznej. By\u0142a inspiratorem za\u0142o\u017cenia w 1960 r. Gromadzkiej Biblioteki Publicznej w Glinach Ma\u0142ych i by\u0142a jej kierownikiem do 1965 r. Organizowa\u0142a imprezy artystyczne oraz prowadzi\u0142a zesp\u00f3\u0142 teatralny, zesp\u00f3\u0142 \u015bpiewaczy \u201eNadwi\u015blanki\u201d i ko\u0142o recytatorskie, zdobywaj\u0105c szereg nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144. W latach 70. i 80. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Zarz\u0105du Oddzia\u0142u ZNP w gminie Borowa, a w latach 1988 \u2013 1990 by\u0142a radn\u0105 \u00a0GRN (Rady Gminy) i pracowa\u0142a w Komisji Samorz\u0105du Wsi, O\u015bwiaty, Kultury, Zdrowia, Kultury Fizycznej i Opieki Spo\u0142ecznej. Od 31 VIII 1993 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. W 1999 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 sekretarza ZP OPZZ w Mielcu. Od 2001 r. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z PZEERiJ. By\u0142a cz\u0142onkiem Klubu Seniora \u201ePogodna Jesie\u0144\u201d. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z mieleckimi gazetami: \u201eKorso\u201d i \u201eWizjer Regionalny\u201d oraz pismami katolickimi: \u201eSpod Znaku Ducha \u015awi\u0119tego\u201d (parafia Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu) \u00a0i \u201eSaletyn\u201d (Rzesz\u00f3w). Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZMW, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 LZS, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz TPD\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego i Z\u0142ota Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZa Szczeg\u00f3lne Zas\u0142ugi dla PZERiJ\u201d. Zmar\u0142a 7 IX 2017 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu w Borowej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MIRA\u015a JAN<\/strong>, urodzony 21 V 1934 r. w Glinach Ma\u0142ych, powiat mielecki, syn Antoniego i W\u0142adys\u0142awy z Le\u015bniak\u00f3w. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1952 r. W latach 1952-1954 by\u0142 pracownikiem umys\u0142owym w WSK Mielec, a nast\u0119pnie przez rok pracowa\u0142 w gospodarstwie rolnym rodzic\u00f3w. W 1955 r. przeszed\u0142 na stanowisko zootechnika w Prezydium Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, a w 1964 r. podporz\u0105dkowany zosta\u0142 Wydzia\u0142owi Rolnictwa i Le\u015bnictwa przy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W latach 1968\u20131971 pracowa\u0142 jako inspektor Rolniczego Rejonowego Zak\u0142adu Do\u015bwiadczalnego w Boguchwale. W 1969 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Rolnicz\u0105 w Lublinie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. W 1971 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko kierownika Wydzia\u0142u Rolnictwa i Le\u015bnictwa Urz\u0119du Powiatowego w Mielcu. By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem publikacji \u201ePowiat mielecki w XXX-leciu PRL\u201d (rolnictwo i le\u015bnictwo, skup produkt\u00f3w rolnych) w 1974 r. Po likwidacji powiat\u00f3w zosta\u0142 wybrany prezesem Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Borowej i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1991 r. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju Sp\u00f3\u0142dzielni, a zw\u0142aszcza rozbudowy i modernizacji jej bazy i \u00a0wyposa\u017cenia. \u00a0W 1980 r. uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie w Akademii Rolniczej w Krakowie (kierunek: ekonomika produkcji i obrotu rolnego). W latach 80. przewodniczy\u0142 Komitetowi Budowy Wodoci\u0105g\u00f3w w Borowej. Uczestniczy\u0142 w budowie Urz\u0119du Gminy w Borowej. Organizowa\u0142 r\u00f3\u017cne formy o\u015bwiaty rolniczej , kulturalnej i spo\u0142ecznej. Od 1991 r. przebywa\u0142 na tzw. wcze\u015bniejszej emeryturze, ale pozostawa\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du GS w Borowej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu i Us\u0142ug\u201d, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 ZSMW, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 LZS, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Zwalczaniu Powodzi\u201d, Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi w Po\u017carnictwie\u201d i Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Szko\u0142y\u201d. Zmar\u0142 5 V 1994 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Borowej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MIREK JOANNA (z domu PODOBA)<\/strong>, urodzona 17 II 1977 r. w My\u015blenicach. Treningi siatkarskie rozpocz\u0119\u0142a w klubie Dalin My\u015blenice. Wtedy te\u017c wykaza\u0142a si\u0119 talentem, kt\u00f3ry doceni\u0142y najlepsze zespo\u0142y polskiej ekstraklasy. Kolejnymi klubami w karierze wyczynowej by\u0142y: Wis\u0142a Krak\u00f3w (1993-1997, wicemistrzostwo Polski, br\u0105zowy medal), Dick Black La Festa Andrych\u00f3w (1997-1998, wicemistrzostwo Polski), Melnox Autopart Lobo Stal Mielec (1998-2000, br\u0105zowy medal, wicemistrzostwo Polski), PTPS Nafta-Gaz Pi\u0142a (2000-2002, dwa razy mistrzostwo Polski, Puchar Polski), Romanelli Florencja (2002), PTPS Nafta-Gaz Pi\u0142a (2002-2004, Puchar Polski), Muszynianka Fakro Muszyna (2004-2006, mistrzostwo Polski), Tulica Tu\u0142amasz Tu\u0142a (2006-2007), Muszynianka Fakro Muszyna (2007-2010, 2 razy mistrzostwo Polski, wicemistrzostwo Polski, Superpuchar Polski), Organika Budowlani \u0141\u00f3d\u017a (2010-2012) i Chemik Police (2012-2014). W latach 1996-2007 wyst\u0119powa\u0142a w reprezentacji Polski (234 mecze). By\u0142a uczestniczk\u0105 mistrzostw Europy w 2003 i 2005, w kt\u00f3rych Polska zdoby\u0142a dwukrotnie z\u0142ote medale i tytu\u0142y mistrzy\u0144 Europy, a tak\u017ce gra\u0142a w mistrzostwach \u015bwiata w 2006 r. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, drugim miejscem w plebiscycie \u201e10 As\u00f3w Ma\u0142opolski w 2005 r.\u201d, Medalem PZPS \u201eZa Wybitne Zas\u0142ugi w Rozwoju Pi\u0142ki Siatkowej\u201d oraz dwukrotnie tytu\u0142em dru\u017cynowej laureatki plebiscytu \u201ePrzegl\u0105du Sportowego\u201d w 2003 r. i 2005 r. Jest II trenerem zespo\u0142u pi\u0142ki siatkowej kobiet Wis\u0142a Warszawa.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MISIACZEK ROMAN<\/strong>, urodzony 15 II 1895 r. w Tuszowie, powiat mielecki, syn Jana i Katarzyny z domu Burghardt. Nied\u0142ugo potem rodzina Misiaczk\u00f3w przenios\u0142a si\u0119 do Z\u0142otnik. Ucz\u0119szcza\u0142 do mieleckiego gimnazjum. By\u0142 cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Strzeleckiego. W sierpniu 1914 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Legion\u00f3w i s\u0142u\u017cy\u0142 kolejno w kompanii por. Boles\u0142awicza, 4 kompanii I pu\u0142ku piechoty podporucznika Leopolda Lisa \u2013 Kuli i 3 pu\u0142ku piechoty. Uczestniczy\u0142 w walkach tych oddzia\u0142\u00f3w do 15 VII 1915 r., kiedy to w bitwie pod Urz\u0119dowem zosta\u0142 ranny. Po pobycie w szpitalu w Kami\u0144sku zosta\u0142 przeniesiony do artylerii i w 1 pu\u0142ku artylerii uczestniczy\u0142 w bojach nad Styrem i Stochodem. Po rozwi\u0105zaniu tego pu\u0142ku w Ciechanowie sier\u017cant R. Misiaczek zosta\u0142 przeniesiony do Krakowa. W styczniu 1918 r. otrzyma\u0142 urlop i skierowanie do \u0141a\u0144cuta, a nast\u0119pnie do Mielca. Tu od maja do listopada 1918 r., w stopniu podchor\u0105\u017cego, zajmowa\u0142 si\u0119 szkoleniem cz\u0142onk\u00f3w POW i uczestniczy\u0142 (z Janem Cio\u0142koszem i Kazimierzem Hodbodem) w zorganizowaniu kompanii asystencyjnej ochotnik\u00f3w Wojska Polskiego. Uczestniczy\u0142 w wojnie polsko\u2013bolszewickiej 1920 r. jako ogniomistrz w 6 pu\u0142ku artylerii polowej 6 dywizji. Po zdemobilizowaniu (2 III 1921 r.) w Nowym S\u0105czu zda\u0142 matur\u0119. Uko\u0144czy\u0142 studia medyczne i uzyska\u0142 doktorat z zakresu chor\u00f3b wewn\u0119trznych na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie (1929). Od 15 IV 1931 r. zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu \u015al\u0105skim w Cieszynie na stanowisku ordynatora oddzia\u0142u chor\u00f3b p\u0142uc. Publikowa\u0142 w \u201eGazecie Lekarskiej \u015al\u0105ska Polskiego\u201d. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci, Krzy\u017cem Walecznych i Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 1918-1921. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MISIAK ARKADIUSZ<\/strong>, urodzony 10 XII 1961 r. w Koszalinie, syn Czes\u0142awa i Zofii z domu Dzia\u0142o. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matura w 1980 r. Uko\u0144czy\u0142 Studium Pedagogiczne w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli ODN w Tarnowie (1981), studia licencjackie na Wydziale Zarz\u0105dzania i Marketingu Ma\u0142opolskiej Wy\u017cszej Szko\u0142y Ekonomicznej w Tarnowie (2000) i studia magisterskie na Wydziale Zarz\u0105dzania i Marketingu Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie (specjalno\u015b\u0107: zarz\u0105dzanie dzia\u0142alno\u015bci\u0105 gospodarcz\u0105). W latach 1980\u20131996 pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej w Wadowicach G\u00f3rnych jako nauczyciel matematyki i techniki. By\u0142 tak\u017ce opiekunem dru\u017cyny harcerskiej i organizatorem wycieczek turystycznych dla m\u0142odzie\u017cy. W 1996 r. przeszed\u0142 do pracy w Stra\u017cy Miejskiej przy Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu, a w 1999 r. zosta\u0142 mianowany komendantem tej jednostki. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Medalem „Za Zas\u0142ugi dla Policji”.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MISIAK CZES\u0141AW JAN<\/strong>, urodzony 8 XI 1934 r. w \u0141ysakowie, powiat mielecki, syn Micha\u0142a i Bronis\u0142awy z domu Jachym. Absolwent Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1953 r. Prac\u0119 w zawodzie nauczycielskim rozpocz\u0105\u0142 w roku szkolnym 1953\/1954 w Szkole Podstawowej w Sadkowej G\u00f3rze (powiat mielecki). W 1955 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Kursy Nauczycielskie w \u015awidwinie (wojew\u00f3dztwo koszali\u0144skie) i pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej w Je\u017cyczkach ko\u0142o S\u0142awna najpierw jako nauczyciel (1955\/1956), a nast\u0119pnie jako kierownik szko\u0142y (1956-1962). Ponadto po uko\u0144czeniu specjalistycznego kursu w latach 1958-1962 by\u0142 kierownikiem Szko\u0142y Przysposobienia Rolniczego w Je\u017cyczkach. W tym okresie by\u0142 tak\u017ce radnym Gromadzkiej Rady Narodowej w Je\u017cyczkach i przewodnicz\u0105cym Gminnego Komitetu \u00a0Spo\u0142ecznego Funduszu Budowy Szk\u00f3\u0142 \u201e1000 Szk\u00f3\u0142 na 1000-lecie Pa\u0144stwa Polskiego\u201d. Organizowa\u0142 te\u017c kursy og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla doros\u0142ych. W 1962 r. powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i obj\u0105\u0142 kierownictwo Szko\u0142y Podstawowej w Zabrniu (powiat mielecki). Zainicjowa\u0142 i rozpocz\u0105\u0142 budow\u0119 nowej szko\u0142y, g\u0142\u00f3wnie si\u0142ami spo\u0142ecznymi. W 1963 r. przeniesiono go do Wadowic G\u00f3rnych na stanowisko kierownika szko\u0142y. Tu r\u00f3wnie\u017c zmobilizowa\u0142 spo\u0142ecze\u0144stwo do rozbudowy i nadbudowy szko\u0142y, co znacznie poprawi\u0142o warunki do nauki. W 1970 r. uko\u0144czy\u0142 kurs dla kierownik\u00f3w szk\u00f3\u0142 podstawowych w Rzeszowie. Od roku szkolnego 1973\/1974 pe\u0142ni\u0142 funkcje dyrektora Zbiorczej Szko\u0142y Gminnej w Wadowicach G\u00f3rnych i gminnego dyrektora szk\u00f3\u0142. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie z matematyki w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, a w roku szkolnym 1982\/1983 uzyska\u0142 tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. W latach 1984-1987 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 inspektora o\u015bwiaty i wychowania w Wadowicach G\u00f3rnych. Kieruj\u0105c przez kilkana\u015bcie lat o\u015bwiat\u0105 i wychowaniem w Gminie Wadowice G\u00f3rne, wni\u00f3s\u0142 znaczny wk\u0142ad w organizacj\u0119 sieci plac\u00f3wek o\u015bwiatowych oraz popraw\u0119 ich bazy i wyposa\u017cenia, dba\u0142 o systematyczne kszta\u0142cenie kadry, a tak\u017ce doprowadzi\u0142 do upowszechnienia wychowania przedszkolnego. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako radny Gminnej Rady Narodowej w Wadowicach G\u00f3rnych. Przez pewien czas by\u0142 tak\u017ce prezesem Ogniska Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego i Rady Zak\u0142adowej ZNP. W 1987 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale jeszcze do 2001 r. uczy\u0142 matematyki w niepe\u0142nym wymiarze godzin w kilku szko\u0142ach, m.in. w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i Honorow\u0105 Odznak\u0105 Przyjaci\u00f3\u0142 Harcerstwa. Zmar\u0142 11 VIII 2024 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MISIAK JAN WOJCIECH<\/strong>, urodzony 30 I 1948 r. w Brniu Osuchowskim, powiat mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Marii z Le\u015bniowskich. Zdoby\u0142 zaw\u00f3d \u015blusarza i uko\u0144czy\u0142 mistrzowski kurs \u015blusarski. W latach 1969-1999 pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako \u015blusarz\u2013spawacz i brygadzista. Po upad\u0142o\u015bci WSK pobiera\u0142 \u015bwiadczenia przedemerytalne, a w 2008 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 w czasie odbywania zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej w 1970 r. Do mieleckiego Ko\u0142a HDK i PCK wst\u0105pi\u0142 w 1978 r. Odda\u0142 44 400 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony HDK III, II i I stopnia. Ponadto od m\u0142odo\u015bci do dzi\u015b jest cz\u0142onkiem Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Brniu Osuchowskim. Za t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 odznaczony zosta\u0142 Srebrnym Medalem Za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MISI\u0104G RAFA\u0141 JACEK,<\/strong>\u00a0urodzony 13 XII 1957 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Teresy z domu Superson. Absolwent Zasadniczej Szko\u0142y Przyzak\u0142adowej w Mielcu i Technikum Elektrycznego w Kro\u015bnie z matur\u0105 w 1978 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1972 r. w WSK Mielec. W latach 1978-1999 by\u0142 pracownikiem Zak\u0142adu Lotniczego \u201ePZL-Mielec\u201d. Od 1999 r. do 2014 r. pracowa\u0142 w firmie Geyer&Hosaja w Mielcu, a od 2014 r. jest elektromechanikiem w tej\u017ce firmie w Partyni. Jego pasj\u0105 pozazawodow\u0105 jest rze\u017abienie w drewnie. Nale\u017cy do Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Uczestniczy w wystawach, plenerach i innych imprezach K\u015aT oraz konkursach og\u00f3lnopolskich, wojew\u00f3dzkich i lokalnych. M.in. otrzyma\u0142 wyr\u00f3\u017cnienie w XIII Wojew\u00f3dzkim Biennale Rze\u017aby Nieprofesjonalnej im. Antoniego Rz\u0105sy w Rzeszowie w 2013 r. oraz nagrod\u0119 w Przegl\u0105dzie Kultury Mieleckiej \u201eZ nurtem Wis\u0142oki\u201d w Przec\u0142awiu w 2013 r.\u00a0<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MISI\u0104G ROMAN J\u00d3ZEF,<\/strong>\u00a0urodzony 28 II 1971 r. w Przeworsku, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Misi\u0105g. W latach m\u0142odo\u015bci mieszka\u0142 w \u015awi\u0119toniowej. Absolwent Technikum Drogowo-Geodezyjnego w Jaros\u0142awiu z matur\u0105 w 1991 r. W 1996 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Akademii Rolniczej im. Hugona Ko\u0142\u0142\u0105taja w Krakowie (kierunek \u2013 geodezja i kartografia) z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera geodezji i kartografii. W latach 1996-2001 pracowa\u0142 w firmach geodezyjnych w Policach i w Mielcu. W 2001 r. zosta\u0142 zatrudniony w Starostwie Powiatowym w Mielcu w Powiatowym O\u015brodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, a w 2011 r. powierzono mu stanowisko kierownika tego O\u015brodka i zast\u0119pcy dyrektora Wydzia\u0142u. Od 2022 r. zosta\u0142 mianowany na dyrektora Wydzia\u0142u Geodezji, Kartografii i Katastru Starostwa Powiatowego w Mielcu.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MISIOWIEC MIROS\u0141AW ROMAN,<\/strong>\u00a0urodzony 16 IV 1956 r. w Mielcu, syn Henryka i Aleksandry z domu Pochwa\u0142a. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w Stali Mielec. Ustawiany by\u0142 na pozycji pomocnika. Gra\u0142 w dru\u017cynach m\u0142odzie\u017cowych Stali i jako jeden z najlepszych zawodnik\u00f3w zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do pierwszej dru\u017cyny Stali w sezonie 1974\/75, kiedy Stal zdoby\u0142a wicemistrzostwo Polski. Nie maj\u0105c pewnego miejsca w sk\u0142adzie z\u0142o\u017conym z niemal samych reprezentant\u00f3w Polski w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych, w 1976 r. przeszed\u0142 do Motoru Lublin, a potem do Che\u0142mianki Che\u0142m, gdzie strzeli\u0142 9 goli w sezonie. Kolejnymi klubami by\u0142y: Star Starachowice (1977-1978), Odra Opole (1978-1981), Piast Gliwice (1981-1982), Korona Kielce (1982-1986) i KSZO Ostrowiec. Zmar\u0142 24 III 2013 r. Pochowany na cmentarzu w Kielcach.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MISS MIELCA<\/strong>, impreza rozrywkowo-artystyczna organizowana w Mielcu od lat 50. XX w. (sporadycznie), w latach 1994-1996 przez Klub \u201eBajka\u201d Edwarda Banasika i od 1999 r. systematycznie przez Tygodnik Regionalny \u201eKorso\u201d i Samorz\u0105dowe Centrum Kultury. *Miss Mielca 1957 \u2013 ZDK WSK; miss \u2013 Wanda Pawelec, wicemiss \u2013 Wies\u0142awa Hebda. *Miss Mielca 1994 \u2013 kino \u201eBajka\u201d; miss \u2013 Katarzyna R\u017cany, I wicemiss \u2013 Agata Banasik, II wicemiss \u2013 Agnieszka \u0141abaj. *Miss Mielca 1995 \u2013 kino \u201eBajka\u201d; miss \u2013 Anna Ratusi\u0144ska, I wicemiss \u2013 Magdalena G\u0142odzik, II wicemiss \u2013 Beata Hyjek. *Miss Ziemi Rzeszowskiej i nieoficjalna Miss Mielca 1996 \u2013 kino \u201eBajka\u201d; miss – Dorota Dziewit, I wicemiss \u2013 Ma\u0142gorzata Buczek, II wicemiss \u2013 Anna Ratusi\u0144ska. *Miss \u201eKorso\u201d 1999 (nieoficjalna Miss Mielca) \u2013 sala widowiskowa SCK, 15 finalistek; miss \u2013 Anetta Dzie\u0144, I wicemiss \u2013 Iwona Chamielec, II wicemiss – Ewelina Barszcz. *Miss \u201eKorso\u201d 2000 (nieoficjalna Miss Mielca) \u2013 sala widowiskowa SCK, 13 finalistek; miss \u2013 Ewelina Barszcz, I wicemiss \u2013 Sylwia Dudek, II wicemiss \u2013 Magdalena Szatkowska. *Miss Mielca 2001 \u2013 sala widowiskowa SCK, 16 finalistek; miss \u2013 Katarzyna P\u0119giel, I wicemiss \u2013 Marta Majkut, II wicemiss \u2013 Ewelina Cicho\u0144. *Miss Mielca 2002 \u2013 sala widowiskowa SCK, 16 finalistek; miss \u2013 Katarzyna Ko\u015bla, I wicemiss \u2013 Agnieszka Narowska, II wicemiss \u2013 Joanna Le\u015bniak. *Miss Mielca 2003 \u2013 sala widowiskowa SCK, 16 finalistek; miss \u2013 Anna Wolak, I wicemiss \u2013 Joanna Rostocka, II wicemiss \u2013 Monika Sypek. *Miss Mielca 2004 \u2013 sala widowiskowa SCK, 16 finalistek; miss \u2013 Iwona Batog, I wicemiss \u2013 Anna Paw\u0142owska, II wicemiss \u2013 Paulina Serafin. *Miss Mielca 2005 \u2013 sala widowiskowa SCK, 16 finalistek; miss \u2013 Justyna Stypa, I wicemiss \u2013 Agnieszka Le\u015bniak, II wicemiss \u2013 El\u017cbieta \u015awistak. *Miss Mielca 2006 \u2013 aula ZST, 16 finalistek; miss \u2013 Katarzyna Krynicka, I wicemiss \u2013 Iwona Bogacz, II wicemiss \u2013 Izabela Mi\u0142o\u015b. *Miss Mielca 2007 \u2013 sala widowiskowa SCK, 18 finalistek; Miss \u2013 Larysa Zieli\u0144ska, I wicemiss \u2013 Patrycja Cyganowska, II wicemiss \u2013 Maja Ci\u0119\u017cad\u0142o. *Miss Mielca 2008 r. (sala widowiskowa Domu Kultury Samorz\u0105dowego Centrum Kultury) \u2013 14 \u00a0finalistek, miss Mielca \u2013 Patrycja Cyganowska, I wicemiss \u2013 Aneta Trzpis, II wicemiss \u2013 Agnieszka Ciuba; *Miss Mielca 2009 r. (sala widowiskowa DK SCK) \u2013 16 finalistek, miss \u2013 Sabina Hapta\u015b, I wicemiss \u2013 Monika Kwarciana, II wicemiss \u2013 Diana Ka\u017amierska. Sabina Hapta\u015b startowa\u0142a w Miss Polonia Podkarpacia i zosta\u0142a I wicemiss, a nast\u0119pnie bra\u0142a udzia\u0142 w konkursie centralnym Miss Polonia i zakwalifikowa\u0142a si\u0119 do grona 15 najlepszych i zaj\u0119\u0142a miejsce XI-XV. *Miss Mielca 2010 r. (sala widowiskowa DK SCK) \u2013 15 finalistek, miss \u2013 Magdalena Dragan, I wicemiss \u2013 Ewelina Wi\u015bniewska, II wicemiss \u2013 R\u00f3\u017ca Szczebiwilk; *Miss Mielca 2011 r. (sala widowiskowa DK SCK) \u2013 14 finalistek, miss \u2013 Adrianna Mazur, I wicemiss \u2013 Bernadetta Zieli\u0144ska, II wicemiss \u2013 Diana Mieszkowska; \u00a0*Miss Mielca 2012 r. (sala widowiskowa DK SCK) \u2013 14 finalistek, miss \u2013 Izabela Ejnik, I wicemiss \u2013 Ines Babula, II wicemiss \u2013 Paulina Dro\u017cd\u017c; *Miss Mielca 2013 r. (sala widowiskowa DK SCK) \u2013 14 finalistek, miss \u2013 Anna Baran, I wicemiss \u2013 Klaudia Bugaj, II wicemiss \u2013 Agnieszka Duszkiewicz. *Miss Mielca 2014 (sala widowiskowa DK SCK) \u2013 15 finalistek, miss \u2013 Monika Malicka, I wicemiss \u2013 Natalia Serwan, II wicemiss \u2013 Ilona Podg\u00f3rska. *Miss Mielca 2015 (sala widowiskowa DK SCK) \u2013 15 finalistek, miss \u2013 Iwona M\u0142ynarska, I wicemiss \u2013 Wioletta Zaj\u0105c, II wicemiss \u2013 Klaudia Jaskot. *Miss Mielca 2016 (sala widowiskowa DK SCK) – 14 finalistek, miss – Klaudia Skawi\u0144ska, I wicemiss – Wiktoria Gumienna, II wicemiss – Judyta Bie\u015b. *Miss Mielca 2017 (sala widowiskowa DK SCK) – .. finalistek, miss – Marta Machnik, I wicemiss -Ma\u0142gorzata Lewicka, II wicemiss – Justyna Parys. *W 2018 r. nie zorganizowano wybor\u00f3w.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MISTRZOSTWA POLSKI W MIELCU<\/strong><\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*23\u201330 III 1969 r. \u2013 40 Indywidualne Mistrzostwa Polski w Boksie, hala sportowo \u2013 widowiskowa FKS Stal. Wsp\u00f3\u0142organizator: FKS Stal Mielec.<\/p>\r\n

25-26 III 1972 r. – Mistrzostwa Polski w Gimnastyce M\u0119\u017cczyzn, hala sportowo-widowiskowa FKS Stal. Wsp\u00f3\u0142organizator: FKS Stal Mielec.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*24 V 1974 r. \u2013 XXII Mistrzostwa Polski Modeli P\u0142ywaj\u0105cych – O\u015brodek Wypoczynkowy WSK Mielec w Rzemieniu. Wsp\u00f3\u0142organizatorzy: Zarz\u0105d Wojew\u00f3dzki LOK w Rzeszowie i ZZ LOK WSK \u201ePZL-Mielec\u201d.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*20\u201322 VII 1974 r. \u2013 XXXIX Mistrzostwa Polski Modeli Lataj\u0105cych Zdalnie Kierowanych, lotnisko. Wsp\u00f3\u0142organizator: Aeroklub Mielecki.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*2\u20134 VIII 1974 r. \u2013 Mistrzostwa Polski w P\u0142ywaniu, basen odkryty. Wsp\u00f3\u0142organizator: FKS Stal Mielec.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*22\u201325 VII 1976 r. \u2013 Mistrzostwa Polski Modeli Zdalnie Sterowanych w kategorii motoszybowc\u00f3w, lotnisko. Wsp\u00f3\u0142organizator: Aeroklub Mielecki.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*17-22 VI 1979 r. \u2013 I Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Wsp\u00f3\u0142organizator: Aeroklub Mielecki.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*15\u201320 VII 1980 r. \u2013 II Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Wsp\u00f3\u0142organizator: Aeroklub Mielecki.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*2\u20137 VIII 1981 r. \u2013 III Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Wsp\u00f3\u0142organizator: Aeroklub Mielecki.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*3\u20138 VII 1982 r. \u2013 IV Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Wsp\u00f3\u0142organizator: Aeroklub Mielecki.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*24\u201330 VII 1983 r. \u2013 V Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Wsp\u00f3\u0142organizator: Aeroklub Mielecki.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*19 V 1984 r. \u2013 Mistrzostwa Polski w Chodach Sportowych, ulice Starego Mielca. Wsp\u00f3\u0142organizator: LKS T\u0119cza Mielec.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*1 \u2013 8 VII 1984 r. \u2013 VI Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Wsp\u00f3\u0142organizator: Aeroklub Mielecki.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*30 VI \u2013 7 VII 1985 r. \u2013 VII Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Wsp\u00f3\u0142organizator: Aeroklub Mielecki.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*30 VI \u2013 7 VII 1986 \u2013 VIII Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Wsp\u00f3\u0142organizator: Aeroklub Mielecki.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*6\u20139 VIII 1986 \u2013 Letnie Mistrzostwa Polski w P\u0142ywaniu, basen odkryty. Wsp\u00f3\u0142organizator: FKS Stal Mielec.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*6-12 IX 1987 r. \u2013 Mistrzostwa Polski w Akrobacji Samolotowej, lotnisko. Wsp\u00f3\u0142organizator: Aeroklub Mielecki.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*1987 – IX Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, lotnisko. Wsp\u00f3\u0142organizator: Aeroklub Mielecki.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*8\u201313 IX 1988 \u2013 X Mistrzostwa Polski w Wieloboju Spadochronowym, boisko Szko\u0142y Podstawowej Nr 8. Wsp\u00f3\u0142organizator: Aeroklub Mielecki.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*1989 r. \u2013 Letnie Mistrzostwa Polski w P\u0142ywaniu, basen odkryty. Wsp\u00f3\u0142organizator: FKS Stal Mielec.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*18\u201325 VII 1999 r. \u2013 IX Mistrzostwa Polski w Akrobacji Szybowcowej, lotnisko. Wsp\u00f3\u0142organizator: Aeroklub Mielecki.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*IX 2000 r. \u2013 XI Mistrzostwa Polski Senior\u00f3w w Karate Tradycyjnym, hala sportowo \u2013 widowiskowa. Wsp\u00f3\u0142organizator: MKK Kaminari Mielec.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*19 III 2005 r. \u2013 Mistrzostwa Polski w Karate Shorin\u2013Ryu, hala sportowa Szko\u0142y Podstawowej nr 11. Wsp\u00f3\u0142organizator: Towarzystwo Gimnastyczne Sok\u00f3\u0142 Mielec.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*22 VI 2019 r. – Mistrzostwa Polski w Chodzie Sportowym na 20 km (kobiety i m\u0119\u017cczy\u017ani ze startu wsp\u00f3lnego), aleja Niepodleg\u0142o\u015bci. Wsp\u00f3\u0142oganizator: LKS Stal Mielec.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MISTRZOWIE POLSKI SENIOR\u00d3W Z MIELECKICH KLUB\u00d3W<\/strong><\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Boks<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1957 \u2013 Tadeusz Nowakowski \u2013 FKS Stal \u2013 waga p\u00f3\u0142\u015brednia,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1958 \u2013 Adam Romaniszyn \u2013 FKS Stal \u2013 waga musza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Bryd\u017c sportowy<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2001 \u2013 Ryszard Michalak.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Karate tradycyjne<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2001 \u2013 Cz\u0119stochowa \u2013 MKK Kaminari (Andrzej Babula, Andrzej \u017belazko, Pawe\u0142 Parys) \u2013 kata dru\u017cynowe.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Lekkoatletyka<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1985 \u2013 Zabrze (hala) \u2013 Kazimiera Mr\u00f3z \u2013 LKS T\u0119cza \u2013 ch\u00f3d 5 km (23.59 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1985 \u2013 Bydgoszcz \u2013 Kazimiera Mr\u00f3z \u2013 LKS T\u0119cza \u2013 ch\u00f3d 5 km (23.55,33 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1986 \u2013 Stalowa Wola \u2013 Renata Rog\u00f3\u017c \u2013 LKS T\u0119cza \u2013 ch\u00f3d 10 km (49.21 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1988 \u2013 Grudzi\u0105dz \u2013 Kazimiera Mr\u00f3z\u2013Mosio \u2013 LKS T\u0119cza \u2013 ch\u00f3d 5 km (23.25,94 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1988 \u2013 Grudzi\u0105dz \u2013 Miros\u0142aw Hydel \u2013 FKS Stal \u2013 skok w dal (7,90 m),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1989 \u2013 Zabrze (hala) \u2013 Kazimiera Mosio \u2013 LKS T\u0119cza \u2013 ch\u00f3d 3 km (13.46, rekord Polski),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1989 \u2013 Sopot \u2013 Kazimiera Mosio \u2013 LKS T\u0119cza \u2013 ch\u00f3d 5 km (23.18,02 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1989 \u2013 Sopot – Kazimiera Mosio \u2013 LKS T\u0119cza \u2013 ch\u00f3d 10 km (47.53,35 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1989 \u2013 Krak\u00f3w \u2013 Miros\u0142aw Hydel \u2013 FKS Stal \u2013 skok w dal (7,62 m),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1989 \u2013 Krak\u00f3w \u2013 Lech Kowalski \u2013 FKS Stal \u2013 rzut m\u0142otem (69,06 m),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1990 \u2013 Pi\u0142a \u2013 Anna \u017baczek \u2013 FKS Stal \u2013 rzut dyskiem (54,88 m),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1991 \u2013 Kielce \u2013 Lech Kowalski \u2013 FKS Stal \u2013 rzut m\u0142otem (72,20 m),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1992 \u2013 Spa\u0142a (hala) \u2013 Krzysztof \u0106wik\u0142a \u2013 FKS Stal \u2013 bieg 1 500 m (3.50,95),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1992 \u2013 Warszawa \u2013 Lech Kowalski \u2013 FKS Stal \u2013 rzut m\u0142otem (75,56 m),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1993 \u2013 Kielce \u2013 Lech Kowalski \u2013 FKS Stal \u2013 rzut m\u0142otem (72,16 m),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1994 \u2013 Pi\u0142a \u2013 Lech Kowalski \u2013 FKS Stal \u2013 rzut m\u0142otem (72,74 m),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1995 \u2013 Warszawa \u2013 Lech Kowalski \u2013 FKS Stal \u2013 rzut m\u0142otem (73,34 m),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2006 \u2013 Spa\u0142a (hala) \u2013 Jakub Gi\u017ca \u2013 FKS Stal \u2013 pchni\u0119cie kul\u0105 (19,82 m),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2007 \u2013 Pozna\u0144 – Rafa\u0142 Augustyn – OTG Sok\u00f3\u0142 \u2013 ch\u00f3d 20 km (1.23.38),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2009 \u2013 Spa\u0142a (hala) \u2013 Paulina Buziak \u2013 OTG Sok\u00f3\u0142 \u2013 ch\u00f3d 3 km (14.06,00),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2009 \u2013 Spa\u0142a (hala) – Rafa\u0142 Augustyn – OTG Sok\u00f3\u0142 – ch\u00f3d 5 km (19.23, 41),\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2010 \u2013 Dudince, S\u0142owacja \u2013 Rafa\u0142 Augustyn \u2013 OTG Sok\u00f3\u0142 \u2013 ch\u00f3d 50 km (3.49.54),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2011 \u2013 Spa\u0142a (hala) \u2013 Rafa\u0142 Augustyn \u2013 OTG Sok\u00f3\u0142 \u2013 ch\u00f3d 5 km (19.35,65),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2011 \u2013 Warszawa \u2013 Rafa\u0142 Augustyn \u2013 OTG Sok\u00f3\u0142 \u2013 ch\u00f3d 20 km (1.22.01),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2012 \u2013 Spa\u0142a (hala) \u2013 Paulina Buziak \u2013 OTG Sok\u00f3\u0142 \u2013 ch\u00f3d 3 km (12.38,84),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2012 \u2013 Bielsko-Bia\u0142a \u2013 Paulina Buziak \u2013 OTG Sok\u00f3\u0142 \u2013 ch\u00f3d 20 km (1.36.10),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2014 \u2013 Sopot (hala) \u2013 Paulina Buziak – OTG Sok\u00f3\u0142 \u2013 ch\u00f3d 3 km (12.51,22),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2014 \u2013 Dudince \u2013 Rafa\u0142 Augustyn OTG Sok\u00f3\u0142 \u2013 ch\u00f3d 50 km (3.45.32),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2015 \u2013 Dudince \u2013 Rafa\u0142 Augustyn \u2013 OTG Sok\u00f3\u0142 \u2013 ch\u00f3d 50 km (3.43.55),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2016 \u2013Toru\u0144 (hala) \u2013 Paulina Buziak \u2013 OTG Sok\u00f3\u0142 \u2013 ch\u00f3d 3 km,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2016 \u2013 Dudince \u2013 Rafa\u0142 Augustyn \u2013 OTG Sok\u00f3\u0142 \u2013 ch\u00f3d 50 km,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2017 \u2013 Nowa D\u0119ba \u2013 Paulina Buziak \u2013 LKS Stal \u2013 ch\u00f3d 20 km (1.38.08),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2017 – Dudince – Rafa\u0142 Augustyn – LKS Stal – ch\u00f3d 50 km (3.44.42),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2017 \u2013 Bia\u0142ystok \u2013 Paulina Buziak \u2013 LKS Stal \u2013 ch\u00f3d 5 km (22.20,99),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2018 \u2013 Warszawa \u2013 Paulina Buziak \u2013 LKS Stal \u2013 ch\u00f3d 20 km (1.35.35),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2019 – Radom – Katarzyna Zdzieb\u0142o – LKS Mielec – ch\u00f3d 5 km (22.23,64),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2019 – Mielec – Katarzyna Zdzieb\u0142o – LKS Stal – ch\u00f3d 20 km,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2020 – W\u0142oc\u0142awek – Katarzyna Zdzieblo – LKS Stal – ch\u00f3d 5 km (21.13,69),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2020 – Warszawa – Katarzyna Zdzieb\u0142o – LKS Mielec – ch\u00f3d 20 km (1.30.41),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2020 – Dudince – Rafa\u0142 Augustyn – LKS Stal – ch\u00f3d na 50 km (3.47.42),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2021 – Toru\u0144 – Katarzyna Zdzieb\u0142o – LKS Stal – ch\u00f3d na 3 km (12.39,95),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2021 – Siedlce – Katarzyna Zdzieb\u0142o – LKS Stal – ch\u00f3d na 20 km (1.33.43),<\/p>\r\n

2022 – Rzesz\u00f3w – Katarzyna Zdzieb\u0142o – LKS Stal – ch\u00f3d na 3 km (12.35,45),<\/p>\r\n

2022 – Sulej\u00f3wek – Katarzyna Zdzieb\u0142o – LKS Stal – ch\u00f3d na 20 km (1.30.11),<\/p>\r\n

2022 – Opole – Katarzyna Zdzieb\u0142o – LKS Stal – ch\u00f3d na 35 km (2.40.03).<\/p>\r\n

2023 – Toru\u0144 – Katarzyna Zdzieb\u0142o – LKS Stal – ch\u00f3d 3 km (12.47,20).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MMA<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2021 – Warszawa – Sebastian Olszowy,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Modelarstwo lotnicze<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1974 \u2013 Mielec \u2013 Jan Olejnik \u2013 Aeroklub Mielecki \u2013 klasa standard F3D\/M modeli motoszybowc\u00f3w zdalnie sterowanych,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2004 \u2013 Leszno \u2013 Edward Burek \u2013 Aeroklub Mielecki \u2013 kategoria F 1 C modeli swobodnie lataj\u0105cych,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2011 \u2013 Lisie K\u0105ty ko\u0142o Grudzi\u0105dza \u2013 Grzegorz Goryczka \u2013 Aeroklub Mielecki \u2013 modelarstwo kosmiczne klasa S1B,\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2012 \u2013 Lisie K\u0105ty ko\u0142o Grudzi\u0105dza \u2013 Grzegorz Goryczka \u2013 Aeroklub Mielecki \u2013 modelarstwo kosmiczne kategoria makiet S7,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2014 \u2013 Lisie K\u0105ty ko\u0142o Grudzi\u0105dza \u2013 Grzegorz Goryczka – modelarstwo kosmiczne kategoria makiet S7,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2014 \u2013 Lisie K\u0105ty ko\u0142o Grudzi\u0105dza \u2013 Grzegorz Goryczka – modelarstwo kosmiczne kategoria makiet S5C,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2021 – Koczargi k. Warszawy – Mateusz Czerkies – Akademia „Leonardo” – modele szybowc\u00f3w wyrzucanych z r\u0119ki,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Modelarstwo samochodowe<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2006 \u2013 \u0141omianki k\/Warszawy \u2013 Rafa\u0142 Malczy\u0144ski \u2013 klasa ET-10-540,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Pi\u0142ka no\u017cna<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1973 \u2013 FKS Stal (Zygmunt Kukla, Stanis\u0142aw Majcher \u2013 Krzysztof Rze\u015bny, Marian Kosi\u0144ski, Eryk Hansel, W\u0142odzimierz G\u0105sior, Adam Popowicz, Witold Kara\u015b, Grzegorz Lato, Henryk Kasperczak, Artur Janus, Ryszard Sekulski, Jan Domarski, Stanis\u0142aw St\u00f3j, Jan Wi\u0105cek, Tadeusz Krysi\u0144ski, Ryszard Rachwa\u0142 i Stanis\u0142aw St\u0119pie\u0144).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1976 \u2013 FKS Stal (Zygmunt Kukla, Henryk Ja\u0142ocha \u2013 Krzysztof Rze\u015bny, Marian Kosi\u0144ski, Ryszard Per, W\u0142odzimierz G\u0105sior, Zbigniew Hnatio, Edward Oratowski, Grzegorz Lato, Henryk Kasperczak, Jan Domarski, Witold Kara\u015b, Edward Bielewicz, Ryszard Sekulski, Jerzy Krawczyk, Miros\u0142aw Tryba, Artur Janus, Andrzej Padwi\u0144ski, Wojciech Niemiec i Kazimierz Polak);<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

P\u0142ywanie<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1978 \u2013 Szczecin \u2013 Bogus\u0142aw Zychowicz \u2013 FKS Stal \u2013 200 m st. motylkowym (2.11,9 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1979 \u2013 Pu\u0142awy (zimowe) \u2013 Bogus\u0142aw Zychowicz \u2013 FKS Stal \u2013 100 m st. mot. (56,43 sek.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1979 \u2013 Pu\u0142awy (z) \u2013 S\u0142awomir Zybert \u2013 FKS Stal \u2013 1500 m st. dow. (15.58,22 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1979 \u2013 O\u015bwi\u0119cim \u2013Marek Baranowski \u2013 FKS Stal \u2013 100 m st. dowolnym (?),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1980 – Warszawa (z) \u2013 Dariusz Gil \u2013 FKS Stal \u2013 1500 m st. dow. (16.09,25 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1980 \u2013 Warszawa (z) \u2013 Bogus\u0142aw Zychowicz \u2013 FKS Stal \u2013 100 m st. mot. (57,48 sek.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1980 \u2013 Warszawa (z) \u2013 Bogus\u0142aw Zychowicz \u2013 FKS Stal \u2013 200 m st. mot. (2.05,06 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1980 \u2013 Warszawa (z) \u2013 sztafeta m\u0119ska \u2013 FKS Stal \u2013 4 x 100 m st. dow. (3.41,39 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1980 \u2013 Warszawa (z) \u2013 sztafeta m\u0119ska \u2013 FKS Stal \u2013 4 x 200 m st. dow. (8.06,84 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1980 \u2013 Tarn\u00f3w \u2013 Dariusz Gil \u2013 FKS Stal \u2013 100 m st. dow. (53,73 sek.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1980 \u2013 Tarn\u00f3w \u2013 Dariusz Gil \u2013 FKS Stal \u2013 200 m st. dow. (1.56,67 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1980 \u2013 Tarn\u00f3w \u2013 Dariusz Gil \u2013 FKS Stal \u2013 400 m st. dow. (4.03,37 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1980 \u2013 Tarn\u00f3w \u2013 Bogus\u0142aw Zychowicz \u2013 FKS Stal \u2013 100 m st. mot. (57,62 sek.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1980 \u2013 Tarn\u00f3w \u2013 Bogus\u0142aw Zychowicz \u2013 FKS Stal \u2013 200 m st. mot. (2.06,30 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1980 \u2013 Tarn\u00f3w \u2013 sztafeta m\u0119ska \u2013 FKS Stal \u2013 4 x 100 m st. dow. (3:42,87 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1981 \u2013 Lublin (z) \u2013 Dariusz Gil \u2013 FKS Stal \u2013 400 m st. dow. (3.56,05 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1981 \u2013 O\u015bwi\u0119cim \u2013 Marek Baranowski \u2013 FKS Stal \u2013 50 m st. dow.(25,21 sek.),\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1983 \u2013 Szczecin (z) \u2013 Bo\u017cena Dudek \u2013 FKS Stal \u2013 100 m st. dow. (58,02 sek.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1983 \u2013 Szczecin (z) \u2013 Bo\u017cena Dudek \u2013 FKS Stal \u2013 200 m st. dow. (?),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1983 \u2013 Szczecin (z) \u2013 Bo\u017cena Dudek \u2013 FKS Stal \u2013 200 m st. zmiennym (?),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1984 \u2013 Wroc\u0142aw \u2013 Bo\u017cena Dudek \u2013 FKS Stal \u2013 50 m st. dow. (28,18 sek.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1984 \u2013 Wroc\u0142aw \u2013 Bo\u017cena Dudek \u2013 FKS Stal \u2013 200 m st. zm. (2:24,71 min.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1985 \u2013 Gda\u0144sk (z) \u2013 Bo\u017cena Dudek \u2013 FKS Stal \u2013 200 m st. dow. (2:04,12 \u2013 rek. Polski),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1985 \u2013 O\u015bwi\u0119cim \u2013 Bo\u017cena Dudek \u2013 FKS Stal \u2013 200 m st. zm. (?),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1985 \u2013 O\u015bwi\u0119cim \u2013 Bo\u017cena Dudek \u2013 FKS Stal \u2013 200 m st. mot. (?),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1986 \u2013 Krak\u00f3w (z) \u2013 Bo\u017cena Dudek \u2013 FKS Stal \u2013 200 m st. dow. (?),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1986 \u2013 Mielec \u2013 Bo\u017cena Dudek \u2013 FKS Stal \u2013 50 m st. mot. (29,48 sek. \u2013 rek. Polski)<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1987 \u2013 Szczecin (z) \u2013 Bo\u017cena Dudek \u2013 FKS Stal \u2013 50 m st. mot. (?)<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1988 \u2013 Lublin (z) \u2013 Bo\u017cena Dudek \u2013 FKS Stal \u2013 50 m st. mot. (?),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1988 \u2013 Lublin (z) \u2013 sztafeta \u017ce\u0144ska \u2013 FKS Stal \u2013 4 x 100 m st. zmiennym (?),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1991 \u2013 Pozna\u0144 \u2013 Magdalena Modelska \u2013 FKS Stal \u2013 50 m st. grzbietowym (31,45 sek.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1992 \u2013 Rzesz\u00f3w \u2013 Magdalena Modelska \u2013 FKS Stal \u2013 50 m st. grzb. (31,64 sek.),<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2001 \u2013 Warszawa \u2013 Wojciech Betlej \u2013 UKS Ikar \u2013 200 m st. grzb. (?).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Sporty samochodowe<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2010 \u2013 cykl wy\u015bcig\u00f3w \u2013 Grzegorz Dul \u2013 Automobilklub Mielecki \u2013 Samochodowe G\u00f3rskie Mistrzostwa Polski klasa N. \u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Sporty samolotowe\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2005 \u2013 Cz\u0119stochowa \u2013 Karol Staryszak \u2013 Aeroklub Mielecki \u2013 szybownictwo, klasa Club.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2008 \u2013 Leszno \u2013 Karol Staryszak – Aeroklub Mielecki \u2013 szybownictwo, klasa otwarta,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

2011 \u2013 Cz\u0119stochowa \u2013 Karol Staryszak \u2013 Aeroklub Mielecki \u2013 szybownictwo klasa otwarta.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Wielob\u00f3j spadochronowy<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1984 \u2013 Mielec \u2013 Wies\u0142aw Starzec \u2013 Aeroklub Mielecki,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

1984 \u2013 Mielec \u2013 Aeroklub Mielecki (W. Starzec, Karol Ko\u017abiel, Marek K\u0142osi\u0144ski).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MISZKURKA WALDEMAR<\/strong>, urodzony 25 VII 1948 r. we Wroc\u0142awiu, syn Tadeusza i Marii z Kowalskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego we Wroc\u0142awiu, matur\u0119 zda\u0142 w 1969 r. W okresie szkolnym nale\u017ca\u0142 do IX Dru\u017cyny Harcerzy im. F. \u017bwirki i S. Wigury we Wroc\u0142awiu oraz do Aeroklubu Wroc\u0142awskiego. W 1972 r. uko\u0144czy\u0142 WOSL w D\u0119blinie, uzyskuj\u0105c licencj\u0119 pilota lotnictwa transportowego. W latach 1972\u20131981 s\u0142u\u017cy\u0142 jako pilot wojskowy 17 eskadry Dow\u00f3dztwa Wojsk Lotniczych. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu i w 1982 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania plastycznego. W roku szkolnym 1982\/1983 pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej nr 111 w Poznaniu jako nauczyciel wychowania plastycznego. W tym okresie zintensyfikowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 tw\u00f3rcz\u0105, specjalizuj\u0105c si\u0119 w malarstwie olejnym. Obrazy te wystawia\u0142 m.in. w Berlinie Zachodnim (1982) i w Meksyku (1984). Od 1984 r. uczy\u0142 malarstwa w Frazyer Vally Coollage w Chilliwack (B. C.). W 1985 r. uczestniczy\u0142 w akcji ratowniczej po najwi\u0119kszym trz\u0119sieniu ziemi w Meksyku. W 1988 r. lata\u0142 jako pilot w firmie Burrard Air (Kanada), a nast\u0119pnie w Perimeter(?) Aviation (Kanada) do 1990 r. i Air Lift (Kanada) do 1992 r., uzyskuj\u0105c du\u017ce do\u015bwiadczenie w lotach d\u0142ugodystansowych ma\u0142ymi samolotami. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c spo\u0142ecznie, jako instruktor w aeroklubie w Vancover. Powr\u00f3ci\u0142 do Polski i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 m.in. z mieleck\u0105 WSK. W ramach zlece\u0144 wykona\u0142 6 przelot\u00f3w samolotem An-2 nad p\u00f3\u0142nocnym Atlantykiem. W 1997 r. promowa\u0142 Mielec i WSK, wykonuj\u0105c (wsp\u00f3lnie z mieleckim mechanikiem Bogus\u0142awem Gajkiem) na jednym z egzemplarzy seryjnych An-2 lot dooko\u0142a \u015bwiata, ze startem i met\u0105 w Mielcu. Prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MISZTAL FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 15 III 1901 r. w Lisich Jamach ko\u0142o Lubaczowa. Absolwent Gimnazjum Realnego we Lwowie z matur\u0105 w 1921 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej i w 1926 r. uzyska\u0142 dyplom in\u017cyniera mechanika. W czasie studi\u00f3w przewodniczy\u0142 Zwi\u0105zkowi Awiatycznemu Student\u00f3w Politechniki Lwowskiej. W latach 1925-1927 by\u0142 asystentem katedry mechaniki technicznej. Po studiach w zakresie lotnictwa w Instytucie Aerodynamicznym Politechniki w Akwizgranie w 1929 r. na podstawie rozprawy doktorskiej otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora nauk technicznych. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych w Warszawie jako samodzielny konstruktor. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 przy projektach samolot\u00f3w: pasa\u017cerskiego PZL-4, sportowego PZL-19, rozpoznawczo-bombowego PZL-23 \u201eKara\u015b\u201d, my\u015bliwskich PZL-38 \u201eWilk\u201d i PZL-48 \u201eLampart\u201d. Prowadzi\u0142 prace badawczo-do\u015bwiadczalne w Instytucie Technicznym Lotnictwa oraz zaj\u0119cia z zakresu budowy samolot\u00f3w w grupie technicznej Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych Lotnictwa w Warszawie. Po II wojnie \u015bwiatowej by\u0142 jednym z organizator\u00f3w studi\u00f3w lotniczych w Szkole In\u017cynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda w Warszawie. Od 1945 r. do 1946 r. pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora technicznego Polskich Linii Lotniczych LOT w Warszawie. W 1946 r. wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 Centralne Studium Samolot\u00f3w (CSS) na Ok\u0119ciu i do 1951 r. by\u0142 jego dyrektorem. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1947 r. pracowa\u0142 w katedrze budowy samolot\u00f3w Politechniki Warszawskiej jako profesor nadzwyczajny i od 1956 r. profesor zwyczajny. W CSS stworzy\u0142 biuro konstrukcyjne samolot\u00f3w i z in\u017c. Stanis\u0142awem Lassot\u0105 zaprojektowa\u0142 samolot szkolny CSS-10. Produkcj\u0119 prototyp\u00f3w tego samolotu podj\u0119\u0142y Pa\u0144stwowe Zak\u0142ady Lotnicze \u2013 PPW Zak\u0142ad Nr 1 w Mielcu, tote\u017c prof. F. Misztal przez kilka lat \u015bci\u015ble wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z mieleck\u0105 fabryk\u0105 samolot\u00f3w. Od 1954 r. pracowa\u0142 w Instytucie Lotnictwa w Warszawie, a od 1957 r. w O\u015brodku Konstrukcji Lotniczych WSK Ok\u0119cie w Warszawie. By\u0142 autorem rozpraw naukowych i podr\u0119cznik\u00f3w o lotnictwie. W 1959 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem korespondentem, a w 1964 r. cz\u0142onkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako cz\u0142onek Zarz\u0105du Zwi\u0105zku Polskich In\u017cynier\u00f3w Lotniczych, przewodnicz\u0105cy sekcji lotniczej SIMP oraz sekretarz Wydzia\u0142u IV PAN. Uczestniczy\u0142 w reaktywowaniu Aeroklubu Warszawskiego oraz czasopisma \u201eTechnika Lotnicza\u201d. Bra\u0142 udzia\u0142 w zorganizowaniu Klubu Senior\u00f3w Lotnictwa. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1970 r. Od 1972 r. by\u0142 kierownikiem redakcji czasopisma \u201eArchiwum Budowy Maszyn\u201d, a od 1973 r. kierowa\u0142 Wszechnic\u0105 PAN. By\u0142 cz\u0142onkiem wielu towarzystw naukowych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, Krzy\u017cem Komandorskim z Gwiazd\u0105 OOP, wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi i resortowymi oraz Nagrod\u0105 Pa\u0144stwow\u0105. Zmar\u0142 9 VI 1981 r. Pochowany na Cmentarzu Pow\u0105zkowskim w Warszawie.\u00a0W 2012 r. Publiczne Gimnazjum w Lisich Jamach przyj\u0119\u0142o imi\u0119 \u201eProfesora Franciszka Misztala\u201d.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MI\u015a ANNA LUDWIKA WILHELMINA (z domu JAGIE\u0141KO),<\/strong>\u00a0urodzona 24 VIII 1929 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Janiny z domu \u015al\u00f3sarek. Absolwentka Pa\u0144stwowego Liceum i Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1949 r. Ponadto uko\u0144czy\u0142a Roczny Kurs Administracyjno-Handlowy dla Abiturient\u00f3w Szk\u00f3\u0142 \u015arednich w Krakowie w 1950 r. W latach 1950-1982 pracowa\u0142a w ksi\u0119gowo\u015bci mieleckich zak\u0142ad\u00f3w pracy: Banku Sp\u00f3\u0142dzielczym (1950, likwidator), Centrali Mi\u0119snej i po zmianie nazwy \u2013 Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Zwierz\u0119tami Rze\u017anymi Oddzia\u0142 Skupu Zwierz\u0105t Rze\u017anych (1951-1965, starsza ksi\u0119gowa), Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Remontowo-Budowlanym (1965-1967, starsza ksi\u0119gowa), Rzemie\u015blniczej Sp\u00f3\u0142dzielni Zaopatrzenia i Zbytu (1967, starsza ksi\u0119gowa), Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Terenowym Ceramiki Budowlanej (1967-1980, starszy ekonomista) i Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej (1980-1982, starszy referent ds. finasowych). W 1982 r. przesz\u0142a na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Jej pasj\u0105 \u017cyciow\u0105 by\u0142a historia ziemi mieleckiej, a zw\u0142aszcza dzieje mieleckiego szkolnictwa, co wi\u0105za\u0142o si\u0119 z dominuj\u0105cym zawodem nauczycielskim w rodzinach \u015al\u00f3sark\u00f3w i Jagie\u0142k\u00f3w. Jest autork\u0105 ksi\u0105\u017cki\u00a0Jan \u015alusarek 1871-1936, nauczyciel i dzia\u0142acz spo\u0142eczny<\/em>\u00a0(Mielec 2008). Pomaga\u0142a te\u017c przy zbieraniu materia\u0142\u00f3w do\u00a0Encyklopedii miasta Mielca.\u00a0<\/em>Zmar\u0142a 22 IX 2022 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MITYK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 13 VII 1933 r. w Chmielowie, syn Andrzeja i Anny z domu Koper. Absolwent Pa\u0144stwowego Liceum Pedagogicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1952 r. Po kr\u00f3tkiej pracy nauczycielskiej w Szkole Podstawowej w Uje\u017adzie \u015al\u0105skim otrzyma\u0142 powo\u0142anie do zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej, a nast\u0119pnie w latach 1956-1958 zosta\u0142 zatrudniony jako referent finansowy w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Tarnobrzegu. W 1958 r. powr\u00f3ci\u0142 do zawodu nauczycielskiego, a kolejnymi miejscami jego pracy by\u0142y: Szko\u0142a Podstawowa w Chmielowie (nauczyciel, 1958-1975 r.), Kuratorium O\u015bwiaty i Wychowania w Tarnobrzegu (wizytator metodyk, 1975-1983), Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych w Tarnobrzegu (nauczyciel, 1983\u20131987) i Szko\u0142a Podstawowa w Chmielowie (nauczyciel, 1987-1991). Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Pedagogiki i Psychologii UMCS w Lublinie (kierunek: wychowanie plastyczne) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. Poza prac\u0105 nauczycielsk\u0105 du\u017co czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na tw\u00f3rczo\u015b\u0107 plastyczn\u0105. Od 1974 r. uczestniczy\u0142 w wystawach plastycznych zbiorowych i indywidualnych, m.in. w Lublinie, Zamo\u015bciu, Che\u0142mie, \u0141odzi, Staszowie, Stalowej Woli i kilkakrotnie w Mielcu (ostatnia w 2005 r.). W 1989 r. otrzyma\u0142 I miejsce w Dziale Grafiki II Biennale Tw\u00f3rczo\u015bci Nauczycieli. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z \u201eTygodnikiem Nadwi\u015bla\u0144skim\u201d (od 1995 r.) i \u201eRocznikiem Mieleckim\u201d (od 1998 r.), przedstawiaj\u0105c zabytki architektury z Tarnobrzega, Kolbuszowej i Mielca oraz ich okolic. Od 1999 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) zaj\u0119\u0107 z plastyki w Kolegium Nauczycielskim w Tarnobrzegu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP oraz nagrod\u0105 II stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. Wykona\u0142 ilustracje uzupe\u0142niaj\u0105ce do albumu Poczet w\u0142adc\u00f3w Polski pod\u0142ug Jana Matejki (Warszawa 2012), na podstawie pocztu z Sali Kr\u00f3lewskiej w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I i II stopnia w Mielcu. Autor ilustracji do \u201eHistorii Mielca dla dzieci\u201d napisanej przez autora niniejszej \u201eEncyklopedii\u201d (Mielec 2013). Zmar\u0142 19 I 2016 r. Pochowany na cmentarzu w Chmielowie. W sierpniu 2017 r. w galerii SCK w Mielcu eksponowano wystaw\u0119 indywidualn\u0105 jego prac.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MIZERA ZYGMUNT<\/strong>, urodzony 17 II 1928 r. w Mil\u00f3wce, syn Romana i Marii z domu Kuk. W latach 1943\u20131946 uko\u0144czy\u0142 Prywatn\u0105 M\u0119sk\u0105 Szko\u0142\u0119 Mechaniczn\u0105 w Tarnowie z egzaminem czeladniczym (przemys\u0142 \u015blusarski i mechaniczny), a w 1948 r. zda\u0142 egzamin spawacza gazowego i elektrycznego. Absolwent Liceum Mechanicznego w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1950 r. W WSK Mielec zatrudniony zosta\u0142 1 VIII 1950 r. Pracowa\u0142 na stanowiskach: konstruktora przyrz\u0105d\u00f3w, kierownika sekcji konstrukcyjnej przyrz\u0105d\u00f3w, kierownika pracowni konstrukcyjnej, g\u0142\u00f3wnego technologa, g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. uruchomie\u0144, g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. koordynacji uruchomienia An-28 i zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego in\u017cyniera ds. przygotowania produkcji. W 1970 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika (specjalno\u015b\u0107: obrabiarki, narz\u0119dzia i technologia budowy maszyn), a w 1976 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 z zakresu konstrukcji oprzyrz\u0105dowania technologicznego. By\u0142 jednym z najaktywniejszych wynalazc\u00f3w i racjonalizator\u00f3w w WSK (\u201eMistrz Techniki\u201d \u2013 1973). Od 1954 r. do 1978 r. otrzyma\u0142 7 patent\u00f3w na wynalazek (5 wprowadzono) oraz opracowa\u0142 kilkadziesi\u0105t wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. Ich zastosowanie przynios\u0142o WSK du\u017ce korzy\u015bci ekonomiczne. By\u0142 rzeczoznawc\u0105 SIMP w zakresie projektowania proces\u00f3w technologicznych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30\u2013lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Racjonalizatora, Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 SIMP, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wynalazczo\u015bci i Racjonalizacji\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Lotnictwa\u201d oraz Nagrod\u0105 Naczelnej Organizacji Technicznej I stopnia (1978). Zmar\u0142 22 XII 1987 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MLECZKO HENRYK<\/strong>, urodzony 2 III 1936 r. w Rad\u0142owie ko\u0142o Tarnowa, syn Micha\u0142a i Stefanii z domu Kondal. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego (profil pedagogiczny) im. T. Ko\u015bciuszki w Rad\u0142owie, matur\u0119 zda\u0142 w 1954 r. Jako nauczyciel pracowa\u0142 w: Szkole Podstawowej w Kozielicach, pow. pyrzycki (1955-1957), Szkole Przysposobienia Rolniczego w Kozielicach (1957-1958) i Szkole Podstawowej w Leszczawie w Bieszczadach (1958-1959) oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika w Szkole Podstawowej w Trzcianie ko\u0142o Mielca (1959-1966). Od 1 IV 1966 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych WSK Mielec na stanowisku kierownika internatu, a ponadto uczy\u0142 przedmiot\u00f3w zawodowych. Opiekowa\u0142 si\u0119 ZHP, zorganizowa\u0142 harc\u00f3wk\u0119 i modelarni\u0119. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csze Studia Zawodowe w Warszawie. Przez szereg lat prowadzi\u0142 zesp\u00f3\u0142 samokszta\u0142ceniowy kierownik\u00f3w internat\u00f3w z Mielca, Kolbuszowej i Ropczyc. Wielokrotnie organizowa\u0142 r\u00f3\u017cne formy wypoczynku letniego i zimowego dzieci i m\u0142odzie\u017cy. By\u0142 d\u0142ugoletnim dzia\u0142aczem Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego i spo\u0142ecznym inspektorem pracy dla pracownik\u00f3w o\u015bwiaty na terenie Mielca. Od 1966 r. uczestniczy\u0142 w pracach Obwodowych Komisji Wyborczych do Rad Narodowych i Sejmu. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 J. Krasickiego i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 ZMW oraz wpisem do „Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca” w 1987 r. Zmar\u0142 28 II 1993 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MLECZKO JACEK MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 10 XII 1961 r. w Mielcu, syn Henryka i Zofii z domu Macha\u0142a. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1981 r. Nale\u017ca\u0142 do ZHP, prowadzi\u0142 36 Dru\u017cyn\u0119 Harcersk\u0105 przy Technikum Mechanicznym. Pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w D\u0119biakach (do 1984 r.), a nast\u0119pnie w Szkole Podstawowej w \u0141awnicy (1984-1987). Od 1987 r. pracowa\u0142 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, pocz\u0105tkowo jako nauczyciel \u2013 wychowawca w Internacie ZST, nast\u0119pnie \u2013 nauczyciel historii i od 1999 r. \u2013 wicedyrektor ZST. Uko\u0144czy\u0142: studia magisterskie z zakresu historii na Wydziale Spo\u0142eczno \u2013 Pedagogicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie \u2013 specjalno\u015b\u0107 nauczycielska (1990), Kurs kwalifikacyjny dla o\u015bwiatowej kadry kierowniczej w O\u015brodku Doskonalenia Pedagogicznego w Tarnobrzegu (2000) i Kurs dla edukator\u00f3w z zakresu komunikacji spo\u0142ecznej i public relations (2002). W 1995 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem i kierownikiem Studium Finans\u00f3w i Rachunkowo\u015bci Niepublicznej Szko\u0142y Biznesu w Mielcu, a od 1996 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora do spraw organizacji procesu kszta\u0142cenia \u00a0Niepublicznej Szko\u0142y Biznesu Policealnego Studium Zawodowego w Mielcu. Ponadto od 2003 r. by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 Wy\u017cszej Szko\u0142y Hotelarstwa i Turystyki w Ja\u015ble. Napisa\u0142 szereg artyku\u0142\u00f3w pedagogicznych, kt\u00f3re opublikowano m.in. w Zeszytach Naukowych Wy\u017cszej Szko\u0142y Hotelarstwa i Turystyki w Lesku, Materia\u0142ach z I i II Konferencji Nauczycieli Lice\u00f3w Technicznych w Rzeszowie i przewodniku metodycznym dla nauczycieli. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Nagrod\u0105 II stopnia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w pracy dydaktycznej i wychowawczej (2004). Poza prac\u0105 w szkolnictwie dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie od 2000 r. w zarz\u0105dzie Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu. W 2010 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2010-2014, a w kwietniu 2012 r. powierzono mu funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Gospodarki i Finans\u00f3w Rady Miejskiej w Mielcu. W 2015 r. przeszed\u0142 do Szko\u0142y Podstawowej nr 11 w Mielcu na stanowisko wicedyrektora. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. zosta\u0142 wybrany do Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2018-2023, ale 30 X 2018 r. zrzek\u0142 si\u0119 mandatu radnego. Od 1 IX 2020 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 9 im. W. Jasi\u0144skiego „J\u0119drusia” w Mielcu. Zmar\u0142 23 VIII 2024 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MLECZKO RYSZARD STEFAN<\/strong>, urodzony 23 I 1953 r. w Skar\u017cysku \u2013 Kamiennej, syn Zygmunta i Zofii z domu Derlatka. Absolwent Technicznych Zak\u0142ad\u00f3w Naukowych w Skar\u017cysku \u2013 Kamiennej z matura w 1973 r. Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Oficersk\u0105 Wojsk Pancernych w Poznaniu (kierunek: dow\u00f3dczo-sztabowy) uko\u0144czy\u0142 w 1977 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera i stopniem podporucznika. W 1977 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Polskim na r\u00f3\u017cnych stanowiskach dow\u00f3dczo-sztabowych oraz w administracji. Aktualnie przebywa na emeryturze. Posiada stopie\u0144 majora rezerwy. Od dzieci\u0144stwa pasjonowa\u0142 si\u0119 rysunkami, a nast\u0119pnie malarstwem. Z czasem ukierunkowa\u0142 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 na malarstwo sztalugowe. Tematyk\u0105 jego prac s\u0105 g\u0142\u00f3wnie pejza\u017ce i architektura Mielca i okolic. Nale\u017cy do Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej w Mielcu i uczestniczy w jego wystawach zbiorowych. Zdj\u0119cia kilku jego prac zosta\u0142y umieszczone w wydawnictwie albumowym\u00a0Malarskie pi\u0119kno regionu Mielca<\/em> (pod red. M. Kruk, Mielec 1997). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i odznaczeniami resortowymi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"M\u0141ODOCHOWSKI (BIK) J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 4 X 1891 r. w M\u0142odochowie, pow. mielecki, syn Jana Bika i Katarzyny z domu Rokoszak. Uczy\u0142 si\u0119 w c.k. Gimnazjum w Mielcu i c.k. Gimnazjum w Tarnowie. Po uko\u0144czeniu I roku Seminarium Duchownego w Tarnowie skierowano go na Uniwersytet Gregoria\u0144ski w Rzymie. Tam z powodu wojny uzyska\u0142 w przyspieszonym trybie stopie\u0144 doktora i powr\u00f3ci\u0142 do diecezji. W 1916 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie i jeszcze w tym samym roku podj\u0105\u0142 studia teologiczne w Innsbrucku. W 1917 r. uko\u0144czy\u0142 prac\u0119 historyczno-prawnicz\u0105: Evolutiohistorico-canonisica et exposition censurae latae sententiae contra nomen dantes sectae masssonicae. Zosta\u0142 skierowany do parafii w Ple\u015bnej, gdzie pracowa\u0142 jako wikariusz. Przez pewien czas leczy\u0142 si\u0119 w Zakopanem i by\u0142 tam kapelanem w Zak\u0142adzie Zamoyskiego. W 1920 r. pracowa\u0142 jako wikariusz w Szczepanowie, a w 1921 r. \u2013 jako katecheta w gimnazjum w Brzesku. W tym okresie zdawa\u0142 egzaminy w ramach studi\u00f3w doktoranckich z teologii moralnej i dogmatyki na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego. W latach 1922-1937 pe\u0142ni\u0142 funkcje katechety w II Gimnazjum, \u00a0kierownika bursy \u015bw. Kazimierza w Tarnowie, moderatora Sodalicji Maria\u0144skiej, opiekuna V Dru\u017cyny Harcerskiej im. Kazimierza Jagiello\u0144czyka i kuratora pomocy kole\u017ce\u0144skiej uczni\u00f3w. Ponadto powierzono mu funkcj\u0119 diecezjalnego dyrektora Papieskich Dzie\u0142 Misyjnych. W 1935 r. uzyska\u0142 kolejny doktorat, tym razem z biblistyki i otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora teologii pastoralnej w Instytucie Teologicznym w Tarnowie. W 1937 r. przeniesiony zosta\u0142 do Seminarium Duchownego w Tarnowie, gdzie pracowa\u0142 jako wyk\u0142adowca, a w 1938 r. mianowano go rektorem Instytutu Polskiego w Rzymie. W czasie wakacji w Polsce w 1939 r. zatrzyma\u0142a go wojna, a nast\u0119pnie okupacja hitlerowska. Dzi\u0119ki intensywnym staraniom Niemcy dali mu zgod\u0119 na powr\u00f3t do Rzymu i dotar\u0142 tam przed \u015bwi\u0119tami Bo\u017cego Narodzenia. W czasie II wojny \u015bwiatowej, poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 zawodow\u0105, cz\u0119sto pomaga\u0142 rodakom, kt\u00f3rych losy rzuci\u0142y na ziemi\u0119 w\u0142osk\u0105. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z watyka\u0144skim radiem i przygotowywa\u0142 audycje dla Polak\u00f3w. Zmar\u0142 24 VII 1943 r. Spoczywa na cmentarzu Campo Verano w Rzymie.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"M\u0141ODZIANKOWSKI ADAM STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 7 VII 1965 r. w Che\u0142mie Lubelskim, syn Ludomira i Krystyny z Kocha\u0144skich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Czarnieckiego w Che\u0142mie Lub., matur\u0119 zda\u0142 w 1984 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej im. M. Kopernika w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1990 r. z tytu\u0142em lekarza medycyny. W latach 1990-2004 pracowa\u0142 na Oddziale Kardiologii Szpitala Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie, na stanowiskach m\u0142odszego asystenta (do 1996 r.) i starszego asystenta (do 2004 r.). W tym okresie uzyska\u0142 I stopie\u0144 (1996) i II stopie\u0144 specjalizacji z zakresu chor\u00f3b wewn\u0119trznych (2000) oraz w 2003 r. specjalizacj\u0119 z kardiologii. Odby\u0142 te\u017c sta\u017ce z zakresu kardiologii inwazyjnej w Zak\u0142adzie Kardiologii i Angiologii w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie (2000) i w I Klinice Akademii Medycznej w Warszawie. W latach 2004-2006 pracowa\u0142 na I Oddziale Kardiologii Inwazyjnej i Angiologii Polsko-Ameryka\u0144skich Klinik Serca w Ustroniu. Od XI 2006 r. pe\u0142ni\u0142funkcj\u0119 ordynatora V Oddzia\u0142u Kardiologii Inwazyjnej i Angiologii Polsko-Ameryka\u0144skich Klinik Serca w Mielcu z siedzib\u0105 w Szpitalu Powiatowym. Zorganizowa\u0142 Oddzia\u0142 i jego funkcjonowanie od podstaw i systematycznie powi\u0119ksza jego mo\u017cliwo\u015bci dzia\u0142ania. Nale\u017cy do Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego i Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Uczestniczy w kongresach, konferencjach i warsztatach krajowych i zagranicznych (m.in. w Monachium, Pary\u017cu, Lipsku, Waszyngtonie). W latach szkolnych gra\u0142 w szachy, uczestnicz\u0105c wielokrotnie w Mistrzostwach Polski (szk\u00f3\u0142 podstawowych, szk\u00f3\u0142 \u015brednich, junior\u00f3w i senior\u00f3w), a tak\u017ce w rozgrywkach II ligi jako zawodnik klubu \u201eAgros\u201d Che\u0142m. W czasie studi\u00f3w wyst\u0119powa\u0142 w zespole szantowym, m.in. dwukrotnie w krakowskim festiwalu piosenki szantowej \u201eShanties\u201d. Uprawia sporty wodne (windsurfing, \u017ceglarstwo \u015br\u00f3dl\u0105dowe i morskie, posiada stopie\u0144 sternika jachtowego) oraz sporty zimowe (narty, snowboard).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

M\u0141ODZIE\u017b WSZECHPOLSKA KO\u0141O W MIELCU<\/strong>, powsta\u0142o 21 V 2014 r. z inicjatywy Piotra Pomyka\u0142y (\u00f3wczesnego prezesa Okr\u0119gu Podkarpackiego M\u0142odzie\u017cy Wszechpolskiej) i Remigiusza Tomeckiego. Skupia ludzi m\u0142odych w wieku 16-29 lat. Celem dzia\u0142alno\u015bci jest: \u201eformacja swoich cz\u0142onk\u00f3w w duchu polskiej idei narodowej, reprezentowanej przede wszystkim przez Romana Dmowskiego, a tak\u017ce w duchu warto\u015bci katolickich\u201d. Formami dzia\u0142alno\u015bci s\u0105 m.in.: upami\u0119tnianie rocznic wa\u017cnych wydarze\u0144\u00a0 z dziej\u00f3w narodu polskiego, popularyzowanie postaci Romana Dmowskiego i jego wizji Polski oraz akcje charytatywne. Spo\u015br\u00f3d dotychczasowych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 wymieni\u0107 trzeba: zasadzenie d\u0119bu i ufundowanie pami\u0105tkowej tablicy ku czci gen. Tadeusza Rozwadowskiego przy Powiatowym Zespole Plac\u00f3wek Szkolno-Wychowawczych w Mielcu (w ramach obchod\u00f3w 100-lecia odzyskania niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119), coroczne kwesty 1 listopada m.in. na odnowienie miejsc poch\u00f3wku i tabliczek memoratywnych \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych, palenie zniczy na grobach os\u00f3b zas\u0142u\u017conych dla mieleckiej ma\u0142ej ojczyzny, spotkania ze znanymi badaczami historii i publicystami (m.in. ks. Tadeuszem Isakowiczem-Zaleskim), wnioskowanie o nadanie patron\u00f3w mieleckim ulicom i rondom (ostatnio zg\u0142oszono wniosek o nadanie rondom patronatu Romana Dmowskiego i Ignacego Paderewskiego) oraz akcje charytatywne na rzecz Polak\u00f3w z dawnych Kres\u00f3w Wschodnich.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Prezesi: Piotr Pawe\u0142czak (21 V 2014 r. \u2013 1 II 2016 r.), Remigiusz Tomecki (1 II 2016 r. \u2013 nadal).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

M\u0141ODZIE\u017bOWA AKADEMIA UMIEJ\u0118TNO\u015aCI TECHNICZNYCH \u201eLEONARDO\u201d<\/strong>, projekt Centrum Kszta\u0142cenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli w Mielcu, powsta\u0142y na bazie do\u015bwiadcze\u0144 z Mieleckich Festiwali Nauki i Techniki. Intencj\u0105 pomys\u0142odawc\u00f3w by\u0142o \u201erozwijanie wyobra\u017ani, kreatywno\u015bci oraz konkretnych umiej\u0119tno\u015bci technicznych zwi\u0105zanych g\u0142\u00f3wnie z przemys\u0142owym charakterem Mielca.\u201d Patronat naukowy nad projektem obj\u0105\u0142 prorektor ds. kszta\u0142cenia Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej im. Stanis\u0142awa Staszica w Krakowie prof. dr in\u017c. Andrzej Tytko, a wspar\u0142y go Starostwo Powiatowe w Mielcu i Urz\u0105d Miejski. Pierwszymi sponsorami by\u0142y Polskie Zak\u0142ady Lotnicze Sp. z o.o. i Kirchhoff Polska Sp. z o.o. Patronat medialny obj\u0119\u0142y: Portal Internetowy hej.mielec.pl, Tygodnik Regionalny Korso i Radio Leliwa. Inauguracja dzia\u0142alno\u015bci MAUT nast\u0105pi\u0142a 18 II 2015 r. W pierwszym roku zorganizowano zaj\u0119cia: laboratorium modelarstwa i rakiet kosmicznych, zapis konstrukcji z elementami wspomagania projektowania 2D i 3D, laboratorium budowy i programowania robot\u00f3w, wirtualne loty nad Mielcem \u2013 kurs pilota\u017cu, praktyczne podstawy fotografii i grafiki cyfrowej oraz \u201eZobacz \u2013 Zbuduj \u2013 Zademonstruj\u201d budujemy szkolne centra nauki. Wa\u017cnym ogniwem procesu edukacji technicznej s\u0105 wyk\u0142ady popularnonaukowe prowadzone przez pracownik\u00f3w naukowych AGH w Krakowie w ramach cyklu \u201eCz\u0142owiek \u2013 technika \u2013 rozw\u00f3j\u201d. Zaj\u0119cia s\u0105 organizowane w Regionalnym Centrum Transferu Nowoczesnych Technologii Wytwarzania przy ul. Wojska Polskiego 2B.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

M\u0141ODZIE\u017bOWA RADA MIEJSKA<\/strong>, zosta\u0142a utworzona po raz drugi (pierwsza MRMM nie rozwin\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015bci) w 2022 r., na podstawie uchwa\u0142y nr XXXVII\/387\/2021 z dnia 30 IX 2021 r. Rady Miejskiej w Mielcu, w celu \u201e[\u2026] wspierania i upowszechniania idei samorz\u0105dowej w\u015br\u00f3d mieleckiej m\u0142odzie\u017cy i zwi\u0119kszenia zaanga\u017cowania m\u0142odych ludzi w sprawy publiczne. [\u2026]\u201d. Przewodnicz\u0105cy Rady Miejskiej wyrazi\u0142 nadziej\u0119, \u017ce m\u0142odzi radni: \u201e[\u2026] b\u0119d\u0105 \u0142\u0105cznikami pomi\u0119dzy m\u0142odymi osobami a doros\u0142ymi w sprawach dotycz\u0105cych zar\u00f3wno problem\u00f3w jak i potrzeb m\u0142odych ludzi w naszym mie\u015bcie.\u201d W sk\u0142ad Rady wchodzi 23 radnych m\u0142odzie\u017cowych wybieranych we wszystkich mieleckich szko\u0142ach podstawowych, ponadpodstawowych i niepublicznych. Pierwsza sesja odby\u0142a si\u0119 21 IV 2022 r. w sali im. \u015bw. Jana Paw\u0142a II w Urz\u0119dzie Miejskim. Wybrano prezydium rady w sk\u0142adzie: przewodnicz\u0105ca – Julia Dybska (II LO), wiceprzewodnicz\u0105cy: Kacper Szelest (SP 9) i Izabela Kaczor (SP 1) oraz sekretarz \u2013 Pawe\u0142 Konieczny (ZST). Pozostali radni (w uk\u0142adzie alfabetycznym): Aleksandra Babiec (PZPSW), Karolina Bielatowicz (ZSB), Julia Bu\u0107 (SP 12), Natalia Bujak (SP 7), Oliwia Czekaj (ZS im. J. Groszkowskiego), Maja Ftara (SP 6), Katarzyna Kapinos (SP 2), Milena Kud\u0142a (SP 11), Zuzanna Ku\u0142aga (I LO), Gabriela Kusowska (SP 11), Oliwia Lis (II LO), Dagmara Mazur (ZST), Karolina Nizio\u0142ek (I LO), Laura Pazdro (Niepubliczne Liceum Mistrzostwa Sportowego), Oliwier Purski (SP Mistrzostwa Sportowego Stal Mielec), Amelia Stawiarz (SP 13), Jakub Witek (SP 3), Stanis\u0142aw Wra\u017ce\u0144 (ZSE) i Katarzyna Zi\u0119tek (ZS 1).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

M\u0141YN PYRZY\u0143SKICH<\/strong>, drewniany m\u0142yn \u2013 wiatrak typu holenderskiego przy ul. H. Sienkiewicza 79 A wybudowany w 1902 r. przez Franciszka Pyrzy\u0144skiego. Posiada konstrukcj\u0119 drewnian\u0105, kryt\u0105 blach\u0105. G\u00f3rn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 stanowi\u0142a pocz\u0105tkowo ruchoma kopu\u0142a z czteroramiennymi skrzyd\u0142ami. Obracana by\u0142a w zale\u017cno\u015bci od si\u0142y i kierunku wiatru. Skrzyd\u0142a poruszane wiatrem nap\u0119dza\u0142y zesp\u00f3\u0142 k\u00f3\u0142 z\u0119batych i przek\u0142adni, a te z kolei porusza\u0142y ko\u0142a m\u0142y\u0144skie (2 komplety po dwa ko\u0142a o \u015brednicy 1,5 m i grubo\u015bci 0,5 m). Ko\u0142o (podstawa) by\u0142o nieruchome, a drugie (u\u0142o\u017cone na pierwszym) porusza\u0142o si\u0119. Przemia\u0142 zbo\u017ca odbywa\u0142 si\u0119 poprzez tarcie k\u00f3\u0142 i rozgniatanie ziarna na r\u00f3\u017cnego typu pasz\u0119 dla zwierz\u0105t, a odpowiedni rodzaj (grubo\u015b\u0107) paszy uzyskiwano poprzez zwi\u0119kszanie lub zmniejszanie tarcia. Zbo\u017ce transportowane by\u0142o wyci\u0105gark\u0105 linow\u0105 i wysypywane na koryta, kt\u00f3re doprowadza\u0142y zbo\u017ce do k\u00f3\u0142 miel\u0105cych, a m\u0105ka (\u015bruta) sypa\u0142a si\u0119 do podstawionych work\u00f3w. Komplet k\u00f3\u0142 pracowa\u0142 na przemian, a\u017c do st\u0119pienia si\u0119 k\u00f3\u0142. Ostrzenie kamieni polega\u0142o na kuciu ich oskardami i wykonywaniu specjalnych rowk\u00f3w na powierzchni tr\u0105cej. W czasie okupacji hitlerowskiej nakazano rozbi\u00f3rk\u0119 skrzyde\u0142. Po 1945 r. wprowadzono nap\u0119d elektryczny, co usprawni\u0142o prac\u0119 m\u0142yna i uniezale\u017cni\u0142o go od warunk\u00f3w atmosferycznych. Zmieniono te\u017c transport zbo\u017ca \u00a0wewn\u0105trz m\u0142yna na kube\u0142kowy. Zapotrzebowanie na us\u0142ugi m\u0142y\u0144skie utrzymywa\u0142o si\u0119 do lat 70., a nast\u0119pnie systematycznie spada\u0142o, g\u0142\u00f3wnie z powodu gwa\u0142townych przemian spo\u0142eczno \u2013 gospodarczych po 1989 r., m.in. masowej rezygnacji z nieop\u0142acalnej hodowli zwierz\u0105t. Mimo to do dzi\u015b m\u0142yn wci\u0105\u017c jest sprawny technicznie i bardzo dobrze utrzymany. Przedstawia du\u017c\u0105 warto\u015b\u0107 zabytkow\u0105. Zas\u0142ug\u0119 w tym maj\u0105 przede wszystkim kolejni w\u0142a\u015bciciele: Franciszek Pyrzy\u0144ski, jego syn Kazimierz Pyrzy\u0144ski i aktualnie wnuczek \u2013 Marek Pyrzy\u0144ski.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

M\u0141YNARCZYK MIROS\u0141AW WAC\u0141AW<\/strong>, urodzony 2 I 1945 r. w Bia\u0142ej Podlaskiej, syn Wac\u0142awa i J\u00f3zefy z domu Osiej. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. Pracowa\u0142 w WSK Mielec (1966-1969), PKS Rzesz\u00f3w Oddzia\u0142 Mielec (1969-1970), MPGK w Mielcu (1970-1973) i Urz\u0119dzie Powiatowym w Mielcu (1973-1974). W latach 1974-1975 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy naczelnika miasta Mielca, a po likwidacji powiat\u00f3w (m.in. mieleckiego) i zmianach kadrowych pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 Wydzia\u0142 Prawa i Administracji UMCS w Lublinie z tytu\u0142em magistra prawa, a nast\u0119pnie studia podyplomowe z zakresu prawa pracy na UJ w Krakowie. W 1977 r. przeszed\u0142 do pracy w Komendzie Wojew\u00f3dzkiej Milicji Obywatelskiej (od 1990 r. Policji) w Tarnowie i pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje, m.in. w latach 1994-1996 rzecznika prasowego. Du\u017co czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Nale\u017ca\u0142 do Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w, Dyskusyjnego Klubu Filmowego \u201eDonald\u201d przy ZDK WSK i PTTK. Zdoby\u0142 odznaki turystyczne: popularn\u0105, br\u0105zow\u0105 i jubileuszow\u0105 (1985). W 1991 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Tarnowskiego Stowarzyszenia Lotniczego im. Jana Wn\u0119ka i p\u00f3\u017aniej jego prezesem. W latach 1990\u20131994 odby\u0142 szkolenie w zakresie motolotniarstwa. Uzyska\u0142 uprawnienia pilota motolotniowego turystycznego (1994) i instruktora (1998). Startowa\u0142 w zawodach motolotniowych, zajmuj\u0105c m.in. III miejsce w Og\u00f3lnopolskich Zawodach w \u0141ososinie (1996) oraz I miejsce w Og\u00f3lnopolskim Zlocie Konstrukcji Amatorskich w Stalowej Woli (1995). Zmar\u0142 19 I 2001 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

M\u0141YNARSTWO<\/strong>, przer\u00f3b ziarna zb\u00f3\u017c na m\u0105k\u0119 i inne produkty spo\u017cywcze by\u0142 jednym z najstarszych rzemios\u0142 spo\u017cywczych na terenach znajduj\u0105cych si\u0119 dzi\u015b w granicach miasta Mielca. Pierwszym by\u0142 prawdopodobnie m\u0142yn w Rzochowie, zbudowany by\u0107 mo\u017ce jeszcze w XIV w. przy stawie znajduj\u0105cym si\u0119 w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci tego miasta. W \u00f3wczesnym Mielcu czynny by\u0142 natomiast m\u0142yn \u201eklokowski\u201d, wymieniony w dokumencie w 1510 r. \u00a0Usytuowano go w pobli\u017cu zamku, nad rzek\u0105 Wis\u0142ok\u0105, kt\u00f3rej wody wykorzystywano do poruszania m\u0142y\u0144skiego ko\u0142a (k\u00f3\u0142). Spo\u015br\u00f3d m\u0142ynarzy w pisemnych wzmiankach zostali wymienieni: Stanis\u0142aw \u015awi\u0105tkiewicz i Pawe\u0142 W\u0142odzisz (obaj w 1579 r.), Pawe\u0142 M\u0142ynarz i Stanis\u0142aw M\u0142ynarz, Agnieszka M\u0142ynarzowa i Paw\u0142owa M\u0142ynarzowa. Z XVII w. pochodz\u0105 wiadomo\u015bci, \u017ce m\u0142yn le\u017c\u0105cy na tzw. Przedmie\u015bciu w Rzochowie (ju\u017c wcze\u015bniej wspominany i zapewne kilkakrotnie przebudowywany) nadal funkcjonowa\u0142, a jego u\u017cytkownikami (w\u0142a\u015bcicielami ?) byli Jan Po\u0142e\u0107 i po nim rodzina St\u0105por\u00f3w. W 1775 r. pisze si\u0119 za\u015b o m\u0142ynarzu Jakubie Wo\u0142ku \u2013 mieszka\u0144cu Przedmie\u015bcia w Rzochowie. W Mielcu pracowa\u0142, chyba bez wi\u0119kszych przerw, wspomniany m\u0142yn w pobli\u017cu dworku w\u0142a\u015bcicieli mieleckich d\u00f3br i pozostawa\u0142 ich w\u0142asno\u015bci\u0105. (Zamku ju\u017c nie by\u0142o, gdy\u017c zosta\u0142 zniszczony.) Na prze\u0142omie XIX i XX w. jego w\u0142a\u015bcicielem by\u0142 hrabia Wac\u0142aw Oborski. Ponadto na terenie miasta czynny by\u0142 m\u0142yn Szymona Novembera. W latach 30. XX w. jedynym m\u0142ynem w Mielcu, wymienianym w mieleckim \u201eInformatorze gospodarczym 1938\u201d, by\u0142 m\u0142yn \u201eZiarno\u201d przy ul. H. Sienkiewicza. Wiadomo jednak, \u017ce funkcj\u0119 m\u0142yna pe\u0142ni\u0142 \u00a0te\u017c \u00a0(od 1902 r.) wiatrak rodziny Pyrzy\u0144skich na terenie Borku oraz dzia\u0142a\u0142 nadal m\u0142yn przy ul. Legion\u00f3w (wcze\u015bniej dworski). Po II wojnie \u015bwiatowej kierownictwo m\u0142yna przy ul. Legion\u00f3w (wraz z tartakiem) przej\u0105\u0142 Stanis\u0142aw Pietryka i prowadzi\u0142 go z powodzeniem do pocz\u0105tku lat 50. Wtedy to upa\u0144stwowiono m\u0142yn i przekazano Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Mielcu. Pod jej zarz\u0105dem m\u0142yn funkcjonowa\u0142 do lat 70., po czym zosta\u0142 zlikwidowany. Drugim czynnym po wojnie by\u0142 m\u0142yn \u201eZiarno\u201d przy ul. H. Sienkiewicza i ten pracowa\u0142 tak\u017ce do lat 70. Najd\u0142u\u017cej, cho\u0107 w ograniczonym zakresie, czynny by\u0142 wiatrak \u2013 m\u0142yn Pyrzy\u0144skich. G\u0142\u00f3wn\u0105 przyczyn\u0105 zaprzestania dzia\u0142alno\u015bci przez mieleckie m\u0142yny by\u0142o zdominowanie rynku przez rozwijaj\u0105ce si\u0119 du\u017ce przedsi\u0119biorstwo zbo\u017cowo – m\u0142ynarskie w pobliskim Chorzelowie.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"M\u0141YNEK JANUSZ<\/strong>, urodzony 22 VI 1951 r. w Chrzanowie, syn Mariana i Cecylii z domu Szyjka. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1970 r. W latach szkolnych rozpocz\u0105\u0142 treningi szermiercze w KS Gryf Mielec pod kierunkiem Emilii Drabik. W drugiej po\u0142owie lat 60. odnosi\u0142 liczne sukcesy indywidualne (w okr\u0119gu rzeszowskim) i dru\u017cynowe w kategorii junior\u00f3w, m.in. trzykrotnie wywalczy\u0142 z dru\u017cyn\u0105 Gryfa VII miejsce w szpadzie na Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w (1968-1970). W latach 1970-1972, odbywaj\u0105c zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, startowa\u0142 w barwach CWKS Legia Warszawa. W tym czasie, jako reprezentant Warszawy, zdoby\u0142 srebrny medal w Og\u00f3lnopolskiej Spartakiadzie M\u0142odzie\u017cy oraz jako kapitan zespo\u0142u Legii \u2013 dru\u017cynowe wicemistrzostwo Polski w szabli w kategorii do lat 21. Po odbyciu s\u0142u\u017cby wojskowej powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Zosta\u0142 zatrudniony w WSK i w KS Gryf jako trener szermierki, ale pozostawa\u0142 nadal czynnym zawodnikiem i czo\u0142owym szablist\u0105 okr\u0119gu rzeszowskiego. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Politechnice Rzeszowskiej, a nast\u0119pnie \u2013 na AWF w Krakowie i uko\u0144czy\u0142 kierunek nauczycielski. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela w Szkole Podstawowej w Rydzowie ko\u0142o Mielca, ale po 3 latach zrezygnowa\u0142 i za\u0142o\u017cy\u0142 firm\u0119 malarsk\u0105, kt\u00f3r\u0105 jednak wkr\u00f3tce zlikwidowa\u0142. Nied\u0142ugo potem uda\u0142o mu si\u0119 wyjecha\u0107 do Kanady, a po wylosowaniu wizy w 1993 r. do USA. Po kilku epizodach z prac\u0105 w r\u00f3\u017cnych firmach za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 szk\u00f3\u0142k\u0119 szermiercz\u0105 Polish\u2013American Fencing School. Dla jej spopularyzowania sam zacz\u0105\u0142 startowa\u0107 w zawodach i czyni\u0142 to z powodzeniem. Donosi\u0142a o tym polonijna gazeta \u201eNasz Dziennik\u201d. Szk\u00f3\u0142ka gromadzi\u0142a coraz wi\u0119cej ch\u0119tnych, g\u0142\u00f3wnie ze \u015brodowiska polonijnego. Po kilku latach treningu wychowankowie szk\u00f3\u0142ki zacz\u0119li odnosi\u0107 sukcesy na mistrzostwach USA w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych od 10 do 20 lat. Do 2006 r. (w\u0142\u0105cznie) zdobyli oko\u0142o 200 medali! W 2001 r. zosta\u0142 g\u0142\u00f3wnym trenerem szermierki w New Jersey Instytute of Technology i doprowadzi\u0142 jednego z wychowank\u00f3w do uniwersyteckiego fina\u0142u USA. Ponadto we wsp\u00f3\u0142pracy z organizacj\u0105 polonijn\u0105 w Nowym Yorku zorganizowa\u0142 rekreacyjne zaj\u0119cia szermiercze dla polskich dzieci. W 2005 r. zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w\u015br\u00f3d Polonii ameryka\u0144skiej. Na Mistrzostwach \u015awiata w Szermierce \u2013 2006 w Korei Po\u0142udniowej jego wychowanki Dagmara Wo\u017aniak i Karolina Vloka wywalczy\u0142y tytu\u0142 dru\u017cynowych mistrzy\u0144 \u015bwiata w szabli kobiet do lat 20. Dagmara Wo\u017aniak by\u0142a rezerwow\u0105 w reprezentacji USA w Igrzyskach Olimpijskich \u2013 2008 w Pekinie (Chiny). Ponadto Dagmara Wo\u017aniak oraz Karolina Vloka i Monika Aksamit (tak\u017ce wychowanka J. M\u0142ynka) wywalczy\u0142y dla USA wicemistrzostwo \u015bwiata juniorek w szabli (2008). W 2009 r. jego wychowankowie zdobyli w Akademickich Mistrzostwach USA trzy medale w szabli: Aleksander Ochocki \u2013 z\u0142oty, Karolina Vloka \u2013 srebrny i Dagmara Wo\u017aniak \u2013 br\u0105zowy. W Igrzyskach Olimpijskich – 2016 r. w Rio de Janeiro (Brazylia) wzi\u0119\u0142y udzia\u0142 dwie wychowanki – Monika Aksamit, kt\u00f3ra zdoby\u0142a br\u0105zowy medal w szabli i Dagmara Wo\u017aniak. W 2020 r. Kapitu\u0142a Konkursu „Wybitny Polak w USA” przyzna\u0142a mu tytu\u0142 „Wybitnego Polaka w USA” w kategorii: Najwi\u0119ksza osobowo\u015b\u0107. Od 2023 r. wznowi\u0142 karier\u0119 zawodnicz\u0105 w kategorii weteran\u00f3w w Zag\u0142\u0119biowskim Klubie Szermierczym w Sosnowcu. Po sukcesach w Pucharze Polski w Szermierce Weteran\u00f3w zosta\u0142 powo\u0142any do reprezentacji Polski Weteran\u00f3w w szabli. W 2024 r. bra\u0142 udzia\u0142 w Mistrzostwach Europy w Ciney (Belgia) i w szabli dru\u017cynowej zaj\u0105\u0142 IV miejsce oraz w Mistrzostwach \u015awiata w Szermierce Weteran\u00f3w w Dubaju, gdzie znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez Polsk\u0119 br\u0105zowego medalu dru\u017cynowego w szabli. 14 XII 2025 r. w \u0141omiankach podczas III Pucharu Polski Weteran\u00f3w w Szermierce zdoby\u0142 z\u0142oty medal i Puchar Polski w szabli.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MOCZULSKI WIES\u0141AW<\/strong>, urodzony 24 XII 1952 r. w G\u0142ogowie nad Odr\u0105, syn Antoniego i Krystyny z domu Kosteckiej. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 19 w Gorzowie Wielkopolskim. Studia w Politechnice Rzeszowskiej (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w) uko\u0144czy\u0142 w 1979 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W latach 1979-1981 pracowa\u0142 jako konstruktor w O\u015brodku Badawczo-Rozwojowym Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu, zajmuj\u0105c si\u0119 \u00a0certyfikacj\u0105 samolot\u00f3w M-18 \u201eDromader\u201d. W 1980 r. anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w organizacj\u0119 struktur NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d, m.in. by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w powo\u0142ania Regionalnej Komisji Za\u0142o\u017cycielskiej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Rzeszowie (14 X 1980 r.), przewodnicz\u0105cym Komisji Organizacyjnej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w OBR SK oraz wsp\u00f3\u0142autorem uchwa\u0142y o przyst\u0105pieniu do \u201eSolidarno\u015bci Gda\u0144skiej\u201d w 1980 r. W stanie wojennym zosta\u0142 internowany, a nast\u0119pnie zwolniony z pracy. Zatrudnienie uzyska\u0142 w Muzeum Regionalnym w Mielcu, a w 1987 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu muzealnictwa w Instytucie Sztuki Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. W listopadzie 1988 r. zorganizowa\u0142 pierwsz\u0105 wystaw\u0119 \u201eniepodleg\u0142o\u015bciow\u0105\u201d. W 1991 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako doradca dyrektora OBR do spraw program\u00f3w wojskowych, odpowiedzialny za wprowadzenie na uzbrojenie Si\u0142 Zbrojnych RP samolotu \u201eIryda M-93\u201d. Zosta\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Rady Naukowej OBR SK, wybranym przez pracownik\u00f3w. Na znak protestu przeciw likwidacji OBR SK zwolni\u0142 si\u0119 z pracy w 1992 r. Od 1993 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora zarz\u0105dzaj\u0105cego firmy konsultingowej OLTEX Sp. z o.o. w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MODELARSKA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska na osiedlu Borek. Biegnie od ul. H. Sienkiewicza, przez przysi\u00f3\u0142ek Michalina z grup\u0105 dom\u00f3w jednorodzinnych o bardzo r\u00f3\u017cnym wieku i architekturze, do ul. S. Padyku\u0142y. Ma 421 m d\u0142ugo\u015bci. Nazw\u0119 i status ulicy otrzyma\u0142a 28 III 1973 r., po przy\u0142\u0105czeniu Borku i Cyranki do Mielca. W 2005 r. otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 z kostki brukowej. Nazwa jest zwi\u0105zana z kluczem \u201elotniczym\u201d, jaki przyj\u0119to dla nazwania ulic biegn\u0105cych w pobli\u017cu lotniska.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MODELSKA MAGDALENA (po m\u0119\u017cu RHODE)<\/strong>, urodzona 19 VIII 1975 r. w D\u0119bicy, c\u00f3rka Mariana i Genowefy z domu Koco\u0144. Ucz\u0119szcza\u0142a do II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, a nast\u0119pnie do Szko\u0142y Mistrzostwa Sportowego w Raciborzu i tam zda\u0142a matur\u0119. Regularne treningi p\u0142ywackie rozpocz\u0119\u0142a w wieku 11 lat w FKS \u201eStal\u201d Mielec. Jej pierwszym trenerem by\u0142 Zdzis\u0142aw Frankiewicz, a w nast\u0119pnych latach inni szkoleniowcy. Pierwszy medal (br\u0105zowy) zdoby\u0142a w 1988 r. na dystansie 200 m stylem zmiennym w Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w M\u0142odszych w Szczecinie (trener \u2013 Anna Korycka). W tym samym roku, startuj\u0105c w Og\u00f3lnopolskich Igrzyskach M\u0142odzie\u017cy Szkolnej we Wroc\u0142awiu, wywalczy\u0142a z\u0142oty medal na 200 m st. dow. i srebrny na 200 m st. zm. Po przej\u015bciu pod opiek\u0119 trenersk\u0105 Dariusza Krupi\u0144skiego zosta\u0142a przestawiona na styl grzbietowy. W latach 1989 \u2013 1991 zdoby\u0142a szereg dalszych medali w MP junior\u00f3w i Og\u00f3lnopolskiej Spartakiadzie M\u0142odzie\u017cy (m.in. z\u0142oty na 100 m st. grzb. w Szczecinie w 1990 r. oraz z\u0142oty i rekord Polski (1.06,17) na 100 m st. grzb. w O\u015bwi\u0119cimiu). W Mistrzostwach Polski senior\u00f3w zdoby\u0142a medale: z\u0142oty na 50 m st. grzbietowym (31,45 sek.), srebrny na 100 m st. grzb. (1.06,59) i br\u0105zowy na 200 m st. grzb. (2.23,36) w Letnich MP w Poznaniu (1991), z\u0142oty na 50 m st. grzb. (31,64) w Letnich MP w Rzeszowie (1992), srebrny na 50 m st. grzb. (30,46) w Zimowych MP w Rzeszowie (1994), srebrny na 50 m st. grzb. (31,01), srebrny na 100 m st. grzb. (1.05, 80) i srebrny na 200 m st. grzb. w Letnich MP we Wroc\u0142awiu (1994) oraz br\u0105zowy na 50 m st. grzb. (30,98) w Letnich MP w O\u015bwi\u0119cimiu (1995). By\u0142a cz\u0142onkini\u0105 kadry narodowej i reprezentantk\u0105 Polski, m.in. dwukrotnie na Mistrzostwach Europy (Niemcy, Finlandia). Jej najlepsze rekordy \u017cyciowe na basenie 50 \u2013 metrowym to: 50 m st. grzb. – 30,8 sek., 100 m st. grzb. \u2013 1.05,4 min., 200 m st. grzb. \u2013 2.19,2 min. W 1996 r. wyjecha\u0142a do USA na Floryd\u0119 i studiowa\u0142a na Indiana River Community College Athletics. Otrzyma\u0142a tam stypendium i startowa\u0142a w Mistrzostwach Stan\u00f3w Zjednoczonych Dywizji IV, zdobywaj\u0105c m.in. 9 z\u0142otych medali. Uko\u0144czy\u0142a studia z zakresu literatury angielskiej i pedagogiki na Uniwersytecie Stanowym w Oregonie. Zako\u0144czy\u0142a karier\u0119 wyczynow\u0105 i pracuje na tym\u017ce Uniwersytecie jako trener p\u0142ywania.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MODELSKA STANIS\u0141AWA (z domu GUBERNAT)<\/strong>, urodzi\u0142a si\u0119 27 IV 1914 r. w Luszowicach, powiat D\u0105browa Tarnowska, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Marii. W 1931 r. uko\u0144czy\u0142a III Kurs Seminarium Nauczycielskiego w Mielcu. Egzamin dojrza\u0142o\u015bci zda\u0142a w Liceum Pedagogicznym w Mielcu. Od 1948 r. pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej w Maliniu. W 1951 r. przenios\u0142a si\u0119 do Mielca i odt\u0105d pracowa\u0142a kolejno w Szkole Podstawowej \u017be\u0144skiej (nr 2) i Szkole Podstawowej M\u0119skiej (nr 1) oraz Szkole \u0106wicze\u0144 przy Liceum Pedagogicznym. Uczy\u0142a matematyki, ale prowadzi\u0142a tak\u017ce lekcje z geografii i prac r\u0119cznych. Wielu kandydat\u00f3w na nauczycieli odbywa\u0142o pod jej opiek\u0105 lekcje \u0107wiczebne oraz korzysta\u0142o z jej bogatego do\u015bwiadczenia, kt\u00f3rym ch\u0119tnie dzieli\u0142a si\u0119. W 1970 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119, ale uczy\u0142a nadal (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) w Szko\u0142ach Podstawowych nr 6 i nr 5 w Mielcu. Zmar\u0142a 4 III 1999 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MODELSKI MARIAN J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 13 III 1939 r. w Pil\u017anie, syn Micha\u0142a i Marii z D\u0105browskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1957 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie, uzyskuj\u0105c stopie\u0144 magistra. W latach 1961\u20131990 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, m.in. jako: g\u0142\u00f3wny ksi\u0119gowy (1978-1981), zast\u0119pca dyrektora naczelnego ds. pracowniczych (1982-1984) oraz dyrektor Zak\u0142adu Us\u0142ug Socjalnych i Produkcyjnych (1984-1990). Uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu rachunkowo\u015bci i finans\u00f3w na Akademii Ekonomicznej w Krakowie. W latach 1990\u20132003 pracowa\u0142 w r\u00f3\u017cnych firmach, m.in. jako dyrektor w Wydawnictwie \u201eOd Nowa\u201d w Katowicach (1994-1995) i g\u0142\u00f3wny ksi\u0119gowy w Sp\u00f3\u0142ce \u201eMielec\u2013Centrum\u201d oraz prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107. Od m\u0142odo\u015bci pasjonowa\u0142 si\u0119 sportem. W latach 1957\u20131967 uprawia\u0142 r\u00f3\u017cne konkurencje lekkoatletyczne i startowa\u0142 w II\u2013ligowych klubach: Cracovia Krak\u00f3w i Stal Mielec. By\u0142 czo\u0142owym wieloboist\u0105 okr\u0119gu rzeszowskiego. Przez wiele lat pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w Zarz\u0105dzie FKS Stal Mielec, by\u0142 m.in.: wiceprezesem ds. p\u0142ywania (1976-1978, 1982-1994) i wiceprezesem ds. pi\u0142ki no\u017cnej (1978-1982). Od 1994 r. jest dzia\u0142aczem Uczniowskiego Klubu Sportowego Ikar Mielec, pe\u0142ni\u0105c funkcje w Zarz\u0105dzie i Komisji Rewizyjnej. Ponadto w latach 1966-1989 pracowa\u0142 w Zarz\u0105dach: Powiatowym, Miejskim i Zak\u0142adowym WSK \u201ePZL-Mielec\u201d Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Honorow\u0105 Odznak\u0105 PCK, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d i Honorow\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku P\u0142ywackiego.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MODELSKI W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 16 I 1906 r. w \u0141\u0119kach Dolnych ko\u0142o Pilzna, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Zima. Po uko\u0144czeniu Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie zosta\u0142 skierowany do pracy w Szkole Podstawowej w Ota\u0142\u0119\u017cy. W 1934 r. obj\u0105\u0142 obowi\u0105zki kierownika Szko\u0142y Podstawowej w Maliniu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 r\u00f3wnie\u017c w czasie okupacji hitlerowskiej. Prowadzi\u0142 tak\u017ce tajne nauczanie. W 1944 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i 1 IX zosta\u0142 mianowany kierownikiem Powiatowego O\u015brodka Doskonalenia Kadr O\u015bwiatowych. W latach 50. pracowa\u0142 w Inspektoracie O\u015bwiaty i Wychowania w Mielcu. W latach 1958-1960 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 3 w Mielcu, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako nauczyciel matematyki w tej\u017ce szkole oraz Szko\u0142ach Podstawowych nr 1 i nr 2 w Mielcu. By\u0142 tak\u017ce zas\u0142u\u017conym dzia\u0142aczem Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP. Zmar\u0142 21 III 1971 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\u201eMODENTEX\u201d (ZAK\u0141AD KONFEKCYJNY \u201eMODENTEX\u201d STANIS\u0141AW PAD\u0141OWSKI)<\/strong>, firma dzia\u0142aj\u0105ca od marca 1993 r. w obiektach w\u0142a\u015bciciela przy ul. T. Ko\u015bciuszki 52. Produkuje odzie\u017c z powierzonych materia\u0142\u00f3w w przerobie uszlachetniaj\u0105cym, g\u0142\u00f3wnie damskie ubiory wierzchnie i niekt\u00f3re m\u0119skie ubrania (m.in. spodnie i kurtki). Wsp\u00f3\u0142pracuje z firmami z Niemiec i Holandii.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MODRAS ZBIGNIEW STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 13 XI 1954 r. w Mielcu, syn Stefana i Natalii z Furma\u0144skich. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu. W latach szkolnych trenowa\u0142 siatk\u00f3wk\u0119 w FKS Stal Mielec. By\u0142 cz\u0142onkiem zespo\u0142u junior\u00f3w Stali, kt\u00f3ry zdoby\u0142 mistrzostwo Polski w pionie Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego (1970) i wicemistrzostwo Polski junior\u00f3w (1972). Studiowa\u0142 na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek \u2013 wychowanie fizyczne) i w 1977 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. R\u00f3wnocze\u015bnie otrzyma\u0142 uprawnienia instruktora rekreacji ruchowej i instruktora pi\u0142ki siatkowej. W latach 1978-1998 pracowa\u0142 jako nauczyciel wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej Nr 7 im. I. \u0141ukasiewicza w Mielcu, nast\u0119pnie uczy\u0142 w Gimnazjum nr 2 (1998-1999), a od 1999 r. jest nauczycielem Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 w Mielcu. Ponadto w latach 1983\u20131992 pracowa\u0142 w FKS Stal Mielec jako instruktor pi\u0142ki siatkowej, a od 1999 r. trenowa\u0142 m\u0142odzie\u017c w KPS Stal Mielec. W pracy szkoleniowej osi\u0105gn\u0105\u0142 szereg sukces\u00f3w, m.in. prowadzone przez niego zespo\u0142y dziewcz\u0105t trzykrotnie zdoby\u0142y mistrzostwo Makroregionu Ma\u0142opolska i startowa\u0142y w finale Igrzysk M\u0142odzie\u017cy Szkolnej w pi\u0142ce siatkowej. Jego wychowankami by\u0142y m.in. El\u017cbieta Bieli\u0144ska (Kulpa), Anna Dybek i Magdalena Korpanty. Pe\u0142ni\u0142 funkcje spo\u0142eczne, m.in. by\u0142 sekretarzem Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego w Mielcu i organizatorem zawod\u00f3w mi\u0119dzyszkolnych w latach 1981-1983. Organizowa\u0142 i prowadzi\u0142 szereg oboz\u00f3w wypoczynkowo\u2013szkoleniowych dla m\u0142odzie\u017cy. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i pierwszym przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d przy Szkole Podstawowej nr 7 w Mielcu. W 1988 r. wyst\u0105pi\u0142 w dru\u017cynie mieleckich nauczycieli, kt\u00f3ra wywalczy\u0142a 3. miejsce w Mistrzostwach Polski Nauczycieli w 1988 r. w Gorzowie Wielkopolskim. Od 2017 r. nale\u017cy do Teatru „Rozmaito\u015bci” przy DK SCK w Mielcu. Gra\u0142 w sztukach: Wesele, Pigmalion<\/em>.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MODRZEJEWSKIEJ HELENY (ULICA)<\/strong>, niewielka uliczka na osiedlu J. Kili\u0144skiego. \u0141\u0105czy ulice: Ogrodow\u0105, J. Wybickiego i M. Reya. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1970 r., w okresie rozbudowywania si\u0119 tej cz\u0119\u015bci osiedla. Posiada\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i szerokie chodniki po obu stronach. Przy ulicy wybudowano w r\u00f3\u017cnym czasie szereg prywatnych dom\u00f3w, tote\u017c ich architektura jest tak\u017ce r\u00f3\u017cna. W 2012 r. wykonano remont, w ramach kt\u00f3rego po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z kostki brukowej.
Patronka ulicy: HELENA MODRZEJEWSKA (1840\u20131909) to jedna z najwybitniejszych polskich aktorek. Zagra\u0142a ponad 250 r\u00f3l. Wyst\u0119powa\u0142a g\u0142\u00f3wnie na scenach polskich i ameryka\u0144skich, ale odnosi\u0142a sukcesy tak\u017ce w Londynie. Za patriotyczne wyst\u0105pienie w Chicago zosta\u0142a p\u00f3\u017aniej usuni\u0119ta z Warszawy bez prawa wst\u0119pu w granice cesarstwa rosyjskiego. Zmar\u0142a w Kalifornii, ale pochowano j\u0105 w Krakowie.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MOKRZYCKA ANNA (z domu GARBARCZYK)<\/strong>, urodzona 5 III 1970 r. w Nowej D\u0119bie, c\u00f3rka Romana i Zofii z domu Br\u00f3dka. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Nowej D\u0119bie. Matur\u0119 zda\u0142a w 1989 r. Uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Pedagogicznym (kierunek: pedagogika, specjalizacja opieku\u0144czo-wychowawcza) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej im. KEN w Krakowie w 1996 r. i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra, a nast\u0119pnie studia wy\u017csze zawodowe na Wydziale Humanistycznym (kierunek: historia) Akademii Pedagogicznej im. KEN w Krakowie w 2001 r. Ponadto w 2004 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie orientacji i doradztwa zawodowego na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie. W latach 1992-2011 pracowa\u0142a jako nauczyciel w Szkole Podstawowej i Gimnazjum w Nowej D\u0119bie. W 2005 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Wydawnictwo Pedagogiczne Operon w Gdyni (manager na wojew\u00f3dztwo podkarpackie, 2011-2014), Media Regionalne GC Nowiny w Rzeszowie (manager sprzeda\u017cy, 2014) i Polska Press Group GC Nowiny w Rzeszowie (kierownik dzia\u0142u reklamy, 2014-2015). Od wrze\u015bnia 2015 r. do sierpnia 2018 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora Agencji Wydawniczo-Reklamowej Korso w Mielcu. Od 2018 r. pracuje na stanowisku dyrektora ds. reklamy w Wydawnictwa Wsp\u00f3lnota – lidera wydawniczego wojew\u00f3dztwa lubelskiego.<\/p>\r\n

MOLAK PIOTR<\/b>, urodzony 5 XI 1968 r. w Mielcu, syn Micha\u0142a i Zofii z domu Wachta. Absolwent Zasadniczej Szko\u0142y Przyzak\u0142adowej i Technikum Mechanicznego (kierunek \u2013 budowa p\u0142atowc\u00f3w) w Mielcu z matur\u0105 w 1989 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1986 r. w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d przy obr\u00f3bce blach na Wydziale 41. W latach 1989-1991 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do pracy na W-41. Od I 1993 r. do 1996 r. pracowa\u0142 w Fabryce Samochod\u00f3w Osobowych \u201eGepard\u201d Sp. z o.o. w Mielcu, od 1996 r. do 2006 r. w firmie ameryka\u0144skiej \u201eKirkham Motorsports\u201d Sp. z o.o. w Mielcu, a od 2006 r. do 2007 r. w firmie \u201eGregson Polska\u201d Sp. z o.o. W 2007 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 firm\u0119 \u201eRetro Molak Piotr\u201d w Mielcu, kt\u00f3ra zaj\u0119\u0142a si\u0119 renowacj\u0105 samochod\u00f3w zabytkowych i produkcj\u0105 karoserii samochodowych z aluminium, a ponadto wynajmowaniem ekskluzywnych samochod\u00f3w zabytkowych na r\u00f3\u017cnego rodzaju uroczysto\u015bci. (Szerzej o firmie Retro Molak Piotr w oddzielnym ha\u015ble.)<\/i> R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 poprzez szkolenia specjalistyczne, a w 2013 r. uko\u0144czy\u0142 kurs mistrzowski mechanik\u00f3w samochodowych w Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych w Mielcu i uzyska\u0142 tytu\u0142 mistrza. Tak\u017ce w 2013 r. uko\u0144czy\u0142 kurs pedagogiczny. Utworzy\u0142 i nadal powi\u0119ksza w\u0142asn\u0105 kolekcj\u0119 starych samochod\u00f3w. W 2021 r. za\u0142o\u017cy\u0142 z synem \u0141ukaszem firm\u0119 budowlan\u0105 \u201eSzeregowe\u201d Sp. z o.o., kt\u00f3ra zajmuje si\u0119 budow\u0105 dom\u00f3w jednorodzinnych i szereg\u00f3wek. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. Od 2010 r. nale\u017cy do Automobilklubu Mieleckiego. Jest cz\u0142onkiem jego zarz\u0105du i wsp\u00f3\u0142organizatorem Zlot\u00f3w Samochod\u00f3w Zabytkowych w Mielcu. Uczestniczy te\u017c w innych imprezach tego typu w kraju. M.in. otrzyma\u0142 g\u0142\u00f3wn\u0105 nagrod\u0119 na Wystawie Motolegends w Sosnowcu w 2018 r.\u00a0 Poza zaj\u0119ciami zwi\u0105zanymi z motoryzacj\u0105 dzia\u0142a spo\u0142ecznie na rzecz swojego \u015brodowiska jako cz\u0142onek Rady Osiedla Wolno\u015bci w Mielcu. Zosta\u0142 uhonorowany Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Motorowego.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MORZYCKI BRUNO<\/strong>, urodzony 7 XI 1901 r. w miejscowo\u015bci Ruszkowo, powiat radziejowski, syn Lecha i Bronis\u0142awy z Pohoreckich. Studiowa\u0142 na Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie. R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142 w Wolnej Agencji Prasowej \u201eKresy\u201d i \u201eEchu Wile\u0144skim\u201d. Bra\u0142 udzia\u0142 w walkach o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski w latach 1918-1920. W latach 1926-1931 by\u0142 redaktorem endeckiego \u201eS\u0142owa Pomorskiego\u201d – mutacja w Grudzi\u0105dzu. W 1932 r. z polecenia w\u0142adz Stronnictwa Narodowego (by\u0142 jego cz\u0142onkiem) przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Lublina i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w \u201eG\u0142osie Lubelskim\u201d, a od 1935 r. oficjalnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 redaktora naczelnego tej gazety. Powierzono mu tak\u017ce funkcj\u0119 sekretarza w wojew\u00f3dzkich w\u0142adzach Stronnictwa Narodowego w Lublinie. Jako dobry m\u00f3wca na wielu spotkaniach agitowa\u0142 na rzecz Stronnictwa i jego gazety. Zna\u0142 kilka j\u0119zyk\u00f3w, tote\u017c kompetentnie komentowa\u0142 wydarzenia polityczne. Wyra\u017ca\u0142 wielki niepok\u00f3j po doj\u015bciu Hitlera do w\u0142adzy i przewidywa\u0142 wynikaj\u0105ce z tego niebezpiecze\u0144stwo dla Polski. Po napa\u015bci Niemiec na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) zosta\u0142 zmobilizowany i z macierzystym pu\u0142kiem artyleryjskim uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej na szlaku od Cz\u0119stochowy do J\u00f3zefowa, gdzie zosta\u0142 ranny. Po zaleczeniu ran powr\u00f3ci\u0142 do okupowanego przez Niemc\u00f3w Lublina i prowadzi\u0142 sklep, a nast\u0119pnie bar. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z podziemiem, m.in. udost\u0119pnia\u0142 lokal na spotkania i przekazywa\u0142 wiadomo\u015bci z zachodnich stacji radiowych. Gestapo aresztowa\u0142o go 6 IX 1942 r. Odt\u0105d by\u0142 wi\u0119ziony i cho\u0107 niczego mu nie udowodniono (mimo bestialskich przes\u0142ucha\u0144), to w r\u00f3\u017cnych wi\u0119zieniach przebywa\u0142 a\u017c do wiosny 1945 r. Z wi\u0119zienia w Innsbrucku uwolnili go ameryka\u0144scy \u017co\u0142nierze. Po wojnie, w obawie przed represjami nowych w\u0142adz, pozosta\u0142 w Wiedniu i pracowa\u0142 w Komitecie Polskim, zajmuj\u0105cym si\u0119 m.in. regulacj\u0105 obywatelstwa os\u00f3b powracaj\u0105cych do kraju. Staraj\u0105c si\u0119 o kontakt z rodzin\u0105, znalaz\u0142 si\u0119 w tzw. strefie radzieckiej w Wiedniu i tam zosta\u0142 porwany przez NKWD, a nast\u0119pnie przewieziony samolotem do Moskwy i skazany na 5 lat wi\u0119zienia za namawianie wielu os\u00f3b do rezygnacji z dobrowolnej repatriacji do ZSRR (w nowych jego granicach). W 1951 r., po odbyciu kary w kilku \u0142agrach, nie pozwolono mu na powr\u00f3t do Polski i zes\u0142ano na Syberi\u0119. Ostatecznie w 1958 r., po usilnych staraniach najstarszego syna (oficera marynarki handlowej), zosta\u0142 uwolniony i powr\u00f3ci\u0142 do Polski. Po leczeniu szpitalnym w Warszawie mieszka\u0142 w Zielonej G\u00f3rze, p\u00f3\u017aniej w Sopocie, a nast\u0119pnie w Mielcu. Pracowa\u0142 m.in. w ksi\u0119garni i w kiosku PUPiK \u201eRuch\u201d. R\u00f3wnocze\u015bnie du\u017co pisa\u0142, m.in. publikowa\u0142 w czasopismach \u201eOdra\u201d i \u201eNadodrze\u201d. W 1960 r. wydano ksi\u0105\u017ck\u0119 \u201eRok \u017cycia Aleksandra Czakowskiego\u201d w jego t\u0142umaczeniu z j\u0119zyka francuskiego. Przygotowa\u0142 do druku tomik poezji \u201eSerce na d\u0142oni\u201d i wspomnienia z \u0142agr\u00f3w oraz monografi\u0119 \u201eKsi\u0119\u017cniczka Dorota z \u017bagania\u201d. Pracowa\u0142 te\u017c nad pami\u0119tnikiem rodzinnym. Niestety, \u017cadnej z wymienionych pozycji nie uda\u0142o si\u0119 wyda\u0107. Zmar\u0142 16 II 1967 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MOLL EMANUEL<\/strong>, urodzony 24 III 1953 r. w \u0141odzi, syn Emanuela i Haliny z Kowalskich. Absolwent Technikum Mechaniczno-Elektrycznego w Bielsku-Bia\u0142ej, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Automatyki Politechniki Gliwickiej (kierunek: elektroniczne urz\u0105dzenia automatyki) i w 1977 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Praca magisterska zosta\u0142a opublikowana w \u201eElektronic Engeeniering\u201d. W 1977 r. zatrudniony zosta\u0142 w OBR SK w Mielcu na stanowisku konstruktora, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Dziale Pr\u00f3b w Locie jako m.in. kierownik sekcji. Opracowa\u0142 m.in. 3 wzory u\u017cytkowe i uzyska\u0142 1 patent. Nale\u017ca\u0142 do Stowarzyszenia Elektryk\u00f3w Polskich. W 1992 r. za\u0142o\u017cy\u0142 \u2013 wsp\u00f3lnie z Leszkiem Grzebykiem i Andrzejem Szadkowskim \u2013 Zak\u0142ad Elektroniki i Informatyki \u201eMOTRONIK\u201d s.c. i zosta\u0142 jego wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem. Nale\u017cy do Klubu \u017beglarskiego \u201eOrkan\u201d.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MOLL-MUSIA\u0141 MAGDALENA ANNA (z domu MOLL)<\/strong>, urodzona 27 X 1981 r. w Mielcu, c\u00f3rka Emanuela i Haliny z domu \u015awiatowiec. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 2000 r. Tak\u017ce w roku 2000 r. zosta\u0142a laureatk\u0105 Og\u00f3lnopolskiego Konkursu \u201eSymbole narodowe \u2013 tradycja i wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107\u201d oraz jedn\u0105 z laureatek konkursu MEN na najlepsz\u0105 prac\u0119 maturaln\u0105 dotycz\u0105c\u0105 analizy wiersza. Studiowa\u0142a psychologi\u0119 stosowan\u0105 na Wydziale Komunikacji i Zarz\u0105dzania Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 2005 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Pracowa\u0142a w firmie Rotsa Sales Direct w Krakowie jako specjalista ds rekrutacji (2006-2007) oraz w firmie Alexander Mann Solutions jako Recruitment Specialist (2007-2009) w Krakowie. W 2008 r. uko\u0144czy\u0142a Europejskie Studia Managerskie na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. Od 2010 prowadzi w\u0142asn\u0105 firm\u0119 MM Consulting Magdalena Moll-Musia\u0142 w Krakowie. Od lat szkolnych interesowa\u0142a si\u0119 r\u00f3\u017cnymi dziedzinami artystycznymi, g\u0142\u00f3wnie muzyk\u0105 i poezj\u0105. By\u0142a cz\u0142onkiem Zespo\u0142u Muzyki Dawnej \u201eHortus Musicus\u201d w Mielcu (1992-1999), a w 2000 r. ukaza\u0142 si\u0119 jej debiutancki tomik poezji\u00a0S\u0142owa niedomkni\u0119te<\/em>. Swoje utwory publikowa\u0142a tak\u017ce w mieleckiej prasie regionalnej, m.in. w \u201eKorso\u201d i \u201eIkonie\u201d. Uczestniczy\u0142a w \u201eWolnej Trybunie Poetyckiej\u201d i jeden z jej wierszy wybrano do zbioru\u00a0Anna Dymna i Wolna Trybuna Poetycka<\/em> (2003). Wielokrotnie by\u0142a laureatk\u0105 konkurs\u00f3w poetyckich, m.in. w Mielcu i Tarnog\u00f3rze (III i IV TKP im. Ksi\u0119dza J. Twardowskiego), Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Poetyckiego \u201eZ liter\u0105 na ty\u201d oraz Konkursu im. Ma\u0142gorzaty Szu\u0142czy\u0144skiej. Ponadto napisa\u0142a szereg tekst\u00f3w piosenek, w tym dla Fundacji Pro Life. \u00a0W latach 2005-2008 wyst\u0119powa\u0142a w ch\u00f3rze Voce Angeli pod dyrekcj\u0105 Piotra Pa\u0142ki (m.in. Tryptyk Rzymski z orkiestr\u0105 Symfonieta Cracovia). Jej wielk\u0105 pasj\u0105 jest podr\u00f3\u017cowanie. Odwiedzi\u0142a dot\u0105d 31 kraj\u00f3w. Najwy\u017cszym zdobytym przez ni\u0105 szczytem jest Tunari (5054 m) w boliwijskich Andach. Systematycznie pisze reporta\u017ce z odbytych podr\u00f3\u017cy i umieszcza je na portalach turystycznych. W konkursach organizowanych przez te portale zdoby\u0142a dwukrotnie II miejsce. Organizuje slajdowiska, jest go\u015bciem audycji radiowych. Nale\u017cy do organizacji Couchsurfing. Od 2011 r. wsp\u00f3\u0142prowadzi Klub Podr\u00f3\u017cnik\u00f3w \u201eAtlantyda\u201d w Krakowie oraz aktywnie dzia\u0142a w Radio Plus.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MOMOLA DOROTA (z domu HAMALA)<\/strong>, urodzona 10 XI 1958 r. w Paszczynie ko\u0142o D\u0119bicy, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Aliny z domu W\u00f3jcik. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142a w 1978 r. W 1978 r. zosta\u0142a zatrudniona w Narodowym Banku Polskim Oddzia\u0142 D\u0119bica jako kontroler rachunkowy. W 1979 r. przenios\u0142a si\u0119 do mieleckiego Oddzia\u0142u NBP i jako inspektor pracowa\u0142a do 1987 r. Po przekszta\u0142ceniu tego banku w Bank Depozytowo – Kredytowy Oddzia\u0142 Mielec pozostawa\u0142a nadal na stanowisku inspektora Od 1994 r. do 1999 r. by\u0142a kierownikiem sekcji. W tym czasie (1998) nast\u0105pi\u0142a kolejna zmiana – BDK na Bank Polska Kasa Opieki S.A. W 1999 r. zosta\u0142a naczelnikiem Wydzia\u0142u Sprzeda\u017cy, a w 2000 r. powierzono jej funkcj\u0119 dyrektora Oddzia\u0142u.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MOMOT HENRYK<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 13 II 1928 r. w Przeciszowie, woj. krakowskie, syn J\u00f3zefa i Antoniny z domu Kula. Absolwent Gimnazjum i Liceum Salezja\u0144skiego w O\u015bwi\u0119cimiu. Studiowa\u0142 w Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie (m.in. pod kierunkiem Hanny Rudzkiej\u2013Cybisowej) i w 1957 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra sztuki. Na pocz\u0105tku lat 60. przyby\u0142 do Mielca. Pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 w mieleckiej s\u0142u\u017cbie zdrowia, m.in. jako zast\u0119pca dyrektora Szpitala Powiatowego i uczestniczy\u0142 w ko\u0144cowym etapie budowy obiekt\u00f3w szpitalnych przy ul. S. \u017beromskiego. Nie zrywa\u0142 jednak z malarstwem. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 prowadzi\u0142 zaj\u0119cia plastyczne w ZDK WSK oraz sam malowa\u0142, g\u0142\u00f3wnie pejza\u017ce i sceny z \u017cycia Mielca i okolic. W latach 1972-1974 pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika Wydzia\u0142u Kultury, a nast\u0119pnie zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u O\u015bwiaty i Wychowania oraz Kultury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju sieci dom\u00f3w ludowych oraz utworzenia Gminnych O\u015brodk\u00f3w Kultury w gminach na terenie powiatu mieleckiego. W 1974 r. mianowany zosta\u0142 dyrektorem Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej, a 1 I 1978 r. powo\u0142ano go na stanowisko dyrektora nowo utworzonego pa\u0144stwowego Muzeum Regionalnego w Mielcu. Mimo trudnych warunk\u00f3w lokalowych zorganizowa\u0142 plac\u00f3wk\u0119, gromadzi\u0142 eksponaty i organizowa\u0142 wystawy. Doprowadzi\u0142 do wyremontowania otrzymanych od w\u0142adz miasta dw\u00f3ch zabytkowych dom\u00f3w przy ul. H. Sawickiej (p\u00f3\u017aniej ul. Jadernych) i urz\u0105dzenia w nich tymczasowej siedziby muzeum. (Plac\u00f3wk\u0119 t\u0119 nazwano \u201eJadern\u00f3wk\u0105\u201d.) By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w pozyskania Pa\u0142acyku Oborskich dla Muzeum Regionalnego i rozpocz\u0105\u0142 prace remontowo-konserwatorskie w tym obiekcie, m.in. doprowadzi\u0142 do przywr\u00f3cenia pierwotnego kszta\u0142tu ni\u017cszej cz\u0119\u015bci pa\u0142acyku. W 1993 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale nadal pracowa\u0142 (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) i wspiera\u0142 wiedz\u0105 i do\u015bwiadczeniem swojego nast\u0119pc\u0119 Janusza Zborowskiego. Du\u017co czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 pracy spo\u0142ecznej. W latach 70. i 80. by\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem projekt\u00f3w dekoracji miasta z okazji \u015bwi\u0105t i rocznic pa\u0144stwowych i lokalnych. Uczestniczy\u0142 w lokalizowaniu rze\u017ab plenerowych i upami\u0119tnianiu Miejsc Pami\u0119ci Narodowej w Mielcu. Od 1981 r. sprawowa\u0142 merytoryczn\u0105 opiek\u0119 nad tw\u00f3rcami nieprofesjonalnymi, skupionymi w Klubie \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM oraz pomaga\u0142 w organizowaniu wystaw zbiorowych. Uczestniczy\u0142 w pracach nad trzytomow\u0105 monografi\u0105 Mielca i regionu, m.in. by\u0142 autorem artyku\u0142u\u00a0Administracja miasta i powiatu<\/em>\u00a0oraz opracowa\u0142\u00a0Indeks nazwisk i Indeks nazw geograficznych<\/em>\u00a0w tomie 2. (Mielec 1988). Podj\u0105\u0142 prace nad monografi\u0105 cmentarza parafialnego w Mielcu i powa\u017cnie j\u0105 zaawansowa\u0142, m.in. sporz\u0105dzi\u0142 plan cmentarza, zinwentaryzowa\u0142 groby i mogi\u0142y oraz wykona\u0142 rysunki i szkice starych pomnik\u00f3w i grobowc\u00f3w. (Ksi\u0105\u017ck\u0119 t\u0119 doko\u0144czy\u0142 syn \u2013 Dariusz Momot. Wydana zosta\u0142a w 2001 r.) Kontynuowa\u0142 te\u017c w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 tw\u00f3rcz\u0105, zachowuj\u0105c wierno\u015b\u0107 malarstwu olejnemu i tematyce regionalnej (pejza\u017ce, sceny rodzajowe). Wystawia\u0142 m.in. w Krakowie, Sanoku, Sandomierzu i wielokrotnie w Mielcu. Cz\u0119\u015b\u0107 jego prac znalaz\u0142a si\u0119 w prywatnych kolekcjach w kraju i za granic\u0105. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce w dzia\u0142alno\u015b\u0107 organizacji spo\u0142ecznych, m.in. PCK, Miejskiego Komitetu Przeciwalkoholowego, Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej (od 1993 r. wiceprezes) i Towarzystwa Gimnastycznego Sok\u00f3\u0142. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d (1985). Zmar\u0142 4 IV 1994 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi. W 1999 r. zorganizowano w \u201eJadern\u00f3wce\u201d wystaw\u0119 retrospektywn\u0105 \u201eHenryk Momot – malarstwo i rysunek\u201d.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MONIUSZKI STANIS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, ulica na osiedlu T. Ko\u015bciuszki o d\u0142ugo\u015bci 410 m, podzielona na dwie cz\u0119\u015bci przez ulic\u0119 Wojs\u0142awsk\u0105. Powsta\u0142a w pierwszym dziesi\u0119cioleciu XX w. i wtedy te\u017c otrzyma\u0142a patrona. Bieg\u0142a niemal r\u00f3wnolegle do ul. G. Narutowicza i \u0142\u0105czy\u0142a ul. T. Ko\u015bciuszki z placem \u00a0przy torach kolejowych, zamienionym p\u00f3\u017aniej na targowic\u0119. Oko\u0142o 1910 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 pierwszych dom\u00f3w. Powsta\u0142a te\u017c kaflarnia. Dalszy rozw\u00f3j zabudowy nast\u0105pi\u0142 w okresie mi\u0119dzywojennym. W czasie okupacji hitlerowskiej nadano ulicy nazw\u0119 \u201eLeo Stangeterstrasse\u201d. W latach 70. zosta\u0142a rozdzielona na dwie cz\u0119\u015bci przez nowo wybudowan\u0105 ulic\u0119 Wojs\u0142awsk\u0105. Przy pierwszej, biegn\u0105cej od ul. T. Ko\u015bciuszki, ale nie \u0142\u0105cz\u0105cej si\u0119 z ul. Wojs\u0142awsk\u0105 (s\u0105 odgrodzone pasem zieleni i chodnikiem), w latach 80. wybudowano mini\u2013osiedle budynk\u00f3w wielorodzinnych Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. Przy drugiej, kt\u00f3ra biegnie od ul. Wojs\u0142awskiej do ul. Targowej, powsta\u0142y w latach 70. bazy dla Miejskiej Komunikacji Samochodowej i Sp\u00f3\u0142dzielni Ogrodniczo\u2013Pszczelarskiej. Sama ulica otrzyma\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki. Od lat 90. rozpocz\u0119to remontowanie starszych dom\u00f3w i budowanie nowych na wolnych dot\u0105d posesjach, przez co ulica i jej otoczenie znacznie poprawi\u0142y sw\u00f3j wygl\u0105d. W 2008 r. przeprowadzono jej remont, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 (cz\u0119\u015b\u0107 ulicy \u2013 kostka brukowa, druga cz\u0119\u015b\u0107 \u2013 asfalt).
Patron ulicy: STANIS\u0141AW MONIUSZKO (1819-1872) to jeden z najwybitniejszych polskich kompozytor\u00f3w. By\u0142 tw\u00f3rc\u0105 polskiej opery narodowej (Halka, Straszny dw\u00f3r, Hrabina, Verbum nobile, Flis) i polskich pie\u015bni popularnych (\u015apiewniki domowe). Komponowa\u0142 te\u017c operetki, wodewile, balety, utwory orkiestrowe i fortepianowe. By\u0142 te\u017c m.in.: organist\u0105, pedagogiem, dyrygentem i dyrektorem Opery w Warszawie. Znano go jako cz\u0142owieka skromnego, ale r\u00f3wnocze\u015bnie hojnego dla ubogich.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MONTICOLO LIDIA (z domu KUTKOWSKA)<\/strong>, urodzona 13 IX 1924 r. w Borys\u0142awiu, wojew\u00f3dztwo lwowskie (aktualnie Ukraina), c\u00f3rka Aleksandra i Marii z domu Metyk. Uko\u0144czy\u0142a \u015aredni\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Borys\u0142awiu. W 1942 r. przyby\u0142a do Mielca. W 1947 r. zosta\u0142a zatrudniona w Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eKolejarz i Drogowiec\u201d jako sprzedawca. Po po\u0142\u0105czeniu si\u0119 kilku sp\u00f3\u0142dzielni w PSS \u201eSpo\u0142em\u201d (1948) zosta\u0142a kierownikiem sklepu tej\u017ce sp\u00f3\u0142dzielni. Odt\u0105d swoje \u017cycie zawodowe zwi\u0105za\u0142a z mieleck\u0105 PSS. W latach 1950\u20131953 pracowa\u0142a w dziale socjalnym, a w latach 1953-1979 kierowa\u0142a sekcj\u0105 spo\u0142eczno\u2013samorz\u0105dow\u0105, znacz\u0105co przyczyniaj\u0105c si\u0119 do rozwoju sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci spo\u017cywc\u00f3w na terenie Mielca i powiatu mieleckiego. Du\u017co czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, m.in. w Zwi\u0105zku Zawodowym Pracownik\u00f3w Sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci, Kole PCK przy PSS (przewodnicz\u0105ca), Powiatowym Wydziale Sp\u00f3\u0142dzielczy\u0144 (sekretarz), Powiatowej Sp\u00f3\u0142dzielczej Komisji Wsp\u00f3\u0142pracy (sekretarz) i Powiatowej Komisji Sp\u00f3\u0142dzielni Uczniowskich. W 1980 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119, a ponadto podj\u0119\u0142a prac\u0119 w niepe\u0142nym wymiarze godzin jako rejestratorka w Sp\u00f3\u0142dzielni Lekarskiej przy O\/WSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu (1980-1983). Jest wsp\u00f3\u0142autorem szkicu monograficznego Powszechna Sp\u00f3\u0142dzielnia Spo\u017cywc\u00f3w Spo\u0142em w Mielcu, wydanym z okazji 80-lecia sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci spo\u017cywc\u00f3w w Mielcu 1909-1989 (Mielec 1990). Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV stopnia, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz FJN\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d oraz Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu i Us\u0142ug\u201d. Zmar\u0142a 8 VII 2005 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

M-15 (PZL LLM\u201315, PZL M-15 BELFEGOR)<\/strong>, samolot rolniczy o nap\u0119dzie odrzutowym produkowany w WSK Mielec w latach 1972\u20131981. Wsp\u00f3lna konstrukcja polsko-radziecka (konstruktorzy \u2013 Riamir Adamowicz Izmai\u0142ow i Kazimierz Gocy\u0142a), opracowanie w PZL Mielec. Lataj\u0105ce laboratorium M-15 (LLM-15), maj\u0105ce s\u0142u\u017cy\u0107 do\u015bwiadczeniom, zbudowano w latach 1972\u20131973. Jego pierwszy lot odby\u0142 si\u0119 27 V 1973 r., a pilotem by\u0142 Ludwik Natkaniec. Do dalszych prac do\u0142\u0105czono konstruktora Jerzego Kiero\u0144skiego, a ko\u0144cowym efektem by\u0142 M-15. Pierwszy lot tego samolotu wykona\u0142 9 I 1974 r. pilot Tadeusz Go\u0142\u0119biewski. Podstawowe dane: za\u0142oga \u2013 1 pilot + 2 pasa\u017cer\u00f3w, moc startowa \u2013 1500 kG, masa startowa \u2013 5650 kg, masa u\u017cyteczna \u2013 2560 kg. W 1977 r. mielecki samolot uczestniczy\u0142 w Pokazach Lotniczych w Pary\u017cu i w\u00f3wczas nazwano go \u201eBelfegorem\u201d. W latach 1978\u20131979 rozpocz\u0119to jego pilota\u017cow\u0105 eksploatacj\u0119 w Polsce, ZSRR i NRD oraz \u00a0podj\u0119to seryjn\u0105 produkcj\u0119. W 1979 r. przerwano produkcj\u0119, g\u0142\u00f3wnie ze wzgl\u0119du na wysokie koszty eksploatacji samolotu. Og\u00f3\u0142em wyprodukowano ponad 150 sztuk. Uda\u0142o si\u0119 zachowa\u0107 jeden egzemplarz M-15 i eksponuje si\u0119 go w Muzeum Lotnictwa w Krakowie. Poza granicami Polski eksponowany jest w rosyjskich miastach: Monino, Ulianowsk i Samarze (Kujbyszewie) oraz w\u0119gierskim Szolnoku.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MORALSKI ZYGMUNT<\/strong>, urodzony 20 IV 1876 r. w Samborze, syn Emila i Tekli z domu Hawa\u0142a. Absolwent Gimnazjum w Samborze. W 1911 r. rozpocz\u0105\u0142 praktyk\u0119 w Urz\u0119dzie Podatkowym w Bochni. Nale\u017ca\u0142 do miejscowego Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. W lecie 1914 r. zosta\u0142 powo\u0142any do armii austriackiej i w latach 1914-1918 bra\u0142 udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej jako podporucznik w personelu niemedycznym szpitala wojskowego. Po wojnie przyby\u0142 z rodzin\u0105 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w mieleckim Urz\u0119dzie Podatkowym. Zg\u0142osi\u0142 tak\u017ce akces do mieleckiego Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Wykazywa\u0142 si\u0119 aktywno\u015bci\u0105\u00a0 i s\u0142u\u017cy\u0142 do\u015bwiadczeniami z Bochni, tote\u017c zosta\u0142 wybrany do zarz\u0105du \u201eSoko\u0142a\u201d. W Mielcu pracowa\u0142 do ko\u0144ca lat 30. Zmar\u0142 prawdopodobnie w 1940 r. (tak przypuszcza rodzina) i zosta\u0142 pochowany w Mielcu na cmentarzu\u00a0\u00a0 parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza (na tabliczce nagrobnej nie ma dat).<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MORAWIEC FERDYNAND<\/strong>, urodzony 11 VI 1909 r. w Skrzynce ko\u0142o D\u0105browy Tarnowskiej, syn Stanis\u0142awa i Zofii ze Szczepank\u00f3w. \u00a0Po uko\u0144czeniu szko\u0142y powszechnej uczy\u0142 si\u0119 zawodu w warsztacie \u015blusarsko-mechanicznym w D\u0105browie Tarnowskiej. W latach 1931-1933 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w batalionie lotniczym w Poznaniu, szkole mechanik\u00f3w lotnictwa w Bydgoszczy i CWL w D\u0119blinie. Od 1934 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Lotniczych (Parku Lotniczym). W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. walczy\u0142 w obronie lotniska w D\u0119blinie. Po jego zniszczeniu przez lotnictwo niemieckie, wraz z oddzia\u0142em podj\u0105\u0142 nieudan\u0105 pr\u00f3b\u0119 przebicia si\u0119 do obl\u0119\u017conej Warszawy, a po w\u0142\u0105czeniu oddzia\u0142u do Armii \u201ePolesie\u201d uczestniczy\u0142 w walkach w rejonie Kocka. Po kapitulacji (27 IX) dosta\u0142 si\u0119 do niewoli i by\u0142 wi\u0119ziony w twierdzy Modlin, sk\u0105d w listopadzie 1939 r. uda\u0142o mu si\u0119 zbiec. Przez pewien czas ukrywa\u0142 si\u0119, a nast\u0119pnie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w warsztacie samochodowym w D\u0119blinie. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i zosta\u0142 skierowany do Komendy Wy\u017cszej Oficerskiej Szko\u0142y Lotniczej na lotnisku w D\u0119blinie, gdzie uczestniczy\u0142 w uruchomieniu wodoci\u0105g\u00f3w i warsztat\u00f3w lotniczych. Otrzyma\u0142 stopie\u0144 kaprala. W 1948 r. przeszed\u0142 do rezerwy i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca, gdzie w miejscowej Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego pracowa\u0142 do 1976 r. jako mistrz mechanik. W tym okresie uko\u0144czy\u0142 m.in. Technikum Mechaniczne w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 10-lecia Polski Ludowej i Odznak\u0105 Uczestnika Czynu XXV-lecia PRL. Zmar\u0142 2 I 2000 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MORAWSKI TADEUSZ,<\/strong>\u00a0urodzony 11 XI 1927 r. w Dulczy Ma\u0142ej, powiat mielecki, syn Stanis\u0142awa i Stefanii z domu Ziomek. Po II wojnie \u015bwiatowej wst\u0105pi\u0142 do Milicji Obywatelskiej. Pracowa\u0142 w Kro\u015bnie, a nast\u0119pnie od 1 IX 1961 r. na stanowisku komendanta powiatowego MO w \u0141a\u0144cucie. Od 4 I 1963 r. do 4 XII 1965 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta powiatowego MO w Mielcu. Pozytywna opinia spowodowa\u0142a, \u017ce z dniem 5 XII 1965 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 komendanta miejskiego MO w Rzeszowie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Dalsze losy nie s\u0105 znane.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MORCINKA GUSTAWA (ULICA)<\/strong>, niewielka (161 m), ale wa\u017cna uliczka na terenie osiedla Borek. Jest bowiem jedn\u0105 z \u0142\u0105czniczek pomi\u0119dzy ulic\u0105 H. Sienkiewicza i ulicami osiedlowymi: J. \u015aniadeckiego, J. Poniatowskiego, W. Orkana i J. Tuwima. Powsta\u0142a w 1973 r. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki. Jej otoczenie stanowi\u0105 prywatne posesje z domami jednorodzinnymi i bogat\u0105 zieleni\u0105 oraz placyk zabaw dla dzieci.
Patron ulicy: GUSTAW MORCINEK (1891-1963) to najbardziej \u201e\u015bl\u0105ski\u201d z grona wybitnych pisarzy \u015bl\u0105skich. Dominuj\u0105cymi tematami jego tw\u00f3rczo\u015bci by\u0142y: \u017cycie g\u00f3rnik\u00f3w, panorama \u015al\u0105ska oraz problemy spo\u0142eczne i gospodarcze tej cz\u0119\u015bci Polski. W 1939 r. zosta\u0142 aresztowany przez Niemc\u00f3w i przez ca\u0142\u0105 II wojn\u0119 \u015bwiatow\u0105 przebywa\u0142 w obozach koncentracyjnych. Prze\u017cycia obozowe opisa\u0142 w kilku powojennych ksi\u0105\u017ckach. Jego utwory by\u0142y t\u0142umaczone na 17 j\u0119zyk\u00f3w.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MORLAIX<\/strong>, miasto-gmina w p\u00f3\u0142nocnej Francji (Bretania), departament Finist\u00e9re, przy uj\u015bciu rzeki Morlaix do Oceanu Atlantyckiego. Ma 24,82 km2 powierzchni i oko\u0142o 17 tysi\u0119cy mieszka\u0144c\u00f3w. Chlubi si\u0119 udokumentowan\u0105 1000-letni\u0105 histori\u0105, ale jego pocz\u0105tki mog\u0105 si\u0119ga\u0107 czas\u00f3w rzymskich, gdy\u017c w tym regionie zbiega\u0142o si\u0119 kilka dr\u00f3g. Ludno\u015b\u0107 zajmowa\u0142a si\u0119 upraw\u0105 roli i handlem. \u015awiadkami bogatej przesz\u0142o\u015bci s\u0105 liczne obiekty zabytkowe, kt\u00f3re przetrwa\u0142y do naszych czas\u00f3w. Wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie Morlaix jest regionalnym o\u015brodkiem handlowo-przemys\u0142owym, znanym z produkcji tytoniu. Urokliwe miasto i malownicza okolica przyci\u0105gaj\u0105 turyst\u00f3w. Przez szereg lat, wsp\u00f3lnie z okolicznymi gminami, utrzymywa\u0142o kontakty z Mielcem, g\u0142\u00f3wnie o charakterze sportowym. Usankcjonowanie formalne tej wsp\u00f3\u0142pracy nast\u0105pi\u0142o 29 V 2011 r. w Mielcu poprzez podpisanie umowy o partnerstwie miast.<\/p>\r\n

Merowie (od 2011 r.): Jean-Paul Vermot.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MORSZTYN ANTONI<\/strong>, herbu Leliwa, urodzi\u0142 si\u0119 w 1678 lub 1679 r., syn Stanis\u0142awa, wojewody sandomierskiego i Konstancji z Obor Oborskiej. W m\u0142odych latach s\u0142u\u017cy\u0142 w francuskim wojsku jako oficer muszkieter\u00f3w. Uzyska\u0142 liczne urz\u0119dy i godno\u015bci, by\u0142 m.in.: wojewod\u0105 inflanckim i starost\u0105 czorszty\u0144skim. W latach 1722-1735 by\u0142 w\u0142a\u015bcicielem trzeciej cz\u0119\u015bci Mielca, po zmar\u0142ej matce \u2013 wojewodzinie sandomierskiej. Zmar\u0142 w Kr\u00f3lewcu w 1735 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MORSZTYN STANIS\u0141AW<\/strong>, herbu Leliwa, urodzony po 1623 r.?, syn Jana i Agnieszki z Arciszewskich. Wychowywa\u0142 si\u0119 w aria\u0144skiej szkole w Raciborsku (ojciec by\u0142 ministrem tamtejszego zboru), a nast\u0119pnie podr\u00f3\u017cowa\u0142 po Europie Zachodniej, m.in. zapoznaj\u0105c si\u0119 z \u00f3wczesn\u0105 literatur\u0105 francusk\u0105 i nowo\u015bciami w sztuce wojennej. Po powrocie do kraju uczestniczy\u0142 w szkoleniu wojskowym, a nast\u0119pnie dowodzi\u0142 regimentem pieszym. Prawdopodobnie na pocz\u0105tku lat 60. przeszed\u0142 na katolicyzm. Bra\u0142 udzia\u0142 w licznych wojnach, kampaniach i bitwach, m.in. obronie Zbara\u017ca (1649), potopie szwedzkim (1655-1660), obronie Lwowa (1675), odsieczy wiede\u0144skiej (genera\u0142 piechoty, 1683) i wyprawach na Turcj\u0119 (1686, 1691) oraz bitwach pod Cudnowem (1660), Chocimiem (1673), \u017b\u00f3rawnem (1676) i Strygoniem 1683). \u00a0Otrzyma\u0142 liczne urz\u0119dy, stanowiska i godno\u015bci, m.in. podstolego che\u0142mskiego (1668), komendanta Krakowa (1668), komendanta Brac\u0142awia (1671), chor\u0105\u017cego zatorskiego (1676), kasztelana czerskiego (1687), komisarza do rewizji skarbu koronnego, wojewody mazowieckiego (1699) i wojewody sandomierskiego (od 1704 r.). By\u0142 tak\u017ce pos\u0142em na sejm w 1670 i 1672 r. Uczestniczy\u0142 w rokowaniach polsko-tureckich w Buczaczu, zako\u0144czonych niekorzystnym dla Polski traktatem (1672). D\u0142ugo wspiera\u0142 polityk\u0119 Jana III Sobieskiego, ale w 1688 r. uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach antykr\u00f3lewskich. Mia\u0142 te\u017c konflikt z kasztelanem sandomierskim Stefanem Bidzi\u0144skim w 1695 r. i tylko dzi\u0119ki sprzyjaj\u0105cemu zbiegowi okoliczno\u015bci unikn\u0105\u0142 kary. W walkach o tron po \u015bmierci Jana III nie zajmowa\u0142 jednoznacznego stanowiska. Poza s\u0142u\u017cb\u0105 wojskow\u0105 i sprawowaniem funkcji administracyjnych oddawa\u0142 si\u0119 tw\u00f3rczo\u015bci literackiej, m.in. t\u0142umaczy\u0142 na j\u0119zyk polski Andromach\u0119 Jeana Racine\u2019a oraz tragedi\u0119 Seneki Fedra (pod tytu\u0142em Hipolit) i pisa\u0142 wiersze, a \u00a0na okoliczno\u015b\u0107 koronacji Jana III Sobieskiego napisa\u0142 Balet na koronacyj\u0119. W 1681 r. naby\u0142 (w drodze zamiany z Teres\u0105 z Ossoli\u0144skich Denhoffow\u0105) maj\u0105tek w Chorzelowie ko\u0142o Mielca i tam z \u017con\u0105 (Konstancj\u0105 z Oborskich) urz\u0105dzili siedzib\u0119 rodzinn\u0105. Ze wzgl\u0119du na liczne obowi\u0105zki przyje\u017cd\u017ca\u0142 tam rzadko. Wychowaniem dzieci zajmowa\u0142a si\u0119 Konstancja. W 1698 r. Morsztynowie prze\u017cyli tragedi\u0119, bowiem na nieznan\u0105 chorob\u0119 zmarli: c\u00f3rka Teresa Izabela (lat 18) i syn Jan Kazimierz (lat 21). Zrozpaczony ojciec napisa\u0142 w\u00f3wczas Smutne \u017cale po utraconych dzieciach. Jako \u00a0upami\u0119tniaj\u0105ce c\u00f3rk\u0119 Teres\u0119 ufundowa\u0142 w 1704 r., przytu\u0142ek dla ubogich i kalek przy ko\u015bciele w Chorzelowie, b\u0119d\u0105cym fili\u0105 ko\u015bcio\u0142a parafialnego \u015bw. Mateusza w Mielcu. Oko\u0142o 1715 r. otrzyma\u0142 od Rafa\u0142a Mieleckiego w zastaw trzeci\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Mielca. Zmar\u0142 2 III 1719 r. (Podawany jest tak\u017ce rok 1725.) Pochowany w ko\u015bciele reformat\u00f3w w Sandomierzu. (Aktualnie jest to ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. J\u00f3zefa.)<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MORSZTYN TERESA IZABELA<\/strong>, urodzona 19 X 1680 r. w Werbce Murowanej? ko\u0142o Latyczowa na Podolu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa (herbu Leliwa) i Konstancji z Oborskich. Podole by\u0142o w\u00f3wczas bardzo niebezpieczne, tote\u017c Morsztynowie nabyli w 1681 r. maj\u0105tek w Chorzelowie ko\u0142o Mielca i tam si\u0119 wkr\u00f3tce przenie\u015bli. Lata dzieci\u0119ce Teresa prze\u017cy\u0142a w Chorzelowie przy braciach i matce, kt\u00f3ra dba\u0142a o edukacj\u0119 i wychowanie dzieci. Teresa m\u00f3wi\u0142a biegle po \u0142acinie i gra\u0142a na lutni. Konstancja Morsztynowa by\u0142a osob\u0105 g\u0142\u0119boko religijn\u0105, tote\u017c prowadzi\u0142a dzieci nie tylko do ko\u015bcio\u0142a filialnego w Chorzelowie, ale tak\u017ce wyje\u017cd\u017ca\u0142a do ko\u015bcio\u0142a parafialnego w Mielcu i do ko\u015bcio\u0142a reformat\u00f3w w Sandomierzu, kt\u00f3ry Morsztynowie wspierali finansowo. Kiedy rodzice uznali, \u017ce c\u00f3rk\u0119 nale\u017cy dalej edukowa\u0107, ojciec ulokowa\u0142 j\u0105 w szkole si\u00f3str sakramentek w Warszawie. Tam m.in. zdoby\u0142a podstawow\u0105 wiedz\u0119 i umiej\u0119tno\u015bci z r\u00f3\u017cnych dziedzin \u017cycia oraz nauczy\u0142a si\u0119 j\u0119zyka francuskiego. W ramach programu szko\u0142y bywa\u0142a na dworze kr\u00f3lowej Marii Kazimiery Sobieskiej. W czasie takiego pobytu 22 III 1695 r. nagle zas\u0142ab\u0142a i dopiero na drugi dzie\u0144 poczu\u0142a si\u0119 lepiej. Zaniepokojeni rodzice zabrali j\u0105 do Chorzelowa. Teresa wykazywa\u0142a si\u0119 nadzwyczajn\u0105 pobo\u017cno\u015bci\u0105 oraz niezwyk\u0142\u0105 pow\u015bci\u0105gliwo\u015bci\u0105 i prostot\u0105 w codziennym \u017cyciu. Na pocz\u0105tku sierpnia 1698 r. zachorowa\u0142a na nieznan\u0105 chorob\u0119 i zmar\u0142a 15 VIII 1698 r. w uroczysto\u015b\u0107 Wniebowzi\u0119cia Matki Boskiej. Zgodnie z wyra\u017con\u0105 wol\u0105 zosta\u0142a pochowana w podziemiach ko\u015bcio\u0142a reformat\u00f3w w Sandomierzu, a w \u015bcian\u0119 ko\u015bcio\u0142a wmurowano epitafium, ufundowane przez ojca. Rozpacz po rodzinnej tragedii (zmar\u0142 te\u017c brat Teresy \u2013 Jan Kazimierz) zawar\u0142 Stanis\u0142aw Morsztyn w poemacie Smutne \u017cale po utraconych dzieciach (Krak\u00f3w 1698). Ju\u017c w 1716 r. przy ogl\u0119dzinach cia\u0142a Teresy w trumnie (z udzia\u0142em rodzic\u00f3w) stwierdzono, \u017ce nie ulega ono rozk\u0142adowi. Potwierdzi\u0142y to kolejne ogl\u0119dziny w latach 1734, 1742 i 1784. Ze wzgl\u0119du na utrzymuj\u0105ce si\u0119 przez nast\u0119pne lata unikatowe zjawisko, w wieku trumny umieszczono szyb\u0119, aby przybywaj\u0105cy do grobu mogli zobaczy\u0107 zmar\u0142\u0105. Kult Teresy Izabeli Morsztyn\u00f3wny potwierdzaj\u0105 do dzi\u015b liczne modl\u0105ce si\u0119 przy trumnie osoby z kraju i zagranicy.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MORSZTYN WOJCIECH (ksi\u0105dz)<\/strong>, kanonik kujawski, proboszcz parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu w latach 1739\u20131743.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MORSZTYNOWA HELENA (z domu POTOCKA)<\/strong>, herbu \u015areniawa, podczaszanka krakowska, \u017cona Antoniego Morsztyna \u2013 wojewody inflanckiego, w\u0142a\u015bciciela trzeciej cz\u0119\u015bci Mielca w latach 1722\u20131735. Po jego \u015bmierci (1735) sta\u0142a si\u0119 w\u0142a\u015bcicielk\u0105 tej\u017ce cz\u0119\u015bci i zarz\u0105dza\u0142a ni\u0105 do \u015bmierci w 1762 r. W tym czasie ufundowa\u0142a przy trakcie sandomierskim murowany ko\u015bci\u00f3\u0142 Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny i klasztor dla sprowadzonych trynitarzy (1739\u20131759). Uznawano j\u0105 za jedn\u0105 z wybitniejszych kobiet polskich w po\u0142owie XVIII w. Wspar\u0142a finansowo budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a bonifratr\u00f3w \u015awi\u0119tej Tr\u00f3jcy w Krakowie i ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Teresy w Jurkowie. Zmar\u0142a 12 VI 1762 r. W uznaniu jej zas\u0142ug biskup krakowski Kajetan So\u0142tyk listem pasterskim zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do wiernych diecezji krakowskiej z pro\u015bb\u0105 o modlitw\u0119 za zmar\u0142\u0105.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MORSZTYNOWA KONSTANCJA (z Obor OBORSKA)<\/strong>, herbu Kolumna, kasztelanka warszawska. \u017bona Stanis\u0142awa Morsztyna, wojewody sandomierskiego, w\u0142a\u015bcicielka trzeciej cz\u0119\u015bci Mielca w latach 1719\u20131722.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MORSZTYNOWIE<\/strong>, herbu Leliwa, rodzina szlachecka wywodz\u0105ca si\u0119 z Niemiec. Pierwotne niemieckie \u00a0nazwisko Mondsztern (od zamku nad Renem), po zamieszkaniu w Polsce spolszczono na Morsztyn lub Morstyn. Nabyli maj\u0105tki w wojew\u00f3dztwach: krakowskim, sandomierskim i sieradzkim. Od XVI w., s\u0142u\u017c\u0105c wiernie nowej ojczy\u017anie, coraz cz\u0119\u015bciej otrzymywali urz\u0119dy i godno\u015bci, m.in. wojewody sandomierskiego, wojewody inflanckiego i wojewody mazowieckiego oraz starostwa i kasztelanie. Morsztynowie \u2013 w\u0142a\u015bciciele trzeciej cz\u0119\u015bci Mielca \u2013 to rodzina Stanis\u0142awa, wojewody sandomierskiego. Jemu to Rafa\u0142 Mielecki odda\u0142 w zastaw ow\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Mielca oko\u0142o 1715 r. i ostatecznie w 1723 r. przesz\u0142a ona na w\u0142asno\u015b\u0107 Morsztyn\u00f3w. Stanis\u0142aw zmar\u0142 w 1719 r., a po nim wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielami Mielca byli: wdowa po Stanis\u0142awie \u2013 Konstancja Morsztynowa (1719-1722), jej syn \u2013 Antoni Morsztyn (1722-1735) i wdowa po nim \u2013 Helena Morsztynowa (1736-1762). W 1763 r. wymienian\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Mielca przej\u0119\u0142a rodzina Ma\u0142achowskich.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MORYCZ PIOTR<\/strong>, urodzony 15 VI 1909 r. w Mietlu, pow. Busko Zdr\u00f3j, syn Andrzeja i Katarzyny z domu Tokarz. Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Seminarium Nauczycielskie M\u0119skie im. Adama Mickiewicza w Sosnowcu (1929), a nast\u0119pnie Wy\u017cszy Kurs Nauczycielski w Krakowie (1936). W roku szkolnym 1929\/1930 uczy\u0142 w Publicznej Szkole Powszechnej w Malinowicach ko\u0142o B\u0119dzina. W latach 1930-1931 s\u0142u\u017cy\u0142 w Szkole Podchor\u0105\u017cych w Krakowie i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podchor\u0105\u017cego. Powr\u00f3ci\u0142 do pracy nauczycielskiej w Malinowicach (1931\u20131934), a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Publicznej Szkole Powszechnej w Bielowi\u017anie pow. b\u0119dzi\u0144ski (1934\u20131939). Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. i w czasie cofania si\u0119 przed wojskami niemieckimi dosta\u0142 si\u0119 do niewoli radzieckiej. Pocz\u0105tkowo przebywa\u0142 w obozie w Kozielsku, a p\u00f3\u017aniej w obozie w Tatiszczewie (1941). Po podpisaniu polsko\u2013sowieckiej umowy o tworzeniu w ZSRR polskiego wojska zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do armii gen. W\u0142adys\u0142awa Andersa i s\u0142u\u017cy\u0142 w II Korpusie a\u017c do ko\u0144ca II wojny \u015bwiatowej (Iran, Irak, Palestyna, Egipt, Italia i Anglia). W stopniu porucznika (od 1 III 1943 r.) pe\u0142ni\u0142 funkcje dow\u00f3dcy plutonu, kwatermistrza i oficera gospodarczego w 13 Batalionie Strzelc\u00f3w 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Walczy\u0142 m.in. pod Monte Cassino i tam zosta\u0142 ranny. Po wojnie przebywa\u0142 do maja 1947 r. w Obozie Matapan Towyn? \u2013 Merioneth (Wielka Brytania), a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do Polski. Po kr\u00f3tkim pobycie w Mielcu \u2013 Cyrance (miejsce zamieszkania \u017cony), gdzie nie otrzyma\u0142 pracy, wyjecha\u0142 do B\u0119dzina i tam pracowa\u0142 w szkole podstawowej (1947\u20131948), a nast\u0119pnie w Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Szkole TPD stopnia podstawowego i licealnego w D\u0105browie G\u00f3rniczej na stanowisku nauczyciela i od 1951 r. \u2013 zast\u0119pcy dyrektora szko\u0142y. W 1956 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zosta\u0142 mianowany kierownikiem Szko\u0142y \u0106wicze\u0144 przy Liceum Pedagogicznym. Przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju szko\u0142y i jej dobrej wsp\u00f3\u0142pracy z Liceum. 1 IX 1968 r. przeszed\u0142 na rent\u0119 inwalidzk\u0105, zamienion\u0105 p\u00f3\u017aniej na emerytur\u0119. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie m.in. w ZBoWiD, ZIW i OSP Cyranka. W 1978 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia kapitana. Wyr\u00f3\u017cniony za udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych licznymi odznaczeniami, m.in.: 39\/45 Star, Italy Star, Defence Medal, Gwiazd\u0105 za Wojn\u0119 1939\u20131945, Gwiazd\u0105 Italii, Krzy\u017cem Walecznych, The War Medal 1939\/1945, Krzy\u017cem Pami\u0105tkowym Monte Cassino i \u201eOdznak\u0105 za rany\u201d, a za p\u00f3\u017aniejsz\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 m.in.: Odznak\u0105 ZIW i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Po\u017carnictwa\u201d. Zmar\u0142 4 X 1979 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MORZYCKI BRUNO<\/strong>, urodzony 7 XI 1901 r. w miejscowo\u015bci Ruszkowo, powiat radziejowski, syn Lecha i Bronis\u0142awy z Pohoreckich. Studiowa\u0142 na Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie. R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142 w Wolnej Agencji Prasowej \u201eKresy\u201d i \u201eEchu Wile\u0144skim\u201d. Bra\u0142 udzia\u0142 w walkach o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski w latach 1918-1920. W latach 1926-1931 by\u0142 redaktorem endeckiego \u201eS\u0142owa Pomorskiego\u201d – mutacja w Grudzi\u0105dzu. W 1932 r. z polecenia w\u0142adz Stronnictwa Narodowego (by\u0142 jego cz\u0142onkiem) przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Lublina i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w \u201eG\u0142osie Lubelskim\u201d, a od 1935 r. oficjalnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 redaktora naczelnego tej gazety. Powierzono mu tak\u017ce funkcj\u0119 sekretarza w wojew\u00f3dzkich w\u0142adzach Stronnictwa Narodowego w Lublinie. Jako dobry m\u00f3wca na wielu spotkaniach agitowa\u0142 na rzecz Stronnictwa i jego gazety. Zna\u0142 kilka j\u0119zyk\u00f3w, tote\u017c kompetentnie komentowa\u0142 wydarzenia polityczne. Wyra\u017ca\u0142 wielki niepok\u00f3j po doj\u015bciu Hitlera do w\u0142adzy i przewidywa\u0142 wynikaj\u0105ce z tego niebezpiecze\u0144stwo dla Polski. Po napa\u015bci Niemiec na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) zosta\u0142 zmobilizowany i z macierzystym pu\u0142kiem artyleryjskim uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej na szlaku od Cz\u0119stochowy do J\u00f3zefowa, gdzie zosta\u0142 ranny. Po zaleczeniu ran powr\u00f3ci\u0142 do okupowanego przez Niemc\u00f3w Lublina i prowadzi\u0142 sklep, a nast\u0119pnie bar. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z podziemiem, m.in. udost\u0119pnia\u0142 lokal na spotkania i przekazywa\u0142 wiadomo\u015bci z zachodnich stacji radiowych. Gestapo aresztowa\u0142o go 6 IX 1942 r. Odt\u0105d by\u0142 wi\u0119ziony i cho\u0107 niczego mu nie udowodniono (mimo bestialskich przes\u0142ucha\u0144), to w r\u00f3\u017cnych wi\u0119zieniach przebywa\u0142 a\u017c do wiosny 1945 r. Z wi\u0119zienia w Innsbrucku uwolnili go ameryka\u0144scy \u017co\u0142nierze. Po wojnie, w obawie przed represjami nowych w\u0142adz, pozosta\u0142 w Wiedniu i pracowa\u0142 w Komitecie Polskim, zajmuj\u0105cym si\u0119 m.in. regulacj\u0105 obywatelstwa os\u00f3b powracaj\u0105cych do kraju. Staraj\u0105c si\u0119 o kontakt z rodzin\u0105, znalaz\u0142 si\u0119 w tzw. strefie radzieckiej w Wiedniu i tam zosta\u0142 porwany przez NKWD, a nast\u0119pnie przewieziony samolotem do Moskwy i skazany na 5 lat wi\u0119zienia za namawianie wielu os\u00f3b do rezygnacji z dobrowolnej repatriacji do ZSRR (w nowych jego granicach). W 1951 r., po odbyciu kary w kilku \u0142agrach, nie pozwolono mu na powr\u00f3t do Polski i zes\u0142ano na Syberi\u0119. Ostatecznie w 1958 r., po usilnych staraniach najstarszego syna (oficera marynarki handlowej), zosta\u0142 uwolniony i powr\u00f3ci\u0142 do Polski. Po leczeniu szpitalnym w Warszawie mieszka\u0142 w Zielonej G\u00f3rze, p\u00f3\u017aniej w Sopocie, a nast\u0119pnie w Mielcu. Pracowa\u0142 m.in. w ksi\u0119garni i w kiosku PUPiK \u201eRuch\u201d. R\u00f3wnocze\u015bnie du\u017co pisa\u0142, m.in. publikowa\u0142 w czasopismach \u201eOdra\u201d i \u201eNadodrze\u201d. W 1960 r. wydano ksi\u0105\u017ck\u0119 \u201eRok \u017cycia Aleksandra Czakowskiego\u201d w jego t\u0142umaczeniu z j\u0119zyka francuskiego. Przygotowa\u0142 do druku tomik poezji \u201eSerce na d\u0142oni\u201d i wspomnienia z \u0142agr\u00f3w oraz monografi\u0119 \u201eKsi\u0119\u017cniczka Dorota z \u017bagania\u201d. Pracowa\u0142 te\u017c nad pami\u0119tnikiem rodzinnym. Niestety, \u017cadnej z wymienionych pozycji nie uda\u0142o si\u0119 wyda\u0107. Zmar\u0142 16 II 1967 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MOSIE\u0143SKI WAWRZYNIEC<\/strong>, cechmistrz cechu krawiecko-ku\u015bnierskiego w Mielcu w latach 1795\u20131800.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MOSINGIEWICZ KRZYSZTOF<\/strong>, urodzony 25 VII 1955 r. w Kutnie. Studia na Uniwersytecie Miko\u0142aja Kopernika w Toruniu uko\u0144czy\u0142 w 1978 r. z wyr\u00f3\u017cnieniem i tytu\u0142em magistra historii. Tematem pracy magisterskiej by\u0142 \u201eR\u00f3d Gryf\u00f3w w Ma\u0142opolsce do po\u0142owy XV wieku. Wybrane zagadnienia\u201d, w sporej cz\u0119\u015bci po\u015bwi\u0119cony przodkom Gryf\u00f3w Mieleckich.\u00a0 Od 1 XI 1979 r. pracowa\u0142 w Instytucie Historii i Archiwistyki Uniwersytetu Miko\u0142aja Kopernika w Toruniu, a nast\u0119pnie by\u0142 asystentem w Zak\u0142adzie Nauk Pomocniczych Historii na tej\u017ce uczelni. Odby\u0142 te\u017c sta\u017c w Zak\u0142adzie Nauk Pomocniczych Historii Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. By\u0142 niezwykle pracowitym badaczem \u015bredniowiecznych \u017ar\u00f3de\u0142 historycznych. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 opracowa\u0144 z dziedzin mediewistyki i genealogii pozostawi\u0142 w maszynopisie. Cz\u0119\u015b\u0107 z nich uda\u0142o si\u0119 wyda\u0107, m.in.\u00a0R\u00f3d Gryf\u00f3w z ziemi s\u0105deckiej do po\u0142. XV w<\/em>. (w: \u201eStudia Historyczne\u201d, t. 23\/1980),\u00a0Rycerstwo polskie z ko\u0144ca XII w. w falsyfikacie Kazimierza Sprawiedliwego\u00a0<\/em>(w: \u201eKwartalnik Historyczny\u201d, t. 88\/1981),\u00a0Mieleccy herbu Gryf\u00a0<\/em>(w: \u201eSpo\u0142ecze\u0144stwo Polski \u015bredniowiecznej\u201d, t. 3),\u00a0Chor\u0105gwie rodowe i ich dow\u00f3dcy w bitwie pod Grunwaldem\u00a0<\/em>(w: Ordines militares\u201d, t. 2 pod red. A. Czachorowskiego). Podj\u0105\u0142 studia doktoranckie. Tematem rozprawy by\u0142\u00a0R\u00f3d Gryf\u00f3w w Ma\u0142opolsce w \u015aredniowieczu.<\/em>\u00a0Zgin\u0105\u0142 podczas wyprawy na wschodni filar Ganku po stronie s\u0142owackiej Tatr 13 II 1981 r. Po \u015bmierci kolejna cz\u0119\u015b\u0107 publikacji zosta\u0142a wydana drukiem, m.in. bardzo wa\u017cny dla historii Mielca artyku\u0142\u00a0Mieleccy herbu Gryf<\/em>\u00a0w monografii\u00a0Mielec. Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu<\/em>, tom 3, Mielec 1994.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MOSIO KAZIMIERA ALICJA (z domu MR\u00d3Z)<\/strong>, urodzona 24 II 1964 r. w Maliniu, powiat mielecki, c\u00f3rka Jana i Karoliny z domu Pi\u0105tek. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1984 r. Regularne treningi w chodzie sportowym rozpocz\u0119\u0142a w okresie szko\u0142y \u015bredniej w LKS T\u0119cza Mielec pod kierunkiem trenera J\u00f3zefa W\u00f3jtowicza i temu klubowi pozosta\u0142a wierna do ko\u0144ca kariery zawodniczej (w latach 90. T\u0119cz\u0119 po\u0142\u0105czono z TG Sok\u00f3\u0142 Mielec). Pierwsze sukcesy osi\u0105gn\u0119\u0142a w 1982 r. zdobywaj\u0105c z\u0142oty medal w chodzie sportowym na dystansie 5 km (bie\u017cnia) w czasie Mistrzostw Polski LZS w Bydgoszczy oraz srebrny medal w Og\u00f3lnopolskiej Spartakiadzie M\u0142odzie\u017cy (MP Junior\u00f3w) w Poznaniu. W 1983 r. awansowa\u0142a do \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wki seniorek w chodzie sportowym, uzyska\u0142a klas\u0119 mistrzowsk\u0105 mi\u0119dzynarodow\u0105 i do 1995 r. (z przerwami, 1986\u20131987 \u2013 macierzy\u0144stwo, 1990 r. \u2013 zatrucie na obozie sportowym w Wa\u0142czu) osi\u0105gn\u0119\u0142a wiele sukces\u00f3w, m.in. by\u0142a wielokrotn\u0105 mistrzyni\u0105 Polski, rekordzistk\u0105 i reprezentantk\u0105 kraju. W latach 1983\u20131994 wywalczy\u0142a nast\u0119puj\u0105ce medale Mistrzostw Polski senior\u00f3w: * 1983 r. Halowe MP (Zabrze): srebrny na 5 km (bie\u017cnia), MP (Bydgoszcz): br\u0105zowy na 5 km (b); * 1984 r. HMP (Zabrze): br\u0105zowy na 5 km (b), MP (Mielec): srebrny na 10 km (szosa), MP (Sopot): srebrny na 5 km (b); * 1985 r. HMP (Zabrze): z\u0142oty na 5 km (b), MP (Bydgoszcz): z\u0142oty na 5 km (b); * 1986 r. HMP (Zabrze): srebrny na 5 km (b), MP (Grudzi\u0105dz): br\u0105zowy na 5 km (b); * 1988 r. MP (Grudzi\u0105dz): z\u0142oty na 5 km (b); * 1989 r. HMP (Zabrze): z\u0142oty na 3 km (b) + rekord Polski (13:46), MP (Sopot): z\u0142oty na 5 km (b); z\u0142oty na 10 km (sz); * 1991 r. MP (Kielce): br\u0105zowy na 10 km (sz), MP (Sopot): br\u0105zowy na 5 km (b); * 1992 r. HMP (Spa\u0142a) br\u0105zowy na 3 km (b), MP (Sopot) srebrny na 5 km (b); * 1993 r. HMP (Spa\u0142a) br\u0105zowy na 3 km (b); * 1994 r. MP (Pi\u0142a): br\u0105zowy na 10 km. \u0141\u0105cznie: \u00a06 z\u0142otych, 5 srebrnych i 8 br\u0105zowych. Ponadto w 1983 r. w czasie MP junior\u00f3w (Wroc\u0142aw) zdoby\u0142a srebrny na 5 km, a w 1984 r. na m\u0142odzie\u017cowych MP (Stargard Szczeci\u0144ski) \u2013 z\u0142oty na 5 km. Jako reprezentantka Polski startowa\u0142a w nast\u0119puj\u0105cych wa\u017cniejszych zawodach: * 1983 r.: Puchar \u015awiata (Bergen, Norwegia) \u2013 35 miejsce (pierwsza z Polek) na 10 km (sz); * 1984 r.: czw\u00f3rmecz Polska \u2013 W\u0119gry \u2013 RFN \u2013 Bu\u0142garia (Warszawa) \u2013 1 miejsce na 5 km (b) + rekord Polski (24:19,45); * 1985 r.: Puchar \u015awiata (Saint-Avbin, Francja) – 10 km (sz); * 1986 r.: tr\u00f3jmecz Polska \u2013 Anglia \u2013 Walia\/Szkocja (Londyn) \u2013 1 miejsce na 5 km (b); * 1988 r.: Polska \u2013 Norwegia (Elbl\u0105g) \u2013 3 miejsce na 10 km (sz); * 1989 r.: Polska \u2013 Norwegia (Bergen) \u2013 5 miejsce na 10 km (sz), 3 miejsce na 5 km (sz), Puchar \u015awiata (Barcelona, Hiszpania) \u2013 45 miejsce na 10 km (sz); * 1993 r.: Polska \u2013 Ukraina (Lw\u00f3w) \u2013 2 miejsce na 3 km (b). W innych wa\u017cniejszych zawodach mi\u0119dzynarodowych zdoby\u0142a czo\u0142owe lokaty w Russe (Bu\u0142garia), Memoriale Janusza Kusoci\u0144skiego (Warszawa), Bristonas (Litwa), Detroit \u2013 kilka zwyci\u0119stw (USA), Bekecsaba (Wegry) oraz Vranow i Ruskov (S\u0142owacja). Wielokrotnie ustanawia\u0142a rekordy Polski na dystansach: 5000 m (5 razy) i 10000 m (1 raz) na bie\u017cni oraz 5 km (4 razy) i 10 km (1 raz) na szosie. Rekordy \u017cyciowe: 5000 m (bie\u017cnia) \u2013 22.28,44 (Sopot, 1991), 5 km (szosa) \u2013 22:30,1 (Mielec, 1992), 10 000 m (bie\u017cnia) \u2013 47.50,6 (Fana \u2013 Norwegia, 1989), 10 km (szosa) \u2013 46.08,0 (Mielec, 1992). W rankingu Grand Prix PZLA 3 razy uzyska\u0142a 1 miejsce (1985, 1988, 1989). Poza karier\u0105 zawodnicz\u0105 pracowa\u0142a jako trener lekkoatletyki w LKS T\u0119cza Mielec (1986-1993) i TG Sok\u00f3\u0142 Mielec (1994-1995), a nast\u0119pnie jako organizator sportu i trener la w O\u015brodku Sportu i Rekreacji Lotnik w Mielcu. W 1996 r. uko\u0144czy\u0142a Wydzia\u0142 Wychowania Fizycznego Akademii Wychowania Fizycznego im. J. Pi\u0142sudskiego w Warszawie \u2013 Filia w Bia\u0142ej Podlaskiej, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego i trenera II klasy lekkoatletyki. Od 1996 r. pracuje jako nauczyciel wychowania fizycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu oraz jest dzia\u0142aczem i trenerem la w MKS Mielec przy ZST. Najlepsze trenowane przez ni\u0105 zawodniczki \u2013 Agnieszka B\u0105tor i Paulina Murdza osi\u0105gn\u0119\u0142y szereg sukces\u00f3w w kategorii juniorek i by\u0142y wielokrotnymi reprezentantkami Polski. Ponadto z r\u00f3\u017cnymi grupami sportowymi zdoby\u0142a czo\u0142owe miejsca w zawodach regionalnych i wojew\u00f3dzkich. Uko\u0144czy\u0142a kilka nauczycielskich kurs\u00f3w specjalistycznych oraz kursy instruktorskie z zakresu pi\u0142ki siatkowej i koszyk\u00f3wki. W latach 1999\u20132001 startowa\u0142a w Mistrzostwach Polski weteran\u00f3w i trzykrotnie zwyci\u0119\u017cy\u0142a na dystansie 5 km. W latach 1999\u20132003 prowadzi\u0142a wychowanie fizyczne w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu, od 2000 r. organizuje \u201eSportowe wakacje\u201d dla m\u0142odzie\u017cy, a od 2001 r. prowadzi zaj\u0119cia rekreacyjne i aerobik. By\u0142a wielokrotnie wyr\u00f3\u017cniana i nagradzana. W 2003 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. W 2006 r. startowa\u0142a na Mistrzostwach Europy Weteran\u00f3w w Lekkoatletyce w Poznaniu i zdoby\u0142a srebrny medal w chodzie na 5 km (kategoria 40-45 lat).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MOSIOR MA\u0141GORZATA LIDIA (z domu CZAJA)<\/strong>, urodzona 10 VI 1967 r. w Mielcu, c\u00f3rka Kazimierza i Zofii z Chojnackich. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1986 r. Od 1987 r. do 2000 r. pracowa\u0142a w Zespole Opieki Zdrowotnej Samodzielnym Publicznym Zak\u0142adzie w Mielcu. Poza prac\u0105 w ZOZ zajmowa\u0142a si\u0119 promocj\u0105 zdrowego \u017cywienia i by\u0142a prekursork\u0105 w tej dziedzinie na terenie Mielca. W sierpniu 1990 r. za\u0142o\u017cy\u0142a pierwszy w Mielcu i regionie sklep \u201ePanaceum \u2013 zdrowa \u017cywno\u015b\u0107\u201d, oferuj\u0105cy m.in.: produkty dla chorych na cukrzyc\u0119 i celiaki\u0119 (produkty bezglutenowe), produkty bogatoresztkowe, produkty sojowe, produkty pszczele i zio\u0142owe, od\u017cywki dla sportowc\u00f3w i \u017cywno\u015b\u0107 dla wegetarian. Do prowadzenia sprzeda\u017cy produkt\u00f3w zio\u0142owych i paralek\u00f3w uzyska\u0142a kwalifikacje na Wydziale Farmaceutycznym Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie w 1994 r. W 2001 r. zosta\u0142a zatrudniona w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. W 2002 r. uko\u0144czy\u0142a Policealne Studium Zawodowe dla Doros\u0142ych Mielecka Szko\u0142\u0119 Biznesu (kierunek: administracja), uzyskuj\u0105c wyr\u00f3\u017cnienie \u201eZ\u0142otego Absolwenta\u201d. Od 2004 r. studiuje w Wy\u017cszej Szkole In\u017cynieryjno-Ekonomicznej w Ropczycach \u2013 Wydzia\u0142 Zamiejscowy Przedsi\u0119biorczo\u015bci w Mi\u0142ocinie (kierunek: administracja publiczna i samorz\u0105dowa). W 2009 r. uko\u0144czy\u0142a studia w Wy\u017cszej Szkole Prawa i Administracji w Przemy\u015blu \u2013 Zamiejscowy Wydzia\u0142 Prawa i Administracji w Rzeszowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Od IV 2008 r. pracuje w Wydziale Edukacji i Spraw Spo\u0142ecznych Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MOSKWA KAZIMIERZ,<\/strong>\u00a0urodzony 13 I 1935 r. w Woli Ma\u0142ej ko\u0142o \u0141a\u0144cuta. Studia w zakresie archeologii na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1956 r. Od 1957 r. do 1979 r. pracowa\u0142 w Muzeum Okr\u0119gowym w Rzeszowie. Powierzono mu zadanie zorganizowania Dzia\u0142u Archeologicznego i mianowano jego kierownikiem. Ponadto w 1958 r. zosta\u0142 dodatkowo wojew\u00f3dzkim konserwatorem zabytk\u00f3w archeologicznych. W latach 50., 60. i 70. prowadzi\u0142 badania lub kierowa\u0142 badaniami archeologicznymi na terenie ca\u0142ego wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. Bada\u0142 te\u017c tereny w pobli\u017cu Mielca: Rzemie\u0144 w 1962 r., a w latach 70. Ksi\u0105\u017cnice i Zaborcze. Wyniki bada\u0144 publikowa\u0142 w cyklicznym wydawnictwie Muzeum Okr\u0119gowego: \u201eMateria\u0142y i sprawozdania Rzeszowskiego O\u015brodka Archeologicznego\u201d. W 1974 r. jako pierwszy archeolog z Rzeszowa uzyska\u0142 doktorat na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim. Od 1979 r. pracowa\u0142 w PP PKZ w Rzeszowie na stanowisku kierownika Pracowni Archeologiczno-Konserwatorskiej. Po zorganizowaniu w Mielcu Muzeum Regionalnego (1979 r.) wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z jej dyrektorem Henrykiem Momotem w zakresie zbior\u00f3w archeologicznych. Popularyzowa\u0142 archeologi\u0119 na r\u00f3\u017cnego rodzaju sesjach, seminariach i konferencjach. Przez pewien czas wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0105 Pedagogiczn\u0105 w Rzeszowie. Napisa\u0142 oko\u0142o 70 prac naukowych i wiele artyku\u0142\u00f3w popularnonaukowych do gazet i czasopism. Autor m.in. ksi\u0105\u017cek:\u00a0Pradzieje powiatu rzeszowskiego\u00a0<\/em>(Lublin 1964),\u00a0Kultura \u0142u\u017cycka w po\u0142udniowo-wschodniej Polsce<\/em>\u00a0(Rzesz\u00f3w 1976),\u00a0Pradzieje po\u0142udniowo-wschodniej Polski\u00a0<\/em>(Rzesz\u00f3w 1979) oraz artyku\u0142\u00f3w:\u00a0Grupa tarnobrzeska kultury \u0142u\u017cyckiej<\/em>\u00a0w\u00a0Materia\u0142ach do prahistorii Ziem Polskich, tom IV (Warszawa 1971) i \u201ePradzieje i wczesne \u015bredniowiecze\u201d<\/em>\u00a0w monografii\u00a0Mielec Dzieje miasta i regionu<\/em> pod red. Feliksa Kiryka, Tom 1 (Mielec 1984). Zmar\u0142 1 III 1983 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w \u0141a\u0144cucie.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MOSKWA ROMAN<\/strong>, absolwent Uniwersytet\u00f3w Lwowskiego i Wiede\u0144skiego, nauczyciel. Od 1885 r. pracowa\u0142 w c.k. Wy\u017cszym Gimnazjum w Tarnopolu. W 1895 r. zosta\u0142 profesorem c.k. Wy\u017cszego Gimnazjum Realnego \u201eFranciszka J\u00f3zefa\u201d w Drohobyczu, a od 1897 r. by\u0142 profesorem c.k. V Gimnazjum we Lwowie. W 1905 r. zosta\u0142 mianowany pierwszym dyrektorem c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu. Kierowa\u0142 szko\u0142\u0105 w latach 1905\u20131913 i w tym okresie zorganizowa\u0142 jej funkcjonowanie ze wszystkimi klasami. Uczestniczy\u0142 w budowie bazy dla gimnazjum (budynek g\u0142\u00f3wny, bursa z kaplic\u0105 i sala gimnastyczna) i jej zagospodarowaniu. Na emerytur\u0119 (w stan spoczynku) przeszed\u0142 w lutym 1913 r., na kr\u00f3tko przed pierwsz\u0105 matur\u0105 (maj 1913 r.). Za d\u0142ugoletni\u0105 prac\u0119 pedagogiczn\u0105 zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony tytu\u0142em Radcy Rz\u0105du.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MOST NA WIS\u0141OCE<\/strong>, budowla s\u0142u\u017c\u0105ca przeprowadzeniu drogi z Mielca w kierunku zachodnim nad rzek\u0105 Wis\u0142ok\u0105. Pierwszy sta\u0142y most (drewniany) na rzece Wis\u0142oce zosta\u0142 zbudowany przez Austriak\u00f3w oko\u0142o 1887 r., g\u0142\u00f3wnie dla \u00a0potrzeb wojska, w zwi\u0105zku z przewidywanym konfliktem zbrojnym pomi\u0119dzy Austri\u0105 a Rosj\u0105 o Bo\u015bni\u0119 i Hercegowin\u0119. (Ostatecznie do wojny nie dosz\u0142o, ale most pozosta\u0142.) Wis\u0142oka p\u0142yn\u0119\u0142a w\u00f3wczas o kilkaset metr\u00f3w bli\u017cej Mielca, tu\u017c przy wzniesieniu, na kt\u00f3rym sta\u0142 dw\u00f3r w\u0142a\u015bcicieli miasta (na mapie z 1850 r. \u201efolwark nad brzegiem\u201d), a nieco dalej \u2013 resztki zamku. W 2 po\u0142owie XIX w. Wis\u0142oka systematycznie przesuwa\u0142a si\u0119 w kierunku zachodnim i zalewa\u0142a coraz wi\u0119cej grunt\u00f3w Woli Mieleckiej. (R\u00f3wnocze\u015bnie oddala\u0142a si\u0119 od Mielca.) Proces ten powstrzyma\u0142o wybudowanie kilku tam przez Aleksandra Trzecieskiego \u2013 dzier\u017cawc\u0119 Woli Mieleckiej. W tej sytuacji stary most sta\u0142 si\u0119 zb\u0119dny i zosta\u0142 rozebrany. Drugi most (tak\u017ce drewniany) oraz drog\u0119 \u00a0wybudowano r\u00f3wnie\u017c przy wsp\u00f3\u0142udziale austriackiego wojska w czasie I wojny \u015bwiatowej. Wielka pow\u00f3d\u017a w 1934 r. powa\u017cnie uszkodzi\u0142a go, ale wkr\u00f3tce szkody naprawiono. W czasie wycofywania si\u0119 wojsk niemieckich w sierpniu 1944 r. \u00a0zosta\u0142 niemal ca\u0142kowicie zniszczony. Naprawa w 1945 r. mia\u0142a charakter prowizoryczny i ju\u017c na wiosn\u0119 1947 r. spi\u0119trzone lody zerwa\u0142y dwa prz\u0119s\u0142a od strony Mielca. T\u0119 kolejn\u0105 szkod\u0119 zn\u00f3w naprawiono w spos\u00f3b prowizoryczny. Obawa przed nast\u0119pnymi zniszczeniami spowodowa\u0142a wybudowanie w latach 1954-1956 kolejnego drewnianego, ale znacznie solidniejszego mostu, m.in. wzmocniono podpory drewniane stalowymi belkami B-6 (typu Barzykowskiego). Rozw\u00f3j komunikacji drogowej, a zw\u0142aszcza ci\u0119\u017ckiego ruchu ko\u0142owego, wymusi\u0142 wybudowanie w 1976 r. \u2013 obok starego mostu \u2013 nowego mostu ca\u0142kowicie \u017celbetowego o 10 prz\u0119s\u0142ach i 11 podporach, d\u0142ugo\u015bci 250 m, szeroko\u015bci jezdni \u2013 8 m i szeroko\u015bci chodnik\u00f3w 1,25 m po obu stronach jezdni. (Stary most zosta\u0142 rozebrany w 1977 r.) Ostatni remont kapitalny przeprowadzono w 1998 r. Administracj\u0105 mostu oraz prowadz\u0105c\u0105 przeze\u0144 drog\u0105 wojew\u00f3dzk\u0105 nr 984 Lisia G\u00f3ra \u2013 Mielec zajmuje si\u0119 Podkarpacki Zarz\u0105d Dr\u00f3g Publicznych w Rzeszowie.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MOST NA WIS\u0141OCE (nieoficjalna nazwa: Z\u0142otnicko-Rz\u0119dzianowicki),<\/strong> budowla s\u0142u\u017c\u0105ca przeprowadzeniu drogi wojew\u00f3dzkiej nr 984 (Lisia G\u00f3ra \u2013 Radomy\u015bl Wielki \u2013 Mielec) nad rzek\u0105 Wis\u0142ok\u0105 w rejonie wsi Z\u0142otniki i Rz\u0119dzianowice w powiecie mieleckim. Ma d\u0142ugo\u015b\u0107 534 m. Wed\u0142ug dokumentacji jest: \u201e[\u2026] konstrukcj\u0105 w postaci ustroju wieloprz\u0119s\u0142owego p\u0142ytowo-belkowego o konstrukcji spr\u0119\u017conej i zespolonej (w prz\u0119\u015ble nurtowym) opartego na \u017celbetowych przycz\u00f3\u0142kach i filarach. Podpory usytuowane s\u0105 w skosie do osi drogi pod k\u0105tem 71,700.\u201d Zosta\u0142 zbudowany wraz z odcinkiem drogi wojew\u00f3dzkiej nr 984, od ronda na skrzy\u017cowaniu z drog\u0105 wojew\u00f3dzk\u0105 983 (Sadkowa G\u00f3ra \u2013 Mielec) w Rz\u0119dzianowicach do ronda ul. H. Sienkiewicza w Mielcu, b\u0119d\u0105cej drog\u0105 powiatow\u0105 Tusz\u00f3w Narodowy\u00a0 – Mielec. Odcinek (wraz z mostem)\u00a0 zosta\u0142 oddany do ruchu 20 V 2020 r. Wykonawc\u0105 by\u0142a firma BUDIMEX SA.; inwestorem \u2013 Wojew\u00f3dztwo Podkarpackie Podkarpacki Zarz\u0105d Dr\u00f3g Wojew\u00f3dzkich. Warto\u015b\u0107 zadania: ponad 44 mln z\u0142, w tym dofinansowanie z Europejskiego Funduszu Regionalnego \u2013 oko\u0142o 36 mln z\u0142. Ponadto z bud\u017cetu wojew\u00f3dztwa wyasygnowano ponad 7,5 mln z\u0142, a z bud\u017cetu Gminy Mielec \u2013 ok. 240 tys. z\u0142. W uroczysto\u015bci oficjalnego oddania mostu do u\u017cytku uczestniczyli przedstawiciele w\u0142adz wojew\u00f3dzkich, powiatowych i gminnych.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MO\u015aCICKA IRENA FELICJA (z domu RUSEK)<\/strong>, urodzona 24 I 1954 r. w Pyskowicach, c\u00f3rka Tadeusza i Kamili z domu Krawczyk. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1972 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142a w 1978 r. i zosta\u0142a zatrudniona w Szpitalu Rejonowym w Mielcu. Do 1985 r. pracowa\u0142a na Oddziale Wewn\u0119trznym tego\u017c Szpitala oraz w Poradni Rejonowej przy ul. L. Wary\u0144skiego (p\u00f3\u017aniej ul. Sandomierska). W 1984 r. uzyska\u0142a specjalizacj\u0119 I stopnia w zakresie neurologii w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie. W latach 1985-1990 pe\u0142ni\u0142a obowi\u0105zki ordynatora nowo utworzonego Oddzia\u0142u Neurologicznego w Szpitalu Rejonowym w Mielcu. Zorganizowa\u0142a od podstaw prac\u0119 tego Oddzia\u0142u i rozwin\u0119\u0142a jego dzia\u0142alno\u015b\u0107. Po uzyskaniu specjalizacji II stopnia z zakresu neurologii w 1990 r. (Szpital Wojew\u00f3dzki w Rzeszowie, egzamin w Warszawie) zosta\u0142a mianowana ordynatorem Oddzia\u0142u Neurologicznego i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni do dzi\u015b. Uczestniczy\u0142a w licznych sympozjach naukowych i szkoleniowych. Uko\u0144czy\u0142a tak\u017ce studia podyplomowe w Wy\u017cszej Szkole Zarz\u0105dzania i Informatyki w Rzeszowie (kierunek: organizacja i zarz\u0105dzanie w s\u0142u\u017cbie zdrowia). Pod jej kierunkiem 4 lekarzy uzyska\u0142o I stopie\u0144 specjalizacji, a nast\u0119pnie 3 z nich \u2013 II stopie\u0144 z zakresu neurologii. Od 1978 r. jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, a od 1980 r. Polskiego Towarzystwa Neurologicznego. Prowadzi te\u017c (wsp\u00f3lnie z m\u0119\u017cem) Prywatny Gabinet Lekarski s.c. MEDI Mo\u015bcicka Irena i Wojciech w Mielcu przy ul. J. Kili\u0144skiego 89 a.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MO\u015aCISKA<\/strong>, osiedle po\u0142o\u017cone w p\u00f3\u0142nocno\u2013wschodniej cz\u0119\u015bci Mielca. Od trzech stron os\u0142oni\u0119te lasem, b\u0119d\u0105cym cz\u0119\u015bci\u0105 resztek Puszczy Sandomierskiej, za\u015b od strony zachodniej ods\u0142oni\u0119te i po\u0142\u0105czone z Mielcem ulic\u0105 Wojska Polskiego. W XIX w. by\u0142o przysi\u00f3\u0142kiem Chorzelowa. Do lat 30. XX w. jego mieszka\u0144cy pracowali g\u0142\u00f3wnie na roli i w lesie. Po rozpocz\u0119ciu budowy fabryki samolot\u00f3w w pobliskiej Cyrance (1937) wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich zosta\u0142a zatrudniona przy budowie, a nast\u0119pnie w samej fabryce. W czasie okupacji hitlerowskiej na terenie Mo\u015bcisk znajdowa\u0142a si\u0119 sk\u0142adnica amunicji. Od roku szkolnego 1945\/1946 uruchomiono szko\u0142\u0119 w baraku, a w latach 50. wybudowano dla\u0144 murowany budynek. W nast\u0119pnych latach osiedle powi\u0119ksza\u0142o si\u0119. W 1985 r. Mo\u015bciska wraz z okolicznym terenem (\u0142\u0105cznie 185 ha) zosta\u0142y przy\u0142\u0105czone do Mielca i sta\u0142y si\u0119 jego osiedlem, a drogi uzyska\u0142y status ulic i nazwy: Rudnik, Pogodna i Spokojna. Liczba ludno\u015bci w ostatnich 30 latach nieznacznie wzros\u0142a; w 1970 r. Mo\u015bciska mia\u0142y 262 mieszka\u0144c\u00f3w, a w 2003 r. \u2013 287. W zwi\u0105zku z rozbudow\u0105 osiedla w 1998 r. wytyczono now\u0105 ulic\u0119, kt\u00f3rej patronem zosta\u0142 Stanis\u0142aw Dolina. W 2009 r. osiedle zamieszkiwa\u0142o 306 os\u00f3b.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MOTORYZACJA<\/strong>, pierwszym zwiastunem wej\u015bcia pojazd\u00f3w w \u017cycie mielczan by\u0142 bicykl in\u017cyniera Stanis\u0142awa Hemerlinga, czasowo przebywaj\u0105cego w Mielcu w zwi\u0105zku z budow\u0105 kolei w latach 70. XIX w. Ju\u017c w pierwszych latach XX w. cykli\u015bci byli du\u017cym problemem dla miasta, gdy\u017c poruszaj\u0105c si\u0119 szybko powodowali ka\u017cdorazowo zamieszanie i nierzadko pop\u0142och. Niemal w tym samym czasie jeszcze wi\u0119ksz\u0105 sensacj\u0119 wzbudzi\u0142y motocykle i samochody (automobile). Posiadaczem pierwszego motocykla w Mielcu by\u0142 Jasi\u0144ski, a pierwszym w\u0142a\u015bcicielem samochodu \u00a0osobowego \u201eVictoria\u201d \u2013 notariusz Ignacy Kosi\u0144ski. W 1911 r. Chaim Jakub Baruch uruchomi\u0142 pierwsz\u0105 lini\u0119 komunikacji samochodowej na trasie Mielec \u2013 Tarn\u00f3w. W okresie I wojny \u015bwiatowej przez Mielec kilka razy przetoczy\u0142 si\u0119 front, tote\u017c mielczanie mieli okazj\u0119 zobaczy\u0107 pojazdy wojskowe. W okresie mi\u0119dzywojennym pojazd mechaniczny by\u0142 jednak nadal rzadko\u015bci\u0105, ale kupcy ju\u017c wtedy dbali o zabezpieczenie paliwa. Sprzedawano je najpierw z beczek w sklepach przemys\u0142owych. Prawdopodobnie pierwsz\u0105 by\u0142a stacja Standard-Novel na sk\u0142adnicy przy ul. J. Pi\u0142sudskiego. Ostatecznie w latach 30. stacja ta przesta\u0142a funkcjonowa\u0107. W 1931 r. wydzier\u017cawiono niewielki plac na rynku, obok kiosku, na stacj\u0119 benzynow\u0105 firmie \u201eKarpaty\u201d Samuel Rothman i S-ka, kt\u00f3ra funkcjonowa\u0142a do ko\u0144ca lat 40. Wi\u0119cej ruchu pojazd\u00f3w spowodowa\u0142y prace przy budowie zak\u0142ad\u00f3w lotniczych (od 1937 r.). W czasie II wojny \u015bwiatowej zn\u00f3w wielokrotnie przysz\u0142o mieszka\u0144com miasta ogl\u0105da\u0107 przer\u00f3\u017cne pojazdy wojskowe. Systematyczny rozw\u00f3j motoryzacji i zwi\u0105zanych z ni\u0105 problem\u00f3w rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 po II wojnie \u015bwiatowej. Sta\u0142o si\u0119 to za spraw\u0105 powierzania przez w\u0142adze pa\u0144stwowe mieleckiej fabryce licznych zada\u0144 z tej dziedziny, bowiem zniszczony kraj zg\u0142asza\u0142 liczne potrzeby. Produkowano m.in.: autobusy (na podwoziach firmy \u201eStudebaker\u201d, od 1947 r.), samochody po\u017carnicze (na podwoziach \u201eBedford\u201d, od 1948 r.), sanitarki (na podwoziach z demobilu, od 1948 r.) i autobusy (na podwoziu \u201eLeyland\u201d, od 1948 r.). Podj\u0119to tak\u017ce produkcj\u0119 cz\u0119\u015bci zamiennych do m.in.: silnika dwusuwowego SO1 do motocykla SHL 125-MO4, radzieckich samochod\u00f3w ci\u0119\u017carowych ZIS-5 i ameryka\u0144skich samochod\u00f3w osobowo-towarowych \u201eWillys\u201d (od 1949 r.). Usankcjonowaniem motoryzacyjnej (obok lotniczej) produkcji i ukierunkowaniem jej na przysz\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a zmiana nazwy fabryki na \u201eWytw\u00f3rni\u0119 Sprz\u0119tu Komunikacyjnego\u201d (WSK). Praca przy samochodach inspirowa\u0142a wielu pracownik\u00f3w do zakupu pojazdu, ale ze wzgl\u0119d\u00f3w finansowych kupowano g\u0142\u00f3wnie motocykle (SHL, Junak, WFM). W rajdach motocyklowych, organizowanych w Mielcu przez LP\u017b w latach 50., uczestniczy\u0142o z regu\u0142y kilkudziesi\u0119ciu motocyklist\u00f3w. Wolno, ale przybywa\u0142o te\u017c \u00a0samochod\u00f3w ci\u0119\u017carowych. Oddano do u\u017cytku pierwsze stacje benzynowe \u2013 w 1948 r. przy ul. S. \u017beromskiego i w 1951 r. przy zbiegu ulic H. Sienkiewicza i F. Dzier\u017cy\u0144skiego (p\u00f3\u017aniej S. S\u0119kowskiego). W latach 1957\u20131960 skonstruowano w Mielcu oryginalny pierwszy polski mikrosamoch\u00f3d ma\u0142olitra\u017cowy \u201eMikrus\u201d i wyprodukowano 1728 sztuk, ale decyzj\u0105 w\u0142adz centralnych produkcj\u0119 t\u0119 przerwano. (Dzi\u015b wiadomo, \u017ce by\u0142a to decyzja o pod\u0142o\u017cu politycznym.) Cz\u0119\u015b\u0107 \u201eMikrus\u00f3w\u201d zosta\u0142a zakupiona przez pracownik\u00f3w WSK i przez wiele lat by\u0142a charakterystycznym elementem ruchu na mieleckich ulicach. W 1961 r. rozpocz\u0119\u0142a funkcjonowanie Miejska Komunikacja Samochodowa, a w 1963 r. Oddzia\u0142 Krajowej Pa\u0144stwowej Komunikacji Samochodowej. W 1962 r. podj\u0119to w WSK produkcj\u0119 samochod\u00f3w \u2013 ch\u0142odni \u201e\u017bubr\u201d, a w 1964 r. \u2013 telewizyjnych woz\u00f3w transmisyjnych. (W czasie XXXV Mi\u0119dzynarodowych Targ\u00f3w Pozna\u0144skich mielecki w\u00f3z TV otrzyma\u0142 tytu\u0142 \u201eMister Universum\u201d.) W 1964 r. uruchomiono tak\u017ce produkcj\u0119 aparatury wtryskowej na licencji austriackiej firmy \u201eFriedmann und Mayer\u201d. W 1967 r. rozpocz\u0119to produkcj\u0119 silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych \u201eLeyland\u201d 0680 na licencji angielskiej firmy \u201eLeyland Motors Ltd\u201d oraz samochod\u00f3w\u2013ch\u0142odni Ms-2,5. Pr\u00f3b\u0105 prze\u0142amania hegemonii pojazd\u00f3w z silnikami spalinowymi, zw\u0142aszcza na obszarach o szczeg\u00f3lnych uwarunkowaniach ekologicznych, by\u0142o uruchomienie w 1970 r. elektrycznych w\u00f3zk\u00f3w golfowych \u201eMelex\u201d. W nast\u0119pnych kilku dziesi\u0119cioleciach wprowadzano wci\u0105\u017c nowe typy i zastosowania tych pojazd\u00f3w, tote\u017c do dzi\u015b znajduj\u0105 one nabywc\u00f3w. W 1970 r. rozpocz\u0119to produkcj\u0119 samochod\u00f3w\u2013ch\u0142odni Ms-5 i Ms-3, a w 1971 r. \u2013 woz\u00f3w transmisyjnych dla telewizji kolorowej. Wytwarzanie tak wielu r\u00f3\u017cnych i skomplikowanych pojazd\u00f3w stworzy\u0142o du\u017ce mo\u017cliwo\u015bci kooperacyjne dla ma\u0142ych firm produkuj\u0105cych cz\u0119\u015bci i inne detale, tote\u017c ilo\u015b\u0107 tych firm zwi\u0119ksza\u0142a si\u0119 z roku na rok. \u00a0Lata 70. zapocz\u0105tkowa\u0142y te\u017c okres masowego zapotrzebowania w Polsce na samochody osobowe. W\u00f3wczas to zaprezentowano w wielu miastach w Polsce (w Mielcu 5\u20136 II 1973 r.) 4\u2013osobowy mikrosamoch\u00f3d \u201eFiat\u2013126 P\u201d, a wkr\u00f3tce potem w Bielsku\u2013Bia\u0142ej rozpocz\u0119to jego produkcj\u0119. Z roku na rok ilo\u015b\u0107 samochod\u00f3w na drogach systematycznie zwi\u0119ksza\u0142a si\u0119, a obok samochod\u00f3w polskich i innych kraj\u00f3w RWPG coraz cz\u0119\u015bciej pojawia\u0142y si\u0119 samochody z kraj\u00f3w zachodnich. Zjawisko to uwidoczni\u0142o si\u0119 wyra\u017anie tak\u017ce w Mielcu i spowodowa\u0142o rosn\u0105ce k\u0142opoty z wewn\u0119trznym uk\u0142adem komunikacyjnym. W latach 70. i 80. zrealizowano szereg inwestycji drogowych, m.in. przed\u0142u\u017cenie ulicy H. Sienkiewicza w kierunku Wojs\u0142awia (1977), wiadukt nad lini\u0105 kolejow\u0105 (1982), ulic\u0119 Kazimierza Jagiello\u0144czyka (1983), rozszerzenie ul. 22 Lipca do 4 pas\u00f3w (1986). Przy ul. Przemys\u0142owej zbudowano Stacj\u0119 Obs\u0142ugi Pa\u0144stwowego Przedsi\u0119biorstwa \u201ePolmozbyt\u201d (6 II 1981) i stacj\u0119 CPN (1982). Jeszcze szybsze tempo rozwoju motoryzacji nast\u0105pi\u0142o po wprowadzeniu ustawy o dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej (1988) i g\u0142\u0119bokich przemianach spo\u0142eczno-gospodarczych po 1989 r. W po\u0142owie lat 90. samoch\u00f3d osobowy lub osobowo-towarowy sta\u0142 si\u0119 urz\u0105dzeniem codziennego u\u017cytku. W 1993 r. Wydzia\u0142 Komunikacji Urz\u0119du Rejonowego w Mielcu wykazywa\u0142 oko\u0142o 10 000 zarejestrowanych pojazd\u00f3w, a w 2003 r. Wydzia\u0142 Komunikacji Starostwa Powiatowego \u2013 oko\u0142o 19 910. W WSK zako\u0144czono produkcj\u0119 samochod\u00f3w r\u00f3\u017cnego typu, ale kontynuowa\u0142y produkcj\u0119: Wytw\u00f3rnia Silnik\u00f3w \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o., \u201eMelex\u201d Sp. z o.o., Wytw\u00f3rnia Aparatury Wtryskowej \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. i firma powsta\u0142a jeszcze przed otwarciem SSE – Kirkham Motorsports Sp. z o.o. W ramach SSE EURO-PARK powsta\u0142o kilka nowych firm zwi\u0105zanych z przemys\u0142em motoryzacyjnym, m.in.: Lear Automotive (EEDS) Poland Sp. z o.o., Kirchhoff Polska Sp. z o.o., Henryk Bury \u2013 Mielec Sp. z o.o., Leopard Automobile \u2013 Mielec Sp. z o.o., Firma Tarapata Sp. z o.o. i Zak\u0142ad Przetw\u00f3rstwa Tworzyw Sztucznych \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. Grupa Zasada. Poza SSE wiod\u0105c\u0105 rol\u0119 odgrywa\u0142y: Zak\u0142ady Elektroniki i Mechaniki Precyzyjnej R&G Sp. z o.o., Autopart Fabryka Akumulator\u00f3w Sp. z o.o., Metalpol s.c., \u201eKamgum\u201d Wytwarzanie Artyku\u0142\u00f3w z Gumy Adolf Karmelita, PPH \u201eStamar\u201d s.c., PPUH \u201eUnimet\u201d, \u201eWabex\u201d Sp. z o.o. i Sp\u00f3\u0142dzielnia Rzemie\u015blnicza \u201eWielobran\u017cowa\u201d. Wzgl\u0119dy ekonomiczne i praktyczne spowodowa\u0142y niezwykle szybki rozw\u00f3j ci\u0119\u017ckiego transportu ko\u0142owego i w konsekwencji du\u017ce uci\u0105\u017cliwo\u015bci w centralnych cz\u0119\u015bciach Mielca. Wzros\u0142a ilo\u015b\u0107 stacji paliw oraz warsztat\u00f3w samochodowych.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MOTZEK CZES\u0141AWA (po m\u0119\u017cu TRZCI\u0143SKA<\/strong>), urodzona 3 IV 1920 r. w Nowym S\u0105czu. Absolwentka Gimnazjum im. B\u0142. Kingi i Liceum Koedukacyjnego Handlowego w Tarnowie z matur\u0105 w 1939 r. Nale\u017ca\u0142a do harcerstwa, by\u0142a dru\u017cynow\u0105 i wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 letnich oboz\u00f3w harcerskich. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142a w Mielcu i pracowa\u0142a jako urz\u0119dniczka w biurze Flugzeugwerk Mielec (Zak\u0142ady Lotnicze). Uczestniczy\u0142a aktywnie w dzia\u0142alno\u015bci mieleckiego tajnego harcerstwa (\u201eSzarych Szereg\u00f3w\u201d) pod pseudonimem \u201eAlina\u201d. Zagro\u017cona aresztowaniem w 1944 r. uciek\u0142a do Warszawy. Wykorzystuj\u0105c dotychczasowe kontakty w konspiracji, wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z Sekcj\u0105 Zachodni\u0105 przy Delegaturze Rz\u0105du na Kraj. 3 V 1944 r. zosta\u0142a mianowana podharcmistrzem.\u00a0 Odby\u0142a szkolenie sanitarne i w pierwszych dniach powstania warszawskiego znajdowa\u0142a si\u0119 w grupie sanitariuszek na Woli, a nast\u0119pnie na Starym Mie\u015bcie. Po jednym z nalot\u00f3w niemieckich, jako jedna z nielicznych sanitariuszek ocala\u0142a i pracowa\u0142a w szpitalu przy ul. P\u0142ockiej. Po upadku powstania przenios\u0142a si\u0119 do Krakowa i pracowa\u0142a w konspiracji jako \u0142\u0105czniczka Departamentu Informacji. Po zako\u0144czeniu wojny studiowa\u0142a w Akademii Medycznej w Poznaniu, a po uko\u0144czeniu pracowa\u0142a w II Klinice Akademii Medycznej. Z powod\u00f3w politycznych wyjecha\u0142a z Poznania do Zakopanego, gdzie w latach 1950-1953 by\u0142a lekarzem w sanatoriach: \u201eNauczycielskim” i \u201eOdrodzeniu\u201d. Od 1953 r. do 1964 r. by\u0142a chirurgiem w sanatorium przeciwgru\u017aliczym w Dziekanowie Le\u015bnym ko\u0142o Warszawy, a od 1964 r. kierowa\u0142a Poradni\u0105 Przeciwgru\u017alicz\u0105 w Warszawie. Zmar\u0142a w 1973 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MOTRONIK (ZAK\u0141AD ELEKTRONIKI I INFORMATYKI \u201eMOTRONIK\u201d)<\/strong>, firma funkcjonuj\u0105ca od 1 I 1992 r. jako sp\u00f3\u0142ka cywilna. Za\u0142o\u017cyli j\u0105: Leszek Grzebyk, Emanuel Moll i Andrzej Szadkowski, pracownicy O\u015brodka Badawczo-Rozwojowego SK w Mielcu. G\u0142\u00f3wnym celem jej funkcjonowania by\u0142a \u201ekompleksowa komputeryzacja firm oraz dob\u00f3r sprz\u0119tu komputerowego do potrzeb indywidualnego nabywcy\u201d. W pierwszym roku dzia\u0142alno\u015bci trzej w\u0142a\u015bciciele firmy byli jedynymi pracownikami, ale w nast\u0119pnych latach rozwijano dzia\u0142alno\u015bci i ros\u0142a ilo\u015b\u0107 pracownik\u00f3w. Pocz\u0105tkowo produkowano ma\u0142e urz\u0105dzenia elektroniczne, a ponadto uruchomiono sprzeda\u017c sprz\u0119tu komputerowego. Z biegiem lat wprowadzano nowe formy dzia\u0142alno\u015bci handlowej, us\u0142ugowej, szkoleniowej i produkcyjnej. 10 XII 2001 r. przekszta\u0142cono firm\u0119 w sp\u00f3\u0142k\u0119 jawn\u0105. Oferta w 2004 r. obejmowa\u0142a m.in. sprzeda\u017c kilku tysi\u0119cy produkt\u00f3w bran\u017cy IT wszystkich licz\u0105cych si\u0119 w \u015bwiecie producent\u00f3w oraz kompleksow\u0105 obs\u0142ug\u0119 firm handlowych i sklep\u00f3w. Pierwsz\u0105 siedzib\u0105 by\u0142 dom prywatny, p\u00f3\u017aniej zajmowano budynek przy ul. M. Sk\u0142odowskiej\u2013Curie 2, a od 2004 r. firma zajmuje pomieszczenia na parterze budynku przy ul. L. Solskiego 10. Od 1 I 2015 r. firm\u0119 prowadz\u0105 Leszek Grzebyk i Andrzej Szadkowski.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MOZDRZENIOWSKI (MO\u017bD\u017bENIOWSKI) J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 3 I 1804 r. w Starym Wi\u015bniczu, syn Kaspra i Agaty z domu Gut. Studia filozoficzne odby\u0142 we Lwowie, a teologiczne we Lwowie i Tarnowie. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1833 r. Pocz\u0105tkowo pe\u0142ni\u0142 pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 w Rad\u0142owie, ale w 1837 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Rzochowie i Niwiskach. Po zniszczeniu ko\u015bcio\u0142a i zabudowa\u0144 parafialnych w czasie powodzi w 1839 r., doprowadzi\u0142 do wybudowania w 1840 r. nowego ko\u015bcio\u0142a (dotrwa\u0142 do naszych czas\u00f3w), plebanii i zabudowa\u0144 gospodarczych. W 1843 r. powierzono mu funkcj\u0119 wicedziekana, a w 1848 r. \u2013 dziekana dekanatu mieleckiego. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 inspektora szk\u00f3\u0142 galicyjskich. Zmar\u0142 1 III 1871 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu \u2013 Rzochowie przy ul. Rzochowskiej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MO\u0179DZIERZ MARIA STEFANIA (z domu SZENDO\u0141)<\/strong>, urodzona 18 VII 1946 r. w Dulczy Ma\u0142ej, powiat mielecki, c\u00f3rka Bronis\u0142awa i Stefanii z domu Sito. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1964 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Geograficzno-Biologicznym (kierunek: biologia) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie i w 1969 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra biologii. W 1969 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Szkole Podstawowej w Radomy\u015blu Wielkim jako nauczycielka, a w latach 1975-1976 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora tej\u017ce szko\u0142y. Od 1976 r. pracuje w Szkole Podstawowej nr 1 im. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu (okresowo pe\u0142ni\u0105cej funkcj\u0119 Zbiorczej Szko\u0142y Gminnej), jako nauczyciel, zast\u0119pca dyrektora (1982-1984), dyrektor szko\u0142y (1984-1987) i nauczyciel przyrody. Uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu biologii (Nowy S\u0105cz, 1980) oraz uzyska\u0142a II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej z biologii (1984) i tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego (2003). Zorganizowa\u0142a i urz\u0105dzi\u0142a klasopracowni\u0119 biologii i przyrody. W czasopi\u015bmie \u201eChro\u0144my Przyrod\u0119 Ojczyst\u0105\u201d opublikowa\u0142a artyku\u0142\u00a0Nasza droga do patrona szko\u0142y W\u0142adys\u0142awa Szafera<\/em>. Przygotowywani przez ni\u0105 uczniowie zdobywali nagrody i wyr\u00f3\u017cnienia w konkursach LOP. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, m.in. jako cz\u0142onek Zarz\u0105du Gminnego i Zarz\u0105du Miejskiego ZNP w Mielcu oraz cz\u0142onek Zarz\u0105du Miejskiego Ligi Ochrony Przyrody w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 LOP i Nagrod\u0105 III stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. W 2009 r. zosta\u0142a odznaczona Z\u0142otym Medalem \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d, a w 2011 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MO\u0179DZIOCH KAZIMIERZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 13 I 1904 r. w Kie\u0142kowie, syn Andrzeja i Rozalii. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1926 r. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1930 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w Wielopolu Skrzy\u0144skim, \u0141\u0105cku, Czarnym Potoku, Tuchowie i Zassowie. W 1940 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Jastrz\u0119bi ko\u0142o Ci\u0119\u017ckowic. W czasie okupacji hitlerowskiej uczestniczy\u0142 w tajnym nauczaniu. W 1950 r. przeniesiono go na probostwo w G\u00f3rkach Mieleckich, a w 1957 r. powr\u00f3ci\u0142 do parafii w Jastrz\u0119bi. W 1984 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji proboszcza (ze wzgl\u0119du na wiek i stan zdrowia) i rezydowa\u0142 w Jastrz\u0119bi. Zmar\u0142 26 VII 1987 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Jastrz\u0119bi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\u201eM\u00d3J DOM\u201d<\/strong>, rze\u017aba plenerowa art. rze\u017abiarza Ryszarda Koz\u0142owskiego z Warszawy, wykonana z masy betonowej w ramach II Og\u00f3lnopolskich Spotka\u0144 Rze\u017abiarskich \u201eMielec-1979\u201d. Symbolizuje dom zamieszka\u0142y przez rodzin\u0119 \u2013 ma\u0142\u017ce\u0144stwo z dzieckiem. Jest postawiona na ziele\u0144cu obok pawilonu \u201eZenit\u201d przy al. Ducha \u015awi\u0119tego.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"M\u00d3ZGOWSKI BOGDAN MARCIN<\/strong>, urodzony 15 VI 1968 r. w Brzegu, syn Czes\u0142awa i Weroniki z domu Siembab. Uko\u0144czy\u0142 Przyzak\u0142adow\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Mielcu. Od 1982 r. trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 w Stali Mielec. Do I dru\u017cyny senior\u00f3w Stali, wyst\u0119puj\u0105cej w I lidze, awansowa\u0142 przed sezonem 1986\/1987 i gra\u0142 w niej na pozycji \u015brodkowego rozgrywaj\u0105cego do 1992 r. W sezonie 1991\/1992 by\u0142 jednym z najlepszych strzelc\u00f3w ligi. Po rozwi\u0105zaniu dru\u017cyny Stali gra\u0142 w G\u00f3rniku Libi\u0105\u017c (1992\/1993), Unii Tarn\u00f3w (1993\/1994), Czuwaju Przemy\u015bl (1994\/1995) i niemieckim zespole TV Hasten Remscheid (1995\u20132001). Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i przez sezon 2001\/2002 wyst\u0119powa\u0142 w reaktywowanej dru\u017cynie SPR Stal Mielec (II liga). W latach 1988-1990 powo\u0142ywano go do m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski, a w sezonie 1993\/1994 rozegra\u0142 5 mecz\u00f3w w I reprezentacji Polski (turniej o Puchar Karpat w Rumunii).<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

MR POLLACK<\/strong>, mielecki zesp\u00f3\u0142 muzyczny utworzony w 1989 r. przez braci Polak\u00f3w \u2013 Jacka (gitara, \u015bpiew, programowanie) i Grzegorza (perkusja, \u015bpiew). Z tym duetem wsp\u00f3\u0142pracowali okresowo inni muzycy, m.in. Jacek Kr\u00f3lik, Piotr \u017baczek (gitara basowa) i Grzegorz Skawi\u0144ski. Pierwszymi wa\u017cniejszymi wydarzeniami by\u0142y udane wyst\u0119py Jacka Polaka z mieleckim zespo\u0142em \u201eTaurus\u201d na Festiwalu w Jarocinie (1990), po kt\u00f3rych w 1991 r. Jacek \u2013 ju\u017c z zespo\u0142em Mr. Pollack \u2013 nagra\u0142 dla firmy \u201eLoud Out Records\u201d w Katowicach p\u0142yt\u0119 Q\u0143. (Ostatecznie ukaza\u0142a si\u0119 kaseta.) W 1993 r. Mr. Pollack zosta\u0142 finalist\u0105 \u201eMarlboro Rock-in \u201993 International\u201d w Krakowie. W latach 1995-1996 we wsp\u00f3\u0142pracy z firm\u0105 \u201eGK\u201d przygotowa\u0142 i wyda\u0142 p\u0142yt\u0119 Manhattan-One, a w latach 1996-1997 koncertowa\u0142 (z muzykami krakowskimi) na terenie Czech i S\u0142owacji. Poziom zespo\u0142u i wirtuozowsk\u0105 gr\u0119 \u00a0Jacka Polaka doceniono w plebiscycie czytelnik\u00f3w presti\u017cowego magazynu \u201eGitara i Bas\u201d w 1998 r., w postaci przyznania mu I miejsca w kategorii \u201eNowa Nadzieja Gitary\u201d. Kolejnym sukcesem J. Polaka by\u0142o nagranie (w technice video) dla wydawnictwa \u201eProfessional Music Press\u201d w Gda\u0144sku pokazu instrukta\u017cowego mistrzowskiej gry na gitarze (1999). W latach 2000\u20132001 zesp\u00f3\u0142 wyst\u0119powa\u0142 w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i tam nagra\u0142 dwie p\u0142yty: Covers (2000) i Air On 6 String (1998\u20132001, wsp\u00f3lnie z angielskim zespo\u0142em \u201eReal Deal\u201d). W latach 2002\u20132004 \u00a0koncertowa\u0142 m.in. w USA (New York, New Jersey, Mahopac). W 2002 r. ameryka\u0144ska wytw\u00f3rnia p\u0142ytowa \u201eGuitar 9 Records\u201d przyzna\u0142a Jackowi Polakowi tytu\u0142 \u201eNieodkrytego Talentu Gitarowego\u201d. W kilkunastoletniej historii zesp\u00f3\u0142 koncertowa\u0142 wielokrotnie na terenie ca\u0142ego kraju, a zw\u0142aszcza w rodzinnym Mielcu i okolicznych miastach, a cz\u0119\u015b\u0107 z tych wyst\u0119p\u00f3w mia\u0142a charakter charytatywny. Od 2001 r. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z innym mieleckim zespo\u0142em \u201eTrzy nie 4\u201d (muzyka religijna).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Sylwetki lider\u00f3w: *Jacek, urodzony 23 III 1967 r. w Mielcu, rodzice: J\u00f3zef i El\u017cbieta z domu Pawlak, absolwent Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu z matur\u0105 w 1987 r., *Grzegorz, urodzony 14 VI 1968 r. w Mielcu, rodzice – jak wy\u017cej, absolwent Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu z matur\u0105 w 1988 r. *Obaj studiowali na Wydziale Pedagogicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie i uzyskali w 1994 r. tytu\u0142y magistr\u00f3w pedagogiki. Jacek zmar\u0142 9 XI 2020 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Dyskografia *P\u0142yta Q\u0143 \u2013 12 utwor\u00f3w instrumentalnych i wokalno-instrumentalnych, kompozycji lub adaptacji Jacka Polaka, aran\u017cacja: J. Polak, G. Polak, \u015bpiew: J. Polak. Nagrano w \u201eDworku Bia\u0142opr\u0105dnickim Studio\u201d w Krakowie (1991). Wyda\u0142a firma \u201eLoud Out Records\u201d\u201d w Katowicach. *P\u0142yta Manhattan-One \u2013 6 kompozycji instrumentalnych i 2 wokalno-instrumentalne, kompozycja: J. Polak, aran\u017cacja: J. Polak, G. Polak, \u015bpiew: J. Polak. Nagrano w \u201eGrelkom Studio\u201d w Krakowie (1995). *Covers \u2013 9 utwor\u00f3w wybitnych kompozytor\u00f3w, m.in. J. Hendrixa. Nagrano w rockowym pubie hotelu \u201eSheraton\u201d w Abu Dhabi (Zjednoczone Emiraty Arabskie, 2000). Zgrywano i masterowano w \u201ePolak Bros Studio\u201d w Mielcu. *Air On 6 String \u2013 10 \u201eprzeboj\u00f3w\u201d muzyki powa\u017cnej w transkrypcji na zesp\u00f3\u0142 rockowy. Aran\u017cacja: J. Polak, G. Polak. Hitem jest brawurowe wykonanie Marsza tureckiego z Sonaty A-dur W. A. Mozarta. Nagrano w Abu Dhabi (2000-2001), zgrano i masterowano w \u201ePolak Bros Studio\u201d. *P\u0142yta DVD Video Tapes \u2013 Live! \u2013 dokumentalny zapis wyst\u0119p\u00f3w zespo\u0142u w kraju i za granic\u0105. Monta\u017c \u2013 \u201ePolak Bros Studio\u201d (2004). *P\u0142yta DVD Granie na Manhattanie \u2013 instrukta\u017cowa demonstracja (w r\u00f3\u017cnych tempach) fragment\u00f3w utwor\u00f3w w wykonaniu J. Polaka oraz wprawki, \u0107wiczenia i komentarz dla amator\u00f3w gry na gitarze. *P\u0142yta „Black Hawk” (2013). Po 2004 r. zesp\u00f3\u0142 braci Polak\u00f3w by\u0142 coraz bardziej popularny. Przyczyni\u0142y si\u0119 do tego koncerty w USA (m.in. w s\u0142ynnym CBGB\u2019s Club na Manhattanie), Niemczech, Belgii i Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Wyst\u0105pi\u0142 w programie TVP \u201eFamiliada\u201d (emisja 8 XI 2008 r.) i \u201ePegazie\u201c (28 III 2009 r.) z okazji Festiwalu Beethovenowskiego, wykonuj\u0105c utwory Beethovena w rockowych wersjach. Uczestniczy\u0142 w corocznej charytatywnej akcji \u201eMiko\u0142aje na motocyklach\u201d (Tr\u00f3jmiasto, XII 2009 r). By\u0142 go\u015bciem programu TVP 1 \u201eKawa czy herbata\u201d (25 III 2010 r.). Koncertowa\u0142 te\u017c w wielu polskich miastach. W konkursie \u201eDrum Off 2011\u201c, organizowanym przez Melody House Musical Instruments LLC w Dubaju, Grzegorz Polak \u00a0uplasowa\u0142 si\u0119 w pierwszej tr\u00f3jce. Z kolei Jacek Polak zagra\u0142 w tytu\u0142owym utworze p\u0142yty Me & My Guitar Grzegorza Skawi\u0144skiego (premiera 12 III 2012 r.). Ponadto zesp\u00f3\u0142 nagra\u0142 DVD-Live 2010.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MROCZEK EUGENIUSZ J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 14 XI 1927 r. w Podleszanach, powiat mielecki, syn Stanis\u0142awa i Cecylii z domu Grzelak. Po uko\u0144czeniu Szko\u0142y M\u0119skiej w Mielcu (1942 r.) zosta\u0142 zmuszony przez Niemc\u00f3w do pracy w Flugzeugwerk Mielec jako m\u0142odociany pomocnik \u015blusarza, spawacza i blacharza. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 przy budowie wa\u0142u przy Wis\u0142oce, a nast\u0119pnie w PZL. Uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum i Szko\u0142\u0119 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 Stopnia Licealnego w Mielcu z matur\u0105 w 1949 r. W tym samym roku zosta\u0142 wcielony do wojska i skierowany do Szkolnej Baterii Oficer\u00f3w Rezerwy Artylerii Nr 16 w Gnie\u017anie, kt\u00f3r\u0105 uko\u0144czy\u0142 w 1950 r. Ze wzgl\u0119d\u00f3w politycznych (stryj mieszka\u0142 w Anglii) nie zosta\u0142 przyj\u0119ty do wojska i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Powszechnej Organizacji S\u0142u\u017cba Polsce. Po przeszkoleniu w \u015aremie zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 kompanii w Centralnym O\u015brodku S\u0142u\u017cba Polsce w Szczakowej. W 1951 r. ponownie wcielono go do wojska i odt\u0105d zosta\u0142 zawodowym oficerem Wojska Polskiego. Pe\u0142ni\u0142 kolejno funkcje: dow\u00f3dcy plutonu, dow\u00f3dcy baterii, szefa sztabu dywizjonu i dow\u00f3dcy dywizjonu (w stopniu kapitana) w 37 Pu\u0142ku Artylerii Lekkiej w Garnizonie Ko\u017ale nad Odr\u0105\u00a0 (1951-1958); oficera kontrwywiadu w garnizonach Przemy\u015bl \u2013 Sanok (1959-1969) i garnizonu \u017burawica. Studiowa\u0142 na Wydziale Pedagogiczno-Politycznym Wojskowej Akademii Politycznej w Warszawie i w 1970 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra pedagogiki. Od 1971 r. do 1980 r. pracowa\u0142 na stanowisku szefa Wydzia\u0142u Prewencji Oddzia\u0142u WSW w Rzeszowie, a nast\u0119pnie na stanowisku zast\u0119pcy szefa Wydzia\u0142u do przej\u015bcia w stan spoczynku 17 V 1987 r. w stopniu pu\u0142kownika. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, nale\u017ca\u0142 do m.in. Ligi Obrony Kraju, Polskiego Zwi\u0105zku Wschodniego, PTTK, Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych oraz\u00a0 Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych i Oficer\u00f3w Rezerwy Wojska Polskiego Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Frontu Jedno\u015bci Narodu\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d, Z\u0142otym Medalem Za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Ochronie Porz\u0105dku Publicznego\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ligi Obrony Kraju\u201d, Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych\u201d, Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych i Oficer\u00f3w Rezerwy Wojska Polskiego\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Transportu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej\u201d i Medalem za D\u0142ugoletnie Po\u017cycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie. Zmar\u0142 25 VII 2011 r. Pochowany na cmentarzu w Ksi\u0105\u017cnicach.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MROCZEK JAN<\/strong>, urodzony 9 VI 1893 r. w Chmielowie, powiat tarnobrzeski, syn Ignacego i Rozalii z domu Zych. Po przeniesieniu si\u0119 do Podleszan ko\u0142o Mielca by\u0142 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 dzia\u0142aczem ludowym, tote\u017c wybrano go na prezesa Ko\u0142a Stronnictwa Ludowego w Podleszanach. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do podziemnej organizacji ch\u0142opskiej \u201eRoch\u201d (konspiracyjny kryptonim Stronnictwa Ludowego). Zajmowa\u0142 si\u0119 wywiadem i kolporta\u017cem. Prawdopodobnie po konflikcie z folksdojczami i donosie do w\u0142adz okupacyjnych zosta\u0142 aresztowany przez gestapo. Wi\u0119ziono go w Mielcu, a nast\u0119pnie w Tarnowie. 25 I 1943 r. zosta\u0142 przetransportowany do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Auschwitz (O\u015bwi\u0119cim). Zmar\u0142 (zosta\u0142 zamordowany?) 17 II 1945 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MROCZEK JAN<\/strong>, urodzony 8 VI 1923 r. w Sto\u0142owej, syn Wojciecha i Apolonii z domu Papiernik. Uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach zwi\u0105zanych z rozbudow\u0105 Mielca. Od 1950 r. pracowa\u0142 w KP PZPR w Mielcu, anga\u017cuj\u0105c si\u0119 w sprawy budowy szk\u00f3\u0142 i plac\u00f3wek kulturalno-o\u015bwiatowych na terenie powiatu mieleckiego. Powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Wydzia\u0142u Organizacyjnego, a nast\u0119pnie sekretarza KM PZPR w Mielcu. Przez kilka kadencji by\u0142 cz\u0142onkiem Egzekutywy KP PZPR w Mielcu. W 1956 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec i wykonywa\u0142 prace monta\u017cowe przy wyrobach lotniczych. Pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji spo\u0142ecznych, m.in. radnego MRN w Mielcu (5 kadencji), \u0142awnika S\u0105du Powiatowego w Mielcu i cz\u0142onka Komitetu Blokowego w miejscu zamieszkania. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1979 r. Zmar\u0142 8 IX 1996 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MROCZEK STANIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 5 IV 1898 r. w Chmielowie, syn Ignacego i Rozalii z domu Zych. Do wybuchu wojny pomaga\u0142 w prowadzeniu gospodarstwa w Podleszanach. Gdy sko\u0144czy\u0142 18 lat, zosta\u0142 wcielony do c.k. armii austriackiej i bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych na froncie wschodnim. 1 III 1919 r. zosta\u0142 powo\u0142any przez PKU w Rzeszowie do Wojska Polskiego i skierowany do 3 pu\u0142ku artylerii ci\u0119\u017ckiej. Walczy\u0142 w wojnie polsko-rosyjskiej (1919-1921) oraz wojnie polsko-litewskiej (1920 r.). Za odwag\u0119 zosta\u0142 dwukrotnie odznaczony Krzy\u017cem Walecznych. Po zako\u0144czeniu wojen i zawarciu\u00a0 pokoju w Rydze (18 III 1921 r.) pozosta\u0142 w wojsku i s\u0142u\u017cy\u0142 w 3 Pu\u0142ku Artylerii Ci\u0119\u017ckiej w Wilnie w stopniu plutonowego. 1 III 1923 r. przeszed\u0142 do rezerwy i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. W latach mi\u0119dzywojennych by\u0142 funkcjonariuszem policji pa\u0144stwowej, a w czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w magistracie w Mielcu jako stra\u017cnik miejski. Nale\u017ca\u0142 te\u017c do konspiracyjnych struktur Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej, jesieni\u0105 1944 r. z ramienia PSL J. Miko\u0142ajczyka pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 pierwszego powiatowego komendanta Milicji Obywatelskiej, ale po kilku miesi\u0105cach zosta\u0142 odwo\u0142any ze wzgl\u0119d\u00f3w politycznych. Przez szereg lat pracowa\u0142 w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Zmar\u0142 11 II 1969 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Ksi\u0105\u017cnicach ko\u0142o Mielca.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MROCZEK WOJCIECH<\/strong>, urodzony 19 XI 1888 r. w Chmielowie, powiat tarnobrzeski, syn Ignacego i Rozalii z domu Zych. Uczy\u0142 si\u0119 w szkole ludowej w Chmielowie. W latach 1909-1912 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 40 pu\u0142ku piechoty c.k. armii austriackiej w Rzeszowie (?) i przeszed\u0142 do rezerwy w stopniu plutonowego. W tym czasie Mroczkowie przenie\u015bli si\u0119 do Podleszan, a Wojciech podj\u0105\u0142 prac\u0119 le\u015bniczego. Zg\u0142osi\u0142 akces do Zwi\u0105zku Strzeleckiego w Mielcu i by\u0142 jego aktywnym cz\u0142onkiem. Nale\u017ca\u0142 tak\u017ce do Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej. Po wybuchu I wojny \u015bwiatowej zosta\u0142 powo\u0142any do armii austriackiej. W walkach pod Lublinem we wrze\u015bniu 1914 r. zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli rosyjskiej i wywieziony na Syberi\u0119, a nast\u0119pnie do Krzywego Rogu i tam pracowa\u0142 w kopalni rudy \u017celaza do 1917 r. Po r\u00f3\u017cnych pr\u00f3bach uda\u0142o mu si\u0119 wydosta\u0107 z niewoli i zg\u0142osi\u0107 do polskiej kompanii w 2 Dywizji I Korpusu genera\u0142a J\u00f3zefa Dowbora Mu\u015bnickiego. W tej formacji uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych. W 1918 r., ju\u017c w innych formacjach wojskowych, walczy\u0142 z bolszewikami w czasie wojny domowej w Rosji. By\u0142 w\u00f3wczas zast\u0119pca dow\u00f3dcy plutonu i posiada\u0142 stopie\u0144 sier\u017canta. Wraz z cz\u0119\u015bci\u0105 Samodzielnego Oddzia\u0142u Murma\u0144skiego w styczniu 1920 r. uda\u0142o mu si\u0119 powr\u00f3ci\u0107 do niepodleg\u0142ej ju\u017c Polski. Jeszcze do 5 V 1921 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w 3 batalionie 64 Grudzi\u0105dzkiego Pu\u0142ku Piechoty, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 do rezerwy. Za\u0142o\u017cy\u0142 rodzin\u0119 i z ni\u0105 kilkakrotnie zmienia\u0142 miejsce zamieszkania. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Murma\u0144czyk\u00f3w. Zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Medalem Niepodleg\u0142o\u015bci, Krzy\u017cem Walecznych i Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Murma\u0144czyk\u00f3w. II wojna \u015bwiatowa zasta\u0142a go w Zemianowie, wojew\u00f3dztwo bia\u0142ostockie. W lutym 1940 r. zosta\u0142 wraz z rodzin\u0105 wywieziony przez Sowiet\u00f3w na Syberi\u0119. Zmar\u0142 w styczniu 1944 r. w Pierwomajsku. Rodzina powr\u00f3ci\u0142a do Polski w 1946 r.<\/p>\r\n

MROZEK BARTOSZ,<\/b> urodzony 23 II 2000 r. w Katowicach. W latach szkolnych rozpocz\u0105\u0142 treningi pi\u0142karskie w Polonii \u0141aziska G\u00f3rne, a nast\u0119pnie gra\u0142 na pozycji bramkarza w juniorskich zespo\u0142ach Rozwoju Katowice, KS Stadion \u015al\u0105ski, PUKKS Chrzciciel Tychy i APN SMS Tychy. Przed sezonem 2o14\/2015 przeszed\u0142 do Lecha Pozna\u0144. Nieprzeci\u0119tny talent zosta\u0142 doceniony przez skaut\u00f3w Manchesteru United, a p\u00f3\u017aniej Crystal Palace. Ostatecznie pozosta\u0142 w Lechu i wyst\u0119powa\u0142 jako bramkarz rezerwowy. By\u0142 te\u017c wypo\u017cyczany do Elany Toru\u0144 (2018-2019) i GKS Katowice (2019-2021). Od ko\u0144ca sezonu 2021\/2022 do ko\u0144ca sezonu 2022\/2023 gra\u0142 na wypo\u017cyczeniu w ekstraklasowej Stal Mielec i by\u0142 mocnym punktem dru\u017cyny. Aby pokaza\u0107 swojemu klubowi Lechowi co potrafi, znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do zwyci\u0119stwa Stali z Lechem w Poznaniu 2:0! Nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce po udanym sezonie w Mielcu nie przed\u0142u\u017cono wypo\u017cyczenia i od sezonu 2023\/2024 by\u0142 ju\u017c pierwszym bramkarzem Lecha.\u00a0<\/p>\r\n

\"\"MROZEK BOGUS\u0141AW<\/strong>, urodzony 29 X 1958 r. w Bytowie, syn Henryka i Barbary z domu Swat. Absolwent Liceum Lotniczego w D\u0119blinie, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. i uzyska\u0142 kwalifikacje mechanika osprz\u0119tu lotniczego. W 1981 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Lotnicz\u0105 w D\u0119blinie (kierunek: pilot wojskowy w lotnictwie my\u015bliwskim). W latach 1981-1991 s\u0142u\u017cy\u0142 w 1 Pu\u0142ku Lotnictwa My\u015bliwskiego \u201eWarszawa\u201d jako starszy pilot, dow\u00f3dca klucza i starszy pilot nawigator programista. Od 1991 r. pracuje w Przedstawicielstwie Wojskowym w Mielcu jako pilot do\u015bwiadczalny. (Nalot na samolotach wojskowych \u2013 ponad 4000 godzin, w tym ponad 1000 godzin na samolotach ponadd\u017awi\u0119kowych Mig-21, instruktor we wszystkich warunkach atmosferycznych w dzie\u0144 i nocy.) Lata\u0142 dotychczas na TS-11 \u201eIskra\u201d, Lim-2, Lim-5, Mig-21, W-300, I-22 \u201eIryda\u201d, An-28, M-28 \u201eSkytruck\u201d, M-20 \u201eMewa\u201d i M-26 \u201eIskierka\u201d. Posiada stopie\u0144 majora. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprezesa ds. lotnych w Stowarzyszeniu Lotnictwa Eksperymentalnego EAA 991 Oddzia\u0142 Polska i prezesa SLE EAA 991 Filii nr 5 w Mielcu. Jest wsp\u00f3\u0142organizatorem lotnictwa ultralekkiego w regionie mieleckim. W zakresie lotnictwa sportowego jest instruktorem samolotowym I klasy oraz instruktorem szybowcowym I klasy. Uczy\u0142 latania wielu m\u0142odych pilot\u00f3w wojskowych, pilot\u00f3w sportowych samolotowych i szybowcowych. Powo\u0142any zosta\u0142 przez prezesa Urz\u0119du Lotnictwa Cywilnego do Lotniczej Komisji Egzaminacyjnej jako egzaminator praktyczny. Posiada tak\u017ce uprawnienia instruktora strzelectwa sportowego i instruktora Obrony Cywilnej klasy I. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. tytu\u0142em \u201eZas\u0142u\u017cony Pilot Wojskowy RP\u201d i Statuetk\u0105 Ikara. Zmar\u0142 17 XI 2013 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MROZIK AGNIESZKA<\/strong>, urodzona 30 III 1979 r. w Kolbuszowej, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Bernardyny z domu Py\u017a. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1998 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego,\u00a0 uzyskuj\u0105c w 2003 r. tytu\u0142 magistra filologii polskiej oraz w O\u015brodku Studi\u00f3w Ameryka\u0144skich (specjalno\u015b\u0107: amerykanistyka) Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 2005 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra kulturoznawstwa. W 2008 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 zawodow\u0105 w Instytucie Bada\u0144 Literackich Polskiej Akademii Nauk jako wyk\u0142adowczyni w Podyplomowym Gender Studies i do 2012 r. prowadzi\u0142a zaj\u0119cia po\u015bwi\u0119cone mediom, kulturze popularnej i krytyce feministycznej. Ponadto w latach 2008-2012 by\u0142a asystentem w zespole badawczym: Literatura i Konteksty. W 2012 r. otrzyma\u0142a w macierzystym Instytucie stopie\u0144 naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa na podstawie rozprawy: \u201eRewolucja zacz\u0119\u0142a si\u0119 od kobiet\u2026” O to\u017csamo\u015bci Polek w literaturze kobiecej i dyskursie feministycznym po 1989 roku. Od 2012 r. pracuje w Instytucie Bada\u0144 Literackich PAN na stanowisku adiunkta, w zespo\u0142ach badawczych: O\u015brodek Studi\u00f3w Kulturowych i Literackich nad Komunizmem oraz Archiwum Kobiet. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cuje si\u0119 do wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107, w tym spo\u0142ecznych, jako m.in.: recenzentka prac magisterskich w konkursie im. J. J. Lipskiego, organizowanym przez Stowarzyszenie Przeciw Antysemityzmowi i Ksenofobii \u201eOtwarta Rzeczpospolita\u201d (od 2012 roku); redaktorka portalu lewica.pl (od 2011 roku), redaktorka kwartalnika kulturalno-politycznego \u201eBez Dogmatu\u201d (od 2010 roku); recenzentka prac w konkursie na najlepsz\u0105 prac\u0119 magistersk\u0105 o tematyce gender, organizowanym przez Podyplomowe Gender Studies IBL PAN (2012-2015); cz\u0142onkini zarz\u0105du Fundacji Gender Center (2009-2017); koordynatorka cyklu dyskusji spo\u0142eczno-kulturalnych \u201eFeminaria\u201d w IBL PAN (2009-2016) oraz wsp\u00f3\u0142pracowniczka kobiecych organizacji pozarz\u0105dowych \u2013 Fundacji \u201eO\u015aKa\u201d (2005) i Fundacji Feminoteka (2007-2009). Autorka ksi\u0105\u017cki \u201eAkuszerki transformacji. Kobiety, literatura i w\u0142adza w Polsce po 1989 r.\u201d (Warszawa 2012) oraz wsp\u00f3\u0142autorka kilku innych ksi\u0105\u017cek. Wsp\u00f3lnie z Ann\u0105 Artwi\u0144sk\u0105 zredagowa\u0142a go\u015bcinnie numer dwumiesi\u0119cznika naukowego \u201eTeksty Drugie\u201d (1\/2016), po\u015bwi\u0119cony perspektywom wykorzystywania kategorii pokolenia w badaniach nad komunizmem. Ponadto autorka wielu artyku\u0142\u00f3w, recenzji, hase\u0142 encyklopedycznych i s\u0142ownikowych w j. polskim i j. angielskim, po\u015bwi\u0119conych m.in. badaniom nad komunizmem i PRL-em w perspektywie bada\u0144 genderowych, krytycznej analizie dyskursu publicznego (w tym medi\u00f3w i kultury popularnej), historii kobiet i ruchu kobiecego, literaturze kobiecej i autobiografistyce. Cz\u0142onkini i wykonawczyni wielu krajowych i mi\u0119dzynarodowych grant\u00f3w badawczych, m.in. w latach 2011-2013 kierowa\u0142a grantem badawczym \u201eP\u0142e\u0107 i nar\u00f3d. Kultura spo\u0142ecznej zmiany w Polsce po 1989 roku\u201d, przyznanym przez Narodowe Centrum Nauki. Stypendystka Instytutu Bada\u0144 Literackich PAN: konkurs \u201eM\u0142ody IBL\u201d (2011-2012) oraz Program Rozwoju Wsp\u00f3\u0142pracy Mi\u0119dzynarodowej IBL.eu. (2016-2017); Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wy\u017cszego \u2013 stypendium dla wybitnych m\u0142odych naukowc\u00f3w (2013-2016); Imre Kert\u00e9sz Kolleg w Jenie, Niemcy (2017); Thyssen Fellow w Institute for Advanced Studies, Central European University w Budapeszcie, W\u0119gry (2018\/19).\u00a0<\/p>\r\n

\"\"MROZIK ALICJA (z domu KOJDER)<\/strong>, urodzona 8 VIII 1979 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Izabeli z domu Przywara. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1998 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Pedagogicznym (kierunek \u2013 wychowanie fizyczne) Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie i w 2003 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego i rehabilitacji. W latach 1998-2003 gra\u0142a w pi\u0142k\u0119 siatkow\u0105 w dru\u017cynie AZS UR Rzesz\u00f3w. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 2003 r. w Publicznym Gimnazjum w Wadowicach G\u00f3rnych (od 2010 r. im. Leszka Deptu\u0142y) jako nauczyciel wychowania fizycznego i edukacji dla bezpiecze\u0144stwa. R\u00f3wnocze\u015bnie w 2004 r. by\u0142a zawodniczk\u0105 ekstraklasowej dru\u017cyny Stali Mielec. Po uzyskaniu uprawnie\u0144 s\u0119dziowa\u0142a zawody pi\u0142ki siatkowej\u00a0 I ligi kobiet i m\u0119\u017cczyzn w latach 1995-2017. By\u0142a s\u0119dzi\u0105 szczebla centralnego pi\u0142ki siatkowej pla\u017cowej w latach 2000-2006 i m.in. s\u0119dziowa\u0142a II fina\u0142 Mistrzostw Europy M\u0119\u017cczyzn U-18 w siatk\u00f3wce pla\u017cowej w Mys\u0142owicach\u00a0 (2004 r.). Pe\u0142ni\u0142a tak\u017ce funkcje w Podkarpackim Wojew\u00f3dzkim Zwi\u0105zku Pi\u0142ki Siatkowej: przewodnicz\u0105cej Wydzia\u0142u Siatk\u00f3wki Pla\u017cowej (2002-2006) i przewodnicz\u0105cej Komisji Rewizyjnej (2008-2012). W 2013 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie wychowania obronnego z edukacj\u0105 dla bezpiecze\u0144stwa i zarz\u0105dzaniem bezpiecze\u0144stwem, a w 2017 r. \u2013 studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 z elementami wdra\u017cania projekt\u00f3w unijnych w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie Zamiejscowy Wydzia\u0142 Ekonomii w Mielcu. W 2017 r. zako\u0144czy\u0142a prac\u0119 w Wadowicach G\u00f3rnych i obj\u0119\u0142a stanowisko dyrektora Mieleckich Szk\u00f3\u0142 Mistrzostwa Sportowego \u201ePi\u0142karskie Nadzieje\u201d w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrnym i Br\u0105zowym Medalem Podkarpackiego Wojew\u00f3dzkiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki Siatkowej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MROZIK KRYSTYNA (z domu LOGOFET)<\/strong>, urodzona 12 VI 1939 r. w Stolinie na Polesiu, c\u00f3rka Romana (oficera Polskich Si\u0142 Zbrojnych na Zachodzie) i Marii z zas\u0142u\u017conej dla Ojczyzny rodziny Bilan\u00f3w. Po wyzwoleniu i powrocie ojca z Wielkiej Brytanii znalaz\u0142a si\u0119 z rodzin\u0105 \u2013 jak wielu Polak\u00f3w ze Wschodu \u2013 na Ziemiach Odzyskanych. Rozpocz\u0119t\u0105 nauk\u0119 we Wroc\u0142awiu kontynuowa\u0142a (po \u015bmierci rodzic\u00f3w) w Liceum Pedagogicznym w Przemy\u015blu, gdzie zda\u0142a matur\u0119 w 1959 r. Studia polonistyczne w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1964 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra. W roku szkolnym 1964\/1965 zosta\u0142a zatrudniona w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym Nr 27 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej II LO) jako nauczycielka j\u0119zyka polskiego i w szkole tej pracowa\u0142a nieprzerwanie do 2000 r., kiedy to przesz\u0142a na emerytur\u0119. Ponadto w latach 1982-1985 sprawowa\u0142a funkcj\u0119 pedagoga szkolnego. Prowadzeni przez ni\u0105 uczniowie osi\u0105gn\u0119li szereg sukces\u00f3w indywidualnych, m.in. w Olimpiadzie Literatury i J\u0119zyka Polskiego, Og\u00f3lnopolskim Konkursie Recytatorskim Poezji Polskiej, Og\u00f3lnopolskim Konkursie Recytatorskim \u201eO Z\u0142oty Lemiesz\u201d, Og\u00f3lnopolskim Konkursie Recytacji Polsko\u2013Radzieckiej, Og\u00f3lnopolskim Konkursie Poetyckim \u201eZ\u0142oty Mak\u201d, Og\u00f3lnopolskim Konkursie Poezji Rewolucyjnej im W\u0142. Broniewskiego i Og\u00f3lnopolskim Konkursie Poezji \u015apiewanej. Nie anga\u017cowa\u0142a si\u0119 politycznie, bezpartyjna. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania. Od 1998 r. pracowa\u0142a jako wolontariuszka w Poradni Specjalistycznej \u201eArka\u201d przy parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. Zmar\u0142a 26 I 2018 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\"\"MROZIK PAWE\u0141 ANDRZEJ,<\/strong>\u00a0urodzony 25 VIII 1978 r. w Mielcu, syn Wiktora i Alicji z domu Babula. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1997 r. W latach szkolnych trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105; w Szkole Podstawowej nr 6 ucz\u0119szcza\u0142 do klasy sportowej, a nast\u0119pnie by\u0142 zawodnikiem grup m\u0142odzie\u017cowych FKS Stal Mielec (1989-1997). Studiowa\u0142 wychowanie fizyczne i kierowanie turystyk\u0105 na Uniwersytecie Rzeszowskim i w 2003 otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra oraz uprawnienia instruktora sportu w zakresie pi\u0142ki no\u017cnej. Zosta\u0142 zatrudniony w Zespole Szk\u00f3\u0142 im. Prof. J. Groszkowskiego w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego. Od 2003 r. do 2012 r. by\u0142 trenerem pi\u0142ki no\u017cnej w Stali Mielec. Prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z dru\u017cynami rocznik\u00f3w 1995, 1998 i 2001, zdobywaj\u0105c z rocznikami 1995 i 1998 trzykrotnie mistrzostwo Podkarpacia. Powierzono mu te\u017c funkcj\u0119 trenera kadry wojew\u00f3dztwa podkarpackiego rocznik\u00f3w 1997 i 1998. R\u00f3wnocze\u015bnie kontynuowa\u0142 studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie i w 2008 r. uzyska\u0142 dyplom trenera pi\u0142ki no\u017cnej. Wsp\u00f3lnie z Jackiem Cyganowskim i przy wsp\u00f3\u0142pracy z MOSiR Mielec, 31 I 2013 r. za\u0142o\u017cy\u0142 klub sportowy pod nazw\u0105: Akademia Pi\u0142karska Pi\u0142karskie Nadzieje w Mielcu. Pe\u0142ni w nim funkcje: wiceprezesa zarz\u0105du AP Pi\u0142karskie Nadzieje, dyrektora ds. sportowych w MSMS\u00a0 oraz trenera. Z dru\u017cyn\u0105 rocznika 2006 odni\u00f3s\u0142 szereg sukces\u00f3w mi\u0119dzynarodowych, m.in. wygra\u0142 turnieje: Pitea Summer Games (Szwecja, 2013), OTP CUP (W\u0119gry, 2014), Upper Austria Cup (Austria, 2015), Wembley Christmas Cup (Anglia, 2016) i Dana Cup (Dania, 2017). Ponadto z t\u0105 dru\u017cyn\u0105 zdoby\u0142 trzykrotnie mistrzostwo Podkarpacia w kategorii Orlik\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznakami – Srebrn\u0105 i Br\u0105zow\u0105 \u2013 Podkarpackiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej za zas\u0142ugi w rozwoju pi\u0142karstwa oraz tytu\u0142em Trenera Roku 2017 Powiatu Mieleckiego w plebiscycie Gazety Codziennej Nowiny.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MROZIK TADEUSZ<\/strong>, urodzony 6 VI 1940 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Bia\u0142ek. Absolwent Technikum Budowlanego w Jaros\u0142awiu, matur\u0119 zda\u0142 w 1958 r. Studia na Wydziale Budownictwa L\u0105dowego Politechniki Krakowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1963 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera budownictwa. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym i pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach: majstra rob\u00f3t wyko\u0144czeniowych, zast\u0119pcy kierownika i kierownika bud\u00f3w, kierownika Grupy Rob\u00f3t, kierownika Pracowni Projektowej, kierownika rob\u00f3t kontraktowych, naczelnego in\u017cyniera, dyrektora Kontrakt\u00f3w Bud\u00f3w i dyrektora naczelnego MPB (1981\u20131984). Kierowa\u0142 m.in. budow\u0105: Szpitala Powiatowego w Mielcu, obiekt\u00f3w szkolnych i przedszkolnych w Mielcu i jego regionie, osiedli mieszkaniowych w Mielcu i Tarnobrzegu, bazy PKS w Tarnobrzegu i rozbudow\u0105 Fabryki Firanek w Skopaniu. W latach 1971\u20131973 kierowa\u0142 budowami dla firmy czechos\u0142owackiej \u201eTESLA\u201d w Orawie. Po powrocie z CSRS sprawowa\u0142 nadz\u00f3r techniczny nad budowami: osiedli w Mielcu, D\u0119bicy, Stalowej Woli, Kolbuszowej, Katowicach, Zag\u00f3rzu i Go\u0142onogu (\u015al\u0105sk), obiekt\u00f3w rezydencji ambasador\u00f3w w Warszawie, kompleks\u00f3w sanatoryjnych w Krynicy, Szpitala Powiatowego w D\u0119bicy i Szpitala Wojew\u00f3dzkiego w Tarnowie. W latach 1978\u20131979 prowadzi\u0142 (jako dyrektor Kontrakt\u00f3w Bud\u00f3w \u2013 G\u0142\u00f3wny Wykonawca) prace przy budowie elektrowni w Homs ko\u0142o Trypolisu w Libii, osiedli mieszkaniowych tzw. systemu farm oraz zapleczy gospodarczych kontrakt\u00f3w K-437 i K-517 na terenie Bengazi, Barki i Cyreny (Libia). Po okresie pe\u0142nienia funkcji dyrektora naczelnego MPB (1981\u20131984), z powodu pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu zdrowia przeszed\u0142 do pracy w Pracowni Projektowej MPB na stanowisko specjalisty (w wymiarze \u00bd etatu). By\u0142 bezpartyjny. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 sporo czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, m.in. anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w budow\u0119 mieleckich ko\u015bcio\u0142\u00f3w Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy i \u00a0Ducha \u015awi\u0119tego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Budownictwa\u201d. Zmar\u0142 6 XI 1988 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi w Mielcu.<\/p>\r\n

MROZIK J\u00d3ZEF ANTONI<\/b> (zakonnik bernardyn), urodzony w 1920 r. w Tuszowie Narodowym. Ucze\u0144 Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu. Wst\u0105pi\u0142 do klasztoru o.o. Bernardyn\u00f3w w Le\u017cajsku i tam odby\u0142 nowicjat. Po z\u0142o\u017ceniu \u015blub\u00f3w zakonnych przeniesiono go do Lwowa i p\u00f3\u017aniej do Kalwarii Zebrzydowskiej. Po odbyciu studi\u00f3w filozoficzno-teologicznych w 1944 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Zosta\u0142 skierowany do klasztoru w Radecznicy. W latach 1945-1946 ukrywa\u0142 poszukiwanych przez funkcjonariuszy UB \u017co\u0142nierzy AK. Po wykryciu tego zosta\u0142 aresztowany i w wi\u0119zieniu brutalnie przes\u0142uchiwany przez kilka miesi\u0119cy. Ostatecznie zwolniono go i zosta\u0142 mianowany prze\u0142o\u017conym klasztoru w \u0141\u0119czycy. Kolejnym zadaniem, kt\u00f3re mu powierzono,\u00a0 by\u0142a funkcja kustosza w bazylice Matki Bo\u017cej w Le\u017cajsku. Jego zas\u0142ug\u0105 by\u0142y liczne prace rekonstrukcyjne w bazylice, a szczeg\u00f3ln\u0105 \u2013 zainicjowanie rekonstrukcji organ\u00f3w, jednych z najlepszych w Polsce. Zmar\u0142 w 1973 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu w Le\u017cajsku.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MROZOWSKI TOMASZ KRZYSZTOF,<\/strong> urodzony 3 III 1973 r. w Mielcu, syn Waldemara i Janiny z domu Rog\u00f3\u017c. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu (klasa o profilu biologiczno-chemicznym) z matur\u0105 w 1992 r. oraz Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I st. im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu (klasa fortepianu). Studia na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Przyrodniczego we Wroc\u0142awiu uko\u0144czy\u0142 w 1999 r. z drug\u0105 lokat\u0105 i tytu\u0142em lekarza weterynarii. W czasie studi\u00f3w dwukrotnie by\u0142 stypendyst\u0105 Ministra Edukacji Narodowej za szczeg\u00f3lne osi\u0105gni\u0119cia w pracy naukowej i bardzo dobre wyniki w nauce. Po studiach, z dniem 1 VII 1999 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 jako ordynator we w\u0142asnej Lecznicy dla Zwierz\u0105t \u201eCENTAUR\u201d, przemianowanej p\u00f3\u017aniej na Przychodni\u0119 Weterynaryjn\u0105 \u201eCENTAUR\u201d. W 2005 r. rozpocz\u0105\u0142 specjalizacj\u0119 z zakresu chor\u00f3b koni i w 2007 r., po zdaniu egzaminu pa\u0144stwowego, uzyska\u0142 tytu\u0142 specjalisty hipiatry. Jeszcze w 2007 r. rozpocz\u0105\u0142 we Wroc\u0142awiu specjalizacj\u0119 z chirurgii weterynaryjnej i w 2010 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 specjalisty chirurgii weterynaryjnej. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 jego pasj\u0105 jest malarstwo olejne o r\u00f3\u017cnorodnej tematyce. Malowa\u0142 ju\u017c w dzieci\u0144stwie, a p\u00f3\u017aniej w liceum i w czasie studi\u00f3w.\u00a0 Ulubion\u0105 tematyk\u0105 jest \u201eposzukiwanie melancholii w pejza\u017cu i konkretnych postaciach.\u201d Portretuje te\u017c wiele zwierz\u0105t. Swoje prace wystawia od 2013 r. na dorocznej wystawie prac Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. J. Stanis\u0142awskiego w mieleckiej Galerii ESCEK. W 2017 r. wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w wystawie \u201eM\u0142oda Sztuka w Starym Mie\u015bcie\u201d vol. III w Galerii New Era Art. w Pa\u0142acu pod Baranami w Krakowie. Z indywidualn\u0105 wystaw\u0105 \u201eDotyk\u201d pokaza\u0142 si\u0119 mieleckiemu \u015brodowisku w styczniu 2018 r. w Galerii ESCEK w Mielcu. Poza malarstwem pasjonuje si\u0119 tzw. muzyk\u0105 powa\u017cn\u0105. Wiele podr\u00f3\u017cowa\u0142 (Europa, Afryka, Azja, Ameryka \u015arodkowa) i to cz\u0119sto inspirowa\u0142o go do podejmowania\u00a0 temat\u00f3w w tw\u00f3rczo\u015bci malarskiej.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MR\u00d3Z J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 20 IV 1943 r. w Mesznie Szlacheckiej ko\u0142o Tarnowa, syn Wojciecha i Stefanii z domu Be\u015bciak. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Tuchowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1961 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1967 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach w Nagoszynie (1967-1970), Woli Rz\u0119dzi\u0144skiej (1970-1972) i Tarn\u00f3w \u2013 Katedra (1972-1977). W czerwcu 1977 r. zosta\u0142 administratorem parafii \u015bw. Miko\u0142aja Biskupa w Borowej, a 2 VIII tego\u017c roku \u2013 jej proboszczem i sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2013 r. Doprowadzi\u0142 do wykonania remontu ko\u015bcio\u0142a w Borowej, m.in.: wykonania nowego dachu, nowej polichromii i 12 witra\u017cy oraz powi\u0119kszenia skarbca i zakrystii, a tak\u017ce wybudowania nowej plebanii. By\u0142 inicjatorem i budowniczym ko\u015bcio\u0142a w Glinach Ma\u0142ych. Pe\u0142ni\u0142 funkcje dekanalne, m.in. wizytatora dekanalnego i kanonicznego nauki religii (od 1977 r.), notariusza dekanatu Mielec-P\u00f3\u0142noc (1986\u20131996) i dziekana tego\u017c dekanatu od 1996 r do 2011 r. Posiada\u0142 godno\u015b\u0107 kanonika honorowego Kapitu\u0142y Katedralnej w Tarnowie. Od 2013 r. by\u0142 rezydentem w parafii \u015bw. Miko\u0142aja Biskupa w Borowej, a od 1 IX 2025 r. mieszka\u0142 w Domu Ksi\u0119\u017cy Diecezji Tarnowskiej im. \u015bw. J\u00f3zefa w Tarnowie. Uhonorowany EC i RM. Zmar\u0142 15 I 2026 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Borowej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MR\u00d3Z STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 4 VI 1904 r. w Obierwi, pow. ostro\u0142\u0119cki, syn J\u00f3zefa i Ewy z domu Duszak. W latach 30. pracowa\u0142 w firmie Sk\u0105pskich w Gdyni i Helu. W 1938 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w PZL \u2013 Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w Nr 2. Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej za\u0142o\u017cy\u0142 sw\u00f3j zak\u0142ad \u015blusarski przy ul. Wolno\u015bci. Pod koniec 1939 r. zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z tworzonym w Mielcu ruchem oporu i przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eBronek\u201d. Dzia\u0142aj\u0105c w porozumieniu ze swoim dow\u00f3dc\u0105 S. Dolin\u0105, zorganizowa\u0142 w warsztacie konspiracyjn\u0105 rusznikarni\u0119. (W strukturze AK podporz\u0105dkowano j\u0105 Inspektoratowi Technicznemu Podokr\u0119gu AK Rzesz\u00f3w.) Naprawia\u0142 bro\u0144, produkowa\u0142 cz\u0119\u015bci do granat\u00f3w i ca\u0142e granaty oraz tzw. \u201eje\u017cowce\u201d. W jego domu odbywa\u0142y si\u0119 tak\u017ce konspiracyjne spotkania, przechowywano bro\u0144 i gromadzono si\u0119 przed akcjami. Sam r\u00f3wnie\u017c, jako dow\u00f3dca patrolu dywersyjnego, uczestniczy\u0142 w szeregu akcji, m.in. 28 III 1943 r. w obstawie udanej akcji \u201eJ\u0119drusi\u00f3w\u201d na mieleckie wi\u0119zienie oraz akcjach sabota\u017cowych na linii kolejowej D\u0119bica \u2013 Rozwad\u00f3w. 26 V 1944 r. po rewizji w domu i warsztacie zosta\u0142 aresztowany (wraz z J\u00f3zefem Bu\u0142asiem ps. \u201eStangret\u201d) przez Niemc\u00f3w. Po kr\u00f3tkim dochodzeniu okupacyjny s\u0105d dora\u017any w Rzeszowie skaza\u0142 go na kar\u0119 \u015bmierci. Nie wiadomo, w jakich okoliczno\u015bciach zmieniono wyrok, ale ostatecznie wywieziony zosta\u0142 do obozu w Pustkowie, a nast\u0119pnie do obozu na terenie III Rzeszy. Prze\u017cy\u0142 i w 1945 r. zosta\u0142 uwolniony przez Amerykan\u00f3w. Po leczeniu w Szwecji powr\u00f3ci\u0142 w pa\u017adzierniku 1945 r. do kraju i pracowa\u0142 m.in. w cegielni w Zielonce. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 Grunwaldu. Zmar\u0142 11 VII 1955 r. Spoczywa na cmentarzu Witomi\u0144skim w Gdyni.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MR\u00d3Z ZBIGNIEW IGNACY<\/strong>, urodzony 5 II 1956 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Joanny z Gruszeckich. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. W 1979 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wy\u017cszej Oficerskiej Szkole Po\u017carniczej w Warszawie (kierunek operacyjny) z tytu\u0142em in\u017cyniera po\u017carnictwa. 16 VI 1979 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Sta\u0142\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 po\u017carnicz\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 IX 1979 r. w Komendzie Wojew\u00f3dzkiej Stra\u017cy Po\u017carnej w Rzeszowie na stanowisku instruktora, a nast\u0119pnie wyk\u0142adowcy w Wojew\u00f3dzkim O\u015brodku Szkolenia Po\u017carniczego. Awans na stopie\u0144 porucznika otrzyma\u0142 w 1982 r. 15 III 1986 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko komendanta rejonowego w Komendzie Rejonowej Stra\u017cy Po\u017carnych w D\u0119bicy, a w maju tego roku otrzyma\u0142 stopie\u0144 kapitana po\u017carnictwa. W 1991 r. nadano mu stopie\u0144 majora po\u017carnictwa, a po zmianie nazw stopni \u2013 m\u0142odszego brygadiera. W 1992 r. powierzono mu stanowisko komendanta rejonowego Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w KR PSP w D\u0119bicy. Awans na stopie\u0144 brygadiera otrzyma\u0142 w 1997 r. Od 1999 r. pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki, a p\u00f3\u017aniej funkcj\u0119 komendanta powiatowego PSP w D\u0119bicy. W 2001 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 starszego brygadiera. Ze wzgl\u0119du na stan zdrowia od 1 XII 2002 r. przeszed\u0142 na zaopatrzenie emerytalne. W okresie kierowania Komend\u0105 Rejonow\u0105, a nast\u0119pnie Powiatow\u0105 PSP w D\u0119bicy, znacz\u0105co j\u0105 rozwin\u0105\u0142 i unowocze\u015bni\u0142, g\u0142\u00f3wnie w zakresie bazy i jej wyposa\u017cenia oraz kadry. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z samorz\u0105dami gminnymi i r\u00f3\u017cnymi instytucjami w zakresie doposa\u017cania jednostek OSP w nowoczesny i potrzebny sprz\u0119t. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 szkoleniu specjalistycznemu stra\u017cak\u00f3w i sportowi po\u017carniczemu. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 udziela si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako cz\u0142onek honorowy OSP D\u0119bica \u2013 K\u0119dzierz, sekretarz Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego ZOSP w D\u0119bicy od 2002 r. i prezes Ko\u0142a Zwi\u0105zku Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w Po\u017carnictwa w D\u0119bicy od 2003 r. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym, Srebrnym i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku OSP RP, Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Funkcjonariusz Po\u017carnictwa\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Zwi\u0105zku Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w Po\u017carnictwa\u201d i Odznak\u0105 Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 HDK.\u00a0<\/p>\r\n

MRYCZKO PIOTR PAWE\u0141,<\/b> urodzony 8 VI 1949 r. w Siemianowicach \u015al\u0105skich, syn Mariana i Bronis\u0142awy z domu Mroczek. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Mielcu, a nast\u0119pnie Technikum Mechaniczne w Mielcu z matur\u0105 w 1973 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w WSK Mielec w 1965 r. i do 1978 r. pracowa\u0142 na stanowiskach kolejno: tokarza, frezera, szlifierza, technologa i mistrza. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Budownictwa L\u0105dowego (specjalno\u015b\u0107 konstrukcyjna, budownictwo miejskie i przemys\u0142owe) Politechniki Krakowskiej i w 1978 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera budownictwa l\u0105dowego. W latach 1978-1994 pracowa\u0142 w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym w Mielcu jako specjalista, a nast\u0119pnie kierownik budowy i dyrektor zak\u0142adu. Od 1995 r. do 2001 r. pracowa\u0142 w firmie EXBUD na stanowiskach dyrektorskich na terenie Czech i Ukrainy. Obecnie przebywa na emeryturze. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142eczne jako prezes Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju i Pomocy Wsi Zawada ko\u0142o D\u0119bicy. Posiada tytu\u0142 Zas\u0142u\u017conego Nauczyciela Zawodu. Uhonorowany m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia PRL, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla Budownictwa\u00a0 Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych\u00a0 oraz Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Tarnowskiego.\u00a0<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

M\/S MIELEC<\/strong>, statek handlowy przeznaczony do przewozu \u0142adunk\u00f3w suchych (masowiec), dziesi\u0119ciotysi\u0119cznik. Zbudowany zosta\u0142 na zam\u00f3wienie armatora polskiego w Stoczni Covan Shipbilders w Glasgow w 1979 r. w ramach serii statk\u00f3w masowc\u00f3w z nazwami miast polskich. Wodowanie statku odby\u0142o si\u0119 3 XI 1979 r. W uroczysto\u015bci uczestniczy\u0142a delegacja miasta Mielca: matka chrzestna m\/s \u201eMielec\u201d Irena Nowakowska (g\u0142\u00f3wny instruktor programowy RCK), naczelnik miasta Mielca J\u00f3zef Kr\u00f3l i zast\u0119pca dyrektora WSK Mieczys\u0142aw M\u0105dracki. Uroczyste podniesienie polskiej bandery na m\/s \u201eMielec\u201d odby\u0142o si\u0119 29 I 1980 r. w porcie w Szczecinie. Wn\u0119trze statku zosta\u0142o wyposa\u017cone w prace plastyczne i r\u00f3\u017cne elementy wystroju wykonane w Mielcu. W p\u00f3\u017aniejszych latach statek pracowa\u0142 dla Polsko \u2013 Brytyjskiego Przedsi\u0119wzi\u0119cia \u017beglugowego, a od 15 VIII 1996 r. p\u0142ywa pod bander\u0105 Wysp Marshalla z macierzystym portem Majuro. Utrzymywane s\u0105 kontakty Mielca ze statkiem, m.in. wysy\u0142ane s\u0105 aktualne mieleckie materia\u0142y promocyjne, a obie strony przesy\u0142aj\u0105 \u017cyczenia z okazji Nowego Roku i Dni Morza. Statek mia\u0142 95 m d\u0142ugo\u015bci, 14,6 m szeroko\u015bci i 6,1 m zanurzenia. Przewozi\u0142 jednorazowo do 5 456 ton towar\u00f3w, najcz\u0119\u015bciej sypkich. Osi\u0105ga\u0142 pr\u0119dko\u015b\u0107 do 12 w\u0119z\u0142\u00f3w (22,224 km\/godz.). W sk\u0142ad za\u0142ogi wchodzi\u0142o 18 os\u00f3b. Po okresie p\u0142ywania pod bander\u0105 Wysp Marshalla i Panamy w 2008 r. zosta\u0142 sprzedany przez sp\u00f3\u0142k\u0119 Kolno Shipping. Otrzyma\u0142 now\u0105 nazw\u0119 \u201ePyramis\u201d. W 2011 r. p\u0142ywa\u0142 pod bander\u0105 alba\u0144sk\u0105(?)<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MUKACZEWO<\/strong>, miasto po\u0142o\u017cone nad rzek\u0105 Latoryc\u0105 na terenie Ukrainy Zakarpackiej, w pobli\u017cu U\u017cgorodu. Od stycznia 1993 r. partnerskie miasto Mielca. Historia Osada Mukaczewo zosta\u0142a za\u0142o\u017cona w X-XI w. Pocz\u0105tkowo nale\u017ca\u0142a do Rusi Kijowskiej, ale p\u00f3\u017aniej zosta\u0142a zaj\u0119ta przez W\u0119gr\u00f3w. W XIV w. na wzg\u00f3rzu obok osady zbudowano pot\u0119\u017cny zamek. W 2. po\u0142owie XV w. Mukaczewo otrzyma\u0142o prawa miejskie. Po\u0142o\u017cone przy zbiegu szlak\u00f3w handlowych i dobrze chronione miasto szybko \u00a0sta\u0142o si\u0119 znacz\u0105cym o\u015brodkiem rzemios\u0142a i handlu. W XVI i XVII w. nale\u017ca\u0142o do Ksi\u0119stwa Siedmiogrodu. W latach 1703\u20131711 by\u0142o o\u015brodkiem powstania Franciszka II Rakoczego. \u00a0W 1919 r. znalaz\u0142o si\u0119 w granicach Czechos\u0142owacji. Od 1938 r. do 1944 r. znajdowa\u0142o si\u0119 pod okupacj\u0105 hitlerowsk\u0105. W 1945 r. wraz z Ukrain\u0105 Zakarpack\u0105 zosta\u0142o przy\u0142\u0105czone do Ukrai\u0144skiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej \u2013 cz\u0119\u015bci ZSRR i przez pewien czas stanowi\u0142o tzw. miasto zamkni\u0119te ze wzgl\u0119du na siedzib\u0119 wojska. Od 1991 r. wchodzi w sk\u0142ad niepodleg\u0142ej Ukrainy. W latach 90. rozpocz\u0119to na szerok\u0105 skal\u0119 restauracj\u0119 centrum miasta oraz licznych obiekt\u00f3w zabytkowych. W 1998 r. wylew rzeki Latorycy spowodowa\u0142 du\u017ce zniszczenia w mie\u015bcie. Pomoc rz\u0105dowa pozwoli\u0142a na naprawienie cz\u0119\u015bci szk\u00f3d, a ponadto m.in. zbudowano nowy most na Latorycy. Wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107 Aktualnie Mukaczewo liczy oko\u0142o 90 tysi\u0119cy mieszka\u0144c\u00f3w. Jest drugim, po U\u017cgorodzie, o\u015brodkiem gospodarczym, naukowym, kulturalnym i sportowym Ukrainy Zakarpackiej. Centraln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 miasta stanowi plac z pomnikiem Cyryla i Metodego oraz Miejscem Pami\u0119ci Narodowej. Przy placu znajduj\u0105 si\u0119 m.in. ratusz \u2013 siedziba w\u0142adz miasta oraz hotel \u201eZirka\u201d (Gwiazda), sklepy i lokale rozrywkowe. \u00a0Najwi\u0119ksze firmy produkcyjne to: \u201eMukaczewska Trikota\u017cnaja Fabryka Mrija\u201d (produkcja wyrob\u00f3w bawe\u0142nianych na eksport), \u201eEdelwejs\u201d S.A. (produkcja odzie\u017cy na eksport), \u201eKarpaty \u2013 Interkontynental\u201d (produkcja odzie\u017cy na zam\u00f3wienie zachodniego odbiorcy), \u201eAvers\u201d (produkcja tekstyli\u00f3w), \u201eFrezer\u201d S.A. (produkcja mebli i wyrob\u00f3w z drewna), \u201eToczpry\u0142ad\u201d S.A. (produkcja przyrz\u0105d\u00f3w precyzyjnych) i Fabryka Nart Fisher (produkcja nart na eksport). Baz\u0119 o\u015bwiatow\u0105 stanowi\u0105: Mukaczewski Instytut Technologiczny, Mukaczewskie Studium Pedagogiczne, 2 technika, 5 zawodowych szk\u00f3\u0142 technicznych, liceum wojskowe, gimnazjum, kilkana\u015bcie 11-klasowych szk\u00f3\u0142 og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych i 2 szko\u0142y muzyczne. Chlub\u0105 miasta jest Szko\u0142a Muzyki Ch\u00f3ralnej i \u015apiewu, kierowana przez Vladymira Vo\u0142ontira. Ch\u00f3r pod jego dyrekcj\u0105 jest uczestnikiem i laureatem wielu mi\u0119dzynarodowych imprez muzycznych. Wa\u017cniejsze zabytki to: zamek z XIV w. (wielokrotnie przebudowywany, dzi\u015b mieszcz\u0105cy m.in. galeri\u0119 sztuki), gotycka kaplica z XIV w., monastyr z XIV w. (przebudowany w XVIII w., odrestaurowany i rozbudowany w latach 90. i pierwszych latach XXI w.), barokowy \u201eBia\u0142y Dom\u201d z XVII w. oraz liczne \u015bwi\u0105tynie r\u00f3\u017cnych wyzna\u0144, w tym cerkiew i ko\u015bci\u00f3\u0142 katolicki. Wsp\u00f3\u0142praca rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 od kontakt\u00f3w Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d z ch\u00f3rem w Mukaczewie. Opieraj\u0105c si\u0119 na dobrych do\u015bwiadczeniach z tej wsp\u00f3\u0142pracy \u2013 20 XI 1992 r. zawarto w Mukaczewie umow\u0119 o partnerstwie miast, a podpisali j\u0105 prezydent W\u0142adys\u0142aw Bieniek i mer Mukaczewa Iwan \u0141ukiecza. W ramach wsp\u00f3\u0142pracy w Mukaczewie przebywa\u0142y m.in.: delegacje w\u0142adz samorz\u0105dowych Mielca, ch\u00f3ry T\u015a \u201eMelodia\u201d, ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d, grupa plastyk\u00f3w (plener malarski), grupy sportowe, misje gospodarcze oraz firmy na wystawach i targach. W Mielcu goszczono przedstawicieli w\u0142adz Mukaczewa, ch\u00f3ry, sportowc\u00f3w, plastyk\u00f3w (plener malarski), misje gospodarcze oraz firmy na wystawach i targach. Szczeg\u00f3ln\u0105 form\u0105 zbli\u017caj\u0105c\u0105 spo\u0142ecze\u0144stwa obu miast by\u0142a pomoc Mielca dla Mukaczewa po zniszczeniu cz\u0119\u015bci tego miasta przez pow\u00f3d\u017a w 1998 r. Po wej\u015bciu Polski do Unii Europejskiej kontakty os\u0142ab\u0142y.<\/p>\r\n

Merowie: W. Ilto, I. Lendel, Andrij Baloga.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MULARZ KAZIMIERZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 27 I 1932 r. w miejscowo\u015bci Rudy\u2013Rysie, powiat brzeski, syn Stanis\u0142awa i Salomei z domu Jarosz. Uczy\u0142 si\u0119 w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. K. Brodzi\u0144skiego w Tarnowie i w Studium Humanistycznym przy Instytucie Teologii w Tarnowie, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 w tym\u017ce Instytucie i w 1956 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w Jod\u0142owej, Wojniczu, Ci\u0119\u017ckowicach i parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. W 1972 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii \u015bw. Marka w Rzochowie i sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1990 r. W tym czasie wprowadzi\u0142 do \u017cycia religijnego parafii nieustaj\u0105c\u0105 nowenn\u0119 do Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy oraz doprowadzi\u0142 do wybudowania domu parafialnego (zamieszka\u0142y w nim siostry Karmelitanki Dzieci\u0105tka Jezus). Z jego inicjatywy i pod jego nadzorem wybudowano ko\u015bci\u00f3\u0142 w Kie\u0142kowie oraz wydzielono z terenu rzochowskiej parafii odr\u0119bn\u0105 parafi\u0119 w Kie\u0142kowie. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje notariusza dekanatu mieleckiego i wicedziekana dekanatu Mielec \u2013 Po\u0142udnie (1986-1990). W 1990 r. zrezygnowa\u0142 z probostwa i funkcji wicedziekana z powod\u00f3w zdrowotnych. Pozosta\u0142 jednak w rzochowskiej parafii i pe\u0142ni\u0142 pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 jako rezydent. W 2005 r. zosta\u0142 umieszczony w Diecezjalnym Domu Ksi\u0119\u017cy Rencist\u00f3w i Emeryt\u00f3w w Tarnowie. Posiada\u0142 godno\u015b\u0107 kanonika i odznaczenie RM. Zmar\u0142 14 XI 2010 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Rzochowskiej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MULOWSKI JAN<\/strong>, cechmistrz cechu garncarskiego w Mielcu, wzmiankowany w 1797 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MURALE<\/strong>, dzie\u0142a dekoracyjne malarstwa \u015bciennego. Ich celem jest m.in. propagowanie jakiej\u015b idei (np. akcji charytatywnej), reklama produktu lub popularyzacja s\u0142ynnych postaci. Pierwsze murale w Mielcu pojawi\u0142y si\u0119 w latach 70. XX w. na budynkach wielorodzinnych (blokach mieszkalnych) i propagowa\u0142y oszcz\u0119dzanie w PKO.W latach 90. XX w. nielegalnie (bez pozwolenia w\u0142a\u015bciciela) wykonywano na \u015bcianach, najcz\u0119\u015bciej w nocy, malowid\u0142a o w\u0105tpliwej warto\u015bci artystycznej. Jedyny legalny mural wykonany przez m\u0142odzie\u017c znajdowa\u0142 si\u0119 na terenie II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego przy ul. S, \u017beromskiego. Obecnie coraz cz\u0119\u015bciej zleca si\u0119 utalentowanym malarsko osobom wykonanie murali o okre\u015blonym temacie, co o\u017cywia du\u017ce puste \u015bciany dom\u00f3w, gara\u017cy czy ogrodze\u0144 \u2013 mur\u00f3w. S\u0142ynniejsze mieleckie murale to: kompozycja w ramach projektu M4 \u2013 wykonanie zbiorowe, kompozycja Stal Mielec-Smoczka \u2013 wykonanie zbiorowe kibic\u00f3w Stali, \u201eHistoria mieleckiego przemys\u0142u lotniczego\u201d \u2013 autor: Wojciech Rokosz, portret prof. W\u0142adys\u0142awa Szafera \u2013 autor: Wojciech Rokosz, \u201eBracia Dzia\u0142owscy \u2013 pionierzy lotnictwa\u201d \u2013 autor: Wojciech Rokosz, „Hetman Miko\u0142aj Mielecki” (ul. Warne\u0144czyka) – autor: Wojciech Rokosz. Pierwszym tw\u00f3rc\u0105 zagranicznym by\u0142 Pico (Brazylijczyk, \u017cona z Mielca, mieszkaj\u0105 w Londynie), kt\u00f3ry wykona\u0142 mural na jednej z podstaw mostu na rzece Wis\u0142oce. Ponadto murale o charakterze informacyjnym znajduj\u0105 si\u0119 m.in. na budynkach \u015bredniowysokich (tzw. wie\u017cowcach) Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. ,<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MURDZA PAULINA<\/strong>, urodzona 29 IX 1981 r. w Mielcu, c\u00f3rka Andrzeja i Danuty z domu P\u0142achta. Absolwentka Liceum Technicznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 2000 r. Treningi w chodzie sportowym rozpocz\u0119\u0142a w Towarzystwie Gimnastycznym \u201eSok\u00f3\u0142\u201d u trenera J\u00f3zefa W\u00f3jtowicza, a p\u00f3\u017aniej trenowa\u0142a pod kierunkiem Kazimiery Mosio. W latach 1997-1999 nale\u017ca\u0142a do czo\u0142\u00f3wki krajowej w kategorii juniorek m\u0142odszych i reprezentowa\u0142a Polsk\u0119 na zawodach mi\u0119dzypa\u0144stwowych. Wa\u017cniejsze sukcesy: *1996 r.: Mistrzostwa Polski M\u0142odzik\u00f3w (Krak\u00f3w) \u2013 3. miejsce na dystansie 3 km (bie\u017cnia), *1997 r.: Mistrzostwa Polski Junior\u00f3w M\u0142odszych (Krak\u00f3w) \u2013 srebrny medal na 5 km (b); *1998 r.: Halowe MP Junior\u00f3w M\u0142. (Spa\u0142a) \u2013 srebrny medal na 3 km, \u201eZ\u0142ote Buty Kili\u0144skiego\u201d (Warszawa) \u2013 1. miejsce na 5 km, Memoria\u0142 W\u0142. Sikorskiego (Mielec) \u2013 1 miejsce na 5 km, Mistrzostwa Polski Junior\u00f3w M\u0142. (Wroc\u0142aw) \u2013 z\u0142oty medal na 5 km, tr\u00f3jmecz Polska \u2013 Finlandia \u2013 Kraje Nadba\u0142tyckie (Estonia) \u2013 4. miejsce na 3 km (14.17,0 min., rek. \u017cyciowy); * 1999 r.: Puchar Obro\u0144c\u00f3w Poczty Polskiej (Gda\u0144sk) \u2013 3 miejsce na 10 km, Mistrzostwa Polski Senior\u00f3w (Krak\u00f3w) \u2013 6. miejsce na 10 km. W czasie studi\u00f3w w Akademii Wychowania Fizycznego w Gda\u0144sku przerwa\u0142a uprawianie sportu wyczynowego z powodu kontuzji. W latach 2002\u20132003 odby\u0142a praktyki pedagogiczne w szko\u0142ach w Gda\u0144sku i Mielcu. 15 II 2005 r. uko\u0144czy\u0142a studia, uzyskuj\u0105c tytu\u0142y magistra wychowania fizycznego i trenera II klasy pi\u0142ki siatkowej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MURDZA ROMAN<\/strong>, urodzony 17 XII 1953 r. w Radomiu, syn Wac\u0142awa i Marii ze Szlakiewicz\u00f3w. Absolwent Technikum Drogowego w Radomiu. W okresie szkolnym rozpocz\u0105\u0142 trenowanie siatk\u00f3wki. Studiowa\u0142 w Akademii Wychowania Fizycznego we Wroc\u0142awiu i w 1978 r otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra oraz trenera II klasy, a jako zawodnik awansowa\u0142 z zespo\u0142em AZS Wroc\u0142aw do II ligi. Od 1978 r. jako graj\u0105cy trener wyst\u0119powa\u0142 w Czarnych Radom (III liga). W sezonie 1978\/1979 uzyska\u0142 z dru\u017cyn\u0105 awans do II ligi i przez dwa kolejne sezony zajmowa\u0142 z ni\u0105 miejsce w czo\u0142\u00f3wce. Sam zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 zawodnicz\u0105 w 1978 r. Odt\u0105d ju\u017c specjalizowa\u0142 si\u0119 w prowadzeniu \u017ce\u0144skich zespo\u0142\u00f3w pi\u0142ki siatkowej. Od sezonu 1981\/1982 rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 z \u017ce\u0144sk\u0105 dru\u017cyn\u0105 Radomki (II liga) i w 1983 r. wywalczy\u0142 z ni\u0105 awans do I ligi. 1 VI 1984 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 z \u017ce\u0144skim zespo\u0142em Stali Mielec i w sezonie 1984\/1985 awansowa\u0142 z nim do I ligi. W sezonie 1990\/1991 przebywa\u0142 na urlopie, a nast\u0119pnie w latach 1991-1995 (z wyj\u0105tkiem ko\u0144c\u00f3wki sezonu 1993\/1994) trenowa\u0142 mieleck\u0105 Stal i znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przeze\u0144 dw\u00f3ch br\u0105zowych medali Mistrzostw Polski (1991\/1992, 1993\/1994). W 1995 r. przeszed\u0142 do BKS Bielsko-Bia\u0142a i z \u017ce\u0144skim zespo\u0142em tego klubu zdoby\u0142 mistrzostwo Polski w sezonie 1995\/1996 i br\u0105zowy medal w sezonie 1996\/1997. Od po\u0142owy roku 1997 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i z dru\u017cyn\u0105 pod now\u0105 nazw\u0105 Melnox-Autopart-Lobo wywalczy\u0142 w sezonie 1998\/1999 br\u0105zowy medal MP, a w sezonie 1999\/2000 wicemistrzostwo Polski. W plebiscycie rzeszowskich \u201eNowin\u201d i Telewizji Rzesz\u00f3w uznany zosta\u0142 \u201eTrenerem Roku 1999\u201d. Przed sezonem 2000\/2001 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Warszawy i obj\u0105\u0142 opiek\u0105 trenersk\u0105 zesp\u00f3\u0142 Skry, a w p\u00f3\u017aniejszych latach trenowa\u0142 Naft\u0119 Pi\u0142a, AZS AWF Pozna\u0144 i UMKS \u0141a\u0144cut. Przed sezonem 2007\/2008 powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i powierzono mu funkcj\u0119 trenera \u017ce\u0144skiego zespo\u0142u Stali Mielec. Pod koniec 2008 r. rozwi\u0105za\u0142 kontrakt ze Stal\u0105. Od 2009 r. do stycznia 2012 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 trenera AZS KSZO Ostrowiec \u015awi\u0119tokrzyski (I liga), a w sezonie 2012\/2013 by\u0142 trenerem Sz\u00f3stki Bi\u0142goraj. Od sezonu 2013\/2014 by\u0142 trenerem UKS Sz\u00f3stka Mielec (II liga). W sezonie 2017\/2018 wprowadzi\u0142 zesp\u00f3\u0142 Stali Mielec (zmieniona nazwa zespo\u0142u Sz\u00f3stka) do I ligi (drugi szczebel rozgrywek krajowych). W grudniu 2019 r. zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 z zespo\u0142em Stali.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MURKOCI\u0143SKI STANIS\u0141AW J\u00d3ZEF,<\/strong>\u00a0urodzony 1 IV 1889 r., syn Jana i Marceli z domu Ku\u015b. Studia prawnicze uko\u0144czy\u0142 z tytu\u0142em doktora praw. W czasie I wojny \u015bwiatowej by\u0142 porucznikiem armii austriacko-w\u0119gierskiej. W 1919 zosta\u0142 zaliczony do polskiej I Rezerwy Armii, a nast\u0119pnie przydzielony (w stopniu porucznika) do 17 pu\u0142ku piechoty w Rzeszowie. Prawdopodobnie po wojnie polsko-bolszewickiej zosta\u0142 zwolniony ze s\u0142u\u017cby wojskowej i mieszka\u0142 w Kielcach. W 1922 r. otrzyma\u0142 uprawnienia do przyjmowania obron przed Wojskowymi Sadami Okr\u0119gowymi, S\u0105dami Rejonowymi oraz przed Najwy\u017cszym S\u0105dem Wojskowym. Prawdopodobnie w\u00f3wczas otrzyma\u0142 awans do stopnia kapitana. W tym samym roku zosta\u0142 wpisany na list\u0119 adwokack\u0105 w Lublinie. W 1925 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Radomy\u015bla Wielkiego i prowadzi\u0142 kancelari\u0119 adwokack\u0105 do 1930 r. Wtedy to zamieszka\u0142 w Mielcu i te\u017c prowadzi\u0142 kancelari\u0119 adwokack\u0105. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie jako cz\u0142onek PSL Piast, a nawet przez pewien wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Zarz\u0105du Powiatowego PSL Piast w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza. Wyst\u0119powa\u0142 cz\u0119sto na wiecach i zebraniach ch\u0142opskich. Jako adwokat broni\u0142 w rozprawach s\u0105dowych ch\u0142op\u00f3w oskar\u017canych o dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105. Sam r\u00f3wnie\u017c zosta\u0142 aresztowany za udzia\u0142 w strajkach ch\u0142opskich w 1932 r. Zmar\u0142 18 III 1936 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MUSIA\u0141 ROBERT J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 19 III 1964 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i Zofii z domu Kr\u0119pa. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105 ZST w Mielcu i zdoby\u0142 zaw\u00f3d tokarza (1981 r.). Pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako tokarz-frezer (1978-1993), firmach \u201eJagoda\u201d i \u201eCYLTEC\u201d (1993-1999). Ponadto w latach 1987-1993 prowadzi\u0142 zaj\u0119cia jako instruktor dru\u017cyn sanitarno-medycznych Obrony Cywilnej. Od 2000 r. jest zatrudniony w firmie FAKRO-WDF Mielec jako pracownik magazynu. Honorowe oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 w 1984 r. przy poborze do zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej. Do PCK i Klubu HDK wst\u0105pi\u0142 w 1986 r. Wed\u0142ug stanu na dzie\u0144 31 V 2011 r. odda\u0142 39 200 ml krwi i osocza. Zg\u0142osi\u0142 si\u0119 te\u017c do rejestracji w banku szpiku kostnego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego HDK III, II i I stopnia.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MUSZY\u0143SKI MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 X 1916 r. w Kostrach, syn Jana i Marianny. W latach 30. rozpocz\u0105\u0142 studia medyczne na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, a uko\u0144czy\u0142 je w 1947 r. na Uniwersytecie Marii Curie Sk\u0142odowskiej w Lublinie. Pracowa\u0142 w szpitalach na terenie Mazowsza, a nast\u0119pnie w Kro\u015bnie. Uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 w dziedzinie chirurgii. W 1974 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Szpitala Powiatowego w Mielcu oraz nowo utworzonego Zespo\u0142u Opieki Zdrowotnej w Mielcu i organizowa\u0142 jego prac\u0119. Zmar\u0142 23 I 1980 r. Zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi, a nast\u0119pnie ekshumowany i pochowany na cmentarzu w Kro\u015bnie.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\u201eMUZA\u201d<\/strong>, plenerowa rze\u017aba art. rze\u017abiarza Sergiusza Tumaniana z Armenii, wykonana ze stopu aluminium w ramach II Og\u00f3lnopolskich Spotka\u0144 Rze\u017abiarskich \u201eMielec-1979\u201d. Przedstawia natchnienie dla tw\u00f3rc\u00f3w kultury w kszta\u0142cie ptaka z widocznym zarysem muzycznej pi\u0119ciolinii. Zosta\u0142a umieszczona na ziele\u0144cu przy ulicy L. Solskiego w pobli\u017cu Biblioteki SCK.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MUZEUM REGIONALNE<\/strong>, instytucja kulturalna Gminy Miejskiej Mielec, od 1998 r. w ramach struktury Samorz\u0105dowego Centrum Kultury.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*Historia<\/strong>\u00a0Jego pocz\u0105tki wi\u0105\u017c\u0105 si\u0119 z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 tworz\u0105cego si\u0119 od 1964 r. i powsta\u0142ego w 1966 r. Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Jedn\u0105 z pierwszych inicjatyw Towarzystwa by\u0142o powo\u0142anie sekcji muzealnej z Wiktorem Jadernym i Miros\u0142awem Maci\u0105g\u0105 na czele, kt\u00f3rej zadaniem by\u0142o gromadzenie pami\u0105tek regionalnych i w dalszej perspektywie \u2013 doprowadzenie do powstania muzeum w Mielcu. W 1967 r. zbiory by\u0142y ju\u017c tak poka\u017ane, \u017ce zdecydowano si\u0119 pokaza\u0107 je publicznie. W dniach 10 \u2013 17 XII 1967 r. w Sali Kr\u00f3lewskiej w Mielcu (ul. T. Ko\u015bciuszki 10) zorganizowano \u201eWystaw\u0119 Pami\u0105tek Ziemi Mieleckiej\u201d, a jej spo\u0142ecznymi komisarzami byli Wiktor Jaderny i Miros\u0142aw Maci\u0105ga. Du\u017ce zainteresowanie spo\u0142ecze\u0144stwa potwierdzi\u0142o potrzeb\u0119 rozwijania dzia\u0142alno\u015bci muzealnej, tote\u017c po zamkni\u0119ciu wystawy zbiory zosta\u0142y przeniesione do dw\u00f3ch pomieszcze\u0144 na pi\u0119trze przy \u201eSali Kr\u00f3lewskiej\u201d i udost\u0119pnione w formie sta\u0142ej ekspozycji spo\u0142ecznego Muzeum Ziemi Mieleckiej. Jego kustoszami byli Wiktor Jaderny i Miros\u0142aw Maci\u0105ga. W dalszych latach systematycznie powi\u0119kszano zbiory oraz czyniono starania o utworzenie pa\u0144stwowej plac\u00f3wki muzealnej. 31 XII 1977 r. Naczelnik Miasta Mielca Stefan \u0106wiok, dzia\u0142aj\u0105c w porozumieniu z Ministrem Kultury J\u00f3zefem Fajkowskim, wyda\u0142 zarz\u0105dzenie (Nr 16\/77) o utworzeniu z dniem 1 I 1978 r. Muzeum Regionalnego w Mielcu i nadaniu mu statutu. Na tymczasow\u0105 siedzib\u0119 przeznaczono cz\u0119\u015b\u0107 pomieszcze\u0144 o powierzchni oko\u0142o 90 m2 na parterze budynku przy ul. A. Mickiewicza 13. Pierwszym dyrektorem plac\u00f3wki zosta\u0142 Henryk Momot (biogram w odr\u0119bnym ha\u015ble). Zbiory muzealne zosta\u0142y podzielone na cztery dzia\u0142y: archeologii, etnografii, historii i sztuki. Ekspozycj\u0119 zbior\u00f3w rozpocz\u0119to 22 marca 1979 r. wystaw\u0105 \u201eDary dla Muzeum Mieleckiego\u201d i jeszcze w tym samym roku zorganizowano trzy inne wystawy. R\u00f3wnocze\u015bnie rozpocz\u0119to starania o docelow\u0105 siedzib\u0119 dla Muzeum. Zbieg\u0142y si\u0119 one z uratowaniem dw\u00f3ch zabytkowych budynk\u00f3w przy ul. H. Sawickiej 19 i 21, pustych po wyw\u0142aszczeniu w zwi\u0105zku z budow\u0105 wiaduktu. Energiczne starania Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM, poparte wnioskiem Wydzia\u0142u Kultury UM, doprowadzi\u0142y do decyzji Naczelnika Miasta Mielca Lucjana Surowca o przekazaniu w dniu 20 IV 1982 r. obu budynk\u00f3w Muzeum Regionalnemu. Po przeprowadzeniu remontu kapitalnego \u00a0i modernizacji obiekt\u00f3w (wpisanych 28 II 1983 r. do rejestru zabytk\u00f3w woj. rzeszowskiego) za \u015brodki przekazane przez Wojew\u00f3dzkiego Konserwatora Zabytk\u00f3w \u2013 5 V 1987 r. uroczy\u015bcie otwarto \u201eJadern\u00f3wk\u0119\u201d (tak\u0105 nazw\u0119 otrzyma\u0142 obiekt dla upami\u0119tnienia zas\u0142u\u017conej rodziny Jadernych \u2013 w\u0142a\u015bcicieli jednego z budynk\u00f3w i unikatowego fotograficznego atelier.) W\u00f3wczas te\u017c utworzono pi\u0105ty dzia\u0142 muzealny \u2013 fotografii. Pierwszymi wystawami by\u0142y: \u201eMielec i okolice w obiektywie Jadernych\u201d oraz \u201eMoja tw\u00f3rczo\u015b\u0107 \u201886\u201d (prace K\u015aT TMZM). Zmiana siedziby Muzeum Regionalnego poprawi\u0142a znacznie warunki jego funkcjonowania (264 m2 powierzchni og\u00f3\u0142em, w tym 184 m2 powierzchni wystawowej), ale nie by\u0142a jeszcze rozwi\u0105zaniem docelowym. W wyniku stara\u0144 dyrekcji Muzeum Regionalnego i Wydzia\u0142u Kultury UM \u2013 w \u201eUchwale nr XXX\/81\/83 z 20 IX 1983 r. w sprawie rozwoju kultury w Mielcu na lata 1983\u20131985\u201d MRN w Mielcu postanowi\u0142a przeznaczy\u0107 Pa\u0142acyk Oborskich na siedzib\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 Muzeum Regionalnego. W 1986 r. rozpocz\u0119to prace dokumentacyjno-projektowe restauracji Pa\u0142acyku Oborskich (administrowanego dot\u0105d przez MPGK) i adaptacji na cele Muzeum Regionalnego. Po zasadniczych zmianach ustrojowych, wprowadzonych now\u0105 ustaw\u0105 o samorz\u0105dzie terytorialnym (1990), \u00a0Zarz\u0105d Miasta Mielca uchwa\u0142\u0105 nr 271\/92 z dnia 2 XI 1992 r. przeznaczy\u0142 Pa\u0142acyk Oborskich na siedzib\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 Muzeum Regionalnego. W grudniu 1992 r. rozpocz\u0119to prace rekonstrukcyjno-remontowe i adaptacyjne. Perspektywa docelowego umieszczenia zbior\u00f3w w reprezentacyjnym obiekcie spowodowa\u0142a, \u017ce \u00a0w czasie Walnego Zgromadzenia TMZM \u00a06 III 1993 r. podj\u0119to jednog\u0142o\u015bnie uchwa\u0142\u0119 o przekazaniu eksponat\u00f3w TMZM, pozostaj\u0105cych dot\u0105d w depozycie, na w\u0142asno\u015b\u0107 Muzeum, co znacz\u0105co powi\u0119kszy\u0142o jego zbiory. Od 1 I 1998 r., na mocy uchwa\u0142y Rady Miejskiej powo\u0142ano Samorz\u0105dowe Centrum Kultury, a w jego struktur\u0119 wesz\u0142o m.in. Muzeum Regionalne. Prace restauracyjno \u2013 modernizacyjne Pa\u0142acyku, wykonane du\u017cym nak\u0142adem si\u0142 i \u015brodk\u00f3w z bud\u017cetu miasta, zako\u0144czono wiosn\u0105 2001 r. i 22 VI uroczy\u015bcie otwarto jego podwoje. Do tego momentu Muzeum zorganizowa\u0142o 89 wystaw czasowych, za\u015b pierwsz\u0105 w Pa\u0142acyku by\u0142a wystawa \u201eR\u0119kopisy, starodruki i dokumenty\u201d. Uzyskanie reprezentacyjnych pomieszcze\u0144 stworzy\u0142o nie tylko znacznie lepsze warunki do gromadzenia i eksponowania zbior\u00f3w muzealnych, ale tak\u017ce do organizowania m.in.: uroczystych spotka\u0144 w\u0142adz miasta z delegacjami zagranicznymi i szczeg\u00f3lnymi go\u015b\u0107mi Mielca, konferencji i sesji naukowych, jubileuszy, \u015blub\u00f3w, promocji wydawnictw regionalnych i imprez o\u015bwiatowo\u2013edukacyjnych. Wydarzeniem roku 2004 by\u0142a konferencja \u201ePowiat mielecki w latach 1944-1956\u201d, zorganizowana 15 X wsp\u00f3lnie z Instytutem Pami\u0119ci Narodowej Oddzia\u0142 w Rzeszowie. W ramach rewitalizacji Starego Mielca wyremontowano i zmodernizowano muzealn\u0105 fili\u0119 \u201eJadern\u00f3wka\u201d (2010-2011). Oficjalne otwarcie odrestaurowanego obiektu nast\u0105pi\u0142o 8 IX 2011 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*Zbiory<\/strong>\u00a01) Dzia\u0142 historyczny: eksponaty zwi\u0105zane z histori\u0105 Mielca i jego mieszka\u0144c\u00f3w (mieleciana), przedmioty pozosta\u0142e po ludno\u015bci \u017cydowskiej (judaika), t\u0142oki piecz\u0119tne (sfragistyka), bro\u0144 bia\u0142a i palna, mundury i sprz\u0119t wojskowy (militaria), odznaczenia wojskowe i cywilne, numizmaty i archiwalia. 2) Dzia\u0142 sztuki: obrazy malarzy polskich z XIX i XX w. (m.in. Wojciecha Kossaka, Teodora Aksentowicza i Vlastimila Hoffmana), grafiki (m.in. W\u0142adys\u0142awa \u017burawskiego). 3) Dzia\u0142 archeologii (niewielki): eksponaty z okresu schy\u0142kowego paleolitu i neolitu. 4) Dzia\u0142 etnografii: sztuka ludowa, przedmioty codziennego u\u017cytku, narz\u0119dzia i inne wytwory kultury ludowej. 5) Dzia\u0142 fotografii (\u201eJadern\u00f3wka\u201d): fotografie, negatywy, aparaty fotograficzne, sprz\u0119t fotograficzny, biblioteka. Ponadto funkcjonuj\u0105 biblioteka i archiwum.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

*Wystawy<\/strong> (wyb\u00f3r z zachowaniem numer\u00f3w wystaw) 1) Wystawa pami\u0105tek Ziemi Mieleckiej (10 \u2013 17 XII 1967 r., Sala Kr\u00f3lewska). 2) \u201eDary dla muzeum mieleckiego\u201d (II \u2013 IV 1979 r., lokal przy ul. A. Mickiewicza 13). 3) Wystawa numizmatyczna (V 1979 r.). 5) \u201eMartyrologia ludno\u015bci Polski po\u0142udniowo \u2013 wschodniej w okresie okupacji\u201d (X \u2013 XII 1979 r.). 7) \u201eSztuka w zbiorach muzeum\u201d (III \u2013 IV 1980 r.). 9) \u201eStarodruki, druki, r\u0119kopisy\u201d (VII \u2013 VIII 1980 r.). 11) \u201eZbiory archeologiczne i etnograficzne\u201d (XII 1980 r. \u2013 I 1981 r.). 12) \u201eZ dziej\u00f3w Mielca i \u017cycia mielczan\u201d (II \u2013 IV 1981 r.). 14) \u201eObraz wsi mieleckiej w wytworach ludowych\u201d (III \u2013 IV 1982 r.). 17) \u201eZ dziej\u00f3w szkolnictwa mieleckiego i edukacji mielczan\u201d (X 1982 r.) \u2013 wszystkie w lokalu przy ul. A.Mickiewicza. 18) \u201eMielec i okolice w obiektywie Jadernych\u201d (V \u2013 VIII 1987 r., \u201eJadern\u00f3wka\u201d). 22) \u201eMalarstwo i grafika Polski po\u0142udniowo\u2013wschodniej (III \u2013 V 1988 r.). 24) \u201eGalicyjskie drogi do niepodleg\u0142o\u015bci\u201d (X 1988 r. \u2013 V 1989 r.). 28) \u201e\u015aladami II wojny \u015bwiatowej\u201d (IX \u2013 XII 1989 r.). 29) \u201eCz\u0142owiek i \u015brodowisko\u201d (I \u2013 IV 1990 r.). 31) \u201eIstota Rzeczy \u2013 Kazimierz G\u0142az\u201d ( VI \u2013 IX 1990 r.). 36) \u201eZ przemocy i ha\u0144by kraj nasz wydobyli. 200 lat Konstytucji 3 Maja\u201d (V \u2013 VI 1991 r.). 38) \u201eWystawa Jubileuszowa Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM \u2013 10 lat istnienia\u201d (VIII \u2013 IX 1991 r.). 39) \u201eZgin\u0119li w Katyniu\u201d (X \u2013 XI 1991 r.). 40) \u201eZ dziej\u00f3w harcerstwa mieleckiego\u201d (XII 1991 r. \u2013 I 1992 r.). 41) \u201eZabytki architektury sakralnej Mielca i okolic w fotografii\u201d (1992 r.). 43) Pieni\u0105dz na ziemiach polskich\u201d cz. I (II \u2013 III 1992 r.). 44) \u201ePod patronatem \u015bw. Floriana\u201d (II 1992 r.). 45) \u201eZabytkowe dwory i pa\u0142ace Mielca i okolic\u201d (I \u2013 III 1992 r.). 50) \u201ePieni\u0105dz na ziemiach polskich\u201d cz. II \u00a0(IV \u2013 V 1992 r.). 52) Shalom spo\u0142eczno\u015b\u0107 \u017cydowska w Mielcu (VII \u2013 IX 1992 r.). 53) \u201eRodzina Jadernych\u201d (X \u2013 XII 1992 r.). 55) \u201eZ historii rzemios\u0142a, handlu i us\u0142ug w Mielcu\u201d (II \u2013 III 1993 r.). 59) \u201eMalarstwo wsp\u00f3\u0142czesne w zbiorach muzeum\u201d (VI \u2013 VII 1994 r.). 60) \u201eRyszard Gancarz malarstwo i rysunek\u201d (VII \u2013 VIII 1994 r.). 61) Marek Ba\u0142ata rysunek (VIII \u2013 IX 1994 r.). 62) \u201e30 lat Ko\u0142a nr 38 PZF w Mielcu\u201d (X 1994 r.). 63) \u201e30 lat TMZM w Mielcu\u201d (XI 1994 r. \u2013 II 1995 r.). 67) \u201eJeszcze ta\u0144cz\u0105 ogrody \u2013 Jerzy Mamcarz i Krzysztof Litwin\u201d (VI 1995 r.). 75) \u201eHistoria literatury polskiej inaczej\u201d (IV \u2013 V 1997 r.). 78) \u201ePolonia Restituta\u201d (XI \u2013 XII 1997 r.). 80) \u201ePoczet kr\u00f3l\u00f3w polskich\u201d (V \u2013 VI 1998 r.). 82) \u201eMielec w fotografii 1898 \u2013 1998\u201d (X \u2013 XII 1998 r.). 84) \u201eHenryk Momot malarstwo i rysunek\u201d (V \u2013 1999 r.). 87) \u201eStanis\u0142aw Rawicz \u2013 Kosi\u0144ski \u2013 budowniczy galicyjskich kolei\u201d (IX \u2013 X 1999 r.). 88) \u201eW kr\u0119gu Biblii\u201d (XI 1999 r.). 89) \u201eNa prze\u0142omie wiek\u00f3w\u201d (II \u2013 III 2000 r.) \u2013 wszystkie w \u201eJadern\u00f3wce\u201d. 90) \u201eR\u0119kopisy, starodruki, dokumenty\u201d (VI 2001 r. \u2013 III 2002 r., Pa\u0142acyk Oborskich). 91) Wystawa jubileuszowa 25 lat Muzeum Regionalnego w Mielcu\u201d (V 2002 r., Pa\u0142acyk Oborskich). 94) \u201eOdkopana przesz\u0142o\u015b\u0107\u201d (V \u2013 VIII 2003 r.). 95) \u201e\u017bo\u0142nierze wykl\u0119ci \u2013 antykomunistyczne podziemie na Rzeszowszczy\u017anie po 1944 r.\u201d (IX \u2013 X 2003 r., \u201eJadern\u00f3wka\u201d). 96) \u201eBro\u0144 bia\u0142a\u201d (IX \u2013 XI 2003 r., Pa\u0142acyk Oborskich). 97) \u201eLegiony to … drogi mielczan do niepodleg\u0142o\u015bci\u201d (XI 2003 r. \u2013 II 2004 r., \u201eJadern\u00f3wka\u201d). 98) \u201eBursztyn \u2013 natura i rzemios\u0142o\u201d (XII 2003 r. \u2013 II 2004 r., Pa\u0142acyk Oborskich). 100) \u201eGetta i obozy dla ludno\u015bci \u017cydowskiej na Rzeszowszczy\u017anie podczas okupacji hitlerowskiej\u201d (III \u2013 V 2004 r., \u201eJadern\u00f3wka\u201d). 101) \u201eBro\u0144 palna\u201d (V \u2013 X 2004 r., Pa\u0142acyk Oborskich). 102) \u201eWystawa Jubileuszowa TMZM i K\u015aT\u201d (VI \u2013 VIII 2004 r. \u201eJadern\u00f3wka\u201d). 104) \u201ePrzyroda \u2013 architektura \u2013 historia. Wystawa fotograficzna Jerzego Jarosza\u201d (VIII 2004 r., \u201eJadern\u00f3wka\u201d). 106) \u201eArty\u015bci i ich dzie\u0142a. Malarstwo i rysunek tw\u00f3rc\u00f3w polskich od XVIII do XX wieku\u201d (X 2004 r. \u2013 I 2005 r., Pa\u0142acyk Oborskich). 107) \u201eFoto odlot\u201d (X \u2013 XI 2004 r., \u201eJadern\u00f3wka\u201d). 109) \u201eCztery dekady \u2013 dorobek TMZM i tw\u00f3rczo\u015b\u0107 K\u015aT\u201d (II \u2013 IV 2005 r., Galeria SCK). 110) \u201eSezam pi\u0119kna B\u0142\u0119kitnej Planety \u2013 kolekcja pp\u0142k. naw. in\u017c. Miko\u0142aja Pod\u0142aszczyka\u201d (II \u2013 IV 2005 r., Pa\u0142acyk Oborskich). 111) \u201eSprawiedliwi w\u015br\u00f3d narod\u00f3w \u015bwiata\u201d (III \u2013 IV 2005 r. \u201eJadern\u00f3wka\u201d). 112. \u201eFajki z Przemy\u015bla\u201d (VI-X 2005 r., Pa\u0142acyk Oborskich). 113) \u201eKultura regionu mieleckiego\u201d (XI 2005 r. \u2013 IV 2006 r., Pa\u0142acyk). 114) \u201eMedale z minionej epoki\u201d (IV-X 2006 r., Pa\u0142acyk). 115) \u201eCzar naftowych lamp\u201d (X 2006 r. \u2013 IV 2007 r., Pa\u0142acyk). 116) \u201eSzk\u0142o podkarpackich hut\u201d (IV-VI 2007 r.). 117) \u201eZ lipowego drewna\u201d 40-lecie pracy tw\u00f3rczej Stanis\u0142awa Sz\u0119szo\u0142a z Mielca (VI-X 2007 r., Pa\u0142acyk). 118) \u201eTrzy powstania narodowe\u201d (X 2007 r. \u2013 II 2008 r., Pa\u0142acyk). 119) \u201eW\u0142adys\u0142aw \u017burawski 1888-1963\u201d (II-V 2008 r., Pa\u0142acyk). 120) \u201eOstatni, co tak struga\u201d 40-lecie pracy tw\u00f3rczej Stanis\u0142awa Czarneckiego (VI-VIII 2008 r., Pa\u0142acyk). 121) \u201e30 lat Muzeum Regionalnego w Mielcu\u201d (IX 2008 r. \u2013 I 2009 r., Pa\u0142acyk). 122) \u201eWagi i miary\u201d (II-V 2009 r., Pa\u0142acyk). 123) \u201e70 lat Stali Mielec\u201d (V-IX 2009 r., Pa\u0142acyk). 124} \u201eMielec w okresie II wojny \u015bwiatowej 1939-1945\u201d (IX 2009 r. \u2013 I 2010 r., Pa\u0142acyk). 125) \u201eKolekcja aparat\u00f3w fotograficznych\u201d \u2013 ze zbior\u00f3w w\u0142asnych Muzeum (II-X 2010 r., Pa\u0142acyk). 126) \u201eHandel i rzemios\u0142o w Mielcu\u201d (X 2010 r. \u2013 IV 2011 r., Pa\u0142acyk). 127) \u201eWszystko, co nasze, Polsce oddamy\u201d \u2013 w 100-lecie skautingu i harcerstwa w Mielcu 1911-2011 (V 2011 r. \u2013 I 2012 r., Pa\u0142acyk). 128) \u201eNasze nowe zbiory\u201d (I-V 2012 r., Pa\u0142acyk). 129) \u201eZ sikawk\u0105 do po\u017caru\u201d (V-X 2012 r., Pa\u0142acyk). 130) \u201eUrok gabinetu stomatologicznego\u201d (X-XII 2012 r., Pa\u0142acyk). 131) \u201eWojciech Waiss w Pa\u0142acyku\u201d (XII 2012 r. \u2013 nadal, Pa\u0142acyk). 132) \u201eW\u0142adys\u0142aw \u017burawski \u2013 mistrz drzeworytu polskiego w 50. rocznic\u0119 \u015bmierci\u201d (II 2013 r. \u2013 nadal, Pa\u0142acyk)… „Z historii Mielca” (2015 r., Pa\u0142acyk, wystawa sta\u0142a). „\u017belazka, kt\u00f3re maj\u0105 dusze” ze zb. Marka Soleckiego z Kra\u015bnika (II 2015 r., Pa\u0142acyk). „B\u0119d\u0119 to fotografowa\u0142 w kolorach. Pocz\u0105tek XX wieku na tr\u00f3jwymiarowych zdj\u0119ciach Stanis\u0142awa Wilhelma Lilpopa” (5 II – 31 III 2015 r., „Jadern\u00f3wka”). „HOMO FABER czyli narz\u0119dzia dawniej i dzi\u015b” (25 III – 27 VI 2015 r., Pa\u0142acyk). „Nierozstrzelana pami\u0119\u0107. Mieleccy Katy\u0144czycy” (9 IV – 2 V 2015 r., „Jadern\u00f3wka”). Wystawa rysunku „Wiatrem rysowane” mieleckiego lekarza Tomasza Wiatra (13-20 VI 2015 r., Pa\u0142acyk). Wystawa „Zdzis\u0142aw Beksi\u0144ski – od fotografii do fotomonta\u017cu komputerowego” (2 VII – 5 IX 2015 r., „Jadern\u00f3wka”). „Rze\u017aba” Wystawa prac artyst\u00f3w Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM w Mielcu (6 VII – 15 IX 2015 r., Pa\u0142acyk). Bogumi\u0142 Kru\u017cel „Zatrzymane” wystawa fotografii (9 X – 28 XI 2015 r., „Jadern\u00f3wka”). „Po obu stronach Bugu” – fotografie Piotra Duraka (9 XII 2015 r. – 23 I 2016 r., „Jadern\u00f3wka”). \u015awiat na zdj\u0119ciach W\u0142adys\u0142awa S\u0142awnego (4 II – 25 III 2016 r., „Jadern\u00f3wka”). Kronikarki Warszawy Zofia Chom\u0119towska i Maria Chrz\u0105szczowa „Fotografie Warszawy 1945-1946” (7 IV – 7 V 2016 r., „Jadern\u00f3wka”). „Mielec. \u015aladami starej fotografii” (7 VII – 3 IX 2016 r., „Jadern\u00f3wka”). „Fotografia” Edwarda Hartwiga (? IX – 30 IX 2016 r., „Jadern\u00f3wka”. „Zapis socjologiczny” – wystawa fotografii Zofii Rydet (3 XI – 31 XII 2016 r., „Jadern\u00f3wka”. „August i Wiktor Jaderni. W\u0119dr\u00f3wki galicyjskie” (12 I – 4 III 2017 r., „Jadern\u00f3wka”. „Miejsca. Rekonstrukcja II” – wystawa fotograficzna Tadeusza Rolke (9 III – 6 V 2017 r., „Jadern\u00f3wka”). „Archeologiczna autostrada – wykopaliska przy wielkich inwestycjach drogowych pod Krakowem” (13 III – 20 VI 2017 r., Pa\u0142acyk). „Zaw\u00f3d Fotograf” (20 V – 30 VI 2017 r., „Jadern\u00f3wka”), „Bieszczadzkie \u015bcie\u017cki” – fotografie Grzegorza Lizakowskiego (5 VII – 31 VIII 2017 r., „Jadern\u00f3wka”). „Dawnego Mielca historie niezwyk\u0142e” – wystawa fotograficzna (VIII 2017 r., Pa\u0142acyk). „Zr\u00f3bmy w Mielcu lotnisko” – wystawa fotograficzna (7 IX – 14 X 2017 r., „Jaderrn\u00f3wka”). „Fotoreporta\u017c z budowy osiedla fabrycznego” (IX 2017 r., przy G\u00f3rce Cyranowskiej). „Z\u0142oto Ba\u0142tyku – wystawa bursztynu” (26 IX – 29 XII 2017 r., Pa\u0142acyk). „Fotografowie wojny Broz, Mysicka, Rajman” (8 XI – 9 XII 2017 r., „Jadern\u00f3wka”). „W\u0142adys\u0142aw \u017burawski – malarz, grafik, rysownik” (26 I – 5 V 2018 r., Pa\u0142acyk). „Pozdrowienia z Mielca” (14 XII 2017 r. – 31 I 2018 r., „Jadern\u00f3wka”). „Lato w \u015brodku zimy” – wystawa poplenerowa Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej w Mielcu (3 II – 17 II 2018 r., Pa\u0142acyk). „W\u0142adys\u0142aw \u017burawski – mistrz drzeworytu polskiego” (26 II – 4 V 2018 r., Pa\u0142acyk). „Klisze zachowa\u0142y si\u0119” – zdj\u0119cia Augusta i Wiktora Jadernych (8 III – 12 V, „Jadern\u00f3wka”). „Co w puszczy gra – wystawa przyrodniczo-\u0142owiecka” (19 V – 15 IX 2018 r., Pa\u0142acyk). „Ambrotypowy Mielec oraz scen kilka z Lublina i Male\u0144ca, wystawa ambrotyp\u00f3w” (19 V – 30 VI 2018 r.). „Akt” – zdj\u0119cia \u0141ukasza Gurdaka (12 VII – 25 VIII 2018 r., „Jadern\u00f3wka”). „August Jaderny – fotografista” (8 IX – 31 X 2018 r., „Jadern\u00f3wka”). „Nasi rycerze wolno\u015bci” (9 X – 1 XII 2018 r., Pa\u0142acyk). „Ku Niepodleg\u0142ej 1914-1921” – wystawa fotograficzna (8 XI 2018 r. – 31 I 2019 r., „Jadern\u00f3wka”). „Jak rodzi\u0142o si\u0119 pi\u0119kno” (12 XII 2018 r. – 12 III 2019 r., Pa\u0142acyk). „Za sztrek\u0105” – wystawa fotografii z lat 1950-1989 (14 II – 13 IV 2019 r., „Jadern\u00f3wka”). „W kr\u0119gu sztuki sakralnej. Skarby ko\u015bcio\u0142\u00f3w ziemi mieleckiej” (10 IV – 21 IX 2019 r., Pa\u0142acyk). „Italia ’57” – zdj\u0119cia Wojciecha Plewi\u0144skiego (18 V – V 2019 r., „Jadern\u00f3wka”). „Mielec 1939-1945” (12 IX – 26 X 2019 r., 17 II – 30 IV 2020 r., „Jadern\u00f3wka”). „Sztetl Mielec” (14 XI 2019 r. – 31 I 2020 r., „Jadern\u00f3wka”). „Zdarzy\u0142o si\u0119 w Mielcu” (2021 r., Pa\u0142acyk). „My jeste\u015bmy wierni kibice” (2021 r., „Jadern\u00f3wka”); „Wysoka fala 1934” (1 VII – 31 VIII 2021 r., „Jadern\u00f3wka”); „Wystawa rowerowa” (11 XII 2021 – 14 V 2022, Pa\u0142acyk Oborskich); „O\u015bwietlenie Historie wybrane” (9 VII 2022 – 25 II 2023, Pa\u0142acyk Oborskich”); „MarjanFuks. Pierwszy reporter II RP” (23 II 2023 r. – 23 IV 2023 r., „Jadern\u00f3wka”);<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Wystawy sta\u0142e:<\/strong>\u00a0„Z historii Mielca” – Pa\u0142acyk Oborskich; „Kolekcja\u00a0 aparat\u00f3w fotograficznych”, „Wn\u0119trze dawnego zak\u0142adu fotograficznego i domu mieszkalnego” – „Jadern\u00f3wka”.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Przy okazji wystaw wydawano okoliczno\u015bciow\u0105 publikacj\u0119. W organizacji wystaw wsp\u00f3\u0142pracowano z wieloma instytucjami, m.in.: Muzeum Czartoryskich w Krakowie, Muzeum Historii Fotografii w Krakowie, Muzeum Przyrodniczym w Krakowie, Instytutem Pami\u0119ci Narodowej w Rzeszowie, Muzeum Okr\u0119gowym w Rzeszowie, Wojew\u00f3dzkim Domem Kultury w Rzeszowie, Muzeum Narodowym Ziemi Przemyskiej w Przemy\u015blu i Muzeum Okr\u0119gowym w Sandomierzu oraz tw\u00f3rcami i prywatnymi kolekcjonerami. Do oferty programowej wprowadzono coroczne \u201eMaj\u00f3wki u Hrabiego\u201d i \u201eNoc Muze\u00f3w\u201d. Opublikowano szereg w\u0142asnych opracowa\u0144 naukowych i materia\u0142\u00f3w wspomnieniowych zwi\u0105zanych z ziemi\u0105 mieleck\u0105. Wprowadzono szereg form edukacyjnych, m.in. lekcje muzealne, warsztaty, wycieczki terenowe.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Muzeum uczestniczy projektach mi\u0119dzynarodowych, m.in.: Dzie\u0144 Wolnej Sztuki czyli Slow Art! Nie fast art!; „180 lat z fotografi\u0105”; „Noc Muze\u00f3w”; „Europejskie Dni Dziedzictwa”.<\/p>\r\n

Udzia\u0142 w projektach og\u00f3lnopolskich: 80. rocznica „Akcji Reinhardt” i 80. rocznica zag\u0142ady mieleckich \u017byd\u00f3w.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

Dyrektorzy:<\/strong>\u00a0Henryk Momot (1978\u20131993), Janusz Zborowski (1993\u20132003), Jerzy Skrzypczak (2003\u2013 ).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

D\u0142ugoletni pracownicy merytoryczni:<\/strong>\u00a0Janusz Halisz, Halina Kuzio\u0142a, Longina Sa\u0142amunia, Jan St\u0119pie\u0144, Janusz Zborowski, Krzysztof Hapta\u015b, Joanna Sobiczewska, Iwona Groele.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

D\u0142ugoletni pracownicy administracyjni:<\/strong> Janina Augustyn, Lucyna Kmie\u0107.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MU\u017b JAN FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 9 III 1887 r. w Suchej, syn Piotra i Marii z domu Lipowicz. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum w Krakowie, a nast\u0119pnie studia w Wiedniu i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Po studiach za\u0142o\u017cy\u0142 w Krakowie firm\u0119 wykonuj\u0105c\u0105 roboty elektryczne. Elektryfikowa\u0142 m.in. zamek na Wawelu, austriackie koszary wojskowe oraz stacj\u0119 kolejow\u0105 w Bochni. W latach 1936\u20131938 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika elektrowni Zygmunta Rymanowskiego w Mielcu, a w 1939 r. zosta\u0142 zatrudniony w mieleckiej Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2. W czasie okupacji hitlerowskiej pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec jako pracownik fizyczny, a po ujawnieniu wykszta\u0142cenia zosta\u0142 kierownikiem zak\u0142adu elektrycznego obs\u0142uguj\u0105cego osiedle fabryczne. Wiosn\u0105 1943 r. zosta\u0142 aresztowany przez gestapo (prawdopodobnie za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w ruchu oporu) i wywieziony do obozu w Nardhausen (Austria), gdzie pracowa\u0142 w kamienio\u0142omach. Po II wojnie \u015bwiatowej powr\u00f3ci\u0142 do Polski. Zamieszka\u0142 w Legnicy i prowadzi\u0142 zak\u0142ad elektryczny, kt\u00f3ry w 1950 r. upa\u0144stwowiono. Do Mielca, gdzie mieszka\u0142a c\u00f3rka (po m\u0119\u017cu Zydro\u0144), powr\u00f3ci\u0142 w 1956 r. Zmar\u0142 8 IV 1958 r. Spoczywa na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MYCEK JAN<\/strong>, urodzony 14 XII 1937 r. w Pierzchnem ko\u0142o Padwi Narodowej, powiat mielecki, syn Macieja i Anny z domu P\u0142aza. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO im. S. Konarskiego), matur\u0119 zda\u0142 w 1955 r. W 1957 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Przedsi\u0119biorstwie Budownictwa Miejskiego w Mielcu, ale w listopadzie tego roku zosta\u0142 powo\u0142any do zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej i odby\u0142 j\u0105 w kompanii \u0142\u0105czno\u015bci w Siedlcach. 1 II 1960 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wydziale Finansowym Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, a od 1 II 1962 r. przeniesiono go do Wydzia\u0142u Organizacyjno-Prawnego, gdzie pe\u0142ni\u0142 kolejno funkcje: inspektora, kierownika referatu i kierownika Wydzia\u0142u. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC (specjalno\u015b\u0107 \u2013 ekonomika przemys\u0142u) w 1964 r., Zawodowe Studium Administracyjne na Uniwersytecie Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie w 1967 r. oraz Wydzia\u0142 Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego i w 1969 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra administracji. W grudniu 1972 r. powierzono mu funkcj\u0119 sekretarza Prezydium PRN w Mielcu, a 1 I 1973 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Biura Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W zwi\u0105zku z likwidacj\u0105 powiat\u00f3w, od 1 czerwca 1975 r. przeszed\u0142 do pracy w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowisku kierownika Wydzia\u0142u Og\u00f3lnego, a od 1 V 1976 r. do 31 XII 1982 r. pracowa\u0142 jako kierownik Wydzia\u0142u Finansowego. 1 I 1983 r. zosta\u0142 mianowany na stanowisko naczelnika nowo utworzonego Urz\u0119du Skarbowego w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 nieprzerwanie do przej\u015bcia na emerytur\u0119 1 IV 2003 r. W tym okresie uko\u0144czy\u0142 szereg specjalistycznych kurs\u00f3w. Pracuj\u0105c przez ponad 40 lat na niezwykle wa\u017cnych dla miasta stanowiskach, znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do jego rozwoju spo\u0142eczno\u2013gospodarczego. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 pracy spo\u0142ecznej. Przez 20 lat pracowa\u0142 w Kolegium ds. Wykrocze\u0144 jako cz\u0142onek, a nast\u0119pnie przewodnicz\u0105cy. Dwie kadencje przewodniczy\u0142 Radzie Zak\u0142adowej ZZPPiS przy Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. Od 1988 r. nieprzerwanie do 2014 r. by\u0142 wybierany z listy PSL na radnego Rady Gminy w Padwi Narodowej, a od 3 VII 1994 r. do 2014 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego tej\u017ce Rady (pi\u0119\u0107 kadencji). Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Pa\u0144stwowy\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Finans\u00f3w\u201d. W 2018 r. Rada Gminy Padew Narodowa przyzna\u0142a mu tytu\u0142 Honorowego Obywatela Gminy Padew Narodowa. Zmar\u0142 21 VIII 2022 r. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Padwi Narodowej.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MYCIELSKA MARIA ZOFIA (z domu ESTERHAZY)<\/strong>, urodzona 24 VI 1904 r. w Nyitra\u00fajlak (Austro-Wegry, p\u00f3\u017aniej Ujlak w Czechos\u0142owacji i od 1948 r. Vel\u2019ke Zaluzie na S\u0142owacji), c\u00f3rka Janosa i El\u017cbiety z Tarnowskich. M\u0142odo\u015b\u0107 sp\u0119dzi\u0142a w pa\u0142acu Esterhazych w Ujlaku i pa\u0142acu Tarnowskich w Krakowie. Uczy\u0142a si\u0119 wraz z rodze\u0144stwem prywatnie, a egzaminy zdawa\u0142a w Nitrze. Wykazywa\u0142a szczeg\u00f3lne uzdolnienia w uczeniu si\u0119 j\u0119zyk\u00f3w. W 1931 r. wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Franciszka Mycielskiego i wraz z nim zamieszka\u0142a w maj\u0105tku W\u0119gierka w pobli\u017cu Jaros\u0142awia. Urodzi\u0142a czworo dzieci i zajmowa\u0142a si\u0119 ich wychowywaniem. Ponadto w r\u00f3\u017cnych formach pomaga\u0142a pracownikom maj\u0105tku i ich rodzinom. Za\u0142o\u017cy\u0142a ochronk\u0119 dla dzieci, organizowa\u0142a kursy umiej\u0119tno\u015bci praktycznych dla dziewcz\u0105t oraz utrzymywa\u0142a lekarza, a cz\u0119sto sama udziela\u0142a pierwszej pomocy. W czasie okupacji hitlerowskiej, korzystaj\u0105c z pochodzenia w\u0119gierskiego i umiej\u0119tno\u015bci j\u0119zykowych, pomaga\u0142a wielu osobom aresztowanym i wi\u0119zionym przez Niemc\u00f3w. W 1944 r. przenios\u0142a si\u0119 z rodzin\u0105 do siedziby Esterhazych w Ujlaku i zamieszka\u0142a z matk\u0105, siostr\u0105 Luiz\u0105 i bratem Janosem Esterhazym (w okresie mi\u0119dzywojennym polityk i pose\u0142 do Zgromadzenia Narodowego Republiki Czechos\u0142owackiej). Po wej\u015bciu wojsk radzieckich do Ujlaku 1 IV 1945 r. rodzina Esterhazych zosta\u0142a wyrzucona z pa\u0142acu, kt\u00f3ry nast\u0119pnie spl\u0105drowano. Zszokowanych w\u0142a\u015bcicieli przyj\u0119\u0142a do swojego mieszkania jedna z pracownic maj\u0105tku. Wkr\u00f3tce potem Janosa Esterhazego aresztowano i oskar\u017cono o faszyzm, a nast\u0119pnie przekazano NKWD. \u00a0Po procesach w ZSRR i Czechos\u0142owacji zosta\u0142 skazany na 10 lat gu\u0142agu, a nast\u0119pnie na kar\u0119 \u015bmierci. Z Ujlaku wyjecha\u0142y matka i siostra Luiza oraz dzieci Janosa, a uprzedzony o gro\u017abie aresztowania m\u0105\u017c (Franciszek Mycielski) uciek\u0142 za granic\u0119. Maria pozosta\u0142a z dzie\u0107mi w Ujlaku i podj\u0119\u0142a starania o uratowanie brata, ale mimo wielkiej determinacji nie uda\u0142o si\u0119 \u00a0uwolni\u0107 go z wi\u0119zienia (zmar\u0142 w 1957 r.). W 1958 r. przenios\u0142a si\u0119 z dzie\u0107mi do Jaros\u0142awia, ale ze wzgl\u0119du na blisko\u015b\u0107 W\u0119gierki (nowe prawo zabrania\u0142o by\u0142ym w\u0142a\u015bcicielom zamieszkania w pobli\u017cu odebranych maj\u0105tk\u00f3w) zosta\u0142a przeniesiona do Mielca, gdzie otrzyma\u0142a jednopokojowe mieszkanie. W 1964 r. na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim zda\u0142a egzaminy na t\u0142umacza przysi\u0119g\u0142ego z j\u0119zyk\u00f3w: angielskiego, francuskiego, niemieckiego, w\u0119gierskiego i s\u0142owackiego. Odt\u0105d wykonywa\u0142a t\u0142umaczenia \u00a0dokument\u00f3w i pism, g\u0142\u00f3wnie dla mieleckich urz\u0119d\u00f3w, instytucji i os\u00f3b prywatnych. Zmar\u0142a 21 I 1975 r. w Mielcu. Spoczywa w kaplicy grobowej przy pa\u0142acu Mycielskich w Wi\u015bniowej ko\u0142o Strzy\u017cowa. Staraniem dzieci w 2008 r. na W\u0119grzech wydano ksi\u0105\u017ck\u0119 jej autorstwa U\u0142askawiony na \u015bmier\u0107.<\/em> Rzecz o Janosu Esterhazym,<\/em> b\u0119d\u0105ca zbiorem notatek i dokument\u00f3w zwi\u0105zanych z Janosem Esterhazym oraz walk\u0105 o jego uwolnienie z wi\u0119zienia. W 2010 r. wydano tak\u017ce t\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0119 (Biblioteka \u201eWI\u0118ZI\u201d, Warszawa 2010).<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MYJAK EUGENIUSZ<\/strong>, urodzony 11 II 1937 r. w Zaborczu, powiat mielecki, syn Ferdynanda i Weroniki z domu Wiktor. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO), matur\u0119 zda\u0142 w 1953 r. w wieku 16 lat. Z powodu z\u0142ego stanu zdrowia i \u015bmierci ojca do 1954 r. pomaga\u0142 w rodzinnym gospodarstwie. W latach 1954-1958 studiowa\u0142 na Wydziale Prawa UMCS w Lublinie i otrzyma\u0142 dyplom magistra praw (praca \u201ePrzes\u0142anki zawarcia ma\u0142\u017ce\u0144stwa\u201d). W 1958 r. rozpocz\u0105\u0142 aplikacj\u0119 w Prokuraturze Powiatowe w Mielcu, a w 1960 r. \u2013 aplikacj\u0119 s\u0119dziowsk\u0105 w Mielcu i Rzeszowie, zako\u0144czon\u0105 egzaminem s\u0119dziowskim w 1961 r. Po odbyciu aplikantury adwokackiej i zdaniu egzaminu pracowa\u0142 w Zespole Adwokackim nr 1 w Mielcu, a nast\u0119pnie by\u0142 jego kierownikiem. Stylem pracy i poziomem wiedzy wyrobi\u0142 sobie du\u017cy autorytet w Mielcu i regionie, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce w \u015brodowisku prawnik\u00f3w w kraju. W latach szkolnych dzia\u0142a\u0142 w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych, a p\u00f3\u017aniej w Zrzeszeniu Prawnik\u00f3w Polskich. By\u0142 oficerem rezerwy. Zmar\u0142 11 VII 1991 r. Spoczywa na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MYJAK JAN,<\/strong>\u00a0urodzony 10 III 1964 r. w Borowej, pow. mielecki, syn Bronis\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Mazur. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych im. J. Krasickiego w Mielcu (1982 r.) oraz kursy zawodowe. W latach 1979-1986 pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego PZL-Mielec i w tym czasie odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. W 1986 r. przeszed\u0142 do Sp\u00f3\u0142dzielni Us\u0142ug Rolniczych w Czerminie, a od 1991 r. prowadzi w\u0142asne gospodarstwo rolne. Od wielu lat aktywnie dzia\u0142a w samorz\u0105dzie gminnym i Zwi\u0105zku Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych. Jako radny (nieprzerwanie od 1990 r.) by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Gminy Czermin (1990-2002, 3 kadencje), przewodnicz\u0105cym Komisji Bud\u017cetowej (2002-2014, 3 kadencje), przewodnicz\u0105cym Komisji Rewizyjnej (2014-2018), a od 2018 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Gminy Czermin. Jest wi\u0119c jednym z nielicznych samorz\u0105dowc\u00f3w w powiecie mieleckim, wybieranym w wolnych wyborach do odrodzonego samorz\u0105du terytorialnego od 1990 r. Ponadto od wielu lat jest wybierany do Rady So\u0142eckiej w Czerminie. Do OSP w Czerminie wst\u0105pi\u0142 w 1980 r. Po wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cej si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci zosta\u0142 wybrany w 2009 r. na prezesa OSP Czermin, a w 2016 r. na prezesa Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Gminnego ZOSP w Czerminie i obie funkcje pe\u0142ni nadal. W 2016 r. zosta\u0142 wybrany na cz\u0142onka Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Powiatowego ZOSP RP w Mielcu. Podczas pe\u0142nienia funkcji gminnych znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do zrealizowania wielu wa\u017cnych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107, m.in. budowy sali gimnastycznej przy Szkole Podstawowej w Czerminie, gazyfikacji, telefonizacji, kanalizacji, budowy oczyszczalni \u015bciek\u00f3w, chodnik\u00f3w, dr\u00f3g gminnych i powiatowych na terenie gminy Czermin. Pracowa\u0142 przy przebudowie Grobu Nieznanego \u017bo\u0142nierza na cmentarzu parafialnym w Czerminie i nadbudowie Domu Stra\u017caka w Czerminie. Jako gminny szef OSP by\u0142 jednym z g\u0142\u00f3wnych koordynator\u00f3w akcji przeciwpowodziowych i usuwania skutk\u00f3w powodzi w 1997 r., 2010 r.\u00a0 i 2019 r. Przyczyni\u0142 si\u0119 te\u017c do zakupu nowych samochod\u00f3w stra\u017cackich dla OSP Czermin. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku OSP RP, Z\u0142otym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa (2 razy), Srebrnym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa Medalem za Ofiarno\u015b\u0107 i Odwag\u0119 oraz Odznak\u0105 Wzorowy Stra\u017cak.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MYJAK KAZIMIERZ FRANCISZEK,<\/strong>\u00a0urodzony 2 X 1954 r. w Czerminie, powiat mielecki, syn Bronis\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Mazur. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1973 r. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Oficerskiej Kwatermistrzostwa w Poznaniu i w 1977 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika oraz tytu\u0142 dyplomowanego ekonomisty w specjalno\u015bci wojskowe \u017cywienie zbiorowe. Po studiach dosta\u0142 przydzia\u0142 do 1 Praskiego Pu\u0142ku Zmechanizowanego w Weso\u0142ej ko\u0142o Warszawy. W 1981 r. zosta\u0142 przeniesiony do Kwatermistrzostwa Warszawskiego Okr\u0119gu Wojskowego\u00a0 i s\u0142u\u017cy\u0142 w nim do ko\u0144ca 1997 r. W tym okresie pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje szefa Wydzia\u0142u S\u0142u\u017cby \u017bywno\u015bciowej Kwatermistrzostwa WOW i szefa Oddzia\u0142u S\u0142u\u017cby \u017bywno\u015bciowej tego\u017c Kwatermistrzostwa. Uko\u0144czy\u0142 wy\u017csze studia magisterskie na Wydziale Technologii \u017bywno\u015bci Akademii Rolniczej w Poznaniu (mgr in\u017c. technologii \u017cywno\u015bci, 1985 r.) i studia podyplomowe na Wydziale Strategiczno-Obronnym Akademii Obrony Narodowej w Warszawie (1996 r.). Regularnie awansowa\u0142, dochodz\u0105c do stopnia pu\u0142kownika ( 15 VIII 1997 r.). W lutym 1998 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 szefa Oddzia\u0142u S\u0142u\u017cby \u017bywno\u015bciowej Dow\u00f3dztwa Wojsk L\u0105dowych i sprawowa\u0142 j\u0105 do ko\u0144ca zawodowej s\u0142u\u017cby wojskowej (10 X 2002 r. Po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby pracowa\u0142 jeszcze w Agencji Mienia Wojskowego (2004 r.), Oddziale S\u0142u\u017cby \u017bywno\u015bciowej Dow\u00f3dztwa Wojsk L\u0105dowych (2006-2007) i Inspektoracie Wojskowej S\u0142u\u017cby Zdrowia (2007-2015). Autor publikacji:\u00a0Wycena wybranych sk\u0142adnik\u00f3w maj\u0105tkowych w s\u0142u\u017cbie \u017cywno\u015bciowej<\/em>\u00a0(AON)\u00a0Warszawski Okr\u0119g Wojskowy. Historia i wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107. Rozdz. III. Historia S\u0142u\u017cby \u017bywno\u015bciowej<\/em> WOW, Warszawa 1997. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Srebrnym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d, Pier\u015bcieniem Honorowym Dow\u00f3dcy WOW i Odznak\u0105 Pami\u0105tkow\u0105 WOW.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MYJKOWSKI JAN<\/strong>, urodzony 30 III 1943 r. w Lichwinie, powiat tarnowski, syn Jana i Zofii z domu Dutkiewicz. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Tuchowie z matur\u0105 w 1960 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Poznaniu, dyplom uzyska\u0142 w 1966 r. Sta\u017c w Szpitalu Powiatowym w Mielcu odby\u0142 w latach 1966-1967, pracuj\u0105c r\u00f3wnocze\u015bnie (od 2 XI 1966 r.) w Gminnym O\u015brodku Zdrowia w Przec\u0142awiu. Specjalizacj\u0119 I stopnia z otolaryngologii uzyska\u0142 w 1972 r., a specjalizacj\u0119 II stopnia \u2013 w 1976 r. Podejmowa\u0142 starania o budow\u0119 nowego O\u015brodka Zdrowia w Przec\u0142awiu i przy wsparciu w\u0142adz gminnych nowy obiekt oddano do u\u017cytku w 1973 r. W tym o\u015brodku mieszka\u0142 do ko\u0144ca stycznia 1976 r., a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i od 1 II pracowa\u0142 w Poradni Laryngologicznej oraz od 1 XI 1976 r. do 31 XII 1995 r. w Szpitalu w Mielcu, jako specjalista otolaryngolog na Oddziale Chirurgicznym (szpitalne leczenie chorych) i konsultant laryngologiczny na pozosta\u0142ych oddzia\u0142ach szpitalnych. Ponadto otworzy\u0142 prywatny gabinet laryngologiczny. W czasie pracy w szpitalu by\u0142 kierownikiem specjalizacji 4 os\u00f3b, zdobywaj\u0105cych I stopie\u0144 z zakresu laryngologii. Od 1 I 1996 r. do 31 XII 2001 r. pracowa\u0142 w Poradni Laryngologicznej ZOZ w Mielcu, pozostaj\u0105c konsultantem laryngologicznym w oddzia\u0142ach mieleckiego szpitala. 1 I 2002 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 na kontrakcie (z Kas\u0105 Chorych, a nast\u0119pnie NFZ) w Poradni Laryngologicznej Nr 2 NZOZ \u201eInter-Med\u201d w Mielcu przy ul. M. Pisarka 1 B. Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w szkoleniach i kursach doskonal\u0105cych w klinikach laryngologicznych w Warszawie, \u0141odzi, Krakowie, Poznaniu, Bydgoszczy i Wroc\u0142awiu. Przebywa\u0142 tak\u017ce w klinikach zagranicznych. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz Polskiego Towarzystwa Otolaryngolog\u00f3w \u2013 Chirurg\u00f3w G\u0142owy i Szyi. W dorobku naukowym posiada m.in. dwie prace pogl\u0105dowe: Uwagi do teorii s\u0142uchu (\u201eOtolaryngologia Polska\u201d 3\/2003, tom LVII) oraz Przetwarzanie i przekazywanie informacji s\u0142uchowych (\u201eOtolaryngologia Polska\u201d 2\/2004, tom LVIII). Jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du NZOZ INTER-MED w Mielcu przy ul. M. Pisarka 1B i prowadzi Poradni\u0119 Otolaryngologiczn\u0105 w ramach tej plac\u00f3wki. W 2017 r. wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 Jan Myjak Myjkowski – poeta ludowy.<\/em><\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MYKIETIUK HIERONIM<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 25 VI 1935 r. w Brodach ko\u0142o Lwowa, syn Micha\u0142a i Antoniny z domu Grab. Od 1945 r. wraz z rodzin\u0105 zamieszka\u0142 w Mielcu. W 1949 r. by\u0142 \u015bwiadkiem (wraz z wieloma innymi osobami) Objawie\u0144 Matki Bo\u017cej w katedrze w Lublinie, a jego pisemna relacja zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do akt \u015bwiadk\u00f3w Cudu Lubelskiego. W 1952 r. zda\u0142 z wyr\u00f3\u017cnieniem egzamin dojrza\u0142o\u015bci w Pa\u0144stwowej Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu. Studia magisterskie z zakresu fizyki na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim uko\u0144czy\u0142 w 1957 r. Jako student III roku zdoby\u0142 3. miejsce w Og\u00f3lnopolskiej Studenckiej Olimpiadzie Szybkiej Orientacji. Od 1 IX 1958 r. do 31 VIII 1987 r. pracowa\u0142 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu jako nauczyciel fizyki. Uczy\u0142 tak\u017ce (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) w innych szko\u0142ach \u015brednich i na wy\u017cszych uczelniach. Wielu jego uczni\u00f3w uko\u0144czy\u0142o studia wy\u017csze z zakresu fizyki, a kilku z nich zosta\u0142o profesorami na wy\u017cszych uczelniach. Uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe i uzyska\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej z zakresu fizyki. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Studium Specjalne Fizyki Atomowej (z 1. lokat\u0105) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 specjalisty fizyki atomowej. Bra\u0142 udzia\u0142 w Og\u00f3lnopolskich Sesjach Dydaktyki Fizyki. Jest autorem publikacji naukowych z dziedziny fizyki, filozofii i pedagogiki. Zg\u0142osi\u0142 do Polskiej Akademii Nauk cztery projekty wynalazcze: fotografowanie wn\u0119trz przez przeszkody, aparat do przesy\u0142ania zapachu na odleg\u0142o\u015b\u0107, mo\u017cliwo\u015b\u0107 uzyskania temperatury poni\u017cej zera bezwzgl\u0119dnego i zmodyfikowanie lampy rentgenowskiej emituj\u0105cej promienie Gamma dla leczenia raka. Od 1964 r. dzia\u0142a w Stronnictwie Demokratycznym, by\u0142 m.in. wiceprzewodnicz\u0105cym mieleckiej organizacji. Z ramienia SD wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 w 1982 r. Mieleck\u0105 Rad\u0119 Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego (PRON) w Mielcu, a nast\u0119pnie przez dwie kadencje pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 radnego miejskiego (Miejskiej Rady Narodowej i Rady Miejskiej w Mielcu). W latach 1990\u20131994 przewodniczy\u0142 Komisji Mandatowo-Regulaminowej RM. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i d\u0142ugoletnim dzia\u0142aczem Klubu Inteligencji Katolickiej w Mielcu. Jest te\u017c d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem Rady Duszpasterskiej przy Parafii \u015aw. Mateusza. Jest cz\u0142onkiem Zespo\u0142u Inicjatywnego ds. Beatyfikacji Ks. Henryka Arczewskiego. W latach 1993\u20131997 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 prezesa Oddzia\u0142u Mieleckiego Polskiego Komitetu Pomocy Spo\u0142ecznej. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, odznaczeniami SD i Wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d (1987). Zmar\u0142 11 V 2014 r. Spoczywa na Cmentarzu Parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MYKIETIUK TERESA (z domu DANECKA)<\/strong>, urodzona 9 VI 1938 r. w Warszawie, c\u00f3rka Micha\u0142a i Franciszki z Zar\u0119bskich. Absolwentka Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1957 r. Studia na Politechnice Krakowskiej uko\u0144czy\u0142a w 1963 r. i uzyska\u0142a tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Od 1957 r. pracowa\u0142a w Biurze Konstrukcyjnym WSK w Mielcu. Z\u0142o\u017cy\u0142a szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich z zakresu konstrukcji samolot\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142a studium specjalistyczne z zakresu tworzyw sztucznych w Warszawie i uzyska\u0142a tytu\u0142 specjalisty in\u017cynierii materia\u0142owej. Sporo czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a sprawom spo\u0142ecznym. W kadencji 1988\u20131990 by\u0142a radn\u0105 Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i cz\u0142onkiem Komisji Ochrony \u015arodowiska. Udziela\u0142a si\u0119 tak\u017ce w dzia\u0142alno\u015bci Ligi Kobiet. Od 1991 r. przebywa na emeryturze.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

MYSIAK RYSZARD<\/strong>, urodzony 7 VII 1931 r. w Krakowie, syn J\u00f3zefa i Janiny z Bobrowskich. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w Unii Borek i jako bramkarz wyst\u0119powa\u0142 w tym klubie do s\u0142u\u017cby wojskowej, kt\u00f3r\u0105 odby\u0142 w dru\u017cynie CWKS Rzesz\u00f3w (1951-1953). W latach 1954-1955 gra\u0142 w Stali Rzesz\u00f3w, a do Stali Mielec, kt\u00f3ra awansowa\u0142a do II ligi, przeszed\u0142 na pocz\u0105tku 1956 r. By\u0142 jednym z najlepszych zawodnik\u00f3w w zespole i znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do jego pierwszego awansu do I ligi w 1960 r. W I lidze zagra\u0142 w 36 meczach i nale\u017ca\u0142 do czo\u0142\u00f3wki bramkarzy w kraju. Powo\u0142any zosta\u0142 do kadry na towarzyski mecz II reprezentacji z reprezentacj\u0105 Tel\u2013Awiw. Regularnie wyst\u0119powa\u0142 w reprezentacji wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. W 1960 r. wygra\u0142 I plebiscyt \u201eNowin Rzeszowskich\u201d i krakowskiego \u201eTempa\u201d na najlepszego sportowca wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. Po spadku Stali do II ligi (1962) gra\u0142 w niej jeszcze przez dwa sezony. \u0141\u0105cznie w II\u2013ligowych meczach wyst\u0105pi\u0142 ponad 150 razy, a ponadto zagra\u0142 kilka meczy pucharowych. W 1964 r. powr\u00f3ci\u0142 do Rzeszowa i w latach 1964-1966 by\u0142 bramkarzem Resovii, a nast\u0119pnie trenowa\u0142 grupy m\u0142odzie\u017cowe i rezerwowy zesp\u00f3\u0142 Resovii. Zmar\u0142 8 VI 1983 r. w Krakowie.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MYSONA MARTA ZOFIA (z domu OSMOLA)<\/strong>, urodzona 1 V 1965 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Leokadii z domu Peret. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1983 r. Studia na Wydziale Ekonomicznym UMCS Lublin Filia w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 1988 r. z tytu\u0142em magistra ekonomii. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142a Mi\u0119dzywydzia\u0142owe Studium Pedagogiczne przy Politechnice Rzeszowskiej im. I. \u0141ukasiewicza i uzyska\u0142a kwalifikacje pedagogiczne. W latach 1988-1995 r. pracowa\u0142a jako nauczyciel geografii w Szkole Podstawowej w Grochowem, pow. mielecki. W tym okresie by\u0142a tak\u017ce wychowawc\u0105 w internacie I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu (1990-1991) i pe\u0142ni\u0142a obowi\u0105zki dyrektora Szko\u0142y Podstawowej w Grochowem (28 II \u2013 2 VII 1992 r). Od 1 IX 1995 r. do 31 VIII 2004 r. by\u0142a nauczycielem ekonomicznych przedmiot\u00f3w zawodowych w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu., a od 1 IX 2014 do 31 VIII 2014 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie \u201eInformatyka w szkole\u201d (Akademia Ekonomiczna im. K. Adamieckiego w Katowicach, 2001) i \u201eZarz\u0105dzanie o\u015bwiat\u0105\u201d (Wy\u017csza Szko\u0142a Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu, 2005) oraz kurs kwalifikacyjny przygotowuj\u0105cy do pracy edukatorskiej (CKPiDN w Mielcu, 2005). Jest pomys\u0142odawc\u0105 i za\u0142o\u017cycielem Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych im. B\u0142. ks. Romana Sitki \u201eEkonomik.Mielec\u201d oraz wsp\u00f3\u0142autorem innowacyjnego programu \u201eKszta\u0142cenie og\u00f3lnopolicyjne\u201d wdra\u017canego od 2009 r. w tym\u017ce Zespole Szk\u00f3\u0142. W wyniku konkursu od 1 IX 2014 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych im. B\u0142. ks. R. Sitki w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. nagrod\u0105 Kuratora O\u015bwiaty w Rzeszowie w 2019 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MYSONA MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 25 XII 1905 w Borowej, pow. mielecki. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum typu humanistycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1925 r. Uko\u0144czy\u0142 studia chemiczne na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie z tytu\u0142em magistra (1930) oraz studia z towaroznawstwa w Wy\u017cszym Studium Handlowym (1933, p\u00f3\u017aniej Akademia Handlowa, Wy\u017csza Szko\u0142a Ekonomiczna, Akademia Ekonomiczna) w Krakowie, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w tym\u017ce WSH jako asystent w Katedrze prof. Arnolda Bollanda w Zak\u0142adzie Towaroznawstwa. W czasie okupacji hitlerowskiej przez pewien czas uczy\u0142 w szkole, p\u00f3\u017aniej zatrudnia\u0142 si\u0119 w r\u00f3\u017cnych firmach, a pod koniec wojny prowadzi\u0142 gospodarstwo rolne. Uczestniczy\u0142 w tajnym nauczaniu i by\u0142 cz\u0142onkiem tajnej Rady Profesor\u00f3w Akademii Handlowej w Krakowie. Po II wojnie \u015bwiatowej uczestniczy\u0142 w uruchomieniu tej uczelni i pracowa\u0142 na stanowisku adiunkta. W 1945 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra nauk ekonomicznych w Akademii Handlowej, a w 1947 r. doktorat z zakresu nauk matematyczno-przyrodniczych na UJ. W 1948 r. zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 profesora, w 1950 r. kontraktowym profesorem nadzwyczajnym, w 1954 r. docentem, w 1962 r. profesorem nadzwyczajnym, a w 1971 r. profesorem zwyczajnym. W macierzystej uczelni pe\u0142ni\u0142 funkcje: kierownika Zak\u0142adu Towaroznawstwa (1948-1950), kierownika Katedry Towaroznawstwa (1950-1969), dziekana Wydzia\u0142u Planowania Handlu (1950-1951), prorektora ds. nauczania (1951-1952), rektora (1952-1956), prorektora (1959-1962), kierownika Zak\u0142adu Towaroznawstwa Artyku\u0142\u00f3w Przemys\u0142owych (1969-1970) i dyrektora Instytutu Towaroznawstwa (1969-1970). W czasie blisko 50-letniej pracy naukowo-dydaktycznej w krakowskiej Akademii Ekonomicznej wni\u00f3s\u0142 du\u017cy wk\u0142ad w jej rozw\u00f3j i stworzy\u0142 przoduj\u0105cy o\u015brodek badawczy towaroznawstwa w Polsce. By\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 nowoczesnej nauki towaroznawstwa. Dzi\u0119ki jego staraniom nauki towaroznawcze zosta\u0142y uznane za samodzieln\u0105 dyscyplin\u0119 naukow\u0105. Jego dorobek naukowy stanowi m.in.: 120 artyku\u0142\u00f3w, prac monograficznych, podr\u0119cznik\u00f3w akademickich i skrypt\u00f3w. By\u0142 inicjatorem wydawania przez WSE od 1957 r. dw\u00f3ch serii Zeszyt\u00f3w Naukowych, a ponadto od 1963 r. by\u0142 cz\u0142onkiem redakcji niemieckiego czasopisma towaroznawczego \u201eWarenkundliche Berichte\u201d. Wychowa\u0142 wielu wybitnych towaroznawc\u00f3w polskich, by\u0142 m.in. promotorem i recenzentem oko\u0142o 500 prac magisterskich, 150 prac podyplomowych i 20 prac doktorskich oraz opiekunem 9 przewod\u00f3w habilitacyjnych. W 1963 r. zainicjowa\u0142 powstanie Polskiego Towarzystwa Towaroznawczego (PTT), jednego z pierwszych na \u015bwiecie, zosta\u0142 jego pierwszym prezesem (1963-1979) i od 1979 r. Prezesem Honorowym PTT. Ponadto by\u0142 cz\u0142onkiem: Polskiego Towarzystwa Chemicznego i Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego. Nie nale\u017ca\u0142 natomiast do \u017cadnej partii politycznej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP i Odznak\u0105 Honorow\u0105 ZSP, 13 nagrodami Ministra Szkolnictwa Wy\u017cszego oraz godno\u015bci\u0105 doktora honoris causa Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Zmar\u0142 8 I 1980 r.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MYSOR W\u0141ADYS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 25 VII 1871 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Andrzeja i Katarzyny z domu Sarama. Uczy\u0142 si\u0119 w Mielcu, a nast\u0119pnie w gimnazjum w Tarnowie. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1894 r. i po kilkumiesi\u0119cznej pracy w Ropczycach \u00a0zosta\u0142 delegowany na studia w rzymskim Gregorianum. W 1897 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora obojga praw. Pracowa\u0142 kr\u00f3tko w Kolbuszowej, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji w Tarnowie. By\u0142 kolejno: prefektem, ojcem duchownym i wyk\u0142adowc\u0105 liturgiki, kapelanem biskupa Leona Wa\u0142\u0119gi, prefektem Ma\u0142ego Seminarium i profesorem prawa kanonicznego. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c szereg funkcji w Kurii Diecezjalnej, m.in.: prokuratora i promotora sprawiedliwo\u015bci w s\u0105dzie diecezjalnym (1902-1936), egzaminatora prosynodalnego (1904-1922), kanclerza (1909-1917), asesora (1917-1922). Opracowa\u0142 i wyda\u0142 m.in.: Przepisy o konkurencji ko\u015bcielnej i komitetach parafialnych (Tarn\u00f3w 1906) i Przepisy ustawy kongrualnej katolickiego duchowie\u0144stwa parafialnego (Tarn\u00f3w 1907) oraz liczne artyku\u0142y i rozprawy w \u201eDwutygodniku Katechetycznym i Duszpasterskim\u201d. W 1917 r. otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 kanonika gremialnego kapitu\u0142y tarnowskiej, w 1922 \u2013 pra\u0142ata scholastyka i w 1928 r. \u2013 protonotariusza apostolskiego. By\u0142 tak\u017ce m.in.: cz\u0142onkiem Diecezjalnej Rady Administracyjnej, delegatem biskupim ds. dyscypliny, a nast\u0119pnie ds. administracyjnych i ds. nauki. By\u0142 organizatorem I Synodu Diecezji Tarnowskiej (1928) i jego promotorem oraz redaktorem i wydawc\u0105 ustaw synodalnych. W czasie wojny zajmowa\u0142 si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 charytatywn\u0105 oraz kierowa\u0142 Kas\u0105 Oszcz\u0119dno\u015bci w Tarnowie. Na skutek udzielenia zbyt du\u017cej ilo\u015bci po\u017cyczek spowodowa\u0142 k\u0142opoty Kasy i zosta\u0142 odwo\u0142any z urz\u0119d\u00f3w w Kurii Diecezjalnej. Zmar\u0142 16 I 1943 r. Spoczywa na Starym Cmentarzu w Tarnowie.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MYSZKA ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 17 VI 1936 r. w B\u0142azinach ko\u0142o I\u0142\u017cy, syn Mariana i Marianny z Tusi\u0144skich. W 1949 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do orkiestry przy Oficerskiej Szkole Piechoty Nr 1 im. T. Ko\u015bciuszki we Wroc\u0142awiu i w ramach jej dzia\u0142alno\u015bci odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 oraz uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I stopnia. Edukacj\u0119 muzyczn\u0105 kontynuowa\u0142 w Pa\u0144stwowej \u015aredniej Szkole Muzycznej w Kielcach. Dzia\u0142 instrumentalny (r\u00f3g) uko\u0144czy\u0142 w 1958 r., a dzia\u0142 nauczycielski w 1959 r. W latach 1958\u20131960 pracowa\u0142 jako kapelmistrz orkiestry Jednostki KBW \u201eZiemia Kielecka\u201d w Kielcach, a w latach 1961-1962 by\u0142 kapelmistrzem orkiestry w Podlaskiej Jednostce KBW w Bia\u0142ymstoku. Od 1962 r. do 1965 r. gra\u0142 jako pierwszy waltornista w Pa\u0144stwowej Orkiestrze Symfonicznej w Bia\u0142ymstoku, a ponadto pracowa\u0142 w PSM I st. (nauczyciel teoretyk) oraz w Bia\u0142ostockim Towarzystwie Muzycznym na stanowisku kierownika Spo\u0142ecznego Ogniska Muzycznego nr 3 przy Klubie KW MO w Bia\u0142ymstoku (1963-1966). W latach 1965\u20131969 studiowa\u0142 na Wydziale I (dyrygentura ze specjalno\u015bci\u0105: orkiestry d\u0119te) Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Muzycznej w Warszawie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1965 r. pracowa\u0142 jako kierownik \u015bwietlicy w Pa\u0144stwowym Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Supra\u015blu i kierownik \u015bwietlicy w Pa\u0144stwowym Technikum Mechanicznym w Bia\u0142ymstoku. Zorganizowa\u0142, wyszkoli\u0142 i prowadzi\u0142 w obu plac\u00f3wkach szkolne orkiestry d\u0119te. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c instruktorem muzycznym dla woj. bia\u0142ostockiego w ZG Polskich Zespo\u0142\u00f3w \u015apiewaczych i Instrumentalnych w Warszawie (1969-1970). W 1971 r. zosta\u0142 zatrudniony w nowo utworzonej Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I stopnia w Mielcu na stanowisku dyrektora i kierowa\u0142 t\u0105 plac\u00f3wk\u0105 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1988 r. W latach 1975\u20131977 doprowadzi\u0142 do restauracji zabytkowego budynku z unikatow\u0105 Sal\u0105 Kr\u00f3lewsk\u0105 przy ul. T. Ko\u015bciuszki i jego modernizacji dla potrzeb PSM. Rozwin\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 edukacyjn\u0105 i artystyczn\u0105 \u00a0plac\u00f3wki, czyni\u0105c z niej wa\u017cny dla Mielca i regionu o\u015brodek kulturalny. Za\u0142o\u017cy\u0142 orkiestr\u0119 szkoln\u0105 i orkiestr\u0119 odeonow\u0105 przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. We wsp\u00f3\u0142pracy z Krajowym Biurem Koncertowym organizowa\u0142 w Sali Kr\u00f3lewskiej koncerty wybitnych artyst\u00f3w polskich. Ponadto w latach 1972-1979 prowadzi\u0142 Zak\u0142adow\u0105 Orkiestr\u0119 D\u0119t\u0105 Huty Stalowa Wola, a w latach 1982-1988 kierowa\u0142 (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) Spo\u0142ecznym Ogniskiem Muzycznym w Mielcu. Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w organizowaniu i przeprowadzaniu wybor\u00f3w do Sejmu PRL i rad narodowych (PSM by\u0142a siedzib\u0105 lokalu wyborczego). Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40\u2013lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Nagrod\u0105 I stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania, Dyplomem Honorowym Ministra Kultury i Sztuki oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1988 r. Z okazji 40-lecia dzia\u0142alno\u015bci PSM I i II stopnia w Mielcu w 2010 r. zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MY\u015aLIWIEC JAN<\/strong>, urodzony 17 III 1956 r. w Rzeszowie, syn Piotra i Kazimiery z domu Jacek. Absolwent Technikum Mechaniczno\u2013Elektrycznego w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. Studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Rzeszowskiej (specjalno\u015b\u0107 \u2013 przetwarzanie i u\u017cytkowanie energii elektrycznej) uko\u0144czy\u0142 w 1980 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Po nauce w Szkole Oficer\u00f3w Rezerwy w Zegrzu (VII \u2013 XII 1980 r.) odby\u0142 praktyk\u0119 wojskow\u0105 w Kwaszeninie ko\u0142o Ar\u0142amowa (I \u2013 IV 1981 r.) i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 I 1981 r. jako nauczyciel elektrotechniki i automatyki w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. W 1983 r. uko\u0144czy\u0142 studium pedagogiczne, a w 1990 r. \u2013 studia podyplomowe na Wydziale Lotniczym Politechniki Rzeszowskiej (specjalno\u015b\u0107 \u2013 systemy komputerowe w przemy\u015ble maszynowym). 1 XII 1990 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu i zajmuje je do dzi\u015b. W latach 1991\u20131992 przeprowadzi\u0142 (z upowa\u017cnienia Kuratora O\u015bwiaty i Wychowania w Rzeszowie) proces przej\u0119cia obiekt\u00f3w szkolnych od WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na rzecz Skarbu Pa\u0144stwa i nast\u0119pnie KOiW. Doprowadzi\u0142 do wprowadzenia w ZST nowych w Mielcu typ\u00f3w szk\u00f3\u0142: Liceum Technicznego, Technikum Gastronomicznego i Technikum Samochodowego, a ponadto III Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142 kurs kwalifikacyjny dla o\u015bwiatowej kadry kierowniczej z zakresu organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105, zorganizowany przez ODP w Tarnobrzegu, a ponadto w latach 1992-2001 uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. W 2002 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Jest wsp\u00f3\u0142autorem szkicu monograficznego Wczoraj i dzi\u015b Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu 1914-2001 (Mielec 2001). Uczy\u0142 tak\u017ce w Zespole Szk\u00f3\u0142 Budowlanych w Mielcu (w roku szkolnym 1994\/1995) i prowadzi zaj\u0119cia w Niepublicznej Szkole Biznesu w Mielcu (od 1998 r.). Poza prac\u0105 pedagogiczn\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do r\u00f3\u017cnych form dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Od 1991 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Rejonowej Rady Zatrudnienia w Mielcu. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Fundacji Mi\u0119dzynarodowe Centrum Kszta\u0142cenia i Rozwoju Gospodarczego (1994-2000). Wybrany zosta\u0142 radnym Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 1994-1998, pe\u0142ni\u0142 w niej funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji O\u015bwiaty, Kultury, Sportu i Turystyki oraz funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du Miasta Mielca. Aktualnie jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Miejskiego Ligi Obrony Kraju w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Nagrod\u0105 I stopnia Ministra Edukacji Narodowej i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 LOK. W wyborach samorz\u0105dowych w 2010 r. uzyska\u0142 mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu, a nast\u0119pnie zosta\u0142 wybrany na przewodnicz\u0105cego Rady w kadencji 2010-2014. Wyr\u00f3\u017cniony Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych\u201d. W grudniu 2014 r. zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 prezydenta miasta Mielca. Z dniem 2 III 2018 r., po stwierdzeniu przez Komisarza Wyborczego w Tarnobrzegu wyga\u015bni\u0119cia mandatu prezydenta miasta Mielca Daniela Witolda Kozd\u0119by, z mocy prawa zosta\u0142 odwo\u0142any z funkcji zast\u0119pcy prezydenta miasta Mielca. W wyborach samorz\u0105dowych 21 X 2018 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu. 8 III\u00a0 2019 r. zg\u0142osi\u0142 rezygnacj\u0119 z mandatu radnego i komisarz wyborczy w Tarnobrzegu wygasi\u0142 jego mandat.Zg\u0142osi\u0142 rezygnacj\u0119 z mandatu i 8 III 2019 r. komisarz wyborczy w Tarnobrzegu wygasi\u0142 jego mandat. Od dnia 21 III 2019 r. do 31 V 2019 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Miejskiego Zarz\u0105du Budynk\u00f3w Mieszkalnych w Mielcu.<\/p>\r\n

\r\n\r\n<\/p>\r\n

\"\"MY\u015aLIWIEC MARCIN WITOLD,<\/strong>\u00a0urodzony 12 XI 1983 r. w Ja\u015ble, syn W\u0142adys\u0142awa i Krystyny z domu Rachowicz. Uko\u0144czy\u0142 Zaoczne Technikum dla Doros\u0142ych w Zespole Szk\u00f3\u0142 im. Miko\u0142aja Kopernika w Nowym \u017bmigrodzie z matur\u0105 w 2005 r. i specjalno\u015bci\u0105 technik \u017cywienia. Od lat szkolnych pasjonowa\u0142 si\u0119 rze\u017ab\u0105 w drewnie. W latach 2005-2007 uczy\u0142 si\u0119 na Uniwersytecie Ludowym Rzemios\u0142a Artystycznego w Woli S\u0119kowej i naby\u0142 kwalifikacje instruktora r\u0119kodzie\u0142a artystycznego, a w 2008 r. Izba Rzemie\u015blnicza w Rzeszowie przyzna\u0142a mu tytu\u0142 czeladnika w zawodzie rze\u017abiarz. Studia na Wydziale Artystycznym (kierunek \u2013 edukacja artystyczna w zakresie sztuk plastycznych) UMCS w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 2010 r. z tytu\u0142em licencjata, a nast\u0119pnie studiowa\u0142 na Wydziale Artystycznym (kierunek \u2013 grafika) Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie i w 2012 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra sztuki. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 we wrze\u015bniu 2013 r. na stanowisku nauczyciela technik cyfrowych proces\u00f3w graficznych w Centrum Kszta\u0142cenia Praktycznego i Doskonalenia Nauczycieli (CKPiDN) w Mielcu. W 2014 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie przygotowania pedagogicznego na Wy\u017cszej Szkole Handlowej w Radomiu – Wydzia\u0142 Zamiejscowy w Mielcu. W roku szkolnym 2014\/2015 by\u0142 nauczycielem plastyki w Niepublicznej Szkole Podstawowej w Mielcu. Od 2015 r. prowadzi warsztaty fotograficzne w M\u0142odzie\u017cowej Akademii Umiej\u0119tno\u015bci Technicznych Leonardo przy CKPiDN w Mielcu, a od wrze\u015bnia 2016 r. jest instruktorem warsztat\u00f3w ceramicznych dla dzieci w \u015awietlicy Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie kontynuuje tw\u00f3rczo\u015b\u0107 rze\u017abiarsk\u0105. Utrzymuje kontakt z Uniwersytetem Ludowym Rzemios\u0142a Artystycznego w Woli S\u0119kowej i uczestniczy w tamtejszych corocznych akcjach artystycznych. Bierze udzia\u0142 w wystawach. Wa\u017cniejsze to: *2013 r. \u2013 indywidualna wystawa rze\u017ab w Galerii Samorz\u0105dowego Centrum Kultury w Mielcu; *2014 r. \u2013 indywidualna wystawa rze\u017ab w Centrum Kultury w Lublinie; *2016 r. \u2013 wystawa rze\u017ab \u201eTrzeci wymiar\u201d (z Piotrem Woro\u0144cem) w Galerii SCK w Mielcu. Ponadto od 2015 r. corocznie bra\u0142 udzia\u0142 w galerii w Nocy Kupa\u0142y w Mielcu.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

MIKIEWICZ ANDRZEJ (ksi\u0105dz), urodzi\u0142 si\u0119 oko\u0142o 1783 r., prawdopodobnie w okolicy Rzeszowa. Absolwent rzeszowskiego gimnazjum. Studia teologiczne uko\u0144czy\u0142 we Lwowie i w 1808 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jeszcze w tym samym roku zosta\u0142 wikarym w parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. W 1811 r. zosta\u0142 przeniesiony do Kolbuszowej, a w 1813 r. do Przec\u0142awia, za\u015b w […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,9],"tags":[],"class_list":["post-4081","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla","category-mkz"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4081","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4081"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4081\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4081"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4081"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4081"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}