{"id":4080,"date":"2022-11-27T19:03:11","date_gmt":"2022-11-27T18:03:11","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4080"},"modified":"2026-04-21T19:53:23","modified_gmt":"2026-04-21T17:53:23","slug":"litera-k-kab-kip","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4080","title":{"rendered":"Litera K (KAB-KIP)"},"content":{"rendered":"\r\n

KABACI\u0143SKI BENEDYKT<\/strong>, urodzony 21 III 1930 r. w Gaj\u00f3wce, wojew\u00f3dztwo \u0142\u00f3dzkie, syn Stanis\u0142awa i J\u00f3zefy z domu Podsiad\u0142o. Uko\u0144czy\u0142 Metalow\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w \u0141odzi. Do Mielca przyby\u0142 oko\u0142o 1950 r. Pracowa\u0142 na Wydzia\u0142ach 02 i 06 WSK Mielec, kolejno jako \u015blusarz przyrz\u0105dowy, wytaczarz i szlifierz. W mi\u0119dzyczasie uko\u0144czy\u0142 kursy mistrzowskie i przez wiele lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 mistrza. By\u0142 jednym z najbardziej aktywnych wynalazc\u00f3w i racjonalizator\u00f3w w WSK w latach 60. i 70. Zg\u0142osi\u0142 22 projekty racjonalizatorskie i uzyska\u0142 5 patent\u00f3w na wynalazek. Szczeg\u00f3lnie cenne okaza\u0142y si\u0119 patenty i projekty w zakresie wyposa\u017cenia wytaczarek produkcji szwedzkiej. Ich zastosowanie przynios\u0142o przedsi\u0119biorstwu du\u017ce korzy\u015bci finansowe. Otrzyma\u0142 za to presti\u017cowe tytu\u0142y: \u201eRacjonalizatora \u2013 milionera\u201d oraz Srebrn\u0105 i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017conego Racjonalizatora\u00a0 Produkcji\u201d. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1990 r. W latach 90. zajmowa\u0142 si\u0119 pszczelarstwem. Zmar\u0142 22 XI 1995 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KABARET \u201eKAPUA\u201d<\/strong>, zesp\u00f3\u0142 za\u0142o\u017cony w 1980 r. w Mielcu przez Zbigniewa Dyla, Piotra Le\u015bniaka i Zbigniewa Maniaka. Pierwszym jego programem w\u0142asnym by\u0142 Przedodn\u00f3wek, prezentowany w 1980 r. W 1981 r. otrzyma\u0142 nagrod\u0119 publiczno\u015bci w Klubie Studenckim \u201ePlus\u201d w Rzeszowie. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Klubu Tw\u00f3rc\u00f3w i Sympatyk\u00f3w Kultury \u201eS\u0119k\u201d w 1982 r. Tak\u017ce w 1982 r. przedstawi\u0142 nowy w\u0142asny program\u00a0Przedszkole.<\/em>\u00a0W latach 1984 i 1985 uczestniczy\u0142 w Krajowym Ruchu Artystycznej M\u0142odzie\u017cy\u00a0\u201eKRAM\u201d w My\u015blcu. W 1985 r. otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 Prezydenta Miasta Mielca za tw\u00f3rczy wk\u0142ad w rozw\u00f3j kultury Mielca i regionu. By\u0142 pomys\u0142odawc\u0105, wsp\u00f3\u0142organizatorem i jednym z wykonawc\u00f3w koncertu\u00a0Piosenki spod bereta<\/em>\u00a0w 1988 r. W tym samym roku otrzyma\u0142 nagrod\u0119 publiczno\u015bci w przegl\u0105dzie \u201e\u015apiewa\u0107 ka\u017cdy mo\u017ce\u201d w krakowskim Klubie Pod Jaszczurami. W 1989 r. wystawi\u0142\u00a0Lataj\u0105c\u0105 bateri\u0119<\/em>\u00a0\u2013 \u201eoper\u0119 bardzo komiczn\u0105\u201d, jak j\u0105 nazywano. Libretto napisa\u0142 Z. Maniak, a muzyk\u0119 \u2013 Piotr Sobczak. Go\u015bcinnie do\u0142\u0105czy\u0142 do wykonawc\u00f3w Tomasz Guzik. W latach 90. P. Le\u015bniak i Z. Maniak wyjechali za granic\u0119, ale nie zerwali ca\u0142kowicie kontaktu z Mielcem. W 2001 r. po raz drugi przedstawiono mieleckiej publiczno\u015bci\u00a0Piosenki spod bereta<\/em>. W dotychczasowym dorobku kabaretu znajduje si\u0119 kilkadziesi\u0105t w\u0142asnych utwor\u00f3w, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych najwi\u0119ksz\u0105 popularno\u015b\u0107 uzyska\u0142y:\u00a0Trute\u0144, Mg\u0142a, Reggan, Marsz M\u0142odych Gniewnych, Tasiemiec, Zielony Kapturek, Samba-Kicha i \u0141ab\u0119dzi \u015bpiew<\/em>.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KACA\u0141A ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 26 X 1927 r. w Jab\u0142once, wojew\u00f3dztwo stanis\u0142awowskie (aktualnie Ukraina), syn Piotra i Marii z domu Laszlo. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1947 r. W tym samym roku zosta\u0142 aresztowany przez UB i przez pewien czas przetrzymywany. Studia w Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Olsztynie uko\u0144czy\u0142 w 1952 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera rolnika. Po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105 w POM w Kaliszu Pomorskim jako starszy agronom. W 1955 r. zosta\u0142 zatrudniony w Ministerstwie Rolnictwa, pocz\u0105tkowo na stanowisku naczelnika Wydzia\u0142u Organizacji Produkcji (1955-1959), a nast\u0119pnie zast\u0119pcy dyrektora Departamentu Produkcji (1959-1966) i dyrektora tego\u017c departamentu (1966-1968). W latach 1968-1983 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceministra rolnictwa. Uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 na Uniwersytecie w Cambridge (Anglia, 1961), uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 G\u0142\u00f3wn\u0105 Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie (1970) i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera oraz odby\u0142 roczn\u0105 praktyk\u0119 w USA (p\u00f3\u0142 roku na farmach i p\u00f3\u0142 roku na Uniwersytecie Alabahma Illinois). W 1981 r. przewodniczy\u0142 Komisji Rz\u0105dowej prowadz\u0105cej negocjacje ze strajkuj\u0105cymi rolnikami w Rzeszowie i Ustrzykach Dolnych, w rezultacie czego 19 II 1981 r. podpisano \u201eporozumienia rzeszowsko \u2013 ustrzyckie\u201d. Otrzyma\u0142 patent (61063) na \u201eSpos\u00f3b otrzymywania m\u0105czki dolomitowej przy kompleksowym odzyskiwaniu metali z dolomit\u00f3w kruszcono\u015bnych\u201d. W 1983 r. zosta\u0142 s\u0142u\u017cbowo przeniesiony do Ministerstwa Spraw Zagranicznych i w latach 1983-1987 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 Ambasadora Nadzwyczajnego i Pe\u0142nomocnego PRL w Kanadzie. Po powrocie do Polski pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Rady Ministr\u00f3w jako doradca ministra (1987-1989). Od 1989 r. do 2002 r. sprawowa\u0142 funkcje prezesa Zarz\u0105du Firm: Kulczyk Holding SA i Euro Agro Centrum SA. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 pe\u0142ni\u0142 liczne wa\u017cne funkcje spo\u0142eczne. By\u0142 m. in.: prezesem Zarz\u0105du Polskiego Zwi\u0105zku Je\u017adzieckiego (1969-1973) i prezesem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych (1974-1983), a od 1989 prezesem i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Fundacji \u201eRozw\u00f3j Akademii Rolniczej \u2013 SGGW \u2013 Warszawa\u201d. W 2002 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 odznaczeniami pa\u0144stwowymi: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Krzy\u017cem Komandorskim OOP i Krzy\u017cem Komandorskim z Gwiazd\u0105 OOP, a tak\u017ce wieloma odznaczeniami resortowymi i organizacyjnymi, m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Je\u017adzieck\u0105, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142ugi dla Stra\u017cy Po\u017carnych i Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KACZMARCZYK LESZEK<\/strong>, urodzony 21 III 1956 r. w Mielcu. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do ZHP, pe\u0142ni\u0142 funkcje przybocznego i dru\u017cynowego VI TDH przy II LO, a przed matur\u0105 otrzyma\u0142 stopie\u0144 podharcmistrza. Interesowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce sportami wodnymi, uzyskuj\u0105c m.in. patenty \u017ceglarza i sternika jachtowego, sternika motorowodnego, p\u0142etwonurka i ratownika wodnego. Po maturze podj\u0105\u0142 studia na Politechnice Rzeszowskiej im. I. \u0141ukasiewicza i uko\u0144czy\u0142 je w 1982 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera in\u017cynierii \u015brodowiska. W czasie studi\u00f3w dzia\u0142a\u0142 nadal w ZHP i w SZSP, m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcje przewodnicz\u0105cego Mi\u0119dzyuczelnianej Rady Studenckich Kr\u0119g\u00f3w Instruktorskich ZHP oraz cz\u0142onka prezydium Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego SZSP w Rzeszowie. W roku 1978 uzyska\u0142 stopie\u0144 harcmistrza ZHP. Uczestniczy\u0142 w wielu kursach szkoleniowych, m.in. w Centralnej Szkole Instruktor\u00f3w ZHP w Ole\u015bnicy. Bra\u0142 udzia\u0142 w licznych obozach harcerskich, najcz\u0119\u015bciej w ramach akcji \u201eBieszczady-40\u201d, pe\u0142ni\u0105c m.in. funkcje instruktora wachtowego i zast\u0119pcy komendanta. By\u0142 za\u0142o\u017cycielem i przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Honorowych Dawc\u00f3w Krwi przy Politechnice Rzeszowskiej. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce kurs pilot\u00f3w wycieczek zagranicznych i zdoby\u0142 uprawnienia do prowadzenia wycieczek BPiT \u201eAlmatur\u201d, a nast\u0119pnie uprawnienia pa\u0144stwowe. By\u0142 pilotem wielu wycieczek zagranicznych (m.in. Indie, Nepal, Rejsy Czarnomorskie, Rejsy Dooko\u0142a Europy), a ponadto by\u0142 rezydentem w bazach turystycznych BPiT „Almatur” (W\u0119gry, Bu\u0142garia, Ukraina). R\u00f3wnolegle do studi\u00f3w na Politechnice uko\u0144czy\u0142 z wyr\u00f3\u017cnieniem roczne Studium Pedagogiczne. Po studiach zatrudniony zosta\u0142 w S\u0142u\u017cbie Inwestycyjnej WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, kt\u00f3rej by\u0142 stypendyst\u0105. Po odbyciu sta\u017cu zosta\u0142 kierownikiem Sekcji Inwestycji Nieprzemys\u0142owych IN-21. Zajmowa\u0142 si\u0119 przygotowaniem szeregu inwestycji, m.in. obiekt\u00f3w sportowych FKS \u201eStal\u201d Mielec, Domu Sanatoryjno-Wczasowego w Krynicy, Pa\u0142acu w Przec\u0142awiu i O\u015brodka Wczasowego w Rzemieniu. Powierzono mu funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Zwi\u0105zkowej Rady Zak\u0142adowej S\u0142u\u017cby Inwestycyjnej. By\u0142 tak\u017ce czynnym Honorowym Dawc\u0105 Krwi i sekretarzem Klubu HDK im. prof. J. Aleksandrowicza. W 1983 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem, a nast\u0119pnie przewodnicz\u0105cym M\u0142odzie\u017cowego Zespo\u0142u Budowlanego, kt\u00f3ry zbudowa\u0142 osiedle dom\u00f3w jednorodzinnych w zabudowie szeregowej przy ul. D\u0142ugiej w Mielcu. W latach 1983-1995 uczy\u0142 dodatkowo, w niepe\u0142nym wymiarze godzin, w Zespole Szk\u00f3\u0142 Budowlanych oraz na kursach organizowanych przez Dzia\u0142 Szkolenia \u201ePZL-Mielec\u201d i Zak\u0142ad Doskonalenia Zawodowego. W 1987 r. uzyska\u0142 uprawnienia budowlane (tzw. wykonawcze) w zakresie sieci i instalacji wodno-kanalizacyjnych, gazowych i centralnego ogrzewania, a w 1994 r. uprawnienia projektowe bez ogranicze\u0144 w tych specjalno\u015bciach. W 1990 r. przeszed\u0142 do pracy w Zak\u0142adzie Gazowniczym w Rzeszowie na stanowisko mistrza RG Mielec d\/s sieci i instalacji gazowych. Uczestniczy\u0142 w gazyfikacji wielu miejscowo\u015bci, m.in. Przec\u0142awia, Rzemienia, Czermina, Rz\u0119dzianowic, Woli Mieleckiej i \u0141\u0105czek Brzeskich. W roku 1991 za\u0142o\u017cy\u0142, wraz z \u017con\u0105 Bo\u017cen\u0105, Przedsi\u0119biorstwo Wielobran\u017cowe \u201eINWEST\u201d i pracuje w niej na stanowisku dyrektora. Zespo\u0142y pod jego kierunkiem opracowa\u0142y projekty ponad 100 km sieci gazowych (g\u0142\u00f3wnie w gminach Wadowice G\u00f3rne i Klimont\u00f3w), sieci wodno-kanalizacyjnych i cieplnych, a tak\u017ce dziesi\u0105tki kot\u0142owni gazowych i olejowych. By\u0142 projektantem ponad 80 kot\u0142owni gazowych r\u00f3\u017cnej wielko\u015bci, m.in. w Przemy\u015blu, Jaros\u0142awiu i Tuchowie.W 1997 r. uko\u0144czy\u0142 szkolenie dla kandydat\u00f3w na cz\u0142onk\u00f3w rad nadzorczych w sp\u00f3\u0142kach Skarbu Pa\u0144stwa i zda\u0142 egzamin z wynikiem pozytywnym. W latach 1996-2001 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Nadzorczej CHU \u201ePASA\u017b\u201d Sp. z o.o. w Mielcu.Od 2016 r. jest przewodnicz\u0105cym Komisji Kwalifikacyjnej nr\u00a0 297 przy Podkarpackim Oddziale PZITS oraz wiceprzewodnicz\u0105cym Komisji Egzaminacyjnej przy Izbie Rzemie\u015blniczej w Rzeszowie w zawodach bran\u017cy instalacyjnej sanitarnej. W styczniu 2018 r. rektor Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szko\u0142y Wschodnioeuropejskiej w Przemy\u015blu powo\u0142a\u0142 go w sk\u0142ad konwentu tej uczelni. Jest cz\u0142onkiem PZITS oraz Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w Budownictwa (Izby Budowlanej). W 2016 r. i 2020 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Oddzia\u0142u PZITS i jednocze\u015bnie cz\u0142onka Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego PZITS. W latach 2006-2016 pe\u0142ni\u0142 funkcje sekretarza Rady PDK Okr\u0119gowej Izby In\u017cynier\u00f3w Budownictwa w Rzeszowie i redaktora naczelnego \u201eBiuletynu Informacyjnego Podkarpackiej Okr\u0119gowej Izby In\u017cynier\u00f3w Budownictwa\u201d. By\u0142 delegatem na Zjazdy Krajowe Polskiej Izby In\u017cynier\u00f3w Budownictwa (3 kadencje). Pe\u0142ni funkcje prezesa Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Rejonowego PCK w Mielcu i cz\u0142onka\u00a0 Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego PCK w Rzeszowie, wcze\u015bniej jako skarbnik, a obecnie – sekretarz. Jest cz\u0142onkiem kilku innych stowarzysze\u0144, m.in.\u00a0 Mensa Polska, kt\u00f3ra jest cz\u0119\u015bci\u0105 mi\u0119dzynarodowej organizacji zrzeszaj\u0105cej osoby o ilorazie inteligencji kwalifikuj\u0105cym do g\u00f3rnych 2 % populacji. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 HDK Zas\u0142u\u017cony dla Zdrowia Narodu”, Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiej Izby In\u017cynier\u00f3w Budownictwa, Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PZITS, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 NOT, dyplomem Ministra Gospodarki z okazji 25-lecia polskiej transformacji,\u00a0 odznakami Zas\u0142u\u017conego Honorowego Dawcy Krwi I, II i III stopnia, odznakami honorowymi PCK IV, III, II i I stopnia, Odznaczeniem „Kryszta\u0142owe Serce”, Medalem 100-lecia PCK, Medalem 50-lecia WSK „PZL-Mielec” oraz odznak\u0105 i medalem \u201eZas\u0142u\u017cony Bieszczadom”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KACZMARCZYK STEFAN<\/strong>, urodzony 29 IX 1947 r. w Ota\u0142\u0119\u017cy, pow. mielecki, syn Jana i Stefanii z Kazimierskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego dla Pracuj\u0105cych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1967 r. Wkr\u00f3tce po rozpocz\u0119ciu pracy zawodowej (1969) w Przedsi\u0119biorstwie Upowszechniania Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d w Mielcu zosta\u0142 powo\u0142any do s\u0142u\u017cby wojskowej. W 1971 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w PUPiK \u201eRuch\u201d i jako instruktor do spraw kulturalno-o\u015bwiatowych inspirowa\u0142 i nadzorowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Klub\u00f3w Prasy i Ksi\u0105\u017cki na terenie czterech oddzia\u0142\u00f3w: mieleckiego, d\u0119bickiego, kolbuszowskiego i ropczyckiego. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem og\u00f3lnopolskich i regionalnych konkurs\u00f3w i akcji kulturalno-o\u015bwiatowych \u201eRuchu\u201d (p\u00f3\u017aniej RSW \u201ePrasa-Ksi\u0105\u017cka-Ruch\u201d) na terenach wymienionych powiat\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie podnosi\u0142 swoje kwalifikacje zawodowe. W 1982 r. uko\u0144czy\u0142 Policealne Studium Zawodowe w Krakowie, a w 1986 r. Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Pedagogiczn\u0105 w Rzeszowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra pedagogiki. Ponadto uczestniczy\u0142 w wielu kursach i szkoleniach specjalistycznych. W latach 1990-2008 pracowa\u0142 jako nauczyciel w Zespole Szk\u00f3\u0142 w Chorzelowie, a od 2008 r. przebywa na emeryturze. W 1992 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 nauczyciela mianowanego. Organizowa\u0142 wiele szkolnych konkurs\u00f3w i imprez sportowych dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy. Publikowa\u0142 artyku\u0142y o dzia\u0142alno\u015bci kulturalno-o\u015bwiatowej i sportowo-rekreacyjnej w pismach: \u201ePlon\u201d, \u201eZielony Sztandar\u201d, \u201eNaprz\u00f3d\u201d, \u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d, \u201eStra\u017cak\u201d, \u201eNowiny\u201d i \u201eNasz Klub\u201d. W latach 1984-1986 by\u0142 \u0142awnikiem S\u0105du Rejonowego w Mielcu. Od 1984 r. jest cz\u0142onkiem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej, a w latach 2003-2005 by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem 40-lecia Polski Ludowej oraz odznakami: \u201eWzorowy \u017bo\u0142nierz\u201d, \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d i \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, \u00a0Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Socjalistycznej M\u0142odzie\u017cy Wiejskiej \u00a0i Odznak\u0105 Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KACZMAREK JAN,<\/strong>\u00a0urodzony 1 VII 1907 r. w Inowroc\u0142awiu, syn Piotra i Katarzyny z Wojciechowskich. Od 1935 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w Komendzie Powiatowej Policji Pa\u0144stwowej w Mielcu w stopniu posterunkowego. Po napadzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.), w sytuacji zbli\u017cania si\u0119 wojsk niemieckich do Mielca, uda\u0142 si\u0119 wraz z grup\u0105 mieleckich policjant\u00f3w w kierunku wschodnim. Po agresji wojsk sowieckich na Polsk\u0119 (17 IX 1939 r.), w nieznanych dot\u0105d okoliczno\u015bciach zosta\u0142 uwi\u0119ziony w obozie specjalnym NKWD w Ostaszkowie. W kwietniu 1940 r. zosta\u0142 zamordowany w wi\u0119zieniu w Twerze. Potwierdzeniem tego jest lista wywozowa nr 020\/2 z 9 IV 1940 r., gdzie jest wpisany pod pozycj\u0105 71. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje. Po\u015bmiertnie awansowany na stopie\u0144 aspiranta. Upami\u0119tnieniem jego \u015bmierci s\u0105 tabliczki memoratywne w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie, Muzeum Katy\u0144skim w warszawskiej Cytadeli, na \u015acianie Katy\u0144skiej w Mielcu przy bazylice mn. \u015bw. Mateusza i na grobie rodzinnym na cmentarzu komunalnym w Nowym S\u0105czu.<\/p>\r\n

KACZOR CZES\u0141AW STANIS\u0141AW,<\/b> urodzony 2 I 1923 r. w Mielcu, syn Ludwika i Stefanii z domu Koper. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Mielcu. W 1939 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do pracy w PZL Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2 w Mielcu, ale po wybuchu II wojny \u015bwiatowej zosta\u0142 zwolniony i w czasie okupacji niemieckiej (1939-1944) pracowa\u0142 w prywatnym zak\u0142adzie rzemie\u015blniczym w Mielcu. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji niemieckiej (6 VIII 1944 r.) zosta\u0142 wcielony do organizowanej w Rzeszowie II Armii Wojska Polskiego i bra\u0142 udzia\u0142 w jej ca\u0142ym szlaku bojowym, m.in. w ci\u0119\u017ckich walkach nad Nys\u0105.\u00a0 Dos\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 stopnia podoficerskiego. Po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w PZL \u2013 Zak\u0142ad Nr 1 w Mielcu jako mistrz na plac\u00f3wce regeneracji przyrz\u0105d\u00f3w. Jego brygada otrzyma\u0142a tytu\u0142 \u201eBrygady Wysokiej Jako\u015bci\u201d. P\u00f3\u017aniej powierzono mu kierownictwo wydawalni przyrz\u0105d\u00f3w. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej. By\u0142 spo\u0142ecznym inspektorem pracy i opiekunem z ramienia WSK \u201ePZL-Mielec\u201d Przedszkola nr 1 w Mielcu. Zosta\u0142 odznaczony Medalem \u201eZa Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk\u201d oraz Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci 1945. Zmar\u0142 8 IX 1986 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KACZOR KAZIMIERZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 24 III 1938 r. w G\u00f3rze Motycznej, syn J\u00f3zefa i Marii z W\u00f3jcik\u00f3w. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1956 r. Po odbyciu studi\u00f3w teologiczno-filozoficznych w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie 24 VI 1962 r. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Nockowej i G\u00f3rkach Mieleckich. W 1969 r. otrzyma\u0142 mianowanie na wikariusza eksponowanego w Ziempniowie i zadanie zbudowania tam ko\u015bcio\u0142a. W latach 1969-1979 doprowadzi\u0142 do wybudowania \u015bwi\u0105tyni pw. Podwy\u017cszenia Krzy\u017ca \u015awi\u0119tego oraz plebanii i domu katechetycznego. W 1976 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem nowo utworzonej parafii w Ziempniowie (10 VII 1976 r.). W 1984 r. przeniesiono go na probostwo w Chorzelowie. W tej parafii doprowadzi\u0142 do wybudowania kaplicy pw. Bo\u017cego Mi\u0142osierdzia w \u0141awnicy i kaplicy pw. Dobrego Pasterza w Chrz\u0105stowie oraz kaplicy na cmentarzu w Chorzelowie. Specjaln\u0105 trosk\u0105 otacza\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny, przeprowadzaj\u0105c jego gruntown\u0105 renowacj\u0119. Planowa\u0142 te\u017c budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a w Maliniu i w tym celu zakupi\u0142 budynek miejscowej starej szko\u0142y wraz z terenem. Wprowadzi\u0142 szereg nabo\u017ce\u0144stw, w tym czuwania przed obrazem Matki Boskiej Dzikowskiej (\u015awi\u0119ta Rodzina) i nowenny do Matki Bo\u017cej. W 1985 r. zosta\u0142 wybrany do Rady Diecezjalnej Caritas, a w 1986 r., po podziale dekanatu mieleckiego na dwa dekanaty, zosta\u0142 wybrany wicedziekanem dekanatu Mielec P\u00f3\u0142noc. W latach 90. popularyzowa\u0142 Radio Maryja, a w 1997 r. by\u0142 jednym z g\u0142\u00f3wnych organizator\u00f3w pomocy dla powodzian w powiecie mieleckim. \u017by\u0142 tak\u017ce sprawami Mielca i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wieloma mieleckimi instytucjami i organizacjami spo\u0142ecznymi. Zmar\u0142 2 III 2001 r. w Krakowie. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KACZOR MARCIN PIOTR<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 19 V 1976 r. we Wroc\u0142awiu, syn Bronis\u0142awa i Marii Kaczor. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1995 r. W 1995 r. zosta\u0142 laureatem I stopnia (z trzeci\u0105 lokat\u0105) XXIV Olimpiady Biologicznej w Warszawie, a nast\u0119pnie jako reprezentant Polski zdoby\u0142 srebrny medal w VI Mi\u0119dzynarodowej Olimpiadzie Biologicznej (The Sixth International Biology Olympiad), zorganizowanej w dniach 2-9 VII 1995 r. w Bangkoku (Tajlandia). Za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w roku szkolnym 1994\/1995 otrzyma\u0142 stypendium Ministra Edukacji Narodowej. Studia na Wydziale Lekarskim Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 2001 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. W czasie studi\u00f3w nale\u017ca\u0142 do Studenckiego Towarzystwa Naukowego CM UJ. W 1999 r. i 2001 r. otrzyma\u0142 nagrody na sesjach nauk podstawowych 37. i 39. Og\u00f3lnopolskiej Konferencji Student\u00f3w Medycyny w Krakowie. W 2000 r. odby\u0142 miesi\u0119czn\u0105 praktyk\u0119 na Uniwersytecie Cukurova (Turcja), a po uko\u0144czeniu studi\u00f3w \u2013 roczny sta\u017c podyplomowy w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie (2001). Kontynuuje nauk\u0119 na studiach doktoranckich z zakresu medycyny molekularnej w Collegium Medicum UJ oraz pracuje \u2013 w niepe\u0142nym wymiarze godzin \u2013 w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie. Od 1999 r. \u015bpiewa w ch\u00f3rze \u201eDominanta\u201d Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Od 2002 r. pracowa\u0142 jako asystent w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie. W 2006 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 naukowy doktora nauk medycznych, a rozprawa doktorska\u00a0Szybka metoda genotypowania alfa1-antytrypsyny i jej zastosowanie w diagnostyce mutacji PI*S i PI*Z w losowej pr\u00f3bie populacji Krakowa<\/em>\u00a0oraz jej publiczna obrona zosta\u0142a uznana za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 przez Rad\u0119 Wydzia\u0142u Lekarskiego Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie. W 2007 r. zosta\u0142 zatrudniony w II Katedrze Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych UJ jako asystent, a nast\u0119pnie adiunkt (2011). Specjalizacj\u0119 w zakresie chor\u00f3b wewn\u0119trznych uzyska\u0142 w 2011 r. Zajmuje si\u0119 genetyk\u0105 chor\u00f3b uk\u0142adu kr\u0105\u017cenia i oddechowego. Jest autorem i wsp\u00f3\u0142autorem prac opublikowanych w polskich i zagranicznych czasopismach naukowych, a tak\u017ce licznych doniesie\u0144 konferencyjnych. Cz\u0142onek Zespo\u0142u ds. Polskich Wytycznych Oceny Technologii Medycznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eKADOMEX\u201d PPHU Sp. z o.o.<\/strong>, firma za\u0142o\u017cona w Mielcu w 1992 r. Posiada siedzib\u0119 przy ul. R. Traugutta (po by\u0142ej \u201efabryce dom\u00f3w\u201d). Produkuje elementy betonowe i drogowe, \u017cerdzie telefoniczne i elektryczne, beton towarowy, pustaki \u201eAlfa\u201d i styropian. Odbiorcami wyrob\u00f3w s\u0105 krajowe firmy budowlane i klienci indywidualni. Funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du od pocz\u0105tku jej funkcjonowania pe\u0142ni\u0142 Adam Kami\u0144ski. Zmieniono form\u0119 prowadzenia firmy ze sp\u00f3\u0142ki z ograniczon\u0105 odpowiedzialno\u015bci\u0105 na sp\u00f3\u0142k\u0119 cywiln\u0105: Kami\u0144ski Adam, Kami\u0144ski Bogdan S.C. Profil produkcji nie zmieni\u0142 si\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAFEJKI INTERNETOWE<\/strong>, specjalne lokale, w kt\u00f3rych za odp\u0142atno\u015bci\u0105 korzystano z r\u00f3\u017cnych form informacji i rozrywki poprzez Internet. Pierwsze w Mielcu otwarto w 2001 r. By\u0142y to: \u201eX-NET\u201d przy ul. Drzewieckiego, \u201eMAUPA\u201d w CHU \u201ePasa\u017c\u201d przy ul. Dworcowej i \u201eCYBERNETYKA\u201d przy ul. L. Staffa 4a. Po rozpowszechnieniu si\u0119 Internetu kafejki zako\u0144czy\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAGAN STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 27 XI 1962 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Julii z domu Lonczak. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu (klasa matematyczno-fizyczna), matur\u0119 zda\u0142 w 1981 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Rolniczym Akademii Rolniczej im. Hugona Ko\u0142\u0142\u0105taja w Krakowie i w 1985 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Po studiach pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowym Gospodarstwie Ogrodniczym w Mielcu jako kierownik produkcji polowej oraz specjalista do spraw kontraktacji i handlu (1985-1992). W 1986 r. uko\u0144czy\u0142 kurs specjalistyczny z dziedziny produkcji mleka na uniwersytecie stanowym College of Agriculture at Penn State w Pensylwanii (USA). Od 1993 r. do 1998 r. by\u0142 starszym specjalist\u0105 rejonowym do spraw og\u00f3lnorolniczych i marketingu w Oddziale Terenowym O\u015brodka Doradztwa Rolniczego w Tarnowie z siedzib\u0105 w Zg\u0142obicach, a w latach 1999-2000 \u2013 starszym specjalist\u0105 do spraw doradztwa rolniczego Wojew\u00f3dzkiego O\u015brodka Doradztwa Rolniczego w Boguchwale. Od 2000 r. pracowa\u0142 w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje zast\u0119pcy kierownika Biura (2004-2008) i pe\u0142ni\u0105cego obowi\u0105zki kierownika Biura, od 2008 r. g\u0142\u00f3wnego specjalisty, a od 2018 r. by\u0142 kierownikiem Biura. Od m\u0142odo\u015bci anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 1981-1985 by\u0142 dzia\u0142aczem opozycji studenckiej i Niezale\u017cnego Zwi\u0105zku Student\u00f3w, m.in. uczestniczy\u0142 w strajku studenckim i bra\u0142 udzia\u0142 w organizacji wypoczynku dla dzieci represjonowanych cz\u0142onk\u00f3w NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d z Nowej Huty. W 2006 r. zosta\u0142 wybrany z listy KW Prawo i Sprawiedliwo\u015b\u0107 na radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 2006-2010, a nast\u0119pnie w 2010 r. na kadencj\u0119 2010-2014, w 2014 r. na kadencj\u0119 2014-2018, w 2018 r. na kadencj\u0119 2018-2024 i w 2024 r. na kadencj\u0119 2024-2029. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP. Zmar\u0142 24 I 2026 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Wadowicach Dolnych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAHL EUGENIUSZ<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 17 V 1912 r. w Sch\u00f6nanger (p\u00f3\u017aniej Or\u0142\u00f3w), powiat mielecki, syn Jana i Bronis\u0142awy z domu Groele. W 1932 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Gimnazjum im. K. Brodzi\u0144skiego w Tarnowie. Po maturze odby\u0142 czynn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy w Zambrowie, a w 1935 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Pedagogium w Krakowie. Po kilku kr\u00f3tkich okresowych zatrudnieniach (Krak\u00f3w, Pustynia, S\u0119dzisz\u00f3w Ma\u0142opolski, Wola P\u0142awska) skierowany zosta\u0142 w 1937 r. do pracy w szkole w Podlesiu ko\u0142o Jastrz\u0105bki Starej, powiat d\u0119bicki. W ostatnich dniach sierpnia 1939 r. powo\u0142any zosta\u0142 do s\u0142u\u017cby w 16 pu\u0142ku piechoty w Tarnowie, ale ostatecznie w wojnie obronnej 1939 r. uczestniczy\u0142 jako podporucznik w oddzia\u0142ach zapasowych. Walczy\u0142 m.in. pod Jaworzem ko\u0142o Pilzna i pod Jawornikiem Ruskim, gdzie polskie oddzia\u0142y zosta\u0142y rozbite. Po kl\u0119sce wrze\u015bniowej powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego domu. Odm\u00f3wi\u0142 podpisania \u201eVolkslisty\u201d, a nast\u0119pnie uczestniczy\u0142 w patriotycznej manifestacji przy grobie oficera Wojska Polskiego na cmentarzu w Borowej. Po otrzymaniu wiadomo\u015bci o zamiarze aresztowania przez niemieckie s\u0142u\u017cby bezpiecze\u0144stwa ukrywa\u0142 si\u0119 w Uj\u015bciu nad Wis\u0142\u0105. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej i Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich oraz prowadzi\u0142 tajne nauczanie. W listopadzie 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do WRR w Mielcu i zosta\u0142 skierowany do Lublina, a stamt\u0105d do 2. Armii Wojska Polskiego, stacjonuj\u0105cej w lasach w Sawinie ko\u0142o Che\u0142ma. Otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do kompanii rusznic przeciwpancernych w I Brygadzie Pancernej i w stopniu podporucznika dowodzi\u0142 plutonem w walkach nad Nys\u0105 \u0141u\u017cyck\u0105, pod Nisky, Budziszynem (os\u0142ania\u0142 Sztab Brygady), Koenigswartha i Neustadt. Udzia\u0142 w II wojnie \u015bwiatowej zako\u0144czy\u0142 w okolicach Mielnika, gdzie broni\u0142y si\u0119, ju\u017c po og\u0142oszeniu kapitulacji Niemiec, resztki wojsk hitlerowskich. Za udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych otrzyma\u0142 w\u00f3wczas m.in.: Krzy\u017c Walecznych, Medal Zwyci\u0119stwa oraz Medal za Odr\u0119 i Nys\u0119. We wrze\u015bniu 1945 r. zosta\u0142 zdemobilizowany, powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczycielsk\u0105 w Szkole Podstawowej w Borowej. Od 1947 r. uczestniczy\u0142 w organizowaniu Liceum Pedagogicznego w Mielcu i w 1948 r. zosta\u0142 mianowany jego wicedyrektorem. Przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju szko\u0142y i wykszta\u0142cenia w niej setek nauczycieli. Uczy\u0142 biologii i geografii, organizowa\u0142 ro\u017cne formy turystyczne (wycieczki, obozy w\u0119drowne). W latach 1967-1968 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Liceum Medycznego w Mielcu. W roku szkolnym 1968\/1969 uczy\u0142 w Liceum Pedagogicznym, a od 1969 r. do 1974 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego dla Pracuj\u0105cych. W 1974 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Udziela\u0142 si\u0119 w pracy spo\u0142ecznej. Od 1937 r. pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje w Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego, m.in. by\u0142 prezesem Oddzia\u0142u Powiatowego w Mielcu (1957-1977), cz\u0142onkiem Zarz\u0105du i Prezydium Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie (1962-1973) i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego w Warszawie (1966-1973). By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w zakupienia zabytkowej willi przy ul. T. Ko\u015bciuszki 25 i zorganizowania w niej Domu Nauczyciela, a nast\u0119pnie patronowa\u0142 tworzeniu si\u0119 Klubu Nauczycielskiego z rozwini\u0119t\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 kulturalno-o\u015bwiatow\u0105. (W 2000 r. Klub ten nazwano jego imieniem.) W latach 50., 60. i 70. by\u0142 radnym i przewodnicz\u0105cym komisji Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce odpowiedzialne funkcje polityczne, m.in. by\u0142 wiceprezesem Powiatowego Komitetu ZSL w Mielcu i cz\u0142onkiem Prezydium Powiatowego Komitetu FJN. Spo\u0142ecznie kierowa\u0142 mieleckim oddzia\u0142em Polskiego Towarzystwa Schronisk M\u0142odzie\u017cowych. Udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce, jako cz\u0142onek zarz\u0105d\u00f3w, w kilku dalszych organizacjach spo\u0142ecznych, m.in. PCK, ZHP i TWP. W 1977 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji spo\u0142ecznych, ale do ko\u0144ca \u017cycia s\u0142u\u017cy\u0142 swym bogatym do\u015bwiadczeniem. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 wieloma odznaczeniami pa\u0144stwowymi, w tym Krzy\u017cem Oficerskim OOP, kolejnymi medalami za udzia\u0142 w II wojnie \u015bwiatowej, m.in. Medalem za Udzia\u0142 w Walkach o Berlin, Medalem za Warszaw\u0119 i Medalem za Udzia\u0142 w Wojnie Obronnej 1939, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP oraz wieloma odznakami organizacji spo\u0142ecznych. W 1979 r. wpisany do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca. Zmar\u0142 15 V 1985 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAHL FRANCISZEK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony w 1856 r. Sch\u00f6nanger (p\u00f3\u017aniej Or\u0142\u00f3w), powiat mielecki, syn Jana i Julianny z domu Hahn. Absolwent c. k. Gimnazjum w Tarnowie. W 1880 r. uko\u0144czy\u0142 studia teologiczne w Tarnowie i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikary w Skrzyszowie i katedrze tarnowskiej. Od 1885 r. by\u0142 katechet\u0105 szko\u0142y m\u0119skiej w Tarnowie. W 1887 r. zosta\u0142 dyrektorem tej szko\u0142y i r\u00f3wnocze\u015bnie drugim katechet\u0105 w szkole \u017ce\u0144skiej. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 w szpitalu wojskowym. W 1888 r. wyznaczono go seniorem wikarych przy katedrze, a ponadto by\u0142 kapelanem biskupa I. \u0141obosa. W latach 1891-1893 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 wicedyrektora seminarium. W 1893 r. mianowany zosta\u0142 proboszczem w Gr\u0119boszowie, a wkr\u00f3tce potem wybrano go wicedziekanem dekanatu d\u0105browsko-tarnowskiego. Po konflikcie z ludowcami, a szczeg\u00f3lnie z ich przyw\u00f3dc\u0105 Jakubem Bojk\u0105, zosta\u0142 nies\u0142usznie oskar\u017cony o czyny, kt\u00f3rych nie potwierdzi\u0142o dochodzenie. Za\u0142ama\u0142 si\u0119 psychicznie i w 1907 r. zrezygnowa\u0142 ze wszystkich funkcji. Przyby\u0142 do rodziny w Mielcu i tu zmar\u0142 16 VII 1911 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAHL JANINA (z domu ANDERS)<\/strong>, urodzona 19 V 1920 r. w Wampierzowie, c\u00f3rka Romana i J\u00f3zefy z domu Dziadyk. W 1938 r. uko\u0144czy\u0142a Gimnazjum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce, a studia na Akademii Handlowej w Krakowie przerwa\u0142 najazd hitlerowski na Polsk\u0119 w 1939 r. W okresie okupacji hitlerowskiej pomaga\u0142a rodzicom w pracach przy gospodarstwie (ojciec – nauczyciel i matka zostali zwolnieni z pracy) oraz prowadzi\u0142a tajne nauczanie w Wampierzowie. Na pocz\u0105tku sierpnia 1944 r. przenios\u0142a si\u0119 z rodzin\u0105 do Mielca. (Wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Eugeniusza Kahla.) W latach 1944-1947 pracowa\u0142a w sklepie jako ekspedientka. Od roku szkolnego 1947\/1948 zatrudniona zosta\u0142a w Powszechnym Pa\u0144stwowym Koedukacyjnym Liceum Handlowym w Mielcu jako nauczycielka towaroznawstwa oraz organizacji i techniki handlu. W latach 1950-1951 uzupe\u0142ni\u0142a wiedz\u0119 na kursach technologii i towaroznawstwa w Gliwicach oraz chemii z materia\u0142oznawstwem w Warszawie. Z\u0142o\u017cy\u0142a tak\u017ce egzaminy z zakresu przedmiot\u00f3w pedagogicznych w Warszawie i matematyki w Rzeszowie. W latach 1954-1975 pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu, g\u0142\u00f3wnie jako nauczyciel matematyki. Przez 17 lat prowadzi\u0142a szkoln\u0105 sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 uczniowsk\u0105. Przygotowywa\u0142a uczni\u00f3w do konkurs\u00f3w przedmiotowych z matematyki. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 w 1975 r. jeszcze przez kilka lat pracowa\u0142a (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) w Szko\u0142ach Podstawowych nr 1 i 6 w Mielcu oraz w Szkole Podstawowej w Rz\u0119dzianowicach. Od 1947 r. nale\u017ca\u0142a do ZNP. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Medalem \u201eZas\u0142u\u017conej Matce\u201d, Odznak\u0105 TON (Tajnej Organizacji Nauczycielskiej), Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d. Mieszka\u0142a w Warszawie. Zmar\u0142a 7 X 2012 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAHLA EUGENIUSZA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska na osiedlu Smoczka. Biegnie od ul. \u015aw. Kingi do ul. W. Witosa. Ma d\u0142ugo\u015b\u0107 788 m i nawierzchni\u0119 gruntow\u0105. Patrona otrzyma\u0142a na sesji Rady Miejskiej 25 X 2007 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Patron ulicy: EUGENIUSZ KAHL<\/strong>\u00a0(1912- 1985) to zas\u0142u\u017cony dla ziemi mieleckiej nauczyciel i wychowawca oraz dzia\u0142acz spo\u0142eczny. Jako oficer Wojska Polskiego bra\u0142 udzia\u0142 w II wojnie \u015bwiatowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAIM FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 13 II 1919 r. w Woli Drwi\u0144skiej, wojew\u00f3dztwo krakowskie. Ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. W roku szkolnym 1933\/1934 by\u0142 cz\u0142onkiem pierwszego sk\u0142adu gimnazjalnego ch\u00f3ru m\u0119skiego \u201eMelodia\u201d, powsta\u0142ego z inicjatywy profesora Stanis\u0142awa Lachmana. Egzaminy maturalne zdawa\u0142 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum w Bochni, a nast\u0119pnie rozpocz\u0105\u0142 studia na Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 jako robotnik le\u015bny i rolny. Po wojnie kontynuowa\u0142 studia na AGH i uko\u0144czy\u0142 je w 1948 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera metalurga. W czasie studi\u00f3w i po ich uko\u0144czeniu pracowa\u0142 na wydzia\u0142ach metalurgicznych w Hucie Bobrek i Hucie Ma\u0142apanew, a w latach 1951-1953 sprawowa\u0142 w tej drugiej funkcj\u0119 dyrektora naczelnego. W 1953 r. zosta\u0142 podsekretarzem stanu w Ministerstwie Hutnictwa, a w 1957 r. podsekretarzem stanu w Ministerstwie Przemys\u0142u Ci\u0119\u017ckiego. W latach 1964-1967 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 I zast\u0119pcy ministra przemys\u0142u ci\u0119\u017ckiego, a w latach 1967-1970 ministra tego resortu. Od 1970 r. do 1979 r. sprawowa\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Rady Ministr\u00f3w, a ponadto od 1976 r. do 1980 r. by\u0142 ministrem hutnictwa. Od 1971 r. do 1976 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Komitetu Centralnego PZPR, a w latach 1972-1980 by\u0142 pos\u0142em na Sejm PRL VI i VII kadencji. W 1980 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W istotny spos\u00f3b przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju polskiego hutnictwa, zw\u0142aszcza poprzez inicjowanie i wspieranie wdra\u017cania wielu nowoczesnych technologii. W uznaniu tych zas\u0142ug Akademia G\u00f3rniczo-Hutnicza w Krakowie nada\u0142a mu tytu\u0142 doktora honoris causa. Odznaczony zosta\u0142 wieloma wysokimi odznaczeniami pa\u0144stwowymi. Zmar\u0142 11 IX 1996 r. w Warszawie. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Pow\u0105zkach w Warszawie, przy g\u0142\u00f3wnej alei (kwatera A 3 Tuje).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAIMOWSKI ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 15 IV 1887 r. w Lazurce ko\u0142o Kaniowa, wojew\u00f3dztwo kijowskie, syn Aleksandra i Henryki z Wola\u0144skich. Absolwent gimnazjum w Kijowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1904 r. Uko\u0144czy\u0142 Korpus Kadet\u00f3w w Kijowie, a nast\u0119pnie Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Kawalerii w Elizabetgrodzie. Uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej jako oficer carski, pocz\u0105tkowo w pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w, a po paru miesi\u0105cach w lotnictwie jako obserwator. Na pocz\u0105tku 1916 r. uko\u0144czy\u0142 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Lotnicz\u0105 w Gatczynie i zosta\u0142 mianowany dow\u00f3dc\u0105 eskadry. Walczy\u0142 na froncie zachodnim, a nast\u0119pnie p\u00f3\u0142nocnym. W 1917 r. zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 Szko\u0142y Lotniczej w Tyflisie (Gruzja). Posiada\u0142 w\u00f3wczas stopie\u0144 pu\u0142kownika. W 1918 r. wr\u00f3ci\u0142 do Kijowa, a nast\u0119pnie przebywa\u0142 w Odessie, Bu\u0142garii (1921-1923) i Rumunii (1923-1928). Do Polski przyby\u0142 w 1928 r. i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Podlaskiej Wytw\u00f3rni Samolot\u00f3w w Bia\u0142ej Podlaskiej. W latach 1928-1939 zajmowa\u0142 stanowiska: kierownika startu, kierownika remontowego, kierownika kosztorysowego i kierownika dzia\u0142u materia\u0142owego. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Zachodniego. W czasie II wojny \u015bwiatowej i w latach 1944-1948 zajmowa\u0142 si\u0119 konnym przewozem towar\u00f3w. Od 15 III 1949 r. do 11 XI 1950 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec na stanowisku szefa Wydzia\u0142u Zaopatrzenia i Zbytu. Zmar\u0142 25 II 1952 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KALINKA \u0141UKASZ TOMASZ,<\/strong> urodzony 15 II 1981 r. w Tarnobrzegu, syn J\u00f3zefa i Wandy z domu Gw\u00f3\u017ad\u017a. Absolwent Technikum Elektrycznego w Tarnobrzegu z matur\u0105 w 2003 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Transportu (kierunek: sterowanie ruchem lotniczym) Politechniki Warszawskiej w Warszawie i w 2008 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Przedsi\u0119biorstwie Pa\u0144stwowym \u201ePorty Lotnicze\u201d w Warszawie jako koordynator naziemnego ruchu lotniczego (XI 2008 r. \u2013 IX 2009 r.), a nast\u0119pnie by\u0142 referentem ds. koordynacji p\u0142ytowej (IX 2009 r. \u2013 V 2010 r.). Od lipca do pa\u017adziernika 2010 r. pracowa\u0142 w Warsaw Airport Services Port Lotniczy Rzesz\u00f3w \u2013 Jasionka na stanowisku agenta obs\u0142ugi naziemnej. W czerwcu 2011 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika ds. bezpiecze\u0144stwa lotniczego i operacji lotniczych w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych p. z o.o. w Mielcu (VI 2011 r. \u2013 IX 2013 r.) i kierownika ds. bezpiecze\u0144stwa lotniczego sp\u00f3\u0142ki Lotnisko Mielec Sp. z o.o. (IX 2013 r. \u2013 IX 2018 r.). Od X 2018 r. do VII 2019 r. pracowa\u0142 jako Safety Officer w Przedsi\u0119biorstwie Pa\u0144stwowym \u201ePorty Lotnicze\u201d w Warszawie. Ponadto zosta\u0142 zatrudniony jako kierownik ds. bezpiecze\u0144stwa lotniczego w ATSM (d. Goldwings Flight Academy) Sp. z o.o. w Warszawie\u00a0 (X 2018 r. – nadal). W 2018 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na Wydziale Prawa i Administracji (kierunek: zarz\u0105dzanie bezpiecze\u0144stwem w lotnictwie) Uczelni \u0141azarskiego w Warszawie. W sierpniu 2019 r. powierzono mu funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Lotnisko Mielec Sp. z o.o. i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do wrze\u015bnia 2024 r. Dotychczasowe wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia zawodowe to: wyr\u00f3\u017cnienie w konkursie \u201eCi\u0105g\u0142e doskonalenie\u201d (za zaanga\u017cowanie w doskonalenie proces\u00f3w realizowanych w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Mielec Sp. z o.o.) i prelekcja nt. \u201eSMS w praktyce \u2013 na przyk\u0142adzie Lotniska Mielec\u201d wyg\u0142oszona na Krajowej Konferencji Bezpiecze\u0144stwa w Warszawie w 2017 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KALINOWA (ULICA)<\/strong>, ulica prywatna na osiedlu Dziubk\u00f3w. Ma oko\u0142o 128 m d\u0142ugo\u015bci. Biegnie \u0142ukowat\u0105 lini\u0105 od ul. Dereniowej w kierunku p\u00f3\u0142nocno-zachodnim i krzy\u017cuje si\u0119 z si\u0119gaczem ulicy Nowej. W tej okolicy powstaj\u0105 ju\u017c pierwsze domy. Nazw\u0119, na wniosek wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicieli, nadano jej na sesji Rady Miejskiej 8 IX 2010 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KALI\u0143SKI JANUSZ<\/strong>, urodzony 22 IV 1962 r. w Warszawie, syn Janusza i Marianny z domu Szymczak. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu. Po maturze w 1982 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec, pocz\u0105tkowo jako elektromonter lotniczy, a od 1988 r. jako mistrz. Po restrukturyzacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d – od 1998 r. pracowa\u0142 w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu na stanowisku kierownika sekcji. Od 1978 r. s\u0119dziowa\u0142 mecze pi\u0142ki siatkowej. Udzia\u0142 w kursach specjalistycznych i pozytywne oceny kwalifikator\u00f3w pomaga\u0142y mu w osi\u0105ganiu kolejnych szczebli kariery s\u0119dziowskiej. W 1985 r. awansowa\u0142 do grona s\u0119dzi\u00f3w szczebla centralnego. (By\u0142 w\u00f3wczas najm\u0142odszym w kraju s\u0119dzi\u0105 tej klasy.) W 1995 r. otrzyma\u0142 uprawnienia do s\u0119dziowania I ligi, a w 1998 r. przyznano mu klas\u0119 pa\u0144stwow\u0105, najwy\u017csz\u0105 klas\u0119 w Polsce. Opr\u00f3cz spotka\u0144 krajowych s\u0119dziowa\u0142 wiele towarzyskich mecz\u00f3w mi\u0119dzynarodowych i mi\u0119dzypa\u0144stwowych w pi\u0142ce siatkowej kobiet i m\u0119\u017cczyzn. Ponadto w 1982 r., po uko\u0144czeniu kursu w Krakowie, uzyska\u0142 licencj\u0119 pilota wycieczek krajowych i w latach 1982-1985 pilotowa\u0142 kilkadziesi\u0105t wycieczek organizowanych przez PBP \u201eOrbis\u201d w Mielcu. Zmar\u0142 12 X 2025 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KALITA JAN IGNACY<\/strong>, urodzony 18 VI 1897 roku w Radomy\u015blu Wielkim, syn Piotra i Marii z Mulowskich. Ucz\u0119szcza\u0142 do c. k. Gimnazjum w Mielcu. Zaliczany by\u0142 do uczni\u00f3w uzdolnionych i otrzymywa\u0142 stypendium. Jesieni\u0105 1914 r., uciekaj\u0105c przed zbli\u017caj\u0105cym si\u0119 frontem wojennym, rodzina Kalit\u00f3w zamieszka\u0142a na Morawach i Jan kontynuowa\u0142 nauk\u0119 w gimnazjum w Morawskiej Ostrawie. W nast\u0119pnym roku uczy\u0142 si\u0119 w c.k. Gimnazjum V w Krakowie i tam w trybie nadzwyczajnym zda\u0142 egzamin dojrza\u0142o\u015bci. Na pocz\u0105tku 1916 r. zosta\u0142 powo\u0142any do s\u0142u\u017cby wojskowej i skierowany do Oddzia\u0142u Jednorocznych VIII Kompanii 40 Pu\u0142ku Piechoty. Ostatni list do rodzic\u00f3w, kt\u00f3rzy powr\u00f3cili do Radomy\u015bla, wys\u0142a\u0142 25 II 1916 r. z Sambora, a p\u00f3\u017aniej \u015blad po nim zagin\u0105\u0142.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KA\u0141O\u0143 W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1918 r. w Krakowie. Walczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. w 8 Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w im. Ks. J\u00f3zefa Poniatowskiego. Po kl\u0119sce wojsk polskich przedosta\u0142 si\u0119 przez W\u0119gry do Francji. W kampanii francuskiej (1940 r.) walczy\u0142 w szeregach II Dywizji Strzelc\u00f3w Pieszych. W czasie walk zosta\u0142 wzi\u0119ty przez Niemc\u00f3w do niewoli i internowany w Szwajcarii. Trzykrotnie ucieka\u0142 i ostatecznie uda\u0142o mu si\u0119 przedosta\u0107 do nieokupowanej cz\u0119\u015bci Francji, a nast\u0119pnie do Algierii, gdzie s\u0142u\u017cy\u0142 w legii cudzoziemskiej. Po zaj\u0119ciu Algieru przez Niemc\u00f3w zosta\u0142 zn\u00f3w wzi\u0119ty do niewoli i po 6 miesi\u0105cach skierowany na przymusowe roboty do Wroc\u0142awia. W 1943 r. uciek\u0142 i przyby\u0142 do Krakowa, gdzie nawi\u0105za\u0142 kontakt z AK. Wys\u0142ano go do Obwodu AK Mielec i pod pseudonimem \u201eTomciu\u201d uczestniczy\u0142 w akcjach zbrojnych oddzia\u0142u Jana Mazura \u201eStalowego\u201d. W czasie Akcji \u201eBurza\u201d bra\u0142 udzia\u0142 w walkach batalionu \u201eHejna\u0142\u201d. Uczestniczy\u0142 w uroczysto\u015bci wojskowej po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej 6 VIII 1944 r. Po wojnie zosta\u0142 aresztowany przez NKWD i wywieziony do \u0142agr\u00f3w w Borowiczach, Jegolsku i Swierd\u0142owsku. Do rodzinnego Krakowa powr\u00f3ci\u0142 w 1947 r. W 1956 r. zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym Komisji \u015arodowiskowej By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy AK przy Zarz\u0105dzie Okr\u0119gu ZBoWiD w Krakowie. Zmar\u0142 15 VIII 1983 r. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KA\u0141UCKI KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 17 VIII 1935 r. w Sasowie, wojew\u00f3dztwo tarnopolskie (dzi\u015b Ukraina), syn W\u0142adys\u0142awa i Katarzyny z domu Stankiewicz. Po II wojnie \u015bwiatowej, z powodu zmiany granic pa\u0144stw, zosta\u0142 repatriowany do D\u0119bna Lubuskiego. W 1952 r. uko\u0144czy\u0142 tamtejsze liceum og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce i zda\u0142 matur\u0119. Studiowa\u0142 w Szkole In\u017cynierskiej w Szczecinie oraz na Wydziale Chemicznym Politechniki Szczeci\u0144skiej i w 1957 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera chemii. W tym samym roku podj\u0105\u0142 prac\u0119 na macierzystej uczelni jako asystent. Interesowa\u0142 si\u0119 g\u0142\u00f3wnie chemi\u0105 i technologi\u0105 chloru, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce szeroko poj\u0119tymi procesami katalitycznymi. Zagadnieniom tym po\u015bwi\u0119ci\u0142 prac\u0119 doktorsk\u0105: Badania uk\u0142adu dwutlenek chloru \u2013 chlor (1966, dr nauk technicznych) i habilitacyjn\u0105: Analiza procesu kontaktowego utleniania chlorowodoru (1982, dr hab. nauk chemicznych). Pe\u0142ni\u0142 funkcje: starszego asystenta, adiunkta, docenta i profesora nadzwyczajnego. W latach 1969-1970 odby\u0142 sta\u017c naukowy na uczelni technicznej w Delft (Holandia). W 1993 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora zwyczajnego. W latach 1987-1990 by\u0142 prorektorem ds. nauki Politechniki Szczeci\u0144skiej, a od 1996 r. do 2002 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dziekana Wydzia\u0142u Technologii i In\u017cynierii Chemicznej, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do rozbudowy i unowocze\u015bnienia systemu i warunk\u00f3w kszta\u0142cenia. W ramach Politechniki Szczeci\u0144skiej stworzy\u0142 i zorganizowa\u0142 od podstaw Zak\u0142ad Podstaw Technologii Chemicznej, a nast\u0119pnie doprowadzi\u0142 do jego przekszta\u0142cenia w Instytut Technologii Nieorganicznej i In\u017cynierii \u015arodowiska i kierowa\u0142 nim do ko\u0144ca \u017cycia (2005). Plac\u00f3wka ta sta\u0142a si\u0119 jedn\u0105 z najwi\u0119kszych i najnowocze\u015bniejszych na uczelni szczeci\u0144skiej. Rezultaty bada\u0144 naukowych prof. Ka\u0142uckiego zastosowano w przemy\u015ble. Wed\u0142ug opracowanej przez niego dokumentacji i pod jego nadzorem wybudowano i uruchomiono instalacje ditlenku chloru w Instytutach Celulozowo-Papierniczym w \u0141odzi i podobnej plac\u00f3wce w Leningradzie (dzi\u015b Sankt Petersburg), a dla Olkuskiej Fabryki Naczy\u0144 Emaliowanych \u2013 wytw\u00f3rni\u0119 ditlenku chloru wraz z instalacj\u0105 odfenolowania \u015bciek\u00f3w. Jeszcze bardziej znacz\u0105ce wyniki uzyska\u0142 w badaniach nad procesami syntezy amoniaku. W rezultacie wsp\u00f3\u0142pracy z Instytutem Nawoz\u00f3w Sztucznych w Pu\u0142awach powsta\u0142 oryginalny polski katalizator syntezy NH3, kt\u00f3ry zastosowano w kilku polskich (np. Zak\u0142ady Azotowe K\u0119dzierzyn) i kilku zagranicznych firmach. Nawet jedna z konkuruj\u0105cych w tej dziedzinie firm zachodnich zam\u00f3wi\u0142a u prof. Ka\u0142uskiego zaprojektowanie i uruchomienie takiego katalizatora. Osi\u0105gni\u0119cia te, a zw\u0142aszcza polski katalizator syntezy amoniaku, uznane zosta\u0142y za jedne z najwi\u0119kszych w dziedzinie katalizy przemys\u0142owej. Prof. Ka\u0142uski by\u0142 organizatorem konferencji naukowych, m.in. dotycz\u0105cych unowocze\u015bniania program\u00f3w i podnoszenia standard\u00f3w nauczania w uczelniach zajmuj\u0105cych si\u0119 technologiami chemicznymi. By\u0142 cz\u0142onkiem Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Przemys\u0142u Chemicznego. Posiada\u0142 stopie\u0144 sternika motorowodnego III klasy oraz nale\u017ca\u0142 do Polskiego Zwi\u0105zku Kr\u00f3tkofalowc\u00f3w (SP1CGM). Z racji powi\u0105za\u0144 rodzinnych (\u017cona Barbara ze Stachowicz\u00f3w \u2013 mieszka\u0144c\u00f3w Mielca) bywa\u0142 w Mielcu i interesowa\u0142 si\u0119 jego rozwojem Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 8 V 2005 r., bezpo\u015brednio po otwarciu konferencji na temat modyfikacji program\u00f3w nauczania. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi, a na cmentarzu centralnym w Szczecinie posadzono jego \u201edrzewko pami\u0119ci\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KA\u0141USKI ANDRZEJ ADAM<\/strong>, urodzony 31 X 1958 r. w Mielcu, syn Zbigniewa i Sylwestry z domu Marsza\u0142ek. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w), matur\u0119 zda\u0142 w 1978 r. W okresie szkolnym by\u0142 cz\u0142onkiem sekcji modelarskiej Aeroklubu Mieleckiego. Studiowa\u0142 na Wydziale Lotniczym (specjalno\u015b\u0107: lotnictwo, specjalizacja: p\u0142atowce) Politechniki Rzeszowskiej i w 1983 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W 1984 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, pocz\u0105tkowo (na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119) na stanowiskach robotniczych w wydzia\u0142ach: W-50, W-56 i W-57. W 1987 r. otrzyma\u0142 licencj\u0119 mechanika lotniczego (p\u0142atowce do 5700 kg). Ponadto w latach 1984\u20131985 odby\u0142 przeszkolenie w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamo\u015bciu i D\u0119blinie. W 1987 r. przebywa\u0142 s\u0142u\u017cbowo w Jugos\u0142awii. W latach 1988\u20131990 pracowa\u0142 na Wydziale 57 jako mistrz plac\u00f3wki samolot\u00f3w An-28. Od IX do XII 1990 r. przebywa\u0142 na sta\u017cu produkcyjnym w zak\u0142adach SOCATA nale\u017c\u0105cych do Grupy AEROSPATIALE w ramach kontraktu zawartego na produkcj\u0119 samolot\u00f3w rodziny TB. W latach 1991\u20131994 by\u0142 szefem Programu SOCATA w Zak\u0142adzie Lotniczym \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. Kontrakt obejmowa\u0142 uruchomienie cz\u0119\u015bci i monta\u017c oraz pr\u00f3by w locie samolot\u00f3w TB w Mielcu. Od VII 1994 r. do VI 1996 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa nowo powstaj\u0105cej S\u0142u\u017cby Produkcji Konstrukcji Aluminiowych w Zak\u0142adzie Lotniczym i zorganizowa\u0142 j\u0105 od podstaw. Realizowa\u0142 zam\u00f3wienia na rynki Kanady, Szwajcarii i Niemiec. W czasie zatrudnienia w WSK Mielec uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. W drugiej po\u0142owie 1996r. przeszed\u0142 do powsta\u0142ej w SSE EURO-PARK MIELEC firmy EUROCAST (produkcja wyrob\u00f3w z syntetycznego marmuru). Jako kierownik zak\u0142adu organizowa\u0142 go od podstaw, \u0142\u0105cznie z budow\u0105 nowej hali \u2013 pierwszej na terenie mieleckiej SSE. 20 VI 1997 r. przeszed\u0142 do firmy ATLANTIS S.A. w Warszawie, a w pa\u017adzierniku tego roku zosta\u0142 skierowany do firmy ATLANTIS MIELEC, gdzie jako kierownikowi zak\u0142adu powierzono zadanie monta\u017cu linii i uruchomienie produkcji: p\u0142yt warstwowych, styropianu i stolarki aluminiowej. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcj\u0119 cz\u0142onka zarz\u0105du ds. technicznych i produkcyjnych. Od 1 X 2001 r. do 31 VIII 2006 r. pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora zarz\u0105dzaj\u0105cego firmy FRANTSCHACH IPP Mielec Sp. z o.o. (od 2003 r. \u2013 MONDI BAGS MIELEC). Od 1 IX 2006 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KA\u0141USKI ZBIGNIEW W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 20 VIII 1931 r. w Rzeszowie, syn Jaros\u0142awa i W\u0142adys\u0142awy z domu Stochla. Absolwent Pa\u0144stwowego Liceum Mechanicznego II stopnia w Rzeszowie z matur\u0105 w 1951 r. W okresie szkolnym nale\u017ca\u0142 do ZHP. By\u0142 tak\u017ce zawodnikiem dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej \u201eResovii\u201d. Jako reprezentant wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego uczestniczy\u0142 w Spartakiadzie M\u0142odzie\u017cy we Wroc\u0142awiu. Ponadto uprawia\u0142 p\u0142ywanie, wio\u015blarstwo i tenis ziemny. Po maturze skierowany zosta\u0142 nakazem pracy do WSK Mielec. W przedsi\u0119biorstwie tym przepracowa\u0142 40 lat (od 15 VIII 1951 r. do 16 VII 1991 r.), zajmuj\u0105c szereg odpowiedzialnych stanowisk i wnosz\u0105c du\u017cy wk\u0142ad w jego rozw\u00f3j i organizacj\u0119 produkcji. Pracowa\u0142 na stanowiskach: zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u \u015alusarsko-Spawalniczego w Pionie Produkcji (DP), technologa prowadz\u0105cego, kierownika sekcji i zast\u0119pcy kierownika dzia\u0142u w Pionie G\u0142\u00f3wnego Technologa (TT), kierownika zespo\u0142u i kierownika dzia\u0142u w Pionie Organizacji (NO), kierownika Dzia\u0142u Planowania Inwestycji (IP) oraz (od 1 II 1975 r. do 16 XII 1989 r.) G\u0142\u00f3wnego Specjalisty d\/s Organizacji. Intensywnie si\u0119 kszta\u0142ci\u0142. Uko\u0144czy\u0142 Politechnik\u0119 Krakowsk\u0105, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika (1967), trzyletnie zaoczne kursy z zakresu organizacji i kierownictwa oraz prawa inwestycyjnego, zagraniczne szkolenia w zak\u0142adach lotniczych i liczne kursy szkolenia zawodowego w kraju. W 1977 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 stopnia pierwszego w zakresie organizacji produkcji silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych, nadan\u0105 przez Ministerstwo Przemys\u0142u Maszynowego. Otrzyma\u0142 tak\u017ce uprawnienia Rzeczoznawcy Zespo\u0142u \u2013 Nr 3992 w zakresie specjalno\u015bci \u201eOrganizacja Zak\u0142ad\u00f3w Przemys\u0142owych\u201d. By\u0142 autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem szeregu wa\u017cnych dla przedsi\u0119biorstwa opracowa\u0144, program\u00f3w i projekt\u00f3w, m.in.: procedur tworzenia normatyw\u00f3w i wska\u017anik\u00f3w do okre\u015blonych zada\u0144 dla wszystkich kom\u00f3rek organizacyjnych w Pionie G\u0142\u00f3wnego Technologa, bior\u0105cych udzia\u0142 w technicznym przygotowaniu produkcji samolot\u00f3w oraz systemu planowania i kontroli realizacji tych zada\u0144, \u201eProgramu uruchomienia produkcji samolotu TS-11 Iskra\u201d, systemu wykonywania katalogu cz\u0119\u015bci zamiennych do samolot\u00f3w, systemu tworzenia bazy danych do komputerowego przetwarzania informacji z zakresu technologicznego przygotowania produkcji wszystkich wyrob\u00f3w produkowanych w przedsi\u0119biorstwie, bilansowania \u2013 przy u\u017cyciu komputer\u00f3w \u2013 zdolno\u015bci produkcyjnej obrabiarek i urz\u0105dze\u0144 z ich obci\u0105\u017ceniem, systemu kontroli szczeg\u00f3\u0142owych rzeczywistych koszt\u00f3w inwestycji w stosunku do wysoko\u015bci zatwierdzonych w \u201eZa\u0142o\u017ceniach Techniczno-Ekonomicznych II Etapu Rekonstrukcji Przedsi\u0119biorstwa\u201d, projektu reorganizacji przedsi\u0119biorstwa poprzez utworzenie sze\u015bciu autonomicznych jednostek produkcyjnych i us\u0142ugowych: ZS-11, ZA-12, ZL-15, ZU-23, ZR-24 i ZF-26 (1977 r.) oraz wielu instrukcji ustalaj\u0105cych procedur\u0119 w r\u00f3\u017cnych dziedzinach dzia\u0142alno\u015bci WSK. Jego praca dyplomowa, napisana podczas studi\u00f3w w Politechnice Krakowskiej (1967 r.), na temat: Opracowanie szczeg\u00f3\u0142owego procesu technologicznego monta\u017cu silnika Leyland typu 0680 na linii monta\u017cowej o takcie wymuszonym zosta\u0142a wykorzystana przy uruchamianiu produkcji na monta\u017cu finalnym silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych w mieleckiej WSK. By\u0142 cz\u0142onkiem Ko\u0142a Zak\u0142adowego SIMP. Uczestniczy\u0142 w rozmowach i spotkaniach roboczych Dyrekcji WSK z Mi\u0119dzyzak\u0142adowym Komitetem Strajkowym w czasie strajku w 1980 r. Udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce w dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W 1952 r. doprowadzi\u0142 do powstania Sekcji Sport\u00f3w Wodnych w \u201eStali\u201d Mielec i by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem sp\u0142yw\u00f3w kajakowych po Wis\u0142oce i Wi\u015ble. W 1989 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec. Opracowa\u0142 struktur\u0119 organizacyjn\u0105 klubu oraz przydzia\u0142 czynno\u015bci dla wszystkich stanowisk w nim wyst\u0119puj\u0105cych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 60-lecia Przemys\u0142u Lotniczego w Polsce, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 za Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego i Z\u0142ot\u0105 Jubileuszow\u0105 Odznak\u0105 FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec. Zmar\u0142 12 III 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KA\u0141U\u017bA ANDRZEJ TADEUSZ<\/strong>, urodzony 27 X 1960 r. w Ludwinowie, syn Stanis\u0142awa i Janiny z domu Pawelec. Absolwent Technikum Rolniczego w Rzemieniu, matur\u0119 zda\u0142 w 1980 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Rolnym Akademii Rolniczej w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera rolnika. W latach 1986-1990 pracowa\u0142 w ZZD Chorzel\u00f3w jako zootechnik. Od 1990 r. do 2000 r. prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. W 2002 r. zosta\u0142 wybrany na w\u00f3jta Gminy Tusz\u00f3w Narodowy, pow. mielecki, na kadencj\u0119 2002\u20132006, a w 2006 r. wybrano go na kadencj\u0119 2006-2010. Cz\u0142onek Rady Nadzorczej Fundacji Mi\u0119dzynarodowe Centrum Edukacji i Rozwoju Gospodarczego w Mielcu. Zmar\u0142 28 II 2015 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eKAMAX \u2013 MIELEC\u201d SA<\/strong>, Zak\u0142ad Produkcyjny \u201eKAMAX-MIELEC\u201d to sp\u00f3\u0142ka akcyjna, kt\u00f3rej w\u0142a\u015bcicielem (100 % akcji) jest holding \u201eKAMAX\u201d S.A. z siedzib\u0105 w Ka\u0144czudze. Firma ta dysponuje nowoczesnym zapleczem naukowo-badawczym i konstrukcyjnym oraz ma wdro\u017cony system zarz\u0105dzania jako\u015bci\u0105, zgodny z mi\u0119dzynarodow\u0105 norm\u0105 ISO 9001. Zezwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a 19 XII 1996 r., a dzia\u0142alno\u015b\u0107 rozpocz\u0119\u0142a pod koniec 1997 r. Siedzib\u0105 jest nowo wybudowany obiekt we wschodniej cz\u0119\u015bci SSE, sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 z hali produkcyjnej i biurowca. G\u0142\u00f3wne produkty to aparat poch\u0142aniaj\u0105cy, stosowany w wagonach kolejowych w systemie sprz\u0119gu wagon\u00f3w eksploatowanych w krajach Europy Wschodniej i amortyzator elastomerowy do wyrobu tych\u017ce aparat\u00f3w poch\u0142aniaj\u0105cych. Produkty te posiadaj\u0105 certyfikaty kolei pa\u0144stw tej cz\u0119\u015bci Europy i s\u0105 eksportowane g\u0142\u00f3wnie do Rosji, Bia\u0142orusi i Ukrainy. Od kwietnia 2002 r. produkuje wi\u0105zki elektryczne dla przemys\u0142u motoryzacyjnego w kooperacji z Lear Automotive (EEDS) Poland. Po decyzji Rady Nadzorczej (XII 2001 r.) od pocz\u0105tku 2002 r. rozpocz\u0119to produkcj\u0119 cz\u0119\u015bci i podzespo\u0142\u00f3w dla przemys\u0142u motoryzacyjnego. Odbiorc\u0105 elektrycznych wi\u0105zek samochodowych jest \u00a0inna firma w mieleckiej SSE – Lear Corporation Poland Sp. z o.o. W maju 2008 r. w\u0142a\u015bcicielem 100 % akcji firmy zosta\u0142a irlandzka firma KERTEN INVESTMENTS i wtedy te\u017c nast\u0105pi\u0142a zmiana nazwy na ZAK\u0141AD PRODUKCYJNY KAMOT-MIELEC SA.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAMECKI KAZIMIERZ,<\/strong>\u00a0urodzony 27 III 1925 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn Adama i Emilii z domu Kempa. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y \u015bredniej w 1946 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 jako nauczyciel w Szkole Powszechnej w Uj\u015bciu. Od roku szkolnego 1950\/1951 pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej w Borowej i po niespe\u0142na dw\u00f3ch tygodniach powierzono mu pe\u0142nienie obowi\u0105zk\u00f3w kierownika tej szko\u0142y. W 1953 r. uko\u0144czy\u0142 roczny kurs pedagogiczno-spo\u0142eczny w Warszawie i zosta\u0142 przeniesiony do Wydzia\u0142u O\u015bwiaty Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w D\u0119bicy na stanowisko podinspektora szkolnego. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y szko\u0142y podstawowe w Ropczycach i nr 10 w Mielcu \u2013 osiedle Wojs\u0142aw. Zmar\u0142 23 XI 1991 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eKAMGUM\u201d, WYTWARZANIE ARTYKU\u0141\u00d3W Z GUMY ADOLF KARMELITA<\/strong>, firma funkcjonuje w Mielcu od 1983 r. Jej siedzib\u0105 jest obiekt przy ul. Piaskowej 4. Produkuje uszczelnienia do samochod\u00f3w ci\u0119\u017carowych i autobus\u00f3w (IKARUS, JELCZ, AUTOSAN) oraz uszczelki do urz\u0105dze\u0144 sanitarnych. Za wysok\u0105 jako\u015b\u0107 tych produkt\u00f3w firma otrzyma\u0142a szereg wyr\u00f3\u017cnie\u0144. Odbiorcami jej wyrob\u00f3w s\u0105 hurtownicy z kraju i zagranicy. Firma jest sta\u0142ym uczestnikiem targ\u00f3w \u201eMOTOR-SHOW\u201d. Sponsoruje r\u00f3\u017cne akcje charytatywne, imprezy kulturalne i sportowe.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMIENIECKI WOJCIECH<\/strong>, urodzony 30 XI 1957 r. w Tarnowie, syn Romana i Barbary z domu Buczek. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w \u0141a\u0144cucie, matur\u0119 zda\u0142 w 1976 r. W latach szkolnych trenowa\u0142 koszyk\u00f3wk\u0119 i wyst\u0119powa\u0142 w zespole Stal \u0141a\u0144cut (III liga). Studia na Wydziale Automatyki i Informatyki Politechniki \u015al\u0105skiej w Gliwicach uko\u0144czy\u0142 w 1981 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera elektronika. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i pracowa\u0142 na stanowiskach: technologa budowy sieci telekomunikacyjnych, specjalisty elektronika centrali telefonicznej abonenckiej PC 1000\/3000 NN, mistrza eksploatacji system\u00f3w i sieci telekomunikacyjnych, kierownika dzia\u0142u \u0142\u0105czno\u015bci (1990-1992) i pe\u0142nomocnika Dyrektora Naczelnego WSK \u201ePZL-Mielec\u201d d\/s sieci telekomunikacyjnych (1992-1994). W 1989 r. kandydowa\u0142 w wyborach do Sejmu PRL. W 1990 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na Politechnice Rzeszowskiej (kierunek: zastosowanie mikrokomputer\u00f3w w przemy\u015ble) oraz w 1993 r. kurs na Uniwersytecie \u0141\u00f3dzkim (\u201eZarz\u0105dzanie przedsi\u0119biorstwem\u201d). Doprowadzi\u0142 do uzyskania przez WSK \u201ePZL-Mielec\u201d statusu operatora publicznej sieci \u0142\u0105czno\u015bci, a nast\u0119pnie do wyodr\u0119bnienia ze struktur WSK dzia\u0142alno\u015bci operatorskiej, a w 1994 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko prezesa Zarz\u0105du powsta\u0142ego w ten spos\u00f3b Przedsi\u0119biorstwa Telekomunikacyjnego CENTRALA Sp. z o.o. i pozostaje nim nadal (obecna nazwa przedsi\u0119biorstwa \u2013 TELENET Mielec Sp. z o.o.). Przyczyni\u0142 si\u0119 do dynamicznego rozwoju telefonizacji i innych form \u0142\u0105czno\u015bci na terenie Mielca i regionu. W 1996 r. zda\u0142 egzamin pa\u0144stwowy dla kandydat\u00f3w na cz\u0142onk\u00f3w rad nadzorczych, organizowany przez Ministerstwo Przemys\u0142u i Handlu, a tak\u017ce uko\u0144czy\u0142 sta\u017c naukowy pn. \u201eStrategiczne zarz\u0105dzanie przedsi\u0119biorstwem\u201d we Francuskim Instytucie Zarz\u0105dzania. W latach 1998-2002 odby\u0142 na Uniwersytecie Szczeci\u0144skim studia doktoranckie z zakresu ekonomii zarz\u0105dzania, co stworzy\u0142o mu mo\u017cliwo\u015b\u0107 otwarcia przewodu doktorskiego. Jest wsp\u00f3\u0142autorem publikacji dotycz\u0105cych problem\u00f3w podejmowania ryzyka inwestycyjnego oraz kszta\u0142towania i oceny warto\u015bci przedsi\u0119biorstw, opublikowanych w materia\u0142ach z Konferencji Naukowych Uniwersytetu Szczeci\u0144skiego w latach 2001-2002. By\u0142 cz\u0142onkiem Rady Mieleckiej Izby Gospodarczej, cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Strzy\u017cowskiej Fabryki Mebli SA, cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Zak\u0142ad\u00f3w Przemys\u0142u Cukierniczego \u201eLIWOCZ\u201d SA w Ja\u015ble, cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Przedsi\u0119biorstwa Telekomunikacyjnego RETEL SA, cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Telekomunikacji D\u0119bickiej SA, cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej \u015arodkowo-Zachodnich Telefon\u00f3w Polskich SA i prezesem Zarz\u0105du Telefon\u00f3w Brzeskich SA, prezesem Zarz\u0105du Telefon\u00f3w Rzeszowskich TELER SA w Mielcu (od 1998 r.), cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej ENERGIS POLSKA Sp. z o.o. (od 2000 r.) i wiceprezesem d\/s operacyjnych Zarz\u0105du TELENET POLSKA Sp. z o.o. (od 2002 r.). By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Klubu Pi\u0142ki Siatkowej TELENET Mielec (od 2002 r.). W latach 2004-2005 pe\u0142ni\u0142 funkcje wiceprezesa zarz\u0105du i dyrektora generalnego firmy telekomunikacyjnej Multimedia Polska. Kierowa\u0142 m.in. wdra\u017caniem pionierskiego w Polsce komercyjnego projektu us\u0142ugi triple play (telefon, internet, telewizja). Od 2006 r. do 2010 r. by\u0142 prezesem zarz\u0105du i dyrektorem generalnym firmy Nordisk Polska \u2013 operatora telekomunikacyjnego, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 na stanowiskach kierowniczych w firmach Fiberia SA i Carnegie Sp. z o.o.. By\u0142 prezesem zarz\u0105du mieleckiej firmy Wyspecjalizowana Produkcja Lotnicza Sp. z o.o. W 2012 r. powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora projektu Tetra w firmie Exatel SA. We wrze\u015bniu 2013 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Stowarzyszenia Pi\u0142ki R\u0119cznej Stal Mielec i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do lipca 2015 r. W listopadzie 2018 r. wszed\u0142 w sk\u0142ad Rady Narodowego Centrum Bada\u0144 i Rozwoju, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym Komisji Finans\u00f3w. W kwietniu 2019 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Narodowego Centrum Bada\u0144 i Rozwoju.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMIENNIK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 12 XII 1928 r. w Niek\u0142oniu Du\u017cym, woj. kieleckie, syn Andrzeja i Genowefy. W latach 1949-1952 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, a w 1951 r. uko\u0144czy\u0142 kurs mechanik\u00f3w samolotowych w Technicznej Szkole Lotniczej WP. W 1953 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK jako technolog na Wydziale 56. W 1962 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119. Posiada\u0142 stopie\u0144 wojskowy podporucznika \u2013 technika pok\u0142adowego. Na emerytur\u0119 odszed\u0142 w 1981 r. Jego wielk\u0105 pasj\u0105 pozazawodow\u0105 by\u0142o pszczelarstwo, kt\u00f3rym zajmowa\u0142 si\u0119 od 1955 r. Prowadzi\u0142 du\u017c\u0105 pasiek\u0119 towarow\u0105 licz\u0105c\u0105 od 150 do 200 rodzin pszczelich. Przez szereg lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Ko\u0142a Pszczelarzy przy WSK Mielec. W latach 1974\u20131986 wybierany by\u0142 na funkcj\u0119 prezesa Wojew\u00f3dzkiego Zwi\u0105zku Pszczelarzy w Rzeszowie. Wyr\u00f3\u017cni\u0142 si\u0119 w wielu akcjach pszczelarzy, m.in. w udzieleniu pomocy przy budowie pomnika ks. dr. Dzier\u017conia (pioniera nowoczesnego polskiego pszczelarstwa) w Kluczborku. Odznaczony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Pszczelarskiego. Zmar\u0142 31 I 1988 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAMINARI \u2013 MIELECKI KLUB KARATE<\/strong>, za\u0142o\u017cony w 1987 r. przez Andrzeja Pisarczyka, posiadaj\u0105cego poziom mistrzowski \u2013 2 dan, Jana Szobaka i Piotra Toczy\u0144skiego. Siedzib\u0105 klubu by\u0142 Osiedlowy Dom Kultury MSM. W latach 1988-1992 uzyskano pierwsze sukcesy, g\u0142\u00f3wnie na mistrzostwach Polski kadet\u00f3w, junior\u00f3w i kobiet. Pierwsze medale (br\u0105zowe) zdobyli w kumite indywidualnym ch\u0142opc\u00f3w Wojciech Mach (waga do 55 kg) i Wies\u0142aw Dziewit (do 70 kg). Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cymi si\u0119 zawodnikami byli ponadto: Sylwia Cisi\u0144ska, Joanna Mysona, Joanna Pantera i El\u017cbieta Pawe\u0142ek oraz Andrzej Bik, Grzegorz Korbiel i Wojciech Rusek. W 1992 r. A. Pisarczyk utworzy\u0142 obok MKK Szko\u0142\u0119 Karate Tradycyjnego. Treningi prowadzono nie tylko w siedzibie Klubu, ale tak\u017ce w SCK, MOSiR, SP nr 1, SP nr 2, SP nr 3, ZSS i ZSZ nr 1 oraz w Borowej, Chorzelowie, Radomy\u015blu Wielkim i Tarnobrzegu. Z grona jej uczni\u00f3w (oko\u0142o 200 dziewcz\u0105t i ch\u0142opc\u00f3w) wy\u0142oniono grup\u0119 wyczynow\u0105, kt\u00f3ra zdoby\u0142a wiele czo\u0142owych miejsc na Mistrzostwach Polski w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych, a w kolejnych latach uzupe\u0142niano j\u0105 o nowe talenty. Po sukcesach w grupach m\u0142odzie\u017cowych przysz\u0142y medale w kategorii senior\u00f3w. W 1992 r. El\u017cbieta Pawe\u0142ek zdoby\u0142a pierwszy medal (br\u0105zowy) w Mistrzostwach Polski, a w 1994 r. dru\u017cyna w sk\u0142adzie: Edyta Sk\u00f3ra, E. Pawe\u0142ek i Agnieszka Mr\u00f3z zdoby\u0142a pierwszy medal (br\u0105zowy) w Mistrzostwach Europy w Passau. Wyrazem uznania krajowych w\u0142adz karate tradycyjnego by\u0142o powierzenie MKK organizacji Mistrzostw Polski \u2013 2000. Zako\u0144czy\u0142y si\u0119 one sukcesem organizacyjnym i sportowym mieleckiego klubu. Tak\u017ce w 2000 r. Klub, we wsp\u00f3\u0142pracy z Urz\u0119dem Miejskim i dyrekcj\u0105 Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1, doprowadzi\u0142 do powstania w tej szkole dojo (sali \u0107wicze\u0144) w stylu japo\u0144skim, co zdecydowanie poprawi\u0142o warunki pracy szkoleniowej. Grono \u0107wicz\u0105cych powi\u0119kszy\u0142o si\u0119 m.in. o grup\u0119 biznesmen\u00f3w i panie \u0107wicz\u0105ce samoobron\u0119. W 2002 r. reaktywowano sekcj\u0119 karate w Szkole Podstawowej nr 13 na osiedlu Dziubk\u00f3w. Og\u00f3\u0142em w klubie trenuje aktualnie (2002 r.) \u0142\u0105cznie oko\u0142o 100 zawodniczek i zawodnik\u00f3w. Prezesem \u201eKaminari\u201d i jego g\u0142\u00f3wnym trenerem by\u0142 Andrzej Pisarczyk \u2013 4 dan i s\u0119dzia klasy mi\u0119dzynarodowej.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1) Zdobywcy medali Mistrzostw Europy Senior\u00f3w w Karate Fudokan: *1994 r. (Praga): E. Sk\u00f3ra, E. Pawe\u0142ek, A. Mr\u00f3z \u2013 srebrny w kata dru\u017cynowym, *1995 r. (Praga): E. Pawe\u0142ek \u2013 srebrny w kumite.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

2) Zdobywcy medali Mistrzostw Europy Senior\u00f3w w Karate Tradycyjnym: *1994 r. (Passau): E. Sk\u00f3ra, E. Pawe\u0142ek, A. Mr\u00f3z \u2013 br\u0105zowy w kata dru\u017cynowym.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

3) Zdobywcy medali Mistrzostw Polski Senior\u00f3w w Karate Tradycyjnym: *1992 r. (Cz\u0142uch\u00f3w): El\u017cbieta Pawe\u0142ek \u2013 br\u0105zowy w kumite indywidualnym, *1993 r. (Cz\u0142uch\u00f3w): E. Sk\u00f3ra, E. Pawe\u0142ek, A. Mr\u00f3z \u2013 srebrny w kata dru\u017cynowym, *1994 r. (Cz\u0142uch\u00f3w): E. Sk\u00f3ra, E. Pawe\u0142ek, A. Mr\u00f3z \u2013 srebrny w kata dru\u017cynowym, W. Mach, Andrzej Kapinos \u2013 srebrny w en-bu dru\u017cynowym, *1996 r. (\u0141\u00f3d\u017a): E. Pawe\u0142ek, A. Mr\u00f3z, A. Dec \u2013 br\u0105zowy w kata dru\u017cynowym, E. Pawe\u0142ek \u2013 br\u0105zowy w kumite, A. Mr\u00f3z \u2013 br\u0105zowy w fukugo, *2000 r. (Mielec): Aurelia Kusz, Beata Kokoszka, Aleksandra Dec \u2013 srebrny w kata dru\u017cynowym, Andrzej \u017belazko, Pawe\u0142 Parys, Karol Babula \u2013 br\u0105zowy w kata dru\u017cynowym, K. Babula, P. Parys, A. \u017belazko, Andrzej Babula \u2013 br\u0105zowy w kumite dru\u017cynowym, *2001 r. (Cz\u0119stochowa): A. Babula, A. \u017belazko, P. Parys \u2013 z\u0142oty w kata dru\u017cynowym, A. Kusz, B. Kokoszka, A. Dec \u2013 br\u0105zowy w kata dru\u017cynowym.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

4) Zdobywcy medali w Mistrzostwach \u015awiata Kadet\u00f3w i Junior\u00f3w w Karate Fudokan: *1995 r. (Zamo\u015b\u0107): E. Pawe\u0142ek \u2013 br\u0105zowy w kata.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

5) Zdobywcy medali w Mistrzostwach Europy Kadet\u00f3w i Junior\u00f3w w Karate Tradycyjnym: *1994 r. (Zakopane): E. Pawe\u0142ek \u2013 srebrny w kumite, E. Sk\u00f3ra \u2013 br\u0105zowy w kata.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

6) Zdobywcy medali w Mistrzostwach Polski Kadet\u00f3w i Junior\u00f3w w Karate Tradycyjnym: *1988 r. (Be\u0142chat\u00f3w): Wojciech Mach \u2013 br\u0105zowy w kumite \u2013 do 55 kg, W. Dziewit \u2013 br\u0105zowy w kumite \u2013 do 70 kg, *1989 r. (Zamo\u015b\u0107): W. Mach \u2013 z\u0142oty w kumite \u2013 do 55 kg, Wojciech Rusek \u2013 br\u0105zowy w kumite \u2013 do 55 kg, Grzegorz Korbiel \u2013 br\u0105zowy w kumite \u2013 do 60 kg.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

7) Zdobywcy medali w Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w w Karate Tradycyjnym: *1991 r. (Zamo\u015b\u0107): Joanna Mysona \u2013 br\u0105zowy w kumite \u2013 14-16 lat, E. Pawe\u0142ek \u2013 br\u0105zowy w kumite \u2013 17-18 lat, *1992 r. (Mielec): E. Pawe\u0142ek, E. Sk\u00f3ra, Magda Staniewska \u2013 z\u0142oty w kata dru\u017cynowym, M. Staniewska \u2013 srebrny w kumite \u2013 16-18 lat, E. Sk\u00f3ra \u2013 srebrny w kumite \u2013 18-21 lat, W. Mach \u2013 br\u0105zowy w kata, *1993 r. (Podd\u0119bice): E. Sk\u00f3ra, E. Pawe\u0142ek, A. Mr\u00f3z \u2013 z\u0142oty w kata dru\u017cynowym, A. Kapinos, Piotr Franaszczuk, P. Parys \u2013 z\u0142oty w kata dru\u017cynowym \u2013 14-16 lat, E. Sk\u00f3ra \u2013 srebrny w kata \u2013 16-21 lat, Andrzej Kapinos \u2013 srebrny w kata \u2013 14-16 lat, E. Pawe\u0142ek i K. Babula \u2013 srebrny w en-bu kobieta\/m\u0119\u017cczyzna \u2013 16-21 lat, E. Pawe\u0142ek \u2013 srebrny w kumite \u2013 18-21 lat, P. Parys i A. Kapinos \u2013 br\u0105zowy w en-bu m\u0119\u017cczyzna\/m\u0119\u017cczyzna \u2013 14-16 lat, A. Mr\u00f3z \u2013 br\u0105zowy w kumite \u2013 18-21 lat, *1994 r. (Pi\u0142a): E. Sk\u00f3ra \u2013 z\u0142oty w kata, E. Sk\u00f3ra, E. Pawe\u0142ek, A. Mr\u00f3z \u2013 srebrny w kata dru\u017cynowym, E. Pawe\u0142ek \u2013 br\u0105zowy w kata, E. Pawe\u0142ek \u2013 br\u0105zowy w kumite, A. Mr\u00f3z \u2013 br\u0105zowy w fukugo, *1995 r. (Krak\u00f3w): E. Pawe\u0142ek \u2013 z\u0142oty w kumite, z\u0142oty w fukugo, E. Pawe\u0142ek\/W. Snopkowski \u2013 z\u0142oty w en-bu kobieta\/m\u0119\u017cczyzna, E. Pawe\u0142ek \u2013 srebrny w kata, A. Mr\u00f3z \u2013 br\u0105zowy w kata, br\u0105zowy w kumite, br\u0105zowy w fukugo, * 1996 r. (\u0141\u00f3d\u017a): A. Mr\u00f3z \u2013 srebrny w kata, srebrny w fukugo, P. Parys\/A. Kapinos \u2013 br\u0105zowy w en\/bu m\u0119\u017cczyzna\/m\u0119\u017cczyzna, *1998 r. (Bi\u0142goraj): P. Parys\/A. Babula \u2013 br\u0105zowy w en-bu m\/m, A. Babula, P. Parys, K. Zarzecki \u2013 br\u0105zowy w kumite dru\u017cynowym, *1999 r. (Brenna): A. Dec \u2013 z\u0142oty w kumite, B. Kokoszka \u2013 srebrny w kumite, P. Parys\/A. Babula \u2013 srebrny w en-bu m\/m, B. Kokoszka \u2013 br\u0105zowy w kata, *2000 r. (Lublin): A. Dec \u2013 z\u0142oty w kumite, *2001 r. (Opole): Julian Babula \u2013 z\u0142oty w kata, br\u0105zowy w fukugo, Agnieszka Andrychowska (UKS \u201eOrlik\u201d) \u2013 srebrny w kata, br\u0105zowy w fukugo,*2002 r. (\u0141\u00f3d\u017a): Dariusz Mika \u2013 br\u0105zowy w kata. Og\u00f3\u0142em we wszystkich kategoriach wiekowych wywalczono: na Mistrzostwach Europy: 2 srebrne i 2 br\u0105zowe medale, na Mistrzostwach Polski: 11 z\u0142otych, 20 srebrnych i 30 br\u0105zowych medali. 12 cz\u0142onk\u00f3w klubu \u2013 6 zawodniczek i 6 zawodnik\u00f3w \u2013 zdoby\u0142o stopie\u0144 mistrzowski 1 dan. Reprezentanci Polski: E. Pawe\u0142ek, E. Sk\u00f3ra, A. Mr\u00f3z. Powo\u0142ani do kadry narodowej junior\u00f3w: W. Mach, A. Babula.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMI\u0143SKA KRYSTYNA (z domu FRYZEL)<\/strong>, urodzona 1 VI 1925 r. w Chorzelowie, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Franciszki z domu Str\u0105k. Absolwentka Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1946 r. uda\u0142a si\u0119 do Jeleniej G\u00f3ry, gdzie podj\u0119\u0142a prac\u0119 w tamtejszym Powiatowym Zarz\u0105dzie Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d. W dalszych latach pracowa\u0142a na kierowniczych stanowiskach w Zak\u0142adach Przemys\u0142u Ceramiki Budowlanej, Zgorzeleckiej Wytw\u00f3rni Waliz i w Urz\u0119dzie Celnym (1960-1980 i 1989-1992). Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie m.in. w Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Wroc\u0142awia. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 dla Celnictwa, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu Zagranicznego\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Wroc\u0142awia. Zmar\u0142a w 1999 r.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMI\u0143SKI ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 28 III 1949 r. w Brzozowej, powiat staszowski, syn W\u0142adys\u0142awa i Joanny z domu Hynek. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142 w 1968 r. Pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako elektroenergetyk (8 lat), a nast\u0119pnie w Rejonie Dr\u00f3g Publicznych (4 lata) i Kieleckim Przedsi\u0119biorstwie Rob\u00f3t Mostowych Oddzia\u0142 Sandomierz Wiadukt Mielec (4 lata), Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej \u2013 jako kierownik Dzia\u0142u Zaopatrzenia (4 lata) oraz Przedsi\u0119biorstwie Zagranicznym \u201eEdal\u201d Mielec \u2013 jako dyrektor (3 lata). W 1987 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asne Przedsi\u0119biorstwo Turystyczno-Handlowo-Us\u0142ugowe \u201eESKA\u201d w Mielcu i pozostaje dot\u0105d jego w\u0142a\u015bcicielem i dyrektorem. Jest organizatorem turystycznych wycieczek do r\u00f3\u017cnych cz\u0119\u015bci Europy i Afryki P\u00f3\u0142nocnej, sam najcz\u0119\u015bciej pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodnika. Od czas\u00f3w m\u0142odo\u015bci anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do prac spo\u0142ecznych. By\u0142 dzia\u0142aczem organizacji m\u0142odzie\u017cowych, w latach 80. wiceprzewodnicz\u0105cym Rady Osiedla J. Krasickiego (p\u00f3\u017aniej Lotnik\u00f3w) oraz cz\u0142onkiem Polskiego Zwi\u0105zku Dzia\u0142kowc\u00f3w, Stowarzyszenia Elektryk\u00f3w Polskich i komitet\u00f3w rodzicielskich. Dzia\u0142aj\u0105c z ramienia ZSMP w latach 80. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i kierownikiem dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej \u201eCOSMOS\u201d Mielec, kt\u00f3ra wywalczy\u0142a tytu\u0142 \u201emistrza Polski amator\u00f3w\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 odznaczeniami m\u0142odzie\u017cowymi i resortowymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMI\u0143SKI HENRYK JAN<\/strong>, urodzony 26 XI 1915 r. w Chorzelowie, pow. mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Marianny z Malinowskich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1937 r. W latach 1937-1939 kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Kawalerii w Grudzi\u0105dzu. Wybuch II wojny \u015bwiatowej zasta\u0142 go na praktyce w 7 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w, w sk\u0142adzie kt\u00f3rego, w stopniu podporucznika, uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej. 28 IX 1939 r. zosta\u0142 rozbrojony przez wojsko radzieckie w Sieniawie nad Sanem i osadzony w obozie w rejonie Wo\u0142oczysk. Nie przyzna\u0142 si\u0119 do stopnia oficerskiego i zosta\u0142 zwolniony. W trakcie przej\u015bcia przez San w Przemy\u015blu zosta\u0142 aresztowany przez Niemc\u00f3w i skierowany do Stalagu XI w Altengrabow, a nast\u0119pnie do Oflagu VI A w Breisehweigu, gdzie przebywa\u0142 do wiosny 1941 r. Zwolniony z powodu \u201egru\u017alicy\u201d (za\u015bwiadczenie o \u201echorobie\u201d wypisa\u0142 mu inny mielczanin przebywaj\u0105cy w obozie \u2013 lekarz Eugeniusz Adamus) powr\u00f3ci\u0142 do Chorzelowa i pomaga\u0142 ojcu w pracy na roli. W 1942 r. podj\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 w AK, ale wkr\u00f3tce zosta\u0142 zmuszony do przeniesienia si\u0119 do Ja\u015blisk ko\u0142o Rymanowa, gdzie pracowa\u0142 jako praktykant w le\u015bnictwie, a p\u00f3\u017aniej jako le\u015bniczy. Po pobiciu komendanta policji ukrai\u0144skiej ukrywa\u0142 si\u0119 w rodzinnych stronach a\u017c do ich wyzwolenia spod okupacji hitlerowskiej. Zg\u0142osi\u0142 si\u0119 ochotniczo do Wojska Polskiego i zosta\u0142 skierowany do tworz\u0105cej si\u0119 10 Dywizji Piechoty (p\u00f3\u017aniej 10 Sudeckiej Dywizji Piechoty) w Rzeszowie na stanowisko dow\u00f3dcy plutonu konnego samodzielnej kompanii zwiadu. Przeszed\u0142 szlak bojowy 2 Armii Wojska Polskiego, uczestniczy\u0142 m.in. w krwawych walkach nad Nys\u0105 i Szprew\u0105. W marcu 1945 r. zosta\u0142 awansowany na stanowisko zast\u0119pcy dow\u00f3dcy kompanii d\/s liniowych. Po zako\u0144czeniu wojny pozosta\u0142 w wojsku i w lipcu 1945 r. powierzono mu dow\u00f3dztwo kompanii. Po jej rozwi\u0105zaniu w grudniu tego roku \u2013 jako porucznik zosta\u0142 awansowany na stanowisko pomocnika szefa II wydzia\u0142u zwiadowczego sztabu dywizji, od marca 1946 r. pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki szefa tego\u017c wydzia\u0142u, a w sierpniu przeniesiono go do I wydzia\u0142u operacyjno-szkoleniowego sztabu dywizji na stanowisko pomocnika szefa. W styczniu 1947 r. zosta\u0142 odkomenderowany do MON, gdzie 23 I 1947 r. zosta\u0142 zdemobilizowany ze wzgl\u0119du na stan zdrowia. W latach 1947-1950 pracowa\u0142 jako kierownik kaflarni w Kraszewicach ko\u0142o Boles\u0142awca, a w latach 1950-1951 kierowa\u0142 Zak\u0142adami Ceramiki Budowlanej w \u017baganiu. Od 1 VIII 1951 r. do 1 VIII 1957 r. pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora Mieleckich Zak\u0142ad\u00f3w Przemys\u0142u Terenowego w Mielcu. Po kilkumiesi\u0119cznym epizodzie w podobnym przedsi\u0119biorstwie w Tarnobrzegu, jeszcze w 1957 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca na stanowisko starszego inspektora nadzoru budowlanego w WSK. Po otrzymaniu oferty z Wroc\u0142awia od 1 VI 1959 r. obj\u0105\u0142 stanowisko dyrektora Zgorzeleckich Zak\u0142ad\u00f3w Przemys\u0142u Terenowego Materia\u0142\u00f3w Budowlanych. Po reorganizacji tej bran\u017cy przemys\u0142owej 1 I 1969 r. zosta\u0142 dyrektorem naczelnym nowo utworzonych Wroc\u0142awskich Zak\u0142ad\u00f3w Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych. W wyniku po\u0142\u0105czenia WZPMB z Legnickim Przedsi\u0119biorstwem Materia\u0142\u00f3w Budowlanych 1 I 1972 r. powierzono mu stanowisko zast\u0119pcy dyrektora d\/s administracyjno-handlowych. Od 31 VII 1978 r. pracowa\u0142 na p\u00f3\u0142 etatu w tym\u017ce przedsi\u0119biorstwie jako specjalista d\/s produkcji, a w 1988 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W trakcie pracy zawodowej intensywnie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142. Uko\u0144czy\u0142 m.in. 2-letnie studium Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego w \u0141odzi w zakresie zarz\u0105dzania przedsi\u0119biorstwem przemys\u0142owym (1960-1961), 3-letnie studia w zakresie doskonalenia kadr kierowniczych w Instytucie Organizacji i Mechanizacji Budownictwa w Warszawie (1964-1966) i dwa kursy organizowane przez Naczeln\u0105 Organizacj\u0119 Techniczn\u0105 w Warszawie i Krakowie (1970-1971 i 1975). Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w pracy spo\u0142ecznej. W pierwszych latach powojennych by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem kilku k\u00f3\u0142 \u0142owieckich. W latach 1959-1972 r. by\u0142 prezesem Mi\u0119dzyzak\u0142adowego Ko\u0142a PTE i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego PTE we Wroc\u0142awiu. Od 1965 r. nale\u017ca\u0142 do NOT i przez szereg kadencji pracowa\u0142 w Zarz\u0105dzie Oddzia\u0142u Stowarzyszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych. (W 2001 r. wpisany zosta\u0142 do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych\u201d w Zarz\u0105dzie G\u0142\u00f3wnym SITPMB NOT w Warszawie.) Od 1972 r. do 1995 r. prezesowa\u0142 Zarz\u0105dowi Dzielnicowemu ZBoWiD Wroc\u0142aw \u2013 Stare Miasto. 25 III 2001 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia majora. Od 1972 r. nale\u017cy do Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Wroc\u0142awia i pe\u0142ni w nim r\u00f3\u017cne funkcje. Napisa\u0142 m.in. szereg artyku\u0142\u00f3w dotycz\u0105cych dzia\u0142alno\u015bci 10 Sudeckiej Dywizji Piechoty, opracowa\u0142 monografi\u0119 10 Samodzielnej Kompanii Zwiadu (by\u0142 jej drugim dow\u00f3dc\u0105) przy 10 SDP oraz zainicjowa\u0142 i by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem ustawienia na placu Wolno\u015bci we Wroc\u0142awiu tablicy pami\u0105tkowej z okazji Defilady Zwyci\u0119stwa 10 SDP 26 V 1945 r. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Walecznych, Medalem \u201eZa Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk\u201d, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, \u201eZa Pabiedu\u201d, Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105, Odznaka Racjonalizatora Produkcji, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 SITPMB, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PTE, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 NOT, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Miasta Wroc\u0142awia\u201d. Mieszka\u0142 we Wroc\u0142awiu. Zmar\u0142 22 V 2011 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym we Wroc\u0142awiu przy ul. Grabiszy\u0144skiej, nazwanym te\u017c cmentarzem Grabiszy\u0144skim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAMI\u0143SKI JAN<\/strong>, urodzony 17 I 1947 r. w Wilkasach k\/Gi\u017cycka (aktualnie osiedle w Gi\u017cycku), syn Jana i Anny z Metelskich. Wyczynow\u0105 gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1965 r. w \u201ePogoni\u201d Zabrze, najpierw jako bramkarz w dru\u017cynie junior\u00f3w, a nast\u0119pnie w zespole senior\u00f3w wyst\u0119puj\u0105cym w I lidze. W 1967 r. uczestniczy\u0142 w obozie kadry CRZZ w Mielcu i bezpo\u015brednio po obozie zosta\u0142 pozyskany do Stali Mielec, kt\u00f3ra gra\u0142a w\u00f3wczas w lidze okr\u0119gowej. Pocz\u0105tkowo zatrudniono go w WSK Mielec na stanowisku \u015blusarza, a od 1981 r. do 1983 r. oddelegowano go do prac sportowych w Stali. Od 1967 r. do 1978 r. wyst\u0119powa\u0142 w zespole Stali, najcz\u0119\u015bciej jako pierwszy bramkarz. Przyczyni\u0142 si\u0119 do wszystkich jej najwi\u0119kszych sukces\u00f3w: awansu do II ligi (1968), awansu do I ligi (1969), zdobycia Pucharu Polski (1971) i tytu\u0142u wicemistrza Polski (1975). Og\u00f3\u0142em w barwach I-ligowej Stali rozegra\u0142 oko\u0142o 260 mecz\u00f3w. W latach 1973-1974 powo\u0142ywany by\u0142 do reprezentacji Polski i rozegra\u0142 kilka spotka\u0144 w II reprezentacji. W 1976 r. uzyska\u0142 uprawnienia instruktora pi\u0142ki r\u0119cznej, a w 1977 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119. Karier\u0119 zawodnicz\u0105 zako\u0144czy\u0142 w 1978 r., ale pracowa\u0142 nadal w klubie, prowadz\u0105c zesp\u00f3\u0142 junior\u00f3w. (Kilku jego wychowank\u00f3w awansowa\u0142o p\u00f3\u017aniej do I zespo\u0142u senior\u00f3w Stali.) W 1982 r. uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Wychowania Fizycznego w Warszawie (kierunek: turystyka i rekreacja) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. W latach 80. uzyska\u0142 uprawnienia s\u0119dziego pi\u0142ki r\u0119cznej i s\u0119dziowa\u0142 szereg mecz\u00f3w, w tym r\u00f3wnie\u017c pierwszoligowych. Od roku szkolnego 1983\/1984 pracuje jako nauczyciel wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej w Chorzelowie. Jest wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Uczniowskiego Klubu Sportowego Orze\u0142 (4 sekcje) i od 1998 r. jego prezesem. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec. Po roku szkolnym 2005\/2006 przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMI\u0143SKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 27 V 1925 r. w Chorzelowie, syn W\u0142adys\u0142awa i Marii z Malinowskich. W czasie okupacji hitlerowskiej uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Rolnicz\u0105 w Mokrzyszowie ko\u0142o Tarnobrzega, a nast\u0119pnie odbywa\u0142 praktyk\u0119 roln\u0105 w maj\u0105tku Tarnowskich w Chorzelowie. W 1944 r. sprawowa\u0142 (w zast\u0119pstwie) obowi\u0105zki administratora maj\u0105tku. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i w 1948 r. zda\u0142 matur\u0119. W okresie szkolnym \u015bpiewa\u0142 w ch\u00f3rze gimnazjalnym \u201eMelodia\u201d. Studia w Akademii Ekonomicznej we Wroc\u0142awiu uko\u0144czy\u0142 w 1952 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. W czasie studi\u00f3w by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i cz\u0142onkiem ch\u00f3ru rewelers\u00f3w przy Klubie Studenckim AE. Po studiach, na podstawie nakazu pracy, zosta\u0142 zatrudniony w 1952 r. w PZGS w Mielcu na stanowisku inspektora, a od 1956 r. do 1972 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Zarz\u0105du. W tym okresie uko\u0144czy\u0142 roczny kurs PTE w Warszawie w zakresie finansowania inwestycji. Przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju bazy PZGS w Mielcu i Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni na terenie powiatu mieleckiego. W latach 1973-1974 pracowa\u0142 w Centrali Nasiennej w Mielcu na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora d\/s technicznych, w latach 1975-1990 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 prezesa Rzemie\u015blniczej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eWielobran\u017cowej\u201d w Mielcu, a w latach 1990-1992 by\u0142 prezesem Sp\u00f3\u0142dzielni Produkcyjno-Us\u0142ugowej w Mielcu. By\u0142 tak\u017ce wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Sp\u00f3\u0142dzielni Produkcyjno-Handlowej w Mielcu i przewodnicz\u0105cym jej Rady Nadzorczej w latach 90. Od 1992 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem Zak\u0142adu Produkcyjno-Handlowego \u201eKami\u0144ski Dariusz i Ska\u201d w Chorzelowie. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 mocno anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy pracy spo\u0142ecznej. By\u0142 m.in. cz\u0142onkiem organizacji m\u0142odzie\u017cowych, prezesem LKS \u201eT\u0119cza\u201d Mielec, prezesem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i przewodnicz\u0105cym Komitetu Gazyfikacji w Chorzelowie (w latach 70.) oraz sekretarzem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u PTTK w Mielcu. Od 1953 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201ePonowa\u201d w Chorzelowie, a od 1955 r. jego prezesem. W 1967 r., wsp\u00f3lnie z Franciszkiem Saram\u0105, reaktywowa\u0142 ch\u00f3r m\u0119ski \u201eMelodia\u201d przy TMZM. W 1984 r. doprowadzi\u0142 do powstania Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d, a nast\u0119pnie – jako prezes Zarz\u0105du Towarzystwa – przyczyni\u0142 si\u0119 do dynamicznego rozwoju jego dzia\u0142alno\u015bci i odniesienia wielu sukces\u00f3w. (Funkcj\u0119 prezesa pe\u0142ni nadal.) Posiada\u0142 stopie\u0144 starszego sier\u017canta w stanie spoczynku. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Krzy\u017cem Oficerskim OOP (1998), Z\u0142otym Medalem imienia Jana Kili\u0144skiego, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 CZSBM, Honorow\u0105 Odznaka Rzemios\u0142a, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 z Wie\u0144cem Laurowym Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr, Srebrnym i Z\u0142otym Medalem Zas\u0142ugi \u0141owieckiej, Odznak\u0105 Honorow\u0105 Za Zas\u0142ugi dla ZB\u017bZ i OR, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego i Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Kultury. W grudniu 2012 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji prezesa Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d im. S. Lachmana w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d. Zmar\u0142 29 XI 2018 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie ko\u0142o Mielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAMI\u0143SKI KRZYSZTOF<\/strong>, urodzony 10 IV 1951 r. w Brzozowej, powiat staszowski, syn W\u0142adys\u0142awa i Joanny z domu Hynek. W 1968 r. uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105 WSK w Mielcu. Po szkole zatrudniony zosta\u0142 w WSK na stanowisku tokarza i ustawiacza maszyn \u2013 automat\u00f3w tokarskich oraz w Zak\u0142adzie Budownictwa Mieszkaniowego, gdzie pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Zak\u0142adowej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. W latach 90. pracowa\u0142 tak\u017ce w prywatnej firmie stolarskiej Tadeusza Lipki w Mielcu (tam zdoby\u0142 kwalifikacje stolarza) i w firmie \u201eITL\u201d, prowadzonej przez brata Zbigniewa. W 1995 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 mistrza w rzemio\u015ble stolarskim i kszta\u0142ci\u0142 kilkunastu uczni\u00f3w. Od 1998 r. przebywa na zasi\u0142ku przedemerytalnym. W 1974 r. zosta\u0142 Honorowym Dawc\u0105 Krwi i odt\u0105d nale\u017cy do Ko\u0142a HDK im. prof. J. Aleksandrowicza przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Odda\u0142 28 650 ml krwi (stan w 2002 r.). Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Honorowy Dawca Krwi\u201d III, II i I stopnia oraz Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV i III stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMI\u0143SKI MAREK<\/strong>, urodzony 16 IV 1960 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Joanny z domu Hynek. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu z matur\u0105 w 1981 r. i tytu\u0142em technika elektromechanika. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. W latach 1974-1982 trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 w FKS Stal Mielec. W 1978 r. uczestniczy\u0142 w zgrupowaniu reprezentacji Polski junior\u00f3w i zagra\u0142 w meczach kontrolnych z Bu\u0142gari\u0105 i W\u0119grami. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w lipcu 1978 r. jako monter-mechanik silnik\u00f3w spalinowych w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. W okresie VI 1989 \u2013 VII 1990 r. przebywa\u0142 na kontrakcie w Bazie Remontowej w Wo\u0142godo\u0144sku (Rosja) Przedsi\u0119biorstwa Handlu Zagranicznego \u201eBUMAR\u201d Sp. z o.o., a nast\u0119pnie do II 1993 r. pracowa\u0142 na poprzednim stanowisku w WSK Mielec. Kolejnymi miejscami jego pracy by\u0142y: Przedsi\u0119biorstwo Wielobran\u017cowe \u201eAM-MARR\u201d Mielec (III 1993 \u2013 VIII 1994; szef produkcji, prezes Zarz\u0105du), WSK \u201ePZL-Mielec SA. (IX 1994 \u2013 VIII 1999; organizator pracy, kierownik zmianowy Przedsi\u0119biorstwa, kierownik Biura ds. Pracowniczych, dyrektor operacyjny \u2013 prokurent), Wytw\u00f3rnia Aparatury Wtryskowej \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. (IX 1999 \u2013 X 2001 r.; szef logistyki, p.o. szefa produkcji), REG-BENZ PLUS Sp. z o.o. Mielec (VI 2002 \u2013 II 2003 r.; dyrektor REG-BENZ BIEL Baranowicze na Bia\u0142orusi), PPUH MAR-MAX \u2013 regeneracja podzespo\u0142\u00f3w do samochod\u00f3w ci\u0119\u017carowych (III 2003 \u2013 IX 2004 r.; w\u0142asna dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcza), MELEX A&D TYSZKIEWICZ Sp. J. (V 2004 \u2013 XII 2004 r.; kierownik wydzia\u0142u ram), TARAPATA Sp. z o.o. Mielec (I 2005 \u2013 VII 2009 r.; kontroler jako\u015bci, mistrz), Polskie Zak\u0142ady Lotnicze Sp. z o.o. Mielec (IX 2010 \u2013 VII 2015 r.; mistrz, planista produkcyjny), Wojew\u00f3dzki O\u015brodek Ruchu Drogowego w Tarnobrzegu (VIII 2015 \u2013 nadal; starszy specjalista ds. organizacji). W czasie zatrudnienia w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d SA. m.in. otrzyma\u0142 tytu\u0142 \u201ePracownik Roku 1996\u201d oraz pracowa\u0142 w Radach Nadzorczych sp\u00f3\u0142ek: Zak\u0142ad Lotniczy Sp. z o.o., Multi-Media Mielec Sp. z o.o. i Terminal Mielec Sp. z o.o. Od wielu lat aktywnie uczestniczy w \u017cyciu spo\u0142ecznym i politycznym. Od 1980 r. nale\u017ca\u0142 do NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d i pe\u0142ni\u0142 funkcje m.in. wiceprzewodnicz\u0105cego Komisji Mi\u0119dzyzak\u0142adowej WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i cz\u0142onka Prezydium Zarz\u0105du Regionu w Rzeszowie. 16 XII 1991 r. przewodniczy\u0142 Zgromadzeniu Za\u0142o\u017cycielskiemu Agencji Rozwoju Regionalnego MARR SA w Mielcu. Z ramienia NSZZ \u201eS\u201d bra\u0142 udzia\u0142 w negocjacjach Komitetu Strajkowego WSK Mielec z przedstawicielami Rz\u0105du RP, po kt\u00f3rych m.in. podj\u0119to prace nad specjaln\u0105 stref\u0105 wolnoc\u0142ow\u0105, a p\u00f3\u017aniej ekonomiczn\u0105 w Mielcu. Od 1991 r. jest wybierany do Rady Osiedla W. Szafera. Pe\u0142ni\u0142 w niej m.in. funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego, a obecnie jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Rady. By\u0142 te\u017c prezesem UKS IKAR Mielec (1998-2003). Od 2008 r. jest cz\u0142onkiem Prawa i Sprawiedliwo\u015bci. W 2012 r. zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym II Komitetu PiS Mielec, a od XI 2015 r. do 2019 r. by\u0142 pe\u0142nomocnikiem PiS na teren powiatu mieleckiego. Czterokrotnie zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego: w kadencji 2006-2010, kadencji 2014-2018, w kt\u00f3rej powierzono mu funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Rady, kadencji 2018-2024 i kadencji 2024-2029. Ponadto jest cz\u0142onkiem Rady Spo\u0142ecznej Szpitala Powiatowego im. E. Biernackiego w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAMI\u0143SKI MAREK WIES\u0141AW<\/strong>, urodzony 3 VI 1960 r. w Choszcznie, syn Jerzego i Marianny z Rabikowskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 1 w S\u0142upsku, matur\u0119 zda\u0142 w 1979 r. W tym czasie uzyska\u0142 licencj\u0119 pilota szybowcowego w Aeroklubie S\u0142upskim. \u00a0Studia na Wydziale Mechanicznym (specjalno\u015b\u0107: lotnictwo, specjalizacja: pilota\u017c samolot\u00f3w) Politechniki Rzeszowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1985 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera. R\u00f3wnocze\u015bnie zdoby\u0142 licencj\u0119 pilota samolotowego turystycznego. W latach 1985-1989 (z przerw\u0105 w 1986 r. na s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105) by\u0142 wykonawc\u0105 i od 1987 r. kierownikiem Zespo\u0142u Wykonawc\u00f3w w Zak\u0142adzie Us\u0142ug Remontowo-Budowlanych Studenckiego Biura Us\u0142ug \u201eStudent-Service\u201d w Rzeszowie. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 6 XI 1989 r. w Miejskim Zespole Ekonomiczno-Administracyjnym Szk\u00f3\u0142 w D\u0119bicy na stanowisku specjalisty ds. technicznych. W latach 1991-1994 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Miejskiego Zarz\u0105du Przedszkoli i \u017b\u0142obk\u00f3w w D\u0119bicy. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 Podyplomowe Studia Samorz\u0105du Terytorialnego i Rozwoju Lokalnego w Uniwersytecie Warszawskim (1994). Od 1 I 1995 r. do 12 V 1999 r. by\u0142 dyrektorem Miejskiego Zarz\u0105du O\u015bwiaty i Kultury Fizycznej w D\u0119bicy. 13 V 1999 r. obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Miejskiego O\u015brodka Sportu i Rekreacji w D\u0119bicy i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 2002 r. Ponadto w 2002 r. sprawowa\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Biura Poselskiego Pos\u0142a na Sejm RP Edwarda Brzostowskiego. Od 2002 r. do 2007 r. pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora Miejskiego Zarz\u0105du O\u015bwiaty i Sportu Urz\u0119du Miejskiego w D\u0119bicy i dodatkowo w latach 2005-2006 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy burmistrza miasta D\u0119bicy. W listopadzie 2007 r. ponownie powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora Miejskiego O\u015brodka Sportu i Rekreacji w D\u0119bicy i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 2011 r. W czasie pracy w D\u0119bicy anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako radny Rady Powiatu D\u0119bickiego i cz\u0142onek Zarz\u0105du Powiatu D\u0119bickiego (2000-2002), wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cyciel i prezes (2001-2007) Mi\u0119dzyszkolnego Klubu P\u0142ywackiego \u201eBobry\u201d D\u0119bica (jego zawodnicy zdobyli kilkadziesi\u0105t tytu\u0142\u00f3w mistrza Polski w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych i reprezentowali Polsk\u0119 na Mistrzostwach Europy) oraz wiceprezes Podkarpackiego Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku P\u0142ywackiego w Rzeszowie (2001-2011). W ponaddwudziestoletniej pracy zawodowej i spo\u0142ecznej w D\u0119bicy wni\u00f3s\u0142 znaczny wk\u0142ad w pomy\u015blny rozw\u00f3j tamtejszej o\u015bwiaty, szczeg\u00f3lnie plac\u00f3wek integracyjnych, a tak\u017ce kultury fizycznej, zw\u0142aszcza w zakresie budowy i modernizacji bazy. W 2011 r. w wyniku konkursu zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora Departamentu Edukacji, Nauki i Sportu w Urz\u0119dzie Marsza\u0142kowskim w Rzeszowie. Uko\u0144czy\u0142 Wy\u017cszy Kurs Obronny (organizacja i funkcjonowanie systemu obronnego i bezpiecze\u0144stwa RP) w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie-Rembertowie. W 2013 r., na podstawie porozumienia stron przeszed\u0142 na stanowisko dyrektora Gminnego O\u015brodka Sportu i Rekreacji w Pustkowie Osiedlu, a w maju 2015 r. \u2013 na stanowisko zast\u0119pcy kierownika Dzia\u0142u Gospodarczo-Administracyjnego w Domu Pomocy Spo\u0142ecznej w Parkoszu. Od 1 XII 2015 r. pracowa\u0142 na stanowisku kierownika Biura Sportu i Rekreacji Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu, a po zmianach organizacyjnych by\u0142 g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 do spraw sportu i rekreacji w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Sportu\u201d, Srebrnym Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d i Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku P\u0142ywackiego. Zmar\u0142 30 XI 2017 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w D\u0119bicy przy ul. Wielopolskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMI\u0143SKI TADEUSZ<\/strong>, urodzony 17 XII 1927 r. w Kolonii Marysin ko\u0142o Tomaszowa Lubelskiego, syn Ignacego i Marii. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. St.Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1948 r. rozpocz\u0105\u0142 studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego, a w 1949 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krakowa i kontynuowa\u0142 studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego. R\u00f3wnolegle, po zdaniu egzaminu konkursowego, studiowa\u0142 na I roku Akademii Handlowej (p\u00f3\u017aniej Wy\u017csza Szko\u0142a Ekonomiczna). Tak\u017ce w roku 1949 wst\u0105pi\u0142 do dzia\u0142aj\u0105cej w Krakowie tajnej organizacji mieleckich student\u00f3w SP (\u201eStalowi Polacy\u201d), kt\u00f3ra wkr\u00f3tce zmieni\u0142a nazw\u0119 na WiS (\u201eWolno\u015b\u0107 i Sprawiedliwo\u015b\u0107\u201d). Jej celem by\u0142o przeciwstawienie si\u0119 stalinizmowi i tworz\u0105cemu si\u0119 nowemu ustrojowi w Polsce. Konkretnymi celami by\u0142y akcje ostrzegawcze wobec funkcjonariuszy UB i innych organ\u00f3w represji oraz pomoc osobom ukrywaj\u0105cym si\u0119 i rodzinom os\u00f3b uwi\u0119zionych z powod\u00f3w politycznych. Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eZiutek\u201d. Uczestniczy\u0142 w akcjach zbrojnych na urz\u0119dy pa\u0144stwowe (cel: zdobycie piecz\u0105tek i blankiet\u00f3w dowod\u00f3w osobistych), akcjach ekspropriacyjnych (cel: zdobycie finans\u00f3w na pomoc dla rodzin os\u00f3b uwi\u0119zionych) oraz akcji rozbrojenia posterunku Milicji Obywatelskiej w Niepo\u0142omicach (cel: zdobycie materia\u0142\u00f3w operacyjnych MO i UB). W listopadzie 1951 r. zosta\u0142 aresztowany. W chwili aresztowania wyskoczy\u0142 z okna II pi\u0119tra. Niestety, podw\u00f3rze wylane by\u0142o betonem i przy upadku odni\u00f3s\u0142 ci\u0119\u017ck\u0105 kontuzj\u0119, uniemo\u017cliwiaj\u0105c\u0105 dalsz\u0105 ucieczk\u0119. Z\u0142apano go i zabrano do wi\u0119zienia. Po pokazowym procesie w Krakowie \u2013 przed Wojew\u00f3dzkim S\u0105dem Rejonowym \u2013 skazany zosta\u0142 na d\u0142ugoletnie wi\u0119zienie. Pocz\u0105tkowo odbywa\u0142 kar\u0119 we Wronkach (1951-1956), a nast\u0119pnie na Mokotowie, sk\u0105d zosta\u0142 zwolniony na mocy amnestii. Przez trzy lata leczy\u0142 si\u0119, a nast\u0119pnie doko\u0144czy\u0142 przerwane studia prawnicze i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra prawa. Po studiach pracowa\u0142 w rektoracie Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w tym czasie uczestniczy\u0142, jako szef sekcji organizacyjnej, w organizacji obchod\u00f3w 600-lecia UJ (1964 r.). W p\u00f3\u017aniejszych latach przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Politechniki Krakowskiej, gdzie m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza rektora i pracowa\u0142 w Instytucie Budownictwa. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 redaktora naukowego czasopisma \u201eProblemy Projektowe Biur Projektuj\u0105cych Zak\u0142ady Produkcyjne\u201d w Krakowie. W latach 80. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Zak\u0142ad\u00f3w \u201eEl Industria\u201d Sp. z o.o. w Krakowie, a w 1987 r. za\u0142o\u017cy\u0142 firm\u0119 consultingow\u0105 \u201eEUROPEX\u201d Sp. z o.o. w Krakowie i zosta\u0142 prezesem Zarz\u0105du. Utrzymywa\u0142 \u017cywe kontakty z Mielcem, m.in. uczestniczy\u0142 w zjazdach kole\u017ce\u0144skich z okazji 40-lecia i 45-lecia matury. W 1998 r. wyda\u0142 w Krakowie zbeletryzowane wspomnienia:\u00a0Szukam wyj\u015bcia<\/em>\u00a0i\u00a0Diamenty w popiele.<\/em> Prace nad trzeci\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 przerwa\u0142a \u015bmier\u0107 2 II 2002 r. Spoczywa na cmentarzu w Gr\u0119ba\u0142owie (Krak\u00f3w).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMI\u0143SKI ZENON<\/strong>, urodzony 4 IV 1945 r. w Kra\u015bniku, syn Jana i Zofii z domu Latosiewicz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Reja w Kra\u015bniku, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1964 r. W okresie nauki w liceum nale\u017ca\u0142 do ZHP. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Radiotechniczn\u0105 w Jeleniej G\u00f3rze i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podchor\u0105\u017cego, a nast\u0119pnie do 1972 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w 19 pu\u0142ku radiotechnicznym w Chorzowie jako technik stacji i p\u00f3\u017aniej dow\u00f3dca stacji radiolokacyjnej (w stopniu porucznika). W 1973 r. przeniesiony zosta\u0142 do 33 batalionu radiotechnicznego w Radzionkowie, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcje technika stacji i dow\u00f3dcy stacji, a nast\u0119pnie zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 kompanii radiotechnicznej w miejscowo\u015bci Brzoskwinia ko\u0142o Krakowa. W 1977 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 kapitana, a w 1979 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Oficerskiej Szkole Radiotechnicznej w Jeleniej G\u00f3rze i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera radiolokacji. Od 1980 r. do 1993 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w 36 batalionie radiotechnicznym, pe\u0142ni\u0105c kolejno funkcje dow\u00f3dcy kompanii radiotechnicznej, zast\u0119pcy dow\u00f3dcy batalionu i szefa Sztabu. W 1983 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia majora, a w 1984 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra pedagogiki og\u00f3lnej. W latach 1993-1994 pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w 3 Korpusie Obrony Kraju we Wroc\u0142awiu jako starszy oficer operacyjny Sztabu, w latach 1994-1996 by\u0142 starszym oficerem operacyjnym Wydzia\u0142u Rozpoznania i Kooperacji WSzW w Krakowie, a w latach 1996-1997 pracowa\u0142 w Krakowskim Okr\u0119gu Wojskowym jako starszy oficer Oddzia\u0142u Kadr. W tym okresie otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Ponadto w 1994 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu ochrony \u015brodowiska w Akademii Rolniczej w Krakowie. W 1997 r. zosta\u0142 mianowany Wojskowym Komendantem Uzupe\u0142nie\u0144 w Mielcu i dot\u0105d pe\u0142ni t\u0119 funkcj\u0119. W 2002 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia pu\u0142kownika. W czasie ca\u0142ej dotychczasowej pracy zawodowej w wojsku wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z licznymi organizacjami spo\u0142ecznymi, a w Mielcu m.in. z organizacjami kombatanckimi, ZHP, ZHR i LOK. Wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz wieloma medalami resortowymi MON i MSWiA. Funkcj\u0119 Wojskowego Komendanta Uzupe\u0142nie\u0144 w Mielcu pe\u0142ni\u0142 do 19 I 2003 r., a nast\u0119pnie zosta\u0142 dyrektorem Wydzia\u0142u Zarz\u0105dzania Kryzysowego Starostwa Powiatowego w Mielcu i pracowa\u0142 na tym stanowisku do lutego 2015 r. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje przewodnicz\u0105cego Rady ds. Kombatant\u00f3w przy Starostwie Powiatowym i funkcj\u0119 sekretarza Komisji Bezpiecze\u0144stwa i Porz\u0105dku Powiatu Mieleckiego. Wyr\u00f3\u017cniony Medalem \u201ePro Memoria\u201d. Zmar\u0142 20 I 2026 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMUDA BOGUS\u0141AW WOJCIECH<\/strong>, urodzony 14 XI 1949 r. w Mielcu, syn Boles\u0142awa i Heleny z domu Midura. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1969 r. Od 1965 r. (jako ucze\u0144 ZSM) pracowa\u0142 w WSK Mielec, pocz\u0105tkowo jako \u015blusarz, a po uzyskaniu wykszta\u0142cenia \u015bredniego \u2013 m.in. jako samodzielny planista, kierownik rozdzielni, inspektor szkolenia zawodowego, specjalista d\/s szkolenia i p.o. kierownika magazyn\u00f3w. W okresie szkolnym \u2013 od 1965 r nale\u017ca\u0142 do harcerstwa. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 organizatorsk\u0105 otrzymywa\u0142 kolejne stopnie, w tym stopie\u0144 podharcmistrza, a tak\u017ce funkcj\u0119 instruktora. W czasie pracy w WSK by\u0142 tak\u017ce dzia\u0142aczem ZSMP \u2013 pe\u0142ni\u0142 funkcje przewodnicz\u0105cego ko\u0142a, przewodnicz\u0105cego organizacji zak\u0142adowej w Pionie Dyrektora d\/s Pracowniczych i cz\u0142onka Zarz\u0105du Fabrycznego. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce do dzia\u0142alno\u015bci kulturalnej, m.in. gra\u0142 w Teatrze \u201eMaska\u201d (p\u00f3\u017aniej Teatrze Dramatycznym) ZDK WSK. W 1993 r. przeszed\u0142 do pracy w FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika sekcji pi\u0142ki siatkowej i kierownika organizacji imprez sportowych. Po rozwi\u0105zaniu wielosekcyjnego FKS \u201ePZL-Stal\u201d w 1997 r. by\u0142 jednym z wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycieli Klubu Pi\u0142ki Siatkowej (KPS) \u201eStal\u201d Mielec, posiadaj\u0105cego sekcj\u0119 pi\u0142ki siatkowej kobiet, a nast\u0119pnie zosta\u0142 jego urz\u0119duj\u0105cym wiceprezesem. W tej roli pozostaje jednym z g\u0142\u00f3wnych organizator\u00f3w imprez krajowych i mi\u0119dzynarodowych w pi\u0142ce siatkowej kobiet w Mielcu. W istotny spos\u00f3b przyczyni\u0142 si\u0119 do sukces\u00f3w mieleckich siatkarek, w tym zdobycia medali Mistrzostw Polski (br\u0105zowych i srebrnego) oraz dobrych start\u00f3w w europejskich pucharach. W 1996 r. zosta\u0142 wybrany do Zarz\u0105du Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki Siatkowej (PZPS), jest sekretarzem Komisji Rewizyjnej PZPS. Od 2001 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprezesa Polskiej Ligi Siatk\u00f3wki Kobiet (PLSK). W latach 1996-2000 by\u0142 kierownikiem zespo\u0142u I reprezentacji Polski w pi\u0142ce siatkowej kobiet. Ponadto w latach 1997-1999 kierowa\u0142 \u2013 jako prezes \u2013 Wojew\u00f3dzkim Zwi\u0105zkiem Pi\u0142ki Siatkowej w Rzeszowie, a od 1999 r. jest jego wiceprezesem. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 PZPS i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej. Zmar\u0142 25 III 2008 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAMUDA BOLES\u0141AW<\/strong>, urodzony 5 VII 1909 r. w Cyrance ko\u0142o Mielca, syn W\u0142adys\u0142awa i Marii z domu \u015awierczek. W 1922 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Mielcu, a w 1925 r. 3-letni\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 Dzia\u0142 Kaflarski w Krakowie. W latach 1925-1928 pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Przemys\u0142u Kaflowego \u201eCeramik\u201d w Krakowie. Po odbyciu zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej (1928-1930) powr\u00f3ci\u0142 do \u201eCeramika\u201d i pracowa\u0142 tam do 1935 r. W latach 1935-1938 by\u0142 zatrudniony w Polskiej Fabryce Kafli w Mielcu, a w roku 1939 pracowa\u0142 w stra\u017cy fabrycznej PZL w Mielcu. Po napa\u015bci Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 uczestniczy\u0142 w ewakuacji cz\u0119\u015bci kierownictwa fabryki na wsch\u00f3d i zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli przez wojsko radzieckie, a nast\u0119pnie wywieziony do obozu na Syberii. W 1941 r. zosta\u0142 wcielony do organizuj\u0105cej si\u0119 w ZSRR Armii Polskiej pod dow\u00f3dztwem genera\u0142a W. Andersa (p\u00f3\u017aniej II Korpus Polski). S\u0142u\u017cy\u0142 najpierw w 15 pu\u0142ku piechoty, nast\u0119pnie w 40 p.p. i 5 Kresowym Batalionie \u0141\u0105czno\u015bci. Przeszed\u0142 ca\u0142y szlak bojowy II Korpusu, uczestniczy\u0142 m.in. w bitwach nad rzek\u0105 Sangro, o Monte Cassino, Ancon\u0119, nad rzek\u0105 Senio i o Boloni\u0119. Posiada\u0142 stopie\u0144 starszego szeregowca. Odznaczony zosta\u0142: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi z Mieczami, Krzy\u017cem Pami\u0105tkowym Monte Cassino, Gwiazd\u0105 za Wojn\u0119 1939-1945 i Gwiazd\u0105 Italii. Po zako\u0144czeniu wojny i obozie przej\u015bciowym na terenie Wielkiej Brytanii – 21 XII 1946 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polski. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Fabryce Kafli w Mielcu. Miejscowy PUBP wielokrotnie n\u0119ka\u0142 go, podejrzewaj\u0105c o utrzymywanie kontakt\u00f3w z opozycj\u0105. W 1950 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Zak\u0142ad\u00f3w Mi\u0119snych w D\u0119bicy i tam pracowa\u0142 do emerytury w 1974 r. W 1984 r. otrzyma\u0142 uprawnienia kombatanckie. Nale\u017ca\u0142 do mieleckiego Oddzia\u0142u ZBoWiD. Zmar\u0142 13 I 1985 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMUDA IRENA (z domu KRZYSZTOFIK)<\/strong>, urodzona 16 XII 1944 r. w Chorzelowie ko\u0142o Mielca, c\u00f3rka J\u00f3zefa i J\u00f3zefy z domu K\u0119dzior. Uko\u0144czy\u0142a Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce nr 27 w Mielcu z matur\u0105 w 1962 r., a p\u00f3\u017aniej Studium Nauczycielskie w Przemy\u015blu (kierunek: historia z wychowaniem muzycznym), Studium Nauczycielskie w Rzeszowie (kierunek: wiedza o spo\u0142ecze\u0144stwie) i studia na Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra historii. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1964 r. w Szkole Podstawowej w Wojkowie, pow. mielecki, a nast\u0119pnie w latach 1966\u20131983 pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 5 w Mielcu, gdzie m.in. zorganizowa\u0142a Izb\u0119 Pami\u0119ci Narodowej. Od 1983 r. uczy\u0142a historii i wiedzy o spo\u0142ecze\u0144stwie w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych (p\u00f3\u017aniej Centrum Kszta\u0142cenia Ustawicznego) im. prof. J. Groszkowskiego w Mielcu. W 1985 r. uzyska\u0142a II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie historii. Sprawowa\u0142a te\u017c opiek\u0119 nad Izb\u0105 Pami\u0119ci Narodowej. Pracowa\u0142a z uczniami zdolnymi, przygotowuj\u0105c ich do olimpiad i konkurs\u00f3w, m.in. \u201eKaty\u0144 \u2013 Golgota Wschodu\u201d i \u201eCzy potrafimy rz\u0105dzi\u0107 si\u0119 sami?\u201d Organizowa\u0142a wycieczki do miejsc zwi\u0105zanych z histori\u0105 Polski i miejsc kultu religijnego. Na lekcje zaprasza\u0142a weteran\u00f3w walk o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski. Zorganizowa\u0142a w\u015br\u00f3d m\u0142odzie\u017cy zbi\u00f3rk\u0119 pieni\u0119\u017cn\u0105 na mielecki pomnik Sybirak\u00f3w. Jest wsp\u00f3\u0142autorem opracowania zbiorowego Wymagania na stopnie szkolne klas I \u015brednich szk\u00f3\u0142 zawodowych<\/em> (opracowanie zbiorowe pod red. D. Kalisz z CDP Rzesz\u00f3w, 1998), opracowania Zagadnienia maturalne z historii z wykorzystaniem tekstu \u017ar\u00f3d\u0142owego<\/em> oraz skryptu dla s\u0142uchaczy eksternistycznych i korespondencyjnych szk\u00f3\u0142 \u015brednich \u201eWiedza o spo\u0142ecze\u0144stwie\u201d (CKU Mielec, 1999). W 1996 r. zosta\u0142a powo\u0142ana do wojew\u00f3dzkiej komisji ds. egzamin\u00f3w szkolnych i zespo\u0142\u00f3w tematycznych. W 2001 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem KEN, Nagrod\u0105 Ministra Edukacji Narodowej i Odznak\u0105 Opiekuna Izb Pami\u0119ci Narodowej. W 2007 r. po 42 latach pracy pedagogicznej przesz\u0142a na emerytur\u0119. Zmar\u0142a 16 V 2020 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMUDA JADWIGA WANDA (z domu SUDEK)<\/strong>, urodzona 24 VIII 1951 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Cecylii z domu Wasserman. Absolwentka Liceum Pedagogicznego Wychowawczy\u0144 Przedszkoli w Ja\u015ble. Po maturze w 1971 r. zosta\u0142a zatrudniona do pracy nauczycielskiej w Pa\u0144stwowym Przedszkolu Nr 3 w Mielcu. W 1972 r. przesz\u0142a do Pa\u0144stwowego Przedszkola nr 4 w Mielcu. Do 1985 r. pracowa\u0142a w nim jako nauczycielka, a w latach 1985-1988 \u2013 wicedyrektor. W 1988 r. mianowano j\u0105 dyrektorem plac\u00f3wki i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142a do 2003 r. W okresie pracy nauczycielskiej podejmowa\u0142a r\u00f3\u017cnorodne formy kszta\u0142cenia zawodowego. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Tarnowie (kierunek: pedagogika przedszkolna), a nast\u0119pnie studiowa\u0142a w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. W 1988 r. uzyska\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji zawodowej. Uko\u0144czy\u0142a ponadto szereg kurs\u00f3w specjalistycznych, w tym cykliczne warsztaty dla dyrektor\u00f3w przedszkoli \u201eJako\u015b\u0107 i zarz\u0105dzanie plac\u00f3wk\u0105 w teorii i praktyce\u201d (2001-2002). Jako dyrektor plac\u00f3wki znacz\u0105co przyczyni\u0142a si\u0119 do jej wszechstronnego rozwoju oraz wypracowania szeregu form wsp\u00f3\u0142pracy z rodzicami i \u015brodowiskiem, a w 2003 r. doprowadzi\u0142a do zako\u0144czenia prac remontowych i modernizacyjnych budynku i urz\u0105dze\u0144 przedszkola. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 tak\u017ce do innych prac. W latach 70. i 80. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kuratora s\u0105dowego w S\u0105dzie Powiatowym (Rejonowym) w Mielcu. By\u0142a te\u017c przewodnicz\u0105c\u0105 Ko\u0142a Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dziecka. Wyr\u00f3\u017cniona Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d oraz nagrodami w\u0142adz o\u015bwiatowych r\u00f3\u017cnych szczebli. W 2003 r. otrzyma\u0142a roczny urlop zdrowotny.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAMUDA JANUSZ<\/strong>, urodzony 26 XII 1953 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Kolb. W 1970 r. uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105 WSK i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec jako \u015blusarz. W 1992 r. przeszed\u0142 do Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu na stanowisko portiera-dozorcy i pracuje tam nadal. Od 18 VI 1974 r. jest Honorowym Dawc\u0105 Krwi. Do momentu zawieszenia oddawania krwi (1996) odda\u0142 25 150 ml krwi. Nale\u017cy do Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. J. Aleksandrowicza przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 PCK I, II i III stopnia. Zmar\u0142 14 III 2009 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAMUDA J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 5 I 1928 r. w Chrz\u0105stowie, powiat mielecki, syn Antoniego i Karoliny z domu Babula. W czasie okupacji hitlerowskiej pomaga\u0142 rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa. W 1947 r. uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce w Mielcu, a nast\u0119pnie ucz\u0119szcza\u0142 do Liceum Pedagogicznego w Mielcu i w 1949 r. zda\u0142 matur\u0119. Zosta\u0142 zatrudniony jako kierownik Szko\u0142y Podstawowej w \u0141u\u017cu ko\u0142o Mielca. Po 2 latach przeniesiono go na stanowisko kierownika Szko\u0142y Podstawowej w Woli P\u0142awskiej ko\u0142o Borowej (powiat mielecki), a w 1955 r. powierzono mu kierownictwo Szko\u0142y Podstawowej w Borowej. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Historii Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Warszawie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W latach 1963-1970 doprowadzi\u0142 do wybudowania systemem gospodarczym budynku szko\u0142y oraz wyposa\u017cenia go w nowy sprz\u0119t i pomoce naukowe. W zwi\u0105zku z reform\u0105 administracyjn\u0105 w 1972 r. zosta\u0142 mianowany gminnym dyrektorem szk\u00f3\u0142 w Borowej i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1984 r. Wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w rozw\u00f3j gminnej sieci plac\u00f3wek o\u015bwiatowych i jako\u015b\u0107 ich pracy dydaktyczno-wychowawczej. Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje w \u015brodowisku i wspiera\u0142 organizacje spo\u0142eczne: LZS, TPD i ZHP. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 LZS, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Przyjaci\u00f3\u0142 Harcerstwa i Medalem im. dr. Henryka Jordana.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMUDA KAZIMIERZ<\/strong>\u00a0urodzony 29 marca 1971 w Mielcu, syn Piotra i Krystyny z domu \u015awiatowiec. Pochodzi z Malinia. Nauk\u0119 w Technikum Elektrycznym w Mielcu (specjalno\u015b\u0107 elektromechanika og\u00f3lna) uko\u0144czy\u0142 z wyr\u00f3\u017cnieniem. W 1991 r. zosta\u0142 laureatem XV Olimpiady Wiedzy Elektrycznej i Elektronicznej Makroregionu Po\u0142udniowo- Wschodniego, zdobywaj\u0105c indywidualnie III miejsce w grupie elektrycznej i zespo\u0142owo I miejsce (wsp\u00f3lnie z Tomaszem Dzia\u0142owskim). Po maturze w 1991 r. podj\u0105\u0142 studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Rzeszowskiej (kierunek \u2013 elektrotechnika, specjalno\u015b\u0107 \u2013 aparatura elektroniczna). W latach 1995-1996 studiowa\u0142 w ramach indywidualnego toku studi\u00f3w i uko\u0144czy\u0142 Kwalifikacyjne Studium Pedagogiczne przy Politechnice Rzeszowskiej, uzyskuj\u0105c uprawnienia do nauczania przedmiot\u00f3w elektrycznych i elektronicznych na poziomie szko\u0142y \u015bredniej. Odby\u0142 te\u017c sta\u017c asystencki w Zak\u0142adzie Uk\u0142ad\u00f3w Elektronicznych (obecnie Zak\u0142ad System\u00f3w Elektronicznych i Telekomunikacyjnych). W 1996 r. uko\u0144czy\u0142 studia z wynikiem bardzo dobrym i zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku asystenta w Zak\u0142adzie System\u00f3w Elektronicznych i Telekomunikacyjnych Politechniki Rzeszowskiej. Jednocze\u015bnie w latach 1996-2008 pracowa\u0142 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Rzeszowie \u00a0jako nauczyciel przedmiot\u00f3w zawodowych (uk\u0142ady mikroprocesorowe, uk\u0142ady cyfrowe, specjalizacja z automatyki, pracownia techniki komputerowej, pracownia techniki cyfrowej, pracownia uk\u0142ad\u00f3w mikroprocesorowych). Naukowo zajmuje si\u0119 zagadnieniami technologii i techniki sensorowej, system\u00f3w magistral sensorowych ze szczeg\u00f3lnym uwzgl\u0119dnieniem magistrali CAN z ukierunkowaniem na kompatybilno\u015b\u0107 elektromagnetyczn\u0105 system\u00f3w elektronicznych. W 2006 r. na Wydziale Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki Politechniki \u0141\u00f3dzkiej uzyska\u0142 doktorat na podstawie rozprawy\u00a0Wyznaczanie parametr\u00f3w konfiguracyjnych kontrolera magistrali CAN na podstawie analizy propagacji sygna\u0142\u00f3w w wieloprzewodowych liniach transmisyjnych<\/em>. Od 2006 r. jest adiunktem w Zak\u0142adzie System\u00f3w Elektronicznych i Telekomunikacyjnych Politechniki Rzeszowskiej. Prowadzi zaj\u0119cia wyk\u0142adowe i laboratoryjne z elektroniki, lotniczego osprz\u0119tu elektronicznego, podstaw techniki mikroprocesorowej, uk\u0142ad\u00f3w mikroprocesorowych, telekomunikacji mobilnej i system\u00f3w telekomunikacyjnych. Uczestniczy w realizacji grant\u00f3w badawczych, np.: \u201eLaboratorium kompatybilno\u015bci elektromagnetycznej\u201d (2006-2007), \u201eUwarunkowania propagacji zaburze\u0144 elektromagnetycznych w strukturach i rozproszonych systemach mikroelektronicznych uk\u0142ad\u00f3w hybrydowych\u201d (2007-2009), HIRF SE (High Intensity Radiated Field Synthetic Environment) w ramach 7. Programu Ramowego we wsp\u00f3\u0142pracy z PZL-Mielec (2008-2012) i wsp\u00f3\u0142pracuje z firmami z bran\u017cy elektronicznej (np. ELMAK \u2013 Rzesz\u00f3w). Interesuje si\u0119 elektronik\u0105, histori\u0105, j\u0119zykiem \u0142aci\u0144skim, tradycyjn\u0105 liturgik\u0105 katolick\u0105, astronomi\u0105 i kr\u00f3tkofalarstwem. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem im. Profesora Stanis\u0142awa Fryzego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMUDA MA\u0141GORZATA MARIA,<\/strong>\u00a0urodzona 21 II 1970 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Jadwigi z Kowalskich. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu z matur\u0105 w 1990 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142a do ZHP i trenowa\u0142a ch\u00f3d sportowy w LKS T\u0119cza Mielec (do 1996 r.). Od 1990 r. do 1996 r. pracowa\u0142a jako instruktor lekkoatletyki w LKS T\u0119cza Mielec (od 1992 r. TG Sok\u00f3\u0142). R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a na Wydziale Wychowania Fizycznego (kierunek \u2013 wychowanie fizyczne) Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie i w 1996 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego oraz dyplom trenera II klasy w lekkoatletyce. Od 1996 r. pracowa\u0142a jako nauczyciel wychowania fizycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 w Mielcu i Szkole Podstawowej w Z\u0142otnikach (1996-1998), a od 1998 r. pracuje w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych im. B\u0142. ks. Romana Sitki w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego i od 2014 r. jako nauczyciel edukacji dla bezpiecze\u0144stwa. W 2014 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie wychowania obronnego z edukacj\u0105 dla bezpiecze\u0144stwa na Wydziale Wychowania Fizycznego Uniwersytetu Rzeszowskiego.\u00a0 Jako zawodniczka chodu sportowego odnosi\u0142a sukcesy medalowe w kategorii juniorek, a nast\u0119pnie seniorek, g\u0142\u00f3wnie na szczeblu okr\u0119gu, ale zajmowa\u0142a tez wysokie miejsca w mistrzostwach Polski i zawodach og\u00f3lnopolskich, m.in. by\u0142a br\u0105zow\u0105 medalistk\u0105 mistrzostw Polski Ludowych Zespo\u0142\u00f3w Sportowych. Powo\u0142ywano j\u0105 do kadry narodowej w chodzie sportowym i wielokrotnie reprezentowa\u0142a Polsk\u0119 na zawodach mi\u0119dzynarodowych. Ponadto startowa\u0142a w biegach prze\u0142ajowych i zajmowa\u0142a wysokie lokaty. Od wielu lat pracuje spo\u0142ecznie, m.in. jako cz\u0142onek Zarz\u0105du TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu, cz\u0142onek Zarz\u0105du i Komisji Rewizyjnej Powiatowego Szkolonego Zwi\u0105zku Sportowego oraz za\u0142o\u017cycielka i cz\u0142onek Zarz\u0105du UKS Start przy ZSE w Mielcu.\u00a0 Przygotowywana przez ni\u0105 m\u0142odzie\u017c osi\u0105ga liczne sukcesy w r\u00f3\u017cnych dyscyplinach sportowych na szczeblu wojew\u00f3dzkim. Nale\u017cy te\u017c do Szkolnego Klubu Turystycznego w ZSE w Mielcu i zdoby\u0142a \u201eKoron\u0119 Karpat Polskich\u201d. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Soko\u0142a, Medalem Uznania za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w SZS i nagrodami lokalnymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAMUDA STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 15 VI 1886 r. Uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum w Tarnowie z matur\u0105 w 1905 r. Jako nauczyciel pracowa\u0142 w szkolnictwie ludowym w Tarnobrzegu, Mielcu, Chorzelowie i Maliniu, a w 1926 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem szko\u0142y w Radomy\u015blu Wielkim. Uczestniczy\u0142 w I i II Zje\u017adzie nauczycieli we Lwowie w 1907 i 1912 r. Od 1908 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Ogniska KZNL w Chorzelowie, a po powstaniu Oddzia\u0142u Powiatowego w Mielcu zosta\u0142 cz\u0142onkiem jego zarz\u0105du. W latach 1930-1939 pracowa\u0142 w Zawoi w powiecie wadowickim i tam r\u00f3wnie\u017c prezesowa\u0142 miejscowemu Ognisku ZNP. W okresie okupacji hitlerowskiej powr\u00f3ci\u0142 na ziemi\u0119 mieleck\u0105 i zosta\u0142 kierownikiem szko\u0142y w Podleszanach. Uczestniczy\u0142 w tajnym nauczaniu oraz by\u0142 \u0142\u0105cznikiem konspiracyjnej Powiatowej Komisji O\u015bwiaty i Kultury z GKOiK w gminie Mielec-wie\u015b. Po wojnie by\u0142 jednym z organizator\u00f3w szkolnictwa podstawowego i ZNP na terenie powiatu mieleckiego. Uczestniczy\u0142 w krajowym Zje\u017adzie ZNP w Bytomiu (25-28 XI 1945 r.). W 1946 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale pozosta\u0142 czynnym nauczycielem, ucz\u0105c (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) matematyki w Zasadniczej Szkole Metalowej w Mielcu. Zmar\u0142 13 VIII 1962 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMUDA TADEUSZ<\/strong>, urodzony 8 VI 1940 r. w Krzemienicy, pow. mielecki, syn J\u00f3zefa i Bronis\u0142awy z domu Harsze. W 1958 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec. W latach 1959-1961 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i uko\u0144czy\u0142 Podoficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 WSW. Po powrocie z wojska pracowa\u0142 w WSK na stanowiskach hartownika i brygadzisty na Wydziale 13, a nast\u0119pnie w biurze konstrukcyjnym jako konstruktor silnik\u00f3w SW-680. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 i Technikum Mechaniczne dla Pracuj\u0105cych (1968). W 1974 r. zosta\u0142 specjalist\u0105 konstruktorem i kierownikiem sekcji konstrukcyjnej przy budowie samolotu M-15. Kierowa\u0142 pracami nad aparatur\u0105 agrolotnicz\u0105 w wersji opylaj\u0105cej przy projektowaniu i pr\u00f3bach w locie. W 1976 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Mechanicznym, Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera ze specjalno\u015bci\u0105: budowa samolot\u00f3w i \u015bmig\u0142owc\u00f3w. W 1979 r. zosta\u0142 oddelegowany do Instytutu Lotnictwa w Warszawie do prac nad aparatur\u0105 agrolotnicz\u0105 M-15, a od 1980 r. pracowa\u0142 konstrukcyjnie nad useryjnieniem aparatury agrolotniczej M-15. W 1982 r. zosta\u0142 kierownikiem Sekcji P\u0142atowcowej An-2 wszystkich wersji. Prowadzi\u0142 obs\u0142ug\u0119 konstrukcyjn\u0105 samolot\u00f3w MiG w WP oraz cz\u0119\u015bci do szybowc\u00f3w produkowanych w Bielsku-Bia\u0142ej, a tak\u017ce nadzorowa\u0142 konstrukcyjnie remonty kolejek linowych na Kasprowy Wierch i Szyndzielni\u0119. W latach 1958-1984 z\u0142o\u017cy\u0142 19 projekt\u00f3w racjonalizatorskich, z kt\u00f3rych jeden uzyska\u0142 patent. Uzyska\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji zawodowej in\u017cyniera w dziedzinie mechaniki (sprz\u0119t transportowy powietrzny) i zosta\u0142 wpisany do rejestru specjalist\u00f3w Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego NOT w Warszawie. W 1988 r. uko\u0144czy\u0142 kurs lotniczy na licencj\u0119 mechanika lotniczego obs\u0142ugi do 5700 kg. Prowadzi\u0142 wyk\u0142ady dla mechanik\u00f3w pok\u0142adowych na kursach w LOT w Warszawie i WSK w Mielcu. W 1997 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAMUDA TOMASZ<\/strong>, urodzony 5 II 1976 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Ireny z domu Krzysztofik. Po uko\u0144czeniu Szko\u0142y Podstawowej nr 7 w Mielcu ucz\u0119szcza\u0142 do Technikum Budowlanego w Mielcu, a nast\u0119pnie do Technikum Budowlanego w Rzeszowie i tam zda\u0142 matur\u0119 w 1996 r. W latach 1991-1993 by\u0142 zawodnikiem II-ligowego zespo\u0142u FKS Stal Mielec. W 1992 r. zosta\u0142 powo\u0142any do reprezentacji Polski w kategorii kadet\u00f3w. W 1993 r. bra\u0142 udzia\u0142 w turnieju eliminacyjnym Mistrzostw \u015awiata w Portugalii, gdzie reprezentacja Polski wywalczy\u0142a II miejsce i prawo udzia\u0142u w Mistrzostwach Europy Kadet\u00f3w w Turcji. W 1993 r. przeszed\u0142 do zespo\u0142u KKS Jastrz\u0119bie Borynia, graj\u0105cego w serii B I ligi siatk\u00f3wki. W 1994 r. zosta\u0142 zawodnikiem AKS Resovia Rzesz\u00f3w i gra\u0142 w tym zespole do 2001 r.. W 1997 r. zosta\u0142 wybrany do 10. najlepszych sportowc\u00f3w wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142 kurs instruktora pi\u0142ki siatkowej i kurs mi\u0119dzynarodowego pilota turystycznego. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale Wychowania Fizycznego i Turystyki Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i w 2001 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. W 2001 r. podpisa\u0142 roczny kontrakt z I-ligowym zespo\u0142em Haopel Kiryat-Ata (Izrael) i pe\u0142ni\u0142 rol\u0119 pierwszego atakuj\u0105cego. Po powrocie do Rzeszowa znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu siatkarzy Resovii do ekstraklasy w sezonie 2003\/2004 i gra\u0142 w tej dru\u017cynie do 2007 r., a w plebiscycie na najlepszych sportowc\u00f3w Podkarpacia zaj\u0105\u0142 8. miejsce. W marcu 2007 r. wyjecha\u0142 na kontrakt do Kuwejtu i gra\u0142 w dru\u017cynie Al Kuwait SC, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do zdobycia 3. miejsca w rozgrywkach o Puchar Kr\u00f3la Kuwejtu. W lecie powr\u00f3ci\u0142 do kraju i od sierpnia 2007 r. do maja 2008 r. gra\u0142 w KS Pozna\u0144, uczestnicz\u0105cym w rozgrywkach o wej\u015bcie do Polskiej Ligi Siatk\u00f3wki. Po rozwi\u0105zaniu tego klubu przeszed\u0142 do zespo\u0142u I ligi serii B MCKiS Jaworzno i gra\u0142 w nim w sezonie 2008\/2009. Karier\u0119 zawodnicz\u0105 zako\u0144czy\u0142 w B\u0142\u0119kitnych Ropczyce (2009-2011). Jako trener pracowa\u0142 z kobiecymi zespo\u0142ami KPSK Stal Mielec (2009-2011, II trener), Sparty Warszawa (2011-2012, I trener) i KS Developres Rzesz\u00f3w (2012-2013, I trener, awans do I ligi) oraz z dru\u017cyna m\u0119sk\u0105 MKS Wis\u0142ok Strzy\u017c\u00f3w (2014), grupami m\u0142odzie\u017cowymi dziewcz\u0105t Sparty Rzesz\u00f3w i ekstraklasow\u0105 dru\u017cyn\u0105 KSZO Ostrowiec (od IV 2019 r.), z kt\u00f3r\u0105 prze\u017cy\u0142 spadek do I ligi po sezonie 2018\/2019. Od sezonu 2019\/2020 zosta\u0142 I trenerem ekstraklasowej dru\u017cyny szwedzkiej Orkelljung VK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eKANA\u201d, KATOLICKIE CENTRUM EDUKACJI M\u0141ODZIE\u017bY \u201eKANA\u201d<\/strong>, instytucja o\u015bwiatowa powo\u0142ana w Mielcu dekretem z 16 X 1999 r. Biskupa Tarnowskiego dr. Wiktora Skworca, w celu \u201e…prowadzenia i propagowania takich form edukacji m\u0142odzie\u017cy, kt\u00f3re zmierzaj\u0105 do wszechstronnego rozwoju duchowego i intelektualnego, umo\u017cliwiaj\u0105c jej r\u00f3wnie\u017c zdobycie praktycznych umiej\u0119tno\u015bci przydatnych w przysz\u0142ym \u017cyciu zawodowym i rodzinnym…\u201d Jej siedziba zosta\u0142a urz\u0105dzona w cz\u0119\u015bci obiekt\u00f3w parafialnych Parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy przy ul. Ks. Henryka Arczewskiego 7. W pracach budowlanych, urz\u0105dzaniu i wyposa\u017caniu wn\u0119trz \u2013 opr\u00f3cz pomocy finansowej z niemieckiej katolickiej fundacji \u201eRENO VABIS\u201d w Monachium, fundusz\u00f3w Parafii MBNP i bud\u017cetu miasta \u2013 spory udzia\u0142 mia\u0142o kilkana\u015bcie firm komunalnych i prywatnych. Uroczyste oddanie do u\u017cytku nast\u0105pi\u0142o 4 XII 2001 r. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 edukacyjn\u0105 rozpocz\u0119to w styczniu 2002 r. W pierwszym roku dzia\u0142alno\u015bci w r\u00f3\u017cnych formach bezp\u0142atnych kurs\u00f3w (informatyka, j\u0119zyk angielski, przedsi\u0119biorczo\u015b\u0107) wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 ponad 20 m\u0142odych os\u00f3b. Wyk\u0142adowcy i pracownicy administracyjno-finansowi pracowali na zasadzie wolontariatu, bez wynagrodzenia. Organizatorem pracy dydaktycznej i spo\u0142ecznym dyrektorem \u201eKany\u201d by\u0142 Zdzis\u0142aw Nowakowski, a opiekunem z ramienia instytucji ko\u015bcielnych – proboszcz Parafii MBNP ks. Kazimierz Czesak. Realizowano kolejne projekty zwi\u0105zane z przygotowaniem m\u0142odzie\u017cy do skutecznego poszukiwania pracy i jej kompetentnego wykonywania, m.in. takim by\u0142 projekt PHARE 2002 \u201eZnajd\u0119 prac\u0119 \u2013 wsparcie m\u0142odego cz\u0142owieka na rynku pracy\u201d. \u00a0Organizowano kursy przygotowuj\u0105ce m\u0142odzie\u017c do egzamin\u00f3w maturalnych oraz kursy komputerowe dla bezrobotnych. 14 I 2005 r. utworzono Gminne Centrum Informacji dla Bezrobotnych (GCI), a 16 VI 2006 r. \u2013 o\u015brodek egzaminacyjny na Europejski Certyfikat Umiej\u0119tno\u015bci Komputerowych. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz m\u0142odzie\u017cy og\u00f3lnopolska sie\u0107 Katolickich Centr\u00f3w Edukacji M\u0142odzie\u017cy „Kana”, w tym plac\u00f3wka mielecka, otrzyma\u0142a 9 X 2004 r. wyr\u00f3\u017cnienie w V edycji nagrody \u201eTotus\u201d przyznawanej przez Fundacj\u0119 Episkopatu Polski \u201eDzie\u0142o Nowego Tysi\u0105clecia\u201d. 29 III 2007 r. zosta\u0142a wpisana do Rejestru Instytucji Szkoleniowych. Tak\u017ce w roku 2007 wprowadzono zaj\u0119cia komputerowe dla os\u00f3b starszych oraz os\u00f3b doros\u0142ych pracuj\u0105cych w mieleckich zak\u0142adach pracy. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 w\u0142asn\u0105 „Kana” udost\u0119pnia\u0142a sal\u0119 widowiskow\u0105 na r\u00f3\u017cne uroczysto\u015bci i imprezy kulturalne. W 2020 r. zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Mielcu. Z dniem 1 I 2021 r. pomieszczenia „Kany” przekazano Diecezjalnej Fundacji Auxilium, kt\u00f3ra 4 II uruchomi\u0142a Poradni\u0119 Specjalistyczn\u0105 i Telefon Zaufania „Arka”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KANALIZACJA<\/strong>, do lat 20. XX w. Mielec nie posiada\u0142 kanalizacji og\u00f3lnosp\u0142awnej. Nieczysto\u015bci umieszczano w specjalnych do\u0142ach ch\u0142onnych i po ca\u0142kowitym wype\u0142nieniu zasypywano je albo wywo\u017cono ich zawarto\u015b\u0107 poza miasto. Nierzadko wylewano je na ulice lub place i dopiero uchwa\u0142a Rady Gminnej w 1896 r., nakazuj\u0105ca policjantom przeciwdzia\u0142anie takim praktykom, poprawi\u0142a nieco sytuacj\u0119. W pierwszych latach XX w. kolejne w\u0142adze miejskie podejmowa\u0142y pr\u00f3by budowy kanalizacji, ale ka\u017cdorazowo brakowa\u0142o odpowiednich \u015brodk\u00f3w finansowych. Dopiero po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci i usuni\u0119ciu zniszcze\u0144 wojennych miasto rozpocz\u0119\u0142o budow\u0119 kanalizacji og\u00f3lnosp\u0142awnej. Jej g\u0142\u00f3wnym inicjatorem, projektantem i kierownikiem rob\u00f3t by\u0142 in\u017c. Jan Ha\u0142adej. W latach 1925 \u2013 1928 wykonano pierwsz\u0105 sie\u0107 kanalizacji og\u00f3lnosp\u0142awnej (z rur betonowych), odbieraj\u0105c\u0105 nieczysto\u015bci z terenu centralnej cz\u0119\u015bci starego miasta, od ul. G. Narutowicza (pocz\u0105tek budowy) na po\u0142udniu i linii kolejowej od wschodu, do ul. J. Kili\u0144skiego, ul. Warszawskiej i ul. Sienkiewicza (w rejonie skrzy\u017cowania z ul. S. S\u0119kowskiego) od strony p\u00f3\u0142nocnej. Pierwszy kolektor wybudowano w 1926 r. Odprowadzenie z sieci do rzeki Wis\u0142oki odbywa\u0142o si\u0119 poprzez trzy kana\u0142y przy ulicach: Rzecznej (wcze\u015bniej Radomyskiej), Hetma\u0144skiej i Konfederackiej. W kolejnych latach wykonywano przy\u0142\u0105cza domowe. Od 1938 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 sieci kanalizacyjnej sanitarnej na terenie buduj\u0105cego si\u0119 osiedla fabrycznego wytw\u00f3rni samolot\u00f3w. Zdecydowany rozw\u00f3j miasta, zw\u0142aszcza osiedla WSK od lat 50. XX w., przy\u015bpieszy\u0142 m.in. budow\u0119 kanalizacji sanitarnej. Odt\u0105d norm\u0105 sta\u0142o si\u0119 oddawanie nowych osiedli wraz z pe\u0142n\u0105 infrastruktur\u0105, w tym sieci\u0105 kanalizacyjn\u0105 sanitarn\u0105 i kolejnymi kolektorami. W 1957 r. oddano do u\u017cytku miejsk\u0105 oczyszczalni\u0119 \u015bciek\u00f3w. D\u0142ugo\u015b\u0107 sieci rozdzielczej (bez przy\u0142\u0105czy) wynosi\u0142a: 1928 r. \u2013 10,2 km, 1938 r. \u2013 12,8 km, 1945 r. \u2013 12,8 km, 1960 r. \u2013 30,4 km, 1970 r. \u2013 45,4 km … 2001 r. \u2013 140 km. Dynamiczny rozw\u00f3j sieci spowodowa\u0142, \u017ce oczyszczalnia \u015bciek\u00f3w w coraz wi\u0119kszym stopniu nie by\u0142a w stanie wype\u0142ni\u0107 swojej funkcji, tote\u017c pod koniec lat 90. XX w. w\u0142adze miasta zintensyfikowa\u0142y starania o budow\u0119 nowej oczyszczalni, doprowadzi\u0142y do opracowania dokumentacji i pozyskania odpowiednich \u015brodk\u00f3w finansowych (w tym \u015brodk\u00f3w pomocowych Unii Europejskiej) oraz rozpocz\u0119\u0142y prace przygotowawcze do budowy. W rezultacie stara\u0144 Gminy Miejskiej Mielec pod koniec 2002 r. uzyskano dofinansowanie z Unii Europejskiej na realizacj\u0119 projektu \u201eUporz\u0105dkowanie systemu zbierania i oczyszczania \u015bciek\u00f3w w Mielcu\u201d, a w jego ramach \u2013 na budow\u0119 oczyszczalni \u015bciek\u00f3w przy ul. J. Kili\u0144skiego 94. W rezultacie przebudowy sieci kanalizacyjnej (XII 2004 \u2013 XI 2006) jej d\u0142ugo\u015b\u0107 zwi\u0119kszy\u0142a si\u0119 do 149,7 km, a ilo\u015b\u0107 po\u0142\u0105cze\u0144 prowadz\u0105cych do budynk\u00f3w mieszkalnych wzros\u0142a do 4 444 (2006). Od II 2008 r. rozpocz\u0119to realizacj\u0119 kontraktu \u201eBudowa kanalizacji sanitarnej w osiedlach Wojs\u0142aw i Rzoch\u00f3w oraz renowacja kanalizacji istniej\u0105cej\u201d i wykonanie tego zadania powi\u0119kszy\u0142o miejsk\u0105 sie\u0107 kanalizacyjn\u0105 o 18,25 km. 25 IX 2008 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia i oddania do u\u017cytku nowej oczyszczalni \u015bciek\u00f3w przy ul. J. Kili\u0144skiego 94. W 2013 \u00a0r. d\u0142ugo\u015b\u0107 sieci kanalizacyjnej wynosi\u0142a 203,5 km, a ilo\u015b\u0107 przy\u0142\u0105czy do budynk\u00f3w mieszkalnych wzros\u0142a do 5254. *2017 r. – d\u0142ugo\u015b\u0107 sieci rozdzielczej – 216,9 km, ilo\u015b\u0107 przy\u0142\u0105czy – 5474 (99,2 % mieszka\u0144c\u00f3w); *2020 r. – d\u0142ugo\u015b\u0107 sieci kanalizacyjnej – 224,7 km, 99,2 % mieszka\u0144c\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KANIA 2, KANIA 3 (PZL S-4)<\/strong>, samolot produkowany w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d w latach 1956-1958, holownik szybowc\u00f3w. Podstawowe dane: za\u0142oga \u2013 2 osoby, moc startowa \u2013 125 KM, masa startowa \u2013 975 kg, masa u\u017cyteczna \u2013 315 kg, opracowanie – PZL Mielec, projekt \u2013 Eugeniusz Stankiewicz, konstruktor prowadz\u0105cy \u2013 W\u0142odzimierz Kiryluk. Pierwszy lot samolotu Kania 2 odby\u0142 si\u0119 12 IX 1957 r., a samolotu Kania 3 \u2013 10 IX 1958 r. W obu przypadkach pilotem by\u0142 Tadeusz Go\u0142\u0119biowski. W Mielcu wyprodukowano 3 sztuki tego samolotu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KANIA ANTONI<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 4 XII 1900 r. w Wojs\u0142awiu, powiat mielecki, syn Jana i Antoniny z domu Flis. Absolwent Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1919 r. Po odbyciu studi\u00f3w astronomicznych na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie zosta\u0142 zatrudniony w Obserwatorium Astronomicznym UJ jako obserwator meteorolog. W 1932 r. uzyska\u0142 doktorat na podstawie rozprawy \u201eUs\u0142onecznienie Krakowa na podstawie 49-letnich spostrze\u017ce\u0144\u201d. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Artylerii (?). W 1930 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podporucznika i otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do 22 pu\u0142ku artylerii lekkiej w Rzeszowie (p\u00f3\u017aniej w Przemy\u015blu). W czasie wojny obronnej z Niemcami hitlerowskimi we wrze\u015bniu 1939 r., z pewno\u015bci\u0105 po napa\u015bci ZSRR na Polsk\u0119 (17 IX), zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli sowieckiej i uwi\u0119ziony w obozie NKWD w Starobielsku. Potwierdza to rosyjski wykaz akt ewidencyjnych je\u0144c\u00f3w wojennych, kt\u00f3rzy opu\u015bcili ob\u00f3z NKWD w Starobielsku. (W wykazie tym na stronie 324 pod pozycj\u0105 1338 znajduje si\u0119 Antoni Kania.) W kwietniu lub maju 1940 r. zosta\u0142 zamordowany w NKWD w Charkowie. Spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Charkowie-Piatichatkach. \u0179r\u00f3d\u0142a i opracowania podaj\u0105 przy jego nazwisku stopie\u0144 porucznika lub kapitana rezerwy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KANIA ANTONI<\/strong>, urodzony 1 II 1945 r. w Rzochowie, pow. mielecki, syn Boles\u0142awa i Ludmi\u0142y z Matuszkiewicz\u00f3w. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego i \u015aredniej Szko\u0142y Muzycznej w Warszawie, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. Studiowa\u0142 le\u015bnictwo w Szkole G\u0142\u00f3wnej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, a nast\u0119pnie finanse i statystyk\u0119 w Szkole G\u0142\u00f3wnej Planowania i Statystyki w Warszawie, gdzie uzyska\u0142 absolutorium. Przez szereg lat by\u0142 kierownikiem i instruktorem muzycznym r\u00f3\u017cnych warszawskich i podwarszawskich dom\u00f3w kultury, a tak\u017ce dyrektorem administracyjnym Domu Kultury i kierownikiem O\u015brodka Wypoczynkowego Zak\u0142ad\u00f3w Mechanicznych URSUS. Pracowa\u0142 g\u0142\u00f3wnie z dzie\u0107mi i m\u0142odzie\u017c\u0105, prowadz\u0105c zespo\u0142y muzyczne i teatry amatorskie. R\u00f3wnocze\u015bnie jako muzyk wyst\u0119powa\u0142 na tzw. kontraktach artystycznych PAGART-u w kraju i za granic\u0105. Pozostaje przy tym wielkim mi\u0142o\u015bnikiem folkloru r\u00f3\u017cnych narod\u00f3w, a zw\u0142aszcza polskiej kultury ludowej. Zorganizowa\u0142 Muzeum Instrument\u00f3w Folkowych w Grodzisku Mazowieckim, w kt\u00f3rym zgromadzi\u0142 prawdopodobnie najwi\u0119ksz\u0105 w kraju kolekcj\u0119 instrument\u00f3w ludowych z ca\u0142ego \u015bwiata. Za\u0142o\u017cy\u0142 zesp\u00f3\u0142 \u201eAntoni Kania & SYRBACY\u201d, okre\u015blany jako \u201epierwszy polski zesp\u00f3\u0142 graj\u0105cy polski folk\u201d. Koncertowa\u0142 z nim w ca\u0142ej Europie, niejednokrotnie z wielkimi gwiazdami estrady. Zdoby\u0142 szereg nagr\u00f3d na festiwalach folkowych we Francji, Niemczech i Szwecji. Nagra\u0142 kilka p\u0142yt (tzw. czarnych, wydanych przez TONPRESS) oraz p\u0142yt\u0119 CD. Niekt\u00f3re z jego utwor\u00f3w zosta\u0142y wydane na zbiorczych p\u0142ytach z festiwali zagranicznych. Publikowa\u0142 ksi\u0105\u017ceczki z serii\u00a0Co w zasi\u0119gu r\u0119ki mamy na instrument przerabiamy.<\/em>\u00a0Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d oraz Nagrod\u0105 Ministra Kultury i Sztuki. Zmar\u0142 w lipcu 2014 r. Pochowany na cmentarzu w Szczawinie Ko\u015bcielnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KANIA STANIS\u0141AW ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 3 VI 1923 r. w Mielcu lub Gr\u0119bowie?, syn Andrzeja i Ludwiki z domu Muciek. 12 X 1940 r. zosta\u0142 aresztowany (zamiast nieobecnego brata Kazimierza) przez Niemc\u00f3w i wywieziony (wraz z grup\u0105 nauczycieli mieleckiego gimnazjum) do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Oranienburgu \u2013 Sachsenhausen. Uda\u0142o mu si\u0119 prze\u017cy\u0107 i po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego Mielca. W 1946 r. uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119. Po odbyciu szkolenia i praktyki w zakresie instalatorstwa elektrycznego 20 XII 1949 r. Izba Rzemie\u015blnicza w Rzeszowie nada\u0142a mu tytu\u0142 mistrza instalacji elektrycznej. (By\u0142 jednym z pierwszych, a mo\u017ce nawet pierwszym mistrzem w tej specjalno\u015bci w powojennym Mielcu.) W latach 50. pracowa\u0142 w Bytomiu, a ok. 1957 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i prowadzi\u0142 us\u0142ugi elektryczne w ramach sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci produkcyjno-us\u0142ugowej. W 1963 r. uzyska\u0142 zezwolenie na prowadzenie zak\u0142adu rzemie\u015blniczego (specjalno\u015b\u0107: instalatorstwo elektryczne) przy ul. T. Ko\u015bciuszki 17 i odt\u0105d pracowa\u0142 na w\u0142asny rachunek. S\u0142yn\u0105\u0142 w Mielcu z wytwarzania r\u00f3\u017cnych urz\u0105dze\u0144 poruszanych energi\u0105 elektryczn\u0105, m.in. skonstruowa\u0142 elektryczne urz\u0105dzenie do masa\u017cu. Wyszkoli\u0142 i wychowywa\u0142 wielu uczni\u00f3w w rzemio\u015ble instalatorstwo elektryczne, za co zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Mistrza. W 1968 r. otrzyma\u0142 uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w zakresie instalacji elektrycznych (z pewnymi ograniczeniami), a w 1969 r. uzyska\u0142 uprawnienia do konserwacji i napraw urz\u0105dze\u0144 energetycznych, bez ograniczenia napi\u0119cia. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie jako cz\u0142onek Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych, Stronnictwa Demokratycznego oraz Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119. Zmar\u0142 8 II 1970 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KANIA STANIS\u0141AW MAREK<\/strong>, urodzony 25 IV 1940 r. w Zaborczu, pow. mielecki, syn Ludwika i Janiny z domu Kapusta. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego dla Pracuj\u0105cych w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1964 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1959 r. jako magazynier w Miejskim Handlu Detalicznym Artyku\u0142ami Spo\u017cywczymi w Mielcu, a w nast\u0119pnym roku pracowa\u0142 jako ksi\u0119gowy w GS \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d w Przec\u0142awiu. Po odbyciu zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej (1960-1962) zosta\u0142 zatrudniony przez Zarz\u0105d Powiatowy Ligi Obrony Kraju w Mielcu na stanowisku starszego instruktora d\/s szkolenia, a w latach 1964-1972 by\u0142 instruktorem w Komitecie Powiatowym PZPR w Mielcu. W wyniku reformy podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa i utworzenia gmin \u2013 z dniem 1 I 1973 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko Naczelnika Gminy Mielec i obejmowa\u0142 je do 30 IV 1982 r. Przyczyni\u0142 si\u0119 do wszechstronnego rozwoju infrastruktury na terenie podleg\u0142ej gminy. W 1975 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra administracji. Od 1982 r. do 1992 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora MZBM w Mielcu, w latach 1992-1994 by\u0142 prezesem Zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142dzielni Rzemie\u015blniczej \u201eWielobran\u017cowej\u201d w Mielcu, a w okresie 1994-1997 \u2013 przedstawicielem Towarzystwa Ubezpieczeniowo-Reasekuracyjnego \u201ePolisa\u201d SA Oddzia\u0142 w Kielcach. W 1997 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Posiada\u0142 stopie\u0144 kapitana rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Br\u0105zowym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, Srebrnym i Z\u0142otym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 za Zas\u0142ugi w Zwalczaniu Powodzi, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LZS, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Rzemios\u0142a i Srebrnym Medalem \u201eZas\u0142ugi \u0141owieckiej\u201d. Zmar\u0142 29 III 1999 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KANIA W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 13 I 1886 r. w Wojs\u0142awiu k\/Mielca (aktualnie osiedle w Mielcu), syn Jana i Antoniny z Flis\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Wydzia\u0142ow\u0105 w Mielcu, a nast\u0119pnie Gimnazjum w Tarnowie z matur\u0105 w 1907 r. Studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1912 r. Na prze\u0142omie 1910 i 1911 r. odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 jako jednoroczny ochotnik i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podchor\u0105\u017cego. W latach 1912-1914 pracowa\u0142 w Gimnazjum w Stryju, a w roku szkolnym 1913\/1914 zda\u0142 egzamin nauczycielski. W sierpniu 1914 r. zosta\u0142 zmobilizowany do wojska austriackiego i jako podporucznik 40 pp. uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej. Po zako\u0144czeniu wojny zatrudniony zosta\u0142 w Gimnazjum Pa\u0144stwowym w Mielcu na stanowisku zast\u0119pcy nauczyciela (1918-1926), a nast\u0119pnie otrzyma\u0142 sta\u0142\u0105 posad\u0119 (1927-1939). Uczy\u0142 historii i geografii oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 opiekuna muzeum wojennego i gabinetu geograficznego. Od 18 XII 1921 r. do stycznia 1923 r. by\u0142 komendantem hufca ZHP w Mielcu, a w latach 1934-1938 sprawowa\u0142 opiek\u0119 nad hufcem gimnazjalnym. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w sprawy spo\u0142eczne Mielca. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem \u017be\u0144skiego Seminarium Nauczycielskiego, dzia\u0142aczem Towarzystwa Szko\u0142y Ludowej, cz\u0142onkiem Rady Szkolnej Powiatowej, cz\u0142onkiem Rady Gminnej Miasta Mielca w latach 20. i 30. (w tym asesorem w Zwierzchno\u015bci Gminnej w latach 1927-1929), cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Komunalnej Kasy Oszcz\u0119dno\u015bci oraz prezesem Wykonawczego Komitetu Powiatowego do Walki z Bezrobociem. 6 sierpnia 1940 r. zosta\u0142 aresztowany przez gestapo i wywieziony do obozu w Oranienburgu, gdzie zmar\u0142 12 X 1942 r. (By\u0107 mo\u017ce wi\u0119ziono go wcze\u015bniej w innych obozach.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KANIA ZOFIA (z domu UNGEHEUER)<\/strong>, urodzona 23 VIII 1930 r. w Mielcu, c\u00f3rka Adama i Marii z Nowaczy\u0144skich. W czasie okupacji hitlerowskiej dzia\u0142a\u0142a w samodzielnym zast\u0119pie harcerek \u201eSzarotki\u201d (jako \u201eSzarotka-2\u201d) w dru\u017cynie im. J. Wi\u015bniowieckiego w Mielcu (IV 1943 r. \u2013 VIII 1944 r.), funkcjonuj\u0105cej w strukturze Szarych Szereg\u00f3w. Ucz\u0119szcza\u0142a do Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w Pa\u0144stwowym Liceum Techniki Dentystycznej w Krakowie w 1950 r. Od IX 1944 r. do ko\u0144ca 1947 r. dzia\u0142a\u0142a w jawnym harcerstwie jako zast\u0119powa i dru\u017cynowa dru\u017cyny gimnazjalnej oraz zast\u0119pczyni hufcowej ZHP w Mielcu. 1 II 1951 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Mielcu jako piel\u0119gniarka-dyspozytorka. W zwi\u0105zku z aresztowaniem cz\u0142onk\u00f3w Dru\u017cyny \u201eWolno\u015b\u0107 i Sprawiedliwo\u015b\u0107\u201d J\u00f3zefa Umi\u0144skiego (szerzej w oddzielnym ha\u015ble), za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w Szarych Szeregach zosta\u0142a aresztowana 6 XI 1951 r. Wi\u0119ziono j\u0105 w piwnicach UB w Mielcu przy ul. G. Narutowicza, a nast\u0119pnie w areszcie \u015bledczym w Rzeszowie przy ul. Jagiello\u0144skiej i w areszcie w Krakowie przy ul. Montelupich, sk\u0105d zosta\u0142a zwolniona 30 XII 1951 r. W 1954 r. uko\u0144czy\u0142a Kurs Piel\u0119gniarstwa w Mielcu i zosta\u0142a zatrudniona w Szpitalu Miejskim w Mielcu. Ze wzgl\u0119d\u00f3w rodzinnych w lutym 1956 r. zmieni\u0142a miejsce zamieszkania i podj\u0119\u0142a prac\u0119 w III Klinice Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych w Bytomiu. Pracowa\u0142a tam do ko\u0144ca 1956 r., a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142a do Mielca i w latach 1957-1965 by\u0142a piel\u0119gniark\u0105 w Przychodni Obwodowej. W mi\u0119dzyczasie uko\u0144czy\u0142a I Szko\u0142\u0119 Medyczn\u0105 Piel\u0119gniarstwa PCK w Warszawie i uzyska\u0142a tytu\u0142 piel\u0119gniarki dyplomowanej. Od 1 III 1966 r. do 31 III 1991 r. pracowa\u0142a w Powiatowej Stacji Pogotowia Ratunkowego (p\u00f3\u017aniej Oddzia\u0142 Pomocy Dora\u017anej) w Mielcu na stanowisku prze\u0142o\u017conej piel\u0119gniarek. 1 IV 1991 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Odznak\u0105 Honorow\u0105 Ministra Zdrowia i Opieki Spo\u0142ecznej \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Zdrowia\u201d, Odznak\u0105 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, Kombatanckim Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Krzy\u017cem Armii Krajowej. 17 I 2001 r. zosta\u0142a awansowana na stopie\u0144 podporucznika rezerwy Wojska Polskiego. Zmar\u0142a 9 VII 2001 r. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KANIEWSKI TADEUSZ IGNACY<\/strong>, urodzony 23 X 1931 r. w Warszawie, syn Jana i Stanis\u0142awy z Osi\u0144skich. W 1939 r. przyby\u0142 z rodzin\u0105 do Mielca w zwi\u0105zku z podj\u0119ciem przez ojca pracy w Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1950 r. w WSK i w Pionie G\u0142\u00f3wnego Mechanika przepracowa\u0142 40 lat na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, m.in. by\u0142 kierownikiem sekcji technologicznej. W 1953 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. W latach 1969 \u2013 1987 oddawa\u0142 honorowo krew. W 1970 r. by\u0142 jednym z pierwszych cz\u0142onk\u00f3w Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. J. Aleksandrowicza przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a w latach 1980-1983 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Ko\u0142a. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Zak\u0142adowego Ko\u0142a PCK przy WSK Mielec. Odda\u0142 25 600 ml krwi. Ponadto by\u0142 cz\u0142onkiem SIMP i LOK. Jest czynnym dzia\u0142kowcem w POD \u201eLotnik\u201d (by\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem jego Zarz\u0105du). Za szlachetn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w HDK wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142: odznaczeniem \u201eZas\u0142u\u017cony Honorowy Dawca Krwi\u201d I, II i III stopnia, \u201eHonorow\u0105 Odznak\u0105 PCK\u201d IV, III i II stopnia, Medalem 25-lecia Honorowego Krwiodawstwa w Polsce, tytu\u0142em \u201eZas\u0142u\u017cony dla Zdrowia Narodu\u201d oraz najwy\u017cszym odznaczeniem HDK \u201eKryszta\u0142owe Serce\u201d (1987), a tak\u017ce Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Ponadto za d\u0142ugoletni\u0105 prac\u0119 zawodow\u0105 otrzyma\u0142 m.in. Srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eKANTATA MIELECKA\u201d<\/strong>, du\u017ca metalowa rze\u017aba plenerowa autorstwa artysty rze\u017abiarza Eweliny Michalskiej z Warszawy. Powsta\u0142a w ramach II Spotka\u0144 Rze\u017abiarskich \u201eMielec 79\u201d. Specjalistyczne prace zwi\u0105zane z ci\u0119ciem blachy, jej spawaniem i monta\u017cem wykona\u0142a grupa pracownik\u00f3w z Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Gospodarki Komunalnej. Rze\u017ab\u0119 usytuowano w Parku Oborskich. Nazwa zwi\u0105zana jest z podziwem tw\u00f3rczyni dla dynamicznego rozwoju Mielca, zwi\u0105zanego z r\u00f3\u017cnorodn\u0105 obr\u00f3bk\u0105 metali i tworzeniem skomplikowanych maszyn i urz\u0105dze\u0144. Jej marzeniem by\u0142o wydobycie z rze\u017aby d\u017awi\u0119k\u00f3w w czasie podmuch\u00f3w wiatru. (\u015arodkowa cz\u0119\u015b\u0107 rze\u017aby, kt\u00f3ra ma liczne poziome szczeliny, umo\u017cliwia powstanie takich d\u017awi\u0119k\u00f3w.) St\u0105d \u201ekantata\u201d (jako okoliczno\u015bciowy utw\u00f3r muzyczny) i \u201emielecka\u201d (na cze\u015b\u0107 mieleckiego przemys\u0142u).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPELA TOWARZYSTWA MI\u0141O\u015aNIK\u00d3W ZIEMI MIELECKIEJ<\/strong>, powsta\u0142a w latach 80. XX w. z inicjatywy Andrzeja Wilczy\u0144skiego, nauczyciela muzyki, regionalisty i cz\u0142onka Zarz\u0105du TMZM. W kapeli grywali: Andrzej junior, J\u00f3zef i W\u0142adys\u0142aw Wilczy\u0144scy (synowie Andrzeja seniora) oraz Andrzej, Jan i J\u00f3zef Baradziejowie, Jan Buda, Janusz Dec, Mariusz Kania, Zbigniew Koba, Franciszek Makuch, Wies\u0142aw Micho\u0144, Teofil Myjak i Jerzy Stachowicz, Repertuar zespo\u0142u opiera\u0142 si\u0119 na melodiach i piosenkach ludowych z zachodniej cz\u0119\u015bci regionu mieleckiego i okolic Radomy\u015bla Wielkiego, zebranych i opracowanych przez za\u0142o\u017cyciela kapeli. (W 1993 r. TMZM wyda\u0142o zbiorek tych utwor\u00f3w pod tytu\u0142em Hej dana\u015b moja dana.) Kapela wyst\u0119powa\u0142a na imprezach organizowanych przez TMZM oraz na wielu imprezach regionalnych w okolicach Mielca. W po\u0142owie lat 90., ze wzgl\u0119du na pogarszaj\u0105ce si\u0119 zdrowie A. Wilczy\u0144skiego seniora, przerwano dzia\u0142alno\u015b\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPELA ZESPO\u0141U PIE\u015aNI I TA\u0143CA \u201eRZESZOWIACY\u201d<\/strong>, powsta\u0142a w 1964 r. z inicjatywy skrzypka ludowego Stanis\u0142awa Czachora (cz\u0142onka orkiestry ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d), przy poparciu kierownika artystycznego \u201eRzeszowiak\u00f3w\u201d Janusza Mejzy i kierownictwa ZDK WSK. W pierwszym sk\u0142adzie kapeli grali ponadto: J\u00f3zef Pietras \u2013 skrzypce, Ludwik Smulski \u2013 skrzypce, Marian Stan \u2013 tr\u0105bka i Stanis\u0142aw Godek \u2013 kontrabas. Repertuar zespo\u0142u oparto na ludowych piosenkach i melodiach z regionu rzeszowskiego i okolicznych region\u00f3w, w tym tak\u017ce z okolic Mielca. W 1966 r. kapela powi\u0119kszy\u0142a si\u0119 o klarnecist\u0119 Antoniego Czachora i w 1967 r. odnios\u0142a pierwszy du\u017cy sukces, zdobywaj\u0105c I miejsce w Og\u00f3lnopolskim Festiwalu Kapel Ludowych w Stalowej Woli. W p\u00f3\u017aniejszych latach wyst\u0119powa\u0142a zar\u00f3wno w ramach koncert\u00f3w ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d jak i we w\u0142asnych koncertach. Wielokrotnie nagrywano j\u0105 i prezentowano w TVP (od 1971 r.) i PR (od 1973 r.). W kwietniu 1991 r. \u2013 po koncercie w Polskim Radiu \u2013 zwyci\u0119\u017cy\u0142a w plebiscycie s\u0142uchaczy na najlepsza kapel\u0119 ludow\u0105 prezentowan\u0105 na antenie radiowej, a w 1998 r. nagra\u0142a kaset\u0119. W 38-letniej dzia\u0142alno\u015bci kapeli wyst\u0119powali najcz\u0119\u015bciej \u2013 poza wymienionymi, z kt\u00f3rych kilku ju\u017c zmar\u0142o \u2013 instrumentali\u015bci: Jan Dec, Jaros\u0142aw Dragu\u0142a, Ryszard Kucharski, Stefan Kupiec, Alojzy Majewski, Bogus\u0142aw Piwi\u0144ski, Bogus\u0142aw Roma\u0144ski, Stanis\u0142aw Rudny, Adam Sikora, Ludwik Smulski, Jerzy Stachowicz, S\u0142awomir Stan, Jakub Wilczek i Tadeusz Wywrocki oraz \u015bpiewacy: Krystyna Czechura, Krystyna Gawry\u015b, W\u0142odzimierz Go\u0142da, Jan G\u00f3rka, Jadwiga Klaus, Maria Klaus, Janina Marzec i Tadeusz Orzechowski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPELE LUDOWE<\/strong>, kilkuosobowe zespo\u0142y wokalno-instrumentalne wykonuj\u0105ce rytmiczne utwory muzyczne w\u0142asne lub bezimiennych autor\u00f3w, najcz\u0119\u015bciej ze s\u0142uchu. W typowym dla Mielca i okolic sk\u0142adzie kapeli na pocz\u0105tku XX w. znajdowa\u0142y si\u0119: skrzypce I (tzw. prym, prowadzi\u0142y melodi\u0119), skrzypce II (tzw. sekund, tworz\u0105ce akompaniament), basy (utrzymywa\u0142y rytm), klarnet i tr\u0105bka (wykonywa\u0142y melodi\u0119). W okresie mi\u0119dzywojennym XX w. w sk\u0142adach kapel pojawi\u0142y si\u0119 akordeon, saksofon, instrumenty perkusyjne i niekiedy inne instrumenty. Ka\u017cda kapela mia\u0142a \u015bpiewaka solist\u0119 i z regu\u0142y by\u0142 to jeden z muzyk\u00f3w. Zdarza\u0142o si\u0119, \u017ce \u015bpiewa\u0142o w kapeli wi\u0119cej os\u00f3b. Zapotrzebowanie na wyst\u0119py kapel stwarza\u0142y r\u00f3\u017cnego rodzaju uroczysto\u015bci i obrz\u0119dy, a zw\u0142aszcza wesela i zabawy. Za\u0142o\u017cycielami kapel byli muzycy samoucy lub powracaj\u0105cy po s\u0142u\u017cbie wojskowej cz\u0142onkowie orkiestr wojskowych. Umiej\u0119tno\u015b\u0107 dobrej gry na instrumentach dawa\u0142a niema\u0142e profity, tote\u017c najcz\u0119\u015bciej tworzono zespo\u0142y rodzinne. W przypadku konieczno\u015bci uzupe\u0142nienia sk\u0142adu kryteriami doboru by\u0142y: bardzo dobry s\u0142uch muzyczny, wysoki poziom gry na danym instrumencie (instrumentach) i miejsce zamieszkania (najlepiej ta sama miejscowo\u015b\u0107). Kapele poddawane by\u0142y r\u00f3\u017cnym testom umiej\u0119tno\u015bci, np. osoby wykonuj\u0105ce obrz\u0119dowe przy\u015bpiewki weselne rozpoczyna\u0142y \u015bpiew z dowolnej tonacji, a zadaniem kapeli by\u0142o natychmiastowe do\u0142\u0105czenie si\u0119 (\u201echycenie melodii\u201d) do \u015bpiewaka. Nie tolerowano kiepskich kapel i takie bezwzgl\u0119dnie eliminowano, a nawet wyganiano z zabawy. (Na wesela zamawiano kapele o okre\u015blonej renomie.) Najstarsz\u0105, znan\u0105 na ziemi mieleckiej, by\u0142a kapela Stanis\u0142awa Ba\u0142y z Rudy, kt\u00f3ra zyska\u0142a popularno\u015b\u0107 w pierwszych latach po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci (1918). W okresie mi\u0119dzywojennym uznanie zdoby\u0142y rodzinne kapele Klaus\u00f3w z Rydzowa, Kabat\u00f3w z Woli Wadowskiej, Wilk\u00f3w z Rudy, Zboch\u00f3w z Rudy, Lipi\u00f3r\u00f3w z Podola, Makuch\u00f3w ze Zdziarca, Mark\u00f3w z Ja\u015blan i Ziobroni\u00f3w z Dulczy Wielkiej oraz Kazimierza Czerwi\u0144skiego z Ota\u0142\u0119\u017cy i J\u00f3zefa Kucharskiego z Domacyn. Dobry poziom i oryginalny repertuar prezentowali niekt\u00f3rzy ludowi muzycy \u017cydowscy, a uznaniem cieszy\u0142a si\u0119 kapela \u017cydowska Jankiela z Goleszowa. W Mielcu modne by\u0142o zapraszanie kapel na r\u00f3\u017cne uroczysto\u015bci i zabawy, a tak\u017ce na imieniny znanych os\u00f3b: burmistrz\u00f3w, s\u0119dzi\u00f3w, adwokat\u00f3w czy lekarzy. W czasie II wojny \u015bwiatowej i okupacji hitlerowskiej niekt\u00f3re kapele zosta\u0142y zdekompletowane i po wojnie nie wznowi\u0142y dzia\u0142alno\u015bci. Odrodzi\u0142y si\u0119 natomiast kapele Lipi\u00f3r\u00f3w, Mark\u00f3w (w grudniu 1945 r. grali na weselu rodzic\u00f3w autora niniejszej Encyklopedii), J. Kucharskiego i K. Czerwi\u0144skiego. Powsta\u0142y te\u017c nowe: Dr\u0105g\u00f3w z Dulczy Wielkiej, Kij\u00f3w z Dulczy Ma\u0142ej, Augustyn\u00f3w z Rzemienia-Papierni i Baradziej\u00f3w z Brnia Osuchowskiego. Od lat 50. XX w. ludowy repertuar coraz bardziej ust\u0119powa\u0142 rozpowszechniaj\u0105cej si\u0119 (g\u0142\u00f3wnie poprzez radio) muzyce rozrywkowej, a w latach 60. zosta\u0142 ca\u0142kowicie wyparty przez big-beat, grany przez now\u0105 fal\u0119 m\u0142odzie\u017cowych zespo\u0142\u00f3w gitarowych. Zapotrzebowanie na kapele (cho\u0107 w\u0142\u0105cza\u0142y do repertuaru muzyk\u0119 rozrywkowa) gwa\u0142townie zmniejszy\u0142o si\u0119 i tylko w czasie corocznych uroczysto\u015bci do\u017cynkowych ostatni muzycy ludowi mogli zaprezentowa\u0107 sw\u00f3j repertuar. W latach 60. nauczyciel muzyki Andrzej Wilczy\u0144ski (wyros\u0142y w\u015br\u00f3d muzyk\u00f3w ludowych) rozpocz\u0105\u0142 spisywanie gin\u0105cych ludowych melodii i piosenek z okolic Mielca, aby uratowa\u0107 je od zapomnienia. Za\u0142o\u017cy\u0142 te\u017c w Wadowicach Dolnych zesp\u00f3\u0142 wokalno-instrumentalny i przygotowywany z nim repertuar ludowy prezentowa\u0142 na r\u00f3\u017cnych uroczysto\u015bciach. W tym czasie (1964) w Mielcu inny wybitny muzyk ludowy – Stanis\u0142aw Czachor utworzy\u0142 kapel\u0119 ludow\u0105 przy Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d w Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK. Zesp\u00f3\u0142 ten, cho\u0107 zmieniali si\u0119 muzycy i prowadz\u0105cy (Antoni Czachor, S\u0142awomir Stan) funkcjonuje nadal i prezentuje wysoki poziom artystyczny. W latach 70., po zako\u0144czeniu dzia\u0142alno\u015bci w Wadowicach Dolnych, A. Wilczy\u0144ski za\u0142o\u017cy\u0142 kapele ludowe w Radomy\u015blu Wielkim, Czerminie i Mielcu, kt\u00f3re gra\u0142y melodie i przy\u015bpiewki z rejonu Radomy\u015bla Wielkiego i Mielca. Po jego \u015bmierci (2001) kapele rozwi\u0105za\u0142y si\u0119. W pierwszym dziesi\u0119cioleciu XXI wieku w o\u015brodkach kultury podmieleckich gmin podejmowane s\u0105 pr\u00f3by utworzenia kapel ludowych i odtworzenia dawnego repertuaru ludowego. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy si\u0119 muzycy kapel ludowych w latach 1918-1990: Henryk Augustyn (saksofon, Rzemie\u0144), Jan Augustyn (saksofon, Rzemie\u0144), Piotr Augustyn (skrzypce i kontrabas, Rzemie\u0144), Stanis\u0142aw Augustyn (tr\u0105bka i akordeon, Rzemie\u0144), Zdzis\u0142aw Augustyn (klarnet, saksofon i akordeon, Rzemie\u0144), Andrzej Baradziej (akordeon, Bre\u0144 Osuchowski), Jan Baradziej (skrzypce, Bre\u0144 Osuchowski), J\u00f3zef Baradziej (saksofon, Bre\u0144 Osuchowski), Stanis\u0142aw Ba\u0142a (skrzypce I, Ruda), J\u00f3zef Baw\u00f3\u0142 (perkusja, Ruda), Ludwik Baw\u00f3\u0142 (skrzypce i kontrabas, Ruda), Stanis\u0142aw Bednarz (kontrabas, Wadowice Dolne), Piotr Bia\u0142o\u0144 (skrzypce I, Szyd\u0142owiec), Stanis\u0142aw Bik (tr\u0105bka i saksofon, Ro\u017cniaty), Edward Boryczko (skrzypce i saksofon, D\u0105br\u00f3wka Osuchowska), Bronis\u0142aw Buda (akordeon i saksofon, Gliny Ma\u0142e), Jan Buda (klarnet, Mielec), Stanis\u0142aw Buka\u0142a (saksofon, \u00a0D\u0105bie), Antoni Czachor (klarnet i saksofon, Mielec), Stanis\u0142aw Czachor (skrzypce I i kontrabas, Podleszany), Kazimierz Czerwi\u0144ski (skrzypce, Ota\u0142\u0119\u017c), Jan Dolot (skrzypce II, Ruda), Jan Domaga\u0142a (klarnet, Zar\u00f3wnie), Bronis\u0142aw Dr\u0105g (klarnet i saksofon, Dulcza Wielka), Fryderyk Dr\u0105g (akordeon, Dulcza Wielka), Stanis\u0142aw Dr\u0105g (klarnet, saksofon i tr\u0105bka, Dulcza Wielka), J\u00f3zef Dro\u017cd\u017cowski (akordeon, P\u0142awo), Stanis\u0142aw Dubiel (klarnet, Partynia), Edward Dudek (akordeon, Rydz\u00f3w), J\u00f3zef Dudek (skrzypce, Rydz\u00f3w), W\u0142adys\u0142aw Dudek (perkusja, Rydz\u00f3w), Stanis\u0142aw Dul (skrzypce, Rz\u0119dzianowice), Antoni Durda (klarnet, Przykop), Walenty Durda (saksofon, Domacyny), Stanis\u0142aw Dymek (klarnet, saksofon i perkusja, K\u0105dzio\u0142ki), Wawrzyniec Dzia\u0142o (skrzypce, \u0141\u0105czki Brzeskie), Micha\u0142 Flis (klarnet i saksofon, Sadkowa G\u00f3ra), W\u0142adys\u0142aw Flis (akordeon, Sadkowa G\u00f3ra), Jan Furman (skrzypce I, Wadowice Dolne), Micha\u0142 G\u0142owacki (tr\u0105bka, Gliny Ma\u0142e), Franciszek Godek (tr\u0105bka, Podleszany), Stanis\u0142aw Godek (skrzypce, Wola Mielecka), Stefan Graniczka (perkusja, Chorzel\u00f3w), Leszek Grzyb (skrzypce I, D\u0105br\u00f3wka Wis\u0142ocka), J\u00f3zef Hyla (skrzypce, Krzemienica), Eugeniusz Jagusiak (klarnet, Ota\u0142\u0119\u017c), Tadeusz Jagusiak (akordeon, Ota\u0142\u0119\u017c), Jan J\u0119drychowski (skrzypce, Golesz\u00f3w), Stanis\u0142aw Juszy\u0144ski, Gliny Ma\u0142e), Adam Kabara (skrzypce, \u0141\u0105czki Brzeskie), Tadeusz Kabara (perkusja, \u0141\u0105czki Brzeskie), Edward Kapinos (klarnet i saksofon, G\u00f3rki Mieleckie), Jan Kapinos (skrzypce, Mielec), Stanis\u0142aw Kielian (skrzypce I, Ruda), W\u0142adys\u0142aw Kielian (skrzypce II, Ruda), Wojciech Kieszek (klarnet, Podleszany), Jan Kij (akordeon, Dulcza Ma\u0142a), Stanis\u0142aw Kij (perkusja, Dulcza Ma\u0142a), W\u0142adys\u0142aw Kij (saksofon, Dulcza Ma\u0142a), Andrzej Klaus (skrzypce I, Rydz\u00f3w), Jan Klaus (skrzypce II, Rydz\u00f3w), Micha\u0142 Klaus (kontrabas, Rydz\u00f3w), Zbigniew Koba (klarnet i saksofon, Podleszany), Marcin Kokoszka (klarnet, Dulcza Ma\u0142a), Szczepan Kokoszka (klarnet i saksofon, Ruda), Jan Ko\u0142ek (perkusja, Wojk\u00f3w), J\u00f3zef Ko\u0142ek (skrzypce, Wojk\u00f3w), Ludwik Kopacz (skrzypce I, \u0141\u0105czki Brzeskie), J\u00f3zef Kozik (skrzypce I), Stanis\u0142aw Kramarz (saksofon, Padew Narodowa), Franciszek Krawiec (klarnet i saksofon, Klisz\u00f3w, Mielec), Stefan Kr\u0119pa (kontrabas, Brzy\u015bcie), Szczepan Kr\u0119pa (alt\u00f3wka II, Chrz\u0105st\u00f3w), Stanis\u0142aw Kubat (skrzypce II, Wola Wadowska), W\u0142adys\u0142aw Kubat (skrzypce I, Wola Wadowska), Wojciech Kubat (kontrabas, Wola Wadowska), Jerzy Kucharski (skrzypce, Domacyny), J\u00f3zef Kucharski (skrzypce, Domacyny), Les\u0142aw Kucharski (akordeon, Domacyny), Franciszek Kuli\u0144ski (skrzypce II, Wadowice Dolne), Stefan Kupiec (skrzypce i akordeon, D\u0105br\u00f3wka Osuchowska), Jakub Lipi\u00f3r (klarnet, Podole), Jan Lipi\u00f3r (saksofon, Podole), J\u00f3zef Lipi\u00f3r (tr\u0105bka, Podole), Kazimierz \u0141apa (skrzypce I, D\u0105br\u00f3wka Wis\u0142ocka), Micha\u0142 \u0141\u0119pa (tr\u0105bka, Wola Ota\u0142\u0119ska), J\u00f3zef Machnik (akordeon, Ruda), Jan Majka (skrzypce, \u0141\u0105czki Brzeskie), Anna Makuch (perkusja, Zdziarzec), Jan Makuch (skrzypce, Zdziarzec), J\u00f3zef Makuch (klarnet, Zdziarzec), Pawe\u0142 Marek (tr\u0105bka I, Ja\u015blany), Wojciech Marek (tr\u0105bka II, Ja\u015blany), Kazimierz Markowski (tr\u0105bka, Chrz\u0105st\u00f3w), Stanis\u0142aw Maro\u0144 (skrzypce, Ruda), Antoni Masajada (klarnet, Wola Ota\u0142\u0119ska), Stanis\u0142aw Maziarz (kontrabas, Wola Chorzelowska), Jan Mazur (akordeon, Gliny Wielkie), Mieczys\u0142aw Mazur (saksofon, Gliny Wielkie), Stanis\u0142aw Mazur (skrzypce i kontrabas, Wola Mielecka), Stanis\u0142aw M\u0105czka (akordeon, Przykop), Stanis\u0142aw Midura (skrzypce, klarnet i tr\u0105bka, Podleszany), Wies\u0142aw Micho\u0144 (klarnet i saksofon, Mielec), J\u00f3zef Mi\u0119ko\u015b (skrzypce, Podborze), Jan Mistura (konewka-instrument w\u0142asnej produkcji, Ruda), Miko\u0142aj Mleczkowski (skrzypce, Mielec), W\u0142adys\u0142aw Moryl (perkusja, Borowa), J\u00f3zef Moskal (skrzypce, Dulcza Ma\u0142a), Julian Moskal (akordeon, Dulcza Ma\u0142a), Karol Muciek (akordeon, Wola Mielecka), Stanis\u0142aw Muciek (saksofon, Rz\u0119dzianowice), Teofil Myjak (tr\u0105bka, P\u0142awo), J\u00f3zef Mysona (skrzypce i alt\u00f3wka, P\u0142awo), Stanis\u0142aw Mysona (skrzypce, P\u0142awo), Marcin Otwinowski (skrzypce i tr\u0105bka, Dulcza Ma\u0142a), Karol Padyku\u0142a (skrzypce i klarnet, Wola Mielecka), J\u00f3zef Pier\u00f3g (skrzypce I, Podborze), Tadeusz Pier\u00f3g (skrzypce I i saksofon, Brzy\u015bcie), Jan Pietras (klarnet i saksofon, Wola Wadowska), J\u00f3zef Pikul (klarnet i saksofon, Radomy\u015bl Wielki), Franciszek Pogoda (skrzypce i tr\u0105bka, Golesz\u00f3w), Boles\u0142aw Przydzielski (klarnet i saksofon, Zas\u00f3w i Dulcza Wielka), Jan Pu\u0142a (klarnet i saksofon, Trzciana), J\u00f3zef Rze\u017anik (akordeon i saksofon, Ja\u015blany), J\u00f3zef Rze\u017anik II (perkusja, Ja\u015blany), J\u00f3zef R\u017cany (klarnet, Wola P\u0142awska), Ludwik Sabaj (kontrabas, Ruda), Stanis\u0142aw Sabaj (klarnet, Ruda), Stanis\u0142aw Sarama (skrzypce, Wyl\u00f3w), Adam Skarbek (klarnet, D\u0105br\u00f3wka Wis\u0142ocka), Czes\u0142aw Skrzyniarz (saksofon, Dulcza Wielka), Ludwik Skrzyniarz (flet i saksofon, Dulcza Wielka), Edward Skwira (skrzypce I, D\u0105br\u00f3wka Wis\u0142ocka), Stanis\u0142aw Smagacz (skrzypce i saksofon, W\u00f3lka Pleba\u0144ska), W\u0142adys\u0142aw Smagacz (skrzypce, Dulcza Ma\u0142a), Ludwik Smulski (skrzypce II, Mielec), J\u00f3zef Soja (skrzypce, Ota\u0142\u0119\u017c), Julian Sok\u00f3\u0142 (skrzypce, Chrz\u0105st\u00f3w), Wojciech Szrom? (perkusja, Borowa), Jan Stachula (skrzypce I, Wojk\u00f3w), Kazimierz Stala (tr\u0105bka, Grochowe), J\u00f3zef Stec (skrzypce II, D\u0105br\u00f3wka Wis\u0142ocka), W\u0142adys\u0142aw Stec (skrzypce, D\u0105br\u00f3wka Wis\u0142ocka), Tomasz Strz\u0119pka? (klarnet, \u0141\u0105czki Brzeskie), Stanis\u0142aw Sudek (klarnet, Rz\u0119dzianowice), W\u0142adys\u0142aw Sudek (skrzypce, Rz\u0119dzianowice), Jan Szczerbi\u0144ski (klarnet, \u0141\u0105czki Brzeskie), Roman Sztorc (akordeon, Borowa), J\u00f3zef Szyd\u0142o (akordeon, Chrz\u0105st\u00f3w), Stanis\u0142aw \u015aliwa (klarnet, P\u0142awo), Micha\u0142 \u015awierczek (kontrabas i tr\u0105bka, Tusz\u00f3w Narodowy), Stanis\u0142aw \u015awistro (tr\u0105bka, Ruda), J\u00f3zef Trela (kontrabas, Wola Zdakowska), Jan Ulanowicz (skrzypce, Przec\u0142aw), J\u00f3zef Walas (skrzypce, Podborze), Wac\u0142aw Warzocha (alt\u00f3wka II, Podleszany), Andrzej Wilczy\u0144ski (skrzypce I, Mielec), Andrzej Wilczy\u0144ski jr (akordeon, Mielec), W\u0142adys\u0142aw Wilczy\u0144ski (akordeon, Mielec), Jan Wilk (skrzypce I, Ruda), J\u00f3zef Wilk (kontrabas, Ruda), Karol Wilk (skrzypce I, Ruda), Piotr Wilk (skrzypce II, Ruda), Stanis\u0142aw Wilk (klarnet i saksofon, Z\u0142otniki), Czes\u0142aw Witek (skrzypce, Czajkowa), J\u00f3zef Wolak (skrzypce I i kontrabas, Dulcza Ma\u0142a), J\u00f3zef W\u00f3jcik (skrzypce, \u0141\u0105czki Brzeskie), Micha\u0142 W\u00f3jcik (skrzypce i kontrabas, \u0141\u0105czki Brzeskie), Franciszek Wybraniec (klarnet, Wola Wadowska), Franciszek Wyzga (akordeon, Mielec), Stefan Zaj\u0105c (kontrabas, Rz\u0119dzianowice), Karol Zboch (skrzypce I, Ruda), Stanis\u0142aw Zboch (klarnet, Ruda), Tadeusz Zboch (perkusja, Ruda), Jan Ziobro\u0144 (skrzypce II, Dulcza Wielka), J\u00f3zef Ziobro\u0144 (skrzypce I, Dulcza Wielka), Kazimierz Ziobro\u0144 (kontrabas, Dulcza Wielka), Wojciech Ziobro\u0144 (wiolonczela, Dulcza Wielka), Franciszek Zuch (klarnet, Golesz\u00f3w), Julian \u017belazko (perkusja, Wola P\u0142awska), Stanis\u0142aw \u017belazko (akordeon, Wola P\u0142awska).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAPINOS FRYDERYK<\/strong>, urodzony 31 XII 1961 r. w Mielcu, syn Bronis\u0142awa i Anny z domu Bury. Absolwent Technikum Gastronomicznego w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1980 r. Studia na Wydziale Rolnym Akademii Rolniczej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1986 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera technologii \u017cywno\u015bci. W czasie studi\u00f3w pe\u0142ni\u0142 funkcje przewodnicz\u0105cego samorz\u0105du student\u00f3w i cz\u0142onka Senatu AR w Krakowie. Wtedy te\u017c w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 opozycyjn\u0105 i kontynuowa\u0142 j\u0105 do ko\u0144ca lat 80. Po studiach odby\u0142 roczn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i otrzyma\u0142 stopie\u0144 sier\u017canta podchor\u0105\u017cego rezerwy. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu w 1987 r. jako technolog. Od 1989 r. do 2004 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika obiektu PZZ AGRO-PIAST w Chorzelowie ko\u0142o Mielca, a od 2005 r. do 2007 r. by\u0142 dyrektorem d.s. marketingu PPM \u201eTaurus\u201d w Pil\u017anie. Od tego czasu by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Polskiej Izby Produktu Regionalnego i Lokalnego w Warszawie. Przez pewien czas uczy\u0142 przedmiot\u00f3w zawodowych w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. Od lat 90. anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 charytatywn\u0105 na rzecz polskich misjonarzy. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i wiceprezesem Funduszu Misyjnego w Wadowicach G\u00f3rnych oraz wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z MIVA POLSKA \u2013 organizacj\u0105 pomagaj\u0105c\u0105 misjonarzom w zdobywaniu \u015brodk\u00f3w transportu. Dzia\u0142a\u0142 tak\u017ce w Og\u00f3lnopolskiej Fundacji \u201eKrzy\u015b \u2013 Trze\u017awy, \u017byczliwy Kierowca\u201d. W latach 90. by\u0142 przewodnicz\u0105cym Rady Rodzic\u00f3w przy Szkole Podstawowej nr 13 w Mielcu. W 1998 r. zosta\u0142 wybrany radnym Rady Powiatowej w Mielcu na kadencj\u0119 1998-2002. Mandat radnego zdoby\u0142 ponownie, startuj\u0105c z listy PiS, w wyborach do Rady Powiatu Mieleckiego w 2006 r. By\u0142 m.in. wiceprzewodnicz\u0105cym Komisji Rozwoju Gospodarczego, Rolnictwa i Ochrony \u015arodowiska. W grudniu 2007 r. powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy prezydenta miasta Mielca i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 2010 r. W zwi\u0105zku z tym zrzek\u0142 si\u0119 mandatu radnego. W 2010 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w firmie \u201eTaurus\u201d w Pil\u017anie. W latach 2010-2014 by\u0142 radnym Sejmiku Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego. W zwi\u0105zku ze zgonem prezydenta miasta Mielca Daniela Witolda Kozd\u0119by (28 II) – 8 III 2018 r. Prezes Rady Ministr\u00f3w powierzy\u0142 Fryderykowi Kapinosowi funkcj\u0119 prezydenta miasta Mielca. Na podstawie uchwa\u0142y Rady Miejskiej w Mielcu od III 2018 r. by\u0142 reprezentantem Gminy Miejskiej Mielec w Zgromadzeniu Og\u00f3lnym Zwi\u0105zku Miast Polskich. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. uzyska\u0142 mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu, a nast\u0119pnie zosta\u0142 wybrany na wiceprzewodnicz\u0105cego tej\u017ce Rady. W wyborach parlamentarnych 13 X 2019 r. zosta\u0142 wybrany na pos\u0142a do Sejmu RP z listy PiS i zrezygnowa\u0142 z mandatu radnego miejskiego. Pracowa\u0142 w sejmowych komisjach: Cyfryzacji, Innowacyjno\u015bci i Nowoczesnych Technologii, Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Zdrowia oraz kilku podkomisjach, a tak\u017ce kilkunastu zespo\u0142ach parlamentarnych oraz grupach bilateralnych. By\u0142 przewodnicz\u0105cym sejmowej podkomisji nadzwyczajnej do rozpatrzenia rz\u0105dowego projektu ustawy o wyrobach winiarskich (druk nr 1314), kt\u00f3rej prace przyczyni\u0142y si\u0119 do przyj\u0119cia ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o wyrobach winiarskich. Od 28 IV 2022 r. by\u0142 przewodnicz\u0105cym\u00a0 Parlamentarnego Zespo\u0142u ds. Wsparcia Rolnictwa Ekologicznego i Przetw\u00f3rstwa Ekologicznego. W „Roku \u015awi\u0119tego Jana Paw\u0142a II – 2020”, og\u0142oszonego z okazji 100. rocznicy urodzin Karola Wojty\u0142y, zorganizowa\u0142 multidyscyplinarny Og\u00f3lnopolski Konkurs „Co powiedzie\u0107 chcia\u0142e\u015b, kiedy w oknie sta\u0142e\u015b”, na kt\u00f3ry z ca\u0142ej Polski przys\u0142ano 252 prace: plastyczne, literackie i multimedialne oraz uczestniczono w te\u015bcie wiedzy on-line. W wyborach parlamentarnych 2023 ponownie zosta\u0142 wybrany na pos\u0142a do Sejmu. Wyr\u00f3\u017cniony Statuetk\u0105 \u201eNios\u0105cy Chrystusa\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAPINOS JAN<\/strong>, urodzony 13 II 1940 r. w Wampierzowie, powiat mielecki, syn Franciszka i Stanis\u0142awy z domu Kozio\u0142. W 1944 r. zosta\u0142 deportowany z rodzicami na teren III Rzeszy. Po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej mieszka\u0142 na Ziemiach Odzyskanych. W K\u0142odzku rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w Liceum Pedagogicznym, a doko\u0144czy\u0142 j\u0105 i zda\u0142 matur\u0119 w Liceum Pedagogicznym w Mielcu w 1959 r. (W 1956 r. rodzina Kapinos\u00f3w powr\u00f3ci\u0142a do Wampierzowa.) Po maturze podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Woli Wadowskiej. W 1962 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Nauczycielskie w Kro\u015bnie z dyplomem nauczyciela wychowania muzycznego i w roku szkolnym 1962\/1963 pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej Nr 6 w Mielcu, a nast\u0119pnie zosta\u0142 oddelegowany do pracy w aparacie partyjnym. W latach 1964-1969 studiowa\u0142 zaocznie w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 z tytu\u0142em magistra filologii polskiej. W roku szkolnym 1970\/1971 pracowa\u0142 jako nauczyciel j\u0119zyka polskiego w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym, a nast\u0119pnie zosta\u0142 skierowany do pracy w Wydziale O\u015bwiaty PPRN w Mielcu, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 podinspektora szkolnego, a nast\u0119pnie wizytatora. W 1974 r. odby\u0142 szkolenie wojskowe i otrzyma\u0142 stopie\u0144 kaprala. Po likwidacji powiat\u00f3w w 1975 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w szkolnictwie zawodowym. W latach 1975-1990 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych Nr 1 im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu i przyczyni\u0142 si\u0119 do jego rozwoju. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe i uzyska\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej z teorii organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105. Przez pewien czas pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w aparacie partyjnym w Mielcu. W 1991 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zar\u00f3wno w okresie pracy zawodowej jak i na emeryturze aktywnie udziela\u0142 si\u0119 w pracach spo\u0142ecznych. By\u0142 m.in. prezesem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u TPD (1970-1973), kierownikiem Wydzia\u0142u Pedagogicznego i wiceprezesem ZNP (1970-1975), wiceprezesem PK FJN, lektorem TWP, dzia\u0142aczem FKS \u201eStal\u201d i LOK oraz muzykiem (skrzypkiem) orkiestry ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d. Po 1990 r. anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w tworzenie mieleckich struktur lewicy: SdRP i SLD. Z ramienia SLD wybierany by\u0142 na radnego Rady Miejskiej w kadencjach 1994-1998, 1998-2002 i 2002-2006. W ostatniej kadencji pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji O\u015bwiaty, Kultury i Sportu. Jako polonista sporo publikowa\u0142. W 1974 r. kierowa\u0142 pracami i by\u0142 redaktorem wydawnictwa Powiat mielecki w XXX-leciu PRL<\/em> (Mielec, 1974). Napisa\u0142 szereg artyku\u0142\u00f3w do prasy partyjnej i o\u015bwiatowej, a od lat 90. do prasy lokalnej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, odznakami: \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz TPD\u201d, \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d i \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Rzemios\u0142a i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP. Zmar\u0142 10 IX 2020 r. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAPINOS JAN<\/strong>, urodzony 1 I 1949 r. w Rz\u0119dzianowicach, pow. mielecki, syn Klemensa i Marii z domu War\u0119da. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1966 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Elektrycznym Politechniki \u015al\u0105skiej w Gliwicach (kierunek: elektrotechnika, specjalno\u015b\u0107: maszyny elektryczne) i w 1972 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Bezpo\u015brednio po studiach zosta\u0142 zatrudniony w macierzystym Wydziale Elektrycznym Politechniki \u015al\u0105skiej jako nauczyciel akademicki (asystent) w Katedrze Maszyn i Urz\u0105dze\u0144 Elektrycznych. W 1980 r. uzyska\u0142 doktorat z zakresu nauk technicznych i stanowisko adiunkta. W latach 1999\u20132002 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prodziekana do spraw studi\u00f3w dla pracuj\u0105cych. Od 2002 r. sprawuje funkcj\u0119 prodziekana do spraw studenckich na kierunku \u201eElektrotechnika\u201d. Cz\u0142onek Senatu Politechniki \u015al\u0105skiej w kadencji 2002-2005 i 2005\u20132008. Obszarem jego zainteresowa\u0144 naukowych s\u0105 g\u0142\u00f3wnie maszyny synchroniczne i transformatory energetyczne, a w szczeg\u00f3lno\u015bci zagadnienia zwi\u0105zane z modernizacj\u0105 rozwi\u0105za\u0144 konstrukcyjnych, bada\u0144 i oceny stanu technicznego oraz diagnostyki i przyczyn uszkodze\u0144 eksploatacyjnych. Od wielu lat wsp\u00f3\u0142pracuje z jednostkami badawczymi i zak\u0142adami krajowego przemys\u0142u elektromaszynowego. Jest doradc\u0105 i konsultantem technicznym w sprawach dotycz\u0105cych przyczyn awarii i uszkodze\u0144 maszyn elektrycznych dla potrzeb firm ubezpieczeniowych. Publikuje w \u201eZeszytach Naukowych Politechniki \u015al\u0105skiej\u201d i innych wydawnictwach krajowych oraz w materia\u0142ach pokonferencyjnych w kraju i za granic\u0105. Jest wsp\u00f3\u0142autorem skrypt\u00f3w uczelnianych i tw\u00f3rc\u0105 wielu stanowisk laboratoryjnych dla student\u00f3w Wydzia\u0142u Elektrycznego. Wsp\u00f3\u0142pracuje z uczelniami zagranicznymi, m.in. z Politechnikami w Brnie, Pradze, Koszycach i Lwowie. Od wielu lat udziela si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej jako m.in.: cz\u0142onek Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Elektryk\u00f3w Stowarzyszenia Wychowank\u00f3w Politechniki \u015al\u0105skiej i cz\u0142onek Zarz\u0105du Ko\u0142a Stowarzyszenia Elektryk\u00f3w Polskich (SEP) na Politechnice \u015al\u0105skiej oraz cz\u0142onek Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej. W latach 2011-2013 by\u0142 wykonawc\u0105 projektu badawczego pt. Awaryjno\u015b\u0107 maszyn elektrycznych i transformator\u00f3w w przemy\u015ble elektroenergetycznym. Jest te\u017c wsp\u00f3\u0142autorem wynalazku pt. Przew\u00f3d uzwojenia wzbudzenia generatora. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 SEP oraz nagrodami indywidualnymi i zbiorowymi, w tym nagroda Ministra Edukacji Narodowej za dzia\u0142alno\u015b\u0107 dydaktyczn\u0105.<\/p>\r\n

\"\"KAPINOS JANUSZ,<\/b> urodzony 16 III 1945 r. w Po\u0142a\u0144cu, syn Ignacego i J\u00f3zefy z domu R\u00f3j. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1965 r. W latach szkolnych gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 w FKS Stal Mielec. Studiowa\u0142 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 po maturze w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego (WSK) w Mielcu jako technolog. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 w spo\u0142ecznej dzia\u0142alno\u015bci Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Socjalistycznej, tote\u017c powierzono mu funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Zak\u0142adowego ZMS WSK Mielec. 12 IX 1972 r. zosta\u0142 wybrany na przewodnicz\u0105cego Zarz\u0105du Powiatowego ZMS w Mielcu, a 2 II 1973 r. na przewodnicz\u0105cego\u00a0 Federacji Socjalistycznych Zwi\u0105zk\u00f3w M\u0142odzie\u017cy Polskiej i pe\u0142ni\u0142 obie\u00a0 funkcje do 12 IV 1974 r. Powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK na stanowisko samodzielnego inspektora kadr, a nast\u0119pnie zosta\u0142 kierownikiem sekcji planowania. W 1978 r. przeszed\u0142 do\u00a0 Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego, gdzie powierzono mu stanowisko kierownika dzia\u0142u kadr, a nast\u0119pnie zast\u0119pcy dyrektora ZB Katowice. (MPB by\u0142o jednym z zak\u0142ad\u00f3w buduj\u0105cych Hut\u0119 Katowice i jej infrastruktur\u0119.) By\u0142 te\u017c delegowany do pracy eksportowej MPB w Libii i pracowa\u0142 tam na stanowisku kierownika kadr. W czasie pracy zawodowej w WSK dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w Zwi\u0105zku Zawodowym Metalowc\u00f3w, a w czasie dzia\u0142alno\u015bci w organizacji m\u0142odzie\u017cowej pe\u0142ni\u0142 funkcje cz\u0142onka zarz\u0105du i wiceprezesa FKS Stal Mielec. Uhonorowany m.in.: Medalem 40-lecia PRL, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 im. Janka Krasickiego, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla WSK Mielec\u201d i odznakami FKS Stal Mielec. W 1990 r. za\u0142o\u017cy\u0142 prywatn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105, a w 1997 r. wyjecha\u0142 do USA i przebywa tam nadal. Utrzymuje kontakty z kolegami w Mielcu i interesuje si\u0119 \u017cyciem miasta i regionu. W 2025 r. odwiedzi\u0142 Mielec.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAPINOS KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 30 XI 1937 r. w Rz\u0119dzianowicach, powiat mielecki, syn Klemensa i Marii z domu War\u0119da. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. St. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1954 r. Studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki \u015al\u0105skiej w Gliwicach uko\u0144czy\u0142 w 1960 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W latach 1960\u20131963 pracowa\u0142 w GZ Chem. \u201eCARBOCHEM\u201d w Gliwicach jako starszy in\u017cynier. W 1963 r. przeszed\u0142 do pracy w gliwickiego Oddzia\u0142u \u201eENERGOPROJEKTU\u201d i do 1984 r., a nast\u0119pnie od 1988 r. pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach: starszy asystent, projektant, starszy projektant, kierownik pracowni i zast\u0119pca dyrektora (funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni nadal). W latach 1984\u20131987 pracowa\u0142 na kontrakcie w SOE \u2013 IRAK jako specjalista w Elektrowni i Okr\u0119gu Energetycznym w Nassirya. Jest autorem i wsp\u00f3\u0142autorem m.in. projekt\u00f3w zasilania zak\u0142ad\u00f3w przemys\u0142owych w energi\u0119 elektryczn\u0105 oraz gospodarki elektroenergetycznej: Z.A. W\u0142oc\u0142awek, Z.Ch. Bydgoszcz, Z.A. Pu\u0142awy, Z. Ch. Police, Huty Katowice i Petrochemii P\u0142ock oraz projekt\u00f3w wielu stacji elektroenergetycznych o napi\u0119ciu do 400 kV, m.in.: W\u0142oc\u0142awek, Police, Cz\u0119stochowa, Blachownia, Bujak\u00f3w, Joachim\u00f3w i \u0141o\u015bnice. Jest te\u017c wsp\u00f3\u0142autorem poradnika \u201eSieci elektroenergetyczne w zak\u0142adach przemys\u0142owych\u201d oraz autorem artyku\u0142\u00f3w i referat\u00f3w dotycz\u0105cych zagadnie\u0144 elektroenergetycznych. Nale\u017cy do Stowarzyszenia Elektryk\u00f3w Polskich (SEP) \u2013 Komitetu Automatyki Zabezpieczeniowej. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Nagrod\u0105 II stopnia Ministra Budownictwa i Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych (zespo\u0142ow\u0105), Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Budownictwa i Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych i Odznak\u0105 Honorow\u0105 SEP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAPINOS \u0141UKASZ,<\/strong> urodzony 13 IX 1981 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Janiny z domu Kowal. Absolwent Technikum Samochodowego w Mielcu z matur\u0105 w 2001 r. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Aspirant\u00f3w Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Krakowie z tytu\u0142em technika po\u017carnictwa (2003 r.) oraz Szko\u0142\u0119 G\u0142\u00f3wn\u0105 S\u0142u\u017cby\u00a0 Po\u017carniczej w Warszawie z tytu\u0142em in\u017cyniera po\u017carnictwa (2007 r.) i tytu\u0142em magistra in\u017cyniera po\u017carnictwa (2009 r.) Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 2003 r. w Szkole Aspirant\u00f3w Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Krakowie jako instruktor w Szkolnej Jednostce Ratowniczo-Ga\u015bniczej i na stanowisku operatora sprz\u0119tu specjalnego. W 2005 r. zosta\u0142 przeniesiony do Komendy Powiatowej PSP w Mielcu na stanowisko starszego ratownika. Z biegiem lat by\u0142 awansowany na wy\u017csze stanowiska: dow\u00f3dcy zast\u0119pu (2007 r.), dow\u00f3dcy sekcji (2008 r.), zast\u0119pcy dow\u00f3dcy zmiany (2009 r.), dow\u00f3dcy zmiany (2013 r.), naczelnika wydzia\u0142u (2015 r.), dow\u00f3dcy Jednostki Ratowniczo-Ga\u015bniczej nr 1 (2016 r.) i zast\u0119pcy komendanta powiatowego (2017 r.) Od 26 VII 2019 r. pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki komendanta powiatowego PSP w Mielcu, a 27 XI 2019 r. zosta\u0142 mianowany komendantem powiatowym PSP w Mielcu. W toku s\u0142u\u017cby by\u0142 reprezentantem Komendy Powiatowej PSP w Mielcu w sporcie po\u017carniczym, dow\u00f3dc\u0105 kompanii honorowej Komendy Wojew\u00f3dzkiej PSP w Rzeszowie oraz kompanii honorowej Komendy Powiatowej PSP w Mielcu. Posiada stopie\u0144 brygadiera. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Ochrony Przeciwpo\u017carowej\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Ochrony Przeciwpo\u017carowej\u201d i Br\u0105zowym Medalem MSWiA „Za Zas\u0142ugi dla Policji” oraz Srebrnym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 \u015a\u0142u\u017cb\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAPINOS MIROS\u0141AW MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 7 IV 1976 r. w Mielcu, syn Boles\u0142awa i Danuty z domu Lubera. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1995 r. Uko\u0144czy\u0142: studia specjalne w zakresie dziennikarstwa w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (1999 r.) i studia na Wydziale Humanistycznym (kierunek: filologia polska) Akademii Pedagogicznej w Krakowie z tytu\u0142em magistra (2000 r.), studia podyplomowe w zakresie bibliotekoznawstwa i informacji w Wy\u017cszej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu (2004 r.) oraz studia podyplomowe w zakresie organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu (2007 r.) Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 2001 r. jako nauczyciel w szko\u0142ach podstawowych w gminie Radomy\u015bl Wielki. Od 1 IX 2002 r. zosta\u0142 zatrudniony w Szkole Podstawowej nr 3 im. Wojska Polskiego w Mielcu, pocz\u0105tkowo na stanowiskach nauczyciela j\u0119zyka polskiego i bibliotekarza, a od 1 IX 2017 r. na stanowisku wicedyrektora szko\u0142y. Ponadto w okresie od 1 X 2006 r. do 30 IX 2014 r. pracowa\u0142 w Nauczycielskim Kolegium J\u0119zyk\u00f3w Obcych w Mielcu jako nauczyciel \u2013 bibliotekarz. 2 XII 2019 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko naczelnika Wydzia\u0142u Edukacji Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu. Jest nauczycielem dyplomowanym oraz egzaminatorem Okr\u0119gowej Komisji Egzaminacyjnej w Krakowie. Wsp\u00f3\u0142autor dw\u00f3ch monografii o Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu: P\u00f3\u0142 wieku przy \u017beromskiego<\/em> (Mielec 2007) i Szko\u0142a Podstawowa nr 3 im. Wojska Polskiego \u2013 Min\u0119\u0142o kolejne 10 lat \u2026<\/em> (Mielec 2017). Jego uczniowie zostali laureatami oraz finalistami wielu konkurs\u00f3w, m.in.: Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Ojczyzny Polszczyzny, Wojew\u00f3dzkiego Konkursu Humanistycznego w Rzeszowie, Wojew\u00f3dzkiego Konkursu Przedmiotowego z J\u0119zyka Polskiego i wojew\u00f3dzkich konkurs\u00f3w recytatorskich. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Srebrnym Medalem „Za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa” oraz nagrodami Kuratora O\u015bwiaty w Rzeszowie i Prezydenta Miasta Mielca.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPINOS W\u0141ADYS\u0141AW PIOTR<\/strong>, urodzony 17 V 1927 r. w Wampierzowie, syn Piotra i Anny z Kapinos\u00f3w. W czasie okupacji hitlerowskiej pomaga\u0142 rodzicom i innym rolnikom przy pracach na roli i w lesie. W 1948 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119. W okresie szkolnym nale\u017ca\u0142 do organizacji m\u0142odzie\u017cowych. Po maturze zatrudniony zosta\u0142 jako rachmistrz w Zarz\u0105dzie Gminy Wadowice G\u00f3rne, a w latach 1951-1961 pracowa\u0142 w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, kolejno na stanowiskach: starszego ksi\u0119gowego i inspektora Wydzia\u0142u Finansowego, a nast\u0119pnie kierownika Wydzia\u0142u Bud\u017cetowo-Gospodarczego i kierownika Wydzia\u0142u Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. W 1961 r. obj\u0105\u0142 stanowisko kierownika nowo powsta\u0142ej Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej w Mielcu i w ci\u0105gu 11-letniego kierowania ni\u0105 znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do jej rozwoju. W 1972 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Rzeszowa, gdzie pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej (1973-1975), Sp\u00f3\u0142dzielni Transportu Wiejskiego (1976-1977 jako kierownik Zak\u0142adu) i Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych (1978-1979). W latach 1979-1984 przebywa\u0142 w USA, a po powrocie zatrudniony zosta\u0142 w kontroli wewn\u0119trznej w Rzeszowskich Zak\u0142adach Graficznych. W 1989 r. przeszed\u0142 na rent\u0119, a w 1991 r. na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 CZSBM, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 TKKF i Odznak\u0105 Tysi\u0105clecia Pa\u0144stwa Polskiego. Zmar\u0142 30 X 1998 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPITU\u0141A KOLEGIACKA PW. \u015aW. MATEUSZA APOSTO\u0141A I EWANGELISTY PRZY BAZYLICE MN. W MIELCU,<\/strong> zosta\u0142a erygowana w uroczysto\u015b\u0107 Bo\u017cego Narodzenia 25 XII 2017 r. dekretem Biskupa Ordynariusza Andrzeja Je\u017ca. 29 XII w Domu Biskupim w Tarnowie odczytano dekret i wr\u0119czono powo\u0142ania do Kapitu\u0142y. W sk\u0142ad Kapitu\u0142y wchodzi 6 Kanonik\u00f3w Gremialnych i 30 Kanonik\u00f3w honorowych. Kanonicy Gremialni: prepozyt \u2013 ks. Janusz K\u0142\u0119czek, scholastyk \u2013 ks. Stefan Kr\u00f3l, kustosz \u2013 ks. Artur Wa\u017cny oraz ks. Janusz Paciorek, ks. Wojciech Duplak i ks. Pawe\u0142 Fa\u0142owski. Kanonicy Honorowi: ks. J\u00f3zef Baczy\u0144ski, ks. Stanis\u0142aw Betlej, ks. Antoni Augustyn, ks. Wojciech Choch\u00f3\u0142, ks. Bogus\u0142aw Czech, ks. Marian Czech, ks. Andrzej Dola\u0144ski, ks. Adam Dynak, ks. Czes\u0142aw Faron, ks. Stanis\u0142aw Janusz, ks. Bronis\u0142aw Kaja, ks. Piotr Kluza, ks. Ryszard Ko\u0142odziej, ks. Stanis\u0142aw Kudlik, ks. Stanis\u0142aw Kumiega, ks. Stanis\u0142aw \u0141\u0105tka, ks. Zbigniew Maczuga, ks. Wies\u0142aw Majka, ks. Marian Marsza\u0142ek, ks. Jan Panek, ks. Krzysztof Pietras, ks. Ryszard Pietrasik, ks. Stanis\u0142aw Pilch, ks. Andrzej Pi\u00f3rek, ks. Marek Podg\u00f3rski, ks. Jan Ptak, ks. W\u0142adys\u0142aw Skocze\u0144, ks. Kazimierz Sk\u00f3rski, ks. Robert Zaj\u0105c i ks. J\u00f3zef Zyzak. Uroczysta instalacja Kapitu\u0142y odby\u0142a si\u0119 24 III 2018 r. w bazylice mn. \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty. Przewodniczy\u0142 biskup tarnowski dr Andrzej Je\u017c. P\u00f3\u017aniejsze nominacje:\u00a0 ks. Marek Pawe\u0142ek (Brazylia); XII 2022 r.: ks. Wojciech Werner (kanonik gremialny), ks. J\u00f3zef Kuchta (kanonik honorowy), ks. Kazimierz Skrzypek (kanonik honorowy), ks. Zbigniew Smo\u0142kowicz (kanonik honorowy).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICA GROBOWA BOGUSZ\u00d3W<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka w Rzochowie), znajduje si\u0119 na terenie przyko\u015bcielnym, od strony po\u0142udniowej starego ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Marka w Rzochowie. Zbudowano j\u0105 w 1877 r. z ceg\u0142y, a nast\u0119pnie otynkowano. Jest budowl\u0105 w stylu neogotyckim, co po\u015bwiadczaj\u0105 wej\u015bcia i okna zamkni\u0119te ostro\u0142ukowo i szczyt uj\u0119ty obeliskami. Dwuspadowy dach pokryty jest blach\u0105. Wewn\u0105trz nie posiada aktualnie \u017cadnego wystroju i wyposa\u017cenia. W latach 2005-2007 oraz w 2015 r. przeprowadzono remonty.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICA GROBOWA PIECHOCI\u0143SKICH I RATUSI\u0143SKICH<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka \u015bw. Mateusza), wybudowana zosta\u0142a w 1889 r. w centralnej cz\u0119\u015bci cmentarza parafialnego przy ul. H. Sienkiewicza, na zlecenie Wojciecha i Rozalii (z Pyzikiewicz\u00f3w) Piechoci\u0144skich. Murowana z ceg\u0142y i otynkowana. Eklektyczna, ozdob\u0119 stanowi\u0105 pilastry na zewn\u0105trz przy naro\u017cnikach, przy wej\u015bciu i g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci \u015bciany szczytowej. Na szczycie dachu nad wej\u015bciem umieszczono krzy\u017c, a po\u015brodku dwuspadowego dachu (krytego blach\u0105) wykonano wie\u017cyczk\u0119 z sygnaturk\u0105. Bezpo\u015brednio nad drzwiami wej\u015bciowymi znajduj\u0105 si\u0119 trzy tabliczki z napisami: 1) Fundatorowie Wojciech i Rozalia z Pyzikiewicz\u00f3w Piechoci\u0144ska, 2) 1889, 3) Odnowiono 1962 Ratusi\u0144scy. Po obu stronach drzwi wej\u015bciowych wmurowano epitafia zmar\u0142ych, pochowanych w podziemiach kaplicy; po lewej stronie: J\u00f3zefy Ratusi\u0144skiej (1905-2000), Rozalii i Wojciecha Piechoci\u0144skich, Anieli Ratusi\u0144skiej (1879-1949), Tekli z Madejskich Piechoci\u0144skiej; po prawej stronie: Antoniego Ratusi\u0144skiego (1909-1977), Walentego Dzia\u0142owskiego (1846-1918), Romana Ratusi\u0144skiego (1911-1945), Jadwigi Ratusi\u0144skiej (1898-1927), Marii Ratusi\u0144skiej (1897-1905) i J\u00f3zefa Ratusi\u0144skiego (1868-1914). Przy niekt\u00f3rych epitafiach umieszczono fotografie zmar\u0142ych. We wn\u0119trzu kaplicy znajduje si\u0119 o\u0142tarzyk z dwiema kolumienkami i obrazem Pana Jezusa Ukrzy\u017cowanego po\u015brodku. Po lewej stronie o\u0142tarza wisi obraz przedstawiaj\u0105cy uzdrowienia chorego przez Pana Jezusa, a po prawej dwa obrazy Matki Bo\u017cej z Dzieci\u0105tkiem, z kt\u00f3rych jeden jest kopi\u0105 obrazu z ko\u015bcio\u0142a OO. Bernardyn\u00f3w w Le\u017cajsku. W czasie ostatniego remontu (1998-2000) m.in. odnowiono tynki zewn\u0119trzne i wewn\u0119trzne oraz wykonano now\u0105 posadzk\u0119 z kamiennych p\u0142ytek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICA GROBOWA S\u0118KOWSKICH<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka w Rzochowie), zbudowana zosta\u0142a w centralnej cz\u0119\u015bci cmentarza parafialnego w Rzochowie w 2. po\u0142owie XIX w. przez rodzin\u0119 S\u0119kowskich. Wymurowano j\u0105 z ceg\u0142y i otynkowano. Ostre i strzeliste kszta\u0142ty poszczeg\u00f3lnych element\u00f3w architektonicznych \u015bwiadcza o stulu neogotyckim. Na g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci fasady widniej\u0105: herb Jelita i napis \u201eGr\u00f3b Rodziny S\u0119kowskich\u201d. Wewn\u0105trz znajduje si\u0119 o\u0142tarz z obrazem Chrystusa Ukrzy\u017cowanego anonimowego tw\u00f3rcy, a nad nim symbol Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej. Na bocznych \u015bcianach umieszczono epitafia rodziny S\u0119kowskich \u2013 w\u0142a\u015bcicieli Wojs\u0142awia w 2. po\u0142owie XIX w. i pierwszym dwudziestoleciu XX w.: Aleksandra Prawdzica S\u0119kowskiego (1811-1888), Adeli z Rydl\u00f3w S\u0119kowskiej (1833-1895), Heleny z S\u0119kowskich \u017burawskiej (1846-1892), W\u0142adys\u0142awa Leliwy \u017burawskiego (1833-1891), Stanis\u0142awa Prawdzica S\u0119kowskiego (1847-1867) i Stanis\u0142awa S\u0119kowskiego (1893-1977), a z prawej Stefana Prawdzica S\u0119kowskiego (1859-1910), Karoliny ze Szlachtowskich S\u0119kowskiej (1866-1926) i Stefanii z S\u0119kowskich Mili\u0144skiej (1887-1962). Na zewn\u0119trznej \u015bcianie od strony po\u0142udniowej umieszczone s\u0105 epitafia proboszcz\u00f3w parafii rzymskokatolickiej w Rzochowie: ks. kanonika Karola Dobrza\u0144skiego (1884-1960) i ks kanonika dr. Tomasza Rzepki (1913-1972). Wszyscy wymienieni pochowani s\u0105 w podziemnej cz\u0119\u015bci kaplicy. W 2012 r. zosta\u0142a poddana remontowi kapitalnemu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICA MATKI BOSKIEJ CZ\u0118STOCHOWSKIEJ W \u0141U\u017bU<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka w Rzochowie), drewniana, dawna tymczasowa kaplica w Wojs\u0142awiu (przed wybudowaniem tam ko\u015bcio\u0142a pomocniczego pod wezwaniem Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa). Do \u0141u\u017ca przeniesiona zosta\u0142a w 1991 r. Wzmocniono jej konstrukcj\u0119 i zmodernizowano wn\u0119trze. \u015aciany od wewn\u0105trz wy\u0142o\u017cone zosta\u0142y drewnem i pomalowane bezbarwnym lakierem, a posadzk\u0119 wykonano z kamiennych p\u0142ytek. Na g\u0142\u00f3wnej \u015bcianie znajduje si\u0119 krzy\u017c, a pod nim nowy o\u0142tarz i ambona. Prezbiterium ograniczono z obu stron \u015bciankami; na lewej umieszczony jest obraz Jezusa Mi\u0142osiernego, a na prawej obraz Matki Boskiej Cz\u0119stochowskiej. O\u015bwietlenie zapewniaj\u0105 \u017cyrandole (paj\u0105ki) wykonane przez Mariana Pietruszk\u0119 z Wojs\u0142awia. Uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia kaplicy przez ks. Biskupa Tarnowskiego dr. J\u00f3zefa \u017byci\u0144skiego odby\u0142a si\u0119 10 I 1991 r. Odpust odbywa si\u0119 26 sierpnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICA MATKI BO\u017bEJ FATIMSKIEJ W DOMU POMOCY SPO\u0141ECZNEJ<\/strong>\u00a0przy ul. Ks. Kard. S. Wyszy\u0144skiego 16 (parafia rzymskokatolicka Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej), zosta\u0142a urz\u0105dzona we wschodniej cz\u0119\u015bci g\u0142\u00f3wnego obiektu DPS, w \u015bcis\u0142ym wsp\u00f3\u0142dzia\u0142aniu z diecezjalnymi w\u0142adzami ko\u015bcielnymi. Inspiratorem, projektodawc\u0105 wystroju i wyposa\u017cenia by\u0142 proboszcz parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej i kapelan DPS ks. mgr Stanis\u0142aw Sk\u0142adzie\u0144. Koszty urz\u0105dzenia pokryte zosta\u0142y przez parafi\u0119, prywatnych sponsor\u00f3w i DPS. \u015acian\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 stanowi imitacja witra\u017ca z wyobra\u017ceniem Oblicza Chrystusa Ukrzy\u017cowanego, wykonana przez miejscowy zesp\u00f3\u0142 pod kierunkiem Zofii Kowalskiej \u2013 emerytowanej nauczycielki plastyki. W centrum prezbiterium stoi o\u0142tarz (wykona\u0142 go Zak\u0142ad Obr\u00f3bki Kamienia Budowlanego \u201eRogala\u201d z Przy\u0142\u0119ka), z lewej tabernakulum, a z prawej figurka Matki Bo\u017cej Fatimskiej (przywioz\u0142a j\u0105 z Fatimy Bronis\u0142awa Blukot). Na obu \u015bcianach bocznych znajduj\u0105 si\u0119 stacje Drogi Krzy\u017cowej. Kaplica zosta\u0142a erygowana dekretem Biskupa Tarnowskiego ks. dr. Wiktora Skworca z 17 X 2000 r. Jej po\u015bwi\u0119cenia dokona\u0142 27 XII 2002 r. wikariusz biskupi d\/s duchowie\u0144stwa ks. dr Adam Kokoszka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICA NA CMENTARZU KOMUNALNYM<\/strong>, urz\u0105dzona w budynku przedpogrzebowym, wybudowanym w centralnej cz\u0119\u015bci cmentarza. Przez szereg lat u\u017cywana bardzo rzadko. Po przej\u0119ciu administracji cmentarza przez firm\u0119 \u201eUs\u0142ugi komunalne Zadaj-Rusek-Gardoli\u0144ska\u201d \u2013 w listopadzie 2002 r. zosta\u0142a wyremontowana i otrzyma\u0142a nowy wystr\u00f3j i urz\u0105dzenie wn\u0119trza wed\u0142ug projektu ks. pra\u0142ata Tadeusza Bukowskiego z Muzeum Diecezjalnego w Tarnowie. Dominant\u0119 \u015bciany g\u0142\u00f3wnej stanowi krzy\u017c z wizerunkiem Chrystusa, wykonany w drewnie przez artyst\u0119 rze\u017abiarza Jan Tutaja z Krakowa. Dekoracyjn\u0105 opraw\u0105 krzy\u017ca s\u0105 sceny \u201eOp\u0142akiwanie Chrystusa\u201d (Pieta) i \u201eZmartwychwstanie Chrystusa\u201d, wykonane w technice \u201esgraffito\u201d (dwie barwy) przez art. plastyka Macieja Kauczy\u0144skiego z Krakowa. Kaplic\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142 ks. biskup ordynariusz tarnowski dr Wiktor Skworc 29 III 2003 r. W przypadku \u015bwieckiego pogrzebu stosowane s\u0105 zas\u0142ony pionowe, zamykaj\u0105ce przestrze\u0144 pomi\u0119dzy uko\u015bnymi \u015bcianami parawanowymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICA PODWY\u017bSZENIA KRZY\u017bA \u015aWI\u0118TEGO W SZPITALU POWIATOWYM<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy), urz\u0105dzona od maja do lipca 1990 r. na I pi\u0119trze g\u0142\u00f3wnego budynku szpitalnego przy ul. \u017beromskiego 22, w pomieszczeniu po filii szpitalnej Miejskiej Biblioteki Publicznej. Projektantem urz\u0105dzenia kaplicy i inspektorem nadzoru by\u0142 mgr in\u017c. Janusz Paterak, a konsultantem ze strony ko\u015bcielnej kapelan szpitala ks. mgr Stanis\u0142aw Michalik. Koszty zwi\u0105zane z urz\u0105dzeniem kaplicy ponios\u0142o 11 parafii z obu mieleckich dekanat\u00f3w. Na \u015bcianie g\u0142\u00f3wnej, za o\u0142tarzem i ambonk\u0105, umieszczono krzy\u017c, tabernakulum i gobelin z wizerunkiem Matki Boskiej Cz\u0119stochowskiej. Kaplica erygowana zosta\u0142a dekretem Kurii Diecezjalnej w Tarnowie z dnia 21 VII 1990 r., a po\u015bwi\u0119ci\u0142 j\u0105 22 VII 1990 r. proboszcz Parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy ks. dr Jan Bia\u0142obok Po wybudowaniu nowej cz\u0119\u015bci szpitala kaplica zosta\u0142a przeniesiona w 1999 r. do pomieszczenia na parterze tej cz\u0119\u015bci, na prawo od nowego g\u0142\u00f3wnego wej\u015bcia do szpitala. Wystr\u00f3j kaplicy wykonano wed\u0142ug koncepcji projektant\u00f3w szpitala i proboszcza parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy ks. mgr. Kazimierza Czesaka. W centrum \u015bciany g\u0142\u00f3wnej umieszczono rze\u017ab\u0119 Chrystusa na Krzy\u017cu, b\u0119d\u0105c\u0105 kopi\u0105 \u0142askami s\u0142yn\u0105cej rze\u017aby Chrystusa w Starym S\u0105czu, wykonan\u0105 przez rze\u017abiarza W\u0142adys\u0142awa Sukiennika z Tuchowa. \u015arodek prezbiterium zajmuje o\u0142tarz. Po lewej stronie, w dodatkowej \u015bciance, umieszczono tabernakulum i 2 lampki wieczne, wykonane przez pracowni\u0119 artystyczno-kowalsk\u0105 Mariana Pola\u0144skiego w Tarnowie. Przed tabernakulum ustawiono ambonk\u0119. Po prawej stronie stoi figurka Matki Bo\u017cej Fatimskiej na drewnianym postumencie. Na \u015bcianach bocznych znajduj\u0105 si\u0119 stacje Drogi Krzy\u017cowej, wykonane przez wspomnian\u0105 pracowni\u0119 tarnowsk\u0105. Kaplica zosta\u0142a po\u015bwi\u0119cona przez bpa W\u0142adys\u0142awa Bobowskiego w czerwcu 1999 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICA \u015aW. MAKSYMILIANA KOLBEGO<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka \u015bw. Mateusza), pocz\u0105tek jej funkcjonowania datuje si\u0119 na 1979 r., kiedy to \u00f3wczesny proboszcz ks. Wojciech Madej zlikwidowa\u0142 gospodarstwo i zabudowania gospodarcze przeznaczy\u0142 na cele parafialne, m.in. kaplic\u0119 b\u0119d\u0105c\u0105 r\u00f3wnocze\u015bnie sal\u0105 spotka\u0144. Pierwszym du\u017cym zgromadzeniem w tej sali by\u0142o zorganizowane w dniu pogrzebu ks. W. Madeja (6 VII 1980 r.) spotkanie biskup\u00f3w z kap\u0142anami i rodzin\u0105 zmar\u0142ego. Wyko\u0144czenie kaplicy – sali i wystr\u00f3j jej wn\u0119trza .wykonane zosta\u0142y w latach 80. przez nast\u0119pnego proboszcza ks. Stanis\u0142awa Jurka. Po\u015bwi\u0119ci\u0142 j\u0105 \u2013 jako kaplic\u0119 pomocnicz\u0105 \u2013 ks. bp dr W\u0142adys\u0142aw Bobowski. Na g\u0142\u00f3wnej \u015bcianie podwy\u017cszenia (sceny) umieszczono kilim z wyobra\u017ceniem Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej, a na podwy\u017cszeniu ustawiono o\u0142tarz i ambonk\u0119. Nad nimi na g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci podwy\u017cszenia wisia\u0142 krzy\u017c. Na lewej \u015bcianie znajdowa\u0142y si\u0119 stacje Drogi Krzy\u017cowej oraz po\u015brodku du\u017cy obraz \u015bw. Maksymiliana Kolbego. Sufit i \u015bciany wy\u0142o\u017cono drewnem powlekanym bezbarwnym lakierem. Zgodnie z intencj\u0105 jej tw\u00f3rc\u00f3w kaplica pe\u0142ni\u0142a wyj\u0105tkow\u0105 rol\u0119 w \u017cyciu religijnym nie tylko parafian. W latach 80. odbywa\u0142y si\u0119 w niej kongregacje og\u00f3lne kap\u0142a\u0144skie z dekanat\u00f3w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci dawnej diecezji tarnowskiej. By\u0142a miejscem wi\u0119kszych spotka\u0144 katechetycznych dzieci, m\u0142odzie\u017cy i rodzic\u00f3w, zebra\u0144 poszczeg\u00f3lnych grup parafialnych, \u201eDni skupienia\u201d m\u0142odzie\u017cy, grup zawodowych i os\u00f3b niepe\u0142nosprawnych, a tak\u017ce kurs\u00f3w przedma\u0142\u017ce\u0144skich Stanowi\u0142a niezb\u0119dne zaplecze w czasie rekolekcji szkolnych. Pe\u0142ni\u0142a te\u017c funkcj\u0119 sali widowiskowej w czasie wyst\u0119p\u00f3w artystycznych, spektakli i widowisk teatralnych, w tym tradycyjnie wystawianych Jase\u0142ek<\/em>. Ze wzgl\u0119du na pogarszaj\u0105cy si\u0119 stan obiektu zosta\u0142a zamkni\u0119ta, a nast\u0119pnie budynek zosta\u0142 niemal ca\u0142kowicie rozebrany. Na jego miejscu w latach 2016-2017 zbudowano Dom \u015bw. Jana Paw\u0142a II (Dom Dziennego Pobytu).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICA \u015aW. STANIS\u0141AWA KOSTKI<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka Ducha \u015awi\u0119tego), urz\u0105dzona w cz\u0119\u015bci zachodniej bursy gimnazjalnej przy ul. Warszawskiej, oddanej w ca\u0142o\u015bci do u\u017cytku w 1912 r. Projekt, wed\u0142ug pomys\u0142u gimnazjalnego katechety ks. dr. Romana Sitki (p\u00f3\u017aniej wyniesionego na o\u0142tarze), wykona\u0142 architekt A. Tarkowski z Tarnowa. We wn\u0119ce \u015bciany g\u0142\u00f3wnej urz\u0105dzono prezbiterium, oddzielone od reszty kaplicy \u0142ukowatym zw\u0119\u017ceniem i balaskami, a w nim umieszczono o\u0142tarz z tabernakulum i obrazem przedstawiaj\u0105cym uzdrowienie chorego \u2013 Stanis\u0142awa Kostki (p\u00f3\u017aniejszego \u015bwi\u0119tego) przez Matk\u0119 Bo\u017c\u0105 z Dzieci\u0105tkiem (prawdopodobnie obraz ten podarowali Oborscy) oraz kolumienkami po obu stronach obrazu. Nad balaskami zawieszono lampki wieczne. Na \u015bcianie g\u0142\u00f3wnej, po obu stronach wn\u0119ki \u2013 prezbiterium wykonano po 2 pilastry. Pilastry stanowi\u0142y r\u00f3wnie\u017c ozdob\u0119 obu bocznych \u015bcian (po 6 na ka\u017cdej \u015bcianie). Na prawej \u015bcianie zamontowano na wysoko\u015bci oko\u0142o 3 m ambon\u0119 ze schodami. Nad ambon\u0105 umieszczono obraz Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny Wniebowzi\u0119tej. W \u015brodkowej cz\u0119\u015bci prawej \u015bciany, na wysoko\u015bci I pi\u0119tra, zamontowano balkon dla si\u00f3str S\u0142u\u017cebniczek D\u0119bickich, kt\u00f3re pracowa\u0142y w bursie. W lewej \u015bcianie znajdowa\u0142y si\u0119 wysokie i w\u0105skie okna z witra\u017cami. Na tylnej \u015bcianie zbudowano ch\u00f3r muzyczny z fisharmoni\u0105 miechow\u0105, a pod nim przedsionek. Kaplic\u0119 o\u015bwietlano dwoma kryszta\u0142owymi paj\u0105kami. Posadzk\u0119 u\u0142o\u017cono z kamiennych p\u0142ytek. Po\u015bwi\u0119cenia nowo wybudowanych obiekt\u00f3w gimnazjalnych \u2013 gmachu szkolnego i bursy gimnazjalnej \u2013 dokona\u0142 3 XII 1912 r. Biskup Tarnowski ks. dr Leon Wa\u0142\u0119ga. Szczeg\u00f3lnie uroczy\u015bcie obchodzono w dniu 13 XI 1926 r. 200. rocznic\u0119 kanonizacji \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki \u2013 patrona kaplicy. Do wybuchu II wojny \u015bwiatowej kaplica pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kaplicy gimnazjalnej. W latach 1912 \u2013 1939 jej opiekunami byli katecheci gimnazjalni: ks. dr Roman Sitko, ks. Walenty Chrobak, ks. Wawrzyniec Dudziak i ks. Wincenty Bialik. W czasie okupacji hitlerowskiej o\u0142tarz zdemontowano i przechowywano prawdopodobnie w stolarni S. Wery\u0144skiego przy ul. T. Ko\u015bciuszki. Cz\u0119\u015b\u0107 wyposa\u017cenia kaplicy zagin\u0119\u0142a, m.in. kryszta\u0142owe paj\u0105ki i fisharmonia. Wkr\u00f3tce po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej wznowiono odprawianie nabo\u017ce\u0144stw. W czasie ostrza\u0142u niemieckiego zza Wis\u0142oki w dniu 13 XI 1944 r. jeden z pocisk\u00f3w trafi\u0142 w zachodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 bursy, niszcz\u0105c cz\u0119\u015b\u0107 kaplicy oraz zabijaj\u0105c kilka os\u00f3b i rani\u0105c kilkana\u015bcie spo\u015br\u00f3d wielu zgromadzonych w pomieszczeniu pod kaplic\u0105. (Uczestniczono wtedy w uroczysto\u015bciach 218 rocznicy kanonizacji \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki.) Po naprawie szk\u00f3d kaplica gimnazjalna, pozostaj\u0105ca pod opiek\u0105 kolejnego gimnazjalnego katechety ks. Boles\u0142awa Gwo\u017adziowskiego, zn\u00f3w sta\u0142a si\u0119 miejscem nabo\u017ce\u0144stw i rekolekcji dla m\u0142odzie\u017cy, a ponadto w niedziele i \u015bwi\u0119ta odprawiano Msze \u015awi\u0119te dla wszystkich. Systematycznie modernizowano kaplic\u0119, m.in. wymieniono zniszczone okna witra\u017cowe na zwyk\u0142e, zakupiono now\u0105 fisharmoni\u0119 miechow\u0105, dobudowano zakrysti\u0119, usuni\u0119to balkon i ambon\u0119. Figur\u0119 Matki Bo\u017cej z Dzieci\u0105tkiem przeniesiono z terenu obok kaplicy na bardziej eksponowane miejsce przed wej\u015bciem do kaplicy od ul. Warszawskiej. Nowy o\u0142tarz i ambonk\u0119 wykonali mieleccy stolarze \u2013 bracia Sosi\u0144scy wed\u0142ug projektu Jakuba Krzaka. Zakupiono nag\u0142o\u015bnienie i organy elektryczne (1976). W 1978 r. zmar\u0142 ks. B. Gwo\u017adziowski. W 1979 r. diecezjalne w\u0142adze ko\u015bcielne podj\u0119\u0142y decyzj\u0119 o utworzeniu w Mielcu trzeciej parafii, obejmuj\u0105cej p\u00f3\u0142nocno-zachodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Mielca i zadanie jej zorganizowania powierzy\u0142y ks. W\u0142adys\u0142awowi Marcinowskiemu. Po utworzeniu parafii Ducha \u015awi\u0119tego (30 I 1981 r.) kaplica \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki przyj\u0119\u0142a w\u00f3wczas funkcj\u0119 tymczasowego ko\u015bcio\u0142a parafialnego. Od Pasterki w 1983 r. ko\u015bcio\u0142em parafialnym sta\u0142 si\u0119 ko\u015bci\u00f3\u0142 Ducha \u015awi\u0119tego (w 1983 r. wybudowano jego cz\u0119\u015b\u0107 doln\u0105, a w 1992 r. g\u00f3rn\u0105) przy ul. M. Pisarka, za\u015b kaplicy \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki powierzono funkcj\u0119 pomocnicz\u0105. 28 V 2000 r. odby\u0142y si\u0119 w niej uroczysto\u015bci zwi\u0105zane z wyniesieniem na o\u0142tarze b\u0142ogos\u0142awionego ks. dr. Romana Sitki, tw\u00f3rcy i pierwszego opiekuna kaplicy. Zar\u00f3wno na zewn\u0105trz jak i wewn\u0105trz kaplica zachowa\u0142a historyczne walory architektoniczne, m.in. pilastry, ale w latach 80. i 90. dokonano pewnych zmian w wystroju i wyposa\u017ceniu, a w latach 1999-2000 przeprowadzono generalny remont. Z prawej strony zabytkowego o\u0142tarza umieszczony jest wsp\u00f3\u0142czesny obraz b\u0142ogos\u0142awionego ks. Romana Sitki (malowa\u0142 Jan Wozowicz z Mielca). Na \u015bcianie czo\u0142owej, po lewej stronie wn\u0119ki z prezbiterium, znajduje si\u0119 obraz Matki Bo\u017cej z Dzieci\u0105tkiem oraz wota w gablotach po obu jego stronach. Z prawej strony prezbiterium umieszczono krzy\u017c oraz gipsow\u0105 figur\u0119 Serca Pana Jezusa, przywiezion\u0105 od SS. Felicjanek z Trzebini. Na prawej \u015bcianie znajduj\u0105 si\u0119 stacje Drogi Krzy\u017cowej, epitafia b\u0142. ks. Romana Sitki, ks. Wincentego Bialika i ks. Boles\u0142awa Gwo\u017adziowskiego (wszystkie wykonane przez Zenona Gwo\u017adziowskiego) oraz po\u015brodku figura \u015bw. Antoniego na postumencie. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 organizatora parafii ks. proboszcza W\u0142adys\u0142awa Marcinowskiego (2007), drugi proboszcz ks. Waldemar Ciosek przywr\u00f3ci\u0142 jej funkcj\u0119 o\u015brodka edukacji religijnej. Wa\u017cniejsze wydarzenia po 2000 r.: *29 IX 2007 r. Msz\u0105 \u015awi\u0119t\u0105 rozpocz\u0119to uroczysto\u015bci 60-lecia powstania Liceum Pedagogicznego w Mielcu. *5 X 2007 r. Udzia\u0142em we Mszy \u015awi\u0119tej rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Mielecki Uniwersytet Trzeciego Wieku. *W okresie jesiennym 2009 r. przeprowadzono remont kapitalny i modernizacj\u0119 kaplicy. Wymieniono niemal ca\u0142e wyposa\u017cenie. Zakupiono nowe tabernakulum. Nowy o\u0142tarz, nawi\u0105zuj\u0105cy do poprzedniego, a tak\u017ce konserwacj\u0119 obrazu \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki, wykona\u0142 mielecki mistrz zawod\u00f3w artystycznych i konserwator Stanis\u0142aw Gomo\u0142a. Pozosta\u0142e elementy wyposa\u017cenia z drewna d\u0119bowego (mensa o\u0142tarzowa, sedilia, kl\u0119czniki, nowe \u0142awki, konfesjona\u0142) wed\u0142ug projektu ks. prof. Tadeusza Furdyny z \u0141odzi wykona\u0142a pracownia stolarska Stawickiego z P\u0142ocka. Umieszczone po obu stronach prezbiterium obraz Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy i gipsow\u0105 figur\u0119 Serca Pana Jezusa zast\u0105piono kopi\u0105 rzymskiego obrazu MBNP i obrazem \u201eJezu Ufam Tobie\u201d z \u0141agiewnik. Ponadto obraz b\u0142. ks. Romana Sitki przeniesiono z prezbiterium na \u015brodkow\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 prawej bocznej \u015bciany, nad tablicami pami\u0105tkowymi (dawniej by\u0142o tam przej\u015bcie do bursy). Wymieniono na nowe ca\u0142e wyposa\u017cenie zakrystii, posadzk\u0119 (na granitow\u0105), o\u015bwietlenie i instalacje. Wyremontowano te\u017c ch\u00f3r muzyczny i zamontowano organy, przeniesione z ko\u015bcio\u0142a parafialnego Ducha \u015awi\u0119tego. *12 XI 2009 r. Odprawiono pierwsz\u0105 po remoncie Msz\u0119 \u015awi\u0119t\u0105 i umieszczono w nowym tabernakulum Naj\u015bwi\u0119tszy Sakrament. *5 XII 2009 r. Odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia kaplicy, a aktu tego dokona\u0142 ks. biskup dr Wies\u0142aw Lechowicz. *11 VI 2011 r. W czasie uroczysto\u015bci 30-lecia Parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu do kaplicy przyby\u0142 ks. biskup tarnowski dr Wiktor Skworc. *5 X 2012 r. Po przeniesieniu siedziby do budynku Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych \u2013 Zamiejscowy Wydzia\u0142 Ekonomii w Mielcu Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Krakowie zainaugurowa\u0142 rok akademicki 2012\/2013 Msz\u0105 \u015awi\u0119t\u0105. *12 X 2012 Msz\u0105 \u015awi\u0119t\u0105 rozpocz\u0119to uroczysto\u015bci 100-lecia gmachu gimnazjalnego i 45-lecia Technikum Elektrycznego w Mielcu. *16 XI 2012 r. W ramach wizytacji kanonicznej \u00a0ks. biskup tarnowski dr Andrzej Je\u017c po\u015bwi\u0119ci\u0142 now\u0105 Drog\u0119 Krzy\u017cow\u0105 (projekt: pracownia artystyczna \u201eArs Antiqua Jan Sobczyk w Warszawie”, wykonanie we W\u0142oszech).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICA TR\u00d3JCY PRZENAJ\u015aWI\u0118TSZEJ<\/strong>, wykonana w zwi\u0105zku z erygowaniem parafii rzymskokatolickiej Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej przez ks. Biskupa Tarnowskiego dr. Jerzego Ablewicza 4 VIII 1987 r. Pocz\u0105tkowo dla sprawowania kultu religijnego s\u0142u\u017cy\u0142 budynek gospodarczy pp. Chmiel\u00f3w przy ul. Wolno\u015bci 198. Pierwszy proboszcz parafii ks. mgr Stanis\u0142aw Sk\u0142adzie\u0144 wykupi\u0142 grunt przy ul. ks. kard. Stefana Wyszy\u0144skiego pod plebani\u0119 i ko\u015bci\u00f3\u0142, a ks. bp dr Piotr Bednarczyk po\u015bwi\u0119ci\u0142 plac pod budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a w uroczysto\u015b\u0107 Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej 29 V 1988 r. Postawiono na nim kaplic\u0119 (35 m x 11 m) z materia\u0142\u00f3w, kt\u00f3re pochodzi\u0142y z rozbi\u00f3rki prowizorycznego domu katechetycznego parafii Ducha \u015awi\u0119tego (jeszcze wcze\u015bniej by\u0142y to baraki budowlane MPB w czasie budowy osiedli mieszkaniowych). Kaplica by\u0142a zbudowana z drewna ocieplonego wat\u0105 mineraln\u0105 i pokryta wewn\u0105trz bia\u0142\u0105 p\u0142yt\u0105 pil\u015bniow\u0105, a na zewn\u0105trz blach\u0105. Podczas Mszy \u015aw. (pasterki) 25 XII 1988 r. ks. bp dr W\u0142adys\u0142aw Bobowski po\u015bwi\u0119ci\u0142 kaplic\u0119 i odt\u0105d odprawiano w niej nabo\u017ce\u0144stwa i uroczysto\u015bci religijne. W kaplicy zawis\u0142 rze\u017abiony krzy\u017c ze Szczawnicy oraz obrazy Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej i Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej, cudem uratowane w czasie II wojny \u015bwiatowej, od pp. Skrzypk\u00f3w z Podola. W pierwszy pi\u0105tek Wielkiego Postu 1989 r. Drog\u0119 Krzy\u017cow\u0105 w kaplicy erygowa\u0142 i po\u015bwi\u0119ci\u0142 ks. dr Jan Bia\u0142obok \u2013 dziekan dekanatu Mielec \u2013 Po\u0142udnie. Na \u015bcianie bocznej zawieszono obraz \u201eJezu ufam Tobie\u201d, b\u0119d\u0105cy darem wdzi\u0119czno\u015bci rodzic\u00f3w za uratowanie \u017cycia syna. Ze wzgl\u0119du na zwi\u0119kszaj\u0105c\u0105 si\u0119 liczb\u0119 wiernych w parafii (osiedla Smoczka i Dziubk\u00f3w rozbudowywa\u0142y si\u0119) do kaplicy dobudowano wiat\u0119 (15 m x 11 m), chroni\u0105c\u0105 uczestnik\u00f3w nabo\u017ce\u0144stw przed wiatrem i opadami atmosferycznymi. W okresie swego 14 – letniego funkcjonowania \u2013 od pasterki 1988 r. do \u015bwi\u0105t Bo\u017cego Narodzenia 2002 r. \u2013 kaplica prze\u017cy\u0142a m.in. coroczne rekolekcje adwentowe i wielkopostne, coroczn\u0105 Spowied\u017a \u015awi\u0119t\u0105 adwentow\u0105 i wielkopostn\u0105, pierwsze Misje \u015awi\u0119te w 1994 r. zako\u0144czone pierwsz\u0105 wizytacj\u0105 ks. Biskupa Tarnowskiego dr. J\u00f3zefa \u017byci\u0144skiego, wmurowanie kamienia w\u0119gielnego pod ko\u015bci\u00f3\u0142 Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w 1997 r. (po tym wydarzeniu ks. abp J\u00f3zef \u017byci\u0144ski wyjecha\u0142 do Lublina obj\u0105\u0107 funkcj\u0119 Metropolity Lubelskiego) i drugie Misje \u015awi\u0119te z okazji Roku Jubileuszowego 2000. By\u0142a tak\u017ce \u015bwiadkiem budowy nowego ko\u015bcio\u0142a, w kt\u00f3rym 26 VI 2002 r. po raz pierwszy odby\u0142a si\u0119 peregrynacja Obrazu Matki Boskiej Cz\u0119stochowskiej z udzia\u0142em ks. bpa J\u00f3zefa Gucwy. W zwi\u0105zku z wybudowaniem ko\u015bcio\u0142a parafialnego Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej zosta\u0142a rozebrana w 2008 r. Znajduj\u0105ce si\u0119 w niej obrazy Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej i Matki Bo\u017cej Kr\u00f3lowej R\u00f3\u017ca\u0144ca \u015awi\u0119tego, a tak\u017ce stacje Drogi Krzy\u017cowej zosta\u0142y przeniesione do sali duszpasterskiej (w ko\u015bciele nad zakrysti\u0105). Dla upami\u0119tnienia kaplicy zbudowano w 2010 r. kapliczk\u0119 Matki Bo\u017cej Limanowskiej-Piet\u0119 i umieszczono napis: \u201eW tym miejscu sta\u0142a kaplica, kt\u00f3ra by\u0142a pierwszym naszym ko\u015bcio\u0142em parafialnym w latach 1988-2001\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICA SI\u00d3STR SS. FELICJANEK<\/strong>, zorganizowano j\u0105 w marcu 1945 r. w siedzibie przedszkola prowadzonego przez SS. Felicjanki na osiedlu fabrycznym. Przedszkole znajdowa\u0142o si\u0119 w przystosowanym do tego celu mieszkaniu w bloku nr 111 (aktualnie ul. Czarneckiego 1\/13 lub 14 ?). Pocz\u0105tkowo z ma\u0142ej i skromnie urz\u0105dzonej kaplicy korzysta\u0142y SS. Felicjanki i dzieci, ale po wprowadzeniu do niej Naj\u015bwi\u0119tszego Sakramentu w marcu 1945 r. na Msze \u015aw. ucz\u0119szcza\u0142o wielu wiernych z terenu osiedla. Od Mszy \u015awi\u0119tej (pasterki) 25 XII 1945 r., po wybudowaniu prowizorycznej kaplicy na zboczu G\u00f3ry Cyranowskiej, male\u0144ka kaplica w przedszkolu praktycznie s\u0142u\u017cy\u0142a wy\u0142\u0105cznie SS. Felicjankom i zosta\u0142a zlikwidowana przy ich wyje\u017adzie z Mielca 5 (lub 6) XII 1948 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICA ZAMKOWA MIELECKICH<\/strong>, zosta\u0142a urz\u0105dzona w jednej z wie\u017c zamku Mieleckich. Nie znaleziono dot\u0105d jej opisu. Przy podziale maj\u0105tku w 1542 r. otrzyma\u0142 j\u0105 w spadku Sebastian Mielecki. Zosta\u0142a zniszczona, podobnie jak ca\u0142y zamek, w po\u0142owie XVII w., prawdopodobnie w czasie \u201epotopu szwedzkiego\u201d lub najazd\u00f3w wojsk ksi\u0119cia Rakoczego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA CHRYSTUSA FRASOBLIWEGO<\/strong>\u00a0na posesji Danuty i Andrzeja Talark\u00f3w przy ul. D\u0142ugiej. Oni te\u017c s\u0105 jej fundatorami. Zbudowanie kapliczki planowa\u0142 mielecki rze\u017abiarz Adolf Talarek i z t\u0105 my\u015bl\u0105 wyrze\u017abi\u0142 figurk\u0119 Chrystusa Frasobliwego. Ostatecznie jego pomys\u0142 zrealizowa\u0142 syn \u2013 Andrzej Talarek, wzoruj\u0105c si\u0119 na zabytkowej kapliczce przy Elektrowni w Stalowej Woli. Kapliczka zosta\u0142a wymurowana z ceg\u0142y rzemie\u0144skiej przez mistrza murarskiego Stanis\u0142awa Klicha z Ja\u015blan w 2011 r. i przykryta daszkiem ze starej, wypalanej dach\u00f3wki, pozyskanej z burzonego domu. W jej centralnym miejscu znajduje si\u0119 wspomniana figurka i umieszczony nad ni\u0105 napis: \u201eW Chrystusie Nadzieja\u201d. Wysoko\u015b\u0107 kapliczki – 360 cm, wymiary podstawy \u2013 100 cm x 80 cm. Uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia kapliczki odby\u0142a si\u0119 20 stycznia 2012 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA MATKI BOSKIEJ CZ\u0118STOCHOWSKIEJ<\/strong>\u00a0przy drodze Mielec \u2013 Kolbuszowa (parafia rzymskokatolicka Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej), wybudowana w latach 1938-1939 z inicjatywy i ze sk\u0142adek pracownik\u00f3w buduj\u0105cych drog\u0119 na odcinku Mielec \u2013 Biesiadka (tu przebiega\u0142a granica wojew\u00f3dztw krakowskiego i lwowskiego). Wykonano j\u0105 z betonu, w kszta\u0142cie \u0142uku. W \u015brodkowej, najwy\u017cszej cz\u0119\u015bci, umieszczono gipsow\u0105, malowan\u0105 p\u0142askorze\u017ab\u0119 Matki Boskiej Cz\u0119stochowskiej (dzie\u0142o to powsta\u0142o prawdopodobnie w Tarnowie). Wykuto te\u017c 3 napisy: nad p\u0142askorze\u017ab\u0105 – \u201eBogu na chwa\u0142\u0119\u201d, pod p\u0142askorze\u017ab\u0105 \u2013 \u201eSzcz\u0119\u015bliwy, kto si\u0119 do Matki uciecze\u201d, a po jej lewej stronie \u2013 \u201eNa pami\u0105tk\u0119 budowy drogi ufundowali pracownicy 1938-39\u201d. Po obu stronach tej centralnej cz\u0119\u015bci zastosowano trzykrotnie obni\u017cenie \u015bcian bocznych i zako\u0144czono je s\u0142upkami z kulistymi g\u0142owicami. W dolnej cz\u0119\u015bci frontowej strony kapliczki wykonano p\u00f3\u0142k\u0119, zapewne na kwiaty w wazonach. Dla bezpiecznego zej\u015bcia z nasypu drogowego do kapliczki zbudowano schody. Uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia kapliczki odby\u0142a si\u0119 w maju 1939 r. pod przewodnictwem proboszcza mieleckiej parafii \u015bw. Mateusza ks. Micha\u0142a Nawalnego. W czasie okupacji hitlerowskiej kapliczka nie zosta\u0142a uszkodzona. Po przej\u015bciu frontu przez ziemi\u0119 mieleck\u0105, w czasie przewo\u017cenia rannych \u017co\u0142nierzy radzieckich z Mielca do Kolbuszowej, jeden z \u017co\u0142nierzy (mimo protest\u00f3w innych) bez przyczyny zacz\u0105\u0142 strzela\u0107 do p\u0142askorze\u017aby Matki Boskiej i powa\u017cnie j\u0105 uszkodzi\u0142. (Jak zezna\u0142 naoczny \u015bwiadek \u2013 jedna z kul odbi\u0142a si\u0119 rykoszetem i zrani\u0142a strzelaj\u0105cemu twarz.) Po wojnie kapliczk\u0105 zaopiekowa\u0142 si\u0119 Jan Szelest z Mielca i cz\u0119\u015bciowo naprawi\u0142 zniszczenia, ale z powodu z\u0142ego stanu zdrowia w 1969 r. musia\u0142 zrezygnowa\u0107 z tych pracoch\u0142onnych obowi\u0105zk\u00f3w. Od 1970 r. opieki nad bardzo zaniedban\u0105 kapliczk\u0105 podj\u0105\u0142 si\u0119 inny mielczanin – Jan Gancarz i przy pomocy innych mieszka\u0144c\u00f3w Mielca doprowadzi\u0142 do uporz\u0105dkowania terenu oraz wymiany gipsowej p\u0142askorze\u017aby na obraz Matki Boskiej Cz\u0119stochowskiej, wykonany w blasze przez nauczyciela Liceum Plastycznego w S\u0119dziszowie, a tak\u017ce m.in. zamontowa\u0142 daszek ochronny ( z krzy\u017cykiem) nad obrazem. Jeszcze w 1970 r. ks. Antoni Grabiec (z Siedlanki) ponownie po\u015bwi\u0119ci\u0142 ca\u0142\u0105 odnowion\u0105 kapliczk\u0119. J. Gancarz nie ustawa\u0142 w jej upi\u0119kszaniu i dla upami\u0119tnienia jubileuszu 600-lecia sanktuarium na Jasnej G\u00f3rze umie\u015bci\u0142 pod obrazem symboliczne cyfry: \u201e1382-600-1982\u201d, a w 1986 r. wymieni\u0142 metalowy obraz Matki Boskiej Cz\u0119stochowskiej (by\u0142 skorodowany i pomazany smo\u0142\u0105) na nowy, wykonany w miedzianej blasze przez mieleckiego artyst\u0119 Alfreda Bielca. Obraz ten zosta\u0142 po\u015bwi\u0119cony 8 VI 1986 r. przez ks. W\u0142adys\u0142awa Marcinowskiego, proboszcza parafii Ducha \u015awi\u0119tego. Jeszcze w samym tym roku wykonano kraw\u0119\u017cniki, \u015bcie\u017ck\u0119 z p\u0142yt od drogi do kapliczki, schodki, dwa klomby kwiatowe, dwa metalowe kl\u0119czniki i kilka \u0142awek, a tak\u017ce posadzono ozdobne krzewy. W 1987 r. usuni\u0119to rosn\u0105c\u0105 w pobli\u017cu kapliczki chor\u0105, star\u0105 sosn\u0119, na kt\u00f3rej od 1929 r. wisia\u0142a drewniana szafkowa kapliczka z rze\u017ab\u0105 Chrystusa Frasobliwego. T\u0119 kapliczk\u0119 zamontowano na drzewie w Mo\u015bciskach. W 1988 r. ks. Leszek Str\u0119k po\u015bwi\u0119ci\u0142 nowo wykonan\u0105 nadbud\u00f3wk\u0119 na kapliczce z krzy\u017cem i now\u0105 figurk\u0105 Chrystusa Frasobliwego we wn\u0119ce, a ks. J\u00f3zef Bukowiec wyg\u0142osi\u0142 kazanie. Istnieje przypuszczenie, \u017ce niekt\u00f3re ostre sformu\u0142owania w kazaniu spowodowa\u0142y kilka dni p\u00f3\u017aniej akcj\u0119 odwetow\u0105 nieznanych sprawc\u00f3w, kt\u00f3rzy zniszczyli lub uszkodzili szereg element\u00f3w wystroju kapliczki. W zwi\u0105zku z tym wydarzeniem w mieleckich ko\u015bcio\u0142ach odprawione zosta\u0142y nabo\u017ce\u0144stwa przeb\u0142agalne (suplikacje) po ka\u017cdej Mszy \u015awi\u0119tej. Opiekun kapliczki J. Gancarz i pomagaj\u0105ce mu osoby naprawili szkody i uporz\u0105dkowali teren. W nast\u0119pnych latach zamontowano nowe \u0142awki i posadzono ozdobne krzewy. Odt\u0105d miejsce to jest darzone powszechnym szacunkiem mielczan, a cz\u0119sto zdarza si\u0119, \u017ce zatrzymuj\u0105 si\u0119 przy niej podr\u00f3\u017cni. Do kapliczki organizowana jest od 1987 r., w pierwsz\u0105 niedziel\u0119 pa\u017adziernika, piesza pielgrzymka z parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej. (Kapliczka znajduje si\u0119 na jej terenie). Organizowane s\u0105 te\u017c pielgrzymki z innych parafii. Dla uczczenia 70. rocznicy wybudowania kapliczki 4 X 2009 r. odprawiono Msz\u0119 \u015awi\u0119t\u0105 oraz podj\u0119to decyzj\u0119 odnowienia obiektu i modernizacji parkingu. W czasie remontu drogi Mielec-Kolbuszowa w latach 2010-2011 wykonano tak\u017ce remont kapliczki. Uroczysto\u015b\u0107 jej po\u015bwi\u0119cenia odby\u0142a si\u0119 3 V 2012 r. w \u015bwi\u0119to Matki Bo\u017cej Kr\u00f3lowej Polski. Aktu po\u015bwi\u0119cenia dokona\u0142 ks. Stanis\u0142aw Jurek \u2013 proboszcz parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu w asy\u015bcie ks. Stanis\u0142awa Sk\u0142adzienia \u2013 proboszcza parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w Mielcu i obecno\u015bci wielu wiernych z Mielca i okolic.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA MATKI BO\u017bEJ<\/strong>\u00a0na posesji Doroty i W\u0142adys\u0142awa Bukowskich przy ul. Szybowcowej 29, parafia rzymskokatolicka Wszystkich \u015awi\u0119tych w Chorzelowie. Zbudowa\u0142 j\u0105 ojciec Doroty Bukowskiej – Edward Gruszecki oko\u0142o 1970 r. Podstaw\u0119 kapliczki stanowi postument o kszta\u0142cie prostopad\u0142o\u015bcianu z ceg\u0142y. G\u00f3rna cz\u0119\u015b\u0107 sk\u0142ada si\u0119 z konstrukcji metalowej i \u015bcianek ze szk\u0142a, a ca\u0142o\u015b\u0107 przykrywa p\u00f3\u0142okr\u0105g\u0142y metalowy daszek z krzy\u017cykiem na szczycie. W \u015brodku umieszczono gipsow\u0105 figur\u0119 Matki Bo\u017cej, pomalowan\u0105. Kapliczka jest pod\u015bwietlana. W maju i pa\u017adzierniku odbywaj\u0105 si\u0119 przy niej uroczysto\u015bci religijne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA MATKI BO\u017bEJ<\/strong>\u00a0na parceli Marii i W\u0142adys\u0142awa Kotlarz\u00f3w przy ul. G. Narutowicza 39 (parafia rzymskokatolicka \u015bw. Mateusza) na betonowym postumencie, z metalow\u0105 konstrukcj\u0105 i daszkiem oraz \u015bciankami ze szk\u0142a. Wysoko\u015b\u0107 oko\u0142o 150 cm. W \u015brodku znajduje si\u0119 gipsowa figurka Matki Bo\u017cej, pomalowana. Kapliczka zosta\u0142a wybudowana w 1980 r. przez dziadk\u00f3w Marii Kotlarz \u2013 Marcina i Stanis\u0142aw\u0119 Rusk\u00f3w w podzi\u0119ce za uratowanie z wypadku drogowego. Po\u015bwi\u0119cenia dokona\u0142 w 1980 r. ks. Stanis\u0142aw Jurek \u2013 proboszcz parafii \u015bw. Mateusza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA MATKI BO\u017bEJ FATIMSKIEJ<\/strong>\u00a0na posesji Janiny i Ryszarda Bujak\u00f3w przy ul. Kasprowicza 21. Figur\u0119 z bia\u0142ego marmuru wykona\u0142 w 1984 r. Zak\u0142ad Kamieniarski w Piekarach \u015al\u0105skich na zlecenie Janiny i Ryszarda Bujak\u00f3w. Kapliczk\u0119 z figur\u0105 zbudowa\u0142 Ryszard Bujak w 1986 r. Niewielki, z\u0142o\u017cony z dw\u00f3ch stopni, postument wykonano z lastryko, sa elementy os\u0142aniaj\u0105ce figur\u0119 (p\u00f3\u0142kolisty daszek i cztery s\u0142upki) s\u0105 metalowe. Wysoko\u015b\u0107 figury \u2013 115 cm. Wok\u00f3\u0142 kapliczki urz\u0105dzono rabat\u0119 z o\u015bwietleniem. Kapliczk\u0119 po\u015bwi\u0119cono w 1986 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA MATKI BO\u017bEJ FATIMSKIEJ<\/strong>\u00a0na posesji Marii Zieli\u0144skiej przy ul. \u0141u\u017ce, w parafii rzymskokatolickiej \u015bw. Marka Ewangelisty w Rzochowie. Ufundowana zosta\u0142a przez Mari\u0119 i Eugeniusza Andrusiewicz\u00f3w. Jest wykonana z drewna d\u0119bowego przez Henryka Gawrysia z Woli Chorzelowskiej. Artysta wykona\u0142 tak\u017ce krzy\u017cyk (z jesionu), kt\u00f3ry umieszczono na szczycie kapliczki. W centralnej, oszklonej cz\u0119\u015bci kapliczki, ustawiona jest gipsowa figura Matki Bo\u017cej Fatimskiej, podarowana przez ks. Wojciecha Chocho\u0142a \u2013 proboszcza parafii w Trze\u015bni. W dolnej cz\u0119\u015bci kapliczki widnieje napis: \u201eKr\u00f3lowo Pokoju m\u00f3dl si\u0119 za nami\u201d. Ca\u0142o\u015b\u0107 ustawiona na betonowym fundamencie, ob\u0142o\u017conym klinkierem. Dodatkow\u0105 dekoracj\u0105 s\u0105 kwiaty ci\u0119te w wazonach. Uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia kapliczki odby\u0142a si\u0119 20 VIII 2006 r., a przewodniczy\u0142 jej ks. Wojciech Choch\u00f3\u0142 w asy\u015bcie ks. Jerzego Ptaka \u2013 proboszcza parafii Rzoch\u00f3w. Postanowiono, \u017ce odt\u0105d, ka\u017cdego 13-tego w miesi\u0105cach od maja do pa\u017adziernika w\u0142\u0105cznie, przy kapliczce b\u0119d\u0105 odbywa\u0107 si\u0119 nabo\u017ce\u0144stwa. Opiek\u0119 nad kapliczk\u0105 sprawuje Maria Zieli\u0144ska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA MATKI BO\u017bEJ KR\u00d3LOWEJ POLSKI<\/strong>\u00a0na posesji Marii Magdziak przy ul. Kazimierza Wielkiego 8, na terenie parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy. Powsta\u0142a z inicjatywy Marii Magdziak (wi\u0119\u017ania Sybiru) jako votum dzi\u0119kczynne za szcz\u0119\u015bliwy powr\u00f3t z cz\u0119\u015bci\u0105 rodziny z niewoli syberyjskiej w latach 1941-1956. Zbudowa\u0142 j\u0105 syn Marii \u2013 Roman Magdziak (z koleg\u0105) w latach 2003-2004. Figur\u0119 Matki Bo\u017cej Kr\u00f3lowej Polski wykona\u0142 w drewnie d\u0119bowym i pomalowa\u0142 rze\u017abiarz J\u00f3zef Steliga z Chysz\u00f3wek ko\u0142o Limanowej. Wysoko\u015b\u0107 figury \u2013 oko\u0142o 135 cm. Kapliczka sk\u0142ada si\u0119 z dw\u00f3ch cz\u0119\u015bci. G\u00f3rna, w kt\u00f3rej znajduje si\u0119 figura, jest prostopad\u0142o\u015bcianem o podstawie kwadratu, ma \u015bciany boczne ze szk\u0142a i naro\u017cniki metalowe oraz blaszany daszek z metalowym krzy\u017cem. Cz\u0119\u015bci\u0105 doln\u0105 jest cok\u00f3\u0142 betonowy, ob\u0142o\u017conym g\u00f3rskim kamieniem. Na przedniej \u015bcianie coko\u0142u umieszczono tablic\u0119 z napisem: \u201ePod Twoj\u0105 obron\u0119 … W podzi\u0119kowaniu za szcz\u0119\u015bliwy powr\u00f3t z do\u017cywotniej katorgi w tajdze i kamienio\u0142omach Maryi Matce Bo\u017cej. Maria, Sybir 1941-1956.\u201d \u00a0Wysoko\u015b\u0107 kapliczki \u2013 nieco ponad 2 m. Jej po\u015bwi\u0119cenia dokonali w 2004 r. ksi\u0119\u017ca z parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w obecno\u015bci du\u017cej grupy wiernych. Kapliczka jest pod\u015bwietlona, a wok\u00f3\u0142 niej rosn\u0105 kwiaty.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA MATKI BO\u017bEJ NIEPOKALANEJ<\/strong>\u00a0na posesji Alicji i Mariana Bujak\u00f3w przy ul. Wolno\u015bci 78. Figur\u0119, z tworzywa sztucznego i pomalowan\u0105, przywi\u00f3z\u0142 z Nowego S\u0105cza ks. Jerzy Borczewski. Ufundowa\u0142a j\u0105 Zofia Bujak (zmar\u0142a w 2006 r.). Kapliczk\u0119 zbudowa\u0142 Marian Bujak w 2007 r. Postument wykonany jest z ceg\u0142y klinkierowej, a elementy os\u0142aniaj\u0105ce figur\u0119 (podstawa, dwucz\u0119\u015bciowy daszek i cztery s\u0142upki) \u2013 z granatowego marmuru. Wysoko\u015b\u0107 figury \u2013 ok. 1 m, wysoko\u015b\u0107 kapliczki \u2013 ok. 1,4 m. Wok\u00f3\u0142 urz\u0105dzono kwietnik z o\u015bwietleniem. Kapliczk\u0119 po\u015bwi\u0119cono w 2008 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA MATKI BO\u017bEJ R\u00d3\u017bA\u0143COWEJ<\/strong>\u00a0przy ul. Cyranowskiej 55 (parafia rzymskokatolicka Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy), na parceli Niedba\u0142\u00f3w, zbudowana z ceg\u0142y, prostok\u0105tna, z dachem dwuspadowym krytym dach\u00f3wk\u0105. Powsta\u0142a pod koniec XVIII w. Ufundowa\u0142a j\u0105 rodzina Niewickich z Cyranki, po wyje\u017adzie do Stan\u00f3w Zjednoczonych Ameryki P\u00f3\u0142nocnej, w podzi\u0119ce za pomy\u015blnie uk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 \u017cycie. Wewn\u0105trz umieszczono obraz Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej ze \u015bw. Dominikiem i \u015bw. Katarzyn\u0105 Siene\u0144sk\u0105 oraz symbolem dominika\u0144skim z XIX w. Na pocz\u0105tku XIX w. dobudowano od frontu wysok\u0105 dzwonnic\u0119 z arkad\u0105 i dzwonem \u201eJ\u00f3zef\u201d oraz krzy\u017cem na szczycie. Oko\u0142o 1900 r. przebudowano dzwonnic\u0119. Pod arkad\u0105, w niszy umieszczono figurk\u0119 Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej. Wykonano tak\u017ce napis \u201ePod Twoj\u0105 obron\u0119\u201d. Od pocz\u0105tku istnienia kapliczka by\u0142a o\u015brodkiem kultu religijnego, m.in. zbierano si\u0119 przy niej na nabo\u017ce\u0144stwa majowe. Istnia\u0142 te\u017c zwyczaj, \u017ce dzwonem \u201eJ\u00f3zef\u201d og\u0142aszano \u015bmier\u0107 mieszka\u0144ca Cyranki i w\u00f3wczas dzwoniono na Anio\u0142 Pa\u0144ski rano, w po\u0142udnie i wieczorem a\u017c do dnia pogrzebu. Dzwonem alarmowano mieszka\u0144c\u00f3w tak\u017ce w czasie po\u017caru lub innego wielkiego nieszcz\u0119\u015bcia. W tym celu op\u0142acano specjalnego dzwonnika. (Ostatnim dzwonnikiem by\u0142 Andrzej Cyran.) Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej dzwon zosta\u0142 zdj\u0119ty i zatopiony w studni Jana Krempy \u2013 przedwojennego w\u00f3jta Cyranki. Po wojnie zosta\u0142 wydobyty i wypo\u017cyczony nowo powsta\u0142ej parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, kt\u00f3ra pos\u0142ugiwa\u0142a si\u0119 nim a\u017c do wybudowania nowego ko\u015bcio\u0142a. Pod koniec lat 70. dzwon wr\u00f3ci\u0142 do cyranowskiej kapliczki. W roku 1990 odnowiono obraz, a jego po\u015bwi\u0119cenia w dniu 7 X dokona\u0142 ks. pra\u0142at Stanis\u0142aw Gudz w asy\u015bcie ks. J\u00f3zefa Gacka (obaj wywodz\u0105 si\u0119 z Cyranki). W 1991 r. odnowiono ca\u0142\u0105 kapliczk\u0119, o czym \u015bwiadczy tablica umieszczona na jej frontonie. Spo\u0142ecznym opiekunem kapliczki by\u0142 przez wiele lat J\u00f3zef Merchut \u2013 mieszkaniec Cyranki. 8 X 2006 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia tablic upami\u0119tniaj\u0105cych zmar\u0142ych ksi\u0119\u017cy pochodz\u0105cych z Cyranki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA NAJ\u015aWI\u0118TSZEJ PANNY MARYI NIEPOKALANIE POCZ\u0118TEJ<\/strong>\u00a0na posesji Janusza Strza\u0142y przy ul. Orlej 18, parafia Wszystkich \u015awi\u0119tych w Chorzelowie. Zbudowa\u0142 j\u0105 w 1957 r. ojciec Janusza \u2013 Tadeusz Strza\u0142a w podzi\u0119ce za szcz\u0119\u015bliwy powr\u00f3t z II wojny \u015bwiatowej i p\u00f3\u017aniejszych walk oraz pomy\u015blne rozwi\u0105zanie trudnych spraw zawodowych. Gipsow\u0105 figur\u0119 Matki Bo\u017cej o wysoko\u015bci ok. 1,2 m, malowan\u0105, przywieziono z Cz\u0119stochowy. Ustawiono j\u0105 na postumencie betonowym w kszta\u0142cie prostopad\u0142o\u015bcianu, a os\u0142oniono konstrukcj\u0105 drewnian\u0105 z szklanymi \u015bciankami? i daszkiem z blachy. Na przedniej \u015bcianie postumentu umieszczono marmurow\u0105 p\u0142yt\u0119 z napisem: \u201eO Maryjo bez zmazy pierworodnej pocz\u0119ta, m\u00f3dl si\u0119 za nami, kt\u00f3rzy si\u0119 do Ciebie uciekamy.\u201d Kapliczk\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142 28 X 1957 r. ks. W\u0142adys\u0142aw Kap\u0142a\u0144ski \u2013 proboszcz parafii w Chorzelowie. W 1994 r. Janusz Strza\u0142a przeprowadzi\u0142 remont kapliczki, zmieniaj\u0105c konstrukcj\u0119 g\u00f3rnej cz\u0119\u015bci na metalow\u0105 ze szklanymi \u015bciankami oraz przemalowuj\u0105c figur\u0119 na kolor bia\u0142y. Po remoncie ponownego po\u015bwi\u0119cenia dokona\u0142 ks. Kazimierz Kaczor. Od 1957 r. przy kapliczce odbywaj\u0105 si\u0119 uroczysto\u015bci religijne w maju i pa\u017adzierniku. W czasie uroczysto\u015bci figura jest pod\u015bwietlana.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA<\/strong>\u00a0na placu pomi\u0119dzy ulicami J. Lelewela i S. S\u0119kowskieg<\/strong>o (parafia rzymskokatolicka \u015bw. Mateusza), murowana w kszta\u0142cie s\u0142upa, dwukondygnacjowa, na rzucie prostok\u0105ta, z daszkiem czterospadowym, na kt\u00f3rym umieszczono krzy\u017c. Zbudowana na prze\u0142omie XIX i XX w., wed\u0142ug tradycji na miejscu krzy\u017ca, kt\u00f3ry upami\u0119tnia\u0142 istniej\u0105cy do 1767 r. \u201ena B\u0142oniu\u201d ko\u015bci\u00f3\u0142ek \u015bw. Tr\u00f3jcy. Dolna kondygnacja jest znacznie szersza, w jej d\u0142u\u017cszych bokach znajduj\u0105 si\u0119 p\u0142ycizny zamkni\u0119te p\u00f3\u0142koli\u015bcie, a w nich dwa obrazy: Matki Boskiej R\u00f3\u017ca\u0144cowej (kopia obrazu z XVI w. znajduj\u0105cego si\u0119 w Por\u0119bie Radlnej) i Ukrzy\u017cowanie. G\u00f3rna kondygnacja (kwadratowa) ozdobiona jest naro\u017cnymi pilastrami i p\u0142yciznami zamkni\u0119tymi p\u00f3\u0142koli\u015bcie. Kapliczka by\u0142a kilkakrotnie remontowana przez okolicznych mieszka\u0144c\u00f3w, co zapobieg\u0142o jej zniszczeniu. R\u00f3wnocze\u015bnie jednak straci\u0142a wiele ze swego pierwotnego wygl\u0105du. Ogrodzona jest metalowym p\u0142otkiem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA<\/strong>\u00a0przy ul. Benedykty\u0144skiej 1<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka \u015bw. Mateusza), na posesji J\u00f3zefa Madeja. W niewielkiej obudowie ze szk\u0142a, sklejki i metalu znajduje si\u0119 figurka Matki Bo\u017cej z gipsu, malowana, wysoko\u015bci oko\u0142o 60 cm. Posiada o\u015bwietlenie w\u0142\u0105czane w maju i podczas uroczysto\u015bci Maryjnych. Postumentem jest okr\u0105g\u0142y s\u0142up o wysoko\u015bci oko\u0142o 1,5 m. W 2000 r. J. Madej otrzyma\u0142 kapliczk\u0119 od Romana Kowalika i umie\u015bci\u0142 j\u0105 w ogr\u00f3dku przed w\u0142asnym domem. Wcze\u015bniejsze losy kapliczki nie s\u0105 znane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA<\/strong>\u00a0przy ul. D\u0142ugiej 69<\/strong>, na posesji Marii i Andrzeja Nizio\u0142k\u00f3w (parafia rzymskokatolicka Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy). Pocz\u0105tkowo umieszczona by\u0142a w ogr\u00f3dku przy ul. Torowej 36 i stanowi\u0142a w\u0142asno\u015b\u0107 Apolonii J\u00f3zefy Zi\u0119by. Figurka Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej ustawiona by\u0142a na postumencie z ceg\u0142y (otynkowanym), os\u0142ania\u0142 j\u0105 od g\u00f3ry p\u00f3\u0142okr\u0105g\u0142y blaszany daszek z niewielkim krzy\u017cem, a z przodu i bok\u00f3w \u2013 \u015bcianki ze szk\u0142a. Przy wysiedlaniu mieszka\u0144c\u00f3w z rejonu ul. Torowej (w zwi\u0105zku z budow\u0105 dworca autobusowego) zaopiekowa\u0142 si\u0119 ni\u0105 Jerzy Dolina i po pewnym czasie przekaza\u0142 koledze z pracy Andrzejowi Nizio\u0142kowi. Cz\u0119\u015bci metalowe kapliczki odrestaurowano i umieszczono na metalowym s\u0142upku. Zakupiono te\u017c now\u0105 figurk\u0119 Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej. Do kapliczki doprowadzono o\u015bwietlenie oraz zasadzono wok\u00f3\u0142 kwiaty. Kapliczka zosta\u0142a po\u015bwi\u0119cona przez ksi\u0119dza z parafii MBNP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA<\/strong>\u00a0przy ul. Jadernych<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka \u015bw. Mateusza), na posesji rodziny Bratk\u00f3w. Zosta\u0142a zbudowana w latach 60. XX w. przez Stanis\u0142awa (murarza) i jego \u017con\u0119 Mari\u0119. Na betonowym postumencie (w kszta\u0142cie prostopad\u0142o\u015bcianu) i podstawie stoi figurka Matki Bo\u017cej (pomalowana), zabezpieczona z czterech stron \u015bciankami ze szk\u0142a i metalu oraz p\u00f3\u0142kolistym ozdobnym daszkiem z blachy. Na szczycie daszku umieszczono niewielki krzy\u017c. Wysoko\u015b\u0107 kapliczki \u2013 oko\u0142o 2 m. Teren wok\u00f3\u0142 postumentu kapliczki wy\u0142o\u017cono kostk\u0105, a przed kapliczk\u0105 zasadzono ziele\u0144.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA przy ul. M. \u0106wikli\u0144skiej<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy), na posesji Mieczys\u0142awa Przebieglca, betonowa w kszta\u0142cie s\u0142upa (postument i trzy kondygnacje w kszta\u0142cie prostopad\u0142o\u015bcian\u00f3w), przy czym w najwy\u017cej po\u0142o\u017conej cz\u0119\u015bci znajduje si\u0119 zaszklona nisza, w kt\u00f3rej umieszczona jest gipsowa figurka Naj\u015bwi\u0119tszej Panny Maryi Niepokalanie Pocz\u0119tej. Dach p\u00f3\u0142okr\u0105g\u0142y pokryty jest blach\u0105, a na jego szczycie znajduje si\u0119 krzy\u017cyk. Kapliczk\u0119 ufundowali w 1944 r. Maria i Jan Fr\u0105czowie, mieszka\u0144cy tego osiedla. (Wcze\u015bniej na tym miejscu sta\u0142 krzy\u017c, postawiony jeszcze przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105.) W 1976 r., w zwi\u0105zku z modernizacj\u0105 ulic i budow\u0105 urz\u0105dze\u0144 komunalnych, przeniesiona zosta\u0142a na inn\u0105 parcel\u0119, ale w 1996 r. powr\u00f3ci\u0142a na pierwotne miejsce. Mieszka\u0144cy osiedla Wolno\u015bci wyremontowali j\u0105 w\u0142asnym kosztem, a 13 VII 1996 r. po\u015bwi\u0119ci\u0142 j\u0105 ks. Stanis\u0142aw Betlej z Parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w czasie uroczysto\u015bci z udzia\u0142em mieszka\u0144c\u00f3w osiedla.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA przy ul. H. Sienkiewicza 80<\/strong>, obok skrzy\u017cowania z alej\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego (parafia rzymskokatolicka Ducha \u015awi\u0119tego), murowana w kszta\u0142cie sztucznej groty. Jej wykonawc\u0105 by\u0142 artysta rze\u017abiarz Franciszek Niedba\u0142a na pocz\u0105tku lat 30. XX w. Grota wymurowana jest z kamieni pochodz\u0105cych z resztek klasztoru trynitarzy, a figury Matki Bo\u017cej z Lourdes i Bernadetty zosta\u0142y wyrze\u017abione z piaskowca pi\u0144czowskiego. Jej fundatork\u0105 by\u0142a Aniela Hyjek, przyby\u0142a z Ameryki. Ona te\u017c przeznaczy\u0142a cz\u0105stk\u0119 swojej parceli dla zbudowania kapliczki w ten spos\u00f3b, aby by\u0142a widoczna od strony ul. Sienkiewicza. W 2005 r., z inicjatywy okolicznych mieszka\u0144c\u00f3w, przeprowadzono prace konserwatorskie przy kapliczce i wykonano nowego ogrodzenie. Podczas remontu ul. H. Sienkiewicza (2009-2010) zosta\u0142a odsuni\u0119ta od ulicy. W 2019 r. cz\u0142onkowie Akcji Katolickiej przy parafii Ducha \u015awi\u0119tego wykonali szereg prac remontowych i renowacyjnych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA przy ul. H. Sienkiewicza<\/strong>, obok skrzy\u017cowania z ul. M. Pisarka (parafia rzymskokatolicka Ducha \u015awi\u0119tego), zbudowana z ceg\u0142y, otynkowana, czworoboczna, z dachem dwuspadowym krytym blach\u0105. Wykonana zosta\u0142a prawdopodobnie w 1. po\u0142owie XIX w., by\u0107 mo\u017ce z fundacji Wydr\u00f3w, kt\u00f3rzy p\u00f3\u017aniej \u2013 jako w\u0142a\u015bciciele posesji \u2013 przez wiele lat opiekowali si\u0119 ni\u0105 i przekazali (z posesj\u0105) swoim spadkobiercom. Wewn\u0105trz znajduje si\u0119 drewniany o\u0142tarzyk ludowy z dwiema kolumienkami i obrazem Matki Boskiej Cz\u0119stochowskiej. Na bocznych \u015bcianach znajduj\u0105 si\u0119 oleodruki Serca Jezusa i Serca Naj\u015bwi\u0119tszej Panny Maryi oraz gipsowa figurka Naj\u015bwi\u0119tszej Panny Maryi Niepokalanie Pocz\u0119tej. Obiekt ogrodzony jest metalowym p\u0142otkiem. W ci\u0105gu swojej historii by\u0142a kilkakrotnie naprawiana i odnawiana, ostatnio gruntownie w 1981 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA przy ul. H. Sienkiewicza 43<\/strong>, obok skrzy\u017cowania z ulic\u0105 S. S\u0119kowskiego, dawniej F. Dzier\u017cy\u0144skiego (parafia rzymskokatolicka \u015bw. Mateusza, od 1981 r. parafia Ducha \u015awi\u0119tego), na parceli Tadeusza i Janiny Witk\u00f3w. Pocz\u0105tkowo by\u0142a to figura Naj\u015bwi\u0119tszej Panny Maryi Niepokalanie Pocz\u0119tej na cokole kamiennym, ufundowana w 1945 r. przez J\u00f3zefa i Stefani\u0119 Witk\u00f3w. Po powa\u017cnym uszkodzeniu figury przez nieznanych sprawc\u00f3w na pocz\u0105tku lat 50., Tadeusz i Janina Witkowie dobudowali na cokole betonow\u0105 nisz\u0119 i umie\u015bcili w niej gipsow\u0105 figurk\u0119 Naj\u015bwi\u0119tszej Panny Maryi Niepokalanie Pocz\u0119tej. Na pocz\u0105tku lat 80., w zwi\u0105zku z poszerzeniem ulicy H. Sienkiewicza, kapliczka zosta\u0142a przewieziona do Bork\u00f3w Nizi\u0144skich i umieszczona na posesji rodziny Kukulskich. Aktualnie na tym miejscu funkcjonuje Niepubliczny Zak\u0142ad Opieki Zdrowotnej \u201eInter-Med\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA przy ul. W. Lisa<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka \u015bw. Mateusza), na terenie internatu I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego (w latach 40. XX w. by\u0142a to siedziba powiatowej jednostki spraw wewn\u0119trznych). Zaprojektowa\u0142 j\u0105 i wykona\u0142 Henryk Gawry\u015b z Woli Chorzelowskiej, z inspiracji i na podstawie wst\u0119pnego projektu wykonanego przez dr. Miros\u0142awa Maci\u0105g\u0119. Umieszczona zosta\u0142a na miejscu odkrycia w 1991 r. szcz\u0105tk\u00f3w zw\u0142ok \u017co\u0142nierzy AK – Wojciecha Lisa i Konstantego K\u0119dziora, zakopanych w latach 40. Konstrukcj\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 kapliczki stanowi drewniany s\u0142up. W po\u0142owie jego wysoko\u015bci umieszczony jest wizerunek Matki Bo\u017cej AK-owskiej, wyryty w metalu, a pod nim fragment wiersza K. K. Baczy\u0144skiego \u201e… zanim pad\u0142e\u015b, jeszcze ziemi\u0119 prze\u017cegna\u0142e\u015b r\u0119k\u0105, czy to by\u0142a kula, synku, czy to serce p\u0119k\u0142o ?\u201d Nad obrazem znajduje si\u0119 orze\u0142 z koron\u0105 i podobizn\u0105 J. Pi\u0142sudskiego. Obraz i or\u0142a chroni i przyozdabia bogato rze\u017abiona rama w kszta\u0142cie pi\u0119ciok\u0105ta z trzema krzy\u017cykami. Pod ni\u0105 umieszczono zdj\u0119cie Wojciecha Lisa, a jeszcze ni\u017cej metalowy znak Polski Walcz\u0105cej. Na dolnej cz\u0119\u015bci s\u0142upa umocowano tabliczk\u0119 z napisem \u201eKo\u015bci nasze przeniesiono, tu pozosta\u0142y serca i cia\u0142a \u2013 Wojciech i Konstanty\u201d. Ca\u0142o\u015b\u0107 os\u0142ania umieszczony na szczycie s\u0142upa czterospadowy daszek z miedzianej blachy. Przy kapliczce posadzono bogat\u0105 ziele\u0144.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA przy ul. Wojs\u0142awskiej 174<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka \u015bw. Mateusza), na parceli Mariana Gu\u017ady, murowana, otynkowana, z dwuspadowym dachem krytym dach\u00f3wk\u0105. Zbudowano j\u0105 w 1. po\u0142owie XIX w. Fundatora dotychczas nie uda\u0142o si\u0119 ustali\u0107. Na kalenicy umieszczony jest kuty krzy\u017c \u017celazny. Wewn\u0105trz, we wn\u0119ce \u015bciany o\u0142tarzowej, pocz\u0105tkowo umieszczona by\u0142a ludowa rze\u017aba \u015bw. Miko\u0142aja (wed\u0142ug tradycji przeniesiona z klasztoru trynitarzy w Mielcu), a obecnie miejsce to zajmuje gipsowa figurka Naj\u015bwi\u0119tszej Panny Maryi Niepokalanie Pocz\u0119tej. Na \u015bcianach bocznych umieszczono ludow\u0105 rze\u017ab\u0119 Chrystusa Ukrzy\u017cowanego oraz oleodruki Serca Jezusa i Serca NP Maryi Niepokalanie Pocz\u0119tej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA przy ul. Wojs\u0142awskiej 132<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka \u015bw. Mateusza), na parceli Jacka \u0141anochy, wybudowana z ceg\u0142y i potynkowana, z dwuspadowym dachem krytym dach\u00f3wk\u0105. Zbudowana zosta\u0142a w 2. po\u0142owie XIX w. z fundacji Piekarskich. We wn\u0119trzu znajduje si\u0119 o\u0142tarzyk, a nad nim obraz \u015bw. Marka malowany na blasze (XIX w.). Na \u015bcianach umieszczono obrazy i reprodukcje: Matki Boskiej Gidelskiej, Matki Boskiej Bolesnej, Matki Boskiej R\u00f3\u017ca\u0144cowej i Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy. Ponadto znajduje si\u0119 pasyjka z korpusem porcelanowym (prze\u0142om XIX i XX w.) i gipsowa figurka Naj\u015bwi\u0119tszej Panny Maryi Niepokalanie Pocz\u0119tej. W 2000 r., dla uczczenia Roku Jubileuszowego, zosta\u0142a odrestaurowana ze sk\u0142adek mieszka\u0144c\u00f3w Wojs\u0142awia i przy pomocy proboszcza parafii \u015bw. Mateusza ks. pra\u0142ata Stanis\u0142awa Jurka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA przy ul. Wojs\u0142awskiej 231<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka \u015bw. Mateusza), na parceli Stanis\u0142awa Turkiewicza, wybudowana z ceg\u0142y i otynkowana, dwuspadowy dach pokryty dach\u00f3wk\u0105. Wzniesiono j\u0105 prawdopodobnie w po\u0142owie XIX w. z fundacji Wiktorii Turkiewicz. Wewn\u0105trz znajduje si\u0119 obraz Matki Boskiej R\u00f3\u017ca\u0144cowej ze \u015bw. Dominikiem i \u015bw. Katarzyn\u0105 Siene\u0144sk\u0105 (kopia malowana prawdopodobnie w XIX w.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA przy ul. Z. Na\u0142kowskiej 21<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka Ducha \u015awi\u0119tego), na parceli Szuberl\u00f3w. Wykonana zosta\u0142a wkr\u00f3tce po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej z fundacji J\u00f3zefa i Zofii Kr\u0119p\u00f3w. Na tr\u00f3jstopniowym betonowym postumencie stoi figurka Naj\u015bwi\u0119tszej Panny Maryi Niepokalanie Pocz\u0119tej, zabezpieczona z czterech stron \u015bciankami z metalu i szk\u0142a oraz przykryta p\u00f3\u0142kolistym ozdobnym daszkiem z blachy. Na jego szczycie umieszczono niewielki krzy\u017c. Ostatni remont wykonali w 1998 r. aktualni w\u0142a\u015bciciele.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA \u2013 z metalow\u0105 rze\u017ab\u0105 Pana Jezusa<\/strong>\u00a0na drewnianym krzy\u017cu oraz ma\u0142ym, dwuspadowym daszkiem \u2013 na robinii akacjowej przy zbiegu ulic Wolno\u015bci i Majowej, na posesji Franciszka i Urszuli Halad\u00f3w (parafia rzymskokatolicka Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej). Jej wykonanie w 1944 r. wi\u0105\u017ce si\u0119 z ocaleniem przez Mari\u0119 Turkosz krzy\u017ca z kaplicy obozowej je\u0144c\u00f3w francuskich, wkr\u00f3tce po wyzwoleniu obozu spod okupacji hitlerowskiej. (Ob\u00f3z jeniecki znajdowa\u0142 si\u0119 niedaleko od dzisiejszej ul. Majowej, a M. Turkosz pracowa\u0142a w kuchni obozowej.) Pocz\u0105tkowo kapliczka z krzy\u017cem zosta\u0142a zawieszona na innym drzewie na posesji Piotra Kotwicy. Pod koniec lat 90., w zwi\u0105zku z usuni\u0119ciem tego drzewa i mocno zniszczonymi cz\u0119\u015bciami drewnianymi, zosta\u0142a wyremontowana i powieszona na obecnym miejscu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKA przy ul. Benedykty\u0144skiej 1<\/strong>\u00a0(parafia rzymskokatolicka \u015bw. Mateusza), na posesji J\u00f3zefa Madeja. W niewielkiej obudowie ze szk\u0142a, sklejki i metalu znajduje si\u0119 figurka Matki Bo\u017cej z gipsu, malowana, wysoko\u015bci oko\u0142o 60 cm. Posiada o\u015bwietlenie w\u0142\u0105czane w maju i podczas uroczysto\u015bci Maryjnych. Postumentem jest okr\u0105g\u0142y s\u0142up o wysoko\u015bci oko\u0142o 1,5 m. W 2000 r. J. Madej otrzyma\u0142 kapliczk\u0119 od Romana Kowalika i umie\u015bci\u0142 j\u0105 w ogr\u00f3dku przed w\u0142asnym domem. Wcze\u015bniejsze losy kapliczki nie s\u0105 znane.<\/p>\r\n

KAPLICZKA \u015aW. KRZYSZTOFA (PATRONA KIEROWC\u00d3W I PODR\u00d3\u017bNYCH)<\/b>, zosta\u0142a zbudowana przy ruchliwej drodze wjazdowej do Mielca od strony zachodniej, w rejonie firm zwi\u0105zanych z komunikacj\u0105: Stacji Paliw ORLEN i REG-BENZ. Jest kolejn\u0105 kapliczk\u0105 \u015bw. Krzysztofa (w ostatnim czasie trzynast\u0105 w Polsce) z inicjatywy i fundacji ks. Mariana Midury \u2013 Krajowego Duszpasterza Kierowc\u00f3w. W dniu patrona kierowc\u00f3w \u2013 25 VII 2023 r., po Mszy \u015awi\u0119tej ofiarowanej za wszystkich kierowc\u00f3w i uczestnik\u00f3w ruchu drogowego, mielecka kapliczka zosta\u0142a po\u015bwi\u0119cona przez ks. Mariana Midur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPLICZKI MARYJNE PRZY KO\u015aCIELE TR\u00d3JCY PRZENAJ\u015aWI\u0118TSZEJ<\/strong>, powsta\u0142y z inicjatywy proboszcza parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej ks. Stanis\u0142awa Sk\u0142adzienia, dla pog\u0142\u0119bienia kultu Matki Bo\u017cej w \u015brodowisku, jako forma \u201edr\u00f3\u017cek r\u00f3\u017ca\u0144cowych\u201d umo\u017cliwiaj\u0105cych indywidualn\u0105 i zbiorow\u0105 modlitw\u0119. S\u0105 postawione na terenie przyko\u015bcielnym. Maj\u0105 ten sam kszta\u0142t zewn\u0119trzny, nawi\u0105zuj\u0105cy do krzy\u017ca z przed\u0142u\u017conym prawym ramieniem. W \u015brodkowej cz\u0119\u015bci ka\u017cdej z nich umieszczona jest figurka Matki Bo\u017cej i tablica z opisem. \u00a0Fundatorami s\u0105 miejscowi parafianie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kapliczka Matki Bo\u017cej Fatimskiej, zbudowana w 90-lecie objawie\u0144, z fundacji Bo\u017ceny i Krzysztofa Boroni\u00f3w oraz parafian. Tre\u015b\u0107 tablicy: \u201eFatima … Pokuty … Pokuty … Odmawiajcie r\u00f3\u017caniec … 1917-2007\u201d. Kapliczk\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142 ks. W\u0142odzimierz Osica \u2013 pallotyn z Kamiennego Brodu na Ukrainie, w czasie rekolekcji adwentowych w 2009 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kapliczka Matki Bo\u017cej z Lourdes, zbudowana w 150-lecie objawie\u0144, z fundacji rodziny Nowakowskich i parafian. Tre\u015b\u0107 tablicy: \u201eLourdes, Niepokalane Pocz\u0119cie, Uzdrowienie Chorych 1858-2008\u201d. Kapliczk\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142 2 II 2010 r. ks. pra\u0142at Czes\u0142aw Konwent \u2013 dyrektor Biura Pielgrzymkowego Diecezji Tarnowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kapliczka Matki Bo\u017cej Kr\u00f3lowej R\u00f3\u017ca\u0144ca \u015awi\u0119tego, zbudowana z fundacji Marty i Janusza Zaj\u0105c\u00f3w oraz Wojciecha Czepiela\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u2013 kierownika budowy ko\u015bcio\u0142a i otoczenia.Tre\u015b\u0107 tablicy: \u201eMatko Bo\u017ca, Kr\u00f3lowo R\u00f3\u017ca\u0144ca \u015awi\u0119tego, m\u00f3dl si\u0119 za nami 2010\u201d. Kapliczk\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142 O. Piotr Polek \u2013 definitor generalny Zakonu Paulin\u00f3w w Cz\u0119stochowie, w czasie rekolekcji wielkopostnych, w uroczysto\u015b\u0107 Zwiastowania Pa\u0144skiego 25 III 2010 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kapliczka Matki Bo\u017cej z La Salette, zbudowana z fundacji cz\u0142onk\u00f3w 30 r\u00f3\u017c r\u00f3\u017ca\u0144cowych parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej. Tre\u015b\u0107 tablicy: \u201eLa Salette, Od jak dawna cierpi\u0119 za was, kto mi \u0142zy powr\u00f3ci… 1846-2006\u201d. Kapliczk\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142 30 V 2010 r. w czasie odpustu parafialnego ks. dr Antoni Ska\u0142ba \u2013 prowincja\u0142 i rektor Wy\u017cszego Seminarium Duchownego Saletyn\u00f3w w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kapliczka Matki Bo\u017cej Dobrej \u015amierci, zbudowana z fundacji Apostolstwa Dobrej \u015amierci. Tre\u015b\u0107 tablicy: \u201ePieta \u2013 Matko Dobrej \u015amierci m\u00f3dl si\u0119 za nami 2009. W tym miejscu sta\u0142a kaplica, kt\u00f3ra by\u0142a pierwszym naszym ko\u015bcio\u0142em parafialnym w latach 1988-2001\u201d. Kapliczk\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142 19 IX 2010 r. ks. Bogumi\u0142 Nowosiad\u0142o MSF w G\u00f3rki Klasztornej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAP\u0141A\u0143SKI STANIS\u0141AW<\/strong>, inspektor szkolny w Mielcu w latach 1877-1880.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAP\u0141A\u0143SKI\u00a0 W\u0141ADYS\u0141AW (ksi\u0105dz),<\/strong>\u00a0urodzony 14 IV 1898 r. w Pil\u017anie, syn Micha\u0142a i Felicji z domu Szczeklik. Absolwent Gimnazjum w Tarnowie z matur\u0105 w 1917 r. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w teologicznych w Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1921 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 w parafiach: Tuch\u00f3w (wikariusz, 1921-1924), Lisia G\u00f3ra (wikariusz i administrator, 1924-1928) i Tuch\u00f3w (katecheta, 1928-1943). 12 V 1943 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii Chorzel\u00f3w ko\u0142o Mielca. By\u0142 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 duszpasterzem i dobrym gospodarzem. Doprowadzi\u0142 do zako\u0144czenia budowy ko\u015bcio\u0142a pw. Wszystkich \u015awi\u0119tych w Chorzelowie i wykonania jego wystroju wewn\u0119trznego. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcje w dekanacie mieleckim; by\u0142 notariuszem (1957-1968), a nast\u0119pnie wicedziekanem (1968-1973). Wyr\u00f3\u017cniony EC i RM. W 1975 r. zrezygnowa\u0142\u00a0 z probostwa z powodu pogarszaj\u0105cego si\u0119 zdrowia. Rezydowa\u0142 w Chorzelowie, a p\u00f3\u017aniej w Zborowicach. Zmar\u0142 2 III 1983 r. Pochowany na cmentarzu w Pil\u017anie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPU\u015aCI\u0143SKI JAN (OJCIEC JAN OD JEZUSA MARYI)<\/strong>, urodzony 30 XII 1752 r. w Mielcu. Trynitarski habit przyj\u0105\u0142 5 VIII 1770 r., a \u015bluby zakonne z\u0142o\u017cy\u0142 6 VIII 1771 r. w Beresteczku. Odby\u0142 studia filozoficzne w \u0141ucku i studia teologiczne we Lwowie. Prawdopodobnie w 1777 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako concionator i wikariusz w Brahi\u0142owie, a nast\u0119pnie jako misjonarz w Horochowie na Wo\u0142yniu. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 ministra w Beresteczku i Brahi\u0142owie, a nast\u0119pnie definitora prowincjonalnego. Zmar\u0142 6 IX 1805 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAPU\u015aCI\u0143SKI JANUSZ<\/strong>, urodzony 3 X 1939 r. w Mielcu, syn Mariana i Czes\u0142awy z domu Lubaska. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Juliusza S\u0142owackiego w Przemy\u015blu, matur\u0119 zda\u0142 w 1958 r. Uko\u0144czy\u0142 Studium Nauczycielskie (kierunek \u2013 geografia) w Gliwicach (1962 r.). Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 od roku szkolnego 1962\/1963 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Padwi Narodowej, a od roku 1963\/1964 pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej nr 2 w Mielcu. W latach 1965-1968 by\u0142 oddelegowany do pracy w organizacji m\u0142odzie\u017cowej, a w latach 1968-1970 pracowa\u0142 w firmie POLGAZ jako referent ekonomiczny transportu. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Nauczycielskie (kierunek \u2013 wychowanie obywatelskie) w Rzeszowie. W latach 1970-1972 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Szko\u0142y Podstawowej Wieczorowej dla Doros\u0142ych w Mielcu. Od roku szkolnego 1972\/1973 pracowa\u0142 jako nauczyciel historii, geografii i wiedzy o spo\u0142ecze\u0144stwie w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu. Studiowa\u0142 histori\u0119 na Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. Poza prac\u0105 dydaktyczn\u0105 przygotowywa\u0142 uczni\u00f3w starszych klas do konkurs\u00f3w przedmiotowych oraz organizowa\u0142 wycieczki krajoznawcze. Oko\u0142o 20 \u00a0razy pracowa\u0142 na letnich koloniach, pe\u0142ni\u0105c funkcje kierownika og\u00f3lnego, kierownika pedagogicznego i wychowawcy. By\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142organizatorem kilku zimowisk. Przez pewien czas by\u0142 opiekunem dru\u017cyny harcerskiej. Ponadto w latach 70. uczy\u0142 w Zak\u0142adzie Doskonalenia Zawodowego w Mielcu. By\u0142 cz\u0142onkiem m.in. PTTK i ZNP. W 1999 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Od 2008 r. nale\u017ca\u0142 do Grupy Literackiej S\u0142owo przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera w Mielcu. Wyda\u0142 tomiki poezji\u00a0Pos\u0142uchaj wiatru! Pos\u0142uchaj!<\/em>\u00a0 (Mielec 2010),\u00a0Reminescencje<\/em>\u00a0(Mielec 2013) i\u00a0Akwarium<\/em>\u00a0(Mielec, 2016). Jego niekt\u00f3re utwory zosta\u0142y zamieszczone m.in. w almanachach\u00a0W rytmie s\u0142owa<\/em>\u00a0(Mielec 2009) i\u00a0Zanurzeni w s\u0142owie<\/em>\u00a0(Mielec 2011), tomiku polsko-niemieckim\u00a0W dalszej i bli\u017cszej perspektywie – So fern wie nah<\/em>\u00a0(Mielec 2011), Mieleckim Roczniku Literackim nr 1 „Artefakty” (Mielec 2012) nr 2 (Mielec 2013) i nr 3 (Mielec 2014) oraz w tomiku\u00a0Akwarium<\/em> (Mielec 2016), a tak\u017ce w prasie regionalnej i lokalnych portalach internetowych. W Og\u00f3lnopolskim Konkursie \u201eNa skrzyd\u0142ach Ikara\u201d w 2012 r. uzyska\u0142 nagrod\u0119 specjaln\u0105. Odznaczony Z\u0142otym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.\u00a0Zmar\u0142 17 XII 2016 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAPU\u015aCI\u0143SKI RAJMUND<\/strong>, urodzony 16 VIII 1935 r. w Drohobyczu (aktualnie Ukraina). Jego rodzicami byli W\u0142adys\u0142aw i Helena z Potockich. W zwi\u0105zku z ustaleniem nowych granic pa\u0144stwowych po II wojnie \u015bwiatowej rodzina Kapu\u015bci\u0144skich przenios\u0142a si\u0119 do Rudnika nad Sanem, a Rajmund, poza nauk\u0105 w miejscowych szko\u0142ach, trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w klubie Orze\u0142 Rudnik. W latach 1955-1956, ju\u017c po maturze, gra\u0142 w A-klasowej Unii Sarzyna. Do II-ligowej Stali Mielec przeszed\u0142 po meczu towarzyskim Unia \u2013 Stal (3 : 1). W barwach mieleckiej Stali wyst\u0119powa\u0142 w latach 1957-1965. By\u0142 napastnikiem i zdoby\u0142 wiele wa\u017cnych bramek, w tym 2 w decyduj\u0105cym o awansie do I ligi meczu z Piastem Gliwice (3 : 0). W czasie dwuletniego pobytu Stali w ekstraklasie (sezony 1961 i 1962) rozegra\u0142 34 mecze i strzeli\u0142 10 bramek, w tym 2 w meczach z legendarnym w\u00f3wczas G\u00f3rnikiem Zabrze. Ponadto wyst\u0105pi\u0142 w 121 meczach Stali w II lidze i strzeli\u0142 29 bramek. W 1965 r. przeszed\u0142 do B-klasowego GKS Gryf Mielec i przyczyni\u0142 si\u0119 do jego awans\u00f3w do klasy A i ligi okr\u0119gowej. Wyczynow\u0105 gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 zako\u0144czy\u0142 w 1973 r., ale jako trener pozosta\u0142 przy pi\u0142ce do ko\u0144ca \u017cycia. Uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Wychowania Fizycznego w Warszawie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 trenera pi\u0142ki no\u017cnej II klasy. Trenowa\u0142 m.in. dru\u017cyny Gryfa Mielec, junior\u00f3w Stali Mielec i GOK Wadowice G\u00f3rne. Pracowa\u0142 te\u017c jako nauczyciel wychowania fizycznego w powiecie kolbuszowskim. Zmar\u0142 3 V 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KARASI\u0143SKA-KWIATKOWSKA J\u00d3ZEFA TERESA<\/strong>, urodzona 28 XII 1930 r. w Pil\u017anie, c\u00f3rka Leona i Marii ze Sroczy\u0144skich. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142a do konspiracyjnego harcerskiego Zast\u0119pu Szarotek jako \u201eSzarotka 6\u201d w strukturze organizacyjnej Szarych Szereg\u00f3w w Mielcu. W latach 1945-1948 by\u0142a cz\u0142onkiem ZHP i prowadzi\u0142a dru\u017cyn\u0119 zuchow\u0105 w Mielcu. Absolwentka Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu (ma\u0142a matura, 1948) i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. J. S\u0142owackiego w Warszawie (matura, 1950). Studiowa\u0142a na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego i w 1955 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra chemii. W latach 1955-1959 pracowa\u0142a (z nakazu) w Warszawskiej Wytw\u00f3rni Surowic i Szczepionek jako asystent, a by\u0142a kierownikiem laboratorium chemicznego w Dziale Kontroli Technicznej. W 1959 r. przesz\u0142a do pracy w Instytucie Maszyn Matematycznych Polskiej Akademii Nauk na stanowisko starszego asystenta, a po przeniesieniu Instytutu do resortu Ministra Przemys\u0142u Maszynowego (1965) pe\u0142ni\u0142a obowi\u0105zki kierownika laboratorium chemicznego i p\u00f3\u017aniej kierownika zak\u0142adu. W 1967 r. na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu uzyska\u0142a doktorat w dziedzinie nauk chemicznych na podstawie rozprawy Ferromagnetyki \u00a0typu gamma-tlenku \u017celazowego w o\u015brodkach dyspersyjnych z \u017cywic epoksydowych. Prowadzi\u0142a badania w zakresie technologii wytwarzania, modyfikacji i projektowania zwi\u0105zk\u00f3w polimerycznych dla potrzeb projektowanych urz\u0105dze\u0144 elektronicznych. By\u0142y to pierwsze prace polskie prowadzone w zakresie in\u017cynierii materia\u0142owej w odniesieniu do zwi\u0105zk\u00f3w polimerycznych i tworzyw sztucznych. Rezultatem innych bada\u0144 by\u0142o opracowanie technologii wytwarzania warstwy magnetycznej dla pami\u0119ci b\u0119bnowych matematycznych maszyn cyfrowych i warstwy te zosta\u0142y zastosowane w pierwszych polskich maszynach cyfrowych. Wyniki bada\u0144 zosta\u0142y opublikowane w naukowych czasopismach krajowych i zagranicznych, a elementy technologii zosta\u0142y opatentowane (2 patenty krajowe i 3 zagraniczne). W 1972 r. po ocenie dorobku naukowego nadano jej tytu\u0142 docenta. Po restrukturyzacji instytucji prowadz\u0105cych prace nad maszynami cyfrowymi, w 1974 r. przyj\u0119\u0142a stanowisko kierownika Zak\u0142adu Tworzyw Sztucznych w Instytucie In\u017cynierii Materia\u0142owej Wy\u017cszej Szko\u0142y In\u017cynierskiej w Koszalinie i g\u0142\u00f3wnie zajmowa\u0142a si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 dydaktyczn\u0105. W 1982 r. przenios\u0142a si\u0119 do Instytutu Tworzyw Sztucznych w Warszawie, gdzie pracowa\u0142a w Pracowni Zastosowa\u0144 Tworzyw Sztucznych w Medycynie. W 1986 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Jej dorobek naukowy stanowi\u0105 m.in. 24 prace w naukowych czasopismach polskich i 3 prace w czasopismach zagranicznych, 2 patenty polskie i 3 zagraniczne (we wszystkich wsp\u00f3\u0142autorstwo), liczne prezentacje wynik\u00f3w bada\u0144 na konferencjach i sympozjach krajowych i zagranicznych. By\u0142a promotorem pracy doktorskiej i kilkudziesi\u0119ciu prac magisterskich i in\u017cynierskich. Nale\u017cy do Naczelnej Organizacji Technicznej (NOT) oraz Stowarzyszenia Polskich Wynalazc\u00f3w i Racjonalizator\u00f3w (SPWiR). Ponadto jest cz\u0142onkiem mieleckiej dru\u017cyny Szarych Szereg\u00f3w im. J. Wi\u015bniowieckiego. W 1997 r. zosta\u0142a laureatk\u0105 Konkursu-Plebiscytu \u201eKobieta-Wynalazca\u201d, organizowanego przez Towarzystwo Kultury Technicznej oraz SPWiR. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Krzy\u017cem Armii Krajowej i Odznak\u0105 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KARASI\u0143SKI LEON BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 6 VI 1899 r. w Le\u017cajsku, syn W\u0142adys\u0142awa i Franciszki z domu Kury\u0142owicz. Absolwent Gimnazjum Realnego w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1922 r. Studiowa\u0142 na Wydziale In\u017cynierii L\u0105dowej Politechniki Lwowskiej (1922-1924) i w Akademii Handlowej w Warszawie (1926-1929). Ponadto w latach 1918-1927 nale\u017ca\u0142 do Polskiej Organizacji Wojskowej. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1927 r. w Banku Gospodarstwa Krajowego w Warszawie, a nast\u0119pnie w 1929 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do rodzinnego Pilzna na stanowisko inspektora powiatowego i kierownika Oddzia\u0142u Powiatowego Powszechnego Zak\u0142adu Ubezpiecze\u0144 Wzajemnych. W 1931 r. obj\u0105\u0142 podobne stanowisko w Oddziale Powiatowym PZUW w Mielcu. Prowadzi\u0142 ubezpieczenia obowi\u0105zkowe: po\u017carowe, szk\u00f3d rolnych i le\u015bnych oraz ubezpieczenia umowne \u2013 szczeg\u00f3lnie przemys\u0142owe. Dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w mieleckiej OSP. Po napa\u015bci Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.) ewakuowa\u0142 biuro na wsch\u00f3d, ale na pocz\u0105tku 1940 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i ponownie zorganizowa\u0142 plac\u00f3wk\u0119 PZUW, kt\u00f3ra przez ca\u0142\u0105 okupacj\u0119 hitlerowsk\u0105 prowadzi\u0142a ubezpieczenia obowi\u0105zkowe od szk\u00f3d po\u017carowych i rolnych. W 1948 r., w zwi\u0105zku z reform\u0105 PZUW, zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do Niska na stanowisko inspektora powiatowego. Po przekszta\u0142ceniu PZUW w Pa\u0144stwowy Zak\u0142ad Ubezpiecze\u0144 (1952) zosta\u0142 zwolniony z pracy. Do 1958 r. pracowa\u0142 okresowo w Elektrowni w Ozecie jako pracownik administracyjny, a ponadto zatrudniano go w PZU w Nisku do r\u00f3\u017cnych prac biurowych. W 1958 r. zosta\u0142 zrehabilitowany i przeniesiony do Wojew\u00f3dzkiego Oddzia\u0142u PZU w Rzeszowie na stanowisko inspektora ds. ubezpiecze\u0144 rolnych, a wkr\u00f3tce potem mianowano go dyrektorem Dzia\u0142u Ubezpiecze\u0144 Rolnych w tym\u017ce Wojew\u00f3dzkim Oddziale PZU. Wyr\u00f3\u017cniony wieloma odznaczeniami resortowymi. Zmar\u0142 28 II 1966 r. Spoczywa na cmentarzu na Pobitnie w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KARASIOWIE<\/strong>, mielecka rodzina, kt\u00f3ra w latach 1983-1986 jako jedyna z Mielca uczestniczy\u0142a w VIII, IX, X i XI Og\u00f3lnopolskich Spotkaniach Muzykuj\u0105cych Rodzin we Wroc\u0142awiu, organizowanych przez tamtejszy Wojew\u00f3dzki Dom Kultury. Do udzia\u0142u w tej imprezie Karasiowie zostali zach\u0119ceni przez zaprzyja\u017anion\u0105 rodzin\u0119 Steczkowskich ze Stalowej Woli. Wyst\u0119powali w komplecie \u2013 rodzice: J\u00f3zef (mistrz piekarski, instruktor zawodu piekarniczego) i Maria (z domu Witek, ksi\u0119gowa) oraz czworo dzieci: Adam, Bernadetta, Piotr i Ma\u0142gorzata \u2013 jako sekstet wokalny a\u2019capella. Prezentowali najcz\u0119\u015bciej utwory z tzw. muzyki powa\u017cnej. Opr\u00f3cz udzia\u0142u w prezentacjach wyst\u0119powali w koncertach towarzysz\u0105cych w szko\u0142ach, klubach seniora i szpitalach we Wroc\u0142awiu i okolicznych miastach. W 1984 r. wyst\u0105pili w Koncercie Mi\u0119dzynarodowym w Filharmonii Wroc\u0142awskiej, prezentuj\u0105c utwory renesansowe. W p\u00f3\u017aniejszych edycjach OSMR nie wyst\u0119powali ze wzgl\u0119du na obowi\u0105zki zawodowe i rodzinne oraz studia, ale ca\u0142a czw\u00f3rka dzieci indywidualnie rozwija\u0142a talenty muzyczne. Adam, by\u0142y pracownik WSK w Mielcu, by\u0142 lektorem w ko\u015bciele MBNP i pozostaje cz\u0142onkiem ch\u00f3ru parafialnego. Bernadetta (po m\u0119\u017cu Duszkiewicz) uko\u0144czy\u0142a studia w klasie organ\u00f3w w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie oraz Akademi\u0119 Muzyczn\u0105 w Krakowie z tytu\u0142em magistra sztuki i pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I i II stopnia w Mielcu. Piotr gra\u0142 w Reprezentacyjnej Orkiestrze Wojska Polskiego w Warszawie, uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie na Akademii Muzycznej w \u0141odzi i pracowa\u0142 w PSM I i II st. w Mielcu. Ma\u0142gorzata (po m\u0119\u017cu Kusek), jako skrzypaczka wyst\u0119powa\u0142a z wieloma zespo\u0142ami oraz m.in. z mieleckim piosenkarzem Andrzejem Sz\u0119szo\u0142em na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, uko\u0144czy\u0142a studia muzyczne magisterskie w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Kielcach, a ponadto przez wielu lat gra\u0142a w orkiestrze Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KARA\u015a PIOTR J\u00d3ZEF,<\/strong>\u00a0urodzony 19 III 1964 r. w Mielcu. Jego rodzicami byli J\u00f3zef i Maria z domu Witek. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 nr 3 w Mielcu i tym czasie by\u0142 solist\u0105 Ch\u00f3ru Ch\u0142opi\u0119cego \u201eMieleckie S\u0142owiki\u201d, prowadzonego przez Stanis\u0142awa Steczkowskiego. Wielkie zami\u0142owanie do muzyki spowodowa\u0142o, \u017ce dalsz\u0105 nauk\u0119 podj\u0105\u0142 w Pa\u0144stwowym Liceum Muzycznym im. F. Chopina w Krakowie i w 1984 r. uzyska\u0142 kwalifikacje muzyka instrumentalisty (waltornia). W latach licealnych nale\u017ca\u0142 do szkolnego ch\u00f3ru \u201eCon Amore\u201d, kt\u00f3ry kilkakrotnie wyst\u0119powa\u0142 na festiwalu \u201eJugend und Wien\u201d i zwyci\u0119\u017cy\u0142 w 1981 r. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem szkolnego zespo\u0142u muzyki dawnej. Przez niepe\u0142ny rok szkolny 1984\/1985 by\u0142 nauczycielem w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej w Mielcu, a nast\u0119pnie otrzyma\u0142 powo\u0142anie do s\u0142u\u017cby wojskowej. W latach 1985-1987 gra\u0142 na waltorni w Reprezentacyjnej Orkiestrze Wojska Polskiego w Warszawie. \u00a0Po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby wojskowej rozpocz\u0105\u0142 studia na Wydziale Wykonawstwa Instrumentalnego i Wokalno-Aktorskiego Akademii Muzycznej w \u0141odzi i w 1991 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W tej\u017ce uczelni uko\u0144czy\u0142 te\u017c studium pedagogiczne. W czasie studi\u00f3w by\u0142 cz\u0142onkiem orkiestry akademickiej, kt\u00f3ra koncertowa\u0142a w kraju i poza jego granicami, m.in. w Danii. Od 9 wrze\u015bnia 1991 r. do niespodziewanej \u015bmierci 3 listopada 2016 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I i II stopnia w Mielcu. Posiada\u0142 stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Przez wiele lat by\u0142 kierownikiem sekcji instrument\u00f3w d\u0119tych i dyrygentem orkiestry szkolnej. Poza codzienn\u0105 prac\u0105 w PSM podejmowa\u0142 inne zadania zwi\u0105zane z muzyk\u0105. Przez wiele lat prowadzi\u0142 zaj\u0119cia umuzykalniaj\u0105ce w mieleckich przedszkolach. Za\u0142o\u017cy\u0142 ch\u00f3r m\u0119ski Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej \u201eFajerton\u201d w Dulczy Ma\u0142ej i by\u0142 jego dyrygentem przez 10 lat. Prowadzi\u0142 te\u017c mieleckie ch\u00f3ry senior\u00f3w: \u201eRetro\u201d i \u201eRoma\u201d oraz muzykoterapi\u0119 w \u015arodowiskowym Domu Samopomocy. Dla potrzeb prowadzonych zespo\u0142\u00f3w aran\u017cowa\u0142 utwory. Przez pewien czas by\u0142 organist\u0105 w ko\u015bciele w Tuszowie Narodowym i nauczycielem w tamtejszym gimnazjum. Nade wszystko lubi\u0142 \u015bpiewa\u0107. \u015apiewa\u0142 w ch\u00f3rach i jako solista, bo niemal nigdy nie odmawia\u0142, gdy go poproszono o za\u015bpiewanie jakiej\u015b pie\u015bni. Od lat m\u0142odzie\u0144czych by\u0142 cz\u0142owiekiem g\u0142\u0119boko wierz\u0105cym i przez wiele lat nale\u017ca\u0142 do s\u0142u\u017cby liturgicznej w ko\u015bciele Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, a jako doros\u0142y \u015bpiewa\u0142 m.in. w Scholi M\u0119skiej \u201eModus\u201d parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy oraz Pasje w ko\u015bciele Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej. Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w pielgrzymkach, najpierw sam, a p\u00f3\u017aniej z synami. Zmar\u0142 3 XI 2016 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KARA\u015a WITOLD J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 20 X 1951 r. w Nisku, syn Antoniego i Ewy z domu Ma\u015blach. Gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1962 r. w Zenicie Nisko. Przez 4 lata ucz\u0119szcza\u0142 do Technikum Mechanicznego w Stalowej Woli przez 4 lata, a pi\u0105t\u0105 klas\u0119 uko\u0144czy\u0142 i zda\u0142 matur\u0119 w 1970 r. w Technikum Mechanicznym w Mielcu. W 1969 r. przeszed\u0142 z Zenitu Nisko do II-ligowej Stali Mielec i odt\u0105d gra\u0142 nieprzerwanie (jako napastnik) w jej pierwszej dru\u017cynie do czerwca 1980 r. Og\u00f3\u0142em rozegra\u0142 w mieleckich barwach ponad 300 spotka\u0144, w tym 235 w I lidze (w\u00f3wczas ekstraklasie) i strzeli\u0142 21 bramek. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do wszystkich sukces\u00f3w Stali w latach 70., m.in. awansu do ekstraklasy, zdobycia tytu\u0142\u00f3w mistrza Polski w 1973 r. i 1976 r., wicemistrza Polski w 1975 r., 3. miejsca w 1974 r. i 1979 r. oraz awansu do \u0107wier\u0107fina\u0142u Pucharu UEFA w 1976 r. By\u0142 te\u017c uczestnikiem mecz\u00f3w I rundy Pucharu Klubowych Mistrz\u00f3w Europy z Crven\u0105 Zvezd\u0105 Belgrad (1973) i Realem Madryt (1976). Wielokrotnie powo\u0142ywany by\u0142 do kadry narodowej w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych. W reprezentacji m\u0142odzie\u017cowej gra\u0142 w latach 1973-1975 w 30 spotkaniach, w tym w 19 meczach oficjalnych i strzeli\u0142 4 bramki, a ponadto przez pewien okres pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 jej kapitana. Wni\u00f3s\u0142 du\u017cy wk\u0142ad w wywalczenie przez t\u0119 dru\u017cyn\u0119 3 \u2013 4 miejsca w II M\u0142odzie\u017cowych Mistrzostwach Europy (1972-1974). W I reprezentacji Polski wyst\u0105pi\u0142 2 razy (w meczach z Haiti w 1974 r.). W 1977 r. uko\u0144czy\u0142 studia na AWF w Warszawie (pierwsze dwa lata studiowa\u0142 w Punkcie Konsultacyjnym AWF w Mielcu, a kolejne dwa w Warszawie) i otrzyma\u0142 tytu\u0142y magistra sportu oraz trenera II klasy. Po sezonie 1979\/1980 wyjecha\u0142 do Austrii i do 1982 r. gra\u0142 w II-ligowym zespole SAK Salzburg. Po powrocie do Mielca kr\u00f3tko prowadzi\u0142 I-ligow\u0105 Stal, a nast\u0119pnie do 1986 r. szkoli\u0142 grupy m\u0142odzie\u017cowe. W latach 1986-1988 przebywa\u0142 w Kanadzie, gdzie pracowa\u0142 i gra\u0142 w amatorskich zespo\u0142ach Falcons Toronto i Polonia Hamilton. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w latach 1988-1990 pracowa\u0142 z m\u0142odzie\u017c\u0105. W 1990 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zespole Szk\u00f3\u0142 Medycznych jako etatowy nauczyciel wychowania fizycznego, a ponadto w latach 1990-1993 trenowa\u0142 Radomy\u015blank\u0119 Radomy\u015bl Wielki i awansowa\u0142 z ni\u0105 do IV ligi. W 1992 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 trenera pi\u0142ki no\u017cnej I klasy. Przed sezonem 1993\/1994 przyj\u0105\u0142 obowi\u0105zki I trenera I-ligowej Stali Mielec i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 przez pierwsz\u0105 rund\u0119, a w latach 1994-1997 zn\u00f3w zaj\u0105\u0142 si\u0119 szkoleniem m\u0142odzie\u017cy i pomaga\u0142 Grzegorzowi Lacie w prowadzeniu II-ligowej ju\u017c Stali. Po wycofaniu tego zespo\u0142u z rozgrywek w 1997 r. przez sezon 1997\/1998 szkoli\u0142 Radomy\u015blank\u0119. Od roku szkolnego 1998\/1999 przeszed\u0142 z ZSM do I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego na etat nauczyciela wychowania fizycznego, a ponadto mia\u0142 zaj\u0119cia w ZSM w niepe\u0142nym wymiarze godzin. W mi\u0119dzyczasie kolejny raz prowadzi\u0142 mieleck\u0105 \u201eStal\u201d (IV liga). Za d\u0142ugoletni\u0105 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 sportow\u0105 otrzyma\u0142 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 FKS \u201eStal\u201d Mielec. Od 1998 r. by\u0142 nauczycielem wychowania fizycznego w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Konarskiego w Mielcu. W latach 2003-2005, przebywaj\u0105c na urlopie bezp\u0142atnym, pracowa\u0142 jako trener w klubie pi\u0142karskim Wis\u0142a Chicago w USA. Od I 2006 r., poza prac\u0105 w LO, by\u0142 zatrudniony w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Mielcu. Z juniorami m\u0142odszymi Stali Mielec zdoby\u0142 mistrzostwo Polski w 2007 r. Z dniem 31 VIII 2017 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 w I LO, ale prowadzi nadal zaj\u0119cia w SMS.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KARBOWSKI KAZIMIERZ STANIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 4 III 1953 r. w Mielcu, syn Albina i Marii z domu Kutrzeba. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu z matur\u0105 w 1973 r. W latach 1973-1974 pracowa\u0142 w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym, a od 1974 r. do 1988 r. w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d jako elektronik. Od 1988 r. prowadzi\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105, a w 2017 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Jego \u017cyciow\u0105 pasj\u0105 jest muzyka, a specjalno\u015bciami gra na gitarze i \u015bpiew. W latach szkolnych gra\u0142 w zespole \u201eUran 235\u201d. W czasie pracy w MPB by\u0142 kierownikiem, instruktorem i cz\u0142onkiem zespo\u0142\u00f3w muzycznych dzia\u0142aj\u0105cych w \u015bwietlicy zak\u0142adowej. M.in. z zespo\u0142em \u201eAtrium\u201d zdoby\u0142 V miejsce w Og\u00f3lnopolskim Festiwalu Zespo\u0142\u00f3w Muzycznych Bran\u017cy Budowlanej w \u0141odzi (1974 r.) Ponadto w latach 70. i na pocz\u0105tku lat 80. gra\u0142 w zespole muzycznym przy Klubie \u201eStodo\u0142a\u201d Us\u0142ugowo-Wytw\u00f3rczej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107\u201d w Mielcu. Zesp\u00f3\u0142 ten systematycznie wyst\u0119powa\u0142 na imprezach sp\u00f3\u0142dzielczych i przegl\u0105dach amatorskich zespo\u0142\u00f3w artystycznych (m.in. w Przeworsku, Rymanowie i Limanowej), gdzie zajmowa\u0142 czo\u0142owe miejsca. Szczeg\u00f3lnym sukcesem by\u0142o I miejsce w rzeszowskim Przegl\u0105dzie Zespo\u0142\u00f3w Artystycznych \u201eARTAMA 1980\u201d. W 1993 r. wsp\u00f3lnie z Kazimierzem Kozio\u0142em za\u0142o\u017cyli zesp\u00f3\u0142 muzyczny \u201eKAZKI BAND\u201d, kt\u00f3ry udanymi wyst\u0119pami na r\u00f3\u017cnych imprezach (g\u0142\u00f3wnie tanecznych) uzyska\u0142 w Mielcu i okolicy uznanie i popularno\u015b\u0107. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 muzyczn\u0105 anga\u017cuje si\u0119 do innych prac spo\u0142ecznych, m.in. jako cz\u0142onek Rady Osiedla Jana Kili\u0144skiego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"<\/a><\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n

KARCZMA POLSKA<\/strong>, restauracja przy ul. Partyzant\u00f3w, nawi\u0105zuj\u0105ca w swojej bryle do staropolskiej karczmy. Wybudowa\u0142a j\u0105 firma Hotel Polski Sp. z o.o. w latach 2009-2010. Uroczyste otwarcie odby\u0142o si\u0119 we wrze\u015bniu 2010 r. Posiada 4 sale: pod anio\u0142ami, sarmack\u0105, kresow\u0105 i sielsko \u2013 anielsko, w kt\u00f3rych znajduje si\u0119 520 miejsc. Menu stanowi\u0105 dania z tradycyjnej kuchni polskiej i kresowej. Specjalno\u015bci to: pieczona kaczka po polsku z jab\u0142kami, karczmiana trylogia, \u017cur staropolski w czarce chlebowej oraz uczta gospodarza dla czterech g\u0142odnych. Jest miejscem wielu uroczysto\u015bci i imprez, m.in. Gali Mieleckiego Sportu z podsumowaniem plebiscytu „Korso” na „Najlepszego sportowca Mielca” i plebiscytu na „Mielczanina Roku”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KARCZMARZEWSKA AGATA (po m\u0119\u017cu PURA)<\/strong>, urodzona 27 VI 1978 r. w Rzeszowie, c\u00f3rka Andrzeja i Anny z domu \u0141ado\u015b. Treningi siatkarskie rozpocz\u0119\u0142a w Zelmerze Rzesz\u00f3w, a po uko\u0144czeniu szko\u0142y podstawowej podj\u0119\u0142a nauk\u0119 w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Sosnowcu. W toku nauki wyst\u0119powa\u0142a w zespole SMS PZPS Sosnowiec i w reprezentacji Polski juniorek (br\u0105zowy medal Mistrzostw Europy w 1996 r.) Po uko\u0144czeniu SMS w Sosnowcu (1997) zosta\u0142a zaanga\u017cowana do I-ligowego zespo\u0142u Dick Black Andrych\u00f3w (1997\/1998) i zdoby\u0142a z nim wicemistrzostwo Polski, a nast\u0119pnie gra\u0142a w I-ligowej dru\u017cynie Stali Bielsko-Bia\u0142a (1998\/1999). Do Mielca przyby\u0142a w 1999 r. i przyczyni\u0142a si\u0119 do zdobycia przez Melnox Autopart Stal Mielec tytu\u0142u wicemistrza Polski (1999\/2000). W tym okresie wyst\u0119powa\u0142a w I reprezentacji Polski. W mieleckiej dru\u017cynie gra\u0142a tak\u017ce w sezonach 2000\/2001 i 2001\/2002. W Mielcu uko\u0144czy\u0142a te\u017c Medyczne Studium Zawodowe (kierunek: technik-fizjoterapeuta). Przed sezonem 2002\/2003 przesz\u0142a do zespo\u0142u mistrza Polski Nafta-Gaz Pi\u0142a. Po wyje\u017adzie z Mielca gra\u0142a w zespo\u0142ach pi\u0142ki siatkowej: PTPS Farmutil Pi\u0142a (2002-2004, Puchar Polski), Airone Terra Sarda Tortoli (W\u0142ochy, 2004\/2005), Tulica Tu\u0142amasz Tu\u0142a (Rosja, 2005-2007), MKS Muszynianka Muszyna (2007\/2008, mistrz Polski), AZS Pronar Zeto Astwa Bia\u0142ystok (2008\/2009), Tauron MKS D\u0105browa G\u00f3rnicza (2009-2011, br\u0105zowy medal), Silesia Volley I Mys\u0142owice\/Chorz\u00f3w (2012\/2013), KS Pa\u0142ac Bydgoszcz (2013-2014), Wis\u0142a Warszawa (od 2014).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KARDY\u015a BEATA (z domu PERET)<\/strong>, urodzona 28 III 1971 r. w Mielcu, c\u00f3rka Alojzego i J\u00f3zefy z domu Dziadzio. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142a do Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1990 r. Studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1995 r. z tytu\u0142em magistra historii. R\u00f3wnocze\u015bnie w 1995 r. uko\u0144czy\u0142a studia fakultatywne w zakresie opieki spo\u0142ecznej, tak\u017ce w WSP Krak\u00f3w. W latach 1995-1999 pracowa\u0142a w Miejskim O\u015brodku Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu, a w 1999 r. zosta\u0142a zatrudniona w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 intensywnie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142a. Uko\u0144czy\u0142a m.in.: Podyplomowe Studium Organizacji Pomocy Spo\u0142ecznej w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej W Rzeszowie (2000), Studium Przeciwdzia\u0142ania Przemocy w Rodzinie \u2013 I etap (2006) i studia podyplomowe w zakresie pedagogiki opieku\u0144czo-wychowawczej na Uniwersytecie Rzeszowskim (2013). Ponadto pracuje jako nauczyciel w Policealnej Szkole Medycznej \u00a0w Mielcu, w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Wsp\u00f3\u0142pracuje z S\u0105dem Rejonowym w Mielcu jako kurator spo\u0142eczny w Wydziale Rodzinnym i Nieletnich oraz ze Stowarzyszeniem Trze\u017awo\u015bciowym \u201eNowe \u017bycie\u201d w Mielcu. Z dniem 29 IV 2016 r. obj\u0119\u0142a stanowisko dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KARDY\u015a HALINA (z domu STARZEC)<\/strong>, urodzona 20 III 1958 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Zofii z domu Jachyra. Absolwentka Liceum Medycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1978 r. Nale\u017ca\u0142a do licealnego zespo\u0142u estradowego. Uko\u0144czy\u0142a kurs spadochronowy w Aeroklubie Mieleckim i od 1977 r. uczestniczy\u0142a (jako jedna z nielicznych kobiet w Polsce) w zawodach spadochronowych, m.in. w IX Mi\u0119dzynarodowych Spadochronowych Mistrzostwach Lublina oraz I i II Wschodniow\u0119gierskich Mi\u0119dzynarodowych Zawodach Spadochronowych w Nyiregyhaza (1979, 1980). W 1978 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Szpitalu w Kolbuszowej jako piel\u0119gniarka. W 1980 r., jako pierwsza kobieta w Polsce, wystartowa\u0142a z m\u0119\u017cczyznami w II Mistrzostwach Polski w Wieloboju Spadochronowym (15-20 VII 1980 r. w Mielcu), m.in. uzyskuj\u0105c 7. miejsce w strzelaniu (na 61 zawodnik\u00f3w). W nast\u0119pstwie tego startu w 1980 r. zosta\u0142a pozyskana do sekcji spadochronowej WSK \u201eWawel\u201d Krak\u00f3w (pierwsza kobieta w dziejach sekcji) i zatrudniona w Szpitalu Wojskowym w Krakowie. W 1982 r. powr\u00f3ci\u0142a do Mielca i pracowa\u0142a w O\u015brodku Rehabilitacji (1982-2001). W 2004 r. uko\u0144czy\u0142a Unijny Kurs Pszczelarstwa i zaj\u0119\u0142a si\u0119 pszczelarstwem. Nale\u017cy do Ko\u0142a w Mielcu. Jest ponadto cz\u0142onkiem zespo\u0142u \u201ePro Musica\u201d i ch\u00f3r\u00f3w Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d w Mielcu. Udziela si\u0119 te\u017c w dzia\u0142alno\u015bci Stowarzyszenia Przyjaci\u00f3\u0142 Francji w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KARDY\u015a HENRYK J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 16 III 1938 r. w Trze\u015bni ko\u0142o Mielca, syn J\u00f3zefa i Marii z Gruszeckich. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 przy WSK Mielec. Od 1953 r. do 1991 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec na stanowiskach: \u015blusarza, mechanika lotniczego i uk\u0142adacza spadochron\u00f3w dla pilot\u00f3w oblatywaczy samolot\u00f3w. W latach 1957-1959 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w tworz\u0105cej si\u0119 jednostce wojsk powietrzno-desantowych w Krakowie. Uzyska\u0142 te\u017c uprawnienia skoczka skoczka spadochronowego. W 1972 r. otrzyma\u0142 dyplom mistrzowski w zawodzie \u015blusarz maszynowy. W 1991 r. przeszed\u0142 na rent\u0119, a w 1998 r. na emerytur\u0119. W latach 1967-1979 posiada\u0142 licencj\u0119 skoczka spadochronowego I klasy i by\u0142 cz\u0142onkiem sekcji spadochronowej Aeroklubu Mieleckiego. Za wykonanie 100 skok\u00f3w otrzyma\u0142 Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Spadochronow\u0105. Jego g\u0142\u00f3wn\u0105 pozazawodow\u0105 pasj\u0105 by\u0142a jednak turystyka, kt\u00f3rej po\u015bwi\u0119ca\u0142 od pocz\u0105tku lat 60. niemal ca\u0142y sw\u00f3j wolny czas. By\u0142 organizatorem i przewodnikiem niezliczonej ilo\u015bci rajd\u00f3w, wypraw i wycieczek pieszych i narciarskich, w zdecydowanej wi\u0119kszo\u015bci na terenach polskich g\u00f3r. W 1963 r. otrzyma\u0142 pierwsz\u0105 w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim legitymacj\u0119 organizatora turystyki, a w nast\u0119pnych latach uzyskiwa\u0142 kolejne uprawnienia turystyczne: przodownika GON (1965) \u2013 uprawnienia do prowadzenia wycieczek narciarskich zim\u0105, przodownika GOT (1966) \u2013 prowadzenie wycieczek g\u00f3rskich i weryfikowanie odznak turystycznych, przodownika OTP (1969) \u2013 uprawnienia na tereny nizinne ca\u0142ej Polski, przewodnika g\u00f3rskiego na tereny Beskid\u00f3w Wschodnich i Zachodnich II klasy, stra\u017cnika ochrony przyrody (1966), spo\u0142ecznego opiekuna zabytk\u00f3w (1972) i znakarza szlak\u00f3w g\u00f3rskich (1974). Znakowa\u0142 tak\u017ce inne szlaki, m.in. cz\u0119\u015b\u0107 szlaku turystycznego im. gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego, prowadz\u0105cego od Tuszowa Narodowego \u2013 przez wschodni\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 ziemi mieleckiej \u2013 do Rzeszowa i Hy\u017cnego. Od pierwszych wypraw, g\u0142\u00f3wnie po dzikich Bieszczadach, nie rozstawa\u0142 si\u0119 z toporkiem, kt\u00f3rym torowa\u0142 sobie drog\u0119, wycinaj\u0105c g\u0119ste zaro\u015bla. St\u0105d otrzyma\u0142 pseudonim turystyczny \u201eToporek\u201d, kt\u00f3ry wkr\u00f3tce zdoby\u0142 rozg\u0142os w polskiej braci turystycznej. (Poprzez turystyk\u0119 pozna\u0142 \u017con\u0119 Mari\u0119, kt\u00f3ra okaza\u0142a si\u0119 tak\u017ce wielk\u0105 pasjonatk\u0105 turystyki. R\u00f3wnie\u017c ich dzieci by\u0142y uczestnikami wielu rajd\u00f3w i wycieczek, a obecnie kontynuuj\u0105 tradycje rodzinne podr\u00f3\u017cuj\u0105c po \u015bwiecie.) Du\u017c\u0105 renom\u0105 cieszy\u0142 si\u0119 Rajd Topork\u00f3w po Bieszczadach, organizowany w latach 60. i 70. W latach 60. by\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Wysokog\u00f3rskiego w Krakowie i uczestniczy\u0142 w wyprawie na Kaukaz (1966). Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 prezesa Ko\u0142a nr 2 PTTK w Mielcu (przoduj\u0105cego w skali kraju) oraz przewodniczy\u0142 Komisji Turystyki Pieszej i Narciarskiej Zarz\u0105du Oddzia\u0142u PTTK przy WSK. Po ci\u0119\u017ckiej kontuzji, odniesionej przy skoku spadochronowym w 1979 r., a nast\u0119pnie d\u0142ugiej rekonwalescencji, w latach 80. powr\u00f3ci\u0142 do turystyki. Tym razem organizowa\u0142 pielgrzymki do s\u0142ynnych miejsc kultu religijnego w Polsce, takich jak m.in. Cz\u0119stochowa, Kalwaria Zebrzydowska, Tuch\u00f3w, Kalwaria Pac\u0142awska, Liche\u0144, Kalisz, Gidle i Gietrzwa\u0142d, a nast\u0119pnie na terenie Europy, m.in. Medjugorie, Rzym \u2013 dwa spotkania z Ojcem \u015awi\u0119tym, Asy\u017c, Lourdes, La Salette, Mariazell, Fatima, Ejzedel, Beauraing, Banneux, Efez (kilkakrotnie), Ziemi \u015awi\u0119tej i Egiptu. W ci\u0105gu 40 lat wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cej si\u0119 w kraju dzia\u0142alno\u015bci turystycznej otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144, m.in.: Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 PTTK, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Turystyki, Jubileuszowy Medal 50-lecia Ko\u0142a Polskiego Towarzystwa Tatrza\u0144skiego, Honorow\u0105 Jubileuszow\u0105 G\u00f3rsk\u0105 Odznak\u0119 Turystyczn\u0105 i Odznak\u0119 100-lecia Zorganizowanej Turystyki w Polsce. Przemierzaj\u0105c wielokrotnie polskie g\u00f3ry zdoby\u0142 odznaki g\u00f3rskie: GOT \u2013 Du\u017c\u0105 Z\u0142ot\u0105 i \u201eZa Wytrwa\u0142o\u015b\u0107\u201d \u2013 1972, GON \u2013 Du\u017c\u0105 Z\u0142ot\u0105 i \u201eZa Wytrwa\u0142o\u015b\u0107\u201d \u2013 1977 oraz OTP \u2013 Du\u017c\u0105 Z\u0142ot\u0105 i \u201eZa Wytrwa\u0142o\u015b\u0107\u201d.<\/p>\r\n

KARDY\u015a JAN,<\/b> urodzony 3 X 1891 r. w Grochowem, powiat mielecki, syn Wojciecha i Marii z domu Ciemi\u0119ga. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 ludow\u0105, a nast\u0119pnie praktykowa\u0142 w firmie handlowej Romana D\u0119bickiego w Mielcu. Odby\u0142 te\u017c praktyk\u0119 ogrodnicz\u0105 w firmie Emila Freege w Krakowie. Od 1914 r. prowadzi\u0142 kwiaciarni\u0119 w Krakowie przy ul. Oleandry. R\u00f3wnocze\u015bnie dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w miejscowym Zwi\u0105zku Strzeleckim. Przyj\u0105\u0142 pseudonim Zag\u0142oba. Na wie\u015b\u0107 o organizowanych w Krakowie \u2013 Oleandrach oddzia\u0142ach strzeleckich, w dniu 6 VIII 1914 r. zg\u0142osi\u0142 sw\u00f3j akces i zosta\u0142 przydzielony do 1. kompanii 2. batalionu 5. pu\u0142ku piechoty, a nast\u0119pnie przeniesiono go do 2. kompanii tego\u017c batalionu. Z 5. pu\u0142kiem przeszed\u0142 szlak bojowy w latach 1914 \u2013 1915. W bitwie pod Konarami (16-23 V 1915 r.) zosta\u0142 ranny w nog\u0119 i kilka miesi\u0119cy przebywa\u0142 w szpitalu. Po zaleczeniu rany powr\u00f3ci\u0142 na front we wrze\u015bniu 1915 r. i zosta\u0142 przydzielony do 5. kompanii 2. batalionu 6. pu\u0142ku piechoty i w tej formacji bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych w do lipca 1916 r. W tym okresie awansowa\u0142 na stopie\u0144 sier\u017canta. Wykazywa\u0142 si\u0119 nieprzeci\u0119tn\u0105 odwag\u0105, m.in. 24 X 1915 r. dowodzi\u0142 plutonem, kt\u00f3ry zlikwidowa\u0142 nieprzyjacielsk\u0105 za\u0142og\u0119 karabinu maszynowego i zdoby\u0142 karabin maszynowy, kt\u00f3rym wcze\u015bniej szachowano Polak\u00f3w. Z kolei w bitwie pod Kostiuchn\u00f3wk\u0105, po \u015bmierci dow\u00f3dcy 5 VII 1916 r., dowodzi\u0142 plutonem i bohatersko os\u0142ania\u0142 odwr\u00f3t Polak\u00f3w. Przyp\u0142aci\u0142 to ran\u0105 r\u0119ki i po tej kontuzji pozosta\u0142 inwalid\u0105. Do ko\u0144ca listopada 1916 r. przebywa\u0142 w szpitalu, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 kurs w D\u0119blinie. Po kryzysie przysi\u0119gowym w 1917 r. zosta\u0142 wcielony do wojska austriackiego. W listopadzie 1918 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworz\u0105cego si\u0119 polskiego wojska i jako inwalida s\u0142u\u017cy\u0142 jako podoficer prowiantowy w Wojskowym Szpitalu Okr\u0119gowym w Krakowie, a w 1922 r. zosta\u0142 zwolniony z wojska. Od tego czasu prowadzi\u0142 ze wsp\u00f3lnikami sklep spo\u017cywczy w Krakowie. Zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Srebrnym Virtuti Militari,\u00a0 Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci, Krzy\u017cem Walecznych (3 razy) oraz Srebrnym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem za Odwag\u0119 (austriackie). Dalsze losy dotychczas nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KARDY\u015a J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 12 II 1900 r. w Trze\u015bni ko\u0142o Mielca, syn Walentego i Agnieszki z Wadowskich. W 1917 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 jako ochotnik do Legion\u00f3w Pi\u0142sudskiego i walczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej, a nast\u0119pnie w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie pracowa\u0142 w Policji Pa\u0144stwowej w Wo\u0142osiance, \u0141awocznem, Tuchli i Skole. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105 i kurs komendant\u00f3w posterunk\u00f3w Policji Pa\u0144stwowej w Warszawie (1935). Odznaczony Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 1918-1921 i Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci. W czasie kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. uda\u0142 si\u0119 na W\u0119gry, gdzie zosta\u0142 internowany w obozie Kiskunlachaza w pobli\u017cu Budapesztu (1939-1945). Po wojnie powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i zosta\u0142 zatrudniony w stra\u017cy przemys\u0142owej, a nast\u0119pnie w magazynach Pa\u0144stwowych Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu. Z powodu przedwojennej profesji i przekona\u0144 by\u0142 represjonowany, aresztowany i wi\u0119ziony przez PUBP w Mielcu. Zmar\u0142 2 V 1948 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KARDY\u015a J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 21 IV 1956 r. w Trze\u015bni, powiat mielecki, syn Adama i Czes\u0142awy z domu Sikora. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1981 r. W latach 1971-1990 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako grawer. Od 5 VI 1990 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 firm\u0119 \u201eWyr\u00f3b Piecz\u0105tek, Grawerstwo\u201d przy ul. Hetma\u0144skiej. W 2000 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 \u201eStemplarza Roku 2000\u201d, przyznawany przez og\u00f3lnopolski informator rynku stemplarskiego \u201eStemplarz Polski\u201d za najlepsz\u0105 dynamik\u0119 obrot\u00f3w w 1999 r., jako\u015b\u0107, ilo\u015b\u0107 i solidno\u015b\u0107 wykonywanych us\u0142ug. Jest ponadto autorem znaczk\u00f3w okoliczno\u015bciowych, m.in. dla Fabryki Firanek \u201eVisan\u201d w Skopaniu, z okazji 45-lecia Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201eBa\u017cant\u201d i 10-lecia Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d oraz medali i wielu prac grawerskich.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KARKOSZA MACIEJ<\/strong>, urodzony 17 XI 1914 r. w Ja\u015blanach, powiat mielecki. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1936 r. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 6 Dywizji Piechoty w Krakowie, gdzie odby\u0142 kurs podchor\u0105\u017cych, a nast\u0119pnie w 16 pu\u0142ku piechoty w Tarnowie, dochodz\u0105c do stopnia sier\u017canta podchor\u0105\u017cego. 1 VII 1939 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych w Mielcu, ale wkr\u00f3tce zosta\u0142 zmobilizowany i uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. w 155 pu\u0142ku piechoty, jako adiutant dow\u00f3dcy 1 batalionu. W beznadziejnej sytuacji pod S\u0105dow\u0105 Wiszni\u0105 podj\u0119to decyzj\u0119 o rozwi\u0105zaniu si\u0119 i powrocie w rodzinne strony. Od grudnia 1939 r. dzia\u0142a\u0142 w strukturach S\u0142u\u017cby Zwyci\u0119stwa Polsce (SZP), przemianowanej wkr\u00f3tce na Zwi\u0105zek Walki Zbrojnej ZWZ, pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 zast\u0119pcy dow\u00f3dcy plutonu Komendy Obwodu do zada\u0144 specjalnych. Posiada\u0142 pseudonimy: \u201eZiarnko\u201d, \u201eGrom\u201d i Ja\u015bmin\u201d. Wiosn\u0105 1940 r. zosta\u0142 mianowany komendantem plac\u00f3wki Tusz\u00f3w Narodowy (\u201eTadeusz\u201d). Pe\u0142ni\u0105c t\u0119 funkcj\u0119 zorganizowa\u0142 struktur\u0119 ZWZ (p\u00f3\u017aniej AK) na terenie gminy. 3 maja 1941 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podporucznika WP ze starsze\u0144stwem od chwili wybuchu wojny. Rozprowadza\u0142 konspiracyjn\u0105 gazetk\u0119 \u201eOdwet\u201d, prowadzi\u0142 szkolenia kadry podoficerskiej, uczestniczy\u0142 w akcjach bojowych i spotkaniach z przedstawicielami innych organizacji konspiracyjnych. W zimie 1944 r. zda\u0142 komend\u0119 plac\u00f3wki i przeszed\u0142 do dyspozycji Komendy Obwodu AK Mielec. W listopadzie 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do wojska, ale otrzyma\u0142 odroczenie. Po wojnie ujawni\u0142 swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105, ale jako cz\u0142onek BCh. W 1953 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krakowa i na prze\u0142omie lat 50. i 60. uko\u0144czy\u0142 studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim. Pracowa\u0142 w: Przedsi\u0119biorstwie Budowy Nowej Huty, Komitecie Wojew\u00f3dzkim ZSL, Sp\u00f3\u0142dzielni \u201ePszczelarz\u201d i Ch\u0142odni Sk\u0142adowej. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1982 r. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, m.in. w ZSL, PSS \u201eSpo\u0142em\u201d oraz jako radny Dzielnicowej i Miejskiej Rady Narodowej w Krakowie. Napisa\u0142 wspomnienia ze swojej dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej, kt\u00f3re opublikowano w wydawnictwie Mielec. Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu T. 3 pod redakcj\u0105 Feliksa Kiryka. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Medalem Za Udzia\u0142 w Wojnie Obronnej 1939 r., Krzy\u017cem Partyzanckim, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Za Zas\u0142ugi dla Ziemi Krakowskiej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 za Prac\u0119 Spo\u0142eczn\u0105 dla Miasta Krakowa oraz Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego. Zmar\u0142 6 IX 1998 r. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KARKOSZA STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz),<\/strong> urodzony 27 VII 1959 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Bronis\u0142awy z domu Lis. W 1977 r. uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Mielcu w zawodzie elektromechanika. Studia filozoficzno-teologiczne odby\u0142 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym Ksi\u0119\u017cy Sercan\u00f3w w Stadnikach i 17 VI 1987 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W latach 1987-1999 pracowa\u0142 w Zgromadzeniu Ksi\u0119\u017cy Sercan\u00f3w. W 1999 r. zosta\u0142 inkardynowany do diecezji sandomierskiej. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach rzymskokatolickich w Staszowie (parafia \u015bw. Bart\u0142omieja), Zaleszanach, Je\u017cowem i Osieku. W 2005 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w parafii w Pi\u0142atce, a w 2016 r. zosta\u0142 przeniesiony na probostwo w W\u00f3lce Ratajskiej. Od 2017 r., z powodu pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu zdrowia, przebywa\u0142 w domu rodzinnym w Ja\u015blanach w powiecie mieleckim, a p\u00f3\u017aniej w Domu Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w w Sandomierzu. Zmar\u0142 23 IV 2018 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Ja\u015blanach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KARKUT RYSZARD<\/strong>, urodzony 25 III 1941 r. w Jarocinie ko\u0142o Niska, syn Stanis\u0142awa i Janiny z W\u0119gli\u0144skich. Absolwent Technikum Budowlanego w Jaros\u0142awiu, matur\u0119 zda\u0142 w 1961 r. Po trzymiesi\u0119cznym zatrudnieniu w Wydziale Architektury i Budownictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Nisku otrzyma\u0142 powo\u0142anie do s\u0142u\u017cby wojskowej, kt\u00f3r\u0105 odby\u0142 w latach 1961-1963. Od 1964 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym, pocz\u0105tkowo na stanowisku mistrza, a nast\u0119pnie zast\u0119pcy kierownika budowy i kierownika budowy. W 1970 r. otrzyma\u0142 uprawnienia budowlane w specjalno\u015bci architektonicznej i konstrukcyjno-in\u017cynieryjnej do kierowania robotami budowlanymi obiekt\u00f3w budowlanych (z wy\u0142\u0105czeniem obiekt\u00f3w o skomplikowanej konstrukcji) i kilkakrotnie odnawia\u0142 te uprawnienia. Uczestniczy\u0142 w dynamicznej rozbudowie Mielca w latach 60., 70. i 80., m.in. prowadzi\u0142 szereg bud\u00f3w na osiedlach: M. Kopernika, S. \u017beromskiego, J. Krasickiego (p\u00f3\u017aniej Lotnik\u00f3w) i W. Szafera. Kierowa\u0142 tak\u017ce budowami w Skopaniu i Tarnobrzegu, a w latach 1984-1985 pracowa\u0142 na budowach w ZSRR. Od 1985 r. kierowa\u0142 Dzia\u0142em Wykonawstwa MPB, a nast\u0119pnie (w latach 90.) pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Dzia\u0142u Marketingu MPB. W 1999 r. przeszed\u0142 na rent\u0119, a w 2001 r. na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142 24 VIII 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAR\u0141OWICZ KAZIMIERZ<\/strong>, dzia\u0142acz Polskiej Partii Robotniczej w Mielcu, w czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Rolniczo-Handlowej \u201e\u017bniwo\u201d. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej by\u0142 jednym z organizator\u00f3w Komitetu Powiatowego PPR w Mielcu. W latach 1944-1946 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 starosty mieleckiego. Jesieni\u0105 1944 r. przyczyni\u0142 si\u0119 do sprawnej i rekordowo du\u017cej rekrutacji m\u0119\u017cczyzn z powiatu mieleckiego do 2. Armii Wojska Polskiego oraz wykonania przez powiat mielecki planu \u015bwiadcze\u0144 rzeczowych dla potrzeb pa\u0144stwa. Uczestniczy\u0142 w akcji ujawniania si\u0119 \u017co\u0142nierzy polskiego podziemia, m.in. namawia\u0142 do ujawnienia si\u0119 s\u0142ynnego dow\u00f3dc\u0119 oddzia\u0142u partyzanckiego Wojciecha Lisa. W 1946 r. zosta\u0142 odwo\u0142any ze stanowiska starosty, wyjecha\u0142 do Warszawy i zerwa\u0142 kontakty z Mielcem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAR\u0141OWICZA MIECZYS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (70 m), \u201e\u015blepa\u201d uliczka w osiedlu Wolno\u015bci, boczna ul. X.Dunikowskiego. Powsta\u0142a w 1977 r. i wtedy tak\u017ce otrzyma\u0142a patrona. Zar\u00f3wno jezdnia jak i chodniki po obu jej stronach maj\u0105 nawierzchni\u0119 z kostki brukowej. S\u0105siadami ulicy z obu stron s\u0105 domy jednorodzinne z ogr\u00f3dkami.
Patron ulicy: MIECZYS\u0141AW KAR\u0141OWICZ<\/strong>\u00a0(1876-1909) to jeden z wybitnych polskich kompozytor\u00f3w neoromantyk\u00f3w, tworz\u0105cych na prze\u0142omie XIX i XX w. Studiowa\u0142 u prof. Z. Noskowskiego i w Berlinie. Jego talent kompozytorski, g\u0142\u00f3wnie w zakresie muzyki symfonicznej, rozwin\u0105\u0142 si\u0119 w czasie pobytu w Zakopanem (od 1907 r.) Wielk\u0105 jego pasj\u0105 by\u0142y wspinaczki wysokog\u00f3rskie, st\u0105d w komponowanych przeze\u0144 utworach mo\u017cna wyra\u017anie odczu\u0107 przemo\u017cny wp\u0142yw pi\u0119kna i pot\u0119gi g\u00f3r. Zgin\u0105\u0142 pod lawin\u0105 na zboczu Ma\u0142ego Ko\u015bcielca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KARMELITANKI DZIECI\u0104TKA JEZUS (ZGROMADZENIE SI\u00d3STR KARMELITANEK DZIECI\u0104TKA JEZUS, CSCII)<\/strong>, instytut na prawie papieskim, za\u0142o\u017cony przez S\u0142ugi Bo\u017ce: Ojca Anzelma od \u015bw. Andrzeja Corsini (Macieja J\u00f3zefa G\u0105dka) i Mari\u0119 Teres\u0119 od \u015bw. J\u00f3zefa (Janin\u0119 Kieroci\u0144sk\u0105). Zgromadzenie jest agregowane do Zakonu Karmelit\u00f3w Bosych \u2013 Zakonu Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny z G\u00f3ry Karmel. Celem specjalnym Zgromadzenia jest s\u0142u\u017cba bli\u017anim, zw\u0142aszcza \u201enajmniejszym\u201d. Siostry realizuj\u0105 swoje apostolstwo przede wszystkim w dziedzinie wychowania i kszta\u0142cenia dzieci i m\u0142odzie\u017cy. Do parafii \u015bw. Marka Ewangelisty w Rzochowie przyby\u0142y 11 IV 1961 r. na zaproszenie proboszcza ks. Tomasza Rzepki. Zamieszka\u0142y w niewielkim i mocno zniszczonym domu przy Rynku Rzochowskim 108. G\u0142\u00f3wnym zaj\u0119ciem si\u00f3str by\u0142a katechizacja miejscowych dzieci przedszkolnych i szkolnych oraz prace zakrystianki i piel\u0119gniarki w rzochowskim ko\u015bciele. Podj\u0119\u0142y si\u0119 tak\u017ce nauczania religii dzieci i m\u0142odzie\u017cy Szko\u0142y Podstawowej w Rzemieniu. Ze wzgl\u0119du na pogarszaj\u0105cy si\u0119 stan dotychczasowej siedziby, w lipcu 1991 r. siostry przenios\u0142y si\u0119 do \u00a0nowo wybudowanego (w surowym stanie) domu parafialnego przy ul. D\u0119bickiej 2. Za zgod\u0105 \u00f3wczesnego proboszcza ks. J\u00f3zefa Jaworskiego i parafialnej Rady Duszpasterskiej w Rzochowie przej\u0119\u0142y dom parafialny na w\u0142asno\u015b\u0107, w zamian podejmuj\u0105c prac\u0119 organistowsk\u0105 oraz opiek\u0119 nad osobami chorymi i samotnymi w parafii, w ramach parafialnej \u201eCaritas\u201d. Zagospodarowa\u0142y dom i jego otoczenie, a od 1 IX 2002 r. otwar\u0142y w nim przedszkole, do kt\u00f3rego rokrocznie ucz\u0119szcza oko\u0142o 25 dzieci. W zwi\u0105zku z podj\u0119ciem nowych obowi\u0105zk\u00f3w przesta\u0142y pracowa\u0107 jako katechetki w szko\u0142ach. W ostatnich latach w rzochowskim domu zakonnym przebywa\u0142o 9-10 si\u00f3str.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KARPI\u0143SKI TOMASZ (OJCIEC FORTUNAT OD \u015aWI\u0118TEGO TOMASZA)<\/strong>, urodzony 19 XII 1743 r. w Ottyni (Pokucie). 15 X 1765 r. przyj\u0105\u0142 habit trynitarski, 19 X 1766 r. z\u0142o\u017cy\u0142 \u015bluby zakonne, a \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1770 r. By\u0142 trzecim (i prawdopodobnie ostatnim) prze\u0142o\u017conym klasztoru trynitarzy w Mielcu. Jemu to zapewne przypad\u0142 smutny obowi\u0105zek kierowania przeprowadzk\u0105 mieleckich trynitarzy z Mielca do Wilna, po kasacie zakonu w zaborze austriackim w 1783 r. Przyczyni\u0142 si\u0119 do utrzymania jednej z prowincji zakonnych (\u201eRedemptor Provinciae\u201d). Zmar\u0142 1 X 1821 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KARWACKA ANNA (z domu KORPANTY)<\/strong>, urodzona 22 VII 1970 r. w Mielcu, c\u00f3rka Zdzis\u0142awa i Marii z Trojanowskich. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1988 r. Uko\u0144czy\u0142a Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I st. im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu w klasie fortepianu. W latach 1984-1988 nale\u017ca\u0142a do Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d w Mielcu. Studiowa\u0142a filologi\u0119 roma\u0144sk\u0105 na Akademii Pedagogicznej w Krakowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Polskiej Telefonice Wiejskiej (dzi\u015b Multimedia), w kt\u00f3rej jako pierwszemu pracownikowi, \u00a0kierownikowi biura i kierownikowi pionu administracji plac\u00f3wki w Mielcu powierzono misj\u0119 zorganizowania jej dzia\u0142alno\u015bci (1995-1999). Pracowa\u0142a te\u017c w Mieleckiej Szkole Biznesu jako lektor j\u0119zyka francuskiego i j\u0119zyka w\u0142oskiego (1995-1998). Od 1999 r. do 2005 r. pe\u0142ni\u0142a funkcje: dyrektora Biura Relacji Mi\u0119dzynarodowych, pe\u0142nomocnika rektora i kierownika Studium J\u0119zyk\u00f3w Obcych w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu oraz prowadzi\u0142a lektorat z j\u0119zyka francuskiego i j\u0119zyka w\u0142oskiego na tej uczelni. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 i przedsi\u0119biorczo\u015bci w WSGiZ w Mielcu. W czerwcu 2005 r. przesz\u0142a do firmy Melex A&D Tyszkiewicz Sp. J. w Mielcu, na stanowisko zarz\u0105dzaj\u0105cego centrum konferencyjnym w Zespole Zamkowo-Parkowym w Przec\u0142awiu. Od 2007 r. do 2009 r. by\u0142a dyrektorem handlowym i prokurentem w Zak\u0142adzie Narz\u0119dziowym Sp. z o.o. w Mielcu, a w latach 2009-2011 pe\u0142ni\u0142a funkcje rzecznika prasowego i PR & Marketing Managera w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych\/Sikorsky Aircraft Corporation, Grupa UTC w Mielcu. Wykonywa\u0142a tak\u017ce t\u0142umaczenia pisemne, ustne, konsekutywne i techniczne w j\u0119zykach: angielskim, francuskim i w\u0142oskim oraz obs\u0142ugiwa\u0142a delegacje zagraniczne, m.in. Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu i Agencji Rozwoju Przemys\u0142u. Uko\u0144czy\u0142a szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. Przebywa\u0142a na stypendiach i sta\u017cach j\u0119zykowych, m.in. \u00a0Alliance Fran\u00e7aise (Pary\u017c, Francja, 1989), Oxford House College (Oksford, Wielka Brytania, 2006), International House (Mediolan, W\u0142ochy, 2007), Kent School of English (Broadstairs, Wielka Brytania, 2010) i Institute of World Politics (Waszyngton D.C., USA, 2011). W 2012 r. uko\u0144czy\u0142a studia licencjackie z filologii angielskiej na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie, studia podyplomowe w Collegium Civitas (Dyplomacja Kulturalna), a od 2013 r. ucz\u0119szcza na studia podyplomowe w Polish Open University \u2013 Wy\u017cszej Szkole Zarz\u0105dzania (Marketing Mi\u0119dzynarodowy). Aktualnie realizuje t\u0142umaczenia tekst\u00f3w specjalistycznych w dziedzinach: Unia Europejska, ekonomia, turystyka, geografia, ekologia, budownictwo, mechanika, architektura, historia sztuki, gastronomia oraz t\u0142umaczenia literatury w czterech j\u0119zykach: polskim, angielskim, francuskim i w\u0142oskim. M.in. t\u0142umaczy\u0142a ksi\u0105\u017ck\u0119 Juliana Kulskiego Legacy of the White Eagle (Dziedzictwo Or\u0142a Bia\u0142ego) z j\u0119zyka angielskiego na j\u0119zyk polski, kt\u00f3r\u0105 wyda\u0142o Wydawnictwo Bertelsmann Media \u2013 \u015awiat Ksi\u0105\u017cki, Warszawa, 2005 (Wst\u0119p napisa\u0142 Jan Nowak-Jeziora\u0144ski.) Jest autork\u0105 opracowania Analiza marketingowa sektora motoryzacji na przyk\u0142adzie firmy Melex A&D Tyszkiewicz Sp.J. (Zeszyty Naukowe Politechniki Rzeszowskiej, Rzesz\u00f3w 2005). W 2011 r. by\u0142a wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem firmy House of Diplomacy Akademia Spraw Zagranicznych Sp. z o.o. w Warszawie i pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 jej dyrektora. Firma ta zajmuje si\u0119 g\u0142\u00f3wnie organizowaniem warsztat\u00f3w i program\u00f3w dyplomatycznych, mi\u0119dzynarodow\u0105 wsp\u00f3\u0142prac\u0105 gospodarcz\u0105, wsp\u00f3\u0142prac\u0105 z plac\u00f3wkami dyplomatycznymi. Od 2015 r. pracowa\u0142a w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu. 17 II 2020 r. zosta\u0142a zatrudniona w Politechnice Rzeszowskiej na stanowisku rzecznika prasowego oraz Dzia\u0142u Promocji, Karier i Rozwoju.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KARWACKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 25 II 1898 r. w Mielcu, syn Jana i Anny ze Stankiewicz\u00f3w. W 1916 r. otrzyma\u0142 powo\u0142anie do austriackiego wojska (17 pu\u0142k piechoty w Rzeszowie) i po trzymiesi\u0119cznym przeszkoleniu zosta\u0142 wys\u0142any na front wschodni. Walczy\u0142 m.in. nad Styrem i Stochodem. W ostatnich dniach wojny znajdowa\u0142 si\u0119 z 17 pu\u0142kiem na Ba\u0142kanach. Do Mielca powr\u00f3ci\u0142 18 XI 1918 r. Pod koniec roku 1918 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do polskiego wojska, otrzyma\u0142 ponownie przydzia\u0142 do 17 pp i walczy\u0142 z wojskiem ukrai\u0144skim pod Haliczem, Monasterzyskami, Buczaczem oraz Brodami, gdzie napotka\u0142 bolszewik\u00f3w. W 1920 r. \u2013 jako celowniczy przy stanowisku karabinu maszynowego \u2013 uczestniczy\u0142 w ofensywie wojsk polskich do rzeki Berezyny (tam w walce z bolszewikami cudem unikn\u0105\u0142 \u015bmierci), a nast\u0119pnie w odwrocie przez Nie\u015bwie\u017c, Baranowicze, Wo\u0142kowysk, a\u017c do G\u00f3ry Kalwarii. Wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w zwyci\u0119skiej polskiej kontrofensywie w okolicach Warszawy (tzw. \u201ecud nad Wis\u0142\u0105\u201d) w sierpniu 1920 r. oraz w ofensywie w kierunku wschodnim (Mi\u0144sk Mazowiecki, Ostro\u0142\u0119ka). 7 IX 1920 r. mia\u0142 przestrzelon\u0105 g\u0142ow\u0119, ale na szcz\u0119\u015bcie m\u00f3zg nie zosta\u0142 uszkodzony. Tego roku tu\u017c przed Bo\u017cym Narodzeniem powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. W 1921 r. uznany zosta\u0142 za inwalid\u0119 wojennego i otrzyma\u0142 rent\u0119. Zamieszka\u0142 w Rz\u0119dzianowicach i prowadzi\u0142 niewielkie gospodarstwo rolne, tak\u017ce w czasie okupacji hitlerowskiej i w pierwszych latach po II wojnie \u015bwiatowej. W zwi\u0105zku z pogarszaj\u0105cym si\u0119 stanem zdrowia przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca. By\u0142 cz\u0142onkiem mieleckiej organizacji Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych. Posiada\u0142 stopie\u0144 kaprala rezerwy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem 70-lecia ZIW i Odznak\u0105 Honorow\u0105 ZIW. Zmar\u0142 3 II 1991 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Rz\u0119dzianowicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KARWACKI KASPER<\/strong>, cechmistrz cechu krawieckiego w Mielcu, wzmiankowany w 1772 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KARWACKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 28 IV 1953 r. w Koprzywnicy, syn J\u00f3zefa i Marianny z Trze\u015bniewskich. W 1971 r. uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105, a w 1974 r. Technikum Mechaniczne. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 wkr\u00f3tce po maturze, w biurze technologiczno-konstrukcyjnym warsztat\u00f3w szkolnych Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych MPM w Mielcu. W 1981 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej \u2013 Punkt Konsultacyjny w Mielcu i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Od 1982 r. do 1990 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel zawodu i przedmiot\u00f3w zawodowych w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych. W 1985 r. uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie o specjalno\u015bci nauczycielskiej na Politechnice Rzeszowskiej. W zwi\u0105zku z wyborem na funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu \u2013 od 1990 r. by\u0142 oddelegowany do jej pe\u0142nienia. Jest by\u0142 cz\u0142onkiem Prezydium Zarz\u0105du Okr\u0119gu ZNP w Rzeszowie. W latach: 1990, 1994, 1998, 2002 by\u0142 delegatem na Krajowy Zjazd ZNP w Warszawie. W 1999 r. zosta\u0142 wybrany radnym Rady Powiatowej w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji O\u015bwiaty. Funkcj\u0119 prezesa Oddzia\u0142u ZNP w Mielcu pe\u0142ni\u0142 do 2005 r. Przebywa na emeryturze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KARWAT BOLES\u0141AW GRZEGORZ<\/strong>, urodzony 24 IV 1951 r. w \u015awidnicy, syn Stefana i Natalii z Kopeckich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1970 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Maszyn G\u00f3rniczych i Hutniczych Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1975 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika-automatyka. Po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w macierzystej AGH i do dzi\u015b jest jej pracownikiem naukowo-dydaktycznym. Pracowa\u0142 na stanowiskach asystenta (1975-1976) i starszego asystenta (1976-1984), a od 1984 r. jest adiunktem. W 1983 r. uzyska\u0142 doktorat z zakresu dynamiki maszyn na Wydziale Maszyn G\u00f3rniczych i Hutniczych AGH. Od 1999 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prodziekana Wydzia\u0142u In\u017cynierii Mechanicznej i Robotyki oraz kieruje pracami Rady Spo\u0142ecznej tego Wydzia\u0142u. W latach 2002-2005 by\u0142 cz\u0142onkiem Senatu AGH. Jest cz\u0142onkiem senackiej Komisji Kszta\u0142cenia. Opublikowa\u0142 monografi\u0119 i 76 prac naukowych w czasopismach krajowych i zagranicznych. Jest wsp\u00f3\u0142autorem 6 patent\u00f3w. Wykona\u0142 wiele ekspertyz i opracowa\u0144 dla przemys\u0142u. By\u0142 g\u0142\u00f3wnym wykonawc\u0105 i kierownikiem szeregu grant\u00f3w finansowanych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wy\u017cszego. Wielokrotnie bra\u0142 udzia\u0142 w kongresach i konferencjach krajowych i mi\u0119dzynarodowych. Prowadzi wyk\u0142ady z nast\u0119puj\u0105cych przedmiot\u00f3w: techniki wytwarzania, in\u017cynieria maszyn i urz\u0105dze\u0144, in\u017cynieria system\u00f3w produkcyjnych, teoria podejmowania decyzji, metody optymalizacji w konstrukcji maszyn i recykling w ochronie \u015brodowiska. Wypromowa\u0142 kilkudziesi\u0119ciu magistr\u00f3w in\u017cynier\u00f3w na kierunkach studi\u00f3w: Mechanika i Budowa Maszyn oraz Automatyka i Robotyka. Ponadto pe\u0142ni funkcje m.in. cz\u0142onka Rady Programowej Technicznego Uniwersytetu Otwartego AGH (od 2005 r.), pe\u0142nomocnika rektora AGH ds. stypendium Fundacji ABB dla student\u00f3w za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w nauce, cz\u0142onka Rady Funduszu Stypendialnego im. S. Staszica (od 2008 r.), zast\u0119pcy ds. kszta\u0142cenia kierownika oraz cz\u0142onka Rady Programowej Szko\u0142y Ochrony i In\u017cynierii \u015arodowiska im. W. Goetla (od 2004 r.), a tak\u017ce sekretarza Og\u00f3lnopolskiej Konferencji Dziekan\u00f3w Wydzia\u0142\u00f3w Mechanicznych Polskich Uczelni Technicznych. Udziela si\u0119 w radach nadzorczych i komitetach organizacyjnych oraz pe\u0142ni funkcje doradcze. By\u0142 m.in. konsultantem naukowym Huty Katowice SA (1995-2002) oraz sekretarzem (1993-1995), wiceprzewodnicz\u0105cym (1995-1997) i przewodnicz\u0105cym Rady Nadzorczej Wojew\u00f3dzkiego Szpitala Specjalistycznego im. G. Narutowicza w Krakowie (1997-1999), a od 2007 r. jest wiceprzewodnicz\u0105cym Rady Nadzorczej CONTROPROCESS SA. w Tarnowie (od 2007 r.). Pracowa\u0142 w Komitetach Organizacyjnych: Konferencji \u201eElektrofiltry\u201d (przewodnicz\u0105cy – 2000, 2002, 2004, 2006, 2008), Mi\u0119dzynarodowej Konferencji \u201eMetody aktywne redukcji drga\u0144 i ha\u0142asu\u201d (wiceprzewodnicz\u0105cy \u2013 2003, 2005, 2007), Mi\u0119dzynarodowej Konferencji ICCC-2004 (wiceprzewodnicz\u0105cy), Festiwalu Nauki w Krakowie (cz\u0142onek Rady Programowej \u2013 od 2003, przewodnicz\u0105cy \u2013 2005, 2006, 2007), Konferencji \u201eOchrona i in\u017cynieria \u015brodowiska \u2013 zr\u00f3wnowa\u017cony rozw\u00f3j\u201d (przewodnicz\u0105cy \u2013 2006, 2007, 2008). Jest cz\u0142onkiem Komitetu Naukowo-Technicznego zajmuj\u0105cego si\u0119 problemem z\u0142agodzenia skutk\u00f3w kryzysu energetyczno-paliwowego przez produkcj\u0119 syntetycznych paliw silnikowych, cz\u0142onkiem IEEE i cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Diagnostycznego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi RP, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem 85-lecia AGH i Nagrod\u0105 im. prof. W. Takli\u0144skiego za wybitne osi\u0105gni\u0119cia dydaktyczne. Od 2009 r. do 2017 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Zamiejscowego O\u015brodka Dydaktycznego w Mielcu AGH w Krakowie. Jest tak\u017ce przewodnicz\u0105cym Rady Programowej Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku.\u00a0<\/p>\r\n

\"\"KARWOWSKA ANNA MARIA (z domu SZAREK)<\/b>, urodzona 31 I 1947 r. w Mielcu, c\u00f3rka Antoniego i W\u0142adys\u0142awy z domu Korpanty. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO im. St. Konarskiego). Studiowa\u0142a chemi\u0119 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i w 1970 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra chemii. W latach 1970-1973 pracowa\u0142a w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisku starszego chemika. Od 1 IX 1973 r. zosta\u0142a zatrudniona jako nauczycielka chemii w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. St. Konarskiego w Mielcu. Opiekowa\u0142a si\u0119 pracowni\u0105 chemiczn\u0105 i systematycznie j\u0105 unowocze\u015bnia\u0142a. W 1987 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu ochrony i kszta\u0142towania \u015brodowiska w Politechnice Wroc\u0142awskiej. Prowadzi\u0142a k\u00f3\u0142ko chemiczne. Kilku jej uczni\u00f3w uko\u0144czy\u0142o studia chemiczne. Sprawowa\u0142a opiek\u0119 nad studentami odbywaj\u0105cymi praktyki nauczycielskie. Otrzyma\u0142a stopie\u0144 nauczyciela mianowanego. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zosta\u0142a nagrodzona nagrodami Kuratora O\u015bwiaty i Wychowania w Rzeszowie oraz Dyrektora Szko\u0142y. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 2006 r., ale pracowa\u0142a w niepe\u0142nym wymiarze godzin jeszcze do 2012 r. Zmar\u0142a 22 VII 2024 r. i zosta\u0142a pochowana na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KARWOWSKI KAZIMIERZ (OJCIEC KAZIMIERZ OD APOSTO\u0141\u00d3W)<\/strong>, urodzony oko\u0142o 1726 r. w rodzinie szlacheckiej. Trynitarski habit przyj\u0105\u0142 15 VI 1742 r. \u015aluby zakonne z\u0142o\u017cy\u0142 28 IX 1743 r. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 28 IX 1749 r. By\u0142 sekretarzem prowincjonalnym, a nast\u0119pnie powierzono mu funkcj\u0119 pierwszego prze\u0142o\u017conego nowo wybudowanego (1760) klasztoru trynitarzy w Mielcu. Wprowadzi\u0142 nowe formy pobo\u017cno\u015bci, zwi\u0105zanej zw\u0142aszcza z kultem Jezusa Nazare\u0144skiego, kt\u00f3rego figur\u0119, umieszczon\u0105 w ko\u015bciele klasztornym, otaczali szczeg\u00f3ln\u0105 czci\u0105 mieleccy wierni. Zmar\u0142 20 IV 1765 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KARWOWSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 13 IX 1907 r. w powiecie pi\u0144czowskim. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. K. Brodzi\u0144skiego w Tarnowie, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1929 r. Studia wy\u017csze na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1933 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra filozofii. W latach 1934-1939 pracowa\u0142 jako nauczyciel geografii i biologii w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Dalsze losy nie s\u0105 znane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KARWOWSKI W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 15 III 1904 r. w Warszawie. W marcu 1939 r. zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do pracy w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych Nr 2 w Mielcu jako frezer i traser. Na tych stanowiskach pracowa\u0142 tak\u017ce w czasie okupacji hitlerowskiej. Po wojnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika wydzia\u0142u, a od 1 IX 1950 r. do 1 X 1974 r. pracowa\u0142 w Gimnazjum Przemys\u0142owym (p\u00f3\u017aniej ZST) na stanowisku nauczyciela zawodu i kierownika warsztat\u00f3w szkolnych. Przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju bazy dydaktycznej warsztat\u00f3w szkolnych i uzyskania wysokiego poziomu kszta\u0142cenia technicznego m\u0142odzie\u017cy. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do prac spo\u0142ecznych, m.in. jako radny Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, \u0142awnik w S\u0105dzie Powiatowym i cz\u0142onek Rady Nadzorczej PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu. W 1974 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. W 1980 r. wpisany do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca. Zmar\u0142 17 VIII 1989 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KASA R\u0118KODZIELNICZA<\/strong>, bank rzemie\u015blniczy w Mielcu powsta\u0142y w 1917 r. Dzia\u0142a\u0142a w oparciu o statut zatwierdzony 5 V 1917 r. w S\u0105dzie Okr\u0119gowym w Tarnowie. Jej podstawowym celem by\u0142o wspieranie \u2013 g\u0142\u00f3wnie poprzez udzielanie kredytu \u2013 ma\u0142ych firm przemys\u0142owych i r\u0119kodzielniczych. W Zarz\u0105dzie Kasy pracowali: L. Dzia\u0142owski, F. Krymski, J. Mazurkiewicz i A. Winiarski. Inflacja i dewaluacja w latach 20. niekorzystnie wp\u0142yn\u0119\u0142y na jej kondycj\u0119 finansow\u0105. Po ust\u0105pieniu jej za\u0142o\u017cycieli z Zarz\u0105du wybrano do\u0144 Z. Rymanowskiego, W. Piotrowskiego i F. Rokit\u0119, ale sytuacja Kasy stawa\u0142a si\u0119 coraz trudniejsza i w 1927 r. dosz\u0142o do jej likwidacji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KASA ROLNICZEGO UBEZPIECZENIA SPO\u0141ECZNEGO (KRUS) \u2013 ODDZIA\u0141 REGIONALNY W RZESZOWIE, PLAC\u00d3WKA TERENOWA W MIELCU<\/strong>, powsta\u0142a w kwietniu 1993 r. Jej podstawowymi zadaniami s\u0105 ubezpieczenia rolnicze i wyp\u0142ata \u015bwiadcze\u0144 kr\u00f3tkoterminowych. Zasi\u0119giem swych us\u0142ug obejmuje gminy: Borowa, Czermin, Gaw\u0142uszowice, Mielec (gmina wiejska), Przec\u0142aw i Tusz\u00f3w Narodowy oraz miasto Mielec. W latach 1993-1997 zajmowa\u0142a lokal w budynku przy ul. M. Reja 1, a od wrze\u015bnia 1997 r. funkcjonowa\u0142a w CHU \u201ePasa\u017c\u201d przy ul. Dworcowej 4\/70. Od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci kierownikiem plac\u00f3wki jest mgr in\u017c. Helena Bierzy\u0144ska. W 2021 r. KRUS przeniesiono do w\u0142asnej siedziby przy ul. S. S\u0119kowskiego 12.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kierownicy<\/strong>: Helena Bierzy\u0144ska (IV 1993 r. – 31 IX 2014 r.), S\u0142awomir Majka (1 X 2014 r. – 16 VIII 2016 r.), Wac\u0142aw Graniczka (16 VIII 2016 r. – 30 VI 2018 r.), Ma\u0142gorzata Zasowska (1 IX 2019 r. – nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KASA STEFCZYKA<\/strong>, sp\u00f3\u0142dzielnia oszcz\u0119dno\u015bciowo-po\u017cyczkowa, kt\u00f3ra charakteryzowa\u0142a si\u0119 m.in.: niewielkim obszarem dzia\u0142alno\u015bci, rolniczym charakterem, niewielkimi udzia\u0142ami i niskim oprocentowaniem kredyt\u00f3w oraz spo\u0142eczn\u0105 prac\u0105 zarz\u0105du. W Mielcu powsta\u0142a w 1909 r. Jej za\u0142o\u017cycielami byli: ks. Franciszek Pawlikowski (proboszcz parafii \u015bw. Mateusza) i in\u017cynier Jan Ha\u0142adej. Jednym z g\u0142\u00f3wnych cel\u00f3w utworzenia kasy by\u0142o zapewnienie mieleckiemu mieszcza\u0144stwu chrze\u015bcija\u0144skiemu mo\u017cliwo\u015bci bie\u017c\u0105cego korzystania z w\u0142asnej kasy sp\u00f3\u0142dzielczej. Znacznie o\u017cywi\u0142a si\u0119 po reformie walutowej w 1923 r. Funkcjonowa\u0142a do 1940 r. Wtedy to niemieckie w\u0142adze okupacyjne poleci\u0142y jej zlikwidowanie i przekazanie udzia\u0142\u00f3w do Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego w Mielcu. Pod koniec lat 90. XX w. rozwin\u0119\u0142a si\u0119 w kraju sie\u0107 oddzia\u0142\u00f3w Sp\u00f3\u0142dzielczej Kasy Oszcz\u0119dno\u015bciowo-Kredytowej im. F. Stefczyka w Gdyni, sukcesorki Kas Stefczyka. Oddzia\u0142 SKOK w Mielcu powsta\u0142 22 VII 1999 r. Jego pierwsza siedziba znajdowa\u0142a si\u0119 na parterze bloku mieszkalnego przy ul. Drzewieckiego, a nast\u0119pnie przeniesiono j\u0105 do lokalu na parterze bloku przy Al. Niepodleg\u0142o\u015bci 3. Aktualnie siedziba mieleckiego Oddzia\u0142u SKOK znajduje si\u0119 w bloku nr 5 przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KASPAREK JAN RUDOLF<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 w 1824 r. w Samborze. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w prawniczych na Uniwersytecie Lwowskim podj\u0105\u0142 prac\u0119 w administracji pa\u0144stwowej na terenie Galicji. W latach 1860-1863 pracowa\u0142 jako komisarz w Starostwach Powiatowych w Nowym S\u0105czu i Krakowie, a w latach 1864-1866 by\u0142 naczelnikiem Urz\u0119du Powiatowego i starost\u0105 w Skawinie. Od 1867 r. do 1872 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 starosty w Mielcu. By\u0142 pierwszym po uchwaleniu nowej ustawy o samorz\u0105dzie gminnym (1866) i pierwszym Polakiem na stanowisku starosty w Mielcu. W latach 1873-1876 by\u0142 starost\u0105 w Chrzanowie (otrzyma\u0142 tam Honorowe Obywatelstwo Miasta), a w 1877 r. w Rudkach. W latach 1878-1880 pracowa\u0142 w namiestnictwie we Lwowie, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Otworzy\u0142 w\u0142asne biuro prawnicze, pe\u0142ni\u0105ce funkcj\u0119 tzw. \u201eajenta publicznego\u201d i prowadzi\u0142 je do ko\u0144ca \u017cycia. Do\u015bwiadczenia zdobywane w czasie pracy w administracji spo\u017cytkowa\u0142 w licz\u0105cym 3 tomy Zbiorze ustaw administracyjnych w Kr\u00f3lestwie Galicji i Lodomerii z Wielkim Ksi\u0119stwem Krakowskim obowi\u0105zuj\u0105cych, do u\u017cytku organ\u00f3w w\u0142adz rz\u0105dowych i w\u0142adz autonomicznych<\/em> (Krak\u00f3w, 1868-1873). Dzie\u0142o szybko zyska\u0142o du\u017c\u0105 popularno\u015b\u0107 i ju\u017c w 1876 r. ukaza\u0142o si\u0119 jego drugie wydanie, a w latach 1884-1889 trzecie, ale ju\u017c znacznie rozszerzone (6-tomowe), uzupe\u0142nione orzecznictwem austriackiego Trybuna\u0142u Administracyjnego. Opublikowa\u0142 te\u017c artyku\u0142 z zakresu prawa skarbowego O b\u0142\u0119dnej podstawie wy\u015bledzenia czystego dochodu z propinacyjnego wyszynku<\/em> (\u201ePrzegl\u0105d S\u0105dowy i Administracyjny\u201d, Lw\u00f3w, R.6, 1881). Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w pracy spo\u0142ecznej jako cz\u0142onek Komisji Fizjograficznej Towarzystwa Naukowego w Krakowie. Zmar\u0142 5 I 1890 r. we Lwowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KASPERCZAK HENRYK WOJCIECH<\/strong>, urodzony 10 VII 1946 r. w Zabrzu, syn Jana i Jadwigi z domu Brysiak. Absolwent Technikum Samochodowego w Gliwicach, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1965 r. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w 1959 r. w Stali Zabrze i w tym klubie gra\u0142 do 1965 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 do Stali Mielec. W latach 1966-1968 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Legii Warszawa. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w barwach Stali wyst\u0119powa\u0142 nieprzerwanie do 1978 r. By\u0142 jednym z g\u0142\u00f3wnych autor\u00f3w najwi\u0119kszych sukces\u00f3w mieleckiego klubu: awansu do I ligi (1970), dwukrotnego zdobycia tytu\u0142u mistrza Polski (1973, 1976), tytu\u0142u wicemistrza Polski (1975) i 3. miejsca (1974) oraz dwukrotnego udzia\u0142u w Pucharze Klubowych Mistrz\u00f3w Europy (w 1973 r. mecze z Crven\u0105 Zvezd\u0105 Belgrad, w 1976 r. \u2013 z Realem Madryt) i awansu do \u0107wier\u0107fina\u0142u Pucharu UEFA w 1976 r. Og\u00f3\u0142em w pierwszoligowych meczach Stali wyst\u0105pi\u0142 209 razy i strzeli\u0142 37 bramek. Od 1973 r. do 1978 r. wyst\u0119powa\u0142 w I reprezentacji Polski, najcz\u0119\u015bciej w linii pomocy. Rozegra\u0142 63 mecze i strzeli\u0142 5 bramek. By\u0142 jednym z najlepszych pomocnik\u00f3w w historii polskiej pi\u0142ki no\u017cnej i wsp\u00f3\u0142autorem jej wielkich sukces\u00f3w w latach 70., m.in.: zdobycia 3. miejsca w Mistrzostwach \u015awiata w 1974 r. (RFN), wywalczenia srebrnego medalu na Olimpiadzie w 1976 r. (Montreal) i zaj\u0119cia 5-8 miejsca w Mistrzostwach \u015awiata w 1978 r. (Argentyna). Ponadto 1 raz zagra\u0142 w m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski. W 1976 r. uznany zosta\u0142 \u201ePi\u0142karzem Roku\u201d w klasyfikacjach katowickiego dziennika \u201eSport\u201d i warszawskiego tygodnika \u201ePi\u0142ka No\u017cna\u201d. W czasie gry w mieleckiej Stali uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Wychowania Fizycznego w Warszawie (w tym dwa lata w Punkcie Konsultacyjnym w Mielcu) i w 1977 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra sportu oraz tytu\u0142 trenera II klasy. Po argenty\u0144skich Mistrzostwach \u015awiata w 1978 r. przeszed\u0142 do francuskiego FC Metz i gra\u0142 tam do 1979 r., po czym w tym klubie rozpocz\u0105\u0142 karier\u0119 trenersk\u0105 i prowadzi\u0142 go do 1984 r., zdobywaj\u0105c m.in. Puchar Francji. W czasie pobytu we Francji otrzyma\u0142 najwy\u017csz\u0105 francusk\u0105 licencj\u0119 trenersk\u0105. Kolejnymi zespo\u0142ami, kt\u00f3re trenowa\u0142, by\u0142y: AS St. Etienne (1984-1987, awans do ekstraklasy), Racing Strasbourg (1987-1989, fina\u0142 Pucharu Francji), Racing Club de Paris (1989-1990), Montpellier HSC (1990-1992, \u0107wier\u0107fina\u0142 Pucharu Zdobywc\u00f3w Pucharu), Lille OSC (1992-1993), reprezentacja Wybrze\u017ca Ko\u015bci S\u0142oniowej (1993-1994, 3. miejsce w Pucharze Narod\u00f3w Afryki w 1994 r.), reprezentacja Tunezji (1994-1998, wicemistrzostwo Afryki, udzia\u0142 w Olimpiadzie w Atlancie \u2013 1996, awans do fina\u0142\u00f3w Mistrzostw \u015awiata-98), SC Bastia (1998), klub Al-Wasl Dubaj w Zjednoczonych Emiratach Arabskich (1999), reprezentacja Maroka (2000), klub Shenyang Sealion w Chinach (2001), reprezentacja Mali (2001-2002, 4. miejsce w Pucharze Narod\u00f3w Afryki) i Wis\u0142a Krak\u00f3w (od 2002, wicemistrzostwo Polski, 1\/8 Pucharu UEFA). Mimo wielu obowi\u0105zk\u00f3w utrzymuje kontakty z Mielcem, m.in. uczestniczy\u0142 w historycznym meczu Stal Mielec \u2013 \u201eOr\u0142y G\u00f3rskiego\u201d, rozegranym w 1999 r. na mieleckim stadionie. (Doch\u00f3d z meczu przeznaczono na leczenie Zygmunta Kukli \u2013 by\u0142ego bramkarza Stali i reprezentacji Polski.) W latach 2002-2004 by\u0142 trenerem dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej Wis\u0142y Krak\u00f3w i zdoby\u0142 z ni\u0105 dwa mistrzostwa i wicemistrzostwo Polski oraz dwa Puchary Polski. Od 2006 r. do 2008 r. trenowa\u0142 reprezentacj\u0119 Senegalu. W 2008 r. powr\u00f3ci\u0142 do Polski i podj\u0105\u0142 si\u0119 prowadzenia b\u0119d\u0105cego w kryzysie G\u00f3rnika Zabrze, ale nie uda\u0142o mu si\u0119 utrzyma\u0107 dru\u017cyny w ekstraklasie. W marcu 2010 r. zosta\u0142 zaanga\u017cowany w Wi\u015ble Krak\u00f3w i zdoby\u0142 z ni\u0105 wicemistrzostwo Polski, ale po s\u0142abych wynikach zespo\u0142u w rywalizacji mi\u0119dzynarodowej 6 VIII 2010 r. poda\u0142 si\u0119 do dymisji. Od 17 XI 2010 r. do 18 III 2011 r. by\u0142 trenerem ekstraklasowego zespo\u0142u greckiego Athlitikos Omilos Kavala. 30 XII 2013 r. zosta\u0142 selekcjonerem reprezentacji Mali i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do maja 2015 r. Od lipca 2015 r. do kwietnia 2017 r. by\u0142 trenerem reprezentacji Tunezji. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym i Srebrnym Medalem za Wybitne Osi\u0105gni\u0119cia Sportowe, tytu\u0142em Zas\u0142u\u017conego Mistrza Sportu oraz cz\u0142onkostwem Klubu Wybitnego Reprezentanta. Pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Stowarzyszenia Rady Trener\u00f3w. Utrzymuje systematyczny kontakt z Mielcem i uczestniczy w uroczysto\u015bciach jubileuszowych FKS Stal Mielec. W 2004 r. uhonorowany przez prezydenta miasta Mielca Janusza Chodorowskiego Medalem \u201ePrzyjaciel Miasta Mielca\u201d.\u00a0 W 2019 r. z okazji uroczysto\u015bci 100-lecia PZPN zosta\u0142 wybrany do najlepszej 11. polskiej pi\u0142ki no\u017cnej 100-lecia, a z okazji 80-lecia FKS Stal Mielec do 10. najlepszych sportowc\u00f3w Stali w 80-leciu, na 2.miejscu. 5 IX 2025 r. zosta\u0142 uhonorowany tablic\u0105 pami\u0105tkow\u0105 na nowo otwartym Skwerze Gwiazd Mieleckiego Sportu przy Hali Sportowo-Widowiskowej im. Edwarda Kazimierskiego MOSiR w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KASPERKIEWICZ STANIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 2 VIII 1908 r. w Starczynowie, powiat olkuski, syn Stanis\u0142awa i Julianny z Dombk\u00f3w. S\u0142u\u017cy\u0142 w Policji Pa\u0144stwowej od 1932 r. W latach 1933-1935 s\u0142u\u017cy\u0142 na posterunku Policji Pa\u0144stwowej w Rzochowie ko\u0142o Mielca, a w latach 1935-1939 na posterunku w Gaw\u0142uszowicach, powiat mielecki. Mia\u0142 stopie\u0144 posterunkowego. Po napadzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.), w sytuacji zbli\u017cania si\u0119 wojsk niemieckich do Mielca, ewakuowa\u0142 si\u0119 wraz z grup\u0105 mieleckich policjant\u00f3w w kierunku wschodnim. Po agresji wojsk sowieckich na Polsk\u0119 (17 IX 1939 r.), w nieznanych dot\u0105d okoliczno\u015bciach zosta\u0142 uwi\u0119ziony w obozie specjalnym NKWD w Ostaszkowie. W kwietniu 1940 r. zosta\u0142 zamordowany w wi\u0119zieniu w Twerze. Potwierdza to lista wywozowa nr 4 z 1 IV 1940 r., na kt\u00f3rej jego nazwisko znajduje si\u0119 na poz. 62. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje. Po\u015bmiertnie awansowany na stopie\u0144 aspiranta. Upami\u0119tnieniem jego \u015bmierci s\u0105 tabliczki memoratywne w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie i Muzeum Katy\u0144skim w warszawskiej Cytadeli, a tak\u017ce na \u015acianie Katy\u0144skiej w Mielcu przy bazylice mn. \u015bw. Mateusza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KASPERSKI SZYMON<\/strong>, cechmistrz cechu krawiecko-ku\u015bnierskiego w Mielcu w latach 1790-1795 i 1800-1805.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KASPROWICZ TADEUSZ<\/strong>, urodzony 27 I 1898 r. w Jaros\u0142awiu, syn Stanis\u0142awa i Konstancji z domu Kacz. Absolwent Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Przemy\u015blu. W 1917 r. powo\u0142any zosta\u0142 do s\u0142u\u017cby w wojsku austriackim i walczy\u0142 na w\u0142oskim froncie do ko\u0144ca pa\u017adziernika 1918 r. Po powrocie do kraju s\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Polskim do 19 III 1921 r. i uczestniczy\u0142 m.in. w wojnie polsko-bolszewickiej. Studia wy\u017csze na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie uko\u0144czy\u0142 w 1926 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora medycyny. Bezpo\u015brednio po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Lecznicy Brackiej w Katowicach, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Klinice Kobiet w Chorzowie i ponownie w Katowicach. Od 15 VII 1929 r. do 31 VIII 1939 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 lekarza okr\u0119gowego w Imielinie, a ponadto by\u0142 lekarzem kolejowym, lekarzem Sp\u00f3\u0142ki Brackiej i innych Kas Chorych. 31 VIII 1939 r. zosta\u0142 zmobilizowany i w stopniu kapitana lekarza uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej. Pod Zamo\u015bciem dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej, ale 15 X 1939 r. zosta\u0142 zwolniony i powr\u00f3ci\u0142 na G\u00f3rny \u015al\u0105sk. Okaza\u0142o si\u0119 jednak, \u017ce Niemcy zaj\u0119li mu ca\u0142y maj\u0105tek i w tej sytuacji przyjecha\u0142 do siostry w Mielcu. Tu od 21 III 1940 r. prowadzi\u0142 praktyk\u0119 prywatn\u0105, a 1 I 1942 r. obj\u0105\u0142 stanowiska kierownika szpitala zaka\u017anego i ordynatora oddzia\u0142u wewn\u0119trznego. Dzia\u0142a\u0142 w konspiracji, pe\u0142ni\u0105c w mieleckim obwodzie AK funkcj\u0119 oficera do spraw leczniczych. Z nara\u017ceniem w\u0142asnego \u017cycia ratowa\u0142 tak\u017ce prze\u015bladowanych \u017byd\u00f3w. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej, od IX 1944 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 lekarza miejskiego, a od 1 V 1948 r. pracowa\u0142 tak\u017ce jako lekarz domowy Ubezpieczenia Spo\u0142ecznego. W latach 50. pracowa\u0142 w Pogotowiu Ratunkowym, Szpitalu Powiatowym i Przychodni Rejonowej nr 2. Od 1955 r. przeszed\u0142 do pracy w Poradni Rejonowej nr 1 na stanowisko lekarza og\u00f3lnego i funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Lekarskiej, a w 1959 r. zosta\u0142 kierownikiem tej przychodni. Z powodu pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu zdrowia zrezygnowa\u0142 z funkcji, pozostaj\u0105c na stanowisku lekarza. 1 VII 1964 r. przeszed\u0142 na zasi\u0142ek chorobowy. Zmar\u0142 20 VII 1965 r. Pochowano go na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. 13 VIII 1991 r. odznaczony zosta\u0142 po\u015bmiertnie Medalem \u201eSprawiedliwy w\u015br\u00f3d Narod\u00f3w \u015awiata\u201d i umieszczeniem nazwiska na honorowej tablicy w Parku Sprawiedliwych w\u015br\u00f3d Narod\u00f3w \u015awiata na Wzg\u00f3rzu Pami\u0119ci w Jerozolimie. Medal wr\u0119czy\u0142 Aleksandrze Barbarze Kr\u00f3l (c\u00f3rce T. Kasprowicza) ambasador Izraela w Polsce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KASPROWICZA JANA (ULICA)<\/strong>, niezbyt d\u0142uga ulica (218 m) na osiedlu Wolno\u015bci. Biegnie od ul. C. K. Norwida, pomi\u0119dzy domami rodzinnymi z ogr\u00f3dkami, do ul. W. Broniewskiego. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a patrona w 1977 r. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 oraz chodniki z kostki brukowej po obu stronach.
Patron ulicy: JAN KASPROWICZ<\/strong>\u00a0(1860-1926) to poeta, dramaturg, krytyk i t\u0142umacz. By\u0142 jednym z prekursor\u00f3w i wybitnych przedstawicieli okresu M\u0142odej Polski. Pozostawi\u0142 bogaty i r\u00f3\u017cnorodny dorobek tw\u00f3rczy. Pe\u0142ni\u0142 liczne wa\u017cne funkcje, by\u0142 m.in. prezesem Zwi\u0105zku Naukowo-Literackiego i rektorem Uniwersytetu Lwowskiego oraz cz\u0142onkiem Polskiej Akademii Umiej\u0119tno\u015bci. Od 1923 r. mieszka\u0142 w willi \u201eHarenda\u201d w Zakopanem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KASPRZAK J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 2 IV 1932 r. w Z\u0142otnikach-Borku ko\u0142o Mielca, syn Wojciecha i Bronis\u0142awy z domu Rze\u017anik. Szko\u0142\u0119 podstawow\u0105 i dwie klasy licealne (Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego) uko\u0144czy\u0142 w Mielcu. Dalsz\u0105 edukacj\u0119 z zakresu szko\u0142y \u015bredniej odby\u0142 w Seminarium Duchownym w Tarnowie i tam tak\u017ce zda\u0142 egzaminy maturalne w 1951 r. Nauk\u0119 kontynuowa\u0142 w Studium Humanistycznym przy Instytucie Teologicznym w Tarnowie i po jego uko\u0144czeniu w 1956 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w Limanowej, Piwnicznej Zdroju, Ryglicach, Kolbuszowej i Padwi Narodowej. W 1977 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii w Chech\u0142ach. Doprowadzi\u0142 do wybudowania w 1983 r. nowego ko\u015bcio\u0142a oraz jego wyposa\u017cenia, m.in. do istniej\u0105cego jednego dzwonu dokupi\u0142 dwa nast\u0119pne. Zmar\u0142 16 VIII 1994 r. w czasie pe\u0142nienia pos\u0142ugi kap\u0142a\u0144skiej w ko\u015bciele. Pochowany zosta\u0142 w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KASPRZAKA MARCINA (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych ulic (527 m) na osiedlu Wolno\u015bci, po\u0142o\u017cona jest w jego \u015brodkowej cz\u0119\u015bci. \u0141\u0105czy ul. M. \u0106wikli\u0144skiej z ul. W. Broniewskiego. Status ulicy i patrona nadano jej w 1973 r. Jej s\u0105siadami s\u0105 domy jednorodzinne z ogr\u00f3dkami, przy czym zwraca uwag\u0119 grupa dom\u00f3w jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, wybudowana od p\u00f3\u0142nocnej strony ulicy. W 2008 r. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i zbudowano chodniki z p\u0142ytek betonowych.
Patron ulicy: MARCIN KASPRZAK<\/strong>\u00a0(1860-1905) by\u0142 dzia\u0142aczem ruchu robotniczego, wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem II Proletariatu, wsp\u00f3\u0142organizatorem pierwszych uroczysto\u015bci 1 maja w Warszawie (1890), dzia\u0142aczem PPS, a p\u00f3\u017cniej SDKPiL. Zosta\u0142 uwi\u0119ziony za obron\u0119 drukarni i stracony na stokach Cytadeli w Warszawie.<\/p>\r\n

\"\"KASPRZYK DAWID,<\/b> urodzony 16 XI 1976 r. w Mielcu, syn Ryszarda i Krystyny z Gruszeckich. Absolwent Technikum Mechanicznego (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w) w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu z matur\u0105 w 1996 r. W 1999 r. uko\u0144czy\u0142 studia licencjackie na Wydziale Prawa i Administracji (kierunek \u2013 administracja) Wy\u017cszej Szko\u0142y Administracji i Zarz\u0105dzania w Przemy\u015blu \u2013 Rzeszowie. 4 IX 2001 r. zosta\u0142 zatrudniony w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu na stanowisku referenta technicznego w Zintegrowanym Zespole Zadaniowym Iryda. Kolejnymi stanowiskami w PZL by\u0142y: referent techniczny w Sekcji P\u0142atowca (2005-2006), konstruktor w Sekcji P\u0142atowca (2006-2009) i samodzielny konstruktor w Dziale Struktur Lotniczych (2009-2013). Jako konstruktor uczestniczy\u0142 w obs\u0142udze konstrukcyjnej samolot\u00f3w: M18 Dromader, M26 Iskierka M28 i M28 Bryza oraz w projekcie modyfikacji samolotu SONEX do roli lataj\u0105cego laboratorium badawczego, zrealizowanym dla Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych. W 2010 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Prawa i Administracji (kierunek: administracja celna) Wy\u017cszej Szko\u0142y Prawa i Administracji w Przemy\u015blu \u2013 Rzeszowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Kolejnymi stanowiskami i zadaniami by\u0142y: samodzielny konstruktor w Dziale System\u00f3w In\u017cynierskich (2013-2015) i tworzenie cyfrowego \u017ar\u00f3d\u0142a produkcji dla wyrob\u00f3w w\u0142asnych: M18 Dromader, M28 i M28 Bryza; kierownik Sekcji Modelowania 3D w Biurze Konstrukcyjnym SAC (2015-2016), m.in. uczestnicz\u0105cej w projekcie Black Hawk Remastering Project i tworz\u0105cej cyfrowe \u017ar\u00f3d\u0142o produkcji dla wyrob\u00f3w w\u0142asnych i kooperacyjnych; konstruktor \u2013 lider zespo\u0142u w Biurze Konstrukcyjnym SAC (2016-2017), m.in. zarz\u0105dzanie zespo\u0142em zajmuj\u0105cym si\u0119 technicznymi aspektami wdro\u017ce\u0144 wyrob\u00f3w kooperacyjnych, wdro\u017ceniem laserowej projekcji w procesach monta\u017cowych struktur lotniczych oraz tworzeniem cyfrowego \u017ar\u00f3d\u0142a produkcji dla wyrob\u00f3w kooperacyjnych; kierownik Sekcji Modelowania 3D w Biurze Konstrukcyjnym SAC (2017-2018), m.in. uczestniczenie w projekcie Black Hawk Remastering Projekt i tworzenie cyfrowe \u017ar\u00f3d\u0142o produkcji dla wyrob\u00f3w w\u0142asnych i kooperacyjnych. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale In\u017cynierii Mechanicznej i Robotyki, Mechaniki i Budowy Maszyn Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie i w 2018 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. 1 I 2019 r. obj\u0105\u0142 stanowisko kierownika Sekcji Modelowania 3D w Biurze Technologicznym i zarz\u0105dza\u0142 sekcj\u0105 m.in. tworz\u0105c\u0105 cyfrowe \u017ar\u00f3d\u0142o produkcji dla wyrob\u00f3w w\u0142asnych i kooperacyjnych oraz wdra\u017caj\u0105c\u0105 nowe rozwi\u0105zania w zakresie monta\u017cu struktur lotniczych. Od 2 VI 2020 r. kieruje Biurem Technicznym Wsparcia 3D w Pionie Technicznym, zajmuj\u0105cym si\u0119 technicznymi aspektami wdro\u017ce\u0144 wyrob\u00f3w kooperacyjnych, wdro\u017ceniem i obs\u0142ug\u0105 oprzyrz\u0105dowania monta\u017cowego i pomocniczego oraz tworzeniem cyfrowego \u017ar\u00f3d\u0142a produkcji dla wyrob\u00f3w kooperacyjnych. Anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. Od 2003 r. jest cz\u0142onkiem NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d PZL Mielec. M.in. przez trzy kadencje by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Mi\u0119dzyzak\u0142adowej, przewodnicz\u0105cym Komisji Wydzia\u0142owej Pracownik\u00f3w Pionu Technicznego oraz w kadencji 2014-2018 delegatem na Walne Zgromadzenie Delegat\u00f3w Sekcji Krajowej Przemys\u0142u Lotniczego. Wsp\u00f3\u0142pracuje z muzeami wojskowymi i lotniczymi w celu propagowania historii lotniczych wyrob\u00f3w z Mielca oraz pomaga przy ich renowacjach. Tworzy statystyki i opracowania oraz publikuje artyku\u0142y dotycz\u0105ce historii produkcji lotniczej PZL Mielec. W lutym 2025 r. w wydawnictwie STRATUS zosta\u0142a wydana ksi\u0105\u017cka\/leksykon na temat produkcji lotniczej PZL Mielec, kt\u00f3rej jest wsp\u00f3\u0142autorem. Wielokrotnie wyr\u00f3\u017cniany indywidualnie i z zarz\u0105dzanym zespo\u0142em, m.in. dyplomem uznania za budow\u0119 zespo\u0142u i mentoring nowozatrudnionych konstruktor\u00f3w (dyplom od Black Hawk Engineering Sikorsky Aircraft Corporation), wyr\u00f3\u017cnieniem za zespo\u0142owy projekt\u00a0 \u201eBlack Hawk Remastering Project\u201d (najwy\u017csze korporacyjne wyr\u00f3\u017cnienie na gali w Waszyngtonie w 2017 r.), zespo\u0142owym I miejscem w XVII edycji Og\u00f3lnopolskiego Konkursu SIMP na \u201eNajlepsze Osi\u0105gni\u0119cie Techniczne 2023 roku\u201d w kategorii \u201eOsi\u0105gni\u0119cie wdro\u017cone w przemy\u015ble\u201d, nagrod\u0105 roczn\u0105 za projekt \u201eProjekcja laserowa sprz\u0119\u017cona z wizualizacjami proces\u00f3w monta\u017cowych\u201d w Konkursie Ci\u0105g\u0142ego Doskonalenia PZL Mielec w 2018 r. oraz nagrod\u0105 zespo\u0142ow\u0105 „Mistrz Techniki 2024\/2025” w konkursie organizowanym przez FSNT-NOT. Interesuje si\u0119 m.in. histori\u0105 regionaln\u0105, histori\u0105 Si\u0142 Powietrznych RP, architektur\u0105 militarn\u0105, literatur\u0105 historyczn\u0105 i SF, turystyk\u0105 historyczn\u0105 i \u017ceglarstwem. Wsp\u00f3\u0142pracuje z Bibliotek\u0105 SCK w Mielcu w zakresie propagowania czytelnictwa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KASPRZYK ROMAN,<\/strong>\u00a0urodzony 4 IX 1942 r. w O\u015bwi\u0119cimiu. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w niewielkim klubie Czarni Chropacz\u00f3w. Strzela\u0142 wiele goli, tote\u017c ustawiono go na pozycji napastnika. Pierwszym ligowym zespo\u0142em, kt\u00f3ry zainteresowa\u0142 si\u0119 bramkostrzelnym m\u0142odzie\u017cowcem by\u0142 Naprz\u00f3d Lipiny. Od 1961 r. do 1965 r. gra\u0142 w Ruchu Chorz\u00f3w – czo\u0142owej dru\u017cynie ekstraklasy i w niej rozwin\u0105\u0142 sw\u00f3j talent, a w sezonie 1962\/1963 przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia wicemistrzostwa Polski. W 1963 r. dwukrotnie wyst\u0105pi\u0142 w I reprezentacji Polski w meczach z Grecj\u0105 (4:0) i Rumuni\u0105 (1:1). Ponadto w reprezentacji Polski B zagra\u0142 tak\u017ce w dw\u00f3ch meczach, a w reprezentacji Polski junior\u00f3w 12 razy. By\u0142 podstawowym zawodnikiem reprezentacji Polski junior\u00f3w, kt\u00f3ra wywalczy\u0142a w 1961 r. w Portugalii srebrny medal turnieju UEFA, w\u00f3wczas nieoficjalne wicemistrzostwo Europy. Od 1965 r. do 1970 r. gra\u0142 w dru\u017cynie Thorez\/Zag\u0142\u0119bie Wa\u0142brzych i przyczyni\u0142 si\u0119 do jej awansu do ekstraklasy w 1968 r. W sezonie 1970\/1971 wyst\u0119powa\u0142 w ekstraklasowej Stali Mielec i strzeli\u0142 3 gole. Swoim do\u015bwiadczeniem pom\u00f3g\u0142 m\u0142odej dru\u017cynie w utrzymaniu si\u0119 w ekstraklasie. Latem 1971 r. przeszed\u0142 do Staru Starachowice, a p\u00f3\u017aniej gra\u0142 jeszcze w G\u00f3rniku Knur\u00f3w (1972-1977) i zako\u0144czy\u0142 wyczynowe uprawianie sportu.<\/p>\r\n

\"\"KASPRZYK TOMASZ<\/b>, urodzony 30 I 1987 r. w Mielcu, syn Ryszarda i Krystyny z Gruszeckich. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 2006 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Podstaw Techniki (kierunek: edukacja techniczno-informatyczna, specjalno\u015b\u0107: informatyka w technice) Politechniki Lubelskiej i w 2011 r. uzyska\u0142 tytu\u0142\u00a0 magistra in\u017cyniera oraz zosta\u0142 zaliczony do grona najlepszych student\u00f3w. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 VIII 2011 r. w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu jako konstruktor w Sekcji P\u0142atowcowej i zajmowa\u0142 si\u0119 obs\u0142ug\u0105 konstrukcyjn\u0105 samolot\u00f3w M28 i M28 Bryza. Nast\u0119pnymi stanowiskami i czynno\u015bciami by\u0142y: konstruktor w Sekcji Zaawansowanych Technik Projektowania \u2013 wsp\u00f3\u0142tworzenie metodyk i standard\u00f3w projektowania 3D (2012-2013); konstruktor w Dziale System\u00f3w In\u017cynierskich \u2013 wdra\u017canie systemowych rozwi\u0105za\u0144 in\u017cynierskich w obszarze projektowania produkt\u00f3w w\u0142asnych, zarz\u0105dzanie konfiguracj\u0105 tych wyrob\u00f3w (2013-2015); kierownik sekcji \u2013 lider projektu Black Hawk Remastering Project wspieraj\u0105cego powstanie nowej wersji \u015bmig\u0142owca wielozadaniowego HH-60W (Combat Rescue Helicopter) dla US Air Force oraz kierownik sekcji odpowiedzialnej za weryfikacj\u0119 jako\u015bciow\u0105 tworzonej dokumentacji 3D (2015-2016); kierownik Sekcji Technicznego Wsparcia DMU \u2013 lider kolejnych projekt\u00f3w Black Hawk Remastering \u2013 cyfryzacja struktur \u015bmig\u0142owca i jego oprzyrz\u0105dowania oraz realizacja zada\u0144 zwi\u0105zanych z innymi produktami kooperacyjnymi. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Wydziale In\u017cynierii Mechanicznej i Robotyki, Mechaniki i Budowy Maszyn Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie i w 2018 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Od 1 VI 2020 r. pracuje w Biurze System\u00f3w In\u017cynierskich i Cyfrowej Transformacji jako kierownik Biura i zast\u0119pca dyrektora technicznego. W sk\u0142ad Biura wchodz\u0105 2 sekcje i 3 zespo\u0142y \u2013 \u0142\u0105cznie 40 os\u00f3b, a jego g\u0142\u00f3wnym zadaniem jest wykorzystywanie holistycznej wiedzy na temat realizowanych proces\u00f3w, niejednokrotnie przenikaj\u0105cych si\u0119, a tak\u017ce na bazie ich punkt\u00f3w styku tworzenie rozwi\u0105za\u0144 usprawniaj\u0105cych prac\u0119. Ponadto w latach 2012-2013 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Wydawnictwem STRATUS s.c. jako autor\/wykonawca plan\u00f3w samolot\u00f3w do publikacji: The Pucar\u00e1 Story, Polskie Konstrukcje Lotnicze \u2013 Tom 5 i French Flying Boats, a w 2013 r. jako cz\u0142onek konsorcjum RysCAD by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 na kursie dla absolwent\u00f3w szk\u00f3\u0142 technicznych, przygotowuj\u0105cym do pracy w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu. Za szczeg\u00f3lne osi\u0105gni\u0119cia zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in. dyplomem uznania od Black Hawk Engineering Sikorsky Aircraft Corporation za zarz\u0105dzanie projektem \u201eBlack Hawk Remastering Project\u201d wspieraj\u0105cym powstanie nowej wersji \u015bmig\u0142owca wielozadaniowego HH-60W dla US Air Force \u2013 Mielec \u2013 2015, 2016. Projekt zdoby\u0142 najwy\u017csze korporacyjne wyr\u00f3\u017cnienie Lockheed Martin na gali Evening of Excellence \u2013 2017 w Waszyngtonie). Ponadto zosta\u0142 uhonorowany zespo\u0142owym I miejscem w XVII edycji Og\u00f3lnopolskiego Konkursu SIMP na \u201eNajlepsze Osi\u0105gni\u0119cie Techniczne 2023 roku\u201d w kategorii \u201eOsi\u0105gni\u0119cie wdro\u017cone w przemy\u015ble\u201d. W tym projekcie zarz\u0105dza\u0142 zespo\u0142em konstruktor\u00f3w bior\u0105cym udzia\u0142 w Projekcie \u201eKomputerowe wspomaganie wdro\u017cenia produkcji kad\u0142uba wielozadaniowego samolotu F-16 w PZL Mielec\u201d. Pozazawodowym\u00a0 obszarem jego zainteresowa\u0144 jest kultura Dalekiego Wschodu oraz kultura hiszpa\u0144ska. Interesuje si\u0119 r\u00f3wnie\u017c literatur\u0105 grozy, fantasy, przygodow\u0105 i faktu, kinem grozy z lat 70., 80. i 90. XX w., nowinkami z zakresu informatyki, nowych technologii i sprz\u0119tu elektronicznego oraz szeroko poj\u0119tym inwestowaniem, a tak\u017ce ciekawostkami j\u0119zykowymi (w szczeg\u00f3lno\u015bci j\u0119zyka polskiego, angielskiego i hiszpa\u0144skiego). W wolnym czasie eksperymentuje kulinarnie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KASYNO INTELIGENCJI<\/strong>, lokal o charakterze kulturalno-rozrywkowym dla mieleckiego mieszcza\u0144stwa. Mie\u015bci\u0142 si\u0119 w budynku po\u0142o\u017conym w parku przy ulicy Kolejowej (aktualnie jest to teren Przedszkola nr 1 przy ul. A. Mickiewicza 51). Zbudowany zosta\u0142 przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105. Opr\u00f3cz spotka\u0144 towarzyskich wystawiano tam sztuki teatralne, m.in.\u00a0Na zawsze<\/em>\u00a0i\u00a0Betlejem Polskie<\/em>\u00a0(w re\u017cyserii ks. Wieczorka). W 1917 r. kasyno spali\u0142o si\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KASZTANOWA (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga (136 m) ulica na osiedlu Borek. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a nazw\u0119 w 1987 r. Jest drog\u0105 dojazdow\u0105 dla mieszka\u0144c\u00f3w dom\u00f3w jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (po jednej stronie) i jednorodzinnych (po drugiej stronie) do ul. W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y (lub Jesionowej), a dalej ul. Brzozowej, kt\u00f3ra dochodzi do ul. H. Sienkiewicza. Posiada now\u0105, asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 oraz szeroki chodnik (z szarej kostki) od strony \u201eszereg\u00f3wek\u201d i w\u0105ski chodnik z drugiej strony.<\/p>\r\n

\"\"KASZUB WOJCIECH,<\/b> urodzony 21 IV 1973 r. w Mielcu. Absolwent Technikum Rolniczego w Rzemieniu z matur\u0105 w 1993 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Sztuk Pi\u0119knych UMCS w Lublinie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Od 1999 r. pracuje jako nauczyciel\u00a0 plastyki w szko\u0142ach podstawowych (Przec\u0142aw, Dobrynin) i Zespole Szk\u00f3\u0142 Centrum Kszta\u0142cenia Rolniczego w Rzemieniu. Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie jako prezes Stowarzyszenia Spo\u0142eczno-Kulturalnego R\u0119dziny w Tuszymie oraz cz\u0142onek JS 2093 im. gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego w Mielcu i GRH Piast im. Miko\u0142aja Firleja w Radomy\u015blu Wielkim. Jako artysta plastyk realizuje liczne zlecenia. Obrazy jego autorstwa znajduj\u0105 si\u0119 w ko\u015bcio\u0142ach w Tarnowie, Sandomierzu, Przec\u0142awiu, Ociece i Dobryninie. Wykona\u0142 polichromie w kaplicach cmentarnych w Przec\u0142awiu, Radomy\u015blu Wielkim, Gaw\u0142uszowicach, Tuszowie Narodowym i \u0141\u0105czkach Brzeskich. Jest tw\u00f3rc\u0105 murali w Tuszymie, Ksi\u0105\u017cnicach, Dobryninie, Przec\u0142awiu i Trze\u015bni oraz lapidari\u00f3w cmentarnych w Przec\u0142awiu i Radomy\u015blu Wielkim. Ponadto jest autorem projekt\u00f3w: Cmentarza Wojennego nr 500 w Tuszymie, pomnika upami\u0119tniaj\u0105cego pacyfikacj\u0119 wsi Podborze, pomnika Bohater\u00f3w Monte Cassino w Ociece i drzwi pami\u0105tkowych w miejscu dworu \u017barskich na Starym Szlaku w Woli Ocieckiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KASZUBA FRANCISZEK ADAM,<\/strong>\u00a0urodzony 15 XII 1938 r. w Zag\u00f3rzu, pow. przeworski, syn J\u00f3zefa i W\u0142adys\u0142awy z domu Kury\u0142o. W okresie szkolnym nale\u017ca\u0142 do harcerstwa. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 przy WSK Rzesz\u00f3w (klasa: mechanik silnik\u00f3w lotniczych), a nast\u0119pnie Technikum Mechanizacji Rolnictwa w \u0141a\u0144cucie z matur\u0105 w 1957 r. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony w Parowozowni G\u0142\u00f3wnej w \u0141azach ko\u0142o Zawiercia. W latach 1958-1960 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, pocz\u0105tkowo w Technicznej Szkole Wojsk Lotniczych w Zamo\u015bciu, a nast\u0119pnie w 5 pu\u0142ku lotnictwa szturmowego jako mechanik radiourz\u0105dze\u0144. Od 18 XI 1960 r. do 31 XII 1994 r. (z przerwami na oddelegowanie do innych zak\u0142ad\u00f3w pracy) pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego PZL-Mielec, g\u0142\u00f3wnie na stanowiskach: mechanika urz\u0105dze\u0144 radiotechnicznych, mechanika obs\u0142ugi naziemnej i mechanika pok\u0142adowego na W-57 (lotnisko). Systematycznie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142: uko\u0144czy\u0142 m.in. Technikum Mechaniczne w Mielcu z matur\u0105 w 1965 r. i liczne kursy specjalistyczne w zakresie obs\u0142ugi poszczeg\u00f3lnych samolot\u00f3w produkowanych w WSK Mielec (m.in. Iskra, Iryda, Dromader i Piper Seneca oraz wszystkie inne M). Uzyska\u0142 szereg licencji mechanika obs\u0142ugi naziemnej i mechanika pok\u0142adowego. Przez 15 lat pe\u0142ni\u0142 spo\u0142eczn\u0105 funkcj\u0119 szefa mechanik\u00f3w lotniczych WSK. Bra\u0142 udzia\u0142 w lotach pr\u00f3bnych i do\u015bwiadczalnych, a tak\u017ce w locie promocyjnym samolotu Dromader na trasie W\u0142ochy \u2013 Jugos\u0142awia \u2013 Irak. Z WSK Mielec delegowano go do obs\u0142ugi samolot\u00f3w w Mongolii, Jugos\u0142awii, Nikaragui, Kenii, Portugalii, Hiszpanii, NRD i na W\u0119grzech. W ramach delegacji do WSK Ok\u0119cie Warszawa uczestniczy\u0142 w akcjach agrolotniczych w Sudanie i Egipcie, a w ramach delegacji do ZUA Gda\u0144sk pracowa\u0142 przy akcji nawo\u017cenia las\u00f3w w woj. koszali\u0144skim. Og\u00f3\u0142em wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w 5 872 lotach (3 749 godz. 13 min.). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju oraz\u00a0 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Pracownik WSK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KATARZYNA<\/strong>, urodzona przed 1459 r., c\u00f3rka Jana (II) z Mielca i Zofii, \u017cona Stanis\u0142awa h. Giera\u0142ta z Ko\u017amic.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KATARZYNA<\/strong>, urodzona oko\u0142o 1570 r., c\u00f3rka Miko\u0142aja Mieleckiego (wojewody podolskiego, p\u00f3\u017aniej hetmana wielkiego koronnego) i El\u017cbiety z Radziwi\u0142\u0142\u00f3w, od 1592 r. \u017cona Jana Ostroroga, podczaszego koronnego, a p\u00f3\u017aniej wojewody pozna\u0144skiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KATASTROFA \u201eSKYTRUCKA\u201d W WENEZUELI<\/strong>, najwi\u0119ksza w historii katastrofa lotnicza samolotu wyprodukowanego w Mielcu. Wydarzy\u0142a si\u0119 12 VII 2001 r. o godz. 18,27 (czasu polskiego) na terenie lotniska w wojskowej bazie Puerto Cabello w Wenezueli. Samolot M-28 \u201eSkytruck\u201d, b\u0119d\u0105cy w\u0142asno\u015bci\u0105 wenezuelskiej firmy Overtec, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cej z Polskimi Zak\u0142adami Lotniczymi w Mielcu, po wystartowaniu straci\u0142 sterowno\u015b\u0107 i run\u0105\u0142 z wysoko\u015bci ponad stu metr\u00f3w, eksploduj\u0105c po upadku na teren lotniska. W wypadku zgin\u0119li wszyscy pasa\u017cerowie i cz\u0142onkowie wenezuelskiej za\u0142ogi \u2013 \u0142\u0105cznie 13 os\u00f3b. W\u015br\u00f3d nich by\u0142o 5 Polak\u00f3w: Stanis\u0142aw Padyku\u0142a (mielczanin) \u2013 wiceprezes Agencji Rozwoju Przemys\u0142u w Warszawie, Daniel Roma\u0144ski \u2013 prezes Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych Sp. z o.o. w Mielcu, Andrzej Koper \u2013 przedstawiciel pionu handlowego PZL Sp. z o.o. w Mielcu, Jan S\u0119k \u2013 przedstawiciel pionu technicznego PZL Sp. z o.o. w Mielcu i Piotr Bie\u0144 (mielczanin) \u2013 przedstawiciel grupy serwisowej PZL Sp. z o.o. w Wenezueli. Delegacja polska przebywa\u0142a w Wenezueli z ofert\u0105 sprzeda\u017cy kolejnych \u201eSkytruck\u00f3w\u201d i prezentacj\u0105 innego mieleckiego samolotu \u2013 \u201eIskierki\u201d. Po przeprowadzeniu dochodzenia komisja lotnicza stwierdzi\u0142a, \u017ce przyczyn\u0105 katastrofy by\u0142 powa\u017cny b\u0142\u0105d pilota.<\/p>\r\n

KATARZY\u0143SKI MARIAN,<\/b> urodzony 23 I 1915 r. w Klimontowie, syn Jana i Anny ze Smigielskich. Od 1952 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec, pocz\u0105tkowo jako kierownik dzia\u0142u administracji wewn\u0119trznej, a nast\u0119pnie jako kierownik administracji zewn\u0119trznej. Od 1967 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 asystenta dyrektora naczelnego. W 1980 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. By\u0142 dzia\u0142aczem FKS Stal Mielec, cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Zak\u0142adowego Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca i Towarzystwa Przyja\u017anio Polsko-Radzieckiej. Zosta\u0142 uhonorowany m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa zas\u0142ugi dla rozwoju przemys\u0142u maszynowego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d, Honorow\u0105 Odznak\u0105 WSK Mielec i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony pracownik WSK PZL-Mielec\u201d. Zmar\u0142 13 VI 1997 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KATOLICKA PORADNIA RODZINNA<\/strong>, powsta\u0142a w listopadzie 1981 r. przy Parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, na podstawie porozumienia Diecezjalnego Duszpasterstwa Rodzin w Tarnowie z proboszczem ks. dr. Janem Bia\u0142obokiem. Jej siedzib\u0105 jest budynek parafialny przy ul. ks. H. Arczewskiego 1. Podstawowym zadaniem Poradni jest przygotowywanie narzeczonych do \u017cycia rodzinnego i doradzanie zg\u0142aszaj\u0105cym si\u0119 ma\u0142\u017ce\u0144stwom w sprawach rodzinnych. Doradcy \u017cycia rodzinnego posiadaj\u0105 specjalistyczne studia (w tym Studium Rodziny w Tarnowie) oraz upowa\u017cnienie (misj\u0119 kanoniczn\u0105) do pracy w KPR i wykonuj\u0105 j\u0105 bezinteresownie. Z tych porad korzysta przeci\u0119tnie w roku oko\u0142o 400 os\u00f3b w stanie narzecze\u0144skim oraz kilkana\u015bcie ma\u0142\u017ce\u0144stw.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KATOLICKI O\u015aRODEK KULTURY PRZY PARAFII DUCHA \u015aWI\u0118TEGO<\/strong>, utworzony zosta\u0142 wiosn\u0105 1994 r. z inspiracji proboszcza parafii Ducha \u015awi\u0119tego ks. kan. W\u0142adys\u0142awa Marcinowskiego, w porozumieniu z Zarz\u0105dem Miasta Mielca, przy akceptacji Kurii Diecezjalnej w Tarnowie. Najwa\u017cniejsz\u0105 przes\u0142ank\u0105 do powo\u0142ania takiej plac\u00f3wki by\u0142a wsp\u00f3lna troska o zapewnienie odpowiednich warunk\u00f3w dla szeroko poj\u0119tej dzia\u0142alno\u015bci kulturalno-wychowawczej z mieszka\u0144cami Parafii Ducha \u015awi\u0119tego i p\u00f3\u0142nocno-zachodniej cz\u0119\u015bci Mielca. Na dzia\u0142alno\u015b\u0107 przeznaczono cz\u0119\u015b\u0107 budynku parafialnego przy ul. M. Pisarka 16 a, w kt\u00f3rej wcze\u015bniej odbywa\u0142a si\u0119 katecheza dzieci i m\u0142odzie\u017cy. W latach 1994-1995 KOK stanowi\u0142 fili\u0119 Mieleckiego O\u015brodka Kultury (funkcj\u0119 kierownika pe\u0142ni\u0142a Anna Per\u0142owska), a od 1995 r. jest wy\u0142\u0105cznie plac\u00f3wk\u0105 Parafii Ducha \u015awi\u0119tego, pod opiek\u0105 parafialnych oddzia\u0142\u00f3w Stowarzyszenia Rodzin Katolickich (przewodnicz\u0105ca: Ma\u0142gorzata Lubieniecka) i Akcji Katolickiej oraz pod nadzorem organizacyjnym i merytorycznym proboszcza ks. kanonika W. Marcinowskiego. Spo\u015br\u00f3d wielu form parafialnej pracy religijnej i kulturalno-wychowawczej wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119: biblioteka parafialna, pracownia komputerowa (zorganizowana i prowadzona przez Jerzego Studzi\u0144skiego \u2013 nauczyciela ZST), pracownia plastyczna i wystawy, Klub Akcji Katolickiej \u201eTchnienie\u201d, \u015bwietlica TPD dla dzieci z rodzin dysfunkcyjnych, Poradnia Rodzinna (prowadzona w ramach Duszpasterstwa Rodzin), Szko\u0142a Rodzenia (prowadzona przez Stowarzyszenie Rodzin Katolickich), Porady Laktacyjne, Szko\u0142a dla Rodzic\u00f3w, Scena Kameralna, gry \u015bwietlicowe i dzia\u0142alno\u015b\u0107 muzyczna (m.in. koncerty), kt\u00f3rej inspiratorem jest piosenkarz Bartek Jaskot. Z jego inicjatywy od 1999 r. organizowany jest corocznie Festiwal Muzyki Duszy i Serca. Cyklicznie organizowana imprez\u0105 jest Festyn Rodzinny. KOK jest r\u00f3wnie\u017c organizatorem zaj\u0119\u0107 kulturalno-rozrywkowych dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy w czasie ferii zimowych i wakacji letnich. Z pomieszcze\u0144 tej cz\u0119\u015bci budynku parafialnego korzystaj\u0105 tak\u017ce m.in. \u201eCaritas\u201d, ch\u00f3r parafialny, Grupy Modlitewne, Katolickie Stowarzyszenie M\u0142odzie\u017cy, Ruch \u015awiat\u0142o-\u017bycie, lektorzy i ministranci, Dziewcz\u0119ca S\u0142u\u017cba Maryjna i inne grupy parafialne. Ponadto przez pewien czas czynna by\u0142a si\u0142ownia prowadzona przez Dariusza Gila, niegdy\u015b wielokrotnego mistrza i reprezentanta Polski w p\u0142ywaniu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KATOLICKIE STOWARZYSZENIE M\u0141ODZIE\u017bY<\/strong>\u00a0w diecezji tarnowskiej erygowa\u0142 ks. biskup ordynariusz J\u00f3zef \u017byci\u0144ski w 1993 r. Jego podstawowym zadaniem jest formacja religijno-patriotyczna m\u0142odzie\u017cy. W dzia\u0142alno\u015bci KSM wa\u017cn\u0105 rol\u0119 odgrywaj\u0105 ponadto kultura, kultura fizyczna i turystyka. W Mielcu aktywnie dzia\u0142aj\u0105 oddzia\u0142y przy Parafii Ducha \u015awi\u0119tego i Parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KATY\u0143SKIE D\u0118BY PAMI\u0118CI<\/strong>, sadzenie d\u0119b\u00f3w jako \u201e\u017cywych pomnik\u00f3w\u201d w ramach wprowadzonego w 2008 r. og\u00f3lnopolskiego programu spo\u0142eczno-edukacyjnego \u201eKaty\u0144 … ocali\u0107 od zapomnienia\u201d. Jego celem jest upami\u0119tnienie oficer\u00f3w Wojska Polskiego, oficer\u00f3w i podoficer\u00f3w Korpusu Ochrony Pogranicza, funkcjonariuszy Policji Pa\u0144stwowej, Stra\u017cy Granicznej i Wi\u0119ziennej oraz urz\u0119dnik\u00f3w, wzi\u0119tych do niewoli jesieni\u0105 1939 r. i osadzonych w obozach sowieckich, a nast\u0119pnie zamordowanych na rozkaz J. Stalina wiosn\u0105 1940 r. przez funkcjonariuszy NKWD (organ w\u0142adz bezpiecze\u0144stwa ZSRR) w Katyniu, Charkowie, Bykowni i Twerze. Ka\u017cdy z zamordowanych powinien mie\u0107 tylko jedn\u0105 tabliczk\u0119, tote\u017c prowadzona jest centralna ewidencja D\u0119b\u00f3w Pami\u0119ci. \u00a0Na terenie Mielca posadzono dotychczas 6 D\u0119b\u00f3w Pami\u0119ci, w tym 3 zgodnie z procedur\u0105 og\u00f3lnopolsk\u0105: 1 \u2013 D\u0105b Pami\u0119ci W\u0142adys\u0142awa Kawy, zasadzony przez m\u0142odzie\u017c Gimnazjum nr 2 przy Gimnazjum nr 2, ul. Grunwaldzka (30 IV 2009 r.); 2 \u2013 D\u0105b Pami\u0119ci Zdzis\u0142awa Wagnera, zasadzony przez m\u0142odzie\u017c II LO im. M. Kopernika obok Pa\u0142acyku Oborskich-Muzeum Regionalnym, ul. Legion\u00f3w 73 (17 IX 2009 r.); 3 \u2013 D\u0105b Pami\u0119ci Tomasza Wo\u0142ka, zasadzony przez dzieci Szko\u0142y Podstawowej nr 12 przy Szkole Podstawowej nr 12, ul. Wandy na osiedlu Rzoch\u00f3w (6 V 2010 r.). Ponadto przy bazylice mniejszej \u015bw. Mateusza zasadzono 3 D\u0119by Pami\u0119ci. Nale\u017cy ze smutkiem doda\u0107, \u017ce g\u0142\u00f3wny inicjator akcji \u201eKaty\u0144skie D\u0119by Pami\u0119ci\u201d ks. dr J\u00f3zef Joniec zgin\u0105\u0142 w katastrofie samolotowej pod Smole\u0144skiem 10 IV 2010 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KATY\u0143SKIE TABLICE<\/strong>\u00a0wykonane w 1990 r. dla upami\u0119tnienia pochodz\u0105cych z ziemi mieleckiej ofiar bezprzyk\u0142adnego mordu, dokonanego przez NKWD w kwietniu i maju 1940 r. w Katyniu i innych nieznanych miejscach na terenie ZSRR. Inspiratorem tego przedsi\u0119wzi\u0119cia by\u0142 Komitet Obywatelski \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. Udokumentowany wykaz zamordowanych os\u00f3b sporz\u0105dzi\u0142 Edward Michocki i on te\u017c u\u0142o\u017cy\u0142 tre\u015b\u0107 napis\u00f3w na poszczeg\u00f3lnych tablicach. W porozumieniu z proboszczem Parafii \u015bw. Mateusza – ks. pra\u0142atem Stanis\u0142awem Jurkiem i za zgod\u0105 Kurii Diecezjalnej w Tarnowie tablice umieszczono na wewn\u0119trznej cz\u0119\u015bci muru ko\u015bcielnego przy ko\u015bciele \u015bw. Mateusza od strony zachodniej, obok bramy g\u0142\u00f3wnej. Tablice wykona\u0142 Zak\u0142ad Kamieniarski Zenona Gwo\u017adziowskiego, a fundusze uzyskano ze sk\u0142adek prywatnych oraz dofinansowania z Urz\u0119du Miejskiego. Uroczysto\u015b\u0107 ods\u0142oni\u0119cia pierwszych tablic odby\u0142a si\u0119 6 V 1990 r. Nabo\u017ce\u0144stwo koncelebrowali: ks. S. Jurek, proboszcz Parafii \u015bw. Marka w Rzochowie ks. Kazimierz Mularz i ks. kapelan pp\u0142k Edward Zakrzewski z Rzeszowa. Ods\u0142oni\u0119cia tablicy g\u0142\u00f3wnej i 23 tablic poszczeg\u00f3lnych zamordowanych dokona\u0142a doc. dr hab. Halina Cio\u0142kosz-\u0141upinowa, bratanica zamordowanego majora Jana Cio\u0142kosza. Na tablicy g\u0142\u00f3wnej widnieje napis: \u201eMieszka\u0144com Ziemi Mieleckiej uwi\u0119zionym w obozach sowieckich w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku w 50 rocznic\u0119 Ich ofiary \u017cycia za wiar\u0119 i Ojczyzn\u0119 \u2013 Mielczanie 1990 r.\u201d Nad t\u0105 tablic\u0105 umieszczono krzy\u017c, a pod i po obu stronach (w kszta\u0142cie litery V) tablice indywidualne. W kolejnych latach, po wynajdywaniu kolejnych mieleckich ofiar, wykonywano nast\u0119pne tablice. W 1999 r. umieszczono drug\u0105 du\u017c\u0105 tablic\u0119 o tre\u015bci: \u201eSynom Ziemi Mieleckiej pomordowanym przez Sowiet\u00f3w \u2013 Mieszka\u0144cy Ziemi Mieleckiej. Wmurowano w 60. rocznic\u0119 agresji Zwi\u0105zku Sowieckiego na Polsk\u0119. Zwi\u0105zek Harcerstwa Rzeczpospolitej, Ruch Spo\u0142eczny Akcja Wyborcza Solidarno\u015b\u0107, Porozumienie Prawicy, Mielec, 17 IX 1999 r. Fundator ZOKB Przy\u0142\u0119k\u201d. Tablice indywidualne (stan z ko\u0144ca 2002 r., od lewej): * Mieczys\u0142aw W\u0142adys\u0142aw Welfe Kozielsk\u2013Katy\u0144, * st. post. PP Ryszard Nikiel Ostaszk\u00f3w\u2013Miednoje, * komisarz PP Jan Walewicz Ostaszk\u00f3w-Miednoje, * funkcj. PP Stefan Baran Ostaszk\u00f3w, * kapral PP J\u00f3zef B\u0105k Ostaszk\u00f3w * ppor J\u00f3zef Mieczys\u0142aw Fusek Kozielsk Katy\u0144, * por. W\u0142adys\u0142aw Kawa Kozielsk-Katy\u0144, * por. J\u00f3zef Hammer Kozielsk-Katy\u0144, * funkcj. PP Jan Kaczmarek Ostaszk\u00f3w, * post. PP Stanis\u0142aw Kasperkiewicz Ostaszk\u00f3w-Miednoje, * por. Franciszek Kozio\u0142 Kozielsk-Katy\u0144, * kpt Marian Lubaska Starobielsk, * kpt Walerian \u0141ozina-\u0141ozi\u0144ski Starobielsk, * funkcj. PP Stanis\u0142aw Kotczuba Ostaszk\u00f3w-Miednoje, * kpr. PP Bronis\u0142aw Zygmunt Ostaszk\u00f3w-Miednoje, * przodownik PP Antoni Papie\u017c Ostaszk\u00f3w-Miednoje, * st. post. PP Micha\u0142 Pawlak Ostaszk\u00f3w-Miednoje, * post. PP Jan Wo\u0142kowicz Ostaszk\u00f3w-Miednoje, * pp\u0142k Wincenty But Starobielsk, * ppor. Kazimierz Schab Kozielsk-Katy\u0144, * ppor. Micha\u0142 Sok\u00f3\u0142 Kozielsk-Katy\u0144, * mjr Marian Romuald Nowak Kozielsk-Katy\u0144, * aspirant Bronis\u0142aw Krempa Ostaszk\u00f3w,* por. Boles\u0142aw Wanatowicz Kozielsk-Katy\u0144, * kpt. Antoni Wi\u0105cek Kozielsk-Katy\u0144, * post. PP Ignacy Michno Ostaszk\u00f3w, * ppor Feliks Rusek Kozielsk-Katy\u0144, * st. post. PP Micha\u0142 Telega Ostaszk\u00f3w, * funkcj. PP Leopold Zawis Ostaszk\u00f3w, * mjr Jan Cio\u0142kosz Kozielsk-Katy\u0144, * mjr Kazimierz Dobrosta\u0144ski Kozielsk-Katy\u0144, * post. Wincenty Rydzik Ostaszk\u00f3w-Miednoje, * komendant PP Emil Boguta Ostaszk\u00f3w-Miednoje,. * funkcj. PP Maciej Sowa Ostaszk\u00f3w, * funkcj. PP J\u00f3zef Kowalczyk Ostaszk\u00f3w, * przod. PP Jan Krawczyk Ostaszk\u00f3w, * przod. PP Jan Kowalski Ostaszk\u00f3w, * Tadeusz Bara\u0144ski Starobielsk-Chark\u00f3w, * kpt. Stanis\u0142aw Mazur Kozielsk-Katy\u0144, * ppor. Stanis\u0142aw Midura Kozielsk-Katy\u0144, * kpt. Jan Sejler Starobielsk, * ppor. W\u0142odzimierz Adam Kasprzyk Starobielsk-Chark\u00f3w, * przod. PP Stanis\u0142aw Rz\u0119sikowski Ostaszk\u00f3w, * mjr Micha\u0142 Tobiasz Kozielsk-Katy\u0144, * p\u0142k Kazimierz Burczak Starobielsk-Chark\u00f3w, * ppor. Zdzis\u0142aw Wagner Kozielsk-Katy\u0144, * komisarz PP Ludwik Lonczak Ostaszk\u00f3w, * funkcj. PP W\u0142adys\u0142aw Zg\u00f3rski Ostaszk\u00f3w-Miednoje, * por. W\u0142adys\u0142aw Jung Starobielsk, * funkcj. PP W\u0142adys\u0142aw Skulimowski Ostaszk\u00f3w-Miednoje, * Wyk. Zenon Gwo\u017adziowski, * 28 VII 2001 r. 13 IV 2007 r., z inicjatywy Komitetu 100-lecia Skautingu i Harcerstwa w Mielcu, odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 ods\u0142oni\u0119cia i po\u015bwi\u0119cenia 8 kolejnych tabliczek upami\u0119tniaj\u0105cych zamordowanych, zwi\u0105zanych z ziemia mieleck\u0105: pp\u0142k. Kazimierza Bartoszy\u0144skiego, ppor. Andrzeja Stachowicza, funkcj. PP Jana Jachorka, st. post. PP Jana Kukulskiego, st. post. PP Wojciecha Mikulskiego, st. post. PP Andrzeja Pi\u0105tka, mjr. J\u00f3zefa Cygana i mjr. Paw\u0142a Hajduka. Nazwiska te wydoby\u0142 z dokumentacji zbrodni katy\u0144skiej Edward Michocki. Fundatorem tabliczek by\u0142 Urz\u0105d Miejski w Mielcu, a wykonawc\u0105 \u2013 Sebastian Gwo\u017adziowski. Mszy \u015awi\u0119tej przewodniczy\u0142 i tabliczki po\u015bwi\u0119ci\u0142 ks. pra\u0142at Stanis\u0142aw Jurek \u2013 proboszcz parafii \u015bw. Mateusza. 16 VI 2008 r. zorganizowano uroczysto\u015b\u0107 patriotyczn\u0105 w ramach og\u00f3lnopolskiej akcji \u201eKaty\u0144 \u2013 ocali\u0107 od zapomnienia\u201d. 15 IV 2010 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 70. rocznicy zbrodni katy\u0144skiej i w\u00f3wczas ods\u0142oni\u0119to 2 kolejne tabliczki zamordowanych oraz now\u0105 tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 samolotow\u0105 katastrof\u0119 smole\u0144sk\u0105 10 kwietnia 2010 r., w kt\u00f3rej zgin\u0119\u0142a ca\u0142a polska delegacja na uroczysto\u015bci w Katyniu, w tym prezydent RP Lech Kaczy\u0144ski i jego \u017cona Maria Kaczy\u0144ska oraz pose\u0142 z Mielca Leszek Deptu\u0142a. W latach 2012-2013 Katy\u0144skie Tablice zosta\u0142y zdemontowane w zwi\u0105zku z rewitalizacj\u0105 otoczenia bazyliki mniejszej \u015bw. Mateusza, a nast\u0119pnie nieco inaczej u\u0142o\u017cone. W 2015 r. kolejny raz, w ramach rewitalizacji muru wok\u00f3\u0142 bazyliki mn. \u015bw. Mateusza, zmieniono uk\u0142ad tablic, dodaj\u0105c przy tym kolejne nazwiska, kt\u00f3re znale\u017ali w czasie bada\u0144 historycznych dr W\u0142odzimierz G\u0105siewski i dr Jerzy Skrzypczak. Du\u017cy wk\u0142ad pracy wni\u00f3s\u0142 tak\u017ce radny Rady Miejskiej w Mielcu Marek Zaloty\u0144ski. 10 IV 2015 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 ods\u0142oni\u0119cia i po\u015bwi\u0119cenia Katy\u0144skich Tablic (\u015aciany Katy\u0144skiej). Od tego czasu Tablice Katy\u0144skie (\u015aciana Katy\u0144ska) s\u0105 ponownie u\u0142o\u017cone rz\u0119dami w kszta\u0142cie litery V, z tablic\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 w jego \u015brodkowej cz\u0119\u015bci, w nast\u0119puj\u0105cej kolejno\u015bci (poziomo, od lewej) – I rz\u0105d: *ppor. WP W\u0142adys\u0142aw Armata Kozielsk-Katy\u0144, *pp\u0142k WP Kazimierz Bartoszy\u0144ski Kozielsk-Katy\u0144, *pchor. WP Jan B\u0142asiak Kozielsk-Katy\u0144, *mjr WP Jan Cio\u0142kosz, *ppor. WP Jerzy D\u0105browski Kozielsk-Katy\u0144, *post. PP Stefan Baran Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *post. PP J\u00f3zef B\u0105k Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *st. przod. PP Emil Boguta Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *st. post. PP Stanis\u0142aw Cebula Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *kpt. WP J\u00f3zef Br\u0105giel Kij\u00f3w-Bykownia, *st. post. PP Maciej Sowa Kij\u00f3w-Bykownia; II rz\u0105d: *kpt Piotr Borkowski-Dunin Kozielsk-Katy\u0144, *mjr WP Kazimierz Dobrosta\u0144ski Kozielsk-Katy\u0144, *por. WP J\u00f3zef Fusek Kozielsk-Katy\u0144, *ppor. WP Kazimierz Gaik Kozielsk-Katy\u0144, *por. WP J\u00f3zef Hammer Kozielsk-Katy\u0144, *ppor. W\u0142adys\u0142aw Kawa Kozielsk-Katy\u0144, *por. WP Stanis\u0142aw Mazur Kozielsk-Katy\u0144, *post. PP Jan Cie\u015bla Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *st. post. PP Jan Jachorek Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *post. PP Jan Kaczmarek Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *post. Stanis\u0142aw Kasperkiewicz Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *sier\u017c. \u017cand. Andrzej Koceniak Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *chor. WP Jan Wery\u0144ski Kij\u00f3w-Bykownia, *przod. PP Hipolit Wanatowicz Kij\u00f3w-Bykownia; III rz\u0105d: *kpt Jan Kanty Nowak Kozielsk-Katy\u0144, *ppor. WP Stanis\u0142aw Midura Kozielsk-Katy\u0144, *mjr WP Marian Nowak Kozielsk-Katy\u0144, *ppor. WP Marian P\u0119kalski Kozielsk-Katy\u0144, *por. WP Marian Pociej Kozielsk-Katy\u0144, *por. WP Feliks Rusek Kozielsk-Katy\u0144, *por. WP Kazimierz Schab Kozielsk-Katy\u0144, *st. post. PP Jan Kowalski Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *przod. PP Jan Krawczyk Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *st. post. PP Bronis\u0142aw Krempa Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *st. post. PP J\u00f3zef Kr\u0119pa Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *st. post. PP Jan Kukulski Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *kpt. WP Tomasz Wo\u0142ek Kij\u00f3w-Bykownia; IV rz\u0105d: *mjr Walerian Hildegard Or\u0142owski Kozielsk-Katy\u0144, *ppor. WP Mieczys\u0142aw Seweryn Kozielsk-Katy\u0144, *ppor. WP Micha\u0142 Sok\u00f3\u0142 Kozielsk-Katy\u0144, *ppor. WP Andrzej Stachowicz Kozielsk-Katy\u0144, *mjr WP Micha\u0142 Tobiasz Kozielsk-Katy\u0144, *ppor. WP Zdzis\u0142aw Wagner Kozielsk-Katy\u0144, *przod. PP Stanis\u0142aw Kutrzuba Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *pkom. PP Ludwik Lonczak Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *st. post. PP Ignacy Michno Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *st. post. PP Wojciech Mikulski Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *post. PP Bronis\u0142aw Zygmunt Kij\u00f3w-Bykownia; V rz\u0105d: pp\u0142k Juliusz Skorupka-Padlewski Kozielsk-Katy\u0144; *ppor. WP Boles\u0142aw Wanatowicz Kozielsk-Katy\u0144, *por. WP Mieczys\u0142aw Welfe Kozielsk-Katy\u0144, *kpt. WP Antoni Wi\u0105cek Kozielsk-Katy\u0144, *ppor. WP Tadeusz Bara\u0144ski Starobielsk-Chark\u00f3w, *p\u0142k dypl. WP Kazimierz Burczak Starobielsk-Chark\u00f3w, *st. post. PP Jan Karcz Twer-Miednoje, *przod. PP Antoni Papie\u017c Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *st. post. PP Micha\u0142 Pawlak, *st. post. PP Andrzej Pi\u0105tek Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *przod. Jan Ryczaj Ostaszk\u00f3w-Miednoje; VI rz\u0105d: plut. Tadeusz Bia\u0142obrzeski Starobielsk-Chark\u00f3w, *pp\u0142k WP Wincenty But Starobielsk-Chark\u00f3w, *kpt. WP Ludwik Cisowski Starobielsk-Chark\u00f3w, *mjr WP J\u00f3zef Cygan Starobielsk-Chark\u00f3w, *mjr WP Pawe\u0142 Hajduk Starobielsk-Chark\u00f3w, *ppor. WP W\u0142adys\u0142aw Jung Starobielsk-Chark\u00f3w, *ppor. WP J\u00f3zef Kalita Starobielsk-Chark\u00f3w, *post. PP Wincenty Rydzik Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *przod. PP Stanis\u0142aw Rz\u0119sikowski Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *post. PP W\u0142adys\u0142aw Skulimowski Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *st. post. PP Piotr Starsiak Ostaszk\u00f3w-Miednoje, st. post. PP Micha\u0142 Telega Ostaszk\u00f3w-Miednoje; VII rz\u0105d: *ppor. Roman Griesswald Starobielsk-Chark\u00f3w, *ppor. WP Antoni Kania Starobielsk-Chark\u00f3w, *ppor. WP W\u0142odzimierz Kasprzyk Starobielsk-Chark\u00f3w, *por. WP J\u00f3zef K\u0105dzio\u0142a Starobielsk-Chark\u00f3w, *ppor. WP W\u0142adys\u0142aw Krempa Starobielsk-Chark\u00f3w, *kpt. WP Marian Lubaska Starobielsk-Chark\u00f3w, *st. post. PP Antoni Tomecki Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *st. post. PP Jan Walewicz Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *st. stra\u017c. s\u0142u\u017cby wi\u0119ziennictwa Julian Weso\u0142owski Ostaszk\u00f3w-Miednoje; VIII rz\u0105d: *kpt. WP Walerian \u0141ozina-\u0141ozi\u0144ski Starobielsk-Chark\u00f3w, *kpt. WP Jan Maci\u0105g Starobielsk-Chark\u00f3w, *kpt. WP Edmund Malinowski Starobielsk-Chark\u00f3w, *mjr WP Franciszek Mrowec Starobielsk-Chark\u00f3w, *st. post. PP Jan Wo\u0142kowicz Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *st. post. PP Piotr Wronowski Ostaszk\u00f3w-Miednoje, *st. wachm. \u017cand. WP Jan Trzpis; IX rz\u0105d: kpt. WP Jan Seiler Starobielsk-Chark\u00f3w, *por. WP Stanis\u0142aw Szelest Starobielsk-Chark\u00f3w, *ppor. WP Witold Tietze Starobielsk-Chark\u00f3w, *st. post. W\u0142adys\u0142aw Zg\u00f3rski Ostaszk\u00f3w-Miednoje. Po lewej stronie tablic umieszczona jest na murze kopia Krzy\u017ca Katy\u0144skiego, a pod nim, w kostce brukowej wbudowano tablic\u0119 z napisem: \u201eZiemia na kt\u00f3rej stoisz jest u\u015bwi\u0119cona krwi\u0105 ofiar Golgoty Wschodu\u201d. Pod tablic\u0105 znajduje si\u0119 ziemia przywieziona w 2007 r. przez motocyklist\u00f3w z \u201eRajdu Katy\u0144skiego\u201d. Po prawej stronie Tablic Katy\u0144skich, na pierwotnie ustalonym miejscu, znajduje si\u0119 Tablica Smole\u0144ska, a pod ni\u0105 druga tablica pami\u0105tkowa. Od 2011 r. corocznie w dniu 10 kwietnia w bazylice mn. \u015bw. Mateusza i przy Tablicach Katy\u0144skich odbywa\u0142y si\u0119 powiatowo-miejskie uroczysto\u015bci patriotyczne. 17 IV 2020 r. ods\u0142oni\u0119to 9 kolejnych tabliczek memoratywnych z nazwiskami zamordowanych oficer\u00f3w WP i policjant\u00f3w PP, wydobytych przez dr. Jerzego Skrzypczaka w czasie bada\u0144 dokument\u00f3w zbrodni. W mi\u0119dzyczasie usuni\u0119to 4 tabliczki (J\u00f3zef Kowalczyk, Franciszek Kozio\u0142, Ryszard Nickel, Pawe\u0142 Zawisch) z powodu braku dowod\u00f3w na powi\u0105zanie tych os\u00f3b z ziemi\u0105 mieleck\u0105. Wg stanu z 17 IV 2020 r. na mieleckiej \u015acianie Katy\u0144skiej znajduj\u0105 si\u0119 93 tabliczki memoratywne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KATZEN JAMES<\/strong>, urodzony w Australii. Absolwent szko\u0142y \u015bredniej w Virginii, USA (1992 r.). Uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale In\u017cynierii Mechanicznej i Biznesu Instytutu Technologicznego \u201eM.I.T\u201d w Cambridge, USA z tytu\u0142em licencjata (1996 r.), a nast\u0119pnie magisterskie studia mened\u017cerskie i magisterskie studia z zakresu budowy maszyn (2003 r.). W latach 1996-2001 pracowa\u0142 w firmie ameryka\u0144skiej Ford Motor Company jako in\u017cynier konstruktor (design engineer), a nast\u0119pnie w latach 2004-2006 w firmie Pratt&Whitney z oddelegowaniem do WSK Rzesz\u00f3w, jako kierownik produkcji (manufacturing manager). Od 2007 r. pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora ds. sprzeda\u017cy w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych a Sikorsky Company w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAWA TOMASZ<\/strong>, urodzony w 1869 r. w Mielcu. Wykszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w zawodzie krawieckim i za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asny zak\u0142ad krawiecki przy ul. Sandomierskiej. Jako wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy si\u0119 rzemie\u015blnik zosta\u0142 wydelegowany na wystaw\u0119 przemys\u0142ow\u0105 do Wiednia w 1906 r. W czasie reformy rzemios\u0142a w 1908 r. pracowa\u0142 w komisji d\/s statutu Rady Dzia\u0142u II (r\u0119kodzielnicy, m.in. krawcy, szewcy, ku\u015bnierze, garbarze i czapnicy). W latach 20. kierowa\u0142 Dzia\u0142em II w zast\u0119pstwie chorego Franciszka Rokity, a od wiosny 1928 r. zosta\u0142 przewodnicz\u0105cym tego\u017c Dzia\u0142u. Aktywnie uczestniczy\u0142 w \u017cyciu miasta. By\u0142 d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem Towarzystwa Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej i cz\u0142onkiem jego Zarz\u0105du. Za t\u0119 spo\u0142eczn\u0105 prac\u0119 wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 w latach 20. odznak\u0105 25-lecia TOSP. W 1925 r. by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w powstania Chrze\u015bcija\u0144skiego Zjednoczenia Mielczan, a w 1932 r. uczestniczy\u0142 w po\u0142\u0105czeniu si\u0119 ChZM z Towarzystwem \u201eOjczyzna\u201d i powo\u0142aniu Mieszcza\u0144skiego Towarzystwa \u201eOjczyzna\u201d. W tej organizacji od 5 V 1932 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa. Zmar\u0142 11 VIII 1941 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAWA W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 15 VIII 1891 r. w Przemy\u015blu, syn W\u0142adys\u0142awa i Magdaleny z Krasickich. W 1909 r. uko\u0144czy\u0142 gimnazjum klasyczne w Przemy\u015blu i zda\u0142 egzamin dojrza\u0142o\u015bci. Studiowa\u0142 na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i od 31 I 1914 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako zast\u0119pca nauczyciela w filii Gimnazjum \u015bw. Jacka w Krakowie. W zwi\u0105zku z wybuchem I wojny \u015bwiatowej powo\u0142any zosta\u0142 1 VIII 1914 r. do wojska austriackiego i w randze podchor\u0105\u017cego uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych. W niewiadomych okoliczno\u015bciach dosta\u0142 si\u0119 do niewoli rosyjskiej i zosta\u0142 wywieziony do jednego z oboz\u00f3w jenieckich na Syberii. Latem 1918 r. uda\u0142o mu si\u0119 przedosta\u0107 do tworz\u0105cej si\u0119 w Omsku polskiej 5 Dywizji Syberyjskiej i w stopniu podporucznika uczestniczy\u0142 w walkach z Armi\u0105 Czerwon\u0105 w rejonach linii transsyberyjskiej. 1 XI 1918 r. zosta\u0142 wzi\u0119ty do niewoli i zes\u0142any do Irkucka, gdzie zorganizowa\u0142 Polskie Gimnazjum Realne. Z dniem 30 IX 1922 r. zosta\u0142 uwolniony i powr\u00f3ci\u0142 do niepodleg\u0142ej ju\u017c Polski. Zatrudniony zosta\u0142 od 1 X 1922 r. w Gimnazjum Pa\u0144stwowym (p\u00f3\u017aniej im. S. Konarskiego) w Mielcu na stanowisku nauczyciela \u0142aciny, j\u0119zyka polskiego i propedeutyki filozofii. Doko\u0144czy\u0142 te\u017c studia na UJ i 14 XI 1923 r. zda\u0142 egzamin nauczycielski, a od 1925 otrzyma\u0142 sta\u0142\u0105 posad\u0119 w Mielcu. Zna\u0142 j\u0119zyki obce: rosyjski, niemiecki, w\u0142oski, francuski i angielski. Od stycznia 1923 r. do wrze\u015bnia 1924 r. sprawowa\u0142 funkcj\u0119 komendanta hufca ZHP. Pod koniec lat 20. pracowa\u0142 jako sekretarz dyrekcji, a od 1 XI 1931 r. do 31 VIII 1932 r. pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki dyrektora szko\u0142y. W latach 20. by\u0142 tak\u017ce nauczycielem Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego. Publikowa\u0142 artyku\u0142y w sprawozdaniach obu mieleckich gimnazj\u00f3w (pa\u0144stwowego i prywatnego). 5 XII 1929 r. zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony prawem do Medalu Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci. Aktywnie uczestniczy\u0142 w dzia\u0142alno\u015bci stowarzysze\u0144 zwi\u0105zanych z mieleck\u0105 o\u015bwiat\u0105, m.in. by\u0142 prezesem Towarzystwa Szko\u0142y Ludowej, delegatem do Rady Szkolnej Powiatowej, cz\u0142onkiem za\u0142o\u017cycielem Towarzystwa Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego, cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Towarzystwa Bursy Gimnazjalnej i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Ko\u0142a Opieki Rodzicielskiej, a tak\u017ce innych stowarzysze\u0144 i organizacji, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105d\u00f3w: Ko\u0142a Opieki nad Harcerzami, Zwi\u0105zku Oficer\u00f3w Rezerwy, LOPP i Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eKonsum\u201d. W 1937 r. zosta\u0142 przeniesiony do gimnazjum w Ko\u0144skich i pracowa\u0142 tam do wybuchu II wojny \u015bwiatowej. Uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. jako oficer 73 pu\u0142ku piechoty w oddziale zapasowym 23 Dywizji Piechoty Armii \u201eKrak\u00f3w\u201d i w nieznanych dot\u0105d okoliczno\u015bciach dosta\u0142 si\u0119 do niewoli sowieckiej. Zosta\u0142 uwi\u0119ziony w obozie w Kozielsku i 30 IV 1940 r. zamordowany przez NKWD w Katyniu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAWALEC WALDEMAR J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 22 VIII 1968 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i Marii z Wasielewskich. Absolwent ZSZ Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 im. J. Groszkowskiego. Ucz\u0119szcza\u0142 tak\u017ce do Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I stopnia w Mielcu i uko\u0144czy\u0142 klas\u0119 akordeonu W\u0142adys\u0142awa Wilczy\u0144skiego, a nast\u0119pnie klas\u0119 puzonu Tadeusza Wywrockiego. W latach 1983-1985 gra\u0142 w M\u0142odzie\u017cowej Orkiestrze D\u0119tej RCK pod batut\u0105 Antoniego Czachora. Od 1986 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec (W-50) jako monter p\u0142atowc\u00f3w. W 1991 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z WSK do firmy \u201ePOLBITA\u201d Sp. z o.o. na stanowisko przedstawiciela handlowego. W latach 1993-1998 by\u0142 jednym ze wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycieli i wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicieli firmy \u201eRAWIX\u201d SC, a od 1998 jest wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem firm: LDC \u201eRAWIX\u201d SA, \u201eDTL\u201d SA i \u201ePAPILLON\u201d SA. Od 2000 r. do pocz\u0105tku 2003 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa MKP \u201eStal\u201d Mielec i by\u0142 g\u0142\u00f3wnym sponsorem Klubu.<\/p>\r\n

KAW\u0118CZYN<\/b>, miejscowo\u015b\u0107 \u2013 so\u0142ectwo w zachodniej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci gminy Wadowice G\u00f3rne, przy drogach powiatowych: nr 1\u00a0154R (Bre\u0144 Osuchowski \u2013 Kaw\u0119czyn \u2013 Wadowice G\u00f3rne) i nr 1\u00a0156 (Trzciana \u2013 Kaw\u0119czyn). Ma zabudow\u0119 rozproszon\u0105, a jej cz\u0119\u015bci maj\u0105 nazwy: Chmary, Nowy Kaw\u0119czyn, Stary Kaw\u0119czyn i Swo\u0142y. Wed\u0142ug danych na 31 XII 2023 r. liczy\u0142a 293 mieszka\u0144c\u00f3w. G\u0142\u00f3wnym ich zaj\u0119ciem jest rolnictwo, ale te\u017c prowadz\u0105 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 lub doje\u017cd\u017caj\u0105 do pracy w Mielcu lub innych miejscowo\u015bci. Przewa\u017ca zabudowa murowana. Wie\u015b posiada infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105, gazow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105. W pejza\u017cu wsi wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119: kaplica pw. Matki Bo\u017cej Pocieszycielki Strapionych, Dom Stra\u017caka i stadion Ludowego Klubu Sportowego Plon Kaw\u0119czyn. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 prowadz\u0105: Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich, Stowarzyszenie \u201eKaw\u0119czyn \u0141\u0105czy Pokolenia\u201d i LKS Plon Kaw\u0119czyn.\u00a0<\/p>\r\n

Strefa numeracyjna: 14, kod pocztowy: 39-308, po\u0142o\u017cenie: 50017\u201958\u2019\u2019N – 21016\u201938\u2019\u2019E.<\/p>\r\n

Historia<\/b> Pierwsza wzmianka o miejscowo\u015bci pojawi\u0142a si\u0119 w 1529 r., kiedy zosta\u0142a zakupiona przez Stanis\u0142awa Mieleckiego. Mo\u017cna wi\u0119c przypuszcza\u0107, \u017ce za\u0142o\u017cono j\u0105 znacznie wcze\u015bniej.\u00a0 Od pocz\u0105tku istnienia by\u0142a wsi\u0105 typowo rolnicz\u0105. Jej w\u0142a\u015bcicielami byli m.in. Mieleccy i Ossoli\u0144scy. Katolicy nale\u017celi do parafii w Rad\u0142owie, a nast\u0119pnie w Czerminie. Po I rozbiorze Polski (1772 r.) Kaw\u0119czyn znalaz\u0142 si\u0119 pod panowaniem austriackim, w ramach Kr\u00f3lestwa Galicji i Lodomerii. Ma\u0142o znany jest udzia\u0142 jego mieszka\u0144c\u00f3w w krwawej rabacji ch\u0142opskiej w 1846 r. i wydarzeniach zwi\u0105zanych ze zniesieniem pa\u0144szczyzny w 1848 r. Wie\u015b by\u0142a w\u00f3wczas bardzo aktywna, a jej przedstawiciel – Sebastian Czepiel – w 1848 r. zosta\u0142 wybrany do austriackiej konstytuanty, jako pierwszy w historii pose\u0142 ch\u0142opski z okolic Mielca. Po reformie administracyjnej w latach 1853-1855 i utworzeniu powiat\u00f3w Kaw\u0119czyn znalaz\u0142 si\u0119 w powiecie zasowskim, ale po p\u00f3\u017aniejszych korektach w 1867 r. \u2013 w powiecie mieleckim. Liczy\u0142 wtedy oko\u0142o 450 mieszka\u0144c\u00f3w. Zorganizowano 2-klasow\u0105 szko\u0142\u0119. W 1903 r. za\u0142o\u017cono Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105 i zbudowano drewnian\u0105 remiz\u0119 na gromadzony sprz\u0119t. Na prze\u0142omie XIX i XX w. grupa os\u00f3b wyjecha\u0142a w celach zarobkowych do kraj\u00f3w zachodnich i Ameryki P\u00f3\u0142nocnej. Du\u017cym nieszcz\u0119\u015bciem by\u0142a I wojna \u015bwiatowa, a zw\u0142aszcza lata 1914-1915, kiedy przez tereny Galicji Zachodniej czterokrotnie przeszed\u0142 front, a dodatkowo zubo\u017cy\u0142y ludno\u015b\u0107 dwie okupacje rosyjskie (24 IX \u2013 8 X 1914 r. i 8 XI 1914 r. \u2013 11 V 1915 r.) oraz przymusowe oddawanie zwierz\u0105t i \u017cywno\u015bci dla wojska, za co p\u0142acono symbolicznie lub zabierano bez zap\u0142aty. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (XI 1918 r.) i zako\u0144czeniu wojny, naprawiano szkody wojenne i odbudowywano \u017cycie spo\u0142eczne. Sytuacja ekonomiczna wsi by\u0142a bardzo trudna. W sprawozdaniu mieleckiego starostwa do w\u0142adz wojew\u00f3dzkich w Krakowie w 1921 r. wykazano w Kaw\u0119czynie 683 mieszka\u0144c\u00f3w, w tym: 330 zdolnych samodzielnie si\u0119 utrzyma\u0107, ale te\u017c 307 ma\u0142orolnych i 46 bezrolnych wymagaj\u0105cych pomocy spo\u0142ecznej. Uczestniczono w r\u00f3\u017cnych formach protest\u00f3w przeciwko rz\u0105dom sanacji. W czasie starcia ch\u0142op\u00f3w z policj\u0105 w D\u0105br\u00f3wce Osuchowskiej (1932 r.) niekt\u00f3rzy kaw\u0119czynianie zostali ranni i aresztowani. W latach 30. powsta\u0142o ko\u0142o ZMW \u201eWici\u201d i w kr\u00f3tkim czasie by\u0142o jednym z najaktywniejszych w powiecie mieleckim i prowadzi\u0142o kursy o\u015bwiatowe. Po utworzeniu gmin zbiorowych w 1934 r. Kaw\u0119czyn zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do gminy Czermin, w ramach powiatu mieleckiego. Tak\u017ce w 1934 r. niemal ca\u0142a Polska po\u0142udniowa znalaz\u0142a si\u0119 pod wod\u0105 po wylewie Wis\u0142y i jej dop\u0142yw\u00f3w.\u00a0 Pomoc rz\u0105du w postaci zap\u0142aty ziarnem \u017cyta za prace przy usuwaniu szk\u00f3d tylko w ma\u0142ej cz\u0119\u015bci zrekompensowa\u0142a powodzianom straty. We wrze\u015bniu 1939 r. przysz\u0142o kolejne wielkie nieszcz\u0119\u015bcie \u2013 II wojna \u015bwiatowa i okupacja niemiecka w latach 1939-1944. Nie godz\u0105c si\u0119 z niemieckim terrorem, niekt\u00f3rzy kaw\u0119czynianie wst\u0119powali w szeregi ZWZ-AK w strukturze Plac\u00f3wki IV Czermin i uczestniczyli w akcjach sabota\u017cowych i bojowych. Po wyzwoleniu spod okupacji niemieckiej (VIII 1944 r.), w zwi\u0105zku z planowanymi walkami frontowymi, mieszka\u0144cy Kaw\u0119czyna zostali przesiedleni do miejscowo\u015bci po prawej stronie rzeki Wis\u0142oki. (We wsi pozosta\u0142a tylko grupa m\u0119\u017cczyzn do pilnowania dobytku \u2013 tzw. milicja wiejska.) Walki cofaj\u0105cych si\u0119 wojsk niemieckich i nacieraj\u0105cych radzieckich by\u0142y zaci\u0119te i zniszczy\u0142y m.in. wi\u0119kszo\u015b\u0107 zabudowa\u0144 w Kaw\u0119czynie. Po odej\u015bciu frontu na zach\u00f3d w styczniu 1945 r. powracaj\u0105cy mieszka\u0144cy zastali wie\u015b niemal ca\u0142kowicie zniszczon\u0105. Odbudowa gospodarstw trwa\u0142a kilka lat. Przykrym wydarzeniem by\u0142a wielka burza gradowa w czerwcu 1950 r., kt\u00f3ra poczyni\u0142a wielkie szkody w gospodarstwach i na polach. W 1952 r. wybudowano now\u0105 remiz\u0119 stra\u017cack\u0105. Po reformach administracyjnych Kaw\u0119czyn zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do Gromady Wadowice G\u00f3rne. W 1966 r. doprowadzono sie\u0107 energetyczn\u0105. Ros\u0142a te\u017c liczba os\u00f3b doje\u017cd\u017caj\u0105cych do pracy w Mielcu, g\u0142\u00f3wnie w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego, a tak\u017ce do innych o\u015brodk\u00f3w przemys\u0142owych. W 1970 r. z 312 mieszka\u0144c\u00f3w Kaw\u0119czyna 88 utrzymywa\u0142o si\u0119 z pracy pozarolniczej. Byli r\u00f3wnie\u017c tacy, kt\u00f3rzy przeprowadzali si\u0119 do Mielca. W 1972 r. za\u0142o\u017cono Ludowy Klub Sportowy Plon Kaw\u0119czyn, kt\u00f3ry uczestniczy\u0142 w regionalnych rozgrywkach w pi\u0142ce no\u017cnej. W tym czasie rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Klub Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d, jeden z pierwszych w powiecie mieleckim. W wyniku reformy administracyjnej w latach 1973-1975 restytuowano gminy zbiorcze, w tym Wadowice G\u00f3rne z Kaw\u0119czynem w ramach utworzonego wojew\u00f3dztwa tarnowskiego. (Powiat mielecki zosta\u0142 zlikwidowany.) Po reorganizacji szkolnictwa i utworzeniu zbiorczych szk\u00f3\u0142 gminnych \u2013 szko\u0142\u0119 w Kaw\u0119czynie zlikwidowano, a budynek szkolny przeznaczono na inny cel. W 1976 r. oddano do u\u017cytku Dom Stra\u017caka. W kryzysowych latach 80. zrealizowano marzenie wielu kaw\u0119czy\u0144skich pokole\u0144 \u2013 w latach 1987-1989 wybudowano kaplic\u0119 pw. Matki Bo\u017cej Pocieszycielki Strapionych. Po\u015bwi\u0119ci\u0142 j\u0105 w 1991 r. biskup tarnowski dr J\u00f3zef \u017byci\u0144ski. Niemal r\u00f3wnocze\u015bnie rozpocz\u0119to budowanie sieci infrastruktury technicznej. Zintensyfikowano je po zmianach ustrojowych w latach 90. i pierwszych dekadach XXI w. W 1990 r. wykonano telefonizacj\u0119, w 1991 r. sie\u0107 wodoci\u0105gow\u0105, a w 2002 r. gazyfikacj\u0119.\u00a0 W 1997 r. i 1998 r. prze\u017cywano ci\u0119\u017ckie chwile w czasie wielkich powodzi, szczeg\u00f3lnie na terenach gmin Borowa i Czermin. Po kolejnej reformie administracyjnej od 1999 r. gmina Wadowice G\u00f3rne, a w jej granicach Kaw\u0119czyn, powr\u00f3ci\u0142a do restytuowanego powiatu mieleckiego i wojew\u00f3dztwa podkarpackiego. W 2003 r. uroczy\u015bcie obchodzono 100-lecie OSP i z tej okazji sztandar jednostki zosta\u0142 udekorowany Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku. R\u00f3wnie\u017c w 2003 r. reaktywowano LKS Plon Kaw\u0119czyn, kt\u00f3ry przez pewien czas nie prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015bci. Kaw\u0119czy\u0144ska OSP bra\u0142a udzia\u0142 w akcjach ratowniczych, m.in. po oberwaniu chmury nad gmin\u0105 Radomy\u015bl Wielki (2009) i powodzi\u0105 (2010). W organizowanych na terenie wsi pracach spo\u0142ecznych i imprezach wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142y: OSP, Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich, Stowarzyszenie \u201eKaw\u0119czyn \u0141\u0105czy Pokolenia\u201d i LKS Plon Kaw\u0119czyn.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAWIARNIE<\/strong>, lokale gastronomiczne posiadaj\u0105ce atrybuty kawiarni funkcjonowa\u0142y w centrum Mielca ju\u017c od 2. po\u0142owie XIX w., ale w oficjalnej nazwie nie u\u017cywano s\u0142owa \u201ekawiarnia\u201d. Za pierwsz\u0105 nale\u017cy wi\u0119c uzna\u0107 \u201eKawiarni\u0119 Artystyczno-Literack\u0105\u201d przy ul. H. Sienkiewicza, kt\u00f3r\u0105 za\u0142o\u017cy\u0142 mielecki artysta malarz Stanis\u0142aw Solarski 31 XII 1944 r. Pod koniec lat 40. grupa literat\u00f3w i artyst\u00f3w, zwi\u0105zana z kawiarni\u0105, wyjecha\u0142a z Mielca do innych miast i lokal zosta\u0142 zamkni\u0119ty. W latach 60., po przej\u0119ciu lokali gastronomicznych przez PSS \u201eSpo\u0142em\u201d, otwarto kawiarnie: \u201eJutrzenka\u201d przy Placu B. Bieruta (p\u00f3\u017aniej Plac Centralny, aktualnie Plac Armii Krajowej) i \u201eZacisze\u201d przy ul. T. Ko\u015bciuszki, a na pocz\u0105tku lat 70. \u201eVioletta\u201d przy ul. L. Staffa i \u201eKrystynka\u201d przy placu K. \u015awierczewskiego (aktualnie Rynek). W 1979 r. pojawi\u0142a si\u0119 kolejna kawiarnia WSS \u201eSpo\u0142em\u201d – \u201eS\u0142oneczna\u201d w pawilonie handlowo-us\u0142ugowym przy ul. K. Pu\u0142askiego, a ponadto zadaszono taras przy kawiarni \u201eVioletta\u201d, uzyskuj\u0105c dodatkowo 48 miejsc. W latach 80., po oddaniu przez WSS \u201eSpo\u0142em\u201d szeregu plac\u00f3wek gastronomicznych w ajencj\u0119 prywatnym przedsi\u0119biorcom pojawi\u0142y si\u0119 nowe nazwy, m.in. \u201eMielczanka\u201d (by\u0142a \u201eVioletta\u201d), \u201ePere\u0142ka\u201d przy ul. 22 Lipca (p\u00f3\u017aniej Aleja Niepodleg\u0142o\u015bci) i \u201eJocker Club\u201d, nast\u0119pnie \u201eDelicja\u201d (dawniej \u201eZacisze\u201d). Lata 90., charakteryzuj\u0105ce si\u0119 du\u017cymi zmianami w ka\u017cdej niemal dziedzinie \u017cycia, wielokrotnie nanosi\u0142y poprawki w ilo\u015bci i nazwach kawiarni. W 2000 r. charakter kawiarni utrzyma\u0142y: \u201eB\u0142\u0119kitna Laguna\u201d w CHU \u201ePasa\u017c\u201d przy ul. Dworcowej 4, \u201eCafe Troll\u201d przy ul. A.Kocjana, \u201eJastrz\u0119bia\u201d przy ul. Jastrz\u0119biej, \u201eKafe Bar\u201d przy ul. Drzewieckiego 9\/11, \u201eLa Mirage Plus\u201d przy al. Ducha \u015awi\u0119tego 4 i \u201eParadise\u201d przy ul. J. Lelewela. Po 2004 r. otwarto kilka nowych lokali gastronomicznych tego typu, m.in. \u201eWild Bean Cafe Mielec\u201d przy ul. H. Sienkiewicza 14, \u201eLomar\u201d FHG M. Loc przy ul. L. Solskiego 1, \u201eCaffe\u201d w CH \u201eSmoczka\u201d przy ul. W. Szafera 33 i \u201eCafe Kredens\u201d przy ul. B. G\u0142owackiego 10. Ponadto zmieniono nazw\u0119 \u201eCafe Troll\u201d na \u201eFactoria \u2013 Godek D.\u201d przy ul. A. Kocjana 2 a. Kolejnymi kawiarniami by\u0142y: „Pokusa” przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci, „BellaVita Vero Stile Italiano” przy Rynku 13, „Stereo Cafe” przy ul. Legion\u00f3w oraz lodziarnio-kawiarnia „Grycan-Lody” w Galerii Navigator przy ul. Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy. Rok 2020, ze wzgl\u0119du na pandemi\u0119 COVID 19 i obostrzenia wprowadzone przez w\u0142adze pa\u0144stwowe, mocno os\u0142abi\u0142 funkcjonowanie wszystkich lokali gastronomicznych. Do normalnej dzia\u0142alno\u015bci, cho\u0107 nadal z pewnymi obostrzeniami, powr\u00f3cono w 2021 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAYSIEWICZ HIERONIM<\/strong>, urodzony 16 XII 1897 r. w Mechlinie ko\u0142o \u015aremu, syn Zygmunta i Marii z W\u0142oszkiewicz\u00f3w. W 1910 r. przyby\u0142 wraz z rodzicami i rodze\u0144stwem do Mielca. Po uko\u0144czeniu gimnazjum rozpocz\u0105\u0142 studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie, ale wkr\u00f3tce potem (w 1916 r.) zosta\u0142 wcielony do armii pruskiej i w 1917 r. walczy\u0142 na froncie francuskim. Po zako\u0144czeniu I wojny \u015bwiatowej powr\u00f3ci\u0142 do niepodleg\u0142ej ju\u017c Polski i 15 XII 1918 r. otrzyma\u0142 powo\u0142anie do polskiego wojska. Przez dwa lata s\u0142u\u017cy\u0142 w IV Dywizji Piechoty i za zas\u0142ugi bojowe otrzyma\u0142 \u017belazny Krzy\u017c II klasy. W 1920 r. zosta\u0142 skierowany do Wielkopolskiej Szko\u0142y Piechoty w Bydgoszczy i po jej uko\u0144czeniu w stopniu sier\u017canta bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1921 r. kontynuowa\u0142 studia wy\u017csze w Akademii Handlowej w Krakowie. Po powrocie do Mielca wsp\u00f3lnie z ojcem Zygmuntem prowadzi\u0142 sklep \u201eRolnik\u201d przy ul. J. Pi\u0142sudskiego i przej\u0105\u0142 go po \u015bmierci ojca w 1943 r. Ze wzgl\u0119du na z\u0142y stan zdrowia nie zosta\u0142 zmobilizowany w 1939 r. i nie uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej. W czasie okupacji zatrudnia\u0142 w sklepie wiele os\u00f3b i ratowa\u0142 je w ten spos\u00f3b przed wyw\u00f3zk\u0105 do Niemiec na przymusowe roboty. Po II wojnie \u015bwiatowej pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 prezesa ko\u0142a Kongregacji Kupieckiej oraz przewodnicz\u0105cego mieleckiej organizacji Stronnictwa Demokratycznego. Zmar\u0142 10 III 1953 r. Spoczywa w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAYSIEWICZ MARIA<\/strong>, urodzona 5 II 1900 r. w Mechlinie ko\u0142o \u015aremu, c\u00f3rka Zygmunta i Marii z W\u0142oszkiewicz\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142a pensj\u0119 dla panien w Krakowie, prowadzon\u0105 przez Siostry Urszulanki, a nast\u0119pnie uczy\u0142a si\u0119 ogrodnictwa w maj\u0105tku hr. Tarnowskiego w Chorzelowie. Jako pierwsza w Mielcu przez wiele lat prowadzi\u0142a nowoczesne gospodarstwo ogrodnicze. Jego rozkwit nast\u0105pi\u0142 w latach 50. i w pierwszej po\u0142owie lat 60. Zmar\u0142a 25 XII 1975 r. Pochowana w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAYSIEWICZ ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 13 V 1909 r. w Udorzu (\u015al\u0105sk), syn Zygmunta i Marii z W\u0142oszkiewicz\u00f3w. Wraz z rodzicami i rodze\u0144stwem przyby\u0142 do Mielca w 1910 r. By\u0142 absolwentem Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1928 r. Studia wy\u017csze odby\u0142 na Wydziale Historii Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako nauczyciel historii w szkole \u015bredniej w Brze\u015bciu nad Bugiem. Po wybuchu II wojny \u015bwiatowej powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w firmie rodzinnej \u201eRolnik\u201d. Uczestniczy\u0142 tak\u017ce w tajnym nauczaniu. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako nauczyciel historii w Pa\u0144stwowym Koedukacyjnym Gimnazjum i Liceum Kupieckim w Mielcu. Od 1947 r. do 1951 r. uczy\u0142 na Ziemiach Odzyskanych. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i otrzyma\u0142 prac\u0119 na stanowisku starszego technologa w WSK Mielec. Zmar\u0142 13 IV 1974 r. Pochowany jest w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAYSIEWICZ ZYGMUNT (I)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 28 III 1870 r. w Kaszewie ko\u0142o Chodzie\u017cy, syn Kazimierza i Izabeli z Go\u0144skich. Studiowa\u0142 na Uniwersytecie Pozna\u0144skim. Pracowa\u0142 w Wielkopolskim Banku Rolnym i wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0105 doszed\u0142 do stanowiska jego dyrektora. W 1910 r. na zaproszenie hr. Tarnowskiego przyby\u0142 z rodzin\u0105 do Mielca. W 1911 r. razem ze Szczepanem Tarnowskim, Janem Ha\u0142adejem i Janem Skrzypkiem za\u0142o\u017cy\u0142 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Rolnicz\u0105 \u201eK\u0142os\u201d i Sk\u0142adnic\u0119 K\u00f3\u0142ek Rolniczych. R\u00f3wnocze\u015bnie prowadzi\u0142 w\u0142asny sklep \u201eRolnik\u201d przy ul. J. Pi\u0142sudskiego. Zmar\u0142 1 I 1943 r. w Mielcu. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

 <\/p>\r\n

\"\"KAYSIEWICZ ZYGMUNT (II)<\/strong>, urodzony 15 II 1945 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Kazimiery z Orzechowskich. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1962 r. W okresie szkolnym trenowa\u0142 siatk\u00f3wk\u0119 w MKS Mielec, a w latach 1962-1963 wyst\u0119powa\u0142 w \u201eStali\u201d Mielec. W tym okresie powo\u0142ywany by\u0142 do kadry narodowej junior\u00f3w w siatk\u00f3wce. W 1963 r. podj\u0105\u0142 studia w Instytucie Okr\u0119towym Politechniki Gda\u0144skiej i r\u00f3wnocze\u015bnie wyst\u0119powa\u0142 w I-ligowym AZS Gda\u0144sk (do 1970 r.). By\u0142 m.in. cz\u0142onkiem polskiej kadry akademickiej przed Uniwersjad\u0105 w Turynie i cz\u0142onkiem rozszerzonej kadry narodowej senior\u00f3w przed Mistrzostwami Europy w Pradze. Studia uko\u0144czy\u0142 w 1970 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera mechanika budowy okr\u0119t\u00f3w. W latach 1970-1996 pracowa\u0142 w Biurze Projektowo-Konstrukcyjnym Stoczni Gda\u0144skiej na stanowiskach: starszego projektanta, kierownika zespo\u0142u projektowego i generalnego projektanta. W tych rolach uczestniczy\u0142 w zaprojektowaniu i zbudowaniu kilkudziesi\u0119ciu statk\u00f3w: pasa\u017cerskich, rybackich, ro-ro, kontenerowc\u00f3w, drobnicowc\u00f3w, masowc\u00f3w i zbiornikowc\u00f3w oraz kilku \u017caglowc\u00f3w: \u201eDar M\u0142odzie\u017cy\u201d, \u201eIskra\u201d, \u201eOceania\u201d i \u201ePogoria\u201d. W 1991 r. wyjecha\u0142 do Bahrainu i tam pracowa\u0142 w \u201eArabian Shipbuilding and Repair Yard\u201d (ASRY). R\u00f3wnocze\u015bnie gra\u0142 w dru\u017cynie siatkarskiej ASRY Bahrain w og\u00f3lnokrajowej lidze zak\u0142adowej. Do Polski powr\u00f3ci\u0142 na Bo\u017ce Narodzenie w 1991 r. Zosta\u0142 zatrudniony w PRS (Polski Rejestr Statk\u00f3w) na stanowisku g\u0142\u00f3wnego inspektora i redaktora naczelnego \u201ePrzepis\u00f3w\u201d. Okresowo pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcje \u0142awnika Izby Morskiej w Gdyni i \u0142awnika Odwo\u0142awczej Izby Morskiej w Gdyni. W PRS pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcj\u0119 kierownika Inspektoratu Rozwoju Przepis\u00f3w. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w kwietniu 2010 r., ale nadal pracowa\u0142 w PRS jako g\u0142\u00f3wny specjalista ds. przepis\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m. in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Morza\u201d, Nagrod\u0105 pa\u0144stwow\u0105 II stopnia za opracowanie projektu i zbudowanie semikontenerowca, B438, Nagrod\u0105 pa\u0144stwow\u0105 I stopnia za opracowanie projektu i zbudowanie kontenerowca B463, Nagrod\u0105 NOT II stopnia za opracowanie projektu i zbudowanie szkolnego statku \u017caglowego typu B95\/1 \u201eDAR M\u0141ODZIE\u017bY\u201d, wyr\u00f3\u017cnieniem honorowym NOT za statek \u017caglowy typ barkentyna przeznaczony do morskiego szkolenia m\u0142odzie\u017cy (B79 \u201ePogoria\u201c). Posiada\u0142 \u015bwiadectwa autorskie o dokonaniu wzoru u\u017cytkowego (Nr 88938 i 88940) wydane przez Urz\u0105d Patentowy. Zmar\u0142 21 IV 2014 r. Pochowany na cmentarzu w Gda\u0144sku – Oliwie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAZANA ADAM<\/strong>, urodzony 15 XII 1919 r. w Mielcu, syn Franciszka i Stanis\u0142awy z Krawczyk\u00f3w. W 1937 r. uko\u0144czy\u0142 \u015bredni\u0105 szko\u0142\u0119 rolnicz\u0105 w Chyrowie, woj. lwowskie. W latach 1938-1950 prowadzi\u0142 gospodarstwo rolne w Izbiskach, pow. mielecki. W okresie okupacji hitlerowskiej anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 (ZWZ, AK). Posiada\u0142 pseudonim \u201eB\u0142yskawica\u201d. Jego gospodarstwo by\u0142o jedn\u0105 z g\u0142\u00f3wnych baz partyzanckich w Obwodzie AK \u201eMleko\u201d (Mielec), dlatego jeden z wi\u0119kszych udanych zrzut\u00f3w broni alianckiego lotnictwa zosta\u0142 dokonany w jego pobli\u017cu, a sam A. Kazana uczestniczy\u0142 w nim jako cz\u0142onek obstawy. W zwi\u0105zku z udzia\u0142em w AK doznawa\u0142 po wojnie wielu upokorze\u0144 ze strony organ\u00f3w bezpiecze\u0144stwa. W 1950 r. wyjecha\u0142 do Torunia i do 1956 r. pracowa\u0142 w tamtejszych Zak\u0142adach Mi\u0119snych. W 1956 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i prowadzi\u0142 gospodarstwo rolne w rejonie ulicy Konfederackiej. Zmar\u0142 28 VIII 1993 r. Spoczywa w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAZANA ANNA MARIA (z domu KUCHARSKA),<\/strong> urodzona 2 VII 1939 r. w Nisku, c\u00f3rka Tadeusza i Stanis\u0142awy z domu Ko\u015bci\u00f3\u0142ek. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu z matur\u0105 w 1957 r. Studia w Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1970 r. z dyplomem in\u017cyniera zootechniki. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Pogotowiu Ratunkowym w Mielcu (1958-1959), a nast\u0119pnie w latach 1964-1978 pracowa\u0142a w Instytucie Zootechniki w Krakowie \u2013 Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym w Chorzelowie ko\u0142o Mielca jako asystent w laboratorium immunogenetyki i grup krwi u zwierz\u0105t. Pod kierunkiem prof. Jana Rapacza jako pierwsza w Polsce laborantka pobiera\u0142a przy\u017cyciowo krew z serca zwierz\u0105t hodowlanych (norek, kr\u00f3lik\u00f3w i kun). Na ten temat zosta\u0142 zrealizowany film dokumentalny. W 1978 r. przenios\u0142a si\u0119 do Sp\u00f3\u0142dzielni K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Tuszowie Narodowym i na stanowisku specjalisty ds. produkcji rolnej pracowa\u0142a do 1981 r.\u00a0 Od 1981 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1994 r. by\u0142a ekonomist\u0105 w Gospodarstwie Rolno-Hodowlanym WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142a si\u0119 tworzeniu obraz\u00f3w haftem krzy\u017cykowym. Wykona\u0142a ponad 50 obraz\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie portret\u00f3w i rzadziej pejza\u017cy, inspirowanych obrazami s\u0142ynnych malarzy. W 2005 r. zg\u0142osi\u0142a akces do Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142adys\u0142awa Szafera. Uczestniczy\u0142a w wystawach zbiorowych i innych formach pracy K\u015aT. Zmar\u0142a 24 IV 2024 r. i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAZANA FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 4 X 1887 r. w Mielcu, syn Piotra i Julii z Go\u0142uchowskich. Ucz\u0119szcza\u0142 do szko\u0142y realnej w Mielcu. Od 1903 r. zajmowa\u0142 si\u0119 handlem zwierz\u0119tami rze\u017anymi oraz prowadzi\u0142 ze swym ojcem (Piotrem) sklep w\u0119dliniarski. W 1905 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d i \u0107wiczy\u0142 w sekcji gimnastycznej. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 te\u017c w dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105, m.in. wyst\u0119powa\u0142 w zespole teatralnym. W lipcu 1914 r. zosta\u0142 zmobilizowany do austriackiego wojska i do 1916 r. uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych. W 1915 r. zosta\u0142 ranny i przebywa\u0142 w szpitalu. Posiada\u0142 stopie\u0144 sier\u017canta. Na skutek pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu zdrowia zosta\u0142 zwolniony z wojska i powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Ponownie zaj\u0105\u0142 si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 handlow\u0105. W 1920 r. otrzyma\u0142 \u201eKart\u0119 Przemys\u0142ow\u0105\u201d, uprawniaj\u0105c\u0105 do \u201ehandlu trzod\u0105 chlewn\u0105 na targach i jarmarkach\u201d. W latach 20. rozwin\u0105\u0142 t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 i w 1928 r. doprowadzi\u0142 (wsp\u00f3lnie z bratem Tadeuszem) do powstania sp\u00f3\u0142ki akcyjnej \u201eBekon Eksport\u201d. Firma rozwija\u0142a si\u0119 dynamicznie. Tworz\u0105c oddzia\u0142y w Tarnowie, Bochni i Krakowie, znacznie rozszerza\u0142a swoje wp\u0142ywy. W latach 30. eksportowa\u0142a nie tylko na rynki europejskie, m.in. do Belgii, Danii, Holandii, Niemiec i Wielkiej Brytanii, ale tak\u017ce do Meksyku i USA. Sam F. Kazana sta\u0142 si\u0119 cenionym przedsi\u0119biorc\u0105 i m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 radcy Izby Przemys\u0142owo-Handlowej Eksportu Nierogacizny oraz cz\u0142onka Rady Nadzorczej Syndykat\u00f3w Eksportu Nierogacizny w Warszawie. R\u00f3wnolegle pracowa\u0142 spo\u0142ecznie, pe\u0142ni\u0105c m.in. funkcj\u0119 prezesa dru\u017cyny pi\u0142karskiej \u201eKruki\u201d. Jego wszechstronna dzia\u0142alno\u015b\u0107 zosta\u0142a doceniona przez mielczan w 1927 r., bowiem zosta\u0142 wybrany do Rady Gminnej, a nast\u0119pnie powierzono mu funkcj\u0119 wiceburmistrza. W 1930 r. wybrano go prezesem TG \u201eSok\u00f3\u0142\u2019. Przyczyni\u0142 si\u0119 do oddania w 1931 r. okaza\u0142ego budynku \u201eSoko\u0142a\u201d (p\u00f3\u017aniej kino \u201eBajka\u201d, aktualnie WSGiZ) i lotniska turystycznego na b\u0142oniach przy drodze do Kolbuszowej (dzi\u015b osiedle Kazimierza Wielkiego), a w 1932 r. stadionu sportowego im. F. \u017bwirki i S. Wigury przy ul. Warszawskiej. By\u0142 te\u017c organizatorem i jednym z przyw\u00f3dc\u00f3w BBWR w Mielcu. Po kolejnych wyborach (18 VI 1934 r.), na posiedzeniu Rady 23 VI 1934 r. wybrany zosta\u0142 burmistrzem Mielca i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 7 IX 1939 r. (Wynagrodzenie za jej wykonywanie przeznacza\u0142 w ca\u0142o\u015bci na cele spo\u0142eczne.) W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do zdecydowanej poprawy wizerunku miasta. Mimo oporu du\u017cej grupy radnych doprowadzi\u0142 do przeniesienia placu targowego \u2013 powoduj\u0105cego nieustanny ba\u0142agan i zanieczyszczenia centrum miasta \u2013 z rynku na b\u0142onia przy ul. Sandomierskiej, a nast\u0119pnie jego uporz\u0105dkowania, wprowadzenia chodnik\u00f3w, zieleni i stacji benzynowej oraz podziemnych szalet\u00f3w. Pozyskiwa\u0142 korzystne kredyty na inwestycje miejskie, m.in. rozbudow\u0119 sieci kanalizacyjnej oraz przebudow\u0119 ulic. Wi\u0105za\u0142o si\u0119 to z rozwojem Mielca po w\u0142\u0105czeniu go do COP i rozpocz\u0119ciu budowy fabryki samolot\u00f3w. B\u0119d\u0105c cz\u0142owiekiem maj\u0119tnym, sporo inwestowa\u0142, tak\u017ce w Mielcu. W 1930 r. zakupi\u0142 ziemi\u0119 po parcelacji maj\u0105tku Oborskich., a w 1934 r. zakupi\u0142 posiad\u0142o\u015b\u0107 w Izbiskach po parcelacji maj\u0105tku Ossoli\u0144skich i zbudowa\u0142 na niej dom oraz obiekty gospodarcze. Ponadto kupi\u0142 na terenie Mielca kilka innych nieruchomo\u015bci, a w latach 1936-1938 zbudowa\u0142 najwi\u0119ksz\u0105 w Mielcu kamienic\u0119 u zbiegu ulic J. Pi\u0142sudskiego i Tarnobrzeskiej. Po naje\u017adzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 i zbli\u017caniu si\u0119 wojsk niemieckich do Mielca \u2013 7 IX 1939 r. przekaza\u0142 obowi\u0105zki burmistrza radnemu J\u00f3zefowi Bory\u0144skiemu i ewakuowa\u0142 si\u0119 na wsch\u00f3d. Niespodziewana inwazja wojsk radzieckich 17 IX na wschodnie ziemie polskie spowodowa\u0142a, \u017ce nie zd\u0105\u017cy\u0142 przedosta\u0107 si\u0119 do Rumunii i powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. 10 III 1940 r. wraz z kilkoma innymi mieleckimi urz\u0119dnikami i nauczycielami gimnazjalnymi zosta\u0142 aresztowany przez gestapo i uwi\u0119ziony, a 7 VII 1940 r. skierowany do obozu koncentracyjnego w Oranienburgu. Na skutek stara\u0144 rodziny i innych wp\u0142ywowych os\u00f3b zosta\u0142 wypuszczony 10 VII 1941 r. W dalszych latach okupacji mieszka\u0142 w Mielcu i prawdopodobnie nie anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej. Po wojnie podj\u0105\u0142 trud odbudowy firmy, uruchamiaj\u0105c skup \u017cywca i w 1948 r. (wsp\u00f3lnie z bratem Tadeuszem) zak\u0142ad jajczarski przy ul. Torowej. W czasie s\u0142awetnej \u201ebitwy o handel\u201d w 1950 r. na\u0142o\u017cono na firm\u0119 tak wysoki domiar, \u017ce ju\u017c po dw\u00f3ch latach zosta\u0142a zaj\u0119ta przez komornika. W 1952 r. wyjecha\u0142 z rodzin\u0105 do Krakowa, ale ju\u017c w nast\u0119pnym roku powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Mieszka\u0142 w domu z ogrodem przy ul. Hetma\u0144skiej. Zmar\u0142 8 XII 1957 r. Pochowany zosta\u0142 w rodzinnym grobowcu w centrum cmentarza parafialnego w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. W 1997 r., w 40. rocznic\u0119 Jego \u015bmierci zorganizowano w Mielcu uroczysto\u015bci, w ramach kt\u00f3rych ods\u0142oni\u0119to pami\u0105tkow\u0105 tablic\u0119 na rodzinnym grobowcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAZANA JERZY FELIKS<\/strong>, urodzony 12 IX 1932 r. w Mielcu, syn Franciszka i Stanis\u0142awy z Krawczyk\u00f3w. W zwi\u0105zku z tzw. \u201esanacyjnym pochodzeniem\u201d zosta\u0142 usuni\u0119ty z mieleckiej Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego i w 1951 r. zda\u0142 matur\u0119 w liceum dla pracuj\u0105cych w Szczecinie. W latach 1952-1954 pe\u0142ni\u0142 zast\u0119pcz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Batalionie Pracy w Kopalni W\u0119gla Kamiennego (J.W. 3175) \u201eMakoszowy\u201d ko\u0142o Zabrza. W latach 1955-1957 studiowa\u0142 na Politechnice Krakowskiej, ale po \u015bmierci ojca powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i prowadzi\u0142 gospodarstwo ogrodnicze przy ul. Hetma\u0144skiej. W latach 1961-1978 pracowa\u0142 w Instytucie Zootechniki w Krakowie \u2013 Zootechniczny Zak\u0142ad Do\u015bwiadczalny w Chorzelowie na stanowisku starszego specjalisty. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Krakowie i w 1968 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera nauk zootechnicznych. W 1979 r. zosta\u0142 zatrudniony w Sp\u00f3\u0142dzielni K\u00f3\u0142ek Rolniczych w Tuszowie Narodowym na stanowisku kierownika owczarni, a w latach 1980-1982 pe\u0142ni\u0142 funkcje prezesa Zarz\u0105du i dyrektora Oddzia\u0142u Sp\u00f3\u0142dzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej. Od 1983 r. do 1992 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec, m.in. jako szef produkcji Zak\u0142adowego Gospodarstwa Rolnego. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 30 IX 1992 r. Odt\u0105d bardzo aktywnie pracuje spo\u0142ecznie. W 1992 r. by\u0142 jednym z organizator\u00f3w mieleckiej organizacji Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy G\u00f3rnik\u00f3w Represjonowanych w latach 1949-1959 i pierwszym prezesem Zarz\u0105du Regionu tej\u017ce organizacji. Od 1993 r. jest wiceprezesem TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu, a od 2003 r. do 2015 r. by\u0142 przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. By\u0142 jedenym z inicjator\u00f3w rozpocz\u0119cia procesu obwo\u0142ania Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy patronk\u0105 miasta Mielca. Prowadzi\u0142 kroniki Z\u017bGR i TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem imprez patriotycznych i sportowo-rekreacyjnych. Z okazji 10-lecia dzia\u0142alno\u015bci mieleckiego Regionu Zwi\u0105zku \u017bo\u0142nierzy-G\u00f3rnik\u00f3w Represjonowanych w latach 1949-1959 opracowa\u0142 (wsp\u00f3lnie z Jackiem Krzysztofikiem) ksi\u0105\u017ck\u0119 pami\u0105tkow\u0105 W pocie czo\u0142a \u2013 Represjonowani z przyczyn politycznych<\/em> (Mielec, 2002). Za prac\u0119 zawodow\u0105 i wielokierunkow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 Z\u0142otym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Wi\u0119\u017ania Politycznego, Kombatanckim Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Zwi\u0105zku Represjonowanych \u017bo\u0142nierzy-G\u00f3rnik\u00f3w i Krzy\u017cem \u017bo\u0142nierza-G\u00f3rnika, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Zaszczytn\u0105 Odznak\u0105 Soko\u0142a i mieleck\u0105 nagrod\u0105 \u201eAlbertus\u201d za upowszechnianie kultury.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAZANA PIOTR PAWE\u0141<\/strong>, urodzony 24 VI 1863 r., syn Ignacego i Zofii z domu Wanatowicz.\u00a0 Zajmowa\u0142 si\u0119 handlem zwierz\u0119tami. W tym celu wybudowa\u0142 w Mielcu stajnie targowe. Do pracy anga\u017cowa\u0142 swoich syn\u00f3w Franciszka i Tadeusza, przygotowuj\u0105c ich praktycznie do przej\u0119cia i kontynuowania dzia\u0142alno\u015bci handlowej. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 na rzecz miasta. W latach 1916-1919 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d i wspiera\u0142 go finansowo. W 1919 r. wybrany zosta\u0142 do Rady Gminnej i powierzono mu funkcj\u0119 asesora w Zwierzchno\u015bci Gminnej. Zmar\u0142 9 II 1932 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAZANA TADEUSZ<\/strong>, urodzony 13 XI 1900 r. w Mielcu, syn Piotra i Julii z Go\u0142uchowskich. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y powszechnej ucz\u0119szcza\u0142 do mieleckiego gimnazjum, ale z niewiadomych przyczyn nie uko\u0144czy\u0142 go. W wieku m\u0142odzie\u0144czym pomaga\u0142 ojcu (Piotrowi) w prowadzeniu dzia\u0142alno\u015bci handlowej. Nale\u017ca\u0142 do TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d, by\u0142 czynnym zawodnikiem dru\u017cyny pi\u0142karskiej \u201eKruki\u201d. Wspiera\u0142 finansowo dzia\u0142alno\u015b\u0107 sportow\u0105 i kulturaln\u0105 na terenie Mielca. By\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du Kasyna Urz\u0119dniczego. W roku 1928 by\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 sp\u00f3\u0142ki akcyjnej \u201eBekon Eksport\u201d (z bratem Franciszkiem), a nast\u0119pnie kierowa\u0142 jej oddzia\u0142em w Tarnowie i od 1932 r. w Krakowie. W latach 1933-1934 wybudowa\u0142 okaza\u0142\u0105 will\u0119 przy ulicy Kolejowej. W okresie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142 w Mielcu i prowadzi\u0142 gospodarstwo rolnicze na terenie G\u00f3rki Wojs\u0142awskiej i Smoczki. Gestapo podejrzewa\u0142o go o dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 i uwi\u0119zi\u0142o na zamku w Rzeszowie. Wobec braku dowod\u00f3w i prawdopodobnie za wstawiennictwem niemieckiego burmistrza Mielca Johana Zimmermanna zosta\u0142 jednak uwolniony. Po wojnie prowadzi\u0142, wsp\u00f3lnie z bratem Franciszkiem, zak\u0142ad jajczarski przy ul. Torowej. Urz\u0105d Bezpiecze\u0144stwa w Mielcu, podejrzewaj\u0105c rodzin\u0119 Kazan\u00f3w o dzia\u0142alno\u015b\u0107 przeciwko nowemu ustrojowi spo\u0142ecznemu, aresztowa\u0142 go i skierowa\u0142 do wi\u0119zienia w Rzeszowie, a nast\u0119pnie w Warszawie. Wobec braku dowod\u00f3w winy zosta\u0142 jednak wypuszczony. Musia\u0142 jednak w 1952 r. zrezygnowa\u0107 z prowadzenia zak\u0142adu ze wzgl\u0119du na wysokie podatki i inne obci\u0105\u017cenia finansowe. Zmar\u0142 7 IV 1973 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eKAZAN\u00d3WKA\u201d<\/strong>, kamienica u zbiegu ulic A. Mickiewicza i H. Sienkiewicza zbudowana w latach 1936-1938 przez Franciszka Kazan\u0119, \u00f3wczesnego burmistrza miasta Mielca. (W tamtych latach by\u0142y to ulice J. Pi\u0142sudskiego i Tarnobrzeska.) Kierownikiem budowy by\u0142 in\u017c. Marcin Sadowski z Mielca. Powsta\u0142 w\u00f3wczas najwi\u0119kszy i najnowocze\u015bniejszy budynek w Mielcu. Posiada\u0142 pi\u0119\u0107 kondygnacji: wysokie piwnice, parter (sklepy), pierwsze pi\u0119tro (restauracja z sal\u0105 dancingow\u0105), drugie pi\u0119tro (hotel) i trzecie pi\u0119tro (pocz\u0105tkowo bez specjalnego przeznaczenia). Drogami komunikacyjnymi by\u0142y dwie klatki schodowe i winda towarowo-osobowa. Charakterystycznym szczeg\u00f3\u0142em architektonicznym by\u0142 zaokr\u0105glony naro\u017cnik kamienicy od strony skrzy\u017cowania ulic. W okresie okupacji umieszczono w niej magazyny niemieckiej firmy \u201eBerman Bauuenternehmen\u201d. Po II wojnie \u015bwiatowej \u201eKazan\u00f3wka\u201d zosta\u0142a odebrana w\u0142a\u015bcicielom i przeznaczona na siedzib\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej. Ponadto na parterze znajdowa\u0142y si\u0119 sklepy i pierwszy w Mielcu samoobs\u0142ugowy bar mleczny (od 1 VII 1956 r.). Na pocz\u0105tku lat. 70. przeprowadzono modernizacj\u0119 cz\u0119\u015bci piwnic i urz\u0105dzono w nich lokal gastronomiczno-rozrywkowy \u201eRad-Club\u201d. Po likwidacji powiat\u00f3w i urz\u0119d\u00f3w powiatowych (wcze\u015bniej PPRN) w 1975 r. budynek zosta\u0142 przej\u0119ty przez Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Pracy \u201eOdzie\u017c\u201d, a sklepy i bar zosta\u0142y usuni\u0119te. Przeprowadzono modernizacj\u0119 wn\u0119trz pod potrzeby zak\u0142adu krawieckiego, a \u201eRad-Club\u201d przemianowano na \u201eLabirynt\u201d. W 1992 r. Sp\u00f3\u0142dzielnia \u201eOdzie\u017c\u201d opu\u015bci\u0142a budynek, kt\u00f3ry zosta\u0142 zwr\u00f3cony jego prawowitym w\u0142a\u015bcicielom \u2013 rodzinie Kazan\u00f3w. W latach 90. wydzier\u017cawiono cz\u0119\u015b\u0107 budynku na sklepy i ma\u0142e zak\u0142ady us\u0142ugowe, a w piwnicach funkcjonowa\u0142 lokal rozrywkowy. 6 V 1999 r. kamienica zosta\u0142a kupiona przez SA \u201eHotel MUSCARI DAW\u201d z siedzib\u0105 w Mielcu. (Wkr\u00f3tce firma zmieni\u0142a nazw\u0119 na \u201ePAPILLON\u201d SA.). W tym samym roku rozpocz\u0119to gruntown\u0105 modernizacj\u0119 kamienicy, a w nast\u0119pnych latach zagospodarowywano j\u0105. W piwnicach uruchomiono Klub \u201ePapillon\u201d, w kt\u00f3rym organizowane s\u0105 m.in. koncerty czo\u0142owych polskich artyst\u00f3w estradowych oraz liczne imprezy rozrywkowe. Parter zajmuj\u0105 m.in. plac\u00f3wki bankowe, I pi\u0119tro \u2013 Agencja Modernizacji i Restrukturyzacji Rolnictwa, a pozosta\u0142e pietra – firmy us\u0142ugowe. Zmieniono elewacj\u0119 i cz\u0119\u015b\u0107 element\u00f3w architektonicznych zewn\u0119trznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAZANY FRANCISZKA (ULICA)<\/strong>, ulica miejska d\u0142ugo\u015bci 156 m na osiedlu Smoczka w rejonie ul. W. Witosa. S\u0105siaduje z ul. Mieczys\u0142awa Koryckiego i ul. Franciszka Siorka. Pocz\u0105tkowo mia\u0142a nawierzchni\u0119 gruntow\u0105. Jej rejon przeznaczony jest do zabudowy jednorodzinnej. Rada Miejska nada\u0142a jej patrona na sesji w dniu 5 XI 2008 r. W 2015 r. zosta\u0142a przebudowana.
Patron ulicy: FRANCISZEK KAZANA<\/strong>\u00a0(1887-1957) by\u0142 mielczaninem, kupcem, uczestnikiem I wojny \u015bwiatowej, dzia\u0142aczem spo\u0142ecznym. Jako burmistrz Mielca w latach 30. przyczyni\u0142 si\u0119 do pozytywnej zmiany jego wizerunku i realizacji wielu znacz\u0105cych inwestycji miejskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAZIMIERCZAK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 31 I 1880 r. w \u0141odzi. B\u0119d\u0105c synem maszynisty kot\u0142\u00f3w parowych w si\u0142owni zak\u0142ad\u00f3w Karola Scheiblera w \u0141odzi uczy\u0142 si\u0119 w szkole przyfabrycznej i pracowa\u0142 w fabryce oraz jednocze\u015bnie ucz\u0119szcza\u0142 na zaj\u0119cia w szkole niedzielnej i wieczorowej. Podczas rewolucji 1905 r. zosta\u0142 aresztowany i wi\u0119ziony na Pawiaku, a po zwolnieniu wyjecha\u0142 za granic\u0119. Zamieszka\u0142 w Pary\u017cu i pracowa\u0142 jako mechanik. Uczestniczy\u0142 ochotniczo w I wojnie \u015bwiatowej jako \u017co\u0142nierz francuskiego 1 pu\u0142ku Legii Cudzoziemskiej i w czasie walk pod Reims zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny. Otrzyma\u0142 Legi\u0119 Honorow\u0105. W 1920 r. powr\u00f3ci\u0142 do niepodleg\u0142ej ju\u017c Polski i zosta\u0142 zatrudniony w fabryce samolot\u00f3w Zak\u0142ady Mechaniczne E. Plage i T. La\u015bkiewicz w Lublinie na stanowisku kierownika organizacji produkcji. Po dw\u00f3ch latach ponownie wyjecha\u0142 do Francji. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w fabryce Renault i r\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na politechnice w Grenoble, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera. W latach 1925-1934 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora technicznego w fabryce samochod\u00f3w Citroen. Po ponownym powrocie do kraju obj\u0105\u0142 kierownictwo nowej Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 1 na Ok\u0119ciu-Paluchu w Warszawie. Fabryka ta w szybkim czasie zdoby\u0142a mi\u0119dzynarodow\u0105 renom\u0119 poprzez nowoczesne metody produkcji samolot\u00f3w. Dla skoordynowania produkcji lotniczej podporz\u0105dkowano Pa\u0144stwowym Zak\u0142adom Lotniczym wytw\u00f3rnie p\u0142atowc\u00f3w w Lublinie, Bia\u0142ej Podlaskiej i Mielcu, a funkcj\u0119 dyrektora naczelnego powierzono K. Kazimierczakowi. Po wybuchu II wojny \u015bwiatowej kierowa\u0142 ewakuacj\u0105 kadry technicznej PZL do Rumunii, a sam przebywa\u0142 do 1942 r. na terenie ZSRR. By\u0142 obecny przy ewakuacji armii gen. W\u0142adys\u0142aw Andersa i polskiej ludno\u015bci cywilnej na Bliski Wsch\u00f3d. W latach 1942-1944 z ramienia Ministerstwa Pracy i Opieki Spo\u0142ecznej organizowa\u0142 w Afryce Wschodniej opiek\u0119 nad uchod\u017acami polskimi. Pod koniec 1944 r. wyjecha\u0142 do Anglii, a po zako\u0144czeniu wojny do Brazylii i Rio de Janeiro, gdzie uruchomi\u0142 fabryk\u0119 rower\u00f3w i element\u00f3w metalowych. Zmar\u0142 2 VII 1946 r. w Rio de Janeiro.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KAZIMIERSKI EDWARD<\/strong>, urodzony 4 X 1931 r. w Zawadzie ko\u0142o Po\u0142a\u0144ca, powiat sandomierski, syn Stanis\u0142awa i Marianny z domu Sojda. Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Gimnazjum i Liceum Mechaniczne w Ropczycach z matur\u0105 w 1952 r. W sierpniu tego\u017c roku zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec, w kontroli technicznej (W-06). Na fali przemian w 1956 r. przez kilka miesi\u0119cy pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego ZZ ZMP, a w 1960 r. zosta\u0142 oddelegowany do kierowania Klubem \u201eOwiewka\u201d przy ul. F. Chopina. Okresowo pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Prezydium Rady Zak\u0142adowej WSK. W latach 50. i 60. by\u0142 tak\u017ce (przez trzy kadencje) radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. W latach 1961-1966 kierowa\u0142 Oddzia\u0142em Ekspedycji WSK, a przy tym w latach 1962-1965 by\u0142 spo\u0142ecznym kierownikiem sekcji bokserskiej \u201eStali\u201d Mielec. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 \u2013 w 1963 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Ekonomiki i Organizacji Zbytu w Przemy\u015ble, prowadzone przez Polskie Towarzystwo Ekonomiczne w Warszawie. W 1967 r. powierzono mu funkcj\u0119 wiceprezesa urz\u0119duj\u0105cego do spraw organizacyjnych FKS Stal Mielec i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 z du\u017cym powodzeniem do 1984 r. W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do osi\u0105gni\u0119cia przez klub wielkich sukces\u00f3w w sporcie wyczynowym, m.in. dwukrotnego mistrzostwa Polski (1973,1976) i wicemistrzostwa (1975) w pi\u0142ce no\u017cnej, wicemistrzostwa Polski (1975) i zdobycia Pucharu Polski (1971) w pi\u0142ce r\u0119cznej m\u0119\u017cczyzn oraz pucharu Polski w siatk\u00f3wce m\u0119\u017cczyzn (1976), a tak\u017ce licznych medali dru\u017cynowych i indywidualnych w lekkoatletyce, p\u0142ywaniu i boksie. Kierowa\u0142 organizacj\u0105 wielu zawod\u00f3w: mi\u0119dzypa\u0144stwowych, mi\u0119dzynarodowych i krajowych, w tym m.in. 40. Jubileuszowymi Mistrzostwami Polski w Boksie w 1969 r. Uczestniczy\u0142 w planowaniu i realizacji takich przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 inwestycyjnych jak m.in. budowa hotelu \u201eJubilat\u201d, budowa dwupoziomowych trybun i sztucznego o\u015bwietlenia na stadionie g\u0142\u00f3wnym. Mia\u0142 tak\u017ce du\u017cy udzia\u0142 w uruchomieniu w Mielcu Punktu Konsultacyjnego AWF w Warszawie i wprowadzeniu pierwszej w kraju powszechnej obowi\u0105zkowej nauki p\u0142ywania w klasach drugich we wszystkich mieleckich szko\u0142ach podstawowych z ocen\u0105 na \u015bwiadectwie. W roku 1979 zosta\u0142 wybrany prezesem Oddzia\u0142u Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w Mielcu. W 1984 r. uko\u0144czy\u0142 AWF w Warszawie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego oraz przeszed\u0142 na stanowisko g\u0142\u00f3wnego specjalisty d\/s socjalnych w WSK. Kierowa\u0142 w\u00f3wczas m.in. organizacj\u0105 wypoczynku letniego i zimowego oraz dzia\u0142alno\u015bci\u0105 rekreacyjn\u0105. 1 X 1991 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Za wybitne zas\u0142ugi na rzecz polskiego sportu i mieleckiego \u015brodowiska wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1974) oraz Odznak\u0105 100-lecia Sportu Polskiego (1968), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Kultury Fizycznej\u201d (1973), Pami\u0105tkowym Medalem Polskiego Komitetu Olimpijskiego (1974), Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Rozwoju Kultury Fizycznej\u201d (1974), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PZPN (1976, 1982), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZPPR (1978), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Turystyki\u201d (1982), Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d (1987) i Medalem 80-lecia PZPN (1999) oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d (1979). Uczestniczy\u0142 w organizacji 70-lecia powstania Klubu Sportowego Stal Mielec i opracowaniu wydawnictwa okoliczno\u015bciowego (2009 r.), a tak\u017ce w organizowaniu innych imprez rocznicowych tego klubu. Autor pami\u0105tkowego albumu o FKS Stal Mielec z okazji 80-lecia powstania klubu i zestawu plansz upami\u0119tniajacych histori\u0119 Klubu. W 2019 r. wyr\u00f3\u017cniony Medalem 100-lecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci i Honorow\u0105 Odznak\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego” i tytu\u0142em „Honorowego Obywatela Mielca”. Jego imieniem Rada Miejska nazwa\u0142a w 2023 r. now\u0105 hal\u0119 sportowo-widowiskow\u0105. Uroczyste ods\u0142oni\u0119cie muralu z podobizn\u0105 i przedstawieniem Patrona odby\u0142a si\u0119 w ramach Gali Mieleckiego Sportu w dniu 6 I 2024 r. Zmar\u0142 20 VIII 2024 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAZIMIERZA JAGIELLO\u0143CZYKA (ULICA)<\/strong>, jedna z g\u0142\u00f3wnych, najbardziej okaza\u0142ych (cztery pasy ruchu) i najd\u0142u\u017cszych (1090 m) ulic w centralnej cz\u0119\u015bci miasta. Powstaje etapami od 1983 r. Biegnie \u0142ukiem od ul. Wolno\u015bci w kierunku ul. H. Sienkiewicza, ale jeszcze do\u0144 nie dochodzi. Krzy\u017cuje si\u0119 z ul. S. \u017beromskiego, przebiega pod wiaduktem i \u0142\u0105czy si\u0119 z nim efektownymi \u201e\u015blimakami\u201d, a w dalszym biegu krzy\u017cuje si\u0119 z ulicami: Dworcow\u0105, ks. P. Skargi i J. Kusoci\u0144skiego. Po jej lewej stronie (jad\u0105c od ul. Wolno\u015bci) ro\u015bnie resztka lasu, przez kt\u00f3ry zosta\u0142a przeprowadzona, dalej dominuje du\u017cy kompleks obiekt\u00f3w Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych. Po przej\u015bciu pod wiaduktem wida\u0107 dworzec autobusowy i za nim teren przeznaczony na nowe inwestycje, a jeszcze dalej obiekty PKO BP, firmy budowlanej i supermarketu LIDL oraz towarzysz\u0105ce im parkingi, zespo\u0142y gara\u017cy, baza Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej z kilkoma lokatorami \u2013 firmami us\u0142ugowymi oraz kolejne zespo\u0142y gara\u017cy. Po prawej stronie wznosz\u0105 si\u0119 okaza\u0142e i obiekty Szpitala Powiatowego, a dalej wida\u0107 urozmaicone architektonicznie osiedle tego\u017c patrona. Po przeje\u017adzie pod wiaduktem i skrzy\u017cowaniu z ul. Dworcow\u0105 uwag\u0119 przyci\u0105ga pawilon handlowo-us\u0142ugowy, a nast\u0119pnie panorama osiedla M. Kopernika. W zwi\u0105zku z budow\u0105 hipermarketu TESCO i przyleg\u0142ego do\u0144 du\u017cego parkingu, dla wjazdu na ten parking i do dworca autobusowego oraz zjazdu z wiaduktu wybudowano na niej w 2004 r. rondo. W 2005 r. zosta\u0142a przed\u0142u\u017cona do nowej ul. S. Padyku\u0142y (w rejonie teren\u00f3w zielonych i kort\u00f3w MOSiR) i przez ni\u0105 uzyskano po\u0142\u0105czenie z rondem na Borku i ul. H. Sienkiewicza. Wzd\u0142u\u017c ca\u0142ej ulicy zbudowano ci\u0105g pieszo-rowerowy. W 2016 r. zako\u0144czono jej przebudow\u0119 i na skrzy\u017cowaniu z ul. S. Padyku\u0142y zbudowano niewielkie rondo.
Patron ulicy: KAZIMIERZ JAGIELLO\u0143CZYK<\/strong>\u00a0to jeden z najwybitniejszych w\u0142adc\u00f3w w historii Polski. Mielec ma szczeg\u00f3lne powody, aby oddawa\u0107 mu ho\u0142d, bowiem to on wyda\u0142 zgod\u0119 na lokacj\u0119 naszego miasta w 1456 r. (Ostatecznie zrealizowano j\u0105 w 1470 r.) Urodzi\u0142 si\u0119 w 1427 r. jako trzeci syn W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y i Zofii (So\u0144ki), ksi\u0119\u017cniczki Holsza\u0144skiej. W wieku 11 lat powo\u0142any zosta\u0142 na tron czeski, ale do koronacji ostatecznie nie dosz\u0142o. Dwa lata p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 wielkim ksi\u0119ciem litewskim, a w 1447 r. kr\u00f3lem Polski. W 1454 r. o\u017ceni\u0142 si\u0119 z El\u017cbiet\u0105 z Habsburg\u00f3w \u201eRakuszank\u0105\u201d, nazywan\u0105 potem \u201ematk\u0105 kr\u00f3l\u00f3w\u201d (W\u0142adys\u0142aw \u2013 kr\u00f3l czeski, Jan I Olbracht, Aleksander i Zygmunt I Stary \u2013 kr\u00f3lowie Polski, kardyna\u0142 Fryderyk, Kazimierz uznany przez Ko\u015bci\u00f3\u0142 katolicki \u015bwi\u0119tym oraz pi\u0119\u0107 c\u00f3rek wydanych za przedstawicieli wielkich europejskich rod\u00f3w). Ta mnogo\u015b\u0107 kr\u00f3lewskich dzieci spowodowa\u0142a, \u017ce wed\u0142ug niekt\u00f3rych historyk\u00f3w do dzisiejszych czas\u00f3w we wszystkich niemal rodach monarszych w Europie p\u0142ynie jagiello\u0144ska krew. Pierwsze lata panowania po\u015bwi\u0119ci\u0142 sprawie pogodzenia Korony i Litwy, co uda\u0142o si\u0119 na zje\u017adzie pan\u00f3w polskich i litewskich w Brze\u015bciu. W 1454 r. wypowiedzia\u0142 wojn\u0119 Zakonowi Krzy\u017cackiemu i po trzynastu latach z\u0142ama\u0142 jego pot\u0119g\u0119, zawieraj\u0105c korzystny pok\u00f3j w Toruniu (1466). W 1478 r. st\u0142umi\u0142 wyst\u0105pienie krzy\u017cackie, a nast\u0119pnie przez 5 lat przebywa\u0142 na Litwie, bowiem tej coraz bardziej zagra\u017ca\u0142a Moskwa. W 100-lecie unii (1486) doprowadzi\u0142 do ponownego zbli\u017cenia si\u0119 Polski i Litwy. To ledwie kilka z wielu dokona\u0144 w rekordowo d\u0142ugim okresie panowania (45 lat). W czasie kolejnego pobytu na Litwie rozchorowa\u0142 si\u0119 i mimo wysi\u0142k\u00f3w lekarzy zmar\u0142 w 1492 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAZIMIERZA WIELKIEGO (OSIEDLE)<\/strong>, osiedle dom\u00f3w jednorodzinnych, niegdy\u015b peryferyjne, aktualnie znalaz\u0142o si\u0119 w centralnej cz\u0119\u015bci Mielca. Jego budow\u0119 uj\u0119to w opracowanym w 1951 r. \u201eOg\u00f3lnym planie zagospodarowania miasta\u201d. By\u0142 to teren dawnych b\u0142oni miejskich i w latach 30. XX w. lotniska turystycznego, popularnie zwany \u201eza laskiem komunalnym\u201d. W roku 1956 zatwierdzono \u201ePlan zagospodarowania osiedla domk\u00f3w jednorodzinnych w rejonie ulicy Kazimierza Wielkiego\u201d, a MRN na sesji 27 V 1960 r. nada\u0142a nazwy wszystkim ulicom tej cz\u0119\u015bci miasta. Odt\u0105d rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 intensywna budowa w tym rejonie. Oficjalny status osiedla i patrona nada\u0142a MRN na sesji 14 IV 1978 r. Okre\u015blono te\u017c jego granice; od zachodu \u2013 ul. Kazimierza Wielkiego, od p\u00f3\u0142nocy \u2013 ul. Parkowa, od wschodu \u2013 ul. E. Dru\u017cbackiej i od po\u0142udnia \u2013 ul. Wolno\u015bci. W jej granicach znajduj\u0105 si\u0119 ulice: E. Dru\u017cbackiej, Jagiello\u0144ska, P. Jasienicy. Kapitana F. Hynka, Kazimierza Wielkiego, Kredytowa, Lotnicza, mjr. W. Tumanowicza, Parkowa, Piastowska, Sosnowa, W\u0142adys\u0142awa \u0141okietka, Wolno\u015bci (numery nieparzyste od 29 do 95 w\u0142\u0105cznie). Osiedle to zachowa\u0142o charakter \u201esypialni\u201d, bowiem nie posiada sieci plac\u00f3wek handlowych, us\u0142ugowych i kulturalnych, plac\u00f3w rekreacyjnych i zabawowych. Liczba mieszka\u0144c\u00f3w oscyluje wok\u00f3\u0142 1 tysi\u0105ca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KAZIMIERZA WIELKIEGO (ULICA)<\/strong>, g\u0142\u00f3wna i najd\u0142u\u017csza (593 m) ulica na osiedlu Kazimierza Wielkiego. Biegnie \u0142ukiem od ul. Parkowej, wzd\u0142u\u017c lasu miejskiego oraz zachodniej strony osiedla, do ul. Wolno\u015bci. Poprzez ulice boczne, kt\u00f3re od niej wychodz\u0105, \u0142\u0105czy si\u0119 z ca\u0142ym osiedlem. Oficjalnie powsta\u0142a i otrzyma\u0142a patrona w 1960 r. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z p\u0142yt po obu stronach. W 2012 r. zbudowano przy ulicy \u015bcie\u017ck\u0119 rowerow\u0105.
Patron ulicy: KAZIMIERZ III WIELKI<\/strong>\u00a0(1310-1370), syn W\u0142adys\u0142awa \u0141okietka i Jadwigi, c\u00f3rki ksi\u0119cia kaliskiego Boles\u0142awa Pobo\u017cnego. By\u0142 jednym z najwybitniejszych w\u0142adc\u00f3w Polski. Umocni\u0142 wewn\u0119trznie pa\u0144stwo i czyni\u0105c pewne ust\u0119pstwa, r\u00f3wnocze\u015bnie zabezpieczy\u0142 go przed zewn\u0119trznymi wrogami. Przeprowadzi\u0142 wiele reform, m.in. systemu skarbowego i monetarnego, s\u0105downictwa i si\u0142 zbrojnych. Rosn\u0105ce dochody pa\u0144stwa przeznaczy\u0142 na rozbudow\u0119 sieci miast i ich umocnie\u0144 obronnych oraz budow\u0119 przygranicznych zamk\u00f3w warownych. Patronowa\u0142 nauce i sztuce. W 1364 r. za\u0142o\u017cy\u0142 Uniwersytet w Krakowie. Po umocnieniu wewn\u0119trznym pa\u0144stwa i jego si\u0142 zbrojnych zdoby\u0142 lub odzyska\u0142 szereg ziem, prawie trzykrotnie powi\u0119kszaj\u0105c obszar Polski otrzymany od ojca \u2013 W\u0142adys\u0142awa \u0141okietka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

K\u0104CKI ANDRZEJ MARIAN<\/strong>, urodzony 29 XI 1953 r. w Tarnowie, syn Micha\u0142a i Zofii z domu Stanuch. Absolwent Technikum Budowlanego w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. Od lat szkolnych trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 jako bramkarz w II-ligowym MDK Tarn\u00f3w. W sezonie 1979\/1980 przeszed\u0142 do II-ligowej Stali Mielec i przyczyni\u0142 si\u0119 do jej awansu do I ligi. W 1980 r. wyst\u0119powa\u0142 w I reprezentacji Polski i uczestniczy\u0142 z ni\u0105 w Igrzyskach Olimpijskich w Moskwie. Splot niekorzystnych wydarze\u0144 sprawi\u0142, \u017ce dru\u017cyna Stali spad\u0142a do II ligi w sezonie 1980\/1981, ale ju\u017c w nast\u0119pnym roku powr\u00f3ci\u0142a do ekstraklasy. Gdy jednak po raz kolejny nast\u0105pi\u0142 spadek (1983\/1984), A. K\u0105cki zako\u0144czy\u0142 gr\u0119 w Stali i wyjecha\u0142 do Hiszpanii, gdzie gra\u0142 m.in. w Las Palmas (Wyspy Kanaryjskie).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

K\u0104DZIO\u0141KA FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 17 IX 1926 r. w Mielcu, syn Paw\u0142a i Marii z domu Sok\u00f3\u0142. W 1954 r. uko\u0144czy\u0142 Wydzia\u0142 Operatorski Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szko\u0142y Filmowej w \u0141odzi, dyplom uzyska\u0142 w 1974 r. Od 1952 r. pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Film\u00f3w Fabularnych w \u0141odzi, pocz\u0105tkowo jako fotosista, a nast\u0119pnie na stanowisku operatora. Uczestniczy\u0142 w realizacji film\u00f3w, najcz\u0119\u015bciej jako operator kamery (inne funkcje w nawiasie): 1953 \u2013\u00a0Sprawa do za\u0142atwienia<\/em>\u00a0(fotosy),\u00a0Trudna mi\u0142o\u015b\u0107<\/em>\u00a0(fotosy); 1954 \u2013\u00a0Autobus odje\u017cd\u017ca 6.20<\/em>\u00a0(fotosy); 1955 \u2013\u00a0Godziny nadziei<\/em>\u00a0(wsp\u00f3\u0142praca operatorska, fotosy); 1956 \u2013\u00a0Nikodem Dyzma<\/em>\u00a0(operator II),\u00a0Trzy kobiety, Warszawska syrena<\/em>\u00a0(wsp\u00f3\u0142praca operatorska, fotosy); 1958 \u2013\u00a0Historia jednego my\u015bliwca, Wolne miasto<\/em>; 1960 –\u00a0Krzy\u017cacy;<\/em>\u00a01961 \u2013\u00a0Dotkni\u0119cie nocy, Dzi\u015b w nocy umrze miasto;<\/em>\u00a01962 \u2013\u00a0Dom bez okien, G\u0142os z tamtego \u015bwiata;<\/em>\u00a01963 \u2013\u00a0Ich dzie\u0144 powszedni, \u017bona dla Australijczyka;<\/em>\u00a01964 \u2013\u00a0Echo, \u017bycie raz jeszcze<\/em>\u00a0(operator II); 1965 \u2013\u00a0Jutro Meksyk (<\/em>zdj\u0119cia),\u00a0Kapitan Sowa na tropie<\/em>\u00a0(zdj\u0119cia),\u00a0Popio\u0142y;<\/em>\u00a01966 \u2013\u00a0Z przygod\u0105 na ty (<\/em>zdj\u0119cia),\u00a0Ma\u0142\u017ce\u0144stwo z rozs\u0105dku<\/em>\u00a0(zdj\u0119cia),\u00a0Odwiedziny o zmierzchu<\/em>\u00a0(wsp\u00f3\u0142praca operatorska),\u00a0Potw\u00f3r z Czarnego Jeziora<\/em>\u00a0(3) w:\u00a0Z przygod\u0105 na ty<\/em>\u00a0(zdj\u0119cia); 1967 \u2013\u00a0Katarynka, M\u0105\u017c pod \u0142\u00f3\u017ckiem<\/em>\u00a0w:\u00a0Komedie pomy\u0142ek<\/em>\u00a0(zdj\u0119cia),\u00a0Pary\u017c \u2013 Warszawa bez wizy, Pavoncello, Pieczona g\u0119\u015b<\/em>\u00a0(zdj\u0119cia),\u00a0Pie\u015b\u0144 triumfuj\u0105cej mi\u0142o\u015bci, Twarz\u0105 w twarz<\/em>\u00a0(zdj\u0119cia); 1968 \u2013\u00a0Przygoda z piosenk\u0105<\/em>\u00a0(zdj\u0119cia); 1970 \u2013\u00a0Klin (<\/em>17),\u00a0Pier\u015bcienie<\/em>\u00a0(18),\u00a0Tiergarten<\/em>\u00a0(19), Brama (20) i Dom (21) w Czterej pancerni i pies (wsp\u00f3\u0142praca operatorska); 1971 \u2013 Jak daleko st\u0105d, jak blisko, Nie lubi\u0119 poniedzia\u0142ku; 1974 \u2013 Potop, P\u00f3jdziesz ponad sadem; 1975 \u2013 Mniejszy szuka du\u017cego; 1976 \u2013\u00a0Zofia<\/em>; 1979 \u2013\u00a0Zielone lata;<\/em>\u00a01981 \u2013\u00a0K\u0142amczucha<\/em> (wsp\u00f3\u0142praca operatorska). Zmar\u0142 30 XII 1983 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"K\u0104SEK FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 30 V 1932 r. w Wadowicach G\u00f3rnych, powiat mielecki, syn Stanis\u0142awa i Bronis\u0142awy z domu Budzik. Absolwent 3-letniego Gimnazjum Mechanicznego, a nast\u0119pnie Technikum Mechanicznego w Ropczycach z matur\u0105 w 1952 r. Od 1 VII 1952 r. do 30 VI 1992 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec, na stanowiskach: technologa-metalurga, mistrza, starszego mistrza, zast\u0119pcy kierownika wydzia\u0142u, kierownika Oddzia\u0142u Odlew\u00f3w Dok\u0142adnych oraz kierownika Sekcji Technologicznej Wyrob\u00f3w z Gum i Tworzyw Sztucznych. Od 1 VII 1992 r. przebywa\u0142 na emeryturze. W okresie zatrudnienia opracowa\u0142 szereg wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, kt\u00f3rych zastosowanie przynios\u0142o WSK znaczne oszcz\u0119dno\u015bci finansowe. Od 1965 r. zajmowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie popularyzacj\u0105 tenisa sto\u0142owego w Mielcu, zw\u0142aszcza w\u015br\u00f3d dzieci i m\u0142odzie\u017cy. W latach 70. i 80. by\u0142 dzia\u0142aczem Klubu Sportowego \u201eStart\u201d, a nast\u0119pnie prezesem MKS TS Mielec (do 2005 r.), kt\u00f3rego dru\u017cyna gra\u0142a w III lidze. Za d\u0142ugoletni\u0105 prac\u0119 zawodow\u0105 i dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (2002), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 i Tytu\u0142em \u201eZas\u0142u\u017cony Racjonalizator\u201d (1988), Srebrn\u0105 Odznak\u0105 ZS \u201eStart\u201d (1975), Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 za Zas\u0142ugi dla PZTS (2002). Zmar\u0142 28 I 2017 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n

\"\"KEMPI\u0143SKA ANNA, <\/b>urodzona 14 I 1944 r. w Kopyczy\u0144cach, woj. tarnopolskie, c\u00f3rka Jana i Danuty z D\u0105browskich. Po II wojnie \u015bwiatowej i zmianie granic rodzina Kempi\u0144skich wyjecha\u0142a z Ukrainy do Polski i zamieszka\u0142a w Przemy\u015blu, a od sierpnia 1946 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, za\u015b Janowi Kempi\u0144skiemu powierzono zadanie zorganizowania Nadle\u015bnictwa Wojs\u0142aw. Anna uko\u0144czy\u0142a Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 w Wojs\u0142awiu, a nast\u0119pnie Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO) z matur\u0105 w 1961 r. oraz Pa\u0144stwowe Studium Kulturalno-O\u015bwiatowe i Bibliotekarskie we Wroc\u0142awiu w 1963 r. Od 1963 r. do 1969 r. pracowa\u0142a w bibliotece Liceum Pedagogicznego w Mielcu. W 1969 r. przesz\u0142a do Zak\u0142adowego Domu Kultury Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu, przekszta\u0142conego w 1974 r. w Robotnicze Centrum Kultury (RCK) i pracowa\u0142a jako instruktor kulturalno-wychowawczy. Po reorganizacji plac\u00f3wek kultury w Mielcu od 1 XII 1992 r. zosta\u0142a zatrudniona w Mieleckim O\u015brodku Kultury na stanowisku starszego specjalisty w zakresie dzia\u0142alno\u015bci podstawowej. Po kolejnej reorganizacji samorz\u0105dowych plac\u00f3wek kultury i powstaniu Samorz\u0105dowego Centrum Kultury od 1 I 1998 r. pracowa\u0142a w Domu Kultury SCK na stanowisku kierownika Dzia\u0142u Organizowania Imprez Artystycznych. 30 III 2004 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. W czasie d\u0142ugoletniej pracy wnios\u0142a znacz\u0105cy wk\u0142ad w wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 w skali kraju dzia\u0142alno\u015b\u0107 mieleckiego Domu Kultury. Zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in. Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego\u201d. Zmar\u0142a 26 II 2025 r. i zosta\u0142a pochowana na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KEMPI\u0143SKI JAN<\/strong>, urodzony 13 I 1907 r. w Kowal\u00f3wce ko\u0142o Monasterzysk, woj. tarnopolskie, syn Stanis\u0142awa i Anny. Uko\u0144czy\u0142 kolejno: Gimnazjum w Buczaczu, Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych w Gr\u00f3dku Jagiello\u0144skim i Wydzia\u0142 Le\u015bny Politechniki we Lwowie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra in\u017cyniera (1939). W okresie studi\u00f3w \u015bpiewa\u0142 w \u201eLwowskim Ch\u00f3rze Technickim\u201d (zwiedzi\u0142 z nim niemal ca\u0142\u0105 Europ\u0119) i nale\u017ca\u0142 do Lwowskiego Ko\u0142a Buczaczan. Uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 r. w randze porucznika. Nie uda\u0142o mu si\u0119 przekroczy\u0107 granicy w Zaleszczykach i po licznych perturbacjach powr\u00f3ci\u0142 do Lwowa. Do 1941 r. pracowa\u0142 w Dyrekcji Las\u00f3w we Lwowie i zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z ruchem oporu, a nast\u0119pnie zmienia\u0142 miejsca zamieszkania i podejmowa\u0142 prace zwi\u0105zane z le\u015bnictwem. Taka taktyka pozwoli\u0142a mu przetrwa\u0107 i unikn\u0105\u0107 tragicznego losu wielu polskich oficer\u00f3w na tych ziemiach. Po zako\u0144czeniu wojny nie ujawnia\u0142 udzia\u0142u w wojnie i dzia\u0142alno\u015bci podziemnej. W zwi\u0105zku z ustanowieniem nowych granic Polski uda\u0142 si\u0119 (wraz z rodzin\u0105) na poszukiwanie nowego miejsca zamieszkania. Nie zdecydowa\u0142 si\u0119 na prac\u0119 na \u201eZiemiach Odzyskanych\u201d i przyj\u0105\u0142 propozycj\u0119 zorganizowania Nadle\u015bnictwa Wojs\u0142aw, administruj\u0105cego kompleksem le\u015bnym ko\u0142o Mielca. Jako nadle\u015bniczy pracowa\u0142 od lipca 1946 r. do emerytury w 1972 r., przyczyniaj\u0105c si\u0119 do wprowadzenia planowej gospodarki le\u015bnej i odnowienia drzewostanu, zdewastowanego w czasie II wojny \u015bwiatowej. Wiele czasu przeznacza\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201eKnieja\u201d (1947), cz\u0142onkiem zespo\u0142u regionalnego i teatru amatorskiego w Wojs\u0142awiu (gra\u0142 w Grzechu S. \u017beromskiego i Wodewilu warszawskim J. Jurandota), kt\u00f3ry wyst\u0119powa\u0142 m.in. w Rzeszowie i Warszawie. W latach 1958-1973 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 radnego Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144 resortowych. Zmar\u0142 8 IX 1984 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

KERZ KAZIMIERZ LEOPOLD,<\/b> urodzony 28 IV 1912 r. w Nawojowej, syn Jakuba i Olgi z domu Kerz. Posiada\u0142 wykszta\u0142cenie zawodowe. W 1938 r. zosta\u0142 zatrudniony z buduj\u0105cej si\u0119 fabryce samolot\u00f3w \u2013 PZL Wytw\u00f3rnia P\u0142atowc\u00f3w nr 2 w Mielcu \u2013 Cyrance i uczestniczy\u0142 w jej budowie i organizacji na stanowisku mistrza. Do emerytury w 1977 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec, najd\u0142u\u017cej w O\u015brodku Rehabilitacji Przemys\u0142owej. Od m\u0142odo\u015bci anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie (PPS-Lewica, PPR, PZPR) i spo\u0142ecznie. Wyr\u00f3\u017cniony m .in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem 30-lecia PRL, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d, Honorow\u0105 Odznak\u0105 WSK Mielec i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony pracownik WSK PZL-Mielec\u201d. Zmar\u0142 1 VII 1986 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

K\u0118B\u0141\u00d3W,<\/b> miejscowo\u015b\u0107 – so\u0142ectwo w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i \u015brodkowej cz\u0119\u015bci gminy Padew Narodowa, przy drodze powiatowej nr 1\u00a0121 (Suchorz\u00f3w \u2013 Gaw\u0142uszowice) i \u0142\u0105cz\u0105ca si\u0119 z Padwi\u0105 Narodow\u0105 drog\u0105 powiatow\u0105 nr 1\u00a0136R (Padew Narodowa \u2013 K\u0119b\u0142\u00f3w).\u00a0 Zajmuje teren 5,95 km2 i liczy oko\u0142o 360 mieszka\u0144c\u00f3w w 87 gospodarstwach. Ma rozproszon\u0105 zabudow\u0119, kt\u00f3ra skupia si\u0119 w trzech cz\u0119\u015bciach: K\u0119b\u0142\u00f3w, K\u0119b\u0142\u00f3w Kolonia i Tarn\u00f3wek. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 zabudowy jest murowana. Wie\u015b posiada sieci: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105, kanalizacyjn\u0105, gazownicz\u0105 i telekomunikacyjn\u0105. G\u0142\u00f3wnym zaj\u0119ciem mieszka\u0144c\u00f3w jest praca zarobkowa. Wiele os\u00f3b pracuje w Mielcu, Padwi lub innych wi\u0119kszych miejscowo\u015bciach. Ponadto na miejscu funkcjonuje kilkana\u015bcie podmiot\u00f3w gospodarczych. Dominuj\u0105ce kiedy\u015b rolnictwo ma dzi\u015b marginesowe znaczenie.\u00a0 Organizacj\u0105 integruj\u0105c\u0105 mieszka\u0144c\u00f3w\u00a0 jest Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna maj\u0105ca siedzib\u0119 w budynku wiejskim. Du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 wykazuje te\u017c Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich.<\/p>\r\n

Historia<\/b> Pierwsze \u015blady bytno\u015bci cz\u0142owieka na terenie K\u0119b\u0142owa datuj\u0105 si\u0119 na okres osadnictwa neolitycznego, o czym \u015bwiadcz\u0105 wykopaliska. Pierwsza wzmianka o miejscowo\u015bci pochodzi z 1278 r., kiedy w drodze wymiany z rycerzem Abrahamem przej\u0105\u0142 j\u0105 ksi\u0105\u017c\u0119 Boles\u0142aw Wstydliwy. Z kolei ksi\u0105\u017c\u0119 Leszek Czarny nada\u0142 K\u0119b\u0142\u00f3w rycerzowi Stanis\u0142awowi z Chrobrzy za zas\u0142ugi wojenne i odt\u0105d ta wie\u015b by\u0142a w\u0142asno\u015bci\u0105 rycersk\u0105, a p\u00f3\u017aniej szlacheck\u0105. Niemal od pocz\u0105tku XV w. k\u0119b\u0142owscy katolicy\u00a0 nale\u017celi do parafii rzymskokatolickiej w Padwi. W dokumentach wspomina si\u0119, \u017ce w XVI w. K\u0119b\u0142\u00f3w posiadali Tarnowscy, a w XVII w. \u2013 Tar\u0142o, wojewodzic lubelski. W 1780 r. brutalne zachowanie si\u0119 ekonoma dworskiego w stosunku do k\u0119b\u0142owian i mieszka\u0144c\u00f3w okolicznych wsi spowodowa\u0142o napisanie skargi do administracji austriackiej (tereny te w wyniku I rozbioru Polski by\u0142y pod zaborem austriackim). Niewiele to pomog\u0142o, bo nadal urz\u0119dnicy dworscy traktowali ch\u0142op\u00f3w bardzo \u017ale. Kl\u0119ski \u017cywio\u0142owe, g\u0142\u00f3d i zach\u0119cenie ch\u0142op\u00f3w do buntu przez Austriak\u00f3w spowodowa\u0142o niespodziewan\u0105 rabacj\u0119 ch\u0142opsk\u0105 w 1846 r. i krwawe porachunki z dworami na terenach nadwis\u0142ocza\u0144skich. Wzi\u0119li w nich udzia\u0142 tak\u017ce ch\u0142opi z K\u0119b\u0142owa pod wodz\u0105 swojego w\u00f3jta. Bez wi\u0119kszych k\u0142opot\u00f3w przesz\u0142o natomiast zniesienie pa\u0144szczyzny w 1848 r.\u00a0 Po reformie administracyjnej w latach 1853-1855 Padew i okoliczne wsie wesz\u0142y w sk\u0142ad nowo utworzonego powiatu mieleckiego. W 2. po\u0142. XIX w., ju\u017c po wprowadzeniu autonomii Galicji, K\u0119b\u0142\u00f3w rozwija\u0142 si\u0119, liczy\u0142 oko\u0142o 700 mieszka\u0144c\u00f3w i pod tym wzgl\u0119dem by\u0142 drug\u0105, po Padwi, wsi\u0105 na tym terenie. Dzieci z K\u0119b\u0142owa ucz\u0119szcza\u0142y do szko\u0142y w Padwi. Wed\u0142ug ustnego przekazu w 1895 r., potwierdzonego rejestracj\u0105 w 1907 r., funkcjonowa\u0142a stra\u017c ogniowa. Oko\u0142o 1902 r., po parcelacji dworu, w K\u0119b\u0142owie osiedlali si\u0119 ludzie z okolic Gr\u0119bowa i Jeziorka. Prawdopodobnie oko\u0142o 1907 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 szko\u0142y. Po I wojnie \u015bwiatowej, kt\u00f3ra mocno zniszczy\u0142a wie\u015b, naprawiono zniszczenia i zorganizowano szko\u0142\u0119. Od 1934 r. K\u0119b\u0142\u00f3w znalaz\u0142 si\u0119 w granicach nowo utworzonej gminy zbiorowej Padew. Tak\u017ce w 1934 r. wielka pow\u00f3d\u017a spowodowa\u0142a du\u017ce zniszczenia. W czasie okupacji hitlerowskiej (1939-1944), na terenie K\u0119b\u0142owa dzia\u0142a\u0142a skrzynka rozdzielcza konspiracyjnej gazetki \u201eOdwet\u201d, a jego mieszkaniec sier\u017c. J\u00f3zef Rze\u017anik (ps. \u201eLew\u201d) zorganizowa\u0142 oddzia\u0142 BCh, kt\u00f3ry do ko\u0144ca okupacji wykona\u0142 oko\u0142o 150 akcji przeciwko okupantowi. Najbardziej spektakularn\u0105 akcj\u0105 (wsp\u00f3lnie z grup\u0105 \u017co\u0142nierzy radzieckich) by\u0142o rozbicie kompanii Wehrmachtu w lesie ko\u0142o K\u0119b\u0142owa i wzi\u0119cie do niewoli 130 \u017co\u0142nierzy niemieckich (4 VIII 1944 r.). Po wojnie K\u0119b\u0142\u00f3w\u00a0 pozosta\u0142 w granicach gminy i p\u00f3\u017aniej gromady Padew Narodowa oraz w parafii pw. \u015bw. Bart\u0142omieja Aposto\u0142a w Padwi N. Od lat 50., zw\u0142aszcza po du\u017cym po\u017carze w K\u0119b\u0142owie, na terenie wsi budowano coraz wi\u0119cej dom\u00f3w murowanych i krytych dach\u00f3wk\u0105, co wi\u0105za\u0142o si\u0119 te\u017c z rosn\u0105c\u0105 zamo\u017cno\u015bci\u0105\u00a0 os\u00f3b doje\u017cd\u017caj\u0105cych do pracy w Mielcu i Tarnobrzegu. W 1960 r. powsta\u0142o k\u00f3\u0142ko rolnicze i od tego czasu rolnicy mogli korzysta\u0107 z nowoczesnego w\u00f3wczas sprz\u0119tu: traktor\u00f3w, snopowi\u0105za\u0142ek i p\u00f3\u017aniej kombajn\u00f3w zbo\u017cowych. W 1963 r. wybudowano dla OSP budynek gospodarczy przy szkole. Od 1965 r. elektryfikowano wie\u015b. Wtedy te\u017c zbudowano utwardzon\u0105 drog\u0119 powiatowa. W 1973 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 okaza\u0142ego budynku wiejskiego, w kt\u00f3rym umieszczono sklep, sal\u0119 wielofunkcyjn\u0105 i remiz\u0119 stra\u017cacka. W budowie du\u017cy udzia\u0142 mieli miejscowi mieszka\u0144cy. W latach 1975-1998 K\u0119b\u0142\u00f3w (wraz z gmin\u0105 Padew Narodowa) nale\u017ca\u0142 do wojew\u00f3dztwa tarnobrzeskiego. W tym okresie, na skutek reformy o\u015bwiaty, szko\u0142a zosta\u0142a przemianowana na punkt filialny Szko\u0142y Zbiorczej w Padwi Narodowej, a ten zosta\u0142 zlikwidowany w 1997 r. Zintensyfikowano prace przy tworzeniu infrastruktury technicznej. Wykonano kolejno: sie\u0107 gazow\u0105 (1992 r.), sie\u0107 telefoniczn\u0105 (1997 r.), wodoci\u0105g (2000 r.) i kanalizacj\u0119 (2007-2008). Od 1999 r. K\u0119b\u0142\u00f3w z gmin\u0105 Padew powr\u00f3ci\u0142 do restytuowanego powiatu mieleckiego. W pierwszych dw\u00f3ch dekadach XXI w. ros\u0142o znaczenie OSP jako organizacji integruj\u0105cej wie\u015b. Sprawno\u015b\u0107 bojow\u0105 stra\u017cak\u00f3w potwierdzi\u0142y akcje ratownicze, a tak\u017ce liczne sukcesy (kobiet i m\u0119\u017cczyzn) w zawodach sportowo-po\u017carniczych. W 2011 r. oddano do u\u017cytku rozbudowany i zmodernizowany budynek wiejski, a w 2012 r. obchodzono 105. rocznic\u0119 utworzenia stra\u017cy ogniowej, po\u0142\u0105czon\u0105 z nadaniem sztandaru jednostce i udekorowaniem go Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku. W 2022 r. grupa mieszkanek K\u0119b\u0142owa utworzy\u0142a Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich. Nowa organizacja w\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 w organizacj\u0119 r\u00f3\u017cnych form o\u015bwiatowych, kulturalnych i rozrywkowych w miejscu zamieszkania i na terenie gminy. 1 VI 2023 r. odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci z okazji 115. rocznicy powstania OSP i przej\u0119cia samochodu od KP PSP we Mielcu, a 1 XII 2023 r. k\u0119b\u0142owska jednostka zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do Krajowego Systemu Ratowniczo Ga\u015bniczego, co by\u0142o dowodem docenienia wysokiego stopnia organizacji, wyposa\u017cenia i wyszkolenia jednostki. W lutym 2024 r. podpisano umow\u0119 w sprawie przydzia\u0142u \u015brodk\u00f3w finansowych na remont i modernizacj\u0119 budynku szkolnego pod potrzeby \u017c\u0142obka i przedszkola.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

K\u0118DZIA ZYGMUNT<\/strong>, urodzony 3 III 1919 r. w Antoninie ko\u0142o Sieradza, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Urba\u0144czyk. Absolwent Technikum Ekonomicznego. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eK\u0142os\u201d lub \u201eKonsum\u201d w Mielcu. Po wojnie przebywa\u0142 w Piechowicach ko\u0142o Szklarskiej Por\u0119by i w Kielcach, a nast\u0119pnie od lat 50. w Mielcu. Pracowa\u0142 w WSK Mielec, m.in. w latach 1956-1957 jako kierownik Zak\u0142adowego Domu Kultury WSK. W latach 60. sprawowa\u0142 kierownicze funkcje w plac\u00f3wkach MHD, a nast\u0119pnie PSS \u201eSpo\u0142em\u201d, a w latach 70. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142dzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej. W po\u0142owie lat 70. wyjecha\u0142 do Nowej D\u0119by, a potem przebywa\u0142 w Nowogardzie Szczeci\u0144skim i Maszewie (wsz\u0119dzie sprawowa\u0142 kierownicze funkcje). Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1984 r. Zmar\u0142 28 VII 2001 r. Spoczywa na cmentarzu w Maszewie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"K\u0118DZIOR ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 7 XI 1851 r. w Toporowie, powiat kolbuszowski, syn Filipa i Katarzyny z W\u00f3jcik\u00f3w. W 1871 r. uko\u0144czy\u0142 gimnazjum w Tarnowie, a w 1876 r. Politechnik\u0119 w Wiedniu. W latach 1877-1879 studiowa\u0142 w Akademii Rolniczej we Lwowie oraz na wydzia\u0142ach prawa i filozoficznym Uniwersytetu w Wiedniu. W 1879 r. zosta\u0142 zatrudniony w Krajowym Biurze Melioracyjnym we Lwowie i w 1882 r. mianowany jego kierownikiem, a w 1892 r. dyrektorem. Przygotowa\u0142 now\u0105 austriack\u0105 ustaw\u0119 wodn\u0105, kt\u00f3ra zosta\u0142a uchwalona w 1884 r. By\u0142 inicjatorem i organizatorem szeregu wa\u017cnych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 z zakresu regulacji rzek karpackich (m.in. Wis\u0142oki) i melioracji ziem galicyjskich, m.in. szeregu prac wodno-melioracyjnych na ziemi mieleckiej. Wykonanie tych prac w zasadniczy spos\u00f3b poprawi\u0142o system zabezpieczenia p\u00f3l przed powodziami i uregulowa\u0142o stosunki wodne. Doceniaj\u0105c zas\u0142ugi in\u017c. A. K\u0119dziora dla ziemi mieleckiej i samego Mielca, Rada Gminna nada\u0142a mu 27 XI 1913 r. tytu\u0142 \u201eHonorowego obywatela miasta Mielca\u201d. Ponadto A. K\u0119dzior pe\u0142ni\u0142 szereg innych wa\u017cnych funkcji, m.in. by\u0142 zast\u0119pc\u0105 cz\u0142onka Pa\u0144stwowej Rady Rolniczej i Rady Przybocznej do spraw budowy dr\u00f3g wodnych oraz cz\u0142onkiem cesarskiej komisji do spraw reformy administracji we Wiedniu. Od 1908 r. zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105, zg\u0142aszaj\u0105c akces do Polskiego Stronnictwa Ludowego. Jeszcze w tym samym roku zosta\u0142 cz\u0142onkiem jego Rady Naczelnej oraz pos\u0142em do Sejmu Krajowego we Lwowie z kurii wiejskiej powiatu mieleckiego. W latach 1911-1918 pos\u0142owa\u0142 do Rady Pa\u0144stwa w Wiedniu, a w latach 1913-1918 by\u0142 ponownie pos\u0142em do Sejmu Krajowego we Lwowie. W 1915 r. zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 w Krajowym Biurze Melioracyjnym i przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Jesieni\u0105 1918 r. uczestniczy\u0142 w spotkaniach dzia\u0142aczy ruchu ludowego z Kr\u00f3lestwa Polskiego i Galicji. Po powstaniu Polskiej Komisji Likwidacyjnej 28 X 1918 r. zosta\u0142 naczelnikiem Wydzia\u0142u Rob\u00f3t Publicznych. W nieca\u0142y miesi\u0105c p\u00f3\u017aniej powierzono mu tek\u0119 ministra rob\u00f3t publicznych w rz\u0105dzie J. Moraczewskiego, ale wkr\u00f3tce wycofa\u0142 si\u0119 ze\u0144 za przyk\u0142adem W. Witosa. By\u0142 pos\u0142em do Sejmu 1919-1922 oraz senatorem w latach 1922-1927 (z listy PSL \u201ePiast\u201d). Od 1922 r. przewodniczy\u0142 Tymczasowemu Wydzia\u0142owi Samorz\u0105dowemu we Lwowie. W uznaniu nieprzeci\u0119tnych zas\u0142ug Politechnika Warszawska nada\u0142a mu w 1925 r. tytu\u0142 honorowego doktora hydrotechniki, a Politechnika Lwowska w 1930 r. tytu\u0142 honorowego doktora nauk technicznych. W latach 30. zaprzesta\u0142 dzia\u0142alno\u015bci politycznej – pozostawa\u0142 jednak czynnym cz\u0142onkiem towarzystw naukowych. Napisa\u0142 m.in.\u00a0Roboty wodne i melioracyjne w po\u0142udniowej Ma\u0142opolsce<\/em>\u00a0(Lw\u00f3w, 1928-1932),\u00a0Melioracje w Republice Czeskos\u0142owackiej<\/em>\u00a0(Lw\u00f3w, 1931) i\u00a0W sprawie trwa\u0142ego zabezpieczenia doliny Wis\u0142y i jej dop\u0142yw\u00f3w przed powodzi\u0105<\/em>. (Referat przed\u0142o\u017cony sekcji technicznej Wojew\u00f3dzkiego Komitetu dla Spraw Powodziowych w Krakowie), Krak\u00f3w,1934. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Komandorskim Orderu Franciszka J\u00f3zefa, Orderem \u015bw. Anny z Mieczami i Krzy\u017cem Komandorskim z Gwiazd\u0105 Orderu Polonia Restituta. By\u0142 cz\u0142onkiem honorowym szeregu stowarzysze\u0144, m.in. Towarzystwa Technicznego we Lwowie i Krakowie. Zmar\u0142 17 I 1938 r. w Krakowie. Spoczywa w centralnej cz\u0119\u015bci cmentarza parafialnego w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. W 2021 r. przypomniano Jego olbrzymie zas\u0142ugi dla Ziemi Mieleckiej wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c Go po\u015bmiertnie\u00a0 Piecz\u0119ci\u0105 Zas\u0142ug Obywatelskich Sigillum Meriti Civilis TMZM.<\/p>\r\n

K\u0118DZIOR PIOTR ANDRZEJ,<\/b> urodzony 21 X 1974 r. w Tarnobrzegu, syn Bronis\u0142awa i W\u0142adys\u0142awy z domu Pi\u0119ta. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1994 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 Komendzie Rejonowej Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Tarnobrzegu jako dow\u00f3dca zast\u0119pu (1996-1998). Po reformie administracyjnej pa\u0144stwa \u2013 kontynuowa\u0142 prac\u0119 w Komendzie Miejskiej Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Tarnobrzegu, kolejno na stanowiskach: dow\u00f3dcy zast\u0119pu, dow\u00f3dcy sekcji, dow\u00f3dcy zmiany, zast\u0119pcy dow\u00f3dcy JRG i dow\u00f3dca JRG (do 11 VII 2023 r.) R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 studia w zakresie in\u017cynierii bezpiecze\u0144stwa po\u017carowego w Szkole G\u0142\u00f3wnej S\u0142u\u017cby Po\u017carniczej w Warszawie z tytu\u0142em in\u017cyniera (2001 r.), uzupe\u0142niaj\u0105ce studia magisterskie w zakresie pedagogiki na Uniwersytecie Rzeszowskim z tytu\u0142em magistra (2003 r.) i studia podyplomowe w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej (kierunek: Zarz\u0105dzanie Bezpiecze\u0144stwem i Higien\u0105 Pracy) w Stalowej Woli (2009 r.). W 2023 r. zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do Komendy Powiatowej Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu, gdzie powierzono mu funkcj\u0119 p.o. zast\u0119pcy komendanta powiatowego (12 VII \u2013 31 VIII 2023 r.), a nast\u0119pnie zast\u0119pcy komendanta powiatowego (1 IX 2023 r. – \u2026. 2024 r.). Z dniem \u2026.. 2024 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 \u201emundurow\u0105\u201d. Poza etatow\u0105 `prac\u0105 od wielu lat udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako dzia\u0142acz zwi\u0105zkowy, radny Rady Gminy w Padwi Narodowej, komendant gminny ZOSP RP w Padwi Narodowej, prezes OSP w K\u0119b\u0142owie, przewodnicz\u0105cy Rady Rodzic\u00f3w Szko\u0142y Podstawowej w Padwi Narodowej. Jako cz\u0142onek dru\u017cyny OSP K\u0119b\u0142\u00f3w przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia I miejsca w Powiatowych Zawodach Sportowo-Po\u017carniczych w Maliniu w 2017 r. Odznaczony m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Krzy\u017cem Zas\u0142ugi \u201eZa Dzielno\u015b\u0107\u201d, Srebrny \u201eMedal za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Ochrony Przeciwpo\u017carowej\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d oraz wyr\u00f3\u017cniony Nagrod\u0105 Ministra Spraw Wewn\u0119trznych i Administracji oraz dyplomem komendanta g\u0142\u00f3wnego Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

K\u0118DZIORA ANDRZEJA (ULICA)<\/strong>, jedna z g\u0142\u00f3wnych ulic (264 m) na osiedlu S. \u017beromskiego. Jest boczn\u0105 ulicy S. Wyspia\u0144skiego i biegnie pomi\u0119dzy blokami mieszkalnymi w kierunku ul. Kazimierz Jagiello\u0144czyka, ale do\u0144 nie dochodzi, gdy\u017c oddzielona jest pasem zieleni i chodnikiem. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. Powsta\u0142a i otrzyma\u0142a patrona w 1960 r. Bieg\u0142a w\u00f3wczas pomi\u0119dzy polami i domami prywatnymi. W latach 70. wybudowano tu osiedle mieszkaniowe dla Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej i w\u00f3wczas uzyska\u0142a prawdziwie miejski charakter. W 2011 r. przeprowadzono jej remont i modernizacj\u0119, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i zbudowano szereg nowych miejsc parkingowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KICIOR ANNA MARIOLA (z domu J\u0118DREJEK)<\/strong>, urodzona 26 VI 1965 r. w Lipsku ko\u0142o Radomia, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Teodozji z domu Ga\u0142ek. Absolwentka Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Odzie\u017cowych w Radomiu, matur\u0119 zda\u0142a w 1985 r. Gry w siatk\u00f3wk\u0119 uczy\u0142a si\u0119 w klubie sportowym Radomka Radom. Do I-ligowej Stali Mielec przyby\u0142a w 1985 r. i przyczyni\u0142a si\u0119 do osi\u0105gni\u0119cia przez ni\u0105 szeregu sukces\u00f3w, m.in. br\u0105zowych medali w sezonach 1991\/1992 i 1993\/1994. W sezonie 1996\/1997 wyst\u0119powa\u0142a w zespole BKS Stal Bielsko-Bia\u0142a i wywalczy\u0142a br\u0105zowy medal. Przed sezonem 1997\/1998 powr\u00f3ci\u0142a do Mielca i w zespole Autopart (p\u00f3\u017aniej Melnox-Autopart-Lobo) zdoby\u0142a br\u0105zowy medal w 1999 r. oraz wicemistrzostwo Polski w 2000 r. Wyst\u0119powa\u0142a w reprezentacji Polski juniorek i seniorek. Indywidualnie uznawana by\u0142a za jedn\u0105 z najlepiej blokuj\u0105cych zawodniczek w polskiej ekstraklasie. W sezonie 2001 r. zosta\u0142a kapitanem zespo\u0142u Melnox, a nast\u0119pnie TeleNet Mielec (po zmianie sponsora strategicznego w 2002 r. zesp\u00f3\u0142 zmieni\u0142 nazw\u0119). Jako podstawowa zawodniczka dru\u017cyny siatk\u00f3wki KPS Stal Mielec w sezonie 2003\/2004 przyczyni\u0142a si\u0119 do zdobycia br\u0105zowego medalu Mistrzostw Polski. W 2005 r. \u00a0oficjalnie zako\u0144czy\u0142a karier\u0119 wyczynow\u0105. Po namowach zagra\u0142a w sezonie 2005\/2006. Po jego zako\u0144czeniu rozsta\u0142a si\u0119 ze sportem wyczynowym i podj\u0119\u0142a prywatn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Po pewnym czasie uzyska\u0142a uprawnienia s\u0119dziego pi\u0142ki siatkowej i wykonuje ten zaw\u00f3d. Jest kapitanem dru\u017cyny s\u0119dzi\u00f3w Podkarpackiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki Siatkowej, kt\u00f3ra z\u00a0 powodzeniem uczestniczy w corocznych mistrzostwach krajowych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KIDACKI GRZEGORZ<\/strong>\u00a0urodzony 23 listopada 1955 r. w Mielcu, syn Mariana i W\u0142adys\u0142awy z domu \u015aledziona. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (1975), specjalno\u015b\u0107 elektromechanika og\u00f3lna. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142 Wydzia\u0142 Mechaniczny Wy\u017cszej Szko\u0142y Morskiej (specjalno\u015b\u0107: eksploatacja si\u0142owni okr\u0119towych) w Szczecinie. W 1981 r. zosta\u0142 asystentem, a nast\u0119pnie adiunktem na Wydziale Mechanicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Morskiej (obecnie Akademia Morska) w Szczecinie. W 1994 r. na Wydziale Mechaniczno-Elektrycznym Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni uzyska\u0142 doktorat w dziedzinie budowy i eksploatacji maszyn na podstawie rozprawy\u00a0Analiza bezpiecze\u0144stwa po\u017carowego si\u0142owni okr\u0119towych<\/em>. Od 1994 r. jest kierownikiem Zak\u0142adu Maszyn i Urz\u0105dze\u0144 Okr\u0119towych Akademii Morskiej w Szczecinie, a ponadto od 1995 r. jest starszym mechanikiem okr\u0119towym. W latach 1996- 2002 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prodziekana Wydzia\u0142u Mechanicznego Wy\u017cszej Szko\u0142y Morskiej w Szczecinie. Cz\u0142onek Regionalnego Zespo\u0142u Sekcji Podstaw Eksploatacji Komitetu Budowy Maszyn PAN (2002-2007), Polskiego Naukowo-Technicznego Towarzystwa Eksploatacyjnego oraz Stowarzyszenia Starszych Mechanik\u00f3w Morskich. Odznaczony Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Morza\u201d. Interesuje si\u0119 \u017ceglarstwem morskim, narciarstwem klasycznym, turystyk\u0105 rowerow\u0105, upraw\u0105 ogrodu, fotografi\u0105 cyfrow\u0105, rysunkiem, muzyk\u0105 klasyczn\u0105 i histori\u0105.<\/p>\r\n

KIELISZEK MARIAN,<\/b> urodzony 22 XII 1911 r. w Skowierzynie, syn J\u00f3zefa i Jadwigi z domu Karwan. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Zawodowej w Su\u0142kowicach w 1932 r. W 1933 r. zosta\u0142 powo\u0142any do wojska. Po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby wojskowej pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Lotniczych w Bia\u0142ej Podlaskiej\u00a0 (1937 r. \u2013 1939 r.), a od 1939 r. w Warsztatach Mechanicznych Maszyn Rolniczych w Charzewicach ko\u0142a Tarnobrzega. W czasie okupacji hitlerowskiej by\u0142 \u0142\u0105cznikiem pomi\u0119dzy oddzia\u0142ami partyzanckimi. Po wojnie, w latach 1945-1951, pracowa\u0142 jako tokarz specjalista w Parowozowni PKP w Rozwadowie, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do WSK Mielec. W mieleckiej wytw\u00f3rni na Wydziale 30 pracowa\u0142 na stanowiskach: mistrz, starszy mistrz i kierownik zmianowy. By\u0142 szczeg\u00f3lnie ceniony za znajomo\u015b\u0107 samolotu \u201eIskra\u201d, tote\u017c\u00a0 wielokrotnie pomaga\u0142 przy rozwi\u0105zywaniu problem\u00f3w z wykonawstwem detali. Zas\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 te\u017c jako racjonalizator, a jego projekty przynosi\u0142y olbrzymie oszcz\u0119dno\u015bci. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie jako dzia\u0142acz polityczny i sportowy. By\u0142 cz\u0142onkiem Wydzia\u0142owej Rady Zak\u0142adowej i zarz\u0105du POD \u201eMetalowiec\u201d. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1977 r.\u00a0 Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Z\u0142ot\u0105 i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Racjonalizatora Produkcji. Zmar\u0142 30 VI 1998 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KIELUR STEFAN<\/strong>, urodzony 27 VIII 1965 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Napora. Absolwent Zasadniczej Szko\u0142y Budowlanej w Chorzelowie ko\u0142o Mielca. Jako murarz pracowa\u0142 w Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej w Mielcu (1982-1991) i Zak\u0142adzie Remontowo-Budowlanym Witolda Kuliga (1991-2003), a od 2003 r. jest zatrudniony w Zak\u0142adzie Remontowo-Budowlanym Edwarda Krupy. Honorowe oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 w 1984 r. Do mieleckiej organizacji PCK i HDK wst\u0105pi\u0142 w 1997 r. Wed\u0142ug danych na dzie\u0144 31 V 2011 r. odda\u0142 48 900 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz odznakami Zas\u0142u\u017conego HDK III, II i I stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KIE\u0141B JAN IGNACY,<\/strong> urodzony 16 II 1945 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Wandy z Milewskich. W latach 60. pracowa\u0142 w kinie \u201eT\u0119cza\u201d w Mielcu. 25 III 1981 r. zda\u0142 egzamin czeladniczy w zawodzie fotograf w Izbie Rzemie\u015blniczej w Rzeszowie i jeszcze w tym samym roku otrzyma\u0142 dyplom mistrzowski. W latach 1981-1982 pracowa\u0142 jako fotograf w WSK Mielec, od 1982 r. do 1994 r. jako kierownik zak\u0142adu fotograficznego Rzeszowskiej Us\u0142ugowej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy w Mielcu przy ul. T. Ko\u015bciuszki, a od 1989 r. przy ul. 22 Lipca (p\u00f3\u017aniej al. Niepodleg\u0142o\u015bci). Poza standardowymi us\u0142ugami fotograficznymi wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Muzeum Regionalnym w Mielcu, m.in. wykonuj\u0105c zlecone tematy fotograficzne dokumentuj\u0105ce histori\u0119 i wsp\u00f3\u0142czesny obraz miasta. Zmar\u0142 21 XI 2008 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi. Cz\u0119\u015b\u0107 sprz\u0119tu i wyposa\u017cenia, kt\u00f3rym si\u0119 pos\u0142ugiwa\u0142, zosta\u0142a pozyskana przez Muzeum Regionalne w Mielcu i znajduje si\u0119 w zbiorach Muzeum Historii Fotografii \u201eJadern\u00f3wka\u201d \u2013 Oddziale Muzeum Regionalnego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KIE\u0141B KAZIMIERZ J\u00d3ZEF,<\/strong>\u00a0urodzony 2 I 1945 r. w Chrz\u0105stowie, powiat mielecki, syn Jana i Zofii z domu Ortyl. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105 w Mielcu (1961 r.) i Technikum Mechaniczno-Hutnicze w Gliwicach. W latach 1961-1962 odby\u0142 roczny sta\u017c w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. Od 1962 r. do 1972 r. pracowa\u0142 w Hucie 1 Maja w Gliwicach jako \u015blusarz konstrukcyjny i spawacz. W 1972 r. powr\u00f3ci\u0142 do Chrz\u0105stowa i zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adzie Zbo\u017cowo-M\u0142ynarskim w s\u0105siednim Chorzelowie, a p\u00f3\u017aniej w Do\u015bwiadczalnym Zak\u0142adzie Zootechnicznym, tak\u017ce w Chorzelowie. By\u0142 spo\u0142ecznym dzia\u0142aczem zwi\u0105zkowym i za\u0142o\u017cycielem ko\u0142a NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w Zak\u0142adzie Zootechnicznym. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 2008 r. i pomaga w prowadzeniu gospodarstwa domowego. Od lat szkolnych pasjonowa\u0142 si\u0119 turystyk\u0105. Pod opiek\u0105 nauczyciela przysposobienia obronnego Zbigniewa Kowalika uczestniczy\u0142 w wycieczkach i turnusach rowerowych w polskich g\u00f3rach. W czasie pracy w Gliwicach nale\u017ca\u0142 do zak\u0142adowego ko\u0142a PTTK i by\u0142 cz\u0142onkiem jego zarz\u0105du. Wtedy te\u017c uzyska\u0142 uprawnienia przewodnika turystycznego i spo\u0142ecznie organizowa\u0142 wycieczki pracownicze. Po powrocie w rodzinne strony za\u0142o\u017cy\u0142 dwa zak\u0142adowe ko\u0142a PTTK w Chorzelowie i zorganizowa\u0142 z nimi szereg imprez turystycznych. W 1972 r. zg\u0142osi\u0142 akces do Oddzia\u0142u Miejskiego PTTK w Mielcu. Po wielu latach wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cej si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci turystycznej, w 2009 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa zarz\u0105du Oddzia\u0142u i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2013 r. Od 2013 r. do 2017 r. by\u0142 wiceprezesem, a w 2017 r. ponownie wybrano go na prezesa zarz\u0105du Oddzia\u0142u. Imponowa\u0142 \u017cywotno\u015bci\u0105 i zdolno\u015bciami organizatorskimi, co znacz\u0105co wp\u0142ywa\u0142o na funkcjonowanie mieleckiej organizacji. Nale\u017ca\u0142 do Ligi Obrony Kraju i bra\u0142 udzia\u0142 w szkoleniu spo\u0142ecznych instruktor\u00f3w strzelectwa sportowego. W 2018 r. zosta\u0142 nominowany do grona najaktywniejszych senior\u00f3w w Mielcu w plebiscycie \u201eAktywny senior\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Turystyki\u201d, Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 PTTK, Odznak\u0105 \u201e50 lat w PTTK\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego\u201d oraz wszystkimi stopniami G\u00f3rskiej Odznaki Turystycznej (GOT).<\/p>\r\n

KIE\u0141B W\u0141ADYS\u0141AW (ksi\u0105dz),<\/b> urodzony 8 XI 1949 r. w Mielcu, syn Boles\u0142awa i Boles\u0142awy z domu Moryto. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1978 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafii w Moszczenicy (1978-1983) i parafii w Szczepanowicach (1983-1987). 26 VIII 1987 r. obj\u0105\u0142 urz\u0105d proboszcza parafii w Kamionce Ma\u0142ej , a z dniem 5 VIII 1991 r. zosta\u0142 przeniesiony na probostwo parafii pw. w Szczepanowicach i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 10 VIII 2019 r. Na emeryturze pocz\u0105tkowo by\u0142 rezydentem w parafii Szczucin, a nast\u0119pnie w parafii Sienna. Od stycznia 2023 r. mieszka\u0142 w Domu Ksi\u0119\u017cy Diecezji Tarnowskiej im. \u015bw. J\u00f3zefa w Tarnowie. Uhonorowany EC i RM. Zmar\u0142 9 III 2023 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.<\/p>\r\n

KIE\u0141BASA FRANCISZEK<\/b>, urodzony 1 XII 1935 r. w Wampierzowie, powiat mielecki, syn Jana\u00a0 i Apolonii z domu Maziarz.\u00a0 Do Mielca przyby\u0142 z rodzin\u0105 w 1945 r. Od 1949 r., jako ucze\u0144 w Zak\u0142adowej Szkole Przemys\u0142owej, pracowa\u0142 w WSK Mielec. W 1952 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Gimnazjum Mechaniczne i zda\u0142 matur\u0119. Od tego czasu pracowa\u0142 w WSK Mielec jako technolog, a nast\u0119pnie technolog specjalista i od 1968 r. \u2013 kierownik sekcji technologicznej. Bra\u0142 udzia\u0142 w przygotowaniach produkcji oraz opracowaniach i wdro\u017ceniach nowych technologii wielu wyrob\u00f3w, m.in.: samolot\u00f3w r\u00f3\u017cnego typu i przeznaczenia, lod\u00f3wek, samochodu \u201eMikrus\u201d, samochod\u00f3w ch\u0142odni, element\u00f3w elewacyjnych gmachu RWPG, silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych i aparatury paliwowej. W toku pracy zawodowej opracowa\u0142 wiele wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, a ich zastosowanie przynios\u0142o przedsi\u0119biorstwu znacz\u0105ce korzy\u015bci finansowe, materia\u0142owe i czasowe. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w samorz\u0105dzie mieszka\u0144c\u00f3w.\u00a0 Zosta\u0142 uhonorowany m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Racjonalizatora Produkcji, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony pracownik WSK\u201d, Honorow\u0105 Odznak\u0105 WSK Mielec oraz wpisem do Wojew\u00f3dzkiej Ksi\u0119gi \u201eZas\u0142u\u017cony dla rozwoju eksportu i produkcji wysokiej jako\u015bci\u201d. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1996 r. Zmar\u0142 5 X 2025 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

KIE\u0141K\u00d3W<\/b>, miejscowo\u015b\u0107 – so\u0142ectwo w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i \u015brodkowej cz\u0119\u015bci gminy Przec\u0142aw, nad rzek\u0105 Wis\u0142ok\u0105, przy drodze powiatowej 1\u00a0152R (Borowa \u2013 Czermin \u2013 Wola Mielecka \u2013 Kie\u0142k\u00f3w \u2013 Przec\u0142aw). Wg stanu na 31 XII 2023 r. liczy 791 mieszka\u0144c\u00f3w i 213 gospodarstw domowych. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w zajmuje si\u0119 rolnictwem, ale tak\u017ce wielu z nich doje\u017cd\u017ca do pracy w Mielcu, Przec\u0142awiu i innych pobliskich miejscowo\u015bciach lub prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Wie\u015b ma zabudow\u0119 rozproszon\u0105, czego potwierdzeniem s\u0105 nazwy jej odr\u0119bnych cz\u0119\u015bci: Berdech\u00f3w, K\u0105ty, Kochan\u00f3wka, Kolonia, Miasteczko i Wychyl\u00f3wka. Posiada kompletn\u0105 infrastruktur\u0119 techniczn\u0105: elektroenergetyczn\u0105, wodoci\u0105gow\u0105, kanalizacyjn\u0105, gazow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105. W pejza\u017cu dominuj\u0105: ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny i obiekty Parafii\u00a0 Rzymskokatolickiej pw. Zmartwychwstania Pa\u0144skiego, Szko\u0142a Podstawowa im. Marii Konopnickiej, Dom Stra\u017caka i Samorz\u0105dowy Dom Kultury. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 prowadz\u0105: Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich \u201eKie\u0142kowianki\u201d, Amatorski Zesp\u00f3\u0142 Teatralny \u201eKie\u0142kowianie\u201d oraz prywatny Dom Opieki.<\/p>\r\n

Kod pocztowy: 39-320, strefa numeracyjna: 17. Po\u0142o\u017cenie: 50013\u201944\u2019\u2019N \u2013 21028\u201942\u2019\u2019E.<\/p>\r\n

Historia<\/b> Pierwsze wzmianki o Kie\u0142kowie, ale pisanym r\u00f3\u017cnie lub niewyra\u017anie (Kelcow, Kelkow, Kyelkow) pojawiaj\u0105 si\u0119 w dokumentach z ostatniej \u0107wierci XIV w. i w XV w. S\u0105 to dokumenty zwi\u0105zane z dzia\u0142alno\u015bci jego w\u0142a\u015bcicieli \u2013 rodzin\u0105 Tarnowskich. M. in. w dokumencie z 1441 r. wymienia si\u0119 Kie\u0142k\u00f3w w kluczu rzochowskim, w latach 1471-1475 wspominany jest folwark Grusz\u00f3w ko\u0142o Kie\u0142kowa, a w 1536 r. informuje si\u0119 o przewozie z Kie\u0142kowa przez Wis\u0142ok\u0119 do Rzochowa. Zwi\u0105zki tych dw\u00f3ch miejscowo\u015bci by\u0142y umocnione przynale\u017cno\u015bci\u0105 kie\u0142kowian \u2013 katolik\u00f3w do parafii w Rzochowie. W kolejnych latach wielokrotnie zmieniali si\u0119 w\u0142a\u015bciciele klucza rzochowsko-rzemie\u0144skiego, a w tym tak\u017ce Kie\u0142kowa. Po I rozbiorze Polski w 1772 r. po\u0142udniowe ziemie polskie (w tym Kie\u0142k\u00f3w) zosta\u0142y w\u0142\u0105czone do monarchii austriackiej jako Kr\u00f3lestwo Galicji i Lodomerii. Czarn\u0105 kart\u0119 w historii miejscowo\u015bci zapisa\u0142a krwawa rabacja ch\u0142opska w 1846 r., natomiast niewiele wiadomo o wydarzeniach zwi\u0105zanych ze zniesieniem pa\u0144szczyzny w 1848 r. W wyniku reformy podzia\u0142u administracyjnego w latach 1853-1855 Kie\u0142k\u00f3w zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do powiatu zasowskiego, a od 1867 r. do powiatu mieleckiego. Przez wieki mieszka\u0144cy miejscowo\u015bci w dolnym biegu Wis\u0142oki (w tym Kielk\u00f3w), Brnia i Babul\u00f3wki \u2013 prawych dop\u0142yw\u00f3w Wis\u0142y, cierpieli na cz\u0119ste wylewy tych rzek. W ostatnich latach XIX w. uda\u0142o si\u0119 doprowadzi\u0107 m.in. do obwa\u0142owania Wis\u0142oki, co znacznie zmniejszy\u0142o zagro\u017cenie powodziowe. W tym czasie w Kie\u0142kowie Towarzystwo Szko\u0142y Ludowej w Mielcu zorganizowa\u0142o wiejsk\u0105 bibliotek\u0119 ruchom\u0105, a w spisie szk\u00f3\u0142 ludowych w powiecie mieleckim wymieniono szko\u0142\u0119 dzia\u0142aj\u0105c\u0105 od 1913 r. Rozw\u00f3j wsi powstrzyma\u0142 wybuch I wojny \u015bwiatowej. W latach 1914-1915 a\u017c czterokrotnie przechodzi\u0142y przez ni\u0105 walki frontowe, a niema\u0142o szk\u00f3d spowodowa\u0142a te\u017c dwukrotna okupacja rosyjska (23 IX \u2013 2 X 1914 r. i 10 XI 1914 r. \u2013 10 V 1915 r.). Ponadto trudn\u0105 sytuacj\u0119 ch\u0142op\u00f3w powodowa\u0142o zabieranie koni, byd\u0142a, \u017cywno\u015bci i nawet niekt\u00f3rych urz\u0105dze\u0144 dla potrzeb wojska austriackiego. Powtarzaj\u0105ce si\u0119 po\u017cary spowodowa\u0142y utworzenie w 1917 r. Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci (XI 1918 r.) i zako\u0144czeniu wojny wie\u015b znajdowa\u0142a si\u0119 w bardzo trudnej sytuacji. W sprawozdaniu do w\u0142adz nowo utworzonego w 1921 r. wojew\u00f3dztwa krakowskiego meldowano, \u017ce spo\u015br\u00f3d 870 mieszka\u0144c\u00f3w Kie\u0142kowa tylko 188 jest w stanie samodzielnie si\u0119 wy\u017cywi\u0107, a pomocy potrzebuje 346 ma\u0142orolnych i 246 bezrolnych. Zawiedziona polityk\u0105 roln\u0105 sanacyjnych w\u0142adz wie\u015b polska protestowa\u0142a w r\u00f3\u017cny spos\u00f3b, a Kie\u0142k\u00f3w by\u0142 jednym z aktywniejszych politycznie o\u015brodk\u00f3w w powiecie mieleckim i\u00a0 wspieraj\u0105cych dzia\u0142alno\u015b\u0107 PSL \u201ePiast\u201d. W 1928 r. oddano do u\u017cytku nowy budynek szkolny. Po reformie administracyjnej w 1934 r. Kie\u0142k\u00f3w zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w granice gminy zbiorowej Przec\u0142aw. W lipcu tego roku powiaty nadwi\u015bla\u0144skie (w tym niemal ca\u0142y powiat mielecki) zosta\u0142y zaskoczone niespotykanym dot\u0105d wylewem Wis\u0142y i jej dop\u0142yw\u00f3w. Zniszczenia materialne by\u0142y olbrzymie. Rz\u0105d pom\u00f3g\u0142 powodzianom dostaw\u0105 ziarna \u017cyta za prace przy usuwaniu skutk\u00f3w powodzi, ale to ledwie w ma\u0142ej cz\u0119\u015bci zrekompensowa\u0142o straty. Kilka lat p\u00f3\u017aniej nadesz\u0142o jeszcze wi\u0119ksze nieszcz\u0119\u015bcie \u2013 najazd Niemiec na Polsk\u0119 w dniu 1 IX 1939 r., II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska. Okupanci od pierwszych miesi\u0119cy wprowadzili terror, a szczeg\u00f3lnie okrutnie obchodzili si\u0119 z ludno\u015bci\u0105 \u017cydowsk\u0105. W zorganizowanym polskim ruchu oporu i r\u00f3\u017cnego rodzaju akcjach\u00a0 uczestniczyli tak\u017ce kie\u0142kowianie (ZWZ-AK i BCh), a w 1944 r. w odwecie Niemcy aresztowali\u00a0 kilku z nich. Po II wojnie \u015bwiatowej bratob\u00f3jcze walki o ustr\u00f3j w Polsce spowodowa\u0142y konflikty tak\u017ce w Kie\u0142kowie, a w ich efekcie grupa kie\u0142kowian wyjecha\u0142a na Ziemie Odzyskane. Poza tym bez wi\u0119kszych k\u0142opot\u00f3w przebieg\u0142a parcelacja maj\u0105tku dworskiego. Wznowi\u0142a zaj\u0119cia szko\u0142a. Sukcesywnie naprawiano szkody wojenne. W latach 1954-1960 Kie\u0142k\u00f3w by\u0142 siedzib\u0105 Gromadzkiej Rady Narodowej, a nast\u0119pnie zosta\u0142 w\u0142\u0105czony do GRN w Przec\u0142awiu. W 1965 r. oddano do u\u017cytku Dom Ludowy, a w 1967 r. \u2013 remiz\u0119 stra\u017cack\u0105.\u00a0 Zorganizowano punkt kina objazdowego. Z roku na rok coraz wi\u0119cej os\u00f3b z Kie\u0142kowa podejmowa\u0142o prac\u0119 w Mielcu, g\u0142\u00f3wnie w rozwijaj\u0105cej si\u0119 Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego. Badania z 1970 r. wykaza\u0142y, \u017ce spo\u015br\u00f3d 769 mieszka\u0144c\u00f3w Kie\u0142kowa 384 utrzymuje si\u0119 z zaj\u0119\u0107 pozarolniczych. By\u0142y te\u017c osoby, kt\u00f3re przeprowadza\u0142y si\u0119 do Mielca. Praca etatowa i dochody z gospodarstwa powodowa\u0142y wzrost zamo\u017cno\u015bci kie\u0142kowian i pozwala\u0142y na budowanie dom\u00f3w murowanych oraz unowocze\u015bnianie gospodarstw. Na pocz. lat 70. otwarto\u00a0 Klub Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d. W rezultacie kolejnej reformy podzia\u0142u administracyjnego w latach 1972-1975 Kie\u0142k\u00f3w pozosta\u0142 w granicach gminy zbiorowej Przec\u0142aw, a jego szko\u0142a, o statusie sze\u015bcioklasowej, zosta\u0142a podporz\u0105dkowana Zbiorczej Szkole Gminnej w Przec\u0142awiu. W latach 1976-1981 przeprowadzono remont kapitalny budynku szkolnego. W 1975 r. gmina Przec\u0142aw pozosta\u0142a w zmniejszonym wojew\u00f3dztwie rzeszowskim, ale powiat mielecki zosta\u0142 zlikwidowany. W 1982 r., a wi\u0119c w stanie wojennym w Polsce, kie\u0142kowianie rozpocz\u0119li budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a i uko\u0144czyli j\u0105 w 1986 r. W dniu 6 VI 1984 r. biskup tarnowski dr Jerzy Ablewicz erygowa\u0142 Parafi\u0119 Rzymskokatolick\u0105 pw. Zmartwychwstania Pa\u0144skiego w Kie\u0142kowie (wi\u0119cej w ha\u015ble: Parafie). W latach 80. rozpocz\u0119to budow\u0119 sieci infrastruktury technicznej, a prace te zintensyfikowano po przemianach ustrojowych w latach 90. i w pierwszych dw\u00f3ch dekadach XXI w. Wyj\u0105tkowym po\u015bwi\u0119ceniem i dobr\u0105 organizacj\u0105 wykazywa\u0142a si\u0119 OSP, kt\u00f3ra z coraz lepszym wyposa\u017ceniem bra\u0142a udzia\u0142 w wielu akcjach ratunkowych i gaszeniu po\u017car\u00f3w. W 1997 r., z okazji 80-lecia dzia\u0142alno\u015bci, otrzyma\u0142a Z\u0142oty Medal \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, a w 2017 r., w 100. rocznic\u0119 powstania, zosta\u0142a w\u0142\u0105czona do Krajowego Systemu Ratowniczo-Ga\u015bniczego. Aktywna by\u0142a tak\u017ce Szko\u0142a Podstawowa, kt\u00f3ra 23 V 1983 r. przyj\u0119\u0142a imi\u0119 Marii Konopnickiej. Przeprowadzono jej remont i modernizacj\u0119 wn\u0119trz oraz zbudowano przyszkolny zesp\u00f3\u0142 boisk sportowych. Po kolejnej reformie o\u015bwiatowej odzyska\u0142a status szko\u0142y o\u015bmioklasowej, a w 2023 r. oddano do u\u017cytku szkoln\u0105 sal\u0119 gimnastyczn\u0105. W I Mieleckiej Gali Wolontariatu w 2022 r. Szkolne Ko\u0142o Wolontariatu zosta\u0142o wyr\u00f3\u017cnione za ofiarn\u0105 prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105. Z pomoc\u0105 szko\u0142y powsta\u0142 i dzia\u0142a\u0142 Amatorski Zesp\u00f3\u0142 Teatralny \u201eKie\u0142kowianie\u201d. Dawny Dom Ludowy zosta\u0142 przebudowany i funkcjonuje pod nazw\u0105: Samorz\u0105dowy Dom Kultury, w kt\u00f3rym ma siedzib\u0119 m.in. Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich \u201eKie\u0142kowianki\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KIEPIEL WAC\u0141AW<\/strong>, urodzony 21 XII 1932 r. w Ma\u0142\u0119czynie, syn J\u00f3zefa i Anieli z W\u0119grzynowskich. Absolwent Gimnazjum i Liceum Mechanicznego w Radomiu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1952 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 technika mechanika. Po maturze podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adach Metalowych w Radomiu. Studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej uko\u0144czy\u0142 w 1956 r. z tytu\u0142em in\u017cyniera lotnictwa i nakazem pracy skierowany zosta\u0142 do WSK Mielec. Prac\u0119 w Mielcu rozpocz\u0105\u0142 3 IX 1956 r. i pe\u0142ni\u0142 kolejno funkcje: mistrza plac\u00f3wki monta\u017cowej, kierownika zmianowego, zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Monta\u017cu Ostatecznego, kierownika Wydzia\u0142u Mechanicznego (1965), kierownika Wydzia\u0142u Aparatury Paliwowej (1966-1969) i kierownika Dzia\u0142u Technologicznego Obr\u00f3bki Mechanicznej. W 1974 r. przeszed\u0142 do nowo powsta\u0142ego O\u015brodka Badawczo-Rozwojowego SK Mielec na stanowisko g\u0142\u00f3wnego specjalisty d\/s pr\u00f3b i bada\u0144, a w 1978 r. mianowany zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 dyrektora OBR d\/s rozwoju konstrukcji i bada\u0144. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119. Przeszed\u0142 szkolenie lotnicze w Aeroklubie Mieleckim i uzyska\u0142 \u015bwiadectwo samolotowego pilota sportowego III klasy. W 1964 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. Uczestniczy\u0142 w pracach organizacji technicznych (Ko\u0142o Zak\u0142adowe SIMP, Klub Techniki i Racjonalizacji) oraz w samorz\u0105dzie pracowniczym. Za aktywn\u0105 i owocn\u0105 prac\u0119 zawodow\u0105 i dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 SIMP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 za Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego, a tak\u017ce Zespo\u0142ow\u0105 Nagrod\u0105 Pa\u0144stwow\u0105 II stopnia w dziedzinie techniki za samolot M-18 Dromader. W 1991 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KIERA\u015a – J\u0118DRYCHOWSKA DOROTA ( z domu KIERA\u015a)<\/strong>, urodzona 6 XII 1965 r. w Tarnobrzegu, c\u00f3rka Kazimierza i Agnieszki z domu Dr\u0105g. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1984 r. W 1986 r. uko\u0144czy\u0142a Pa\u0144stwowe Studium Kulturalno-O\u015bwiatowe i Bibliotekarskie w Kro\u015bnie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 instruktora kulturalno-o\u015bwiatowego i jeszcze w tym samym roku podj\u0119\u0142a prac\u0119 w O\u015brodku Kultury gminy Mielec w Wojs\u0142awiu na stanowisku instruktora k-o. Z plac\u00f3wk\u0105 t\u0105 przenios\u0142a si\u0119 do Chorzelowa, gdzie w 1991 r. O\u015brodek Kultury przekszta\u0142cono w Samorz\u0105dowy O\u015brodek Kultury i Sportu Gminy Mielec. W 1994 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem tej plac\u00f3wki i pe\u0142ni\u0142a t\u0119 funkcj\u0119 do 16 X 2017 r. By\u0142a animatorem \u017cycia kulturalnego w Gminie Mielec oraz organizatorem wielu imprez, konkurs\u00f3w i przegl\u0105d\u00f3w. Wnios\u0142a znacz\u0105cy wk\u0142ad w zdobycie przez Gmin\u0119 Mielec tytu\u0142u \u201eMecenasa Kultury\u201d i II miejsca w Konfrontacjach Aktywno\u015bci Kulturalnej Gmin Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego w 1998 r. Intensywnie kszta\u0142ci\u0142a si\u0119, ko\u0144cz\u0105c: studia I stopnia na Wydziale Pedagogiki i Psychologii UMCS w Lublinie z tytu\u0142em licencjata \u2013 animatora i mened\u017cera kultury (1999), studia magisterskie na tej uczelni z tytu\u0142em magistra pedagogiki (2001) i studia podyplomowe na Akademii Pedagogicznej w Krakowie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142y bibliotekarza i informatyka naukowego (2002). Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. by\u0142a cz\u0142onkiem Zarz\u0105du LZS SOKIS Chorzel\u00f3w i wiceprezesem Rady Gminnej Zrzeszenia LZS w Mielcu. Od 17 X 2017 r. pracuje w Domu Kultury Samorz\u0105dowego Centrum Kultury w Mielcu. Od 1 II 2018 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Dzia\u0142u Organizacji Imprez DK SCK., a nast\u0119pnie zosta\u0142a przeniesiona do Biblioteki SCK na stanowisko instruktora do m.in. spraw organizacji wystaw. Jest cz\u0142onkiem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 LZS.<\/p>\r\n

KIERE\u015a KAMIL<\/b>, urodzony 16 VII 1974 r. w Piotrkowie Trybunalskim. Uzyska\u0142 licencj\u0119 trenersk\u0105 UEFA Pro. By\u0142 trenerem dru\u017cyn pi\u0142ki no\u017cnej: m\u0142odzie\u017cowej GKS Be\u0142chat\u00f3w (2002-2008), junior\u00f3w OZPN Piotrk\u00f3w Trybunalski (2006-2007) oraz senior\u00f3w: GKS Be\u0142chat\u00f3w \u2013 asystent (2008-2011), GKS Be\u0142chat\u00f3w (2011-2015), GKS Tychy (2015-2016), Stomil Olsztyn (2017-2018) i G\u00f3rnik \u0141\u0119czna (2019-2022). Od 20 III 2023 r. do 30 VIII 2024 r. by\u0142 trenerem ekstraklasowej Stali Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KIERO\u0143SKI JERZY MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 16 IV 1934 r. w \u017bmigrodzie Nowym, syn Wojciecha i Marii ze Szkockich. Absolwent szko\u0142y og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej w Gorlicach z matur\u0105 w 1952 r. W 1957 r. uko\u0144czy\u0142 Wydzia\u0142 Lotniczy Politechniki Warszawskiej i zosta\u0142 zatrudniony w biurze konstrukcyjnym WSK w Mielcu (p\u00f3\u017aniej OBR SK). Pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach: starszego konstruktora, kierownika sekcji konstrukcyjnej, zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego konstruktora i g\u0142\u00f3wnego specjalisty d\/s konstrukcji. Od kwietnia 1986 r. do maja 1987 r. pracowa\u0142 w serwisie \u201eDromadera\u201d w Iranie. Po powrocie obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 kierownika Wsp\u00f3lnego Zespo\u0142u Konstrukcyjnego (WZK), a 1 III 1988 r. zosta\u0142 kierownikiem Biura Programowania Rozwoju Konstrukcji OLK \u2013 G\u0142\u00f3wnego Specjalisty w OBR SK. By\u0142 jednym z wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 specjalist\u00f3w w zakresie wdra\u017cania nowych rozwi\u0105za\u0144 (w\u0142asnych i obcych) do produkcji seryjnej samolot\u00f3w. Za tw\u00f3rcze osi\u0105gni\u0119cia zawodowe w konstrukcji p\u0142atowc\u00f3w ZG SIMP w Warszawie przyzna\u0142 mu w 1987 r. specjalizacj\u0119 w zakresie sprz\u0119tu transportowego powietrznego. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Srebrnym Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju. Posiada\u0142 stopie\u0144 podporucznika rezerwy. By\u0142 czo\u0142owym zawodnikiem sekcji bryd\u017ca sportowego klubu \u201eOwiewka\u201d Mielec. Zmar\u0142 11 VII 1990 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KIE\u017bEL EDWARD<\/strong>, urodzony 1 IV 1928 r. w \u0141ubiance, pow. Sok\u00f3\u0142ka, syn Wiktora i Marianny z Marcinkiewicz\u00f3w. W czerwcu 1941 r. wraz z rodzin\u0105 zosta\u0142 wywieziony w g\u0142\u0105b Zwi\u0105zku Radzieckiego. Przebywa\u0142 w Krasnojarskim Kraju, pocz\u0105tkowo w Nikolsku (rejon Szarypowo), a p\u00f3\u017aniej w Urzurze? Powr\u00f3t do kraju nast\u0105pi\u0142 w kwietniu 1946 r. Absolwent Pa\u0144stwowego Liceum Administracyjno-Finansowego we Wroc\u0142awiu, matur\u0119 zda\u0142 w 1951 r. W latach 1951-1990 pracowa\u0142 w WSK na stanowiskach: ksi\u0119gowego, starszego ksi\u0119gowego i kierownika sekcji zatrudnienia. Bardzo wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105. W latach 50. i 60. wyst\u0119powa\u0142 w ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d. Przez wiele lat by\u0142 dzia\u0142aczem Stali Mielec (1959-1965, 1967-1979, 1990-1993). Jako kierownik I dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej przyczyni\u0142 si\u0119 do najwi\u0119kszych jej sukces\u00f3w, m.in. awansu do I ligi (1970), zwyci\u0119stwa grupowego w Pucharze Lata (1971), dwukrotnego zdobycia mistrzostwa Polski (1973, 1976) i udzia\u0142u w Klubowym Pucharze Europy (m.in. mecze z Realem Madryt), wicemistrzostwa (1975), awansu do \u0107wier\u0107fina\u0142u Pucharu UEFA (1976), dwukrotnego br\u0105zowego medalu MP (1974, 1979) i fina\u0142u Pucharu Polski (1976) oraz wielu zwyci\u0119stw w turniejach i meczach mi\u0119dzynarodowych. Ponadto w latach 1965-1967 by\u0142 dzia\u0142aczem Gryfa Mielec i przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu I zespo\u0142u do klasy A, a nast\u0119pnie do ligi okr\u0119gowej. By\u0142 cz\u0142onkiem Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d i \u015bpiewa\u0142 w jego ch\u00f3rach \u2013 m\u0119skim i mieszanym. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Ko\u0142a Zwi\u0105zku Sybirak\u00f3w w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalami 30-lecia i 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 Honorow\u0105 Sybiraka, Krzy\u017cem Zes\u0142a\u0144c\u00f3w Sybiru, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej, Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi w Rozwoju Kultury Fizycznej\u201d oraz Z\u0142otymi Odznakami FKS Stal Mielec i MKS Gryf Mielec. Zmar\u0142 3 VII 2022 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\"\"KIJAK MARIA (z domu B\u0104K),<\/b> urodzona 8 IX 1955 r. w Mielcu, c\u00f3rka Wojciecha i Zofii z domu \u017bola. Absolwentka Pa\u0144stwowego Technikum Ogrodniczego w Tarnowie \u2013 Gumniskach z matur\u0105 w 1975 r. Studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Technicznym (w zakresie matematyki, specjalno\u015b\u0107 \u2013 nauczycielska) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1979 r. z tytu\u0142em magistra. Bezpo\u015brednio po studiach zosta\u0142a zatrudniona w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ogrodniczo-Rolniczych w Tarnowie i jako nauczyciel matematyki oraz wychowawca pracowa\u0142a tam do 1984 r. Kolejnymi plac\u00f3wkami szkolnymi, w kt\u00f3rych pracowa\u0142a jako nauczyciel matematyki i wychowawca, by\u0142y: Szko\u0142a Podstawowa w Podleszanach (1984-1993), Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu (1984-1985), Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu \u2013 Wydzia\u0142 Zaoczny (1989-1994), Szko\u0142a Podstawowa nr 13 w Mielcu (1993-2007) i Niepubliczne Gimnazjum w Mielcu (2008-2010). W latach 1994-2007 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 13 w Mielcu. Programowa\u0142a prac\u0119 opieku\u0144czo-wychowawcz\u0105 szko\u0142y. Opracowywa\u0142a kalendarze uroczysto\u015bci i imprez szkolnych i uczestniczy\u0142a w ich organizowaniu. M.in. by\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem uroczystego nadania Szkole imienia Jana Bytnara \u201eRudego\u201d i sztandaru (1997 r.), a nast\u0119pnie kolejnych uroczysto\u015bci jubileuszowych po\u015bwi\u0119conych patronowi oraz szkole, m.in. z okazji 10-lecia jej dzia\u0142alno\u015bci.\u00a0 By\u0142a organizatorem wycieczek i innych imprez integruj\u0105cych klasy, kt\u00f3rych by\u0142a wychowawczyni\u0105. Systematycznie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142a. W latach 1994-2003 uko\u0144czy\u0142a szereg kurs\u00f3w doskonal\u0105cych metody nauczania i wychowania oraz kursy kwalifikacyjne dla o\u015bwiatowej kadry kierowniczej (1995 r., WOM Rzesz\u00f3w; 2000 r., ODP Tarnobrzeg). W 2002 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie informatyki w Wy\u017cszej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu. Od 1994 r. do 2007 r. by\u0142a czynnym cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Nauczycieli Matematyki z siedzib\u0105 w Bielsku-Bia\u0142ej. Uczestniczy\u0142a w jego og\u00f3lnopolskich konferencjach i warsztatach, co owocowa\u0142o wprowadzaniem aktywnych metod nauczania matematyki i sukcesami uczni\u00f3w w konkursach przedmiotowych. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem pracowni matematycznej. Wdra\u017ca\u0142a technologi\u0119 informatyczn\u0105 i informacyjn\u0105 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 dydaktyczn\u0105, wychowawcz\u0105 i opieku\u0144cz\u0105 oraz w zarz\u0105dzanie i kierowanie szko\u0142\u0105. Tworzy\u0142a multimedialne pomoce dydaktyczne. Pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 opiekuna praktyk student\u00f3w uczelni pedagogicznych i nauczycieli sta\u017cyst\u00f3w. Inicjowa\u0142a i prowadzi\u0142a warsztaty dla nauczycieli szk\u00f3\u0142 podstawowych. By\u0142a wsp\u00f3\u0142autork\u0105 publikacji: Kalkulatory w nauczaniu matematyki<\/i>,\u00a0 CDP Rzesz\u00f3w 1998; Egzamin po szkole podstawowej \u201eSprawdzian dla moich uczni\u00f3w\u201d<\/i>, Omega 2002 oraz My\u015blenie obrazowe w matematyce a techniki technologii informacyjnej<\/i>, w ramach programu V Og\u00f3lnopolskiego Forum Koordynator\u00f3w Technologii Informacyjnej w Mielcu. Wnios\u0142a znacz\u0105cy wk\u0142ad do wprowadzenia w SP 13 standard\u00f3w europejskich przygotowuj\u0105cych uczni\u00f3w do funkcjonowania w spo\u0142ecze\u0144stwie informacyjnym, co zosta\u0142o docenione przez w\u0142adze o\u015bwiatowe, kt\u00f3re przyzna\u0142y w 2002 r. mieleckiej \u201eTrzynastce\u201d, jako pierwszej w Polsce, Znak Jako\u015bci Interkl@sa i certyfikat EUROPRIX. W 2003 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego\u00a0 i uprawnienia egzaminatora sprawdzianu w 6-letniej szkole podstawowej (OKE Krak\u00f3w), a w 2007 r. \u2013 uprawnienia weryfikatora zespo\u0142\u00f3w oceniaj\u0105cych\u00a0 ten\u017ce egzamin (OKE Krak\u00f3w). Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Nagrod\u0105 II stopnia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, Nagrodami Prezydenta Miasta Mielca i Dyrektora Szko\u0142y oraz licznymi dyplomami z podzi\u0119kowaniami. W 2007 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119 i zosta\u0142a uhonorowana przez Rad\u0119 Rodzic\u00f3w Szko\u0142y tytu\u0142em \u201ePrzyjaciela Szko\u0142y\u201d i statuetk\u0105 \u201eSzcz\u0119\u015bliwa 13\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KIJANKA TADEUSZ<\/strong>, urodzony 18 VIII 1933 r. w Stopnicy, woj. kieleckie, syn Wiktora i Sabiny z domu Pieni\u0105\u017cek. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego w Opatowie. Po maturze w 1952 r. rozpocz\u0105\u0142 studia zagraniczne (Instytuty Lotnicze w Kazaniu i Moskwie). W 1958 r. uzyska\u0142 dyplom in\u017cyniera lotnictwa (z wyr\u00f3\u017cnieniem) w Moskiewskim Instytucie Lotniczym, r\u00f3wnoznaczny z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera w Polsce (potwierdza to dokument Ministerstwa Szkolnictwa Wy\u017cszego) i 5 VIII 1958 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku technologa prowadz\u0105cego monta\u017c. W 1961 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika sekcji energetycznej samolotu szkolno-treningowego TS-11 \u201eIskra\u201d, a nast\u0119pnie zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego kontrolera WSK. W latach 1968-1970 by\u0142 kierownikiem grupy zdawczo-serwisowej we Lwowie, kt\u00f3ra z upowa\u017cnienia Ministerstwa Handlu Zagranicznego przekazywa\u0142a samoloty An-2 stronie radzieckiej. 1 X 1970 r. otrzyma\u0142 mianowanie na zast\u0119pc\u0119 g\u0142\u00f3wnego konstruktora, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przeniesiony do Zak\u0142adu Do\u015bwiadczalnego na stanowisko kierownika Dzia\u0142u Obs\u0142ugi Serii (samoloty Lim, An-2, TS-11). Uczestniczy\u0142 te\u017c w pracach nad zwi\u0119kszeniem resursu An-2. 1 II 1982 r. zosta\u0142 konstruktorem prowadz\u0105cym zespo\u0142y samolotu I\u0141-86 (w ramach kooperacji z zak\u0142adami lotniczymi w Worone\u017cu). W latach 1984-1989 przebywa\u0142 na delegacji PEZETEL w Budapeszcie, gdzie pracowa\u0142 jako doradca techniczny przy serwisie w w\u0119gierskiej firmie lotniczej MEM RS – Budapeszt (remonty An-2, eksploatacja i remonty M-18). Po powrocie do Mielca powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego konstruktora I-22 \u201eIryda\u201d, a w 1991 r. zosta\u0142 oddelegowany przez Wojskowe Zak\u0142ady Remontowe w Bydgoszczy do Indii w celu przed\u0142u\u017cenia resursu wyeksportowanym tam samolotom TS-11 \u201eIskra\u201d. W czasie 34-letniej pracy w mieleckiej WSK opracowa\u0142 wiele wniosk\u00f3w racjonalizatorskich oraz wynalazk\u00f3w, kt\u00f3rych zastosowanie przynios\u0142o unowocze\u015bnienie produkt\u00f3w, a zw\u0142aszcza wzrost bezpiecze\u0144stwa lot\u00f3w szkoleniowych (TS-11, Lim-6 Bis, Mig-21)) i wymierne oszcz\u0119dno\u015bci finansowe. By\u0142 autorem biuletynu resursowego 04687\/91 dotycz\u0105cego samolot\u00f3w TS-11 \u201eIskra\u201d w Indiach. W 1992 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 6 XII 2016 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KIJAS B\u0141A\u017bEJ<\/strong>, urodzony 14 I 1827 r. w Ci\u0119\u017ckowicach ko\u0142o Tarnowa, syn Wojciecha i Agaty ze S\u0142owi\u0144skich. Absolwent gimnazjum w Tarnowie, egzamin dojrza\u0142o\u015bci zda\u0142 w 1846 r. W latach 1847-1848 ucz\u0119szcza\u0142 na studia filozoficzne w Tarnowie, a dwa lata p\u00f3\u017aniej rozpocz\u0105\u0142 studia lekarskie na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. W 1855 r. uzyska\u0142 dyplom lekarza. Jeszcze w tym samym roku pracowa\u0142 w Szpitalu Garnizonowym w Krakowie, a w 1856 r. zamieszka\u0142 na sta\u0142e w Mielcu. Tu pocz\u0105tkowo prowadzi\u0142 praktyk\u0119 prywatn\u0105. W 1867 r. powierzono mu stanowisko lekarza okr\u0119gowego w Mielcu, a w 1869 r. zosta\u0142 mianowany lekarzem powiatowym. W 1892 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale w 1894 r. przyj\u0105\u0142 obowi\u0105zki lekarza miejskiego i t\u0119 funkcj\u0119 pe\u0142ni\u0142 do \u015bmierci w 1909 r. W ci\u0105gu 53 lat pracy w Mielcu zyska\u0142 wielkie uznanie spo\u0142ecze\u0144stwa nie tylko za wiedz\u0119 i umiej\u0119tno\u015bci zawodowe, ale tak\u017ce za niezwykle patriotyczn\u0105 i humanitarn\u0105 postaw\u0119. W czasie powstania styczniowego 1863-1864 potajemnie leczy\u0142 ukrywaj\u0105cych si\u0119 powsta\u0144c\u00f3w, a w czasie epidemii cholery w 1870 r. udziela\u0142 chorym pomocy lekarskiej poprzez bezpo\u015bredni kontakt. (Niekt\u00f3rzy lekarze leczyli takich chorych tylko \u201eprzez okno\u201d, bez wchodzenia do mieszkania.) Zmar\u0142 19 VI 1909 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KIJAS BRONIS\u0141AW BONAWENTURA,<\/strong>\u00a0urodzony 14 VII 1863 r. w Mielcu, syn B\u0142a\u017ceja i Jadwigi z domu Novak. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 G\u0142\u00f3wn\u0105 (mieszan\u0105) w Mielcu. Absolwent I Gimnazjum w Rzeszowie w 1882 r. Studia prawnicze odby\u0142 na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora prawa. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jako radca prawny, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 odpowiedzialne funkcje w rzeszowskim s\u0105downictwie. By\u0142 kierownikiem S\u0105du Powiatowego (do 1920 r.), wiceprezesem i prezesem (prezydentem) S\u0105du Okr\u0119gowego w Rzeszowie (lata 20.). Przez wiele lat\u00a0 (1911-1931) wybierano go na prezesa Towarzystwa Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego w Rzeszowie. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem (radnym) Rady Miejskiej w Rzeszowie (1910-1914, 1918-1926) i Zarz\u0105du Komisarycznego Miasta Rzeszowa (1926-1927). Zmar\u0142 1 V 1958 r. Pochowany na cmentarzu w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KIJAS TADEUSZ IGNACY<\/strong>, urodzony w 1861 r. w Mielcu, syn B\u0142a\u017ceja i Jadwigi z domu Nov\u00e1k. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Mielcu, a nast\u0119pnie gimnazjum w Rzeszowie. Po zdaniu egzaminu dojrza\u0142o\u015bci w 1880 r. rozpocz\u0105\u0142 studia lekarskie na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. W 1887 r. otrzyma\u0142 dyplom doktora wszechnauk lekarskich. Od 1898 r. mieszka\u0142 w Nowym S\u0105czu. Prowadzi\u0142 prywatny gabinet lekarski i by\u0142 lekarzem S\u0105du Obwodowego. Zmar\u0142 prawdopodobnie ok. 1909 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KIJASOWA JADWIGA<\/strong>, \u017cona lekarza B\u0142a\u017ceja Kijasa. Urodzona w 1834 r. W 1890 r. za\u0142o\u017cy\u0142a w Mielcu Towarzystwo \u015bw. Wincentego a Paulo, kt\u00f3rego celem by\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 charytatywna, m.in. opieka nad ubogimi i sierotami. Zmar\u0142a 7 IX 1921 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KILIAN BERNADETTA FRANCISZKA (z domu JADA\u015a)<\/strong>, urodzona 2 IV 1935 r. w La Machine (Francja), c\u00f3rka J\u00f3zefa i Heleny z domu Mysona. Ucz\u0119szcza\u0142a do Gimnazjum i Liceum w Nowej Rudzie, a nast\u0119pnie uczy\u0142a si\u0119 i zda\u0142a matur\u0119 w Technikum Mechanicznym MPC w Mielcu w 1964 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1950 r. (maj\u0105c 15 lat) jako ksi\u0119gowa w Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni w Borowej. W 1957 r. przenios\u0142a si\u0119 do PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu. Od 1964 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w WSK Mielec jako ekonomista, a nast\u0119pnie zosta\u0142a kierownikiem dzia\u0142u i zast\u0119pc\u0105 dyrektora O\u015brodka Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego do spraw ekonomicznych. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119; w 1970 r. uko\u0144czy\u0142a Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Ekonomiczn\u0105 w Krakowie i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra ekonomii. W 1978 r. zosta\u0142a wybrana sekretarzem do spraw ekonomicznych Komitetu Wojew\u00f3dzkiego PZPR w Rzeszowie i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142a do 1987 r. Wtedy to mianowana zosta\u0142a dyrektorem naczelnym Przedsi\u0119biorstwa \u201eD\u017awig\u201d w Rzeszowie. Na stanowisku tym pracowa\u0142a do 1990 r. i nast\u0119pnie przesz\u0142a na emerytur\u0119. Od 1993 r. zatrudniona jest na stanowisku g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego firmy \u201eMatbud\u201d w Mielcu w niepe\u0142nym wymiarze godzin. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z egzaminem pa\u0144stwowym na prowadzenie ksi\u0105g rachunkowych i prowadzi biuro rachunkowe. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 otrzyma\u0142a m.in. Krzy\u017c Oficerski OOP, Medale 30- i 40-lecia Polski Ludowej oraz Br\u0105zowy Medal Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, a tak\u017ce zosta\u0142a wpisana do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca. W latach 2007-2011 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 cz\u0142onka zarz\u0105du \u2013 skarbnika Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Zmar\u0142a 4 VI 2017 r. Pochowana na cmentarzu parafialnym w Borowej, powiat mielecki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KILIAN J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 13 II 1893 r. w Cyrance ko\u0142o Mielca (aktualnie osiedle w Mielcu), syn Piotra i Apolonii z domu Pogoda. Absolwent c. k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1913 r. (By\u0142 to pierwszy rocznik zdaj\u0105cy matur\u0119 w Mielcu.) Studia teologiczne odby\u0142 w Tarnowie i 24 VI 1917 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikary pracowa\u0142 w Zassowie, Ci\u0119\u017ckowicach i Starym S\u0105czu (tam od 4 III 1931 by\u0142 administratorem). Od 24 VIII 1931 r. obj\u0105\u0142 probostwo w \u017bele\u017anikowej, w latach 1932-1947 administrowa\u0142 parafi\u0105 w Biegonicach, a 21 X 1947 r. mianowany zosta\u0142 proboszczem w Por\u0105bce Uszewskiej. Zmar\u0142 1 IV 1956 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Por\u0105bce Uszewskiej.<\/p>\r\n

\"\"KILIAN KAROLINA (z domu JANOCHA),<\/b> urodzona 11 VII 1995 r. w Mielcu, c\u00f3rka Janusza i Ewy z domu Herba. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 2014 r. oraz Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I i II st. im. Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza w Mielcu. W latach szkolnych by\u0142a laureatk\u0105 konkurs\u00f3w skrzypcowych w T\u00f6r\u00f6kszentmikl\u00f3s na W\u0119grzech (I nagroda, 2009 r.), w D\u0119bicy (II nagroda, 2010 r.) i Kielcach (III nagroda, 2012 r.). Studiowa\u0142a na Wydziale Instrumentalnym (kierunek: instrumentalistyka, specjalno\u015b\u0107: gra na skrzypcach, klasa prof. Romana Lasockiego i dr Ma\u0142gorzaty Wasucionek) Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach i w 2019 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra sztuki. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 2019 r. w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I i II st. im. Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza w Mielcu jako nauczycielka gry na skrzypcach. Jej uczniowie osi\u0105gn\u0119li pierwsze sukcesy: dwukrotnie zostali wyr\u00f3\u017cnieni w Regionalnym Konkursie \u201e\u0141a\u0144cuckie potyczki na smyczki\u201d w \u0141a\u0144cucie (2023 r. i 2025 r.) Jest nauczycielem wsp\u00f3\u0142prowadz\u0105cym smyczkow\u0105 orkiestr\u0119 szkoln\u0105 II stopnia. Wyst\u0119powa\u0142a z ni\u0105 m.in. w Teatrze Polskim w Warszawie, Podkarpackim Centrum Nauki \u201e\u0141ukasiewicz\u201d w Jasionce, Regionalnym Centrum Kultur Pogranicza w Kro\u015bnie i Muzeum Przemys\u0142u Naftowego i G\u00f3rniczego im. Ignacego \u0141ukasiewicza w B\u00f3brce ko\u0142o Krosna. W 2024 r. uzyska\u0142a stopie\u0144 nauczyciela mianowanego. Od 2017 r. wyst\u0119puje w orkiestrach r\u00f3\u017cnego typu jako muzyk orkiestrowy. By\u0142a cz\u0142onkiem \u201eArchetti\u201d Orkiestry Kameralnej Miasta Jaworzna (2017-2020). Od 2020 r. jest cz\u0142onkiem Mieleckiej Orkiestry Symfonicznej w Mielcu i z t\u0105 orkiestr\u0105 zagra\u0142a fragmenty solowe w utworze \u201eLegenda\u201d op. 17 Henryka Wieniawskiego podczas \u201eKoncertu Niepodleg\u0142o\u015bciowego\u201d w 2024 r. w Mielcu. Ponadto od 2022 r. jest muzykiem orkiestrowym w zespole Ch\u00f3r i Orkiestra Rondine w Tarnowie. W 2022 r. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z Miejskim O\u015brodkiem Pomocy Spo\u0142ecznej w Mielcu jako wolontariuszka realizuj\u0105ca us\u0142ug\u0119 wsparcia w ramach programu \u201eKorpus wsparcia senior\u00f3w\u201d. Jest zapraszana do jury konkurs\u00f3w muzycznych. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 pedagogiczn\u0105 otrzyma\u0142a kilkakrotnie Nagrod\u0119 Dyrektora Szko\u0142y.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KILIAN SYLWESTER<\/strong>, urodzony 28 IV 1958 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Zofii z domu Balawejder. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do ZHP. W TE by\u0142 przewodnicz\u0105cym samorz\u0105du szkolnego. Do 1981 r. nale\u017ca\u0142 do Klubu Kr\u00f3tkofalowc\u00f3w. Studia na Wydziale Elektroniki, Automatyki i Elektrotechniki Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej (specjalno\u015b\u0107: telekomunikacja) uko\u0144czy\u0142 w 1983 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera telekomunikacji. Uczestniczy\u0142 w \u0107wiczeniach wojskowych i otrzyma\u0142 stopie\u0144 plutonowego rezerwy. 1 IX 1983 r. zatrudniony zosta\u0142 w Urz\u0119dzie Telekomunikacyjnym w Mielcu na stanowisku konserwatora. W lutym 1986 r. awansowano go na stanowisko kierownika do spraw central automatycznych. W sierpniu 1993 r. powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora Rejonu Telekomunikacji TP S.A., a w 2000 r. zosta\u0142 dyrektorem Rejonu Obs\u0142ugi Klienta TP S.A. w Mielcu. Od lutego 2003 \u2013 w zwi\u0105zku z przekszta\u0142ceniami w TP – przeszed\u0142 na stanowisko kierownika Sekcji (p\u00f3\u017aniej Dzia\u0142u) Wsparcia w Pionie Klient\u00f3w Indywidualnych w TP S.A. w Rzeszowie. W 2001 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu: \u201eEkonomika i zarz\u0105dzanie w telekomunikacji\u201d w Szkole Przedsi\u0119biorczo\u015bci i Zarz\u0105dzania Akademii Ekonomicznej w Krakowie. W czasie kierowania mieleckim RT TP S.A. przyczyni\u0142 si\u0119 do przeprowadzenia zasadniczych zmian w jego standardzie i funkcjonowaniu na terenie Mielca i powiatu mieleckiego poprzez m.in.: zmian\u0119 technologii \u015bwiadczenia us\u0142ug telekomunikacyjnych (przej\u015bcie z techniki central r\u0119cznych do technologii \u015bwiat\u0142owod\u00f3w i central cyfrowych), przy\u0142\u0105czenie oko\u0142o 18 tysi\u0119cy nowych abonent\u00f3w telefonicznych oraz zmian\u0119 strategii zarz\u0105dzanej firmy (z preferowania techniki na ukierunkowanie na klienta). Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla \u0141\u0105czno\u015bci\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KILIAN TOMASZ RAFA\u0141,<\/strong>\u00a0urodzony 26 XI 1978 r. w D\u0119bicy, syn Stanis\u0142awa i Gra\u017cyny z domu Kuro\u015b. Absolwent Technikum Budowlanego w Mielcu z matur\u0105 w 1998 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Budownictwa i In\u017cynierii \u015arodowiska (kierunek \u2013 in\u017cynieria \u015brodowiska) Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie i w 2003 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W latach 2003-2004 pracowa\u0142 w macierzystej uczelni jako asystent oraz w prywatnej firmie projektowo-wykonawczej jako projektant. W 2004 r. zosta\u0142 zatrudniony w Starostwie Powiatowym w Mielcu, a 2 IX 2019 r. powierzono mu stanowisko dyrektora Wydzia\u0142u Architektury i Budownictwa. Anga\u017cuje si\u0119 w sprawy miejsca zamieszkania. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Radomy\u015blu Wielkim w kadencji 2018-2023.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KILI\u0143SKIEGO JANA (OSIEDLE)<\/strong>, jedno z dw\u00f3ch osiedli stanowi\u0105cych Stary Mielec, najstarsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 miasta. Utworzone zosta\u0142o uchwa\u0142\u0105 Miejskiej Rady Narodowej 14 IV 1978 r. Jego granicami s\u0105: od po\u0142udnia \u2013 ul. Legion\u00f3w, A. Mickiewica i Wolno\u015bci, od wschodu \u2013 linia kolejowa, od p\u00f3\u0142nocy tereny osiedla Lotnik\u00f3w MSM (bloki i \u201eszereg\u00f3wki\u201d) i wsi Z\u0142otniki, a od zachodu \u2013 rzeka Wis\u0142oka. Zamieszkuje go oko\u0142o 5 050 os\u00f3b. Historia tej cz\u0119\u015bci miasta jest tak d\u0142uga i bogata jak historia Mielca. Wa\u017cniejszymi obiektami na terenie osiedla s\u0105: zesp\u00f3\u0142 obiekt\u00f3w szkolnych by\u0142ego gimnazjum przy ul. J. Kili\u0144skiego i ul. Warszawskiej (aktualnie Centrum Kszta\u0142cenia Ustawicznego i Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych), Wy\u017csza Szko\u0142a Gospodarki i Zarz\u0105dzania (wcze\u015bniej TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d i kino \u201eBajka\u201d), stadion MOSiR (wcze\u015bniej TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d, \u201eGryf\u201d i OSiR), budynek Starostwa Powiatowego (wcze\u015bniej Dom Partii), cmentarz parafialny przy ul. H. Sienkiewicza, budynek Poczty Polskiej i Urz\u0119du Telekomunikacyjnego oraz cmentarz \u017cydowski. Na jego terenie w 2005 r. oddano do u\u017cytku Aleje Jana Paw\u0142a II, biegn\u0105ce od ronda na ul. J. Kili\u0144skiego w kierunku zachodnim do ronda na ul. Legion\u00f3w, przed mostem na Wis\u0142oce. To rozwi\u0105zanie komunikacyjne w du\u017cym stopniu odci\u0105\u017cy\u0142o zabytkowe \u015br\u00f3dmie\u015bcie od ruchu ko\u0142owego. Uwag\u0119 zwracaj\u0105 remonty wielu starych dom\u00f3w prywatnych i budowa nowych okaza\u0142ych budynk\u00f3w, zw\u0142aszcza w rejonie ulic: Kwiatowej i Jana III Sobieskiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KILI\u0143SKIEGO JANA (ULICA)<\/strong>, g\u0142\u00f3wna i jedna z najd\u0142u\u017cszych ulic (1802 m) osiedla J. Kili\u0144skiego. Rozpoczyna si\u0119 od Rynku i biegnie w kierunku p\u00f3\u0142nocnym a\u017c do granicy ze Z\u0142otnikami. (Dalej jest to droga przez Z\u0142otniki, Chrz\u0105st\u00f3w, Brzy\u015bcie i Klisz\u00f3w do Gaw\u0142uszowic.) Jest niew\u0105tpliwie jedn\u0105 z najstarszych ulic w mie\u015bcie. \u015awiadcz\u0105 o tym dokumenty z XVII w. Najpierw nazywano j\u0105 ulic\u0105 Z\u0142otnick\u0105, ale pod koniec XIX w. otrzyma\u0142a imi\u0119 dzielnego szewca warszawskiego. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i w trzech czwartych d\u0142ugo\u015bci chodniki z p\u0142yt po obu stronach. Jej s\u0105siadami s\u0105 budynki w r\u00f3\u017cnym wieku i r\u00f3\u017cnym stylu architektonicznym, Pocz\u0105tek stanowi zwarta zabudowa jednopi\u0119trowych dom\u00f3w ze sklepami i zak\u0142adami us\u0142ugowymi na parterze. Dalej zabudowa r\u00f3\u017cnicuje si\u0119. Z lewej uwag\u0119 zwraca stary, drewniany budynek Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej z resztk\u0105 okaza\u0142ego kiedy\u015b parku (tu jeszcze w latach 60. XX w. odbywa\u0142y si\u0119 huczne stra\u017cackie zabawy taneczne i festyny) i rz\u0105d kasztanowc\u00f3w, a z prawej park i najbardziej reprezentacyjny gmach szkolny w Mielcu (dawniej gimnazjum, aktualnie Centrum Kszta\u0142cenia Ustawicznego). W pobli\u017cu, po lewej stronie, usytuowany jest kolejny budynek szkolny (niegdy\u015b \u017be\u0144skie Seminarium Nauczycielskie, aktualnie Szko\u0142a Podstawowa nr 1), a po prawej boisko sportowe i plac zabaw \u2013 cz\u0119\u015b\u0107 kompleksu sportowego MOSiR. Za szko\u0142\u0105 i boiskiem po obu stronach znajduj\u0105 si\u0119 prywatne domy jednorodzinne w bardzo zr\u00f3\u017cnicowanym wieku i r\u00f3\u017cnej krasie, a po skrzy\u017cowaniu z alej\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego \u2013 z prawej strony \u2013 bloki mieszkalne osiedla Lotnik\u00f3w MSM. Ostatnie kilkaset metr\u00f3w to z lewej ma\u0142o reprezentacyjny plac tzw. targowicy, a bezpo\u015brednio przed granic\u0105 ze Z\u0142otnikami \u2013 dwa zespo\u0142y Pracowniczych Ogr\u00f3dk\u00f3w Dzia\u0142kowych \u201eRelaks\u201d i \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. W 2005 r. powi\u0119kszono rondo w zwi\u0105zku z wybudowaniem Alej Jana Paw\u0142a II (tzw. \u201eprzebicie na most\u201d). W 2006 r. wykonano remont ulicy, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i wykonano nowe chodniki. W 2020 r. przeprowadzono remont odcinka od Rynku do Ronda \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych.
Patron osiedla i ulicy: JAN KILI\u0143SKI<\/strong>\u00a0(1760-1819), mistrz szewski, jeden z uznanych powszechnie polskich patriot\u00f3w. W 1788 r. zosta\u0142 majstrem cechowym, trzy lata p\u00f3\u017aniej deputowanym Starej Warszawy, a w latach 1792-1794 radnym. W czasie insurekcji ko\u015bciuszkowskiej (1794 ) stan\u0105\u0142 na czele ludu warszawskiego. Utworzy\u0142 nast\u0119pnie dwudziesty regiment koronny, obj\u0105\u0142 jego dow\u00f3dztwo i otrzyma\u0142 nominacj\u0119 na stopie\u0144 pu\u0142kownika milicji Ksi\u0119stwa Mazowieckiego. W czasie obl\u0119\u017cenia Warszawy by\u0142 dwukrotnie ranny. Po upadku powstania zosta\u0142 aresztowany przez Prusak\u00f3w i wydany Rosjanom, kt\u00f3rzy wi\u0119zili go w Petersburgu przez 9 lat. Po powstaniu w 1807 r. Ksi\u0119stwa Warszawskie wybrany zosta\u0142 do Rady Miejskiej. Swoje burzliwe \u017cycie opisa\u0142 w Pami\u0119tnikach. Wdzi\u0119czni rodacy wystawili mu wiele pomnik\u00f3w i niemal we wszystkich miastach polskich uczynili go patronem ulicy. W 2005 r. powi\u0119kszono rondo w zwi\u0105zku z wybudowaniem Alej Jana Paw\u0142a II (tzw. \u201eprzebicie na most\u201d). W 2006 r. wykonano remont ulicy, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i wykonano nowe chodniki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KILJA\u0143SKI TADEUSZ RYSZARD<\/strong>, urodzony 10 IV 1959 r. w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim, syn J\u00f3zefa i Danuty z domu Pucu\u0142ek. W 1976 r. uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Budowlan\u0105 w Szczecinie. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1978 r. w Hucie im. M. Nowotki w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim jako \u015blusarz remontowy. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 trenowa\u0142 tenis sto\u0142owy w KSZO Ostrowiec \u015awi\u0119tokrzyski. W 1982 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i pracowa\u0142 w WSK jako malarz, a nast\u0119pnie operator w\u00f3zka spalinowego (transportowego). W 1986 r. zatrudniony zosta\u0142 w MPGK jako kierowca. Od 1989 r. kilkakrotnie wyje\u017cd\u017ca\u0142 za granic\u0119 (m.in. Kanada). W ca\u0142ym okresie dotychczasowej pracy zawodowej (od 1976 r.) by\u0142 Honorowym Dawc\u0105 Krwi. W Mielcu od 1982 r. jest cz\u0142onkiem Klubu HDK im. J. Aleksandrowicza, a w latach 1986-1989 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Klubu HDK w MPGK. Bra\u0142 czynny udzia\u0142 w organizowaniu akcji grupowego oddawania krwi. Do 2002 r. odda\u0142 38 880 ml krwi. Za dotychczasow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 odznaczony zosta\u0142 m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 I stopnia Honorowego Dawcy Krwi i Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KINA<\/strong>, plac\u00f3wki kulturalne, kt\u00f3rych g\u0142\u00f3wn\u0105 form\u0105 dzia\u0142alno\u015bci jest wy\u015bwietlanie film\u00f3w. Prawdopodobnie pierwszymi, kt\u00f3rzy wprowadzili kino do Mielca, byli Wincenty Leginowicz i W\u0142adys\u0142aw Kwa\u015bniewski. Oni to na wydzier\u017cawionym od w\u0142adz miejskich terenie (w pobli\u017cu cmentarza \u017cydowskiego) organizowali pierwsze plenerowe projekcje film\u00f3w. 9 VI 1914 r., tu\u017c przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 w\u0142adze miasta wyrazi\u0142y zgod\u0119 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 kinematograficzn\u0105 prowadzon\u0105 przez J\u00f3zefa Wery\u0144skiego. W okresie mi\u0119dzywojennym pocz\u0105tkowo najpopularniejsze by\u0142o kino \u201eWenus\u201d przy ul. Po\u0142anieckiej, ale od 1934 r. coraz wi\u0119ksz\u0105 rol\u0119 odgrywa\u0142o kino \u201eSok\u00f3\u0142\u201d, mieszcz\u0105ce si\u0119 w du\u017cym budynku Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. (Wy\u015bwietlano tam filmy dwa razy w tygodniu.) W czasie okupacji hitlerowskiej w obiekcie tym mie\u015bci\u0142o si\u0119 niemieckie kino \u201eSkala\u201d i klub \u017co\u0142nierski. Nieca\u0142y rok po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej, z dniem 15 III 1945 r. Zdzis\u0142aw D\u0105browski uruchomi\u0142 kino \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Filmy wy\u015bwietlano jego prywatnym aparatem projekcyjnym, a pierwszym filmem by\u0142 \u201ePie\u015bniarz z Zachodu\u201d. Jesieni\u0105 1945 r. kino upa\u0144stwowiono i zmieniono mu nazw\u0119 na \u201eOdra\u201d. Na pocz\u0105tku lat 50. budynek zosta\u0142 poddany remontowi i kino otrzyma\u0142o kolejn\u0105 nazw\u0119 – \u201eBajka\u201d. W 1953 r. w nowo oddanym do u\u017cytku Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK uruchomiono kino zwi\u0105zkowe \u201eMetalowiec\u201d. Niemal w tym samym czasie otwarto przy Miasteczku M\u0142odego Robotnika kino \u201eT\u0119cza\u201d. W latach 50. i w 1. po\u0142owie lat 60. wszystkie kina w Mielcu (tak\u017ce w ca\u0142ym kraju) cieszy\u0142y si\u0119 du\u017c\u0105 popularno\u015bci\u0105. Wyj\u0105tkowe powodzenie mia\u0142y tzw. niedzielne poranki dla dzieci, seanse szkolne dla m\u0142odzie\u017cy i przegl\u0105dy film\u00f3w. Szczeg\u00f3ln\u0105 rol\u0119 odgrywa\u0142y w popularyzacji \u00f3wczesnej kinematografii odgrywa\u0142y Halina Idzior (kierownik kin \u201eBajka\u201d i \u201eT\u0119cza\u201d) i Helena Kulasa \u2013 kierownik kina \u201eBajka\u201d. Pod koniec lat 60. frekwencja zacz\u0119\u0142a spada\u0107, do czego z pewno\u015bci\u0105 przyczyni\u0142 si\u0119 wzrost popularno\u015bci telewizji. W latach 1971-1973 kino \u201eBajka\u201d zosta\u0142o zmodernizowane i wyposa\u017cone w nowoczesny ekran zerowy, co zdecydowanie podnios\u0142o jego standard. W latach 70. zmodernizowano tak\u017ce sal\u0119 widowiskow\u0105 ZDK (od 1974 r. RCK), w kt\u00f3rej funkcjonowa\u0142o kino \u201eMetalowiec\u201d i unowocze\u015bniono urz\u0105dzenia kinowe. Rozwin\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Dyskusyjny Klub Filmowy \u201eDonald\u201d, organizowano spotkania z wybitnymi polskimi re\u017cyserami filmowymi. R\u00f3wnocze\u015bnie kino \u015bwiatowe i polskie produkowa\u0142o coraz wi\u0119cej i w ka\u017cdym niemal roku pojawia\u0142 si\u0119 szereg atrakcyjnych film\u00f3w. Dzia\u0142ania te powstrzyma\u0142y na pewien czas spadek frekwencji, m.in. w mieleckich kinach. W 1986 r., ze wzgl\u0119du na konieczno\u015b\u0107 rozbudowy trasy dojazdowej do WSK, rozebrano kino \u201eT\u0119cza\u201d. W latach 90. niekorzystne warunki finansowe, dyktowane przez dystrybutor\u00f3w, spowodowa\u0142y dalsz\u0105 degradacj\u0119 sieci kin w Polsce. Tak\u017ce mielecka \u201eBajka\u201d, mimo wysi\u0142k\u00f3w jej kierownictwa, przynosi\u0142a coraz wi\u0119ksze straty. W 1998 r. zamkni\u0119to kino, a w nast\u0119pnym roku budynek przekazano nowo powsta\u0142ej Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania. W celu podwy\u017cszenia standardu ostatniego z mieleckich kin \u2013 \u201eMetalowca\u201d – 8 II 1999 r. rozpocz\u0119to wy\u015bwietlanie film\u00f3w z nowoczesn\u0105 cyfrow\u0105 aparatur\u0105 nag\u0142a\u015bniaj\u0105c\u0105 Dolby Stereo Digital. W dziewi\u0119\u0107dziesi\u0119cioletniej historii mieleckich kin wa\u017cn\u0105 rol\u0119, obok ju\u017c wymienionych, odegrali: Stanis\u0142aw Grzesiak, Krystyna K\u0119dziorek, Ma\u0142gorzata Klaus, Stanis\u0142aw Krawczyk, Stanis\u0142aw Le\u015b, Grzegorz Marci\u0107kiewicz, Marian Osiniak, Zofia Osiniak, Zbigniew Ozimek, Boles\u0142aw Panto\u0142, Janusz Witoszy\u0144ski, Wanda Wolicka, Bronis\u0142awa W\u00f3jcik, Alfred Wojczekowski i Maria Wr\u00f3bel. Po generalnym remoncie i modernizacji sali widowiskowo-kinowej Domu Kultury SCK w 2006 r. zmieniono nazw\u0119 kina \u201eMetalowiec\u201d na \u201eGalaktyka\u201d. W styczniu 2012 r. w kinie \u201eGalaktyka\u201d rozpocz\u0119to wy\u015bwietlanie film\u00f3w w tr\u00f3jwymiarze (3D). W czerwcu 2017 r. otwarto kino CINEMA3D w nowej galerii Navigator przy ul. Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KI\u0143SKI JAN<\/strong>, pisarz cechowy, dzwonnik i kantor przy ko\u015bciele \u015bw. Mateusza w Mielcu w latach 1701-1710.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KIPA JAKUB JAN<\/strong>, urodzony 11 V 1998 r. w Mielcu, syn Grzegorza i El\u017cbiety z domu Barszcz. Ucz\u0119szcza do II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego \u00a0im. M. Kopernika w Mielcu. Lektor w parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu. Speedcubingiem (uk\u0142adanie kostki Rubika i innych \u0142amig\u0142\u00f3wek na czas) zainteresowa\u0142 si\u0119 w 2009 r. Po dw\u00f3ch latach trening\u00f3w zdoby\u0142 z\u0142oty medal w og\u00f3lnopolskich zawodach Rubik\u2019s Magic w \u015awierklanach (2011). Z czasem wyspecjalizowa\u0142 si\u0119 w kategorii 3x3x3 stopami i w niej odni\u00f3s\u0142 najwi\u0119ksze sukcesy z mistrzostwem \u015bwiata w\u0142\u0105cznie. Najwa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia: *2012 r.: Mistrzostwa Polski (Bia\u0142ystok) \u2013 1. miejsce i tytu\u0142 mistrza Polski, Mistrzostwa Europy (Wroc\u0142aw) \u2013 br\u0105zowy medal; *2013 r.: Mistrzostwa Polski (Zawiercie) \u2013 1. miejsce i tytu\u0142 mistrza Polski, Mistrzostwa \u015awiata (Las Vegas, USA) \u2013 1. miejsce i tytu\u0142 mistrza \u015bwiata; *2014 r.: Mistrzostwa Polski (Zawiercie) \u2013 1. miejsce i tytu\u0142 mistrza Polski, Mistrzostwa Europy (Kopenhaga, Dania) \u2013 1. miejsce i tytu\u0142 mistrza Europy; *2015 r.: Mistrzostwa \u015awiata (Sao Paulo, Brazylia) \u2013 2. miejsce i tytu\u0142 wicemistrza \u015bwiata. Na tych mistrzostwach zdoby\u0142 tak\u017ce 3. miejsce w kategorii 3x3x3. *2016 r.: Mistrzostwa Polski (Warszawa) – 1. miejsce i tytu\u0142 mistrza;\u00a0 Polski; Mistrzostwa Europy (Praga, Czechy) – 1. miejsce i tytu\u0142 mistrza Europy. *2017 r.: Mistrzostwa \u015awiata (Pary\u017c, Francja) – 1. miejsce i tytu\u0142 mistrza \u015bwiata; Polish Open (Opole) – 1. miejsce w WithFeeet i 1. miejsce w Rubik’s Cube.\u00a0Ponadto w kategorii 3x3x3 stopami ustanowi\u0142 9 rekord\u00f3w Polski, 10 rekord\u00f3w Europy i 2 rekordy \u015bwiata (pojedyncze u\u0142o\u017cenie \u2013 20,57 sek. i \u015brednia z 3 u\u0142o\u017ce\u0144 \u2013 29,96 sek.), a w kategorii Rubik\u2019s Magic \u2013 4 rekordy Polski. *2018 r. – tytu\u0142 mistrza Polski (Bydgoszcz) i rekord Europy w konkurencji 3x3x3 (4,59 sek.); *2019 r.: Mi\u0119dzynarodowy Turniej w Budapeszcie – 1. miejsce w konkurencji Rubik’s Cube (3x3x3), dekorowa\u0142 sam Erno Rubik;<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Uczestniczy te\u017c w zawodach krajowych, warsztatach, zawodach ligowych, zawodach w ramach Pucharu Polski i pokazach publicznych. Nale\u017cy do Polskiego Stowarzyszenia Speedcubingu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KIPA JANUSZ<\/strong>, urodzony 27 VII 1953 r. w Rzeszowie, syn Mariana i Franciszki z domu Brynkus. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 nr 7 w Mielcu, kurs spawacza (dyplom mistrza w zawodzie: spawacz gazowo-elektryczny) oraz kilka kurs\u00f3w specjalistycznych z uprawnieniami, m.in. kurs fotografowania i filmowania podczas uroczysto\u015bci religijnych. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1970 r. w WSK Mielec \u2013 Wydzia\u0142 61. W latach 1971-1972 pracowa\u0142 w zak\u0142adach prywatnych. W 1973 r. powr\u00f3ci\u0142 do WSK Mielec i do 1984 r. by\u0142 pracownikiem: SOWI \u2013 Wydz. 62, Wydz. 23, Wydz. 43 i ponownie Wydz. 23. W 1984 r. przeszed\u0142 do Zak\u0142adu Remontowego Energetyki Lublin \u2013 Oddzia\u0142 Mielec przy Elektrociep\u0142owni Mielec i \u00a0m.in. pracowa\u0142 w NRD (1989-1990). W 1988 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 energetyka III stopnia. Z dniem 28 II 1991 r. zosta\u0142 zwolniony i przebywa\u0142 na bezrobociu. Od 21 X 1994 r. (z przerwami) prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Zajmuje si\u0119 wideofilmowaniem, rejestruj\u0105c m.in. wa\u017cniejsze wydarzenia z \u017cycia Mielca i okolic. Wsp\u00f3\u0142pracuje z TVP Rzesz\u00f3w. Od 1973 r. do 1993 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. J. Aleksandrowicza oraz Zarz\u0105du Rejonowego PCK w Mielcu i odda\u0142 20 200 ml krwi. Od 1974 r. nale\u017cy do Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego (Ko\u0142o PZW WSK Mielec i Ko\u0142o PZW Mielec). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznakami HDK III, II i I st. oraz Zas\u0142u\u017conego HDK, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi w Rozwoju W\u0119dkarstwa\u201d i Srebrnym Medalem \u201eRekordowa Ryba\u201d w kat. kara\u015b (1,1 kg).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

KABACI\u0143SKI BENEDYKT, urodzony 21 III 1930 r. w Gaj\u00f3wce, wojew\u00f3dztwo \u0142\u00f3dzkie, syn Stanis\u0142awa i J\u00f3zefy z domu Podsiad\u0142o. Uko\u0144czy\u0142 Metalow\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w \u0141odzi. Do Mielca przyby\u0142 oko\u0142o 1950 r. Pracowa\u0142 na Wydzia\u0142ach 02 i 06 WSK Mielec, kolejno jako \u015blusarz przyrz\u0105dowy, wytaczarz i szlifierz. W mi\u0119dzyczasie uko\u0144czy\u0142 kursy mistrzowskie i przez wiele lat pe\u0142ni\u0142 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-4080","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4080","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4080"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4080\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4080"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4080"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4080"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}