{"id":4079,"date":"2022-11-27T19:02:08","date_gmt":"2022-11-27T18:02:08","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4079"},"modified":"2026-04-07T08:09:06","modified_gmt":"2026-04-07T06:09:06","slug":"litera-k-kir-kosz","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4079","title":{"rendered":"Litera K (KIR-KOSZ)"},"content":{"rendered":"\r\n\r\n\r\n

KIRCHHOFF POLSKA Sp. z o.o.<\/strong>, firma o profilu produkcji zwi\u0105zanym z przemys\u0142em motoryzacyjnym, utworzona przez KIRCHHOFF GRUPPE (AUTOMOTIVE), zesp\u00f3\u0142 czterech firm wsp\u00f3lnie dzia\u0142aj\u0105cych w Niemczech. Zezwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a w dniu 28 IV 1998 r. Now\u0105 hal\u0119 dla dzia\u0142alno\u015bci firmy (w po\u0142udniowo-wschodniej cz\u0119\u015bci strefy) wybudowano w okresie od czerwca 1998 r. do lutego 1999 r. W kwietniu 1999 r., po zainstalowaniu maszyn i urz\u0105dze\u0144, wyprodukowano pierwsze cz\u0119\u015bci do samochodu Ford Focus. W celu uzyskania jak najwy\u017cszej jako\u015bci wyrob\u00f3w systematycznie doskonalono wszystkie etapy i elementy procesu produkcji. W wyniku tych dzia\u0142a\u0144 w lipcu 2000 r. polsko-niemiecki zesp\u00f3\u0142 audytor\u00f3w RW TUV przeprowadzi\u0142 audyt certyfikuj\u0105cy i jego pomy\u015blne rezultaty by\u0142y podstaw\u0105 do wr\u0119czenia mieleckiej firmie w dniu 28 IX 2000 r. certyfikat\u00f3w zgodno\u015bci Systemu Jako\u015bci z wymaganiami norm QS 9000 i VDA 6.1. We wrze\u015bniu 2001 r. uzyskano kolejny certyfikat – ISO 14001. Produkcja firmy to stalowe cz\u0119\u015bci t\u0142oczone oraz spawane i zgrzewane podzespo\u0142y do samochod\u00f3w: Opel Agila, Suzuki Wagon R+, Ford Focus i najnowszy model Forda Mondeo oraz VM Polo i nowy model Opel Vectra. Dotychczas g\u0142\u00f3wnymi odbiorcami jej produkt\u00f3w s\u0105: General Motors, Ford i Volkswagen. Maj\u0105c na celu integracj\u0119 ze \u015brodowiskiem, firma wsp\u00f3\u0142pracuje z miejscowymi poddostawcami oraz wspiera lokalne inicjatywy. Adres: ul. Wojska Polskiego 3. W latach 2002-2012 firma systematycznie si\u0119 rozwija\u0142a i powi\u0119ksza\u0142a swoj\u0105 mieleck\u0105 baz\u0119. M.in. rozbudowano budynek administracyjny (2003), t\u0142oczni\u0119 i ekspedycj\u0119 (2004), zgrzewalni\u0119 i pomieszczenia socjalne (2005). Zakupiono po drugiej stronie ul. Wojska Polskiego dzia\u0142k\u0119 i w po\u0142owie 2006 r. rozpocz\u0119to budow\u0119 drugiego zak\u0142adu. Oddanie obiektu do u\u017cytku nast\u0105pi\u0142o 1 VI 2007 r. Nadal produkowano metalowe cz\u0119\u015bci dla przemys\u0142u motoryzacyjnego, m.in. do seryjnie produkowanych samochod\u00f3w: Ford Focus C-Max i Mondeo, Opel (Zafira,Vectra, Agila), Suzuki (Ignis, Swift, SX-4), VW (Polo, Passat, Caddy,Tuareg, Colorado), Porsche Cayenne, BMW 3 i 5, Mercedes A-Klasse i S-Klasse, Fiat Panda, Volvo Truck, Renault Twingo, Audi Q7 i wielu innych. W strategii ekspansji Kirchhoff Automotive \u2013 Mielec pe\u0142ni rol\u0119 centrum techniczno-marketingowego na Europ\u0119 \u015arodkow\u0105 i Wschodni\u0105.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KIRKHAM MOTORSPORTS Sp. z o.o.<\/strong>, firma utworzona 11 IX 1996 r. Jej za\u0142o\u017cycielem i w\u0142a\u015bcicielem jest sp\u00f3\u0142ka ameryka\u0144ska COOLBRITE LLC z siedzib\u0105 w Pravo, stan Utah (USA). Funkcjonuje na terenie SSE EURO-PARK MIELEC. Produkuje ramy, karoserie i cz\u0119\u015bci do samochod\u00f3w wy\u015bcigowych Roadster 427 i 289. Odbiorc\u0105 tych wyrob\u00f3w jest g\u0142\u00f3wnie rynek ameryka\u0144ski. Oferuje tak\u017ce m.in. wykonawstwo oprzyrz\u0105dowania do produkcji cz\u0119\u015bci samochodowych, wykonawstwo karoserii, produkcj\u0119 cz\u0119\u015bci i kompletnych podzespo\u0142\u00f3w samochodowych, obr\u00f3bk\u0119 mechaniczn\u0105 i us\u0142ugi spawalnicze. W 2005 r. wykonano r\u0119cznie w miedzi \u201ez\u0142ot\u0105\u201d replik\u0119 samochodu Ford z 1940 r., kt\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 jedn\u0105 z najwi\u0119kszych atrakcji wystawy motoryzacyjnej SEMA w Las Vegas (USA) w dniach 1-4 XI 2005 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KIRYK FELIKS<\/strong>, urodzony 24 IX 1933 r. w Bukowsku, pow. sanocki, syn Stanis\u0142awa i Katarzyny z Rado\u017cyckich. Absolwent 11-letniej szko\u0142y og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej w D\u0119bnie Szczeci\u0144skim, matura w 1951 r. Studia historyczne w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1956 r. Po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w szkolnictwie jako nauczyciel historii w Liceum Pedagogicznym w Chojnie na Pomorzu Zachodnim (1954\/1955), po czym pracowa\u0142 w Instytucie Historii WSP w Krakowie, jako asystent, st. asystent, adiunkt, docent i profesor. W 1977 r. zosta\u0142 kierownikiem Zak\u0142adu Historii \u015aredniowiecznej, a w 1986 r. kierownikiem Pracowni Biografistyki w Instytucie Historii. W 1981 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora. W latach 1987-1990 powierzono mu stanowisko prorektora, a w latach 1993-1999 piastowa\u0142 funkcj\u0119 rektora WSP w Krakowie. Od 1996 r. do 1999 r. przewodniczy\u0142 Konferencji Rektor\u00f3w Wy\u017cszych Szk\u00f3\u0142 Pedagogicznych oraz by\u0142 cz\u0142onkiem prezydium Konferencji Rektor\u00f3w Akademickich Szk\u00f3\u0142 w Polsce. W latach 1999-2000 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Instytutu Historii Akademii Pedagogicznej w Krakowie, a ponadto od 1999 r. jest kierownikiem Katedry Historii \u015aredniowiecznej AP. By\u0142 inicjatorem bada\u0144 nad Wschodem oraz rzecznikiem zbli\u017cenia nauki polskiej i ukrai\u0144skiej. W 1988 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora h.c. Uniwersytetu im. Iwana Franki we Lwowie oraz w 2001 r. tytu\u0142 honorowego profesora Uniwersytetu Pedagogicznego w Kamie\u0144cu Podolskim. Przez ponad 30 lat wspomaga\u0142 dydaktycznie WSP, a nast\u0119pnie Uniwersytet w Rzeszowie. Przez szereg lat by\u0142 opiekunem naukowym Stacji Polskiego Towarzystwa Historycznego w Przemy\u015blu oraz wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem takiej Stacji w Nowym S\u0105czu. Od 1973 r. by\u0142 cz\u0142onkiem zarz\u0105du Polskiego Towarzystwa Historycznego. Autor ponad 300 prac naukowych, m.in.\u00a0Cechowe rzemios\u0142o metalowe w Krakowie. Zarys dziej\u00f3w do 1939 roku\u00a0<\/em>(1972),\u00a0Rozw\u00f3j urbanizacji Ma\u0142opolski XIII-XV w. Wojew\u00f3dztwo krakowskie i Lokacje miast nadwi\u015bla\u0144skich w XIII-XIV stuleciu<\/em>\u00a0(1993). By\u0142 tak\u017ce przewodnicz\u0105cym Kolegium redaguj\u0105cego Tom I i II\u00a0Dziej\u00f3w narodu i pa\u0144stwa polskiego,<\/em>\u00a0wydawanego w wolumenach od 1989 r. Szczeg\u00f3lnie du\u017co wysi\u0142ku po\u015bwi\u0119ci\u0142 dziejom miast ma\u0142opolskich, w tym historii Mielca. W 1974 r. opublikowa\u0142 w Roczniku Naukowo-Dydaktycznym WSP artyku\u0142\u00a0Pocz\u0105tki miasta Mielca.<\/em>\u00a0Na pro\u015bb\u0119 Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej oraz w\u0142adz politycznych i administracyjnych miasta podj\u0105\u0142 si\u0119 funkcji redaktora naczelnego monografii\u00a0Mielec. Dzieje miasta i regionu T.1<\/em>\u00a0(Mielec, 1984), a nast\u0119pnie redaktora naczelnego jej kontynuacji:\u00a0Mielec. Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu T.2<\/em>\u00a0(Mielec, 1988) i T.3 (Mielec, 1994). Opracowa\u0142 te\u017c kilka artyku\u0142\u00f3w do niniejszych ksi\u0105\u017cek. W czasie \u015awiatowego Zjazdu Mielczan \u2013 2000 wyg\u0142osi\u0142 wyk\u0142ad inauguracyjny. Ponadto kierowa\u0142 pracami redakcyjnymi kilkudziesi\u0119ciu monografii miast i miejscowo\u015bci, w tym m.in. Rzeszowa, Tarnowa, Nowego S\u0105cza, Sanoka i Cz\u0119stochowy. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Oficerskim OOP i Medalem KEN. Za wybitne zas\u0142ugi w badaniu, opracowaniu i popularyzowaniu historii Mielca otrzyma\u0142 w 2003 r. z r\u0105k prezydenta miasta Mielca \u2013 Janusza Chodorowskiego medal \u201ePrzyjaciel Miasta Mielca\u201d. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 kontynuowa\u0142 prace badawcze nad histori\u0105 \u015bredniowiecza. Og\u00f3\u0142em opublikowa\u0142 blisko 600 prac naukowych. Wa\u017cniejsze publikacje, kt\u00f3re ukaza\u0142y si\u0119 pod jego redakcj\u0105 od 2003 r.:\u00a0Dzieje Przemy\u015bla. T.2<\/em>,\u00a0(1340-1772). Cz.1, U schy\u0142ku \u015bredniowiecza<\/em>\u00a0(2003),\u00a0Ko\u015bcio\u0142y i parafie miasta Brzeska 1385-2003,<\/em>\u00a0wsp\u00f3\u0142redakcja z Stanis\u0142awem Piechem (2004),\u00a0Tarnobrzeg. Dzieje miasta 1593-1939<\/em>\u00a0(2005),\u00a0S\u0142ownik biograficzny historii Polski. T.1, A-K,<\/em>\u00a0wsp\u00f3\u0142redakcja z Janin\u0105 Choder\u0105 (2005),\u00a0S\u0142ownik biograficzny historii Polski. T.2, L-\u017b,<\/em>\u00a0wsp\u00f3\u0142redakcja z Janin\u0105 Choder\u0105 (2005),\u00a0Kamieniec Podolski. Studia z dziej\u00f3w miasta i regionu. T.2 (<\/em>2005),\u00a0Zbigniew Ole\u015bnicki – ksi\u0105\u017c\u0119 Ko\u015bcio\u0142a i m\u0105\u017c stanu, materia\u0142y z konferencji w Sandomierzu<\/em>\u00a0(20-21 maja 2005), wsp\u00f3\u0142redakcja ze Zdzis\u0142awem Nog\u0105 (2006),\u00a0Leksykon profesor\u00f3w Akademii Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej 1946-2006,<\/em>\u00a0wsp\u00f3\u0142redakcja z J\u00f3zefem Hamplem i Iwon\u0105 Pietrzkiewicz (2006). Ponadto bra\u0142 udzia\u0142 (wsp\u00f3lnie z Ann\u0105 Staruchow\u0105) w zebraniu materia\u0142\u00f3w i przygotowaniu publikacji\u00a0Absolwenci Sekcji Historii Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie. Wspomnienia rocznika 1951-1954<\/em> (2006). Wychowa\u0142 kilkunastu doktor\u00f3w i 11 doprowadzi\u0142 do habilitacji. Od 1999 r. by\u0142 wiceprezesem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Polskiego Towarzystwa Historycznego, a od 2006 r. cz\u0142onkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiej\u0119tno\u015bci. Otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora honoris causa Uniwersytetu Rzeszowskiego (2007) oraz honorowe obywatelstwo: Sandomierza, Sanoka, Rymanowa Zdroju, Trzebini i rodzinnej Gminy Bukowsko. Zmar\u0142 24 IV 2022 r. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KITA KAZIMIERZ MARIAN<\/strong>, urodzony 20 VIII 1931 r. w Jaworznie, syn Jana i Marii z domu Dudzik. Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 Stopnia Licealnego w Jaworznie. Studia pierwszego stopnia na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej (specjalno\u015b\u0107: p\u0142atowce) uko\u0144czy\u0142 w 1955 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera, a w 1966 r. uko\u0144czy\u0142 studia drugiego stopnia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1955 r. w WSK Mielec i w firmie tej pracowa\u0142 37 lat do emerytury w 1992 r. Pocz\u0105tkowo by\u0142 konstruktorem i projektowa\u0142 oprzyrz\u0105dowanie, a nast\u0119pnie zosta\u0142 mianowany kierownikiem sekcji projektuj\u0105cej podwozia samolot\u00f3w w Biurze Konstrukcyjnym. Uczestniczy\u0142 w projektowaniu samolot\u00f3w M-2 i M-4 oraz przebudowie podwozia MIG-19. W latach 60. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika dzia\u0142u konstrukcyjnego przy produkcji aparatury paliwowej, a w latach 70. przeszed\u0142 do O\u015brodka Bada\u0144 Rozwojowych i pracowa\u0142 przy projektowaniu podwozi i instalacji samolot\u00f3w M-15 i M-18 \u201eDromader\u201d. Za ten drugi samolot, 22 VII 1980 r. otrzyma\u0142 (wsp\u00f3lnie z zespo\u0142em, kt\u00f3rego by\u0142 cz\u0142onkiem) Nagrod\u0119 Pa\u0144stwow\u0105 II stopnia. 13 XII 1976 r. otrzyma\u0142 specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 stopnia I w zakresie konstrukcji sprz\u0119tu lotniczego \u2013 p\u0142atowce. Uczestniczy\u0142 tak\u017ce m. in. w pracach nad adaptacj\u0105 dokumentacji samolotu \u201eMewa\u201d oraz pracach projektowych (podwozie, instalacje) samolotu \u201eIryda\u201d. By\u0142 autorem 6 wynalazk\u00f3w i kilkudziesi\u0119ciu wniosk\u00f3w racjonalizatorskich. Nale\u017ca\u0142 do m.in. Klubu Techniki i Racjonalizacji oraz Ko\u0142a SIMP. W latach 60. posiada\u0142 licencje pilota samolotowego turystycznego i pilota szybowcowego. Wtedy dzia\u0142a\u0142 tak\u017ce w Aeroklubie Mieleckim. Ponadto otrzyma\u0142 tytu\u0142 rzeczoznawcy w zakresie sprz\u0119tu lotniczego i szybowcowego. W latach 90. by\u0142 dzia\u0142aczem Automobilklubu Rzeszowskiego \u2013 Oddzia\u0142 w Mielcu. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zosta\u0142 odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Otrzyma\u0142 tak\u017ce nagrod\u0119 G\u0142\u00f3wnego Inspektora Techniki WP za ca\u0142okszta\u0142t osi\u0105gni\u0119\u0107, tytu\u0142 \u201eMistrza Racjonalizacji-1980\u201d i dyplom za II miejsce w konkursie o tytu\u0142 \u201eMistrza Racjonalizacji\u201d w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim w 1980 r. Zmar\u0142 1 XII 2013 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KLAMUT W\u0141ADYS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 13 IV 1923 r. w G\u00f3rze Ropczyckiej. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105 w G\u00f3rze Ropczyckiej, a nast\u0119pnie trzyletni\u0105 szko\u0142\u0119 zawodow\u0105. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Przemys\u0142u Drzewnego w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim (1941-1944). W latach 1944-1946 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do pracy w S\u0119dziszowie. W 1949 r. uko\u0144czy\u0142 podoficerski kurs po\u017carniczy w Nysie i po jego uko\u0144czeniu zosta\u0142 mianowany komendantem Zak\u0142adowej Stra\u017cy Po\u017carnej w D\u0119bicy. Od 1 XI 1951 r. do 1 VI 1953 r. pracowa\u0142 zn\u00f3w w S\u0119dziszowskich Zak\u0142adach Przemys\u0142u Drzewnego jako komendant Zak\u0142adowej Stra\u017cy Po\u017carnej.\u00a0 R\u00f3wnocze\u015bnie odby\u0142 przeszkolenie zawodowe II stopnia w zakresie zawodowego oficera po\u017carnictwa w Centralnej Oficerskiej Szkole Po\u017carniczej Oddzia\u0142 w \u0141odzi i po jego uko\u0144czeniu w stopniu aspiranta po\u017carnictwa pracowa\u0142 w Wojew\u00f3dzkiej Komendzie Stra\u017cy Po\u017carnych w Rzeszowie jako inspektor (1 VI 1953 r. \u2013 30 IX 1954 r.). Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y Powiatowe Komendy Stra\u017cy Po\u017carnych w Brzozowie ( 1954-1956, komendant), Ropczycach (1956-1958, komendant) i Lipsku \u2013 woj. kieleckie (1958-1960), Wojew\u00f3dzkie Przedsi\u0119biorstwo PKS (1961-1963, inspektor ochrony ppo\u017c.) i Powiatowa Komenda Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu (1 VII 1963 r. – 31 VIII 1965 r., komendant w stopniu m\u0142. kpt. po\u017c.). W 1965 r. uko\u0144czy\u0142 zaocznie Technikum Mechaniczno-Elektryczne w Rzeszowie z matur\u0105.\u00a0 Od 1965 r. do 1970 r. pracowa\u0142 w przemy\u015ble naftowym jako inspektor ochrony przeciwpo\u017carowej. Zmar\u0142 21 VIII 1970 r. Pochowany na cmentarzu w G\u00f3rze Ropczyckiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KLAR MIROS\u0141AW ZENON,<\/strong> urodzony 23 VI 1958 r. w Mielcu, syn Zenona i Reginy z domu Rut. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1977 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Technologii i Mechanizacji Odlewnictwa Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie i w 1984 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera hutnictwa. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1984 r. w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego PZL Mielec jako technolog. P\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 na stanowisku mistrza w Odlewni WSK Mielec\u00a0 i od 1990 r. w sekcji nowych technologii O\u015brodka Badawczo \u2013 Rozwojowego Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. W 1995 r. rozpocz\u0105\u0142 aplikacj\u0119 rzecznikowsk\u0105 i po egzaminie pa\u0144stwowym w 1997 r. naby\u0142 uprawnienia do wykonywania zawodu rzecznika patentowego. Od 1999 r. prowadzi\u0142 Kancelari\u0119 Patentow\u0105 w Mielcu, a od 2012 r. by\u0142 tak\u017ce wsp\u00f3lnikiem w Kancelarii Prawno \u2013 Patentowej Klar i Partnerzy. Ponadto od 2004 r. wykonywa\u0142 zaw\u00f3d Europejskiego Rzecznika Patentowego. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. Od 2004 r. by\u0142 cz\u0142onkiem prezydium Krajowej Rady Polskiej Izby Rzecznik\u00f3w Patentowych, a od 2009 r. wiceprezesem tej Rady. Realizowa\u0142 m.in. du\u017ce projekty informatyczne i wykonywa\u0142 czynno\u015bci zwi\u0105zane z unowocze\u015bnianiem jako\u015bci narz\u0119dzi pomocnych w pracy rzecznik\u00f3w patentowych. By\u0142 redaktorem pism samorz\u0105du rzecznikowskiego oraz odpowiada\u0142 za polityk\u0119 wydawnicz\u0105 i informacyjn\u0105 KR PIRP.\u00a0 Z ramienia Rady prowadzi\u0142 szkolenia i wyk\u0142ady w ramach aplikacji rzecznikowskiej. Ponadto by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Stowarzyszenia Trze\u017awo\u015bciowego \u201eNowe \u017bycie\u201d w Mielcu w 1997 r. Zmar\u0142 1 VIII 2014 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KLAUS BOLES\u0141AW JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 10 X 1946 r. w Rydzowie, powiat mielecki, syn Micha\u0142a i Genowefy z domu Miodunka. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. Od 1964 r. do 1971 r., z przerw\u0105 na odbycie zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej (1965-1967), studiowa\u0142 w Instytucie Teologicznym w Tarnowie, a nast\u0119pnie przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Szczawie (1971-1972) i parafii \u015bw. Kazimierza w Nowym S\u0105czu (1972-1975). W 1975 r. rozpocz\u0105\u0142 studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie i uwie\u0144czy\u0142 je uzyskaniem tytu\u0142u doktora teologii (specjalizacja z zakresu katechetyki) w 1985 r. W 1980 r. zatrudniony zosta\u0142 przez Kuri\u0119 Diecezjaln\u0105 w Tarnowie jako diecezjalny wizytator nauki religii i do 1986 r. jako diecezjalny referent do spraw powo\u0142a\u0144 duchownych. W 1990 r. zosta\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 katechetyki w Kolegium Katechetycznym przy Instytucie Teologicznym w Tarnowie, a w latach 1992-1995 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora tego Kolegium. Od 1992 r. jest dyrektorem Kolegium Katechetycznego przy Instytucie Teologicznym w Tarnowie, a ponadto od 1994 r. pracuje jako wyk\u0142adowca katechetyki na Wydziale Teologicznym w Tarnowie przy Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie oraz sprawuje funkcj\u0119 kierownika katedry nauk pedagogiczno-katechetycznych na tym Wydziale. By\u0142 tak\u017ce wyk\u0142adowc\u0105 katechetyki w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Sandomierzu i Instytucie Teologicznym w Sandomierzu przy Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie (1992-2000). Od 2001 r. jest ekspertem Komisji Egzaminacyjnej i Kwalifikacyjnej dla nauczycieli religii ubiegaj\u0105cych si\u0119 o awans zawodowy. Uczestniczy w pracach og\u00f3lnopolskiego zespo\u0142u opracowuj\u0105cego podr\u0119czniki do nauki religii dla szk\u00f3\u0142 \u015brednich i gimnazjum. Jest autorem i redaktorem: podr\u0119cznik\u00f3w dla ucznia i katechety do klasy II szko\u0142y podstawowej, katechizmu bierzmowanych, podr\u0119cznika s\u0142u\u017c\u0105cego przygotowaniu przy parafii dzieci do Pierwszej Spowiedzi i Komunii \u015awi\u0119tej oraz podr\u0119cznika s\u0142u\u017c\u0105cego przygotowaniu przy parafii m\u0142odzie\u017cy do bierzmowania, a tak\u017ce wsp\u00f3\u0142redaktorem katechizmu dla doros\u0142ych pod redakcj\u0105 ks. prof. J. Charyta\u0144skiego. Otrzyma\u0142 tytu\u0142y kanonika honorowego i kapelana Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015bci. W 2010 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Pe\u0142ni funkcj\u0119 wizytatora religii Wydzia\u0142u Katechetycznego Kurii Diecezjalnej w Tarnowie. Otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 kapelana Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015bci.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KLAUS JADWIGA (z domu Koz\u0142owska)<\/strong>, urodzona 25 IV 1949 r. w Dzia\u0142dowie, c\u00f3rka Brunona i Krystyny z Pawlus\u00f3w. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Dzia\u0142dowie. Od najm\u0142odszych lat wyst\u0119powa\u0142a w zespo\u0142ach artystycznych w Dzia\u0142dowie, a ponadto od lat szkolnych nale\u017ca\u0142a do harcerstwa i od 1965 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dru\u017cynowej. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1965 r. w Miejskim Domu Kultury w Dzia\u0142dowie jako instruktor kulturalno-o\u015bwiatowy. W latach 1967-1969 wyst\u0119powa\u0142a w ch\u00f3rach Pa\u0144stwowych Zespo\u0142\u00f3w Ludowych Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eMazowsze\u201d i \u201e\u015al\u0105sk\u201d. W 1969 r. przyby\u0142a do Mielca i podj\u0119\u0142a prac\u0119 instruktora w Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK oraz wyst\u0119powa\u0142a w ch\u00f3rze i kapeli ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d. W 1973 r. przesz\u0142a do Powiatowej Poradni Kulturalno-O\u015bwiatowej na stanowisko instruktora teatralnego. W latach 1973-1975, ju\u017c jako harcmistrz ZHP, prowadzi\u0142a harcerski zesp\u00f3\u0142 \u201eBallada\u201d. Po likwidacji powiat\u00f3w i ich instytucji w 1975 r. zosta\u0142a zatrudniona w O\u015brodku Kultury Gminy Mielec w Wojs\u0142awiu jako instruktor teatralny, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora tego o\u015brodka. W 1979 r. uko\u0144czy\u0142a studia z zakresu pedagogiki kulturalno-o\u015bwiatowej na Uniwersytecie \u015al\u0105skim \u2013 Filia w Cieszynie i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki. W 1983 r. przyznano jej tytu\u0142 instruktora teatralnego I kategorii. W styczniu 1986 r. zosta\u0142a kierownikiem Sp\u00f3\u0142dzielczego Domu Kultury Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. Jako kierownik SDK rozwin\u0119\u0142a jego dzia\u0142alno\u015b\u0107, zw\u0142aszcza zespo\u0142\u00f3w artystycznych i Klub\u00f3w Seniora. Prowadzi\u0142a teatr \u201eGong\u201d i wystawi\u0142a z nim kilka sztuk (oddzielne has\u0142o<\/em>). Efektem tego i innych form edukacji teatralnej by\u0142o przygotowanie kilku m\u0142odych mielczan do zawodowej kariery aktorskiej. By\u0142a animatorem i organizatorem wielu form kulturalnych na osiedlach MSM. Ponadto anga\u017cowano j\u0105 do prowadzenia zespo\u0142\u00f3w artystycznych i pracy nauczycielskiej. By\u0142a m.in. instruktorem w Domu Kultury w Lubli\u0144cu, nauczycielk\u0105 muzyki w Szko\u0142ach Podstawowych nr 1 i nr 8 w Mielcu oraz instruktorem w O\u015brodku Kultury Gminy Padew Narodowa. Od 1975 r. \u015bpiewa\u0142a w ch\u00f3rze mieszanym Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d oraz wspiera\u0142a inne ch\u00f3ry (w tym ch\u00f3r przy ko\u015bciele Ducha \u015awi\u0119tego). Bra\u0142a udzia\u0142 w wielu konkursach artystycznych, najpierw jako uczestniczka, a nast\u0119pnie instruktorka i cz\u0142onek jury. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. odznakami \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d i \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Stowarzyszenia Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr. W 2009 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Wyjecha\u0142a do Hiszpanii i w okresie od X 2009 r. do ko\u0144ca 2010 r. prowadzi\u0142a (z c\u00f3rk\u0105 Agat\u0105) zesp\u00f3\u0142 \u015bpiewaczy przy Stowarzyszeniach Polak\u00f3w w Hiszpanii \u201eNasz Dom\u201d \u2013 \u201eNuestra Casa\u201d i Dom Polski w Getafe. Otrzyma\u0142a mieleck\u0105 Honorow\u0105 Nagrod\u0119 Albertus 2010 za wybitne zas\u0142ugi w tworzeniu i upowszechnianiu kultury. Od 2011 r. pe\u0142ni funkcje prezesa Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy TMZM w Mielcu oraz cz\u0142onka zarz\u0105du TMZM. Wsp\u00f3\u0142autorka publikacji na temat dzia\u0142alno\u015bci K\u015aT. Pracuje w Samorz\u0105dowym Centrum Kultury jako instruktor teatralny (w niepe\u0142nym wymiarze godzin). Za\u0142o\u017cy\u0142a Teatr Rozmaito\u015bci (dla doros\u0142ych,\u00a0\u00a0odr\u0119bne has\u0142o<\/em>) i Grup\u0119 Teatraln\u0105 \u201eAntrakt\u201d (dla dzieci) przy Domu Kultury SCK i jest re\u017cyserem sztuk granych przez te zespo\u0142y, m.in.\u00a0Misterium Bo\u017cego Narodzenia; Dziewczyny z pomys\u0142em; Damy i huzary; Ciotka; Wesele; O\u017cenek; Kr\u00f3lowa przedmie\u015bcia; Teatr Variete; Baw si\u0119 razem z nami; <\/em>Pigmalion; Gwa\u0142tu, co si\u0119 dzieje, Ksi\u0119\u017cniczka na opak wywr\u00f3cona.<\/em> Ponadto jest cz\u0142onkiem ch\u00f3ru mieszanego \u201eMelodia\u201d, zespo\u0142u Senior Show przy Uniwersytecie Trzeciego Wieku w Mielcu oraz Klubu Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Lotnictwa. Wsp\u00f3\u0142pracuje z wieloma organizacjami pozarz\u0105dowymi i instytucjami kultury, m.in. jako juror konkurs\u00f3w recytatorskich. Wyr\u00f3\u017cniona Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Br\u0105zowym Medalem Zas\u0142u\u017cony Kulturze Gloria Artis, mieleckim tytu\u0142em Aktywny Senior 2019 i Piecz\u0119ci\u0105 Zas\u0142ug Obywatelskich Sigillum Mariti Civilis TMZM.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KLAUS MARIA STANIS\u0141AWA (z domu Harla)<\/strong>, urodzona 7 V 1932 r. w Rzochowie, c\u00f3rka Micha\u0142a i Bronis\u0142awy z Pyzikiewicz\u00f3w. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1952 r. W okresie licealnym nale\u017ca\u0142a do organizacji harcerskiej i dzia\u0142a\u0142a w samorz\u0105dzie szkolnym. Po maturze nakazem pracy skierowana zosta\u0142a do Szko\u0142y Podstawowej w Jastrz\u0119bskim Podlesiu, powiat d\u0119bicki i jako nauczycielka pracowa\u0142a tam do 1954 r. W tym okresie prowadzi\u0142a szkoln\u0105 dru\u017cyn\u0119 harcersk\u0105 i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z Ko\u0142em Gospody\u0144 Wiejskich. W latach 1954-1957 uczy\u0142a w Szkole Podstawowej w Woli Wadowskiej. Tam tak\u017ce prowadzi\u0142a dru\u017cyn\u0119 harcersk\u0105 i przewodniczy\u0142a Ognisku ZNP. W 1955 r. by\u0142a uczestniczk\u0105 \u015awiatowego Festiwalu M\u0142odzie\u017cy w Warszawie. W 1957 r. zosta\u0142a przeniesiona do Szko\u0142y Podstawowej w Dobryninie, gdzie pracowa\u0142a do 1968 r., w tym od 1966 r. jako kierownik. W 1961 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie w Przemy\u015blu (kierunek \u2013 nauczanie pocz\u0105tkowe). Poza prac\u0105 w szkole sprawowa\u0142a opiek\u0119 nad ko\u0142em ZMW, organizowa\u0142a szkolenie z zakresu przysposobienia rolniczego oraz przewodniczy\u0142a Ko\u0142u Gospody\u0144 Wiejskich. Doprowadzi\u0142a do powstania m\u0142odzie\u017cowej \u017ce\u0144skiej dru\u017cyny OSP, kt\u00f3ra zdoby\u0142a 1. miejsce w woj. rzeszowskim i startowa\u0142a w zawodach krajowych. (Na bazie tej dru\u017cyny powsta\u0142a orkiestra d\u0119ta w Dobryninie, prowadzona przez ks. Wojciecha Zygmunta.) By\u0142a tak\u017ce przewodnicz\u0105c\u0105 Spo\u0142ecznego Komitetu Elektryfikacji Dobrynina, a tak\u017ce inicjatork\u0105 budowy sklepu GS. Ponadto w latach 60. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 radnej Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W 1968 r. zosta\u0142a mianowana kierownikiem Szko\u0142y Podstawowej w Rzemieniu. Inspirowa\u0142a prace estetyzuj\u0105ce wn\u0119trze szko\u0142y i jej otoczenie, a tak\u017ce rozwin\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 szko\u0142y na rzecz \u015brodowiska. W 1973 r. zosta\u0142a wybrana spo\u0142ecznym I sekretarzem Komitetu Gminnego PZPR w Przec\u0142awiu, a nast\u0119pnie spo\u0142ecznym przewodnicz\u0105cym tamtejszej Gminnej Rady Narodowej i funkcje te pe\u0142ni\u0142a do 1990 r. (Pracowa\u0142a ponadto w SP w Rzemieniu, najpierw w niepe\u0142nym wymiarze godzin, a od stanu wojennego do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1991 r., ponownie na stanowisku dyrektora.) Studia z zakresu pedagogiki szkolnej w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 1976 r. Uczestniczy\u0142a w V (1968) i IX (1981) Zje\u017adzie PZPR. W 17-letnim okresie przewodniczenia GRN inicjowa\u0142a lub wspiera\u0142a budow\u0119 i rozbudow\u0119 szeregu obiekt\u00f3w na terenie gminy, m.in. szk\u00f3\u0142 podstawowych w Dobryninie, \u0141\u0105czkach Brzeskich, Wylowie, Rzemieniu i Tuszymie, Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Rolniczych w Rzemieniu, piekarni w Przec\u0142awiu, blok\u00f3w mieszkalnych w Przec\u0142awiu i O\u015brodka Zdrowia w Rzemieniu, a tak\u017ce rozpocz\u0119cie budowy sieci wodoci\u0105gowej i gazowej w gminie. Od 1985 r., po przy\u0142\u0105czeniu Rzochowa do Mielca, pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w Radzie Osiedla Rzoch\u00f3w. Funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Rady Osiedla Rzoch\u00f3w pe\u0142ni\u0142a do 2010 r. W tym czasie inspirowa\u0142a takie przedsi\u0119wzi\u0119cia jak m.in. budowa odcinka ulicy Jagodowej przy ko\u015bciele \u015bw. Marka, parkingu przy cmentarzu, modernizacji budynku gminnego na potrzeby O\u015brodka Zdrowia czy o\u015bwietlenie ul. Rzochowskiej oraz wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142a szereg imprez osiedlowych. By\u0142a przewodnicz\u0105c\u0105 Spo\u0142ecznego Komitetu Budowy Kanalizacji Sanitarnej w Osiedlu Rzoch\u00f3w. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 zosta\u0142a odznaczona m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 ZMW. Zmar\u0142a 20 VIII 2017 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Rzochowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KLECHA ANNA LUDWIKA (z domu SA\u0141ACH)<\/strong>, urodzona 2 I 1954 r. w Lipsku ko\u0142o Zamo\u015bcia, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Heleny z Ba\u0144kowskich. Absolwentka Liceum Medycznego w Tomaszowie Lubelskim, matur\u0119 zda\u0142a w 1974 r., a dyplom uzyska\u0142a w 1975 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142a w 1981 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 lekarza medycyny. 1 X 1981 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Oddziale Dzieci\u0119cym Szpitala Rejonowego w Mielcu. W 1989 r. uko\u0144czy\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji w zakresie pediatrii w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie. W 1990 r. zosta\u0142a przeniesiona na Oddzia\u0142 Noworodkowy, a po wygraniu konkursu w 2003 r. zosta\u0142a ordynatorem tego oddzia\u0142u. Po zdaniu egzaminu w Klinice Noworodka we Wroc\u0142awiu w 1995 r. uzyska\u0142a specjalizacj\u0119 II stopnia w zakresie neonatologii. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz Polskiego Towarzystwa Neonatologicznego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLEIN FRYDERYK<\/strong>, nauczyciel, z pochodzenia Niemiec. Uczy\u0142 w mieleckiej szkole trywialnej pod koniec XVIII w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLEINEMEYER ERYK<\/strong>, in\u017cynier, niemiecki zast\u0119pca dyrektora Flugzeugwerk Mielec w czasie okupacji hitlerowskiej (1939-1944).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eKLEKSY\u201d<\/strong>, m\u0142odzie\u017cowy zesp\u00f3\u0142 wokalno-instrumentalny funkcjonuj\u0105cy przy Technikum Mechanicznym w Mielcu w latach 1963-1967. Wykonywa\u0142 modn\u0105 w\u00f3wczas muzyk\u0119 big-beatow\u0105, wzoruj\u0105c si\u0119 g\u0142\u00f3wnie na zespo\u0142ach angielskich. W jego sk\u0142adzie wyst\u0119powali: Krzysztof Mamcarz \u2013 gitara rytmiczna, \u015bpiew, Andrzej Nosek \u2013 gitara prowadz\u0105ca, Ryszard Szczecina \u2013 saksofon i gitara basowa, Andrzej Siwiec \u2013 gitara prowadz\u0105ca i gitara basowa, Adam Lubacz \u2013 gitara rytmiczna, Janusz Korpanty i Krzysztof Szume\u0142da \u2013 perkusja. Uczestniczy\u0142 z du\u017cym powodzeniem w mieleckich imprezach m\u0142odzie\u017cowych i przegl\u0105dach zespo\u0142\u00f3w artystycznych, a tak\u017ce koncertowa\u0142 poza Mielcem (m.in. w Pu\u0142awach). Opiekunem zespo\u0142u by\u0142 Stanis\u0142aw Tomecki \u2013 nauczyciel TM.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLEMBOWSKI JAN<\/strong>, faktor dworu mieleckiego w 2. po\u0142owie XVI w. S\u0142u\u017cy\u0142 u Sebastiana Mieleckiego, wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciela Mielca. Sp\u0142awia\u0142 towary z w\u0142o\u015bci mieleckich Wis\u0142ok\u0105 i Wis\u0142\u0105 w kierunku Gda\u0144ska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLEMBOWSKI MIKO\u0141AJ<\/strong>, faktor dworu mieleckiego w 2. po\u0142owie XVI w. S\u0142u\u017cy\u0142 u Sebastiana Mieleckiego, wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciela Mielca. Od 1575 r., po \u015bmierci Sebastiana Mieleckiego, przeszed\u0142 na s\u0142u\u017cb\u0119 do jego syna Hieronima.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLEMENS Z MIELCA<\/strong>, organomistrz, w latach 30. XVI w. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Krakowa i wst\u0105pi\u0142 do OO. Dominikan\u00f3w. Zbudowa\u0142 organy dla ko\u015bcio\u0142a tego zakonu i do innych ko\u015bcio\u0142\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KLEMENTOWSKI JERZY<\/strong>, urodzony 5 V 1935 r. w Koz\u0142owie, woj. tarnopolskie (aktualnie Ukraina), syn Franciszka i Anny z domu Cha\u0142upka. Od lutego 1944 r., w obawie przed represjami UPA, rodzina Klementowskich (przy pomocy hrabiego Ludwika Reja) przenios\u0142a si\u0119 do maj\u0105tku R\u017cyska ko\u0142o Mielca. Jerzy uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podstawow\u0105 w Rzochowie, a nast\u0119pnie Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Metalow\u0105 w Mielcu i zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec. Od 5 VII do 25 VIII 1952 r. s\u0142u\u017cy\u0142, jako junak, w 334 Brygadzie Rolnej \u201eS\u0142u\u017cby Polsce\u201d stacjonuj\u0105cej w Polskiej Woli, woj. zielonog\u00f3rskie. W latach 1955-1957 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 5 Pu\u0142ku \u0141\u0105czno\u015bci w Warszawie i w drugim roku, w stopniu plutonowego pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa kompanii szkolnej. Po powrocie z wojska pracowa\u0142 w WSK i zamieszka\u0142 w Woli Mieleckiej \u2013 rodzinnej miejscowo\u015bci \u017cony, Aliny. Od 6 VII 1962 r. do 12 III 1963 r. uczy\u0142 si\u0119 w szkole podoficerskiej Milicji Obywatelskiej S\u0142u\u017cby Ruchu Drogowego i po jej uko\u0144czeniu pracowa\u0142 w KP MO w Mielcu jako inspektor ruchu drogowego. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC (specjalno\u015b\u0107: ekonomika przemys\u0142u). Po wypadku w 1977 r. przeszed\u0142 na rent\u0119 inwalidzk\u0105. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do r\u00f3\u017cnych form dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Od 1964 r. nale\u017cy do OSP w Woli Mieleckiej i prowadzi jej kronik\u0119. Uczestniczy\u0142 w pracach Komitetu Gazyfikacji i Komitetu Wodyfikacji Woli Mieleckiej. W 1993 r. napisa\u0142 prac\u0119 na konkurs Instytutu Studi\u00f3w Politycznych Polskiej Akademii Nauk w Warszawie pod tytu\u0142em Kresy Wschodnie pod okupacjami 1939-1945. By\u0142 inspiratorem i przewodnicz\u0105cym zespo\u0142u redakcyjnego ksi\u0105\u017cki o Woli Mieleckiej. Jest przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a nr 38 Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w w Mielcu oraz cz\u0142onkiem m.in. Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych RP Oddzia\u0142 w Mielcu, Ko\u0142a Powiatowego Stowarzyszenia Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w Resortu Spraw Wewn\u0119trznych RP, Rejonowego Ko\u0142a Pszczelarskiego i Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz ZIW\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 PZF. Ponadto powadzona przez niego Kronika OSP w Woli Mieleckiej otrzyma\u0142a wyr\u00f3\u017cnienie w Og\u00f3lnopolskim Konkursie Kronik OSP w 2002 r. Swoje zbiory filatelistyczne wystawia\u0142 m.in. w SCK w Mielcu (2009), Chorzelowie (2011) i Tarnowie (2011), gdzie w Krajowej Wystawie Filatelistycznej II stopnia \u201eSacrum et Profanum\u201d \u00a0uzyska\u0142 dyplom w randze Medalu Srebrnego, a tak\u017ce w czasie \u201eDni Kultury Mielca w L\u00f6hne\u201d (2011). Otrzyma\u0142 dyplom Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Zwi\u0105zku Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnej RP za prac\u0119 \u201ePo\u017carnictwo w filatelistyce\u201d (2011). By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem (z Barbar\u0105 Kowalik) publikacji Zwi\u0105zek Inwalid\u00f3w Wojennych Rzeczypospolitej Polskiej 1919-2009<\/em> (Mielec 2009). Z okazji 100. rocznicy odzyskania niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 eksponowa\u0142 pokaz filatelistyczny „Polskie drogi do niepodleg\u0142o\u015bci. Ojcowie polskiej niepodleg\u0142o\u015bci”, m.in. w SDK MSM (III 2019 r.) By\u0142 przewodnicz\u0105cym Komisji Rewizyjnej ZIW RP Oddzia\u0142 w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku. Zmar\u0142 27 IX 2023 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLICH ADAM STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 9 XI 1962 r. w Rz\u0119dzianowicach, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Baran. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w ZSZ im. J. Groszkowskiego. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1980 r. w firmie prywatnej zrzeszonej w Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych w Mielcu. Po odbyciu zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej (1981-1982) podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Rejonowym Przedsi\u0119biorstwie Melioracyjnym w Mielcu jako operator koparki (w mi\u0119dzyczasie uko\u0144czy\u0142 kurs operator\u00f3w), a w latach 1984-1991 pracowa\u0142 na podobnym stanowisku w WSK. Od 1991 r. przebywa\u0142 na zasi\u0142ku, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zaanga\u017cowany do jednej z mieleckich firm prywatnych. W 1993 r. otrzyma\u0142 prac\u0119 w \u201eElektrociep\u0142owni Mielec\u201d jako operator koparki. Honorowym Dawc\u0105 Krwi zosta\u0142 w 1980 r. Nale\u017ca\u0142 do Klubu HDK przy PCK w Mielcu. Do 4 III 2000 r. odda\u0142 28 450 ml krwi. Za t\u0119 humanitarn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 otrzyma\u0142 m.in. Odznak\u0119 Zas\u0142u\u017conego Honorowego Dawcy Krwi I stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLICH JAN<\/strong>, urodzony 24 III 1946 r. w Czerminie, powiat mielecki, syn Tomasza i Stanis\u0142awy z domu Kuza. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Przyzak\u0142adow\u0105 WSK w Mielcu, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec na stanowisku \u015blusarza. Pod koniec lat 80. przeszed\u0142 na rent\u0119. Od 1965 r. oddawa\u0142 honorowo krew. Cz\u0142onek Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi im. Juliana Aleksandrowicza przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Do 2 IV 1996 r. odda\u0142 26 850 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Honorowego Dawcy Krwi I stopnia oraz Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 30 XI 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Czerminie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLICH TADEUSZ<\/strong>, urodzony 16 II 1924 r. w Czerminie, powiat mielecki, syn\u00a0 W\u0142adys\u0142awa i Karoliny z domu Dzia\u0142o. Do 1939 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105 w Czerminie i dwie klasy Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu. Dalsz\u0105 nauk\u0119 przerwa\u0142a II wojna \u015bwiatowa. Od 1941 r. pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Gminy w Czerminie. Po wojnie kontynuowa\u0142 nauk\u0119 w Gimnazjum i Liceum w Mielcu. Po maturze w 1948 r. wyjecha\u0142 do Krakowa i podj\u0105\u0142 studia wy\u017csze. Przez wiele lat pracowa\u0142 w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Transportowym w Krakowie, m.in. na stanowisku dyrektora naczelnego. W zwi\u0105zku z pe\u0142nion\u0105 funkcj\u0105 wyje\u017cd\u017ca\u0142 m.in. do NRD, ZSRR, CSRS i na W\u0119gry. Po przyje\u017adzie z Jugos\u0142awii zmar\u0142 nagle w czerwcu 1976 r. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim Krakowie.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLIMAT<\/strong>, normalny przebieg pogody w Mielcu i jego okolicach, ustalony na podstawie wieloletnich obserwacji i pomiar\u00f3w, wskazuje na relatywnie korzystne warunki klimatyczne. Wed\u0142ug pomiar\u00f3w stacji w Mielcu dane PIHM za okres 1955-1964 przedstawia\u0142y si\u0119 nast\u0119puj\u0105co: \u015brednia roczna opad\u00f3w \u2013 574 mm, \u015brednia roczna temperatura \u2013 8,0 O C, \u015brednia roczna wilgotno\u015bci wzgl\u0119dnej\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u2013 79 %. Dane szczeg\u00f3\u0142owe na podstawie bada\u0144 z tego samego okresu: pierwsze przymrozki jesienne \u2013 oko\u0142o 7 X, ostatnie przymrozki wiosenne \u2013 ok. 26 IV, liczba dni pogodnych \u2013 oko\u0142o 34, dni pochmurnych \u2013 ok. 144, dni z mg\u0142\u0105 \u2013 ok. 32, dni z pokryw\u0105 \u015bnie\u017cn\u0105\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u2013 ok. 66, dni z burz\u0105 \u2013 ok. 26, pocz\u0105tek okresu wegetacji \u2013 ok. 4 IV, koniec okresu wegetacji \u2013 ok. 10 XI, d\u0142ugo\u015b\u0107 okresu wegetacyjnego \u2013 ok. 221 dni (bardzo d\u0142ugi w polskim klimacie), pocz\u0105tek rob\u00f3t polowych \u2013 ok. 28 III, koniec rob\u00f3t polowych \u2013 ok. 15 XI. Pomiary w innych okresach wykaza\u0142y niewielkie r\u00f3\u017cnice, np. \u015brednia roczna opad\u00f3w \u2013 578 mmm, \u015brednia roczna temperatury powietrza \u2013 7,8 O C. D\u0142ugoletnie istnienie takich dobrych warunk\u00f3w klimatycznych, przejawiaj\u0105cych si\u0119 te\u017c przez otrzymywanie du\u017cej ilo\u015bci energii s\u0142onecznej, ciep\u0142e lata, niezbyt mro\u017ane i \u015bnie\u017cne zimy, umiarkowana ilo\u015b\u0107 opad\u00f3w i wspomniany bardzo d\u0142ugi okres wegetacyjny, to dobre warunki dla rozwoju ro\u015blinno\u015bci. W pierwszych latach XXI wieku ilo\u015b\u0107 dni z pokryw\u0105 \u015bnie\u017cn\u0105 zmniejsza si\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KLIMCZAK W\u0141ADYS\u0141AW KAZIMIERZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 2 XII 1913 r. w Wampierzowie, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Syper. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1933 r. W okresie szkolnym by\u0142 aktywnym cz\u0142onkiem Sodalicji Maria\u0144skiej, m.in. opracowywa\u0142 i wyg\u0142asza\u0142 referaty na jej zebraniach. Od 1934 r. studiowa\u0142 w Seminarium Duchownym w Pi\u0144sku i 17 IX 1939 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie, przy\u015bpieszone wej\u015bciem wojsk radzieckich na te tereny. Pracowa\u0142 jako wikariusz w kancelarii kurii diecezjalnej w Pi\u0144sku, a nast\u0119pnie zamieszka\u0142 u si\u00f3str Urszulanek Szarych w Mo\u0142odecznie i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza tamtejszej parafii. Wkr\u00f3tce zosta\u0142 mianowany proboszczem w parafii Porzecze (dekanat pi\u0144ski) i dodatkowo pe\u0142ni\u0142 pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 w kilku okolicznych parafiach, za co by\u0142 prze\u015bladowany przez miejscowe w\u0142adze bolszewickie. W okresie 1 VII 1941 \u2013 I 1942 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza w \u0141ahiszynie, a od lutego powr\u00f3ci\u0142 na probostwo w Porzeczu. Prowadzi\u0142 prac\u0119 duszpastersk\u0105 tak\u017ce po zdobyciu Porzecza i okolic przez hitlerowc\u00f3w. By\u0142 kapelanem miejscowej organizacji AK. 26 (29 ?) VI 1942 r. zosta\u0142 aresztowany za dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105. Uwi\u0119ziono go w twierdzy w Brze\u015bciu i zamordowano – wraz z 417 innymi osobami, w tym 17 polskimi ksi\u0119\u017cmi podejrzanymi o konspiracj\u0119 \u2013 13 VII 1942 r. w Baranowiczach. Pochowany zosta\u0142 na cmentarzu prawos\u0142awnym w Baranowiczach. 20 XII 1989 r. nadano mu po\u015bmiertnie Medal \u201eZa Udzia\u0142 w Wojnie Obronnej 1939 r.\u201d<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KLIMEK HENRYK<\/strong>, urodzony 20 III 1943 r. w Wi\u015bniowej, pow. ropczycki, syn Franciszka i Marii z domu Pa\u015bko. Absolwent Szko\u0142y Rzemios\u0142 Budowlanych w Rzeszowie (specjalno\u015b\u0107: instalacje sanitarne) i Technikum Budowlanego w Rzeszowie (specjalno\u015b\u0107: instalacje sanitarne). Po maturze, kt\u00f3r\u0105 zda\u0142 w 1963 r., podj\u0105\u0142 prac\u0119\u00a0w Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Instalacji Sanitarnych i Elektrycznych z siedzib\u0105 w Rzeszowie jako technik budowlany w KGR w D\u0119bicy. W 1964 r. zosta\u0142 powo\u0142any do zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej w D\u0119blinie (specjalno\u015b\u0107: pontonier). Po okresie unitarnym zosta\u0142 pisarzem pu\u0142kowym w sekcji finansowej. Po uko\u0144czeniu s\u0142u\u017cby wojskowej powr\u00f3ci\u0142 do pracy w RPIS Rzesz\u00f3w i zosta\u0142 zatrudniony w KGR Jas\u0142o na budowach w Gorlicach\u00a0i Wysowej jako kierownik rob\u00f3t. W 1967 r. zosta\u0142 przeniesiony do Mielca i pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 jako kierownik budowy, a nast\u0119pnie jako kierownik Grupy Rob\u00f3t. W lutym 1970 r. uzyska\u0142 uprawnienia budowlane o specjalno\u015bci instalacje i urz\u0105dzenia sanitarne. Od kwietnia 1994 r., po przekszta\u0142ceniu KGR w sp\u00f3\u0142k\u0119 z o.o. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Przedsi\u0119biorstwa Instalacji Sanitarnych \u201eEMPIS\u201d Sp. z o.o. w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Budownictwa\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLIMEK JACEK,<\/strong> urodzony 18 IV 1970 r. w Mielcu. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1991 r. Studiowa\u0142 we Francuskim Instytucie Zarz\u0105dzania (Executive Master of Business Administration) w Warszawie i w Wy\u017cszej Szkole Handlowej (kierunek \u2013 ekonomia, specjalno\u015b\u0107 \u2013 ekonomika i organizacja przedsi\u0119biorstw) w Kielcach. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1996 r. jako manager wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cy z firmami w bran\u017cy spo\u017cywczej, m.in. Nesle Polska SA. i w\u00a0 tej dziedzinie pracuje nadal. W latach szkolnych gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w dru\u017cynach m\u0142odzie\u017cowych Stali Mielec. Uzyska\u0142 kwalifikacje s\u0119dziego pi\u0142ki no\u017cnej i do 2002 r. s\u0119dziowa\u0142 w ok. 250 meczach w r\u00f3\u017cnych poziomach rozgrywkowych z ekstraklas\u0105 w\u0142\u0105cznie. W latach 2005-2008 by\u0142 prezesem FKS Stal Mielec (pi\u0142ka no\u017cna) i w znacznym stopniu przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia: III miejsca w Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w Starszych – 2006 w Ostrowcu \u015awi\u0119tokrzyskim i wicemistrzostwa Polski w MP Junior\u00f3w Starszych – 2007 (Toru\u0144, Nieszawa), mistrzostwa Polski w MP Junior\u00f3w M\u0142odszych \u2013 2007 (Siemiatycze, Mielnik) oraz awansu I dru\u017cyny FKS Stal do III ligi (2008 r.). By\u0142 tak\u017ce prezesem klubu pi\u0142ki siatkowej kobiet Stal Mielec (2010 r.) i przyczyni\u0142 si\u0119 do utrzymania I dru\u017cyny Stali w ekstraklasie w sezonie 2009\/2010. W plebiscycie sportowym mieleckiego Tygodnika Regionalnego „Korso” dwukrotnie zosta\u0142 wybrany \u201eDzia\u0142aczem Roku\u201d (2005, 2008). W 2020 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa PGE Stal Mielec (pi\u0142ka no\u017cna). W wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. za\u0142o\u017cy\u0142 KWW Jacek Klimek i kandydowa\u0142 na prezydenta miasta Mielca i radnego Rady Miejskiej w Mielcu. Przeszed\u0142 do II tury wybor\u00f3w na prezydenta, ale otrzyma\u0142 mniejsz\u0105 ilo\u015b\u0107 g\u0142os\u00f3w od Rados\u0142awa Sw\u00f3\u0142a, kt\u00f3ry zosta\u0142 prezydentem. Natomiast wybrano go na radnego, ale z\u0142o\u017cy\u0142 rezygnacj\u0119 z tej funkcji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KLINGENBERG HELENA (z domu KONCEWICZ)<\/strong>, urodzona 1 I 1906 r. w Kurozw\u0119kach (Kieleckie), c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Marii z domu Rogacz. W 1926 r. uko\u0144czy\u0142a Seminarium Nauczycielskie. Pracowa\u0142a w szkolnictwie powszechnym na Suwalszczy\u017anie. Za ofiarn\u0105 prac\u0119 w Powszechnym Spisie Ludno\u015bci w 1931 r. otrzyma\u0142a specjalne wyr\u00f3\u017cnienie. W czasie okupacji hitlerowskiej prowadzi\u0142a tajne nauczanie w Po\u0107kunach w powiecie suwalskim. Od 1945 r. pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej w Sejnach.W 1947 r. zosta\u0142a cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119 (ZBoWiD). Od 1972 r. przebywa\u0142a na emeryturze i zamieszka\u0142a w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Zmar\u0142a 4 II 2008 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

KLISZ\u00d3W<\/b>, miejscowo\u015b\u0107 – so\u0142ectwo w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i \u015brodkowej cz\u0119\u015bci gminy Gaw\u0142uszowice, nad rzek\u0105 Wis\u0142ok\u0105, przy drogach wojew\u00f3dzkich: nr 764 (Kielce \u2013 Tusz\u00f3w Narodowy) i nr 982 (Szczucin \u2013 Ja\u015blany) oraz drodze powiatowej 1\u00a0143R (Gaw\u0142uszowice \u2013 Chrz\u0105st\u00f3w – Mielec). Ma nazw\u0119 dzier\u017cawcz\u0105, pochodz\u0105c\u0105 od za\u0142o\u017cyciela lub w\u0142a\u015bciciela, prawdopodobnie K\u0142y\u017ca lub K\u0142ysza, o czym \u015bwiadczy sufiks \u2013\u00f3w. Jest najwi\u0119ksz\u0105 miejscowo\u015bci\u0105 gminy. Jej cz\u0119\u015bciami s\u0105: Kobzajsk, Kolonia, Podko\u015bciele i W\u0105tok.\u00a0 Podstawowe dane wg stanu na 31 XII 2023 r.; powierzchnia \u2013 7,14 km2, 609 mieszka\u0144c\u00f3w, 97 gospodarstw rolnych i ponad 20 podmiot\u00f3w gospodarczych. Infrastruktur\u0119 techniczn\u0105 stanowi\u0105 linie: elektroenergetyczna, wodoci\u0105gowa i telekomunikacyjna oraz przydomowe oczyszczalnie \u015bciek\u00f3w. Mieszka\u0144cy zajmuj\u0105 si\u0119 rolnictwem, ale wielu z nich doje\u017cd\u017ca do pracy w Mielcu, Gaw\u0142uszowicach lub innych miejscowo\u015bci. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 prowadz\u0105: Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich. Stowarzyszenie Kobiet Wiejskich i Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna. W krajobrazie wsi wyr\u00f3\u017cnia si\u0119\u00a0 Dom Stra\u017caka i wyeksponowana przed nim odrestaurowana zabytkowa sikawka z 1927 r., a mo\u017ce nawet z 1906 r. i unowocze\u015bniona w 1927 r.<\/p>\r\n

Kod pocztowy: 39-307, strefa numeryczna: 17. Po\u0142o\u017cenie: 50024\u201923\u2019\u2019N \u2013 21023\u201900\u2019\u2019E.<\/p>\r\n

Historia <\/b>W latach 90. XX w. badania archeologiczne na opisywanym terenie odkry\u0142y pozosta\u0142o\u015bci osady wielokulturowej z okres\u00f3w kultury \u0142u\u017cyckiej i kultury przeworskiej. Najstarsz\u0105 znan\u0105 wzmiank\u0105 pisemn\u0105 jest dokument z 1352 r., w kt\u00f3rym kr\u00f3l Kazimierz Wielki potwierdzi\u0142 podzia\u0142 d\u00f3br pomi\u0119dzy siostrami \u2013 Hank\u0105 i Dzier\u017ck\u0105. Klisz\u00f3w otrzyma\u0142a Hanka. W XV w. stanowi\u0142 w\u0142asno\u015b\u0107 Jana Korzeniowskiego herbu Janina, a w XVI w. \u2013 rodziny Mieleckich, za\u015b w XVII w. \u2013 rodziny Ossoli\u0144skich. Po pierwszym rozbiorze Polski (1772 r.) Klisz\u00f3w i miejscowo\u015bci nadwis\u0142ocza\u0144skie znalaz\u0142y si\u0119 pod zaborem austriackim, w granicach Kr\u00f3lestwa Galicji i Lodomerii. Kl\u0119ski \u017cywio\u0142owe, epidemie, pa\u0144szczyzna i austriackie podburzanie ch\u0142op\u00f3w przeciwko panom spowodowa\u0142o zbiorowy protest ch\u0142op\u00f3w, kt\u00f3ry przekszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w krwawe porachunki. Z pewno\u015bci\u0105 mieszka\u0144cy Kliszowa byli \u015bwiadkami tej krwawej rabacji w 1846 r., ale o ich udziale w tym powstaniu niewiele wiadomo. Trzeba jednak przypomnie\u0107, \u017ce w czasie rabacji t\u0142um ch\u0142op\u00f3w (trudno jednoznacznie stwierdzi\u0107 z kt\u00f3rych wsi, bo byli te\u017c z daleka) napad\u0142 na plebani\u0119 oraz inne zabudowania parafialne w Gaw\u0142uszowicach i zniszczy\u0142 lub zrabowa\u0142 ich wyposa\u017cenie. Nie zachowa\u0142y si\u0119 te\u017c wspomnienia\u00a0 o wydarzeniach zwi\u0105zanych ze zniesieniem pa\u0144szczyzny w 1848 r. Po reformie administracyjnej w latach 1850-1855 Klisz\u00f3w znalaz\u0142 si\u0119 w granicach nowo utworzonego powiatu mieleckiego. W czasie powstania styczniowego w 1863 r. niekt\u00f3rzy m\u0142odzi kliszowianie zostali zwerbowani do oddzia\u0142u tworzonego w Gaw\u0142uszowicach i po przekroczeniu Wis\u0142y do\u0142\u0105czyli do powstania. Cz\u0119\u015b\u0107\u00a0 z nich, niestety, nie powr\u00f3ci\u0142a. Po\u017cary i cz\u0119ste powodzie sk\u0142oni\u0142y mieszka\u0144c\u00f3w Kliszowa do zorganizowania w 1902 r. Towarzystwa Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej. Wielkim nieszcz\u0119\u015bciem by\u0142a I wojna \u015bwiatowa, a zw\u0142aszcza lata 1914-1915, kiedy przez opisywane tereny czterokrotnie przetoczy\u0142 si\u0119 front i dwukrotnie przysz\u0142o prze\u017cywa\u0107 okupacj\u0119 rosyjsk\u0105 (20 IX \u2013 4 X 1914 r. i 8 XI 1914 r. \u2013 11 V 1915 r.), a w nast\u0119pnych latach wojny \u2013 zabieranie (za symboliczne zap\u0142aty) na potrzeby wojska koni, byd\u0142a i \u017cywno\u015bci. Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 (XI 1918 r.) naprawiano szkody wojenne. W raporcie do w\u0142adz wojew\u00f3dzkich w Krakowie w 1921 r. informowano, \u017ce spo\u015br\u00f3d 981 os\u00f3b w Kliszowie tylko 403 mo\u017ce sama si\u0119 wy\u017cywi\u0107, a 304 ma\u0142orolne i 156 bezrolne wymagaj\u0105 pomocy. (Ponadto wykazano 118 os\u00f3b s\u0142u\u017cby folwarcznej.) W 1932 r. powsta\u0142o ko\u0142o Polskiego Stronnictwa Ludowego. W wyniku reformy administracyjnej w 1934 r. Klisz\u00f3w zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w granice gminy zbiorowej Gaw\u0142uszowice. W tym samym roku wielkie szkody spowodowa\u0142 wylew Wis\u0142y i jej dop\u0142yw\u00f3w. Rz\u0105d po\u015bpieszy\u0142 z pomoc\u0105, p\u0142ac\u0105c zbo\u017cem za udzia\u0142 w naprawianiu szk\u00f3d powodziowych, ale by\u0142o to niewiele w skali powsta\u0142ych szk\u00f3d. Jeszcze wi\u0119kszym nieszcz\u0119\u015bciem by\u0142a II wojna \u015bwiatowa i okupacja hitlerowska. Wprowadzone przez niemieckich okupant\u00f3w rygory, a p\u00f3\u017aniej terror, zrodzi\u0142y polski ruch oporu. Wielu mieszka\u0144c\u00f3w Kliszowa nale\u017ca\u0142o do organizacji partyzanckich lub je wspiera\u0142o. Po wojnie przyst\u0105piono do naprawy szk\u00f3d oraz organizacji wsi po parcelacji maj\u0105tk\u00f3w. Od lat 50., kiedy w Mielcu rozwija\u0142a si\u0119 Wytw\u00f3rnia Sprz\u0119tu Komunikacyjnego, wielu kliszowian, poza uprawianiem roli, doje\u017cd\u017ca\u0142o do pracy w Mielcu. Podw\u00f3jne \u017ar\u00f3d\u0142o zarobkowania pozwala\u0142o na budowanie murowanych dom\u00f3w i unowocze\u015bnianie gospodarstw. Trzeba te\u017c nadmieni\u0107, \u017ce cz\u0119\u015b\u0107 pracownik\u00f3w WSK przenios\u0142a si\u0119 z Kliszowa do Mielca. W latach 70. oddano do u\u017cytku Dom Stra\u017caka. W wyniku kilku reform administracyjnych, od 1993 r. Klisz\u00f3w powr\u00f3ci\u0142 do nowo utworzonej gminy Gaw\u0142uszowice, kt\u00f3ra od 1999 r. powr\u00f3ci\u0142a do restytuowanego powiatu mieleckiego. (W 1975 r. powiat zosta\u0142 zlikwidowany.) Po reformie samorz\u0105dowej wie\u015b zosta\u0142a pod\u0142\u0105czona do wodoci\u0105gu gminnego i uzyska\u0142a po\u0142\u0105czenie\u00a0 telekomunikacyjne. Ciekaw\u0105 inicjatyw\u0105 kulturaln\u0105 by\u0142o za\u0142o\u017cenie w 2009 r. zespo\u0142u tanecznego \u201eKliszowiacy\u201d. W 2013 r. zbudowano wiat\u0119 dla organizowania imprez plenerowych. W wyniku umowy o wsp\u00f3\u0142pracy w Domu Stra\u017caka, obok Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej, uzyska\u0142y siedziby Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich i Stowarzyszenie Kobiet Wiejskich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLOKOWSKI M\u0141YN<\/strong>, m\u0142yn w Mielcu usytuowany w pobli\u017cu zamku, wzmiankowany w roku 1510, a nast\u0119pnie w 1579 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLONOWA (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga (282 m) ulica miejska w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci osiedla Dziubk\u00f3w, boczna ulicy Osiedlowej. Status ulicy\u00a0i nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1975 r. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119. S\u0105siadami jej s\u0105 okaza\u0142e domy jednorodzinne z niewielkimi ogr\u00f3dkami przydomowymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLONOWSKA TERESA EUGENIA (z domu Jurkiewicz)<\/strong>, urodzona 13 XII 1952 r. w Kole, c\u00f3rka Eugeniusza i Czes\u0142awy z Tr\u0119backich. Absolwentka Cheektowaga High School w Buffalo (USA) z matur\u0105 w 1972 r. Studia na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1976 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra filologii angielskiej. W latach 1976-1981 pracowa\u0142a w Robotniczym Centrum Kultury w Mielcu jako lektor j\u0119zyka angielskiego. W 1981 r. wyjecha\u0142a do USA i by\u0142a wyk\u0142adowc\u0105 w Szkole J\u0119zyka Angielskiego w Nowym Yorku. Jeszcze tego samego roku powr\u00f3ci\u0142a do pracy lektora w RCK, a ponadto zosta\u0142a zatrudniona jako nauczyciel j\u0119zyka angielskiego w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Mielcu. W 1990 r. zako\u0144czy\u0142a prac\u0119 w RCK, a w 1991 r. za\u0142o\u017cy\u0142a pierwsz\u0105 w Mielcu Prywatn\u0105 Szko\u0142\u0119 J\u0119zyk\u00f3w Obcych \u201eT. Klonowska\u201d i zaj\u0119\u0142a si\u0119 jej prowadzeniem. Od 1999 r. jest tak\u017ce lektorem j\u0119zyka angielskiego w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. R\u00f3wnolegle do pracy pedagogicznej wielokrotnie uczestniczy\u0142a w spotkaniach, konferencjach i seminariach jako t\u0142umacz j\u0119zyka angielskiego i j\u0119zyka ameryka\u0144skiego. Przygotowuje te\u017c (z du\u017cym powodzeniem) uczni\u00f3w do egzamin\u00f3w na wy\u017csze uczelnie. 1 III 2013 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KLONOWSKI ZDZIS\u0141AW ROMAN<\/strong>, urodzony 22 X 1951 r. w Ciechanowie, syn Jana i Jadwigi z domu Brala. Absolwent Technikum Budowy Dr\u00f3g i Most\u00f3w w Mi\u0144sku Mazowieckim, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1970 r. Studia na Politechnice Rzeszowskiej (specjalno\u015b\u0107: budowa samolot\u00f3w p\u0142atowc\u00f3w) uko\u0144czy\u0142 w 1975 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika, a nast\u0119pnie na tej samej uczelni uko\u0144czy\u0142 studia II stopnia w 1977 r. (specjalno\u015b\u0107: technologia budowy maszyn) i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W latach 1975-1990 pracowa\u0142 w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych w Mielcu na stanowiskach konstruktora lotniczego i szefa programu produkcji M-20 \u201eMewa\u201d, a nast\u0119pnie w OBR SK w latach 1990-1992 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Biura Konstrukcyjno-Technologicznego. Przez kolejne niepe\u0142ne dwa lata (1992-1993) pracowa\u0142 w Now York (USA) jako programista automatu produkcyjnego. W 1993 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 dyrektora, a nast\u0119pnie prezesem Sp\u00f3\u0142ki z o.o. Zak\u0142ad Lotniczy \u201ePZL-Mielec\u201di funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1996 r. W tym okresie uczestniczy\u0142 w pracach nad przekszta\u0142caniem zak\u0142ad\u00f3w WSK w sp\u00f3\u0142ki prawa handlowego. W latach 1996-1998 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 prezesa Sp\u00f3\u0142ki z o.o. \u201eGepard\u201d, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do Zak\u0142adu Lotniczego \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisko kierownika Wydzia\u0142u Produkcyjnego. W latach 1999-2015 by\u0142 prezesem Zarz\u0105du Agencji Rozwoju Regionalnego \u201eMARR\u201d SA. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 aktywnie w\u0142\u0105cza\u0142 si\u0119 do r\u00f3\u017cnych form dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W latach 1980-1990 udziela\u0142 si\u0119 w Klubie \u017beglarskim \u201eOrkan\u201d, w latach 1984-1993 by\u0142 instruktorem je\u017adziectwa w Klubie Je\u017adzieckim \u201ePrzed\u015bwit\u201d Chorzel\u00f3w, a w latach 2000-2002 kierowa\u0142 prac\u0105 Zarz\u0105du MCEiP \u2013 za\u0142o\u017cyciela Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. W 1981 r. by\u0142 jednym ze wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycieli Stowarzyszenia d\/s Budowy Dom\u00f3w Rodzinnych, kt\u00f3rego dzia\u0142alno\u015b\u0107 zaowocowa\u0142a wybudowaniem 22 dom\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB HISTORYCZNY \u201ePRAWDA I PAMI\u0118\u0106\u201d<\/strong>, organizacja spo\u0142eczna o charakterze nieformalnym, powsta\u0142a w Mielcu w 2012 r. Jej za\u0142o\u017cycielami byli: Bogdan Pl\u0105der, Piotr Pszeniczny, Adam Gryczman i Romuald Rzeszutek. Skupia osoby doros\u0142e i m\u0142odzie\u017c \u2013 pasjonat\u00f3w poznawania i popularyzowania historii Narodu Polskiego, Podkarpacia i Ziemi Mieleckiej. Celem jej dzia\u0142alno\u015bci jest \u201eochrona i opieka miejsc pami\u0119ci, kt\u00f3re \u015bwiadcz\u0105 o bogatej przesz\u0142o\u015bci historycznej Mielca i okolic\u201d. Pragnie t\u0105 drog\u0105 przypomina\u0107 spo\u0142eczno\u015bci o naszych korzeniach, tradycji i powinno\u015bciach. Jest jednym z inicjator\u00f3w i organizator\u00f3w m.in. obchod\u00f3w Narodowego Dnia \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych w Mielcu, Mieleckiego Marszu Pami\u0119ci \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych, upami\u0119tnienia \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych zwi\u0105zanych z ziemi\u0105 mieleck\u0105 w Szyd\u0142owcu, nadania nazw dw\u00f3m rondom w Mielcu: im. \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych (zbieg ulic J. Kili\u0144skiego i S. Staszica oraz Alej Jana Paw\u0142a II) i im. rotmistrza Witolda Pileckiego (ul. Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy) oraz budowy pomnika \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych Niez\u0142omnych w Mielcu na G\u00f3rze Cyranowskiej. Jego delegacje uczestnicz\u0105 w uroczysto\u015bciach patriotycznych, m.in. zwi\u0105zanych z poch\u00f3wkami odnalezionych szcz\u0105tk\u00f3w \u017bo\u0142nierzy Wykl\u0119tych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB INTELIGENCJI KATOLICKIEJ (KIK)<\/strong>, stowarzyszenie katolickie promuj\u0105ce i upowszechniaj\u0105ce warto\u015bci chrze\u015bcija\u0144skie\u00a0w codziennym \u017cyciu. Jego podstawowymi celami s\u0105: praca intelektualna, praca formacyjna i dzia\u0142alno\u015b\u0107 praktyczna na rzecz spo\u0142ecze\u0144stwa. W Mielcu KIK powsta\u0142 z inicjatywy mecenasa Stefana Ziomka \u2013 cz\u0142onka KIK w Krakowie i Hieronima Mykietiuka, przy wsparciu Marii Batko, Fryderyka Gaja, Jana Szyma\u0144skiego i Alicji Wo\u017aniak oraz poparciu dziekana dekanatu mieleckiego ks. Jana Bia\u0142oboka. Zebranie za\u0142o\u017cycielskie odby\u0142o si\u0119 26 I 1981 r., a prezesem wybrano S. Ziomka Pierwsz\u0105 siedzib\u0105 Klubu by\u0142 budynek katechetyczny przy Parafii p.w. \u015bw. Mateusza, a w po\u0142owie lat 80. przeniesiono j\u0105 do budynku katechetycznego parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy. Inauguracja religijnej dzia\u0142alno\u015bci \u2013 z udzia\u0142em ks. biskupa ordynariusza dr. Jerzego Ablewicza \u2013 odby\u0142a si\u0119 28 V, a oficjalna rejestracja nast\u0105pi\u0142a 31 VIII 1981 r. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 klubowa odbywa\u0142a si\u0119 w ko\u015bcio\u0142ach \u015bw. Mateusza i Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy. W tej pocz\u0105tkowej fazie funkcjonowania obok wymienionych os\u00f3b aktywno\u015b\u0107 wykazywali: W\u0142adys\u0142aw Bieniek, Lucyna Makarewicz, Ma\u0142gorzata Leyko i Wojciech Adamus. 13 XII 1981 r., w zwi\u0105zku z og\u0142oszeniem stanu wojennego w Polsce, jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 zosta\u0142a oficjalnie zawieszona. Internowani zostali w\u00f3wczas m.in. Jan Mieczys\u0142aw Szyma\u0144ski \u2013 wiceprezes KIK i Fryderyk Gaj. Mimo zakazu dzia\u0142alno\u015bci organizowano klubowe spotkania. Oficjaln\u0105 zgod\u0119 na wznowienie dzia\u0142alno\u015bci wyda\u0142 wojewoda rzeszowski 28 V 1983 r. Odt\u0105d zintensyfikowano prac\u0119 organizuj\u0105c m.in. prelekcje w\u0142asne, wieczory dyskusyjne, odczyty prelegent\u00f3w z zewn\u0105trz, wycieczki i pielgrzymki, wieczory i dni skupienia, spotkania op\u0142atkowe, programy recytatorskie i s\u0142owno-muzyczne oraz od 1985 r. coroczne \u201eTygodnie Kultury Chrze\u015bcija\u0144skiej\u201d (p\u00f3\u017aniej \u201eTygodnie Kultury Katolickiej\u201d), w czasie kt\u00f3rych prelekcje g\u0142osili wybitni przedstawiciele \u015bwiata nauki i kultury, koncertowali znakomici arty\u015bci polscy i zagraniczni oraz eksponowano wystawy\u00a0i sprzedawano ksi\u0105\u017cki z \u201edrugiego obiegu\u201d. (Do 2002 r. zorganizowano 18 \u201eTygodni\u201d.) Ponadto podejmowano w dyskusjach problematyk\u0119 pog\u0142\u0119biaj\u0105cego si\u0119 kryzysu w \u017cyciu spo\u0142eczno-gospodarczym kraju i mo\u017cliwo\u015bci jego powstrzymania. W okresie poprzedzaj\u0105cym g\u0142\u0119bokie przemiany w Polsce KIK by\u0142 g\u0142\u00f3wnym inicjatorem spotkania z Komitetem Organizacyjnym NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK PZL-Mielec i Duszpasterstwem Ludzi Pracy w dniu 4 IV 1989 r. oraz powo\u0142ania Komitetu Obywatelskiego w Mielcu. W latach 90.\u00a0\u2013 w zwi\u0105zku z zaanga\u017cowaniem si\u0119 czo\u0142owych dzia\u0142aczy KIK do pracy w samorz\u0105dzie Gminy Miejskiej Mielec oraz WSK \u201ePZL-Mielec\u201d \u2013 pocz\u0105tkowo aktywno\u015b\u0107 Klubu nieco os\u0142ab\u0142a, ale w dalszych latach nie tylko kontynuowano sprawdzone formy dzia\u0142alno\u015bci, ale nawet podejmowano dodatkowe zadania, m.in. corocznie organizowano kolonie dla dzieci z najubo\u017cszych rodzin, a w 1997 r. koloni\u0119 w Mielcu dla dzieci z teren\u00f3w ziemi mieleckiej dotkni\u0119tych kl\u0119sk\u0105 powodzi. Klub organizowa\u0142 corocznie w jesieni \u201eTydzie\u0144 Kultury Katolickiej\u201d, a nast\u0119pnie \u201eTydzie\u0144 Kultury Chrze\u015bcija\u0144skiej\u201d i od 2011 r. \u201eChrze\u015bcija\u0144skie Dni Formacyjne\u201d. Organizowano tak\u017ce prelekcje i spotkania w ci\u0105gu ca\u0142ego roku. Siedzib\u0105 Klubu by\u0142 nadal dom parafialny przy ul. ks. H. Arczewskiego 1, ale kierowano si\u0119 zasad\u0105, aby formy edukacji religijnej odbywa\u0142y si\u0119 w r\u00f3\u017cnych miejscach na terenie Mielca (\u015bwi\u0105tynie, sale parafialne, plac\u00f3wki kultury i uczelnie). Prelegentami w ostatnich latach byli m.in. ks. bp dr W\u0142adys\u0142aw Bobowski, ks. dr Maciej Zi\u0119ba OP, ks. prof. Janusz Kr\u00f3likowski, ks. dr Czes\u0142aw Noworolnik (sekretarz Komisji Episkopatu ds. Misji), ks. dr Jacek Nowak (rektor WSD w Tarnowie) \u00a0i ksi\u0119\u017ca wyk\u0142adowcy uczelni katolickich. Klub uczestniczy\u0142 w corocznej Pielgrzymce Klub\u00f3w Inteligencji Katolickiej do Cz\u0119stochowy i wycieczkach do polskich sanktuari\u00f3w, a tak\u017ce bra\u0142 udzia\u0142 w mieleckich uroczysto\u015bciach religijnych. Kolejne wa\u017cniejsze wydarzenia: *27 IX 2019 r. (KCEM Kana) Sesja „Spo\u0142eczny wymiar ekonomii” (wsp\u00f3lnie z mieleckim Wydz. Ekonomii WSGiZ Krak\u00f3w).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi:<\/strong>\u00a0Stefan Ziomek, Jerzy Or\u0142owski, Jan Szyma\u0144ski, Emil Drajczyk, Grzegorz Lubieniecki, Stanis\u0142aw Le\u015bniak, Bogus\u0142awa Fleszar, W\u0142adys\u0142aw Bieniek, Andrzej Skowron.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Kapelani Klubu<\/strong>: ks. dr Andrzej Michalik, ks. dr Jan Siedlarz, ks. Stanis\u0142aw Kubo\u0144, ks. Jacek Daniel, ks. Marek \u0141abuz, ks. Wies\u0142aw Majka i ks. Ryszard Nowak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB MI\u0141O\u015aNIK\u00d3W LOTNICTWA<\/strong>, powsta\u0142 1 II 2001 r. z inicjatywy Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. prof. W. Szafera i przy wsparciu Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. W inauguracyjnym spotkaniu, kt\u00f3re zorganizowano w sali klubowej Sp\u00f3\u0142dzielczego Domu Kultury MSM, uczestniczyli d\u0142ugoletni zas\u0142u\u017ceni pracownicy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i Przedstawicielstwa Wojskowego oraz dzia\u0142acze modelarstwa lotniczego \u00a0i pasjonaci dziej\u00f3w lotnictwa. Honorowym go\u015bciem by\u0142 por. rez. pilot Stanis\u0142aw Becker, kt\u00f3ry przedstawi\u0142 sw\u00f3j lotniczy \u017cyciorys. Na spotkaniu ustalono podstawowy cel dzia\u0142alno\u015bci Klubu \u2013 popularyzowanie lotnictwa, zw\u0142aszcza w\u015br\u00f3d m\u0142odego pokolenia, m.in. poprzez rozw\u00f3j modelarstwa lotniczego. Przyj\u0119to te\u017c ramowy plan zamierze\u0144. W porozumieniu z zarz\u0105dem TMZM ustalono, \u017ce KML b\u0119dzie funkcjonowa\u0142 jako oddzielna sekcja Towarzystwa. Aktywno\u015b\u0107 Klubu wzros\u0142a po obj\u0119ciu funkcji prezesa przez J\u00f3zefa Roguza \u2013 by\u0142ego dyrektora Zak\u0142adu Us\u0142ug Agrolotniczych w Mielcu. Zorganizowano m.in. Spotkania Lotniczych Pokole\u0144 (2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2o19, 2021, 2022), Og\u00f3lnopolski Konkurs Literacki \u201eNa skrzyd\u0142ach Ikara\u201d, Konkurs \u201eLotnicze wspomnienia moich najbli\u017cszych\u201d i Og\u00f3lnopolski Konkurs Fotograficzno-Plastyczny \u201eSamolot w obiektywie i palecie barw\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB MODELARSTWA LOTNICZEGO \u201eIKAR\u201d<\/strong>\u00a0za\u0142o\u017cony 1 II 1984 r. przez Piotra Kaczorka \u2013 instruktora modelarstwa lotniczego \u2013 w Sp\u00f3\u0142dzielczym Domu Kultury MSM. Przez szereg lat wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Aeroklubu Mieleckiego, jako jeden z czterech o\u015brodk\u00f3w modelarstwa lotniczego, a w latach 90. usamodzielni\u0142 si\u0119. Od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci gromadzi entuzjast\u00f3w budowania modeli samolot\u00f3w, w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych: dzieci, m\u0142odzie\u017c i doros\u0142ych \u2013 \u015brednio w roku oko\u0142o 40 os\u00f3b. Poza zaj\u0119ciami teoretycznymi i praktycznymi uczestniczy w zawodach lokalnych i og\u00f3lnopolskich oraz mistrzostwach krajowych i \u015bwiatowych, a ponadto organizuje wystawy, pokazy, konkursy i wycieczki. W latach 80. czo\u0142owymi zawodnikami Klubu byli: P. Kaczorek (instruktor), Bogus\u0142aw Miodunka (w kategorii junior\u00f3w dwukrotnie zdoby\u0142 mistrzostwo Polski, a nast\u0119pnie \u2013 jako reprezentant Polski \u2013 dru\u017cynowe mistrzostwo \u015bwiata) oraz Jerzy Solarski. Sukcesem by\u0142o te\u017c uczestnictwo P. Kaczorka, B. Miodunki i Andrzeja Burchela w zawodach o Puchar \u015awiata w RFN i Francji (1988, 1990) w konkurencji F1B. Ponadto instruktorami byli B. Miodunka i Lech Kowalski. Osi\u0105gni\u0119ciem organizacyjnym by\u0142o zorganizowanie Og\u00f3lnopolskich Halowych Zawod\u00f3w Modeli Samolot\u00f3w w Mielcu. W latach 90. instruktorem zosta\u0142 in\u017c. Zygmunt Osak, pilot do\u015bwiadczalny I klasy w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Sam osi\u0105gn\u0105\u0142 indywidualnie szereg licz\u0105cych si\u0119 sukces\u00f3w (czo\u0142owe miejsca w zawodach mi\u0119dzynarodowych i og\u00f3lnopolskich), a ponadto wychowa\u0142 grup\u0119 modelarzy, kt\u00f3rzy osi\u0105gn\u0119li sukcesy krajowe i mi\u0119dzynarodowe: Mariusza Tarana, Janusza Wr\u00f3bla, Marka Wr\u00f3bla, Damiana Kaczmarczyka, Adama Tarana, Krzysztofa Osaka, Grzegorza Wnuka, Paw\u0142a Gu\u0142\u0119, Konrada Wi\u0105cka, Grzegorza Pieroga, M. D\u0119bowskiego, Arkadiusza Raka i Jakuba Zachariasza.\u00a0Zdobywcy medali Mistrzostw \u015awiata junior\u00f3w w modelarstwie lotniczym: * 1988 r. (Leszno) B. Miodunka, z\u0142oty, dru\u017cynowo, kategoria modeli szybowc\u00f3w swobodnie lataj\u0105cych.\u00a0Zdobywcy medali Mistrzostw Polski senior\u00f3w: * 1997 r. (\u0141\u00f3d\u017a): Z. Osak, br\u0105zowy, kategoria makiet samolot\u00f3w na uwi\u0119zi, * 2001 r. (Inowroc\u0142aw): P. Gu\u0142a, srebrny, kategoria modeli szybowc\u00f3w sterowanych radiem F3 J.\u00a0Zdobywcy medali Mistrzostw Polski junior\u00f3w: * 1987 r. (Mielec): B. Miodunka, z\u0142oty, kategoria modeli szybowc\u00f3w swobodnie lataj\u0105cych, * 1988 r. (Lubie\u0144 Kujawski): B. Miodunka, z\u0142oty, kategoria modeli szybowc\u00f3w swobodnie lataj\u0105cych, * 1998 r. (Piaski ko\u0142o Lublina): G. Pier\u00f3g, z\u0142oty w kategorii modeli szybowcowych sterowanych radiem F3 mini, * 2000 r. (Wierzawice): A. Taran, br\u0105zowy, kategoria modeli akrobacyjnych na uwi\u0119zi, * 2001 r. (Wierzawice): A. Taran, z\u0142oty, kategoria modeli akrobacyjnych na uwi\u0119zi, 2002 r. (Wierzawice): G. Wnuk, z\u0142oty i A. Taran, srebrny \u2013 obaj w kategorii modeli akrobacyjnych na uwi\u0119zi.\u00a0Cz\u0142onkowie kadry narodowej senior\u00f3w: P. Kaczorek, B. Miodunka, Z. Osak, K. Osak.\u00a0Cz\u0142onkowie kadry narodowej junior\u00f3w: B. Miodunka, A. Taran, G. Wnuk.W latach 2002-2012 zaj\u0119cia odbywa\u0142y si\u0119 w modelarni lotniczej Sp\u00f3\u0142dzielczego Domu Kultury Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej i prowadzi\u0142 je nadal Zygmunt Osak. Corocznie pracowa\u0142 z grup\u0105 kilkudziesi\u0119ciu modelarzy, kt\u00f3rzy wykonywano \u015brednio w roku oko\u0142o 80 modeli samolot\u00f3w. Rekordowym by\u0142 rok 2010, kiedy powsta\u0142o 110 modeli. Organizowano pokazy i wystawy wykonanych modeli samolot\u00f3w W Mielcu i okolicy oraz uczestniczono w podobnych imprezach na terenie ca\u0142ego kraju. Cz\u0142onkowie Klubu startowali w zawodach regionalnych i og\u00f3lnopolskich, osi\u0105gaj\u0105c liczne sukcesy. Zdobyto szereg odznak i klas sportowych. Najlepsi otrzymywali powo\u0142ania do kadry narodowej i startowali w zawodach mi\u0119dzynarodowych i Mistrzostwach Europy. Tak\u017ce Zygmunt Osak startowa\u0142 i odnosi\u0142 sukcesy w kategorii senior\u00f3w (zawody o Puchar Polski, Mistrzostwa Polski w konkurencji makiet) i by\u0142 reprezentantem Polski. Do grupy wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 modelarzy nale\u017celi: Rafa\u0142 Bodziony, D. Gr\u0105dzki, Damian Kaczmarczyk, Marek Kuca, W. Marsza\u0142ek, Wojciech Pluta, Mateusz Rachwa\u0142, Jacek Rze\u017anik, T. Sa\u0142agaj, Damian Sypek, \u0141ukasz Szeptycki, Adam Taran, Grzegorz Wnuk.\u00a0Starty w reprezentacji Polski: *2003 r. Mistrzostwa Europy Junior\u00f3w (Francja): Adam Taran \u2013 VI miejsce w akrobacji na uwi\u0119zi F2B; *2004 r. Mistrzostwa \u015awiata Senior\u00f3w (D\u0119blin): Zygmunt Osak (zawodnik rezerwowy \u00a0\u2013 wykona\u0142 2 loty).\u00a0Zdobywcy medali Mistrzostw Polski junior\u00f3w: *2003 r. (W\u0142oc\u0142awek): Grzegorz Wnuk \u2013 I miejsce w akrobacji modeli na uwi\u0119zi, Adam Taran \u2013 II miejsce w akrobacji modeli na uwi\u0119zi; *2004 r. (D\u0119blin): Marek Kuca \u2013 III miejsce w konkurencji makiet; *2007 r. (Gliwice): Rafa\u0142 Bodziony \u2013 III miejsce.\u00a0Reprezentanci Polski senior\u00f3w: Zygmunt Osak.\u00a0Cz\u0142onkowie kadry narodowej junior\u00f3w: Marek Kuca, Wojciech Pluta, Adam Taran, Grzegorz Wnuk.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB PI\u0141KARSKI \u201ePOLONIA\u201d MIELEC W CHICAGO (USA)<\/strong>, powsta\u0142 w lipcu 1998 r. i zgromadzi\u0142 du\u017c\u0105 grup\u0119 mielczan mieszkaj\u0105cych w Chicago. Jego organizatorami byli: Konrad Kom\u0119za, Robert Fita\u0142 i Kruczek. Prezesem zosta\u0142 K. Kom\u0119za, wiceprezesem \u2013 Fanek, menad\u017cerem \u2013 R. Fita\u0142, sekretarzem i skarbnikiem \u2013 Kruczek, a cz\u0142onkami zarz\u0105du: Marcin Kusina, Groele, G. R\u00f3g, A. Rymanowski i J. J\u00f3wko (?). Funkcj\u0119 trenera powierzono B. Godziejewiczowi, a asystentami s\u0105 J. Ciejka i R. Fita\u0142. Sponsorami s\u0105 firmy prowadzone przez mielczan, m.in. R. B\u0142asiak \u2013 \u201eEMEX\u201d, J. Malczy\u0144ski \u2013 \u201eMielec Transport\u201d, A. \u017bar\u00f3w \u2013 PGUZUSS Wytw\u00f3rnia Mebli, K. Kom\u0119za \u2013 dzia\u0142alno\u015b\u0107 handlowa, EJ Kapinos \u2013 remonty dom\u00f3w, R. Fita\u0142 \u2013 ZZ Murarzy w Chicago. Przez trzy lata po za\u0142o\u017ceniu dru\u017cyn\u0119 stanowili niemal wy\u0142\u0105cznie mielczanie \u2013 byli pi\u0142karze \u201eStali\u201d Mielec, a od 2001 r. wzmacniaj\u0105 j\u0105 pi\u0142karze z innych \u015brodowisk polonijnych. Sk\u0142ad zespo\u0142u: K. Kom\u0119za, M. W\u00f3jcik, M. Ho\u0142owi\u0144ski, B. Godzijewicz, P. Pytel, R. Kupiec, D. Popiela, K. Mr\u00f3z, P. Leszczyk, B. Fornalik, K. Pytel, T. Klich, T. Duniec, S. Mielcarek, J. Cwanek, P. Maciantowicz, R. Plewi\u0144ski, Radkowski, Komisarek. Sukcesy: mistrzostwo Polskiej Ligi Pi\u0142karskiej w Chicago w sezonach 1999\/2000, 2000\/2001, 2001\/2002, 2. miejsce po rundzie jesiennej 2002\/2003, \u0107wier\u0107fina\u0142 Turnieju Polonijnego w Nowym Yorku (2002), awans do najwy\u017cszej Ligi Amatorskiej Stanu Illinois, 1. miejsce w Lidze Halowej w Chicago (2002). Mecze \u201ePolonii\u201d gromadz\u0105 ka\u017cdorazowo widz\u00f3w w zdecydowanej wi\u0119kszo\u015bci pochodz\u0105cych z Mielca i okolic. Tradycj\u0105 sta\u0142o si\u0119 organizowanie dwa razy w roku balu oraz \u201eOp\u0142atka Mieleckiego\u201d po \u015bwi\u0119tach Bo\u017cego Narodzenia. W spotkaniach tych uczestnicz\u0105 dzia\u0142acze, zawodnicy i sympatycy klubu oraz zaproszeni go\u015bcie (150-200 os\u00f3b). W 2000 r. goszczono w klubie Grzegorza Lat\u0119, Zygmunta Kukl\u0119 i Jana Karasia. W XX Turnieju Dru\u017cyn Polonijnych Ameryki P\u00f3\u0142nocnej (kategoria open), rozegranym w dniach 9-10 VII 2005 r. w Milwaukee, zwyci\u0119\u017cy\u0142a (trzeci raz z rz\u0119du) po 6 zwyci\u0119stwach, w tym we finale z \u201eWis\u0142\u0105\u201d Chicago 1 : 0 (po dogrywce).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB POWIATU MIELEC W CHICAGO (USA)<\/strong>, powsta\u0142 w 1951 r., skupiaj\u0105c liczne grono os\u00f3b, kt\u00f3re od wielu lat licznie emigrowa\u0142y z ziemi mieleckiej do tego w\u0142a\u015bnie miasta. Pocz\u0105tkowo wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Zwi\u0105zku Klub\u00f3w Ma\u0142opolskich, a nast\u0119pnie przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci Zwi\u0105zku Klub\u00f3w Polskich i Zwi\u0105zku Narodowego Polskiego. W\u015br\u00f3d form dzia\u0142alno\u015bci szczeg\u00f3lnie warto\u015bciow\u0105 by\u0142a pomoc finansowa dla parafii rzymskokatolickich na terenie Mieleckiego, szczeg\u00f3lnie na budow\u0119, remonty i wyposa\u017cenie ko\u015bcio\u0142\u00f3w. Prezesami Klubu byli: Maria Dyczewska, J\u00f3zef Mall i Kazimierz Pabi\u015b.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB PI\u0141KI SIATKOWEJ STAL<\/strong>, powsta\u0142 26 VI 1997 r. na bazie autonomicznej sekcji pi\u0142ki siatkowej kobiet zlikwidowanego FKS Stal. Prezesem zarz\u0105du zosta\u0142 Bogus\u0142aw Biernacki, reprezentuj\u0105cy sponsora \u2013 WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Pierwszy zesp\u00f3\u0142, po zaj\u0119ciu 1. miejsca w rozgrywkach Serii B I ligi sezonu 1996\/1997 i turnieju bara\u017cowym w Be\u0142chatowie, awansowa\u0142 do serii A I ligi. Awans wywalczono w nast\u0119puj\u0105cym sk\u0142adzie: Renata Bodzi\u0144ska-Pociask, Zofia Byzdra, Anna Dybek, Anna J\u0119drejek-Kicior, El\u017cbieta Kabat, Monika Kita, El\u017cbieta Ko\u015bcielna, Tania Racynia, Anna Skorupska, Dorota Urbaniak, Inga Winogradowa i Anna Wojtas, trener: Roman Murdza, kierownik dru\u017cyny i wiceprezes: Bogus\u0142aw Kamuda. Uda\u0142o si\u0119 pozyska\u0107 nowego sponsora \u2013 Autopart (prezes Jacek B\u0105k). W sezonie 1997\/1998 zesp\u00f3\u0142 zako\u0144czy\u0142 rund\u0119 zasadnicz\u0105 na 6. miejscu (18 27 31 : 33), a nast\u0119pnie zwyci\u0119\u017cy\u0142 w tzw. grupie spadkowej (10 18 25 : 12), co oznacza\u0142o ostatecznie 5. miejsce w tabeli serii A. Do kadry narodowej powo\u0142ana zosta\u0142a R. Bodzi\u0144ska-Pociask, a na konsultacje kadry \u2013 D. Urbaniak. Przed sezonem 1998\/1999 pozyskano kadrowiczk\u0119 \u2013 Joann\u0119 Podob\u0119 i Agnieszk\u0119 \u015arutowsk\u0105, a tak\u017ce w\u0142\u0105czono do sk\u0142adu wychowank\u0119 Katarzyn\u0119 Abramowicz. Odesz\u0142y natomiast obie Rosjanki, a A. Dybek i E. Kabat przesz\u0142y do Siarki Tarnobrzeg. Grono sponsor\u00f3w powi\u0119kszy\u0142y firmy z SSE \u201eEURO-PARK\u201d Mielec: \u201eMelnox\u201d i \u201eLobo\u201d. Prezesem Klubu zosta\u0142 Tomasz Jo\u0144czak, a wiceprezesem \u2013 B. Kamuda. W ramach przygotowa\u0144 do sezonu 1998\/1999 mielczanki zdoby\u0142y Puchar Prezydenta Bielska-Bia\u0142ej. W rundzie zasadniczej zesp\u00f3\u0142 Melnox-Autopart-Lobo Mielec zaj\u0105\u0142 3. miejsce (16 26 35 : 29), a w rozgrywkach play off pokona\u0142 Pa\u0142ac-Centrostal-Eltra Bydgoszcz 3 : 0 (3 : 2, 3 : 2 i 3 : 1), przegra\u0142 z Naft\u0105 Pi\u0142a 2 : 3 (0 : 3, 0 : 3, 3 : 2, 3 : 2, 0 : 3) i pokona\u0142 Wis\u0142\u0119-Solidex Krak\u00f3w 3 : 1 (3 : 0, 0 : 3, 3 : 2 i 3 : 0), zdobywaj\u0105c 3. miejsce i br\u0105zowe medale Mistrzostw Polski. Ponadto w Pucharze Polski mielczanki wywalczy\u0142y 2. lokat\u0119 i prawo startu w pucharach europejskich. Przed sezonem 1999\/2000 mielecki zesp\u00f3\u0142 \u2013 jako Polska II \u2013 uczestniczy\u0142 w mi\u0119dzynarodowym turnieju w Pile i zaj\u0105\u0142 3. miejsce (0 : 3 z Polsk\u0105 I, 1 : 3 z Bu\u0142gari\u0105 i 3 : 1 z Niemcami). B. Kamuda zosta\u0142 mianowany kierownikiem I reprezentacji Polski kobiet. (R\u00f3wnolegle pe\u0142ni\u0142 nadal funkcj\u0119 wiceprezesa mieleckiego Klubu.) E. Ko\u015bcielna otrzyma\u0142a propozycj\u0119 powo\u0142ania do kadry, ale zrezygnowa\u0142a z przyczyn obiektywnych. Sk\u0142ad znacznie wzmocniono \u2013 pozyskano Agat\u0119 Karczmarzewsk\u0105 z BKS Bielsko-Bia\u0142a, a z Augusto Kalisz powr\u00f3ci\u0142a El\u017cbieta Kulpa. Odesz\u0142a natomiast A. Skorupska do Gamratu Jas\u0142o. We wrze\u015bniowych Mistrzostwach Europy we W\u0142oszech w reprezentacji Polski wyst\u0105pi\u0142y A. Karczmarzewska i J. Podoba. (R. Bodzi\u0144ska-Pociask zrezygnowa\u0142a z wyst\u0119p\u00f3w w reprezentacji z przyczyn obiektywnych.) W eliminacyjnych rozgrywkach Pucharu Europejskiej Konfederacji Pi\u0142ki Siatkowej Kobiet CEV, rozegranych 26-28 XI 1999 r. w mieleckiej hali, dru\u017cyna Melnox-Autopart-Lobo zdoby\u0142a 1. miejsce po zwyci\u0119stwach: 3 : 0 z R\u00f3\u017c\u0105 Bia\u0142a Cerkiew (Ukraina), 3 : 0 z Penicilin\u0105 Jassy (Rumunia) i 3 : 2 z Vakifbank Ankara, a nast\u0119pnie w 1\/8 fina\u0142u przegra\u0142a ma\u0142ymi punktami w dwumeczu z Dynamem Jenestra Odessa (0 : 3, 3 : 0) i odpad\u0142a z rozgrywek. W rundzie zasadniczej sezonu 1999\/2000 mielczanki zaj\u0119\u0142y 2. miejsce (16 11 : 5 27 38 : 25). W play off zwyci\u0119\u017cy\u0142y Wis\u0142\u0119-Solidex Krak\u00f3w 3 : 1 (1 : 3, 3 : 0, 3 : 1, 3 : 1) i BKS Stal Bielsko 3 : 0 (3 : 0, 3 : 1, 3 : 0) oraz w finale przegra\u0142y z Naft\u0105 Pi\u0142a 0 : 3 (0 : 3, 0 : 3, 0 : 3), zdobywaj\u0105c srebrne medale i tytu\u0142 wicemistrza Polski. Sk\u0142ad: K. Abramowicz, Z. Byzdra, A. J\u0119drejek-Kicior, A. Karczmarzewska, E. Ko\u015bcielna, E. Kulpa, J. Podoba, A. \u015arutowska, D. Urbaniak i A. Wojtas oraz R. Murdza (trener), Igor Ostrowski (trener odnowy biologicznej) i B. Kamuda (kierownik dru\u017cyny, wiceprezes klubu). W przerwie mi\u0119dzy sezonami odesz\u0142y: J. Podoba (do Nafty Pi\u0142a), A. \u015arutowska (do SCU Emlichheim \u2013 Niemcy) i E. Ko\u015bcielna (urlop macierzy\u0144ski), a przyby\u0142y: Eleonora Staniszewska i Monika Gorszyniecka (z Gedanii Gda\u0144sk), El\u017cbieta Nykiel, reprezentantka Polski juniorek (z Wis\u0142oki D\u0119bica) i wychowanka Katarzyna Z\u0105bek. Po odej\u015bciu R. Murdzy do Warszawy trenerem zosta\u0142 Jerzy Komorowski. W sezonie 2000\/2001 nie odniesiono wi\u0119kszych sukces\u00f3w. Osi\u0105gni\u0119ciami na mniejsz\u0105 skal\u0119 by\u0142o 2. miejsce w turnieju \u201eO Puchar Prezydenta Bielska-Bia\u0142ej\u201d oraz 3-4 miejsce w Pucharze Polski. W Mistrzostwach Europy Juniorek E. Nykiel wyst\u0105pi\u0142a w reprezentacji Polski, kt\u00f3ra zdoby\u0142a br\u0105zowy medal. W eliminacjach europejskich rozgrywek TOP TEAMS CUP mielczanki zaj\u0119\u0142y 3. miejsce i odpad\u0142y z dalszych rozgrywek. W zasadniczej rundzie Serii A I ligi zaj\u0119\u0142y 7. lokat\u0119 (18 25 29 : 38). W play off przegra\u0142y z Naft\u0105 Gaz Pi\u0142a 0 : 3 (0 : 3, 0 : 3, 1 : 3) i Gedani\u0105 Gda\u0144sk 2 : 3 (0 : 3, 1 : 3, 3 : 0, 3 : 2, 0 : 3) oraz pokona\u0142y \u201eGwardi\u0119\u201d Wroc\u0142aw 3 : 1 (3 : 1, 3 : 0, 0 : 3, 3 : 1), co uplasowa\u0142o je na 7. miejscu. Ponadto E. Nykiel wyst\u0105pi\u0142a w reprezentacji Polski juniorek na Mistrzostwach \u015awiata w Dominikanie. Przed sezonem 2001\/2002 nowym trenerem zosta\u0142 Marek Bernat. Powr\u00f3ci\u0142y (po urlopach macierzy\u0144skich) R. Bodzi\u0144ska-Pociask i E. Ko\u015bcielna, a tak\u017ce pozyskano: Alen\u0119 Petraszow\u0105 (Spartak Snina, S\u0142owacja) i Mart\u0119 Ka\u017amierzak (BKS Bielsko-Bia\u0142a). Ponadto do sk\u0142adu do\u0142\u0105czono wychowank\u0119 Katarzyn\u0119 Z\u0105bek. Odesz\u0142y natomiast: E. Kulpa (urlop macierzy\u0144ski) i M. Gorszyniecka. Po 4 meczach rundy zasadniczej trener M. Bernat z\u0142o\u017cy\u0142 rezygnacj\u0119 i zatrudniono Krzysztofa Leszczy\u0144skiego. Mielczanki zako\u0144czy\u0142y rund\u0119 zasadnicz\u0105 na 7. miejscu (18 7 : 11 25 29 : 40). W play off przegra\u0142y ze Skr\u0105 Warszawa 0 : 3 (2 : 3, 1 : 3, 1 : 3), wygra\u0142y 3 : 2 z Gwardi\u0105 Wroc\u0142aw (3 : 2, 3 : 2, 2 : 3, 2 : 3, 3 : 0) oraz z Gedani\u0105 Gda\u0144sk 3 : 2 (3 : 1, 2 : 3, 3 : 0, 0 : 3, 3 : 1) i zaj\u0119\u0142y 5. miejsce, kwalifikuj\u0105c si\u0119 do rozgrywek w Pucharze Konfederacji CEV. W przerwie mi\u0119dzy sezonami odesz\u0142a A. Karczmarzewska (do Nafty Pi\u0142a), a E. Kulpa zrezygnowa\u0142a z dalszego uprawiania sport wyczynowego. Pozyskano natomiast nowe zawodniczki: Mart\u0119 Natanek (Gaudia Trzebnica), Magdalen\u0119 Kwa\u015bniewicz (\u0141KS \u0141\u00f3d\u017a), Magdalen\u0119 Grzesiak (Wulkan Cz\u0119stochowa) i Dorot\u0119 Pykosz (BKS Bielsko-Bia\u0142a), a ponadto powr\u00f3ci\u0142a do Mielca Agnieszka \u015arutowska (z SCU Emlichheim). I trenerem zosta\u0142 Jerzy Skrobecki, II \u2013 Jacek Wi\u015bniewski, a specjalist\u0105 odnowy biologicznej by\u0142 nadal Igor Ostrowski. Ze sponsoringu wycofa\u0142 si\u0119 \u201eMelnox\u201d, a z funkcji prezesa T. Ja\u0144czak. Obowi\u0105zki sponsora g\u0142\u00f3wnego podj\u0119\u0142a firma \u201eTeleNet Polska\u201d, a zesp\u00f3\u0142 otrzyma\u0142 nazw\u0119 TeleNet Polska Autopart Mielec. Runda zasadnicza sezonu 2002\/2003 przebiega\u0142a pocz\u0105tkowo niezbyt pomy\u015blnie, ale poczynaj\u0105c od grudnia 2002 zesp\u00f3\u0142 uzyska\u0142 wysok\u0105 form\u0119 i ostatecznie uplasowa\u0142 si\u0119 na 4. miejscu (18 10 : 8 28 36 : 31). W rozgrywkach play off pokona\u0142 Gwardi\u0119 Wroc\u0142aw 3 : 0 (3 : 2, 3 : 2, 3 : 0), przegra\u0142 z Danterem Pozna\u0144 0 : 3 (0 : 3, 1 : 3, 0 : 3) i o 3. miejsce uleg\u0142 Winiarom Kalisz 1 : 3 (2 : 3, 3 : 2, 0 : 3, 1 : 3), co da\u0142o mu ostatecznie 4. miejsce. W dniach 6-8 XII 2002 r. w turnieju kwalifikacyjnym Pucharu Konfederacji CEV, rozegranym w hali w Mielcu, reprezentuj\u0105ce Polsk\u0119 mielczanki pokona\u0142y: Polo Kalesija (Bo\u015bnia-Hercegowina) 3 : 0, Ommen (Holandia) 3 : 1 i Charleroi (Belgia) 3 : 0, zdobywaj\u0105c 1. miejsce i awans do nast\u0119pnej rundy, a w walce o \u0107wier\u0107fina\u0142 pokona\u0142y Skup O\u0142omuniec (Czechy) 3 : 0, 3 : 2. W \u0107wie\u0107finale przegra\u0142y z Pallavolo Siro Perugia 0 : 3, 0 : 3 i odpad\u0142y z dalszych rozgrywek. W sezonie 2003\/2004 mielecki zesp\u00f3\u0142 zaj\u0105\u0142 4. miejsce w rundzie zasadniczej (10-6 26 37:26). W play off przegra\u0142 z BKS Bielsko-Bia\u0142a 0 : 3 (w) i 2 : 3 (d), a w rywalizacji o 3. miejsce pokona\u0142 Naft\u0119 Gaz Pi\u0142a 2 : 1 (3 : 0 (d), 2 : 3 (w) i 3 : 2 (w)) i zdoby\u0142 br\u0105zowy medal Mistrzostw Polski. Sk\u0142ad: Mariola Barbachowska, Renata Bodzi\u0144ska-Pociask, Dorota Burdzel, Magdalena Grzesiak, Anna Kicior, El\u017cbieta Ko\u015bcielna, Marta Natanek, El\u017cbieta Nykiel, Dorota Pykosz, Agnieszka \u015arutowska, Katarzyna Z\u0105bek, Dominika \u017b\u00f3\u0142ta\u0144ska. Trener – Jerzy Matlak, II trener \u2013 Jacek Wi\u015bniewski, masa\u017cysta \u2013 Igor Ostrowski, wiceprezes i kierownik dru\u017cyny \u2013 Bogus\u0142aw Kamuda. W reprezentacji Polski gra\u0142a M. Barbachowska, ale po zako\u0144czeniu sezonu odesz\u0142a z klubu, podobnie jak kilka innych zawodniczek. 24 V 2004 r. dokonano restrukturyzacji KPS. Utworzono nowy Klub Pi\u0142ki Siatkowej Kobiet Stal Mielec, poprzez wydzielenie sekcji wyczynowej z KPS. Problemy finansowe spowodowa\u0142y, \u017ce do kolejnego sezonu \u2013 2004\/2005 przyst\u0105piono w znacznie zmienionym sk\u0142adzie: Ewa Cabajewska, M. Grzesiak, A. Kicior, E. Ko\u015bcielna, M. Natanek, Andrea Pavelkowa, Switlana Pugaczowa, Izabela Rutkowska, Katarzyna Wysocka, K. Z\u0105bek, Agata Wilk i Ma\u0142gorzata Lis. Sztab szkoleniowy pozosta\u0142 bez zmian. W rundzie zasadniczej dru\u017cyna zaj\u0119\u0142a 7. miejsce (18 \u00a06 \u2013 12 \u00a029 : 47). W I rundzie play-off Stal przegra\u0142a z Pa\u0142acem Bydgoszcz 1 : 3 i 2 : 3 (w) oraz 1 : 3 (d). W II rundzie (o miejsca 5-8) Stal przegra\u0142a z AZS Pozna\u0144 0 : 3 (w), 3 : 1 (d) i 0 :3 (w). W III rundzie (o miejsca 7-8) Stal pokona\u0142a Muszyniank\u0119 Muszyna 3 : 0 (d), 0 : 3 (w) i 3 : 0 (d). Przed sezonem 2005\/2006 nast\u0105pi\u0142y kolejne zmiany, m.in. zako\u0144czy\u0142y bogate kariery A. Kicior i E. Ko\u015bcielna, a kilka dalszych zawodniczek przesz\u0142o do innych klub\u00f3w. Ostatecznie skompletowano nast\u0119puj\u0105cy sk\u0142ad: Magdalena Grzesiak-Kobiela, Gabriela Tomasekova, Lucia Torokova, Agata Turbak. Iwona Walig\u00f3ra, Agata Wilk, Dorota Wilk, Marta Wrzesi\u0144ska, Katarzyna Z\u0105bek i Dominika \u017b\u00f3\u0142ta\u0144ska. Trenerem zosta\u0142 Jacek Wi\u015bniewski, a trenerem odnowy biologicznej pozosta\u0142 Igor Ostrowski, a administracj\u0105 kierowa\u0142a Anna Wojtas. Zrezygnowa\u0142 zarz\u0105d (Puchalski, Sl\u0119zak i inni). Nowym prezesem wybrano Mariana Grzank\u0119, wiceprezesem \u2013 Antoniego Maziarskiego, a sekretarzem \u2013 Zbigniewa Noworyt\u0119. W trakcie sezonu uda\u0142o si\u0119 nam\u00f3wi\u0107 A. Kicior do wzmocnienia dru\u017cyny. W rundzie zasadniczej Stal zaj\u0119\u0142a bezpieczne 8. miejsce, zdobywaj\u0105c w 18 meczach 14 punkt\u00f3w, ze stosunkiem set\u00f3w 19:45. W play-off (miejsca 1-8) przegra\u0142a z zespo\u0142em \u201eGrze\u015bki Goplana\u201d Kalisz 0:3 i 0:3 (w) oraz 0:3 (d), a nast\u0119pnie w walce o miejsca 5-8 przegra\u0142a z BKS Stal Bielsko Bia\u0142a 0:3 (d) i 0:3 (w) oraz przegra\u0142a z \u201eDalinem\u201d My\u015blenice 3:1 (d), 0:3 (w) i 1:3 (w), zajmuj\u0105c ostatecznie 8. miejsce. Sezon 2006\/2007 rozpocz\u0119to w sk\u0142adzie: Ewelina D\u0105zb\u0142a\u017c, Magdalena Kobiela, Marta \u0141ukaszewska, Karolina Olczyk, Ma\u0142gorzata Skorupa, Monika \u015aliwi\u0144ska, Agata Turbak, Iwona Walig\u00f3ra, Agata Wilk, Dorota Wilk, Marta Wrzesi\u0144ska, Katarzyna Z\u0105bek. Zarz\u0105d pozosta\u0142 bez zmian, a kadr\u0119 trenersk\u0105 wzmocniono Ann\u0105 Dybek-Skuci\u0144sk\u0105, kt\u00f3rej powierzono funkcj\u0119 asystenta trenera. W rozgrywkach zasadniczych \u201eStal\u201d zaj\u0119\u0142a 8. lokat\u0119 (17 16 23:43) i zakwalifikowa\u0142a si\u0119 do rozgrywek play-off. W I rundzie przegra\u0142a z \u201eWiniarami\u201d Kalisz 0:3 (w), 0:3 (w), 0:3 (d), a nast\u0119pnie uleg\u0142a \u201eMuszyniance\u201d Muszyna 0:3 (d) i 0:3 (w) oraz \u201eGedanii\u201d Gda\u0144sk 3:2 (d), 0:3 (w) i 0:3 (w), zajmuj\u0105c ostatecznie 8. miejsce. Do rozgrywek w sezonie 2007\/2008 przyst\u0105piono z mocno zmienionym sk\u0142adzie. Odesz\u0142y: Magdalena Kobiela (zako\u0144czy\u0142a karier\u0119), Iwona Walig\u00f3ra, Agata Turbak, Marta Wrzesi\u0144ska, Katarzyna Z\u0105bek i Zoryana Pilipiuk. Przyby\u0142y: Dorota Burdzel (powr\u00f3t z Francji), Magdalena Banecka, Paulina . Dutkiewicz, Iwona Nied\u017awiedzka, Hristina Koleva i Paulina Peret (wychowanka). Zmienili si\u0119 trenerzy \u2013 odeszli Jacek Wi\u015bniewski i Anna Dybek-Skuci\u0144ska, a przyszli Roman Murdza i Maciej Banecki. W pierwszej cz\u0119\u015bci rozgrywek zesp\u00f3\u0142 \u201eStali\u201d zaj\u0105\u0142 6. miejsce. i zakwalifikowa\u0142 si\u0119 do mecz\u00f3w play-off. \u00a0a nast\u0119pnie przegra\u0142 kolejno z \u201eMuszyniank\u0105\u201d Muszyna 0:2 (0:3d, 0:3w), D\u0105brow\u0105 G\u00f3rnicz\u0105 1:2 (3:0w, 1:3d i 0:3d) oraz AZS Pozna\u0144 0:2 ( \u00a0 2:3d, 1:3w), co da\u0142o 8. miejsce w ko\u0144cowej tabeli. Sezon 2008\/2009 rozpocz\u0119to w sk\u0142adzie: Magdalena Banecka, Ewelina D\u0105zb\u0142a\u017c, Paulina Dutkiewicz, Marta \u0141ukaszewska, Iwona Nied\u017awiecka, Karolina Olczyk, Justyna Ordak, Ma\u0142gorzata Skorupa, Adrianna Szady, Dorota \u015aciurka, Agata Wilk, Katarzyna Zaro\u015bli\u0144ska i Anna Zwi\u0105zek oraz trenerzy – Roman Murdza (I) i Maciej Banecki (II), trener odnowy biologicznej Igor Ostrowski i statystyk Pawe\u0142 Ko\u0142ek. W czasie rozgrywek zmieniono I trenera, kt\u00f3rym zosta\u0142 Wies\u0142aw Popik. \u00a0Rozgrywki zako\u0144czono na przedostatnim 9. miejscu (18 14 21:46). W bara\u017cach o pozostanie w ekstraklasie Stal pokona\u0142a Calisi\u0119 Kalisz 4:1 (3:0d, 3:0w, 3:2d, 1:3d i 3:1w) i Piasta Szczecin 3:0 (3:2d, 3:0d, 3:2). Do sezonu 2009\/2010 dru\u017cyn\u0119 przygotowali nowi trenerzy Rafa\u0142 Prus (I) i Tomasz Kamuda (II). W ramach przygotowa\u0144 mielczanki bra\u0142y udzia\u0142 w kilku turniejach i dwukrotnie zaj\u0119\u0142y 2. miejsce (Mielec, D\u0105browa G\u00f3rnicza), m.in. pokonuj\u0105c Hamburg (Niemcy) 3:2. \u00a0W cz\u0119\u015bci zasadniczej Stal uko\u0144czy\u0142a na 9. miejscu (18 21 29:39) i w walce o pozostanie w ekstraklasie pokona\u0142a Gedani\u0119 \u017bukowo 4:0 (3:0d, 3:0d, 3:0w i 3:0w) oraz Trefl Sopot 3:0 (3:2d, 3:2d, 3:0w). W maju 2010 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji prezesa Jacek Klimek. W ramach przygotowa\u0144 do nowego sezonu mielecki zesp\u00f3\u0142 wygra\u0142 Turniej o Puchar Prezydenta Miasta Mielca oraz Turniej 60-lecia AZS Bia\u0142ystok w Bia\u0142ymstoku. \u00a0W rozgrywkach zasadniczych sezonu 2010\/2011 mielczanki zaj\u0119\u0142y 7. miejsce (18 23 31:39). W rozgrywkach play-off przegra\u0142y z zespo\u0142em Atom Trefl Sopot 0:3 (1:3w, 2:3w, 1:3d) oraz 0:2 z Gwardi\u0105 Wroc\u0142aw (1:3d, 0:3w) i zaj\u0119\u0142y ostatecznie 8. miejsce. Przed sezonem 2011\/2012 nast\u0105pi\u0142y liczne zmiany. Odesz\u0142y z klubu: Agata Durajczyk, Dorota \u015aciurka, Ilona Gierak, Anita Kwiatkowska, Dominika Kaczorowska-Golec i Dorota Wilk, a przyby\u0142y: Mariola W\u00f3jtowicz, Iwona Kandora, Katerina Kociova (Czechy), Rita Liliom (W\u0119gry), Marzena Wilczy\u0144ska i Dorota Pykosz. Trenerem pozosta\u0142 Adam Grabowski, a II trenerem \u2013 po odej\u015bciu Tomasza Kamudy \u2013 Jacek Wi\u015bniewski. Po rezygnacji prezesa Marka Woszy\u0144skiego zmieni\u0142 si\u0119 zarz\u0105d. Prezesem zosta\u0142 Karol Molek, a wiceprezesem \u2013 Magdalena Gembal. \u00a0Przebywaj\u0105ca w Szczyrku Stal przegra\u0142a dwukrotnie z zespo\u0142em superligi rosyjskiej Siewierstal Czerepowiec 2:3 i 1:3, a na turnieju w Gorlicach pokona\u0142a norwesk\u0105 dru\u017cyn\u0119 Stold Volley 3:0. W sezonie zasadniczym mielczanki zaj\u0119\u0142y 10. miejsce (ostatnie) z bilansem 18 \u00a011 \u00a020:48. W czasie rozgrywek odsuni\u0119to od prowadzenia I zespo\u0142u trenera Grabowskiego, a jego miejsce zaj\u0105\u0142 Jacek Wi\u015bniewski. Bara\u017ce o pozostanie w ekstraklasie z AZS Bia\u0142ystok zosta\u0142y przegrane 3:4 (3:0d, 3:2w, 2:3w, 3:0d, 1:3d, 1:3w, 2:3w) i po 15 latach gry w najwy\u017cszej klasie rozgrywkowej Stal Mielec zosta\u0142a zdegradowana do I ligi. Przed sezonem 2012\/2013 nast\u0105pi\u0142y du\u017ce zmiany. Po przekszta\u0142ceniach organizacyjnych klub przyj\u0105\u0142 now\u0105 nazw\u0119 \u2013 Stal Mielec SA. Odesz\u0142y niemal wszystkie zawodniczki z I sk\u0142adu (poza Urszul\u0105 Bejg\u0105), a przyby\u0142y: \u017baneta Baran, Jowita Jaroszewicz, Daria Michalak, Magdalena Hawry\u0142a, Ma\u0142gorzata Sobolewska, Paulina Paj\u0105k, Barbara Kubieniec, Paulina Czubak i Ma\u0142gorzata Plebanek. Trenerem zosta\u0142 Piotr Sobolewski, a trenerem odnowy Mateusz Przysta\u015b. W meczach towarzyskich Stal wygra\u0142a z mistrzem Norwegii Stood Volley 3:0 i zaj\u0119\u0142a 3. miejsce w Turnieju FAKRO CUP w Nowym S\u0105czu. W sezonie 2012\/2013 po s\u0142abym pocz\u0105tku mielecka dru\u017cyna poprawi\u0142a gr\u0119 i wygra\u0142a kilka mecz\u00f3w. Narastaj\u0105ce k\u0142opoty organizacyjne spowodowa\u0142y, \u017ce kilka podstawowych zawodniczek zrezygnowa\u0142o z gry i wyjecha\u0142o z Mielca. Zrezygnowa\u0142 tak\u017ce trener. Rozgrywki zasadnicze Stal uko\u0144czy\u0142a na 10. miejscu z bilansem: 22 15 28-58, a po bara\u017cach o utrzymanie si\u0119 w I lidze zosta\u0142a zdegradowana do II ligi. Do rozgrywek w II lidze Stal nie przyst\u0105pi\u0142a i tak zako\u0144czy\u0142a si\u0119 d\u0142ugoletnia i prowadzona z sukcesami dzia\u0142alno\u015b\u0107 kobiecej pi\u0142ki siatkowej pod szyldem Stali.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1) Najwi\u0119ksze sukcesy: br\u0105zowy medal mistrzostw Polski w sezonie 1998\/1999, srebrny medal i wicemistrzostwo Polski w sezonie 1999\/2000, br\u0105zowy medal w sezonie 2003\/2004.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

2) Reprezentantki Polski seniorek: Renata Bodzi\u0144ska-Pociask, Joanna Podoba, Agata Karczmarzewska, Eleonora Staniszewska, Mariola Barbachowska (po m\u0119\u017cu Zenik), Anita Kwiatkowska (z d. Chojnacka), Katarzyna Zaro\u015bli\u0144ska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

3) Reprezentantka Polski juniorek: El\u017cbieta Nykiel.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB SENIORA \u201ePOGODNA JESIE\u0143\u201d<\/strong>, powsta\u0142 28 I 1993 r. na spotkaniu za\u0142o\u017cycielskim w Domu Dziennego Pobytu przy ul. A. Kocjana 15. Opiek\u0119 nad Klubem obj\u0119\u0142a Mielecka Sp\u00f3\u0142dzielnia Mieszkaniowa, desygnuj\u0105c do tego zadania instruktora SDK MSM Andrzeja Guzego. W wyniku wybor\u00f3w przewodnicz\u0105c\u0105 zosta\u0142a Romana Olter i nadal pe\u0142ni t\u0119 funkcj\u0119. Ju\u017c w pierwszym roku dzia\u0142alno\u015bci odby\u0142 si\u0119 szereg spotka\u0144 i prelekcji, wprowadzono symboliczne imieniny cz\u0142onk\u00f3w Klubu i wycieczki, m.in. do Przemy\u015bla, Ka\u0142kowa i I\u0142\u017cy. W kolejnych latach rozwijano r\u00f3\u017cne formy obrz\u0119dowo\u015bci religijnej i \u015bwieckiej. Tradycj\u0105 sta\u0142y si\u0119 imprezy cykliczne m.in.: \u201eAndrzejki\u201d, \u201eDzie\u0144 Seniora\u201d, \u201eMiko\u0142ajki\u201d, \u201eWigilijny op\u0142atek\u201d, \u201ePowitanie Nowego Roku\u201d, \u201eWalentynki\u201d, \u201eDzie\u0144 Babci i Dziadka\u201d, \u201eDzie\u0144 Kobiet\u201d, \u201eWielkanocne Spotkanie\u201d oraz \u201eDzie\u0144 Matki i Ojca\u201d, podczas kt\u00f3rych wyst\u0119puj\u0105 najcz\u0119\u015bciej dzieci\u0119ce i m\u0142odzie\u017cowe zespo\u0142y artystyczne. Powodzeniem ciesz\u0105 si\u0119 wycieczki lub pielgrzymki krajowe, m.in. do Por\u0119bki Uszewskiej, Przec\u0142awia, Cmolasu, Lichenia, Krynicy, Rzemienia i Zamo\u015bcia. Od 2001 r. organizowane s\u0105 tak\u017ce wyjazdy zagraniczne do Bardejowa (S\u0142owacja), Nyiergyhaza (W\u0119gry) i Lwowa (Ukraina). Powsta\u0142 zesp\u00f3\u0142 teatralny, kt\u00f3ry wielokrotnie wystawia\u0142 (wsp\u00f3lnie z innymi Klubami Seniora MSM) \u201eJase\u0142ka\u201d w Mielcu, Rzeszowie, Skopaniu, Wadowicach G\u00f3rnych. Szczeg\u00f3lnym wydarzeniem by\u0142a wizyta ks. biskupa ordynariusza diecezji tarnowskiej dr. J\u00f3zefa \u017byci\u0144skiego (18 IV 1995 r.). Klub go\u015bci\u0142 tak\u017ce wielu prelegent\u00f3w: lekarzy, rehabilitant\u00f3w, polityk\u00f3w i publicyst\u00f3w. Od 1996 r. rozpocz\u0105\u0142 publiczne wyst\u0119py ch\u00f3r \u201eRoma\u201d, uczestnicz\u0105c (razem z innymi ch\u00f3rami mieleckich senior\u00f3w: \u201eRetro\u201d i \u201eWrzos\u201d) w VII Og\u00f3lnopolskim Przegl\u0105dzie Artystycznym Ruchu Senior\u00f3w w Bydgoszczy (12-15 IX 1996) i VIII OPARS, tak\u017ce w Bydgoszczy (10-13 IX 1998). Oddzielnie wyst\u0119powa\u0142 m.in. w VI Wojew\u00f3dzkim Przegl\u0105dzie Tw\u00f3rczo\u015bci Artystycznej Mieszka\u0144c\u00f3w DPS (15 XI 1996) oraz I i II Podkarpackim Festiwalu Kulturalnym Senior\u00f3w \u201eSeniorzy \u2013 wci\u0105\u017c m\u0142odzi tw\u00f3rczo\u201d (19 V 2001 i 18 V 2002) w Boguchwale i w obu edycjach Festiwalu zosta\u0142 laureatem. \u201ePogodna Jesie\u0144\u201d wsp\u00f3\u0142pracuje z innymi mieleckimi Klubami Seniora \u2013 \u201eZ\u0142ota Jesie\u0144\u201d i \u201eWrzos\u201d oraz O\u015brodkiem Wsparcia w Rzeszowie. Klubowy ch\u00f3r wielokrotnie bra\u0142 udzia\u0142 w Festiwalu Kulturalnym Senior\u00f3w Podkarpacia w Boguchwale, zdobywaj\u0105c (wsp\u00f3lnie z innymi ch\u00f3rami mieleckich senior\u00f3w) I miejsce w 2007 r. i 2008 r. oraz wyr\u00f3\u017cnienia. Uroczy\u015bcie obchodzono 10-lecie (2003 r.), 15-lecie (2008 r.) i 20-lecie dzia\u0142alno\u015bci (2013 r.), m.in. prezentuj\u0105c dorobek artystyczny.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Przewodnicz\u0105ca Klubu: Romana Olter (1993-2010), Maria Madej (2010-2017), Maria Borowiec (2018-nadal)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Opiekun: Andrzej Guzy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Opieka duszpasterska: ksi\u0119\u017ca z Parafii Ducha \u015awi\u0119tego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB SENIORA \u201eWRZOS\u201d<\/strong>\u00a0powsta\u0142 17 IV 1997 r. z inicjatywy Jadwigi Klaus, kierownika Sp\u00f3\u0142dzielczego Domu Kultury MSM, pod patronatem Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. Jego siedzib\u0105 jest Filia nr 2 Sp\u00f3\u0142dzielczego Domu Kultury MSM przy ul. Botanicznej 1. Skupi\u0142 senior\u00f3w z terenu osiedli W. Szafera i Smoczka. Korzystaj\u0105c z do\u015bwiadcze\u0144 starszych Klub\u00f3w Seniora w MSM, w kr\u00f3tkim czasie wprowadzono szereg ciekawych form pracy, co spopularyzowa\u0142o Klub w \u015brodowisku. Tradycj\u0105 sta\u0142y si\u0119 spotkania zwi\u0105zane z obrz\u0119dowo\u015bci\u0105 religijn\u0105 i \u015bwieck\u0105 (\u201eSpotkanie op\u0142atkowe\u201d, Dzie\u0144 Babci i Dziadka, \u201eSpotkanie przy \u015bwi\u0119conym\u201d, \u201eDzie\u0144 Kobiet\u201d, \u201eDzie\u0144 Matki\u201d, Dzie\u0144 Seniora, \u201e\u015awi\u0119ty Miko\u0142aj\u201d, \u201ePo\u017cegnanie Starego Roku i Powitanie Nowego\u201d. Organizowane s\u0105 prelekcje lekarzy i dietetyk\u00f3w, wieczorki taneczne, imieniny cz\u0142onk\u00f3w klubu. Seniorzy uczestnicz\u0105 w wycieczkach autokarowych m.in. do D\u0119bna, Nowego Wi\u015bnicza\u00a0i Tropich, \u017barnowca, B\u00f3brki i Dukli, Por\u0105bki Uszewskiej, Ro\u017cnowa i Krynicy oraz Kazimierza Dolnego. \u201eWrzos\u201d wsp\u00f3\u0142pracuje z pozosta\u0142ymi Klubami Seniora MSM, m.in. uczestniczono we wsp\u00f3lnych wyst\u0119pach artystycznych ( widowiska jase\u0142kowe i koncerty w SCK, udzia\u0142 w VIII Og\u00f3lnopolskim Przegl\u0105dzie Artystycznym Ruchu Senior\u00f3w w Bydgoszczy w 1998 r.) oraz wyst\u0119powano oddzielnie, np. w I i II Podkarpackim Przegl\u0105dzie Tw\u00f3rczo\u015bci Artystycznej Senior\u00f3w w Boguchwale (2001, 2002). Klub utrzymywa\u0142 kontakty z miejscowymi instytucjami, m.in. Przedszkolem nr 16 i Domem Pomocy Spo\u0142ecznej. W miar\u0119 nabywania do\u015bwiadczenia rozwijano dzia\u0142alno\u015b\u0107, g\u0142\u00f3wnie artystyczn\u0105 i wycieczkow\u0105. W 2005 r. go\u015bciem Klubu by\u0142 ks. biskup ordynariusz dr Wiktor Skworc. Ch\u00f3r uczestniczy\u0142 w kolejnych edycjach Festiwalu Kulturalnego Senior\u00f3w Podkarpacia w Boguchwale, m.in. wsp\u00f3lnie z innymi mieleckimi ch\u00f3rami senior\u00f3w zdoby\u0142 I miejsce\u00a0w 2007 r. i 2008 r. Dwukrotnie uczestniczono w projekcie \u201eTa\u0144czy\u0107 ka\u017cdy mo\u017ce\u201d (integracja wielopokoleniowa: dzieci zdrowych i niepe\u0142nosprawnych oraz senior\u00f3w), zako\u0144czonym wsp\u00f3lnym koncertem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Przewodnicz\u0105ce Klubu: Regina Dzieciuch, W\u0142adys\u0142awa Cegielska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Opiekunowie: Ewelina Siero\u0144, Maciej Kulpa.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Opieka duszpasterska: ksi\u0119\u017ca z Parafii Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB SENIORA \u201eZ\u0141OTA JESIE\u0143\u201d<\/strong>\u00a0w formie zorganizowanej powsta\u0142 w 1977 r. z inicjatywy zarz\u0105du MSM i kierownictwa ODK MSM. By\u0142 pierwszym tego typu klubem w Mielcu. (Od 1972 r. spotkania z osobami starszymi mia\u0142y charakter incydentalny, g\u0142\u00f3wnie z okazji Mi\u0119dzynarodowego Dnia Kobiet lub Dnia Babci.) Opiekunk\u0105 Klubu z ramienia ODK zosta\u0142a Zofia Zaskalska, a pierwsz\u0105 przewodnicz\u0105c\u0105 jego zarz\u0105du – Maria Sok\u00f3\u0142. Wprowadzono regularne spotkania, na kt\u00f3re zapraszano prelegent\u00f3w lub omawiano we w\u0142asnym gronie problemy os\u00f3b starszych, organizowano samopomoc kole\u017ce\u0144sk\u0105 w przypadkach chor\u00f3b, wykonywano \u201erob\u00f3tki r\u0119czne\u201d. W 1978 r. powsta\u0142 ch\u00f3r \u201eRetro\u201d (za\u0142o\u017cyciel i prowadz\u0105cy \u2013 J\u00f3zef Witek), kt\u00f3ry wykonywa\u0142 pie\u015bni w uk\u0142adzie na 2 lub 3 g\u0142osy. (P\u00f3\u017aniej ch\u00f3r prowadzili Wojciech Smajdor, Piotr Kara\u015b I Ryszard Kucharski. Pierwsz\u0105 wycieczk\u0119 autokarow\u0105 zorganizowano w 1977 r. do Sandomierza, w 1978 r. do Warszawy, a w nast\u0119pnych latach do Lichenia, Bi\u0142goraja, Starego S\u0105cza, Lublina, Wroc\u0142awia, Cz\u0119stochowy, Le\u017cajska, Zamo\u015bcia, O\u015bwi\u0119cimia, Rzeszowa, J\u0119drzejowa, Pi\u0144czowa, Rac\u0142awic i Miechowa. Po wyj\u015bciu z ODK filii przedszkola Klub otrzyma\u0142 du\u017ce pomieszczenie do wy\u0142\u0105cznego u\u017cytkowania, co w zdecydowany spos\u00f3b zaktywizowa\u0142o jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 i uczyni\u0142o ze\u0144 plac\u00f3wk\u0119 ca\u0142odziennego pobytu senior\u00f3w. Wprowadzano nowe formy spotka\u0144, m.in. wsp\u00f3lne imieniny, obrz\u0119dowo\u015b\u0107 religijn\u0105 i \u015bwieck\u0105 (\u201eOp\u0142atek\u201d, ,,Dzie\u0144 Babci i Dziadzia\u201d, \u201eDzie\u0144 Kobiet\u201d, \u201e\u015awi\u0119cone\u201d, \u201eDzie\u0144 Matki\u201d, \u201eDzie\u0144 Seniora\u201d, \u201e\u015awi\u0119ty Miko\u0142aj\u201d, \u201eAndrzejki\u201d) oraz wyst\u0119py teatralne (w tym \u201eJase\u0142ka\u201d), imprezy z dzie\u0107mi i m\u0142odzie\u017c\u0105. Szczeg\u00f3lnie owocn\u0105 i po\u017cyteczn\u0105 okaza\u0142a si\u0119 wsp\u00f3\u0142praca z Liceum Medycznym, a zw\u0142aszcza z jego Klubem Dobrego Serca (opiekun \u2013 mgr Krystyna \u0141atka), kt\u00f3rego cz\u0142onkinie obj\u0119\u0142y wszechstronn\u0105 opiek\u0105 najbardziej jej potrzebuj\u0105cych senior\u00f3w. Cz\u0119stym go\u015bciem imprez klubowych by\u0142a m\u0142odzie\u017c ze Szko\u0142y Podstawowej nr 7 im. I. \u0141ukasiewicza i Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Specjalnych im. J. Korczaka oraz dzieci z kilku mieleckich przedszkoli, najcz\u0119\u015bciej z programami artystycznymi. Utrzymywano kontakty z Klubami Seniora w \u0141a\u0144cucie i Rzeszowie, a po powstaniu w Mielcu innych Klub\u00f3w Seniora: \u201ePogodna Jesie\u0144\u201d i \u201eWrzos\u201d s\u0142u\u017cono im dorad\u0105 i organizowano liczne wsp\u00f3lne przedsi\u0119wzi\u0119cia: wycieczki, koncerty i spektakle oraz spotkania. W ostatnich latach wyje\u017cd\u017cano razem m.in. do Ka\u0142kowa, G\u00f3rna (z koncertem), D\u0119bna, Nowego Wi\u015bnicza i Tropich, \u017barnowca, B\u00f3brki i Dukli, Krynicy, Kamiannej i Por\u0105bki Uszewskiej, Kalwarii Pac\u0142awskiej, Przemy\u015bla i Krasiczyna, Kazimierza nad Wis\u0142\u0105 i Na\u0142\u0119czowa. Seniorzy uczestniczyli w jase\u0142kowych spektaklach: Kolendzio\u0142ki (1999),\u00a0W Betlejem (2000) i Rodzi si\u0119 Zbawiciel (2001), wystawianych m.in. na scenie SCK oraz \u201eKoncertach Wiosennych\u201d (tak\u017ce w SCK). Stworzono tak\u017ce wsp\u00f3lny ch\u00f3r (pod dyrekcj\u0105 Piotra Karasia), kt\u00f3ry udanie wyst\u0105pi\u0142 w VII i VIII Og\u00f3lnopolskim Przegl\u0105dzie Artystycznego Ruchu Senior\u00f3w w Bydgoszczy (1996 i 1998). Oddzielnie ch\u00f3r \u201eRetro\u201d wyst\u0119powa\u0142 natomiast w I i II Przegl\u0105dzie Tw\u00f3rczo\u015bci Senior\u00f3w Podkarpacia w Boguchwale (2001, 2002). Podsumowaniem bogatej i pe\u0142nej osi\u0105gni\u0119\u0107 dzia\u0142alno\u015bci by\u0142y w 2002 r. obchody 30-lecia rozpocz\u0119cia dzia\u0142alno\u015bci z seniorami przez Mieleck\u0105 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Mieszkaniow\u0105, uznawane za pocz\u0105tek dzia\u0142alno\u015bci Klubu. Najwa\u017cniejszymi sukcesami w tym okresie by\u0142y: nagroda dla ch\u00f3ru \u201eRetro\u201d w II \u015arodowiskowym Przegl\u0105dzie Tw\u00f3rczo\u015bci \u201eArtama-79\u201d w Rzeszowie, I nagroda dla ch\u00f3ru \u201eRetro\u201d w konkursie \u201eNasi Seniorzy\u201d Wojew\u00f3dzkiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej w Rzeszowie (1982), I nagroda w og\u00f3lnopolskim konkursie \u201eO Najlepszy Klub Seniora\u201d (1979), I miejsce w konkursie \u201eWsp\u00f3\u0142zawodnictwo Klub\u00f3w Seniora\u201d WSM w Rzeszowie (1982), II miejsce w og\u00f3lnopolskim konkursie \u201eNajlepszy Klub Seniora w Sp\u00f3\u0142dzielczych Osiedlach Mieszkaniowych\u201d, I miejsce w wojew\u00f3dzkim konkursie \u201eKultura i Rodzina\u201d (1986), wyr\u00f3\u017cnienie w og\u00f3lnopolskim konkursie \u201eZ\u0142ote R\u0119ce Seniora\u201d oraz wyr\u00f3\u017cnienie w II Przegl\u0105dzie Tw\u00f3rczo\u015bci Senior\u00f3w Podkarpacia w Boguchwale (2002). Ch\u00f3r \u201eRetro\u201d jeszcze wiele razy bra\u0142 udzia\u0142 w Festiwalu Kulturalnym Senior\u00f3w Podkarpacia w Boguchwale, zdobywaj\u0105c w 2004 r., 2007 r., 2008 r. i 2009 r. pierwsze miejsca. Wystawiano te\u017c (wsp\u00f3lnie z innymi klubami) widowiska teatralne, m.in.\u00a0Male\u0144ki Jezus, Jase\u0142ka<\/em>\u00a0(wed\u0142ug mieleckiego tw\u00f3rcy Tadeusza Wywrockiego) i\u00a0Misterium Bo\u017cego Narodzenia<\/em>. Wyst\u0119powano tak\u017ce w koncertach na rzecz Wielkiej Orkiestry \u015awi\u0105tecznej Pomocy oraz m.in. w Bochni \u00a0na zaproszenie Ma\u0142opolskiego Zwi\u0105zku Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowych (2009 r.). W ramach wsp\u00f3\u0142pracy z Klubem Seniora w Przec\u0142awiu uczestniczono w spotkaniach tematycznych.\u00a0W 2013 r. zorganizowano uroczysto\u015bci z okazji 40-lecia dzia\u0142alno\u015bci Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej na rzecz senior\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Przewodnicz\u0105cy Klubu: Maria Sok\u00f3\u0142, Alicja Jezioro, Stanis\u0142awa \u0141o\u015b, Jadwiga Ha\u0142un, W\u0142adys\u0142aw Stroko\u0144, Genowefa Markowska, Wanda Waktor, Krystyna Litwin-Skowro\u0144ska, Genowefa Markowska.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Opiekunowie: Zofia Zaskalska, Krystyna Piechocka, Jadwiga Klaus, Barbara Graniczkowska, Ewa Marosz, Marta Ci\u0105g\u0142o, Teresa Kubik.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Opieka duszpasterska: ksi\u0119\u017ca z Parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB SPORTOWY \u201eLECHIA\u201d<\/strong>, powsta\u0142 ok. 1910 r. z inicjatywy Leona Wanatowicza przy materialnej pomocy jego ojca. Skupia\u0142 wy\u0142\u0105cznie mielczan. Istnia\u0142 do 1914 r. i rozwi\u0105za\u0142 si\u0119 po wybuchu I wojny \u015bwiatowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB SPORTOWY \u201ePOGO\u0143\u201d<\/strong>, powsta\u0142 jesieni\u0105 1909 r. Za\u0142o\u017cyli go uczniowie mieleckiego gimnazjum: Maksymilian W\u0119grzynek, Marian Wery\u0144ski i Jan Gesing. Zako\u0144czy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB SPORTOWY \u201ePOLONIA\u201d<\/strong>, powsta\u0142 w 1910 r. Jego za\u0142o\u017cycielami byli: Henryk Pakosz, Stanis\u0142aw Piechoci\u0144ski i Czes\u0142aw Leyko. Zako\u0144czy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB STRZELECKI \u201eVIS\u201d LOK<\/strong>, powsta\u0142 6 VI 1994 r. jako Rejonowy Klub Strzelecki LOK w Mielcu. Jego organizatorami byli: Ryszard Kalicki, Leon Homentowski, Jan Studzi\u0144ski i Zbigniew Ossak. Pierwszym prezesem zosta\u0142 Mieczys\u0142aw Babula \u2013 zast\u0119pca komendanta Komendy Rejonowej Policji w Mielcu. W pierwszym okresie dzia\u0142alno\u015bci skupiono si\u0119 na popularyzacji strzelectwa w\u015br\u00f3d m\u0142odzie\u017cy oraz wyremontowaniu i modernizacji zdewastowanej strzelnicy przy ul. Partyzant\u00f3w. Po 2000 r. policjanci – cz\u0142onkowie Klubu utworzyli samodzielny Klub Strzelecki \u201eParabellum\u201d, a cz\u0142onkowie Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych \u2013 Klub Strzelecki \u201eOgniomistrz\u201d. Wtedy te\u017c Rejonowy Klub Strzelecki LOK przyj\u0105\u0142 nazw\u0119 Klub Strzelecki \u201eVis\u201d LOK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB SZACHOWY \u201eSDK \u2013 LOTNIK\u201d<\/strong>, powsta\u0142 w 1986 r. w Robotniczym Centrum Kultury WSK Mielec, a nast\u0119pnie kilkakrotnie zmienia\u0142 siedzib\u0119. Aktualna siedzib\u0105 jest SDK MSM. Jego inicjatorami i nadal czynnymi dzia\u0142aczami s\u0105: Jan Milcewicz (prezes), Zenon Chojnicki (wiceprezes, instruktor), Roman Maruniak (skarbnik), Marian Kopacz, Franciszek Mielecki i Jan Dr\u00f3\u017cd\u017c. Od pocz\u0105tku funkcjonowania klub ukierunkowa\u0142 si\u0119 na prac\u0119 z dzie\u0107mi i m\u0142odzie\u017c\u0105. W wyniku przeprowadzenia wielu spartakiad i innych zawod\u00f3w szachowych wyselekcjonowano, a nast\u0119pnie szkolono uzdolnion\u0105 m\u0142odzie\u017c, kt\u00f3ra wielokrotnie startowa\u0142a z powodzeniem w Mistrzostwach Polski junior\u00f3w i innych zawodach. Alan Rosenbajger wywalczy\u0142 tytu\u0142 mistrza Polski junior\u00f3w w szachach aktywnych (1994), a dru\u017cyna startowa\u0142a w II lidze w latach 1992-1997. Do czo\u0142owych zawodniczek i zawodnik\u00f3w zalicza si\u0119: Alana Rosenbajgera, Jaros\u0142awa Kopacza, Grzegorza Kopacza, Magdalen\u0119 Pa\u0144k\u0119, Katarzyn\u0119 Tumm, Arkadiusza Zaskalskiego, Wojciecha Sol\u0119, Ew\u0119 Smolak, Macieja Marsza\u0142ka, Marzen\u0119 Warcho\u0142, \u0141ukasza Be\u0142zo, Ann\u0119 Wi\u0105cek, Patrycj\u0119 Sypek, Aleksandr\u0119 Sypek, Konrada Kotul\u0119 i Oktawi\u0119 Kotul\u0119. W celu popularyzowania szach\u00f3w i zapewnienia sta\u0142ego dop\u0142ywu talent\u00f3w szachowych \u2013 \u201eSDK-Lotnik\u201d wsp\u00f3\u0142pracuje od wielu lat z mieleckimi szko\u0142ami podstawowymi, a zw\u0142aszcza SP nr 1 i nr 13. Organizowa\u0142 te\u017c cykliczne zawody szachowe, m.in. coroczny Og\u00f3lnopolski Turniej Szachowy pod patronatem prezesa Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB \u015aRODOWISK TW\u00d3RCZYCH PRZY TOWARZYSTWIE MI\u0141O\u015aNIK\u00d3W ZIEMI MIELECKIEJ<\/strong>, powsta\u0142 22 III 1981 r. z inicjatywy Edwarda \u017byrkowskiego \u2013 wiceprezesa TMZM, przy wsp\u00f3\u0142udziale Krystyny Ksi\u0105\u017cnickiej oraz Wydzia\u0142u Kultury, Kultury Fizycznej i Turystyki Urz\u0119du Miejskiego. We wspomnianym dniu w sali posiedze\u0144 Domu Rzemios\u0142a odby\u0142o si\u0119 zebranie za\u0142o\u017cycielskie, w kt\u00f3rym wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 kilkudziesi\u0119ciu tw\u00f3rc\u00f3w z r\u00f3\u017cnych dziedzin sztuki. Wybrano pierwszy zarz\u0105d z przewodnicz\u0105c\u0105 K. Ksi\u0105\u017cnick\u0105. R\u00f3wnocze\u015bnie E. \u017byrkowskiemu przyznano tytu\u0142 honorowego kierownika K\u015aT. Pierwsza wystawa zbiorowa zosta\u0142a zorganizowana w maju 1981 r. W czasie stanu wojennego nie przerwano dzia\u0142alno\u015bci, a spotkania klubowe odbywa\u0142y si\u0119 w prywatnej pracowni jednego z cz\u0142onk\u00f3w. Do organizacji wystaw zbiorowych powr\u00f3cono w 1983 r. i odt\u0105d przynajmniej raz w roku eksponowano bie\u017c\u0105cy dorobek artystyczny cz\u0142onk\u00f3w Klubu. Pocz\u0105tkowo miejscem wystaw by\u0142a sala posiedze\u0144 Domu Rzemios\u0142a, a po odrestaurowaniu \u201eJadern\u00f3wki\u201d w 1987 r. (sta\u0142o si\u0119 to z inicjatywy cz\u0142onk\u00f3w K\u015aT) w urz\u0105dzonej tam sali ekspozycyjnej. Organizowano plenery, najpierw w okolicach Mielca, m.in. w Wojs\u0142awiu, Przec\u0142awiu i Rzemieniu, a nast\u0119pnie w Sandomierzu, Kolbuszowej, Kamiannej i innych miejscowo\u015bciach. Szczeg\u00f3lnym wydarzeniem w 1996 r. by\u0142 Mi\u0119dzynarodowy Plener w Mukaczewie (Ukraina Zakarpacka) i Mielcu (w ramach partnerstwa miast), zorganizowany wsp\u00f3lnie z artystami z Mukaczewa. Najaktywniejsi cz\u0142onkowie wystawiali sw\u00f3j dorobek indywidualnie w Mielcu i innych miastach. Wiele prac mieleckich artyst\u00f3w znalaz\u0142o si\u0119 poza granicami kraju oraz w polskich galeriach i muzeach, w tym r\u00f3wnie\u017c w Muzeum Regionalnym w Mielcu. Przyjazna formu\u0142a przyjmowania do klubu (bez specjalnych uwarunkowa\u0144) i widoczna w \u015brodowisku dzia\u0142alno\u015b\u0107 sprawia\u0142y, \u017ce z roku na rok przybywa\u0142o cz\u0142onk\u00f3w i ch\u0119tnych do prezentacji swojej tw\u00f3rczo\u015bci. Nadal podstawowymi formami dzia\u0142ania by\u0142y spotkania, plenery oraz wystawy zbiorowe i indywidualne. Uroczy\u015bcie obchodzono jubileusze: 25-lecia w 2006 r. i 30-lecia w 2011 r. Wystawom towarzyszy\u0142y uroczyste spotkania, w czasie kt\u00f3rych wielu cz\u0142onk\u00f3w Klubu otrzyma\u0142o wyr\u00f3\u017cnienia i nagrody. Wydano te\u017c okoliczno\u015bciowe informatory: P\u0119dzlem, pi\u00f3rem, pasj\u0105<\/em>\u00a0(aut. Krystyna Gargas-G\u0105siewska, Mielec 2007),\u00a0Szepty duszy<\/em> (red. Maria B\u0142a\u017ck\u00f3w, Jadwiga Klaus, Mielec 2011). Du\u017c\u0105 rol\u0119 w pr\u0119\u017cnej dzia\u0142alno\u015bci K\u015aT odgrywa dobra wsp\u00f3\u0142praca z Samorz\u0105dowym Centrum Kultury w Mielcu, Wojew\u00f3dzkim Domem Kultury w Rzeszowie i o\u015brodkami kultury w gminach powiatu mieleckiego. Od 2015 r. organizowano przegl\u0105d tw\u00f3rczo\u015bci artystycznej „Z nurtem Wisloki”. W 2021 r. obchodzono 40-lecie powstania Klubu. G\u0142\u00f3wnymi formami obchod\u00f3w by\u0142y: wystawa zbiorowa w Bibliotece SCK, spotkanie okoliczno\u015bciowe i wydawnictwo Inne \u015awiata Widzenie – 40 lat Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. prof. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu<\/em>, oprac zbiorowe, Mielec 2021.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Plenery: *2004 r. \u2013 Czajkowa; *2006 r. \u2013 Beskid Sadecki; *2007 r. \u2013 Na\u0142\u0119cz\u00f3w; *2008 r. \u2013 Bieszczady, Ziemia Kielecka, okolice Ci\u0119\u017ckowic i Tuchowa; *2010 r. \u2013 Bochnia, Nowy Wi\u015bnicz i Lipnica Murowana; *2011 r. \u2013 Krak\u00f3w \u2013 Muzeum Lotnictwa, Ulan\u00f3w i Bieliny, Sandomierz i Baran\u00f3w Sandomierski; *2012 r. \u2013 Krasiczyn… *2015 r. – „Z nurtem Wis\u0142oki” (I) Mielec; 2016 r. – „Z nurtem Wis\u0142oki” (II) Przec\u0142aw ; 2017 r. – „Z nurtem Wis\u0142oki” (III) Chorzel\u00f3w; *2018 r. – „Z nurtem Wis\u0142oki” (IV) Czermin; *2019 r. – Zalipie;<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Wystawy zbiorowe: *2004 r. \u2013 Muzeum Regionalne \u201eJadern\u00f3wka\u201d Mielec, SOKiS Chorzel\u00f3w; *2005 r. \u2013 Galeria I SCK Mielec; *2006 r. \u2013 CWP SCK Mielec, WDK Rzesz\u00f3w; *2007 r. \u2013 Galeria SOKiS Chorzel\u00f3w, Galeria I SCK; *2008 r. \u2013 Muzeum Regionalne-Jadern\u00f3wka; *2009 r. \u2013 Galeria I SCK Mielec, stadion MOSiR przy ul. J. Kili\u0144skiego (Gryf); *2010 r. \u2013 Galeria I SCK; *2011 r. \u2013 Sala wystawowa Nadle\u015bnictwa Tuszyma, Miejskie Centrum Kultury w Przec\u0142awiu, Gminny O\u015brodek Kultury w Borowej, Miejskie Centrum Kultury w \u0141a\u0144cucie, Gminny O\u015brodek Kultury w Padwi Narodowej, Galeria SOKiS Chorzel\u00f3w, Gminny O\u015brodek Kultury w Wadowicach G\u00f3rnych, stadion MOSiR (Gryf), WDK w Rzeszowie, Wiejski Dom Kultury i Rekreacji w Grochowem, Sala wystawowa w Nadle\u015bnictwie Tuszyma, CWP SCK Mielec; *2012 r. \u2013 CWP SCK Mielec, WDK Rzesz\u00f3w. … *2015 r. – WDK Rzesz\u00f3w, Pa\u0142acyk Oborskich – Muzeum Regionalne w Mielcu, „Inspirowani Akademi\u0105 Sztuk Pi\u0119knych” w Tuszymie; *2016 r. – „Z nurtem Wis\u0142oki” (I) w Budynku Urz\u0119du Marsza\u0142kowskiego w Rzeszowie; *2017 r. – „Kolory uczu\u0107” – „Z nurtem Wis\u0142oki” (III) w SOKiS w Chorzelowie; „Wiosenne inspiracje” w DPS w Mielcu; *2018 r. – „Jeszcze w klimacie \u015bwi\u0105t” w WDKiR w Grochowem, „Czerwie\u0144 i biel – zachowa\u0107 w pami\u0119ci” w\u00a0 Przec\u0142awiu, „Z nurtem Wis\u0142oki” (IV) w w GOK w Czerminie; Doroczna w DK SCK w Mielcu; *2019 r. – doroczna K\u015aT w ramach uroczysto\u015bci otwarcia nowego budynku Biblioteki SCK;<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Przewodnicz\u0105cy Klubu:<\/strong>\u00a0Krystyna Ksi\u0105\u017cnicka (1981-1989), J\u00f3zef Piecuch (1989-2003 ), Krystyna Gargas-G\u0105siewska (2004-2007), Janusz Zborowski (2007-2009), Maria B\u0142a\u017ck\u00f3w (p.o. 2010), Jadwiga Klaus (2011-nadal).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Tw\u00f3rcy z ziemi mieleckiej<\/strong> (1971-2022): Aldona Adamczyk Krupi\u0144ska, Gra\u017cyna Aksiuto, Barbara Augustyn, Lucyna Augustyn, Ryszard Badura, Marek Ba\u0142ata, Joanna Bator, Andrzej Bednarz, Filip Belhaoune, Maria Bernat, Magdalena Betleja, Alfred Bielec, Stanis\u0142aw Bigda, Maria B\u0142a\u017ck\u00f3w, Anna Br\u0105glewicz, Jan Bro\u017cyna, Barbara Brzezi\u0144ska-Lis, Tadeusz Brzyski, Janusz Buczkowski, Grzegorz Cebula, Krzysztof Chmielewski, Andrzej Ciach, Askaniusz Ciach, Marek Cicho\u0144, Ryszard Ciesielski, Piotr Cis\u0142o, Stanis\u0142aw Czarnecki, Ewa Czeczot, Zbigniew Czerkies, Daniela Czerwi\u0144ska, \u00a0Barbara \u0106wi\u0119ka, Edward Daniel, Jan Drews, Maria Dudek, Piotr Durak, J\u00f3zef Duszkiewicz, Maria Krystyna Dzia\u0142o, Mieczys\u0142aw Dzia\u0142owski, Krystyna Etzrodt,\u00a0 Irena Fornal, Janusz Fryd\u0142o, Krystyna Gargas-G\u0105siewska, Henryk Gawry\u015b, Damian G\u0105siewski, W\u0142odzimierz G\u0105siewski, Kazimierz G\u0142az, Stanis\u0142aw Gomo\u0142a, Justyna Gondek, Tomasz Gondek, Wies\u0142awa Weronika G\u00f3rak, Joanna Grabo\u015b, Zofia Groele, Jacek Gruszecki, Maria Grzybowska, Dominika Gula, Urszula Guzak, Edward Guziakiewicz, Ma\u0142gorzata Gwo\u017adziowska, Janusz Halisz, Helena Haracz, Edmund Hawro, Magdalena Hill, Regina Iwanicka-Wo\u0142owiec, Stanislaw Jachym, Wiktor Jaderny, Krystyna Januszewska – Podp\u0142omyk, Jerzy Jarosz, Tomasz Jaworski, Bogus\u0142awa Kaczmarczyk, Stefan Kaczmarczyk, J\u00f3zefa Kardy\u015b, Ma\u0142gorzata Kardy\u015b, Witold Karkut, Urszula Kapu\u015bci\u0144ska, Janusz Kapu\u015bci\u0144ski, J\u00f3zefa Kardy\u015b, Regina Kasprzak-Adamik, Agnieszka Katarzy\u0144ska, Artur Kawa, Anna Kazana, Agnieszka K\u0105dzielawa, Anna K\u0119trzy\u0144ska, Jadwiga Klaus, W\u0142odzimierz K\u0142aczy\u0144ski, Ewa Kochman, Edward Kocia\u0144ski, El\u017cbieta Kokoszka, Adam Kopacz, Wiktoria Korb, Anna Korpanty, Piotr Korpanty, W\u0142adys\u0142aw Korpanty, Zdzis\u0142aw Korpanty, Maria Alicja Korzeniewska, Magdalena Korze\u0144, Alina Kos, Danuta Ko\u015bla, Maria Kozak-Ciemi\u0119ga, Maria Kozio\u0142, Krzysztof Krawiec, Magdalena Kriger, Krzysztof Kr\u0119\u017cel, Mieczys\u0142aw Kr\u0119\u017cel, Rafa\u0142 Kr\u0119\u017cel, Rafa\u0142 Kru\u017cel, Wojciech Kru\u017cel, Zofia Kru\u017cel, Ma\u0142gorzata Kruk, Barbara Krupi\u0144ska, Sylwia Krupi\u0144ska, J\u00f3zefa Krzak, Jacek Krzysztofik, Krystyna Ksi\u0105\u017cnicka, Zofia Kubiak, Pawe\u0142 Kukulski, Andrzej Kulig, Wies\u0142aw Kulikowski, Kazimierz Kupiec, Ewa Kusek, Maria Kusek, Renata Kusiak, Aneta Ku\u017ama, Krystyna Laskowska, Ryszard Laskowski, Jakub Lasota, Agata Lis, Ryszard Liskiewicz, Dorota \u0141az, Wies\u0142aw \u0141az, Piotr Machnik, Zbigniew Maglecki, Karol Maj, Agnieszka Ma\u0142ek, Jerzy Mamcarz, Zbigniew Maniak, Kinga Maro\u0144, Danuta Marzec, Mieczys\u0142aw Matras, Wojciech Maziarz, Ludwika Mazur, Maciej Mazur, Maria Micek, Zbigniew Michalski, Edward Michocki, Wojtek Michowski, \u00a0Marcin Miela, Anna Mi\u0142osz, Rafa\u0142 Misi\u0105g, Emilia Mi\u015bko, Stanis\u0142aw Mityk, Ryszard Mleczko, Henryk Momot, Boles\u0142aw Nakoneczny, Teresa Niedzielska,\u00a0 Stanis\u0142aw Niemiec, Halina Nowakowska, Jan Obara, Witold Oczo\u015b, Roman Ortyl, Zygmunt Osak, Danuta Ozga, Jan Padyku\u0142a, Stanis\u0142aw Paniewski, \u00a0Klara Barbara Pawe\u0142aczak, Anna Pawe\u0142czak, Janina Pawe\u0142ek, Anna Per\u0142owska, Krystyna Philipp, Anna Piecuch, J\u00f3zef Piecuch, Piotr Piekarski, Gra\u017cyna Pier\u00f3g-Kotlarz, Marian Pietruszka, Daniela Pietryka, Grzegorz Pi\u0119ko\u015b, Jan Pi\u0119ko\u015b, Helena P\u0142eszka, Tadeusz P\u0142eszka, Stanis\u0142aw P\u0142odzie\u0144, Justyna Pogoda, \u0141ucja Polewska (Doren), Hubert Pomiankiewicz, Krzysztof Przygoda, Tadeusz Przywara, Piotr Pszeniczny, Tomasz Pycior, Kazimierz Pyrzy\u0144ski, Teresa El\u017cbieta Pyzik, Emilia Rajpold, Jan Robak, Janina Rodze\u0144, Danuta Rusin, Andrzej Ryba, Lidia Rybak, Mariola Rybak, Agata R\u017cany, Justyna R\u017cany, Halina Saj, Marzena Sasor, Ma\u0142gorzata Serafin, Monika Serafin, Ewa Siembida, Jadwiga Sitko, Ryszard Sk\u00f3ra, Renata Skrzypek, Ewa Snopkowska, Wojciech Socha, Stanis\u0142aw Solarski, Jolanta Stachura-Pa\u015bko, J\u00f3zefa Sta\u0144czak,Jan St\u0119pie\u0144, Anna Str\u0105czek, Aleksandra Stroczy\u0144ska, Dorota Strusi\u0144ska, Bo\u017cena Stryjnik, Anna Surowiec, Anna Sw\u00f3\u0142, Boles\u0142aw Szczurka, Igor Szczurka, Krystyna Szeser, Paulina Szewczyk, Stanis\u0142aw Sz\u0119szo\u0142, Maria Szostak, Stanis\u0142aw Szostak, Leszek Szot, Jan Szyli\u0144ski, Franciszek \u015aliwa, Janina \u015amist, Robert \u015amist, Magdalena \u015awiatowiec, Ryszard \u015awiniuch, Adolf Talarek, Andrzej Talarek, Kazimierz Tara, Witold Targosz, Dominika Tokarska, Gabriela Trela, Kazimierz Trela, Magdalena Trela, Maria Trojnacka, Bogus\u0142aw Trojnacki, Roman Trojnacki, Zbigniew Urban, Ryszard Wagner, Jolanta Warnke, Barbara Wasielewska, Halina W\u0105sik, Teresa Wenta, Barbara Wery\u0144ska, Zbigniew Wicherski, Edward Wichniewicz, Ma\u0142gorzata Wiech, Sebastian Winiarz, Jolanta Witek, J\u00f3zef Witek, W\u0142adys\u0142aw Witek, Regina Wo\u0142owiec, Agnieszka Wozowicz, Jakub Wozowicz, Jan Wozowicz, Anna W\u00f3jcik-Kobiela, Hieronim Wrona, Magdalena Wrona, Tadeusz Wywrocki, Ma\u0142gorzata Zaj\u0105c-Waga, Marta Za\u0142ucka, Patrycja Za\u0142ucka, Maria Zapolska, Bo\u017cena Zaranek, Janusz Zborowski, Ma\u0142gorzata Zdu\u0144ska, Maria Ziobro\u0144, Stefan \u017bar\u00f3w, El\u017cbieta \u017buchowska-Pezda, Edward \u017byrkowski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB TA\u0143CA TOWARZYSKIEGO \u201e\u017bACZEK\u201d<\/strong>, powsta\u0142 w 1986 r. w Sp\u00f3\u0142dzielczym Domu Kultury Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej z inicjatywy instruktorki ta\u0144ca towarzyskiego Doroty Chwa\u0142ki, kt\u00f3ra prowadzi\u0142a go do 1994 r. W tym okresie zosta\u0142 przyj\u0119ty do Polskiego Towarzystwa Tanecznego. W pierwszym okresie funkcjonowania \u201e\u017baczka\u201d m\u0142odzi mieleccy adepci ta\u0144ca uczyli si\u0119 obowi\u0105zuj\u0105cych w ta\u0144cu towarzyskim program\u00f3w (ta\u0144ce latynoameryka\u0144skie i standardowe), a po ich opanowaniu rozpocz\u0119li starty w turniejach. Z grona wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych si\u0119 tancerek wyros\u0142a druga instruktorka \u201e\u017baczka\u201d – Luiza W\u00f3jcik (po m\u0119\u017cu Kozio\u0142), kt\u00f3ra przej\u0119\u0142a jego prowadzenie w 1994 r. Ponadto Klub wsp\u00f3\u0142pracuje z krakowskim instruktorem choreografem Grzegorzem Gargul\u0105, kt\u00f3ry posiada polskie i brytyjskie uprawnienia taneczne. Od tego czasu nast\u0105pi\u0142 wyra\u017any rozw\u00f3j dzia\u0142alno\u015bci Klubu. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ce si\u0119 pary startowa\u0142y corocznie w turniejach regionalnych i og\u00f3lnopolskich (Tarnobrzeg, Rzesz\u00f3w, Zwi\u0119czyca, Jas\u0142o, Tarn\u00f3w, Lublin, Przemy\u015bl, Ropczyce) i zdobywa\u0142y kategorie taneczne: E, D, C i B. (Cz\u0119\u015b\u0107 z wychowank\u00f3w zasila\u0142a p\u00f3\u017aniej studenckie kluby taneczne.) Dla pocz\u0105tkuj\u0105cych Klub organizowa\u0142 lokalne turnieje, najcz\u0119\u015bciej w SDK MSM. Aktywno\u015b\u0107 \u201e\u017baczka\u201d przejawia\u0142a si\u0119 te\u017c w cz\u0119stym i ch\u0119tnym uczestnictwie w imprezach na terenie Mielca (m.in. \u201eDni Mielca\u201d, \u201eDni M\u0142odo\u015bci\u201d, Air Show \u201997, Wielka Orkiestra \u015awi\u0105tecznej Pomocy, festyny osiedlowe) i w okolicznych miejscowo\u015bciach. W 1996 r. i 1998 r. Klub \u2013 przy wsparciu kilku mieleckich instytucji i firm \u2013 zorganizowa\u0142 w mieleckiej hali sportowo-widowiskowej Og\u00f3lnopolski Turniej Ta\u0144ca Towarzyskiego. Kolejn\u0105 form\u0105 dzia\u0142alno\u015bci, wprowadzon\u0105 w 2000 r., by\u0142y letnie obozy taneczne. W 2002 r. przy Klubie powsta\u0142 zesp\u00f3\u0142 ta\u0144ca nowoczesnego \u201eMelan\u017c\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KLUB \u017bEGLARSKI \u201eORKAN\u201d<\/strong>, powsta\u0142 z inicjatywy Komisji Turystyki \u017beglarskiej Oddzia\u0142u Zak\u0142adowego PTTK przy WSK Mielec, na podstawie uchwa\u0142y z 28 IV 1973 r. Otrzyma\u0142 w\u00f3wczas nazw\u0119 Klub Turystyki \u017beglarskiej \u201eTramp\u201d, a jego pierwszym prezesem zosta\u0142 Edmund Pilak. Pod koniec pierwszego roku dzia\u0142alno\u015bci klub skupia\u0142 51 cz\u0142onk\u00f3w, z kt\u00f3rych 6 posiada\u0142o stopie\u0144 \u017ceglarza, a 19 \u2013 sternika. Pocz\u0105tkowo p\u0142ywano na stawach w O\u015brodku Rekreacyjnym w Rzemieniu i na Jeziorze Soli\u0144skim. 10 II 1976 r. podj\u0119to uchwa\u0142\u0119 o zmianie nazwy na Klub \u017beglarski \u201eOrkan\u201d. W tym czasie klub posiada\u0142 cztery jachty: \u201eFinn\u201d, \u201eOmega\u201d, \u201eRambler\u201d i \u201eOrion\u201d. W 1980 r. rozpocz\u0119to p\u0142ywanie na jeziorach mazurskich, nie rezygnuj\u0105c jednak z lokalnych akwen\u00f3w. Prowadzono na nich specjalne kursy \u017ceglarskie dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy. W 1986 r. zakupiono jachty \u201eVenus\u201d i \u201eBez\u201d, a w p\u00f3\u017aniejszych latach \u201eMikropolo\u201d i \u201eSasanka 660\u201d. W 2. po\u0142. lat 80. za\u0142o\u017cono sekcj\u0119 windsurfingow\u0105. Liczba cz\u0142onk\u00f3w wzros\u0142a wtedy do 150. W 1995 r. \u201eOrkan\u201d uzyska\u0142 status stowarzyszenia zarejestrowanego w Krajowym Rejestrze S\u0105dowym. Coroczne szkolenia \u017ceglarskie spowodowa\u0142y wzrost kwalifikacji cz\u0142onk\u00f3w klubu, spo\u015br\u00f3d kt\u00f3rych kilku uczestniczy\u0142o w rejsach poza granicami Polski. Za\u0142o\u017cono muzyczny zesp\u00f3\u0142 szantowy \u201eOrkan\u201d w sk\u0142adzie: Katarzyna Kalicka, Rados\u0142aw \u017burek, Eugeniusz Bujak, Krzysztof Wo\u0142osz i Bogdan \u017burek. Prezentowa\u0142 si\u0119 on w Mielcu oraz w innych miastach i o\u015brodkach sport\u00f3w wodnych. Og\u00f3\u0142em w latach 1973-2003 przewin\u0119\u0142o si\u0119 przez klub oko\u0142o 300 os\u00f3b. Dzi\u0119ki \u201eOrkanowi\u201d uprawnienia \u017ceglarskie zdoby\u0142o oko\u0142o innych 300 os\u00f3b, w cz\u0119\u015bci nie b\u0119d\u0105cych jego cz\u0142onkami. W 2003 r. do klubu nale\u017celi m.in.: 1 kapitan, 12 sternik\u00f3w, 43 \u017ceglarzy i 5 instruktor\u00f3w. W zarz\u0105dzie pracowali: Zbigniew Gortadt (prezes), W\u0142odzimierz Adamski, Witold Sroczy\u0144ski, Ryszard Wagner i Piotr \u0141uc. Do 2012 r. baza klubowa znajdowa\u0142a si\u0119 w O\u015brodku w Rzemieniu ko\u0142o Mielca, a w 2012 r. zosta\u0142a przeniesiona do Ota\u0142\u0119\u017cy (powiat mielecki), gdzie znajduje si\u0119 du\u017cy akwen o powierzchni ok. 50 ha. W marcu 2013 r. w Domu Kultury SCK w Mielcu odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 40-lecia K\u017b \u201eOrkan\u201d. Efektem dzia\u0142alno\u015bci w tym okresie by\u0142o m.in. wyszkolenie oko\u0142o 600 \u017ceglarzy. W roku jubileuszu Klub liczy\u0142 38 cz\u0142onk\u00f3w.\u00a0Przewodnicz\u0105cy (prezesi) klubu w latach 1973-2013: Edmund Pilak, Jan Stra\u017c (komandor), Stanis\u0142aw \u017burek, Bogdan Ostrowski\u00a0i Zbigniew Gortadt.\u00a0<\/p>\r\n

KLUK WIES\u0141AW<\/b>, urodzony 12 XI 1969 r. w Ropczycach, syn Stanis\u0142awa i Krystyny z domu Wiktor. Absolwent Technikum Mechanicznego WUCH D\u0119bica z matur\u0105 w 1990 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Komendzie Rejonowej Policji w D\u0119bicy jako pracownik fizyczny (1986-1990). W 1990 r. przeszed\u0142 do Komendy Rejonowej Policji w Mielcu i do 1999 r. s\u0142u\u017cy\u0142 jako policjant i dzielnicowy. Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami by\u0142y: Komisariat Policji w Czerminie (komendant, 1999-2000), Komenda Powiatowa Policji w Mielcu (oficer prasowy, specjalista ds. prewencji kryminalnej, instruktor wyszkolenia strzeleckiego, 2000-2012). W tym okresie uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Zarz\u0105dzania i Administracji (kierunek: Politologia w zakresie spo\u0142eczno-samorz\u0105dowym) Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego Jana Kochanowskiego w Kielcach i w 2008 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra, a w 2009 r. w Wy\u017cszej Szkole Policji w Szczytnie uko\u0144czy\u0142 szkolenie zawodowe dla absolwent\u00f3w szk\u00f3\u0142 wy\u017cszych z egzaminem oficerskim. Ponadto w latach 2010-2019 prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z kszta\u0142cenia og\u00f3lnopolicyjnego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych im. b\u0142. ks. Romana Sitki w Mielcu. W latach 2012-2018 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta Komisariatu Policji w Tuszowie Narodowym i przeszed\u0142 na policyjn\u0105 emerytur\u0119. Ju\u017c z tym statusem pracowa\u0142 jako: specjalista ds. kontroli dostaw w Firmie Rado sp. z o.o. Telekomunikacja-Recycling-Transport (03-09,2020), a nast\u0119pnie \u2013 inspektor ds. ochrony Leroy Merlin Mielec i Tarn\u00f3w (10.2020-01.2023). Od lutego 2023 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika Zespo\u0142u Terenowego ds. Interwencyjnych w Mielcu G\u0142\u00f3wnego Inspektoratu Ochrony \u015arodowiska \u2013 Departamentu Zwalczania Przest\u0119pczo\u015bci \u015arodowiskowej.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KLUP\u015a ALEKSANDRA ZOFIA,<\/strong> urodzona 6 II 1964 r. w Mielcu, c\u00f3rka Antoniego i Zofii z domu Li\u015bkiewicz. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 3 w Rzeszowie z matur\u0105 w 1983 r. R\u00f3wnolegle uko\u0144czy\u0142a edukacj\u0119 muzyczn\u0105 w PSM I st. im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu i PSM II st. im. K. Szymanowskiego w Rzeszowie. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1983 r. w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I st. w Mielcu jako nauczycielka teorii muzyki i gry na fortepianie i w tej plac\u00f3wce (od 1989 r. I i II st.) pracuje nadal. Uko\u0144czy\u0142a (z wyr\u00f3\u017cnieniem) studia w zakresie wychowania muzycznego w Akademii Muzycznej w Krakowie i w 1991 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra sztuki. W 1998 r. zdoby\u0142a I stopie\u0144, a w 2000 r. II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie nauczania kszta\u0142cenia s\u0142uchu w szkolnictwie muzycznym. Po studiach doktoranckich na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Akademii Bydgoskiej w 2004 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 doktora nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki na podstawie rozprawy: Efekty dydaktyczne metody relatywnej w procesie kszta\u0142cenia s\u0142uchu muzycznego i poczucia rytmu uczni\u00f3w klas I \u2013 III szko\u0142y muzycznej I st.<\/em> Jest nauczycielk\u0105 teorii i gry na fortepianie oraz prowadzi zesp\u00f3\u0142 instrument\u00f3w Orffa (jest prekursorem tego przedmiotu w mieleckiej PSM). W czasie d\u0142ugoletniej pracy w mieleckiej szkole doprowadzi\u0142a wielu swoich uczni\u00f3w do licznych sukces\u00f3w w konkursach muzycznych oraz podj\u0119cia studi\u00f3w muzycznych. Od 2004 r. udziela pomocy psychologiczno-pedagogicznej i prowadzi doradztwo zawodowe dla uczni\u00f3w szko\u0142y oraz od 2005 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika szkolnej Sekcji Przedmiot\u00f3w Og\u00f3lnomuzycznych. Decyzj\u0105 Ministerstwa Edukacji Narodowej zosta\u0142a wpisana na list\u0119 ekspert\u00f3w wchodz\u0105cych w sk\u0142ad komisji egzaminacyjnych i kwalifikacyjnych dla nauczycieli ubiegaj\u0105cych si\u0119 o awans na stopie\u0144 zawodowy. W 2014 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie arteterapii i terapii zaj\u0119ciowej w Szkole Wy\u017cszej im. Paw\u0142a W\u0142odkowica w P\u0142ocku, a w 2017 r. studia podyplomowe na Wydziale Dyrygentury, Kompozycji i Teorii Muzyki Akademii Muzycznej w Gda\u0144sku. Posiada stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Poza prac\u0105 w PSM I i II st. w Mielcu pracowa\u0142a okresowo w PSM I st. w Tarnobrzegu, Szko\u0142ach Podstawowych w Wadowicach G\u00f3rnych i Dolnych oraz Nauczycielskim Kolegium J\u0119zyk\u00f3w Obcych w Mielcu (2003-2013). W latach 1993-2000 Kwartalnik Polskiej Sekcji ISME zamieszcza\u0142\u00a0 jej artyku\u0142y na temat skuteczno\u015bci metod kszta\u0142cenia s\u0142uchu w szkole muzycznej i podstawowej, a w latach 2000-2002 mielecki „Wizjer Regionalny” – seri\u0119 artyku\u0142\u00f3w i recenzji, m.in. pt. „S\u0142awni arty\u015bci z Podkarpacia” i „Gra na instrumencie to frajda”.\u00a0 \u00a0Udziela\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako cz\u0142onek jury w konkursach muzycznych oraz doradca dla dzieci autystycznych i doradca z zakresu logopedii i arteterapii. W 2014 r. zorganizowa\u0142a Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I st. w Niwiskach i zosta\u0142a powo\u0142ana na pierwszego dyrektora tej plac\u00f3wki. Jest cz\u0142onkiem Mieleckiego Towarzystwa Muzycznego oraz Ko\u0142a Kodalyowskiego Polskiej Sekcji ISME (Mi\u0119dzynarodowe Stowarzyszenie Wychowania Muzycznego) oraz Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego.\u00a0<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalami: Z\u0142otym i Srebrnym za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Dyplomem Ministra Kultury, Nagrod\u0105 II st. Dyrektora Centrum Edukacji Artystycznej w Warszawie oraz wieloma nagrodami lokalnymi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KLUZ MIROS\u0141AW<\/strong>, urodzony 4 VI 1955 r. w Mielcu, syn Antoniego i Barbary z domu Bo\u017cek. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu. Bezpo\u015brednio po maturze w 1975 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Treningi sportowe rozpocz\u0105\u0142 w 1966 r., pocz\u0105tkowo w sekcjach koszyk\u00f3wki i pi\u0142ki r\u0119cznej FKS Stal, a od 1968 r. w sekcji siatk\u00f3wki. Graj\u0105c w zespole junior\u00f3w Stali, przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia 3. miejsca w IV Og\u00f3lnopolskich Letnich Igrzyskach M\u0142odzie\u017cy Szkolnej w Warszawie (1970), mistrzostwa Polski Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego (1971) i wicemistrzostwa Polski junior\u00f3w (1972). Od 1969 r. do 1972 r. wyst\u0119powa\u0142 w reprezentacji Polski junior\u00f3w (m.in. gra\u0142 w zespole, kt\u00f3ry w Halle pokona\u0142 ZSRR 3 : 2 i zdoby\u0142 3. miejsce w mini-mistrzostwach Europy junior\u00f3w). Wyst\u0119puj\u0105c w I \u2013 ligowej dru\u017cynie senior\u00f3w Stali, przyczyni\u0142 si\u0119 do wywalczenia 4. miejsca w kraju w 1973 r. i Pucharu Polski (\u201ePuchar Sportowca\u201d) w 1976 r. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119, ko\u0144cz\u0105c w 1980 r. Politechnik\u0119 Krakowsk\u0105 (specjalno\u015b\u0107: pojazdy samochodowe i ci\u0105gniki) z tytu\u0142em in\u017cyniera. Karier\u0119 wyczynow\u0105 zako\u0144czy\u0142 w 1981 r. (Stal wyst\u0119powa\u0142a w\u00f3wczas w II lidze). W latach 1981-1982 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Po powrocie do pracy w WSK otrzyma\u0142 stanowisko technologa, w 1985 r. zosta\u0142 starszym mistrzem, a od 1987 r. kierownikiem plac\u00f3wki. W latach 1988-1992 pracowa\u0142 na kontrakcie zagranicznym w Zak\u0142adach \u201eSkody\u201d w Mlada Boles\u0142aw (Czechy) jako kierownik transportu i zaopatrzenia, a nast\u0119pnie do 1993 r. na kontrakcie zagranicznym w RFN na stanowisku kierownika transportu. Po zako\u0144czeniu kontraktu powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i 1 II 1993 r. zosta\u0142 zwolniony z powodu trudno\u015bci ekonomicznych przedsi\u0119biorstwa. 18 III 1993 r. rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 (sklep) i prowadzi j\u0105 nadal. Po zako\u0144czeniu kariery siatkarskiej podj\u0105\u0142 treningi w strzelectwie sportowym i uczestniczy\u0142 wielokrotnie w zawodach strzeleckich Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy i Ligi Obrony Kraju, a nast\u0119pnie Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych i Oficer\u00f3w Rezerwy Wojska Polskiego. W 1999 r. wst\u0105pi\u0142 do Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201e\u0141o\u015b\u201d w Mielcu. W XXXIII Mistrzostwach Polski Polskiego Zwi\u0105zku \u0141owieckiego (2000 r.) zaj\u0105\u0142 2. miejsce w dru\u017cynowym wieloboju my\u015bliwskim i 1. miejsce dru\u017cynowo w konkurencji kulowej. Pe\u0142ni\u0142 spo\u0142ecznie funkcj\u0119 prezesa Ko\u0142a KOR-LOK przy WSK (od 1987 r.), a obecnie jest cz\u0142onkiem zarz\u0105du Ko\u0142a nr 1 ZB\u017bZ i OR WP w Mielcu (od 1994 r.) i wiceprezesem Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Rz\u0119dzianowicach II (od 2001 r.) Otrzyma\u0142 m.in. Br\u0105zowy Medal \u201eZa zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Narodowej\u201d i Z\u0142oty Medal \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KLUZA RADOS\u0141AW<\/strong>, urodzony 26 II 1972 r. w Mielcu, syn Jana i Ludmi\u0142y z domu Kud\u0142acz. Absolwent Technikum Elektrycznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 im. Prof. J. Groszkowskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1992 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Wychowania Fizycznego (kierunek \u2013 wychowanie fizyczne) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie, uzyskuj\u0105c w 1997 r. licencjat oraz na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym (kierunek \u2013 wychowanie techniczne) tej samej uczelni, gdzie w 1998 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. W czasie studi\u00f3w by\u0142 m.in. wiceprezesem Stowarzyszenia \u201eRESONET\u201d. Po studiach powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w latach 1998-2007 pracowa\u0142 jako nauczyciel informatyki i wychowania fizycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych im. B\u0142. Ks. Romana Sitki. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1998 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel informatyki i wychowania fizycznego w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Konarskiego. W 2008 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. W latach 2011-2016 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicedyrektora I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, a w 2016 r. powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora tego\u017c Liceum. Jest cz\u0142onkiem zarz\u0105du Stowarzyszenia na Rzecz Najstarszych Szk\u00f3\u0142 w Polsce.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"K\u0141ACZY\u0143SKA JOANNA JADWIGA (z domu PIETRZAK)<\/strong>, urodzona 20 V 1945 r. w Strachowie, powiat p\u0142o\u0144ski, c\u00f3rka Ignacego i Stefanii z domu Siergiej. Absolwentka XI Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Micha\u0142a Kajki w \u0141odzi, matur\u0119 zda\u0142a w 1963 r. Studia w Akademii Medycznej w \u0141odzi uko\u0144czy\u0142a w 1969 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 lekarza medycyny. W latach 1973-1981 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora d\/s lecznictwa Przemys\u0142owego ZOZ w Zgierzu. W latach 70. uzyska\u0142a w \u0141odzi I stopie\u0144 specjalizacji internistycznej oraz II stopie\u0144 z zakresu medycyny przemys\u0142owej. Od 1985 r. do 1993 r. pracowa\u0142a w Specjalistycznej Przychodni Medycyny Pracy w \u0141odzi jako kierownik Przychodni przy MPK \u0141\u00f3d\u017a. W 1993 r. przenios\u0142a si\u0119 do Szpitala Uzdrowiskowego w \u017begiestowie Zdroju (PPU Krynica), gdzie pracowa\u0142a na stanowisku ordynatora do 1995 r. W 1997 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w ZOZ Mielec jako kierownik Przychodni przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a od 2000 r. prowadzi Prywatn\u0105 Specjalistyczn\u0105 Przychodni\u0119 Medycyny Pracy \u201eProfi \u2013 Med\u201d SC na terenie SSE \u201eEuro-Park\u201d Mielec. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Medycyny Pracy. W grudniu 2014 r. wyda\u0142a debiutancki tomik poezji\u00a0Przed zmierzchem<\/em>, a w czerwcu 2015 r. drugi tomik pt.\u00a0Melancholia elegancka siostra smutku.<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"K\u0141ACZY\u0143SKA MARIA (z domu NURKO)<\/strong>, urodzona 7 VII 1904 r. w Mszanie Dolnej, c\u00f3rka Piotra i Anny z Dybowicz\u00f3w. Absolwentka \u201ekurs\u00f3w maturycznych\u201d w Bielsku. W okresie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142a do Armii Krajowej w Mielcu. Przyj\u0119\u0142a pseudonim \u201eGorycz\u201d. Wykonywa\u0142a m.in. nas\u0142uchy radiowe w latach 1943-1944. Nie ujawnia\u0142a si\u0119 i nie nale\u017ca\u0142a do organizacji kombatanckich. Od 1950 r. pracowa\u0142a w WSK Mielec. Pracowa\u0142a m.in. w Radzie Zak\u0142adowej Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w, pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej komisji kobiecej i przewodnicz\u0105cej komisji socjalno-ubezpieczeniowej. By\u0142a tak\u017ce d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatowego Ligi Kobiet w Mielcu. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1969 r. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZ Metalowc\u00f3w. Zmar\u0142a w sierpniu 1970 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

K\u0141ACZY\u0143SKI TADEUSZ<\/strong>, urodzony 3 VII 1904 r. w Olesku (aktualnie Ukraina), syn Jana i Janiny z Ku\u015bnierzewskich. Uko\u0144czy\u0142 6 klas szko\u0142y realnej. Od 1931 r. do emerytury w 1969 r. pracowa\u0142 w S\u0105dzie Grodzkim (Powiatowym) w Mielcu. Do 1939 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Rezerwist\u00f3w. W czasie okupacji hitlerowskiej prowadzi\u0142 systematyczny nas\u0142uch radiowy (wykrycie grozi\u0142o kar\u0105 \u015bmierci). Od 1943 r. nale\u017ca\u0142 do Armii Krajowej, posiada\u0142 pseudonim \u201ePodhalanin\u201d. Sporz\u0105dzi\u0142 (odr\u0119cznie rysowany) plan mieleckiego wi\u0119zienia, niezb\u0119dny do przeprowadzenia akcji rozbicia wi\u0119zienia i uwolnienia wi\u0119\u017ani\u00f3w przez \u201eJ\u0119drusi\u00f3w\u201d i miejscow\u0105 AK. Po wojnie nie ujawni\u0142 si\u0119 i nie nale\u017ca\u0142 do \u017cadnej organizacji kombatanckiej. By\u0142 cz\u0142onkiem Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego. Zmar\u0142 23 XII 1983 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"K\u0141ACZY\u0143SKI W\u0141ODZIMIERZ TADEUSZ<\/strong>, urodzony 20 VII 1933 r. w \u017bywcu, syn Tadeusza i Marii z domu Nurko. W 1935 r. rodzina K\u0142aczy\u0144skich przenios\u0142a si\u0119 do Mielca. Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105 Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1951 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do organizacji m\u0142odzie\u017cowych. Studia na Wydziale Weterynarii UMCS \u2013 WSR w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1957 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza weterynarii. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1957 r. na stanowisku terenowego lekarza weterynarii w powiecie brzozowskim. W 1967 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i do roku 1975 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 powiatowego lekarza weterynarii. W tym okresie uczestniczy\u0142 w konkursie na opowiadanie o tematyce bieszczadzkiej i zosta\u0142 jednym z laureat\u00f3w. Po likwidacji powiat\u00f3w i instytucji powiatowych w 1975 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 dyrektora Wojew\u00f3dzkiego Zak\u0142adu Weterynarii w Tarnobrzegu, a od 1983 r. do 1986 r. pracowa\u0142 w Komitecie Wojew\u00f3dzkim PZPR w Tarnobrzegu. W 1986 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Zak\u0142adu Do\u015bwiadczalnego w Chorzelowie, a od 1987 r. do 2012 r. prowadzi\u0142 praktyk\u0119 prywatn\u0105, specjalizuj\u0105c si\u0119 w chirurgii weterynaryjnej. W 2012 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej pisa\u0142 utwory literackie. Napisa\u0142 m.in. powie\u015b\u0107 Popielec<\/em> (wydan\u0105 w 1981 r.), na kanwie kt\u00f3rej zrealizowano serial telewizyjny pod tym samym tytu\u0142em, tryptyk mikropowie\u015bci Wronie pi\u00f3ra<\/em> (1986), powie\u015b\u0107 Anio\u0142 si\u0119 roze\u015bmia\u0142<\/em> (1994), a tak\u017ce dzienniki I pies te\u017c cz\u0142owiek<\/em> (1997) oraz I kot ma dusz\u0119<\/em> (2001). Zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105. W 2005 r. wyda\u0142 pi\u0119ciotomowe dzie\u0142o\u00a0 Miejsce<\/em>, opisuj\u0105ce w beletrystycznej formie wydarzenia w Mielcu i okolicy w latach mi\u0119dzywojennych, II wojny \u015bwiatowej i po jej zako\u0144czeniu: tom 1 \u2013 Korso<\/em> (Mielec 2005), tom 2 \u2013 Kraw\u0119d\u017a wieku<\/em> (Mielec 2005), tom 3 \u2013 Wa\u017cenie b\u00f3lu<\/em> (Mielec 2005), tom 4 \u2013 Gon<\/em> (Mielec 2005) i tom 5 \u2013 G\u0142owa Holofernesa<\/em> (Mielec 2005). 28 IX 2006 r. otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 \u201eAlbertus\u201d Funduszu Charytatywnego im. Adama Chmielowskiego \u2013 Brata Alberta w Mielcu. W 2008 r. opublikowa\u0142 dwutomowy Zasiek polski,<\/em> nawi\u0105zuj\u0105cy do cyklu Miejsce<\/em>: tom 1 \u2013 Idy lipcowe<\/em> (Mielec 2008) i tom 2 \u2013 Bia\u0142y ko\u0144<\/em> (Mielec 2008). W 2010 r. ukaza\u0142a si\u0119 Skorpionada<\/em> (Mielec 2010), a 6 VI 2013 r. w Pedagogicznej Bibliotece Wojew\u00f3dzkiej w Kielcach odby\u0142o si\u0119 g\u0142o\u015bne czytanie dramatu Oficyna. Komedia nieoptymistyczna<\/em>. By\u0142 cz\u0142onkiem Kieleckiego Oddzia\u0142u Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich. 19 IX 2013 r. w sali widowiskowej SCK odby\u0142 si\u0119 jego benefis z okazji 40-lecia tw\u00f3rczo\u015bci i 80. urodzin. W 2017 r. wyda\u0142 powie\u015b\u0107 Wnucek<\/em> i napisa\u0142 sztuk\u0119 Ciotka<\/em> dla Teatru Rozmaito\u015bci DK SCK w Mielcu. Jej premiera odby\u0142a si\u0119 5 XI 2017 r. na scenie DK SCK. W 2020 r. ukaza\u0142a si\u0119 powie\u015b\u0107 autobiograficzna Pude\u0142ko<\/em> (Rzesz\u00f3w 2020). Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1980), odznakami: \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d i \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Weterynarii\u201d (1979), \u201eHonorow\u0105 Odznak\u0105 WOPR\u201d (1988), nagrod\u0105 Marsza\u0142ka Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego „Artystyczny Znak Podkarpacia” (2020 r.) oraz odznakami regionalnymi. Zmar\u0142 3 VI 2025 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

K\u0141ADKA NAD RZEK\u0104 WIS\u0141OK\u0104<\/strong> zbudowana zosta\u0142a w lipcu 1958 r. Inicjatorem jej budowy i inwestorem by\u0142 Spo\u0142eczny Komitet Budowy K\u0142adki, kt\u00f3rego przewodnicz\u0105cym by\u0142 Bronis\u0142aw Smaczny, a skarbnikiem J\u00f3zef Jemio\u0142o. Intencj\u0105 pomys\u0142odawc\u00f3w by\u0142o przede wszystkim znaczne skr\u00f3cenie drogi do Mielca mieszka\u0144com (pieszym, rowerzystom i motocyklistom) Podleszan, Ksi\u0105\u017cnic, Goleszowa, Bo\u017cej Woli i Rydzowa. Projekt wykona\u0142 in\u017c. Kazimierz Karol z Rzeszowa. Inwestycj\u0119 prowadzi\u0142 Wydzia\u0142 Komunikacji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. D\u017awigary i liny zakupiono w Hucie \u201eZabrze\u201d, inne materia\u0142y metalowe otrzymano z WSK Mielec, a nietypowe (du\u017ce) \u0142o\u017cyska wykona\u0142 mistrz \u015blusarski Stefan Gregorczyk. Wykonawc\u0105 prac budowlanych by\u0142a ekipa utworzona przez Wydzia\u0142 Komunikacji i kierowana przez mistrza Jana Smacznego z Podleszan. Nadz\u00f3r nad budow\u0105 sprawowa\u0142 Augustyn Drabik \u2013 kierownik Wydzia\u0142u Komunikacji PPRN. D\u0142ugo\u015b\u0107 k\u0142adki wynios\u0142a 137,6 m, a szeroko\u015b\u0107 2 m. Podest wykonany zosta\u0142 z desek, a os\u0142ony po obu stronach z metalowej siatki. Oddanie k\u0142adki do u\u017cytku zosta\u0142o przyj\u0119te z du\u017cym zadowoleniem tak\u017ce przez mieszka\u0144c\u00f3w Mielca, a spacery po k\u0142adce na drug\u0105 stron\u0119 rzeki sta\u0142y si\u0119 jedn\u0105 z ulubionych form aktywnego wypoczynku. Mimo kilku gro\u017anych powodzi konstrukcja k\u0142adki pozosta\u0142a dot\u0105d nienaruszona. Ostatni remont wykonano w 1997 r. Wymieniono w ca\u0142o\u015bci podest, pomalowano siatk\u0119 i wzmocniono por\u0119cze. Z powodu z\u0142ego stanu technicznego zosta\u0142a zamkni\u0119ta dla ruchu 17 II 2006 r. i rozebrana we wrze\u015bniu 2006 r. Na zlecenie Gminy Mielec nowa k\u0142adka zosta\u0142a zbudowana w latach 2006-2007 w tym samym miejscu co poprzednia i oddana do u\u017cytku 30 XI 2007 r. Ma stalow\u0105 konstrukcj\u0119 i asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 oraz podjazdy z nawierzchni\u0105 z kostki brukowej. Jej d\u0142ugo\u015b\u0107 wynosi 171,5 m, szeroko\u015b\u0107 \u2013 3,5 m, a no\u015bno\u015b\u0107 \u2013 3 tony.<\/p>\r\n

K\u0141ECZEK EDWARD<\/b>, urodzony 20 V 1926 r. w Filipowicach, powiat chrzanowski, syn Jana i Ludwiki. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Krzeszowicach (1945), Gimnazjum Wieczorowe Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce dla Doros\u0142ych w Kro\u015bnie nad Odr\u0105 (1949 r., w trakcie odbywania czynnej s\u0142u\u017cby wojskowej) oraz studia na Wydziale Lotniczym Politechniki Wroc\u0142awskiej w 1954 r. z tytu\u0142em in\u017cynier lotnictwa. W 1954 r. zosta\u0142 skierowany nakazem pracy do WSK Mielec na stanowisko nadmistrza. Wykazywa\u0142 si\u0119 du\u017c\u0105 aktywno\u015bci\u0105 w racjonalizacji produkcji, tote\u017c dwukrotnie wybierano go na przewodnicz\u0105cego Klubu Techniki i Racjonalizacji (1955 r., 1962 r.) i awansowano a\u017c do funkcji g\u0142\u00f3wnego technologa. Z dniem 1 III 1963 r. zosta\u0142 s\u0142u\u017cbowo przeniesiony do Zak\u0142ad\u00f3w Sprz\u0119tu Lotnictwa Sportowego nr 5 w Kro\u015bnie nad Wis\u0142okiem na stanowisko kierownika Zak\u0142adu, a nast\u0119pnie jeszcze w tym samym roku, po przemianowaniu ZSLS nr 5 na Wytw\u00f3rni\u0119 Sprz\u0119tu Komunikacyjnego, na jej dyrektora naczelnego. Kierowana przez niego WSK Krosno osi\u0105gn\u0119\u0142a wysokie wska\u017aniki dynamizmu wzrostu wydajno\u015bci pracy. Sam by\u0142 nadal aktywnym wynalazc\u0105 i racjonalizatorem. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie jako cz\u0142onek PZPR i ZBoWiD.\u00a0 W 1981 r. przeszed\u0142 na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. W latach 1985-1988 pracowa\u0142 w wymiarze \u00bd etatu w Urz\u0119dzie Wojew\u00f3dzkim w Kro\u015bnie jako pe\u0142nomocnik wojewody ds. post\u0119pu technicznego w rolnictwie. Od 1 III 1990 r. zawiesi\u0142 emerytur\u0119 w zwi\u0105zku z powierzeniem mu stanowiska zast\u0119pcy dyrektora ds. produkcji\u00a0 w WSK \u201ePZL-Krosno\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony: Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d i Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Wojew\u00f3dztwa Kro\u015bnie\u0144skiego\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"K\u0141\u0118CZEK JANUSZ ANDRZEJ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 30 X 1964 r. w D\u0119bicy, syn Leszka i Aleksandry z domu Pietrzyk. Absolwent Technikum Mechanicznego w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1984 r. Studia na Wydziale Teologicznym Wy\u017cszego Seminarium Duchownego w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 z tytu\u0142em magistra teologii w 1990 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafii Matki Boskiej Bolesnej w Limanowej (1990-1994) i parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu (1994-1999), gdzie organizowa\u0142 Oddzia\u0142 Poradni Specjalistycznej \u201eArka\u201d. W 1999 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Wydzia\u0142u Duszpasterstwa Ma\u0142\u017ce\u0144stw i Rodzin Kurii Diecezjalnej w Tarnowie i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 15 VIII 2008 r. W tym czasie by\u0142 diecezjalnym duszpasterzem Stowarzyszenia Rodzin Katolickich oraz opiekowa\u0142 si\u0119 poradniami rodzinnymi w diecezji i Domem Samotnej Matki. Przez dwie kadencje by\u0142 cz\u0142onkiem Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej w Tarnowie. Uko\u0144czy\u0142 Studium Psychologii i Psychoterapii dla Duchowie\u0144stwa na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a nast\u0119pnie studia licencjackie z nauki o rodzinie i studia doktoranckie z zakresu teologii pastoralnej na Uniwersytecie Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego w Warszawie. Od 16 VIII 2008 r. jest proboszczem parafii \u015bw. Mateusza i kustoszem bazyliki mniejszej \u015bw. Mateusza w Mielcu. W 2010 r. rozpocz\u0105\u0142 remont bazyliki i przywracanie \u015bwietno\u015bci temu najcenniejszemu mieleckiemu zabytkowi trwa nadal. W czasie prowadzenia prac remontowych odkryto prawdopodobnie najstarsz\u0105 polichromi\u0119 g\u0142\u00f3wnej nawy ko\u015bcio\u0142a i odtworzono pierwotny wystr\u00f3j \u015bcian wewn\u0119trznych. (Szerzej o remoncie w ha\u015ble: KO\u015aCI\u00d3\u0141 \u015aW. MATEUSZA.) W latach 2012-2013 przeprowadzi\u0142 remont zewn\u0119trzny bazyliki i jej otoczenia oraz remont ko\u015bci\u00f3\u0142ka \u015bw. Marka nad Wis\u0142ok\u0105. Ponadto przeprowadzi\u0142 remont wn\u0119trza ko\u015bcio\u0142a pomocniczego pw. Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa w Wojs\u0142awiu. Od 2011 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dziekana dekanatu Mielec P\u00f3\u0142noc. W sierpniu 2014 r. zosta\u0142 powo\u0142any w sk\u0142ad Kapitu\u0142y Kolegiackiej w Wojniczu jako kanonik honorowy. Inicjator przebudowy i rozbudowy parafialnego budynku na Dom Dziennego Pobytu im. \u015bw. Jana Paw\u0142a II, kt\u00f3ry rozpocz\u0105\u0142 funkcjonowanie od pocz\u0105tku 2018 r. W zwi\u0105zku z powo\u0142aniem przez biskupa tarnowskiego dr. Andrzeja Je\u017ca Kapitu\u0142y Kolegiackiej \u015bw. Mateusza Aposto\u0142a i Ewangelisty w Mielcu (25 XII 2017 r.), zosta\u0142 mianowany prepozytem tej\u017ce Kapitu\u0142y. W Plebiscycie Tygodnika Regionalnego „Korso” zosta\u0142 wybrany „Mielczaninem 2018 r.” i otrzyma\u0142 Ska\u0142k\u0119 „Korso”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"K\u0141ODA MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 18 IX 1927 r. w Tuszowie Narodowym, powiat mielecki, syn Jana i Zofii z Perc\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142 tuszowsk\u0105 Fili\u0119 Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie ucz\u0119szcza\u0142 do Liceum Pedagogicznego w Mielcu i w nim zda\u0142 matur\u0119 w 1949 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w szko\u0142ach podstawowych w Bielinach i Kamieniu (powiat ni\u017ca\u0144ski), a od 1952 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel fizyki w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Ulanowie. W 1966 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 (wraz z rodzin\u0105) do Chorzelowa i zosta\u0142 zatrudniony w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. W latach 1966-1982 uczy\u0142 przedmiot\u00f3w zawodowych, kierowa\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0105 Przyzak\u0142adow\u0105 i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicedyrektora tej\u017ce szko\u0142y. W 1982 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, a w latach 1987-1992 uczy\u0142 fizyki (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. M. Kopernika w Mielcu. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, zw\u0142aszcza po przej\u015bciu na emerytur\u0119. By\u0142 radnym w Gminie Mielec (wiejskiej), prezesem Rady Nadzorczej Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni \u201eSCh\u201d w Mielcu, cz\u0142onkiem Ko\u0142a Pszczelarzy i cz\u0142onkiem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej, a tak\u017ce cz\u0142onkiem \u2013 za\u0142o\u017cycielem Towarzystwa Spo\u0142eczno-Kulturalnego im. gen. W. Sikorskiego w Tuszowie Narodowym. Zmar\u0142 28 VII 2003 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"K\u0141ODOWSKI JAN,<\/strong>\u00a0urodzony 26 I 1973 r. w Brzozowie, syn Kazimierza i Czes\u0142awy z domu Nabywaniec. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Sanoku, matur\u0119 zda\u0142 w 1992 r. Studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego uko\u0144czy\u0142 z tytu\u0142em magistra w 1997 r. Po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w firmie Kronowood w SSE EURO-PARK MIELEC jako specjalista do spraw jako\u015bci. W 1999 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wydziale Ochrony \u015arodowiska Starostwa Powiatowego w Mielcu. Od 2014 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora tego Wydzia\u0142u.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

K\u0141OS J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 14 III 1826 r. w Mielcu, syn Ludwika i Marianny z Kamienskich. Posiada\u0142 nieruchomo\u015bci. By\u0142 aktywnym dzia\u0142aczem samorz\u0105du miasta Mielca. W kadencji 1867-1870 wybrano go na zast\u0119pc\u0119 naczelnika gminy Mielec (burmistrza), a w kadencjach 1870-1873, 1879-1882 i 1882-1886 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 naczelnika (burmistrza). Ponadto w latach 1873-1876 by\u0142 radnym, a w latach 1876-1879 \u2013 asesorem, czyli cz\u0142onkiem Zwierzchno\u015bci Gminnej. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcje powiatowe w Mielcu: zast\u0119pcy cz\u0142onka Wydzia\u0142u Powiatowego w latach 1867-1871 oraz radnego Rady Powiatowej w kadencjach 1871-1874 i 1881-1884. Uczestniczy\u0142 w zorganizowaniu Towarzystwa Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu w 1869 r. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Towarzystwa Zaliczkowego w Mielcu. Zmar\u0142 14 VII 1886 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

K\u0141OSI\u0143SKI MAREK<\/strong>, urodzony 1 V 1963 r. w Mielcu, syn Krzysztofa i Janiny z domu Sok\u00f3\u0142. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w) w Mielcu. Po maturze w 1984 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec jako mechanik lotniczy. W 1989 r. rozpocz\u0105\u0142 prywatn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Od pocz\u0105tku lat 80. trenowa\u0142 wyczynowo spadochroniarstwo i wielob\u00f3j spadochronowy w Aeroklubie Mieleckim. Jako jego zawodnik wielokrotnie uczestniczy\u0142 w Mistrzostwach Polski w Wieloboju Spadochronowym w Mielcu i zdoby\u0142 szereg medali: w 1981 r. – srebrny dru\u017cynowo, w 1982 r. \u2013 br\u0105zowy dru\u017cynowo, w 1983 r. \u2013 br\u0105zowy indywidualnie i srebrny dru\u017cynowo, w 1984 r. \u2013 z\u0142oty dru\u017cynowo oraz w 1986 r. \u2013 jako zawodnik WKS \u201eZawisza\u201d Bydgoszcz (odbywa\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105) \u2013 br\u0105zowy indywidualnie i z\u0142oty dru\u017cynowo. Ponadto zajmowa\u0142 czo\u0142owe lokaty w innych krajowych i mi\u0119dzynarodowych zawodach spadochronowych, m.in. zdoby\u0142 3. miejsce indywidualnie w Mi\u0119dzynarodowych Zawodach o Puchar Zatoki Gda\u0144skiej, 3. miejsce dru\u017cynowo w Mi\u0119dzynarodowych Zawodach Spadochronowych w Czechos\u0142owacji oraz 3. miejsce w konkurencji na celno\u015b\u0107 l\u0105dowania w Mistrzostwach Polski w Skokach Spadochronowych (senior\u00f3w). W latach 1982-1986 nale\u017ca\u0142 do kadry narodowej w wieloboju spadochronowym. Uprawia\u0142 tak\u017ce sporty szybowcowe i samolotowe. W 1981 r. uzyska\u0142 II klas\u0119 pilota szybowcowego, a rok p\u00f3\u017aniej licencj\u0119 pilota szybowcowego. W 1987 r. zdoby\u0142 licencj\u0119 pilota samolotowego, a nast\u0119pnie uprawnienia akrobacji wy\u017cszej. W tym samym roku w Mi\u0119dzynarodowych Mistrzostwach Polski w Akrobacji Samolotowej zdoby\u0142 w kategorii junior\u00f3w 5. miejsce w klasyfikacji og\u00f3lnej i 2. miejsce w konkurencji wi\u0105zanki nieznanej. Plasowa\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c w czo\u0142\u00f3wce zawod\u00f3w rajdowo-nawigacyjnych. Za wyniki sportowe zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Spadochronow\u0105, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Pilota Szybowcowego i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Pilota Samolotowego.<\/p>\r\n

KMIECIK STANIS\u0141AWA (z domu SZYDE\u0141KO),<\/b> urodzona 20 II 1940 r. w Woli Rafa\u0142owskiej, pow. rzeszowski, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Karoliny z domu Czarnota. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Rzeszowie z matur\u0105 w 1959 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Dobrkowie, pow. d\u0119bicki (1950-1966). R\u00f3wnocze\u015bnie w 1966 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie \u2013 kierunek: filologia polska. Z powod\u00f3w rodzinnych przenios\u0142a si\u0119 do Mielca i od 1 IX 1966 r. zosta\u0142a zatrudniona w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu na stanowisku nauczyciela j\u0119zyka polskiego. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 i opiekunem klasopracowni j\u0119zyka polskiego. Prowadzi\u0142a k\u00f3\u0142ko j\u0119zyka polskiego. Przygotowywani przez ni\u0105 uczniowie osi\u0105gali sukcesy w konkursach polonistycznych. By\u0142a te\u017c opiekunem samorz\u0105du uczniowskiego. W latach 1971-1974 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 3 im. gen. Karola \u015awierczewskiego \u2013 Waltera w Mielcu. (Imi\u0119 to otrzyma\u0142a SP nr 3 w 1973 r.). W 1976 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 zawodowy nauczyciela dyplomowanego. Studia na Wydziale Humanistycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 1977 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 magistra filologii polskiej. Otrzyma\u0142a te\u017c II stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie j\u0119zyka polskiego. Zosta\u0142a uhonorowana Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Nagrod\u0105 III stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania, Nagrod\u0105 Kuratora O\u015bwiaty w Rzeszowie i kilkakrotnie Nagrod\u0105 Dyrektora Szko\u0142y. Z dniem 31 VIII 1995 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Zmar\u0142a 11 XII 2021 r. i zosta\u0142a pochowana na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KMIE\u0106 W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 4 I 1935 r. w Pi\u0105tkowcu, powiat mielecki, syn Jana i Marii z domu Pier\u00f3g. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. St. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1954 r. Od 1 IX 1959 r. do 30 IV 1983 r. pracowa\u0142 w Miejskim Zarz\u0105dzie Budynk\u00f3w Mieszkalnych w Mielcu, w tym przez 19 lat jako g\u0142\u00f3wny ekonomista i kierownik Dzia\u0142u Ekonomicznego. Dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119; uko\u0144czy\u0142 Technikum Ekonomiczne w Mielcu (1962) i Studium Gospodarki Mieszkaniowej we Wroc\u0142awiu (1969) oraz w 1980 r. Wydzia\u0142 Prawa i Administracji UMCS w Lublinie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra administracji. W 1983 r. mianowano go kierownikiem Wydzia\u0142u Finansowego Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 (w mi\u0119dzyczasie, po przekszta\u0142ceniach w UM, zosta\u0142 naczelnikiem) pe\u0142ni\u0142 do 31 XII 2000 r. Przyczyni\u0142 si\u0119 do planowej i sprawnej realizacji dochod\u00f3w bud\u017cetu miasta Mielca w latach 80. i 90. Od pocz\u0105tku 2001 r. przebywa na emeryturze. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 pe\u0142ni\u0142 funkcje spo\u0142eczne. Przez 12 lat (lata 70. i 80.) by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji d\/s Pracy przy Naczelniku Miasta Mielca. Od 1974 r. pracuje w Komisji Rewizyjnej Pracowniczych Ogrod\u00f3w Dzia\u0142kowych \u201eRelax\u201d w Mielcu. Za d\u0142ugoletni\u0105 prac\u0119 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 na rzecz rozwoju miasta odznaczony zosta\u0142 m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zkow\u0105 i Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Pracownik Gospodarki Terenowej i Ochrony \u015arodowiska. W latach 1957-1958 pe\u0142ni\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Warszawie. Od 2003 r. udziela si\u0119 spo\u0142ecznie w Radzie Osiedla Janusza Kusoci\u0144skiego w Mielcu. W 2004 r. opublikowa\u0142 rys monograficzny swojej rodzinnej miejscowo\u015bci Pi\u0105tkowiec dawniej i dzisiaj<\/em> (Mielec-Pi\u0105tkowiec 2004). Ksi\u0105\u017cka ta doczeka\u0142a si\u0119 te\u017c wydania drugiego i uzupe\u0142nionego (Mielec-Pi\u0105tkowiec 2006 oraz trzeciego (Mielec-Piatkowiec 2014). W 2009 r. opracowa\u0142 Album genealogiczny rodziny Kmie\u0107<\/em>.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KMIE\u0106 ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 4 IX 1954 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Janiny z Rogowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1974 r. Na wakacjach tego roku uczestniczy\u0142 w Zlocie M\u0142odzie\u017cy Polskiej w Warszawie. Studia na Wydziale Mechanicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1978 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra nauk mechanicznych. Nale\u017ca\u0142 do organizacji m\u0142odzie\u017cowych (ZSMP, SZSP) i pe\u0142ni\u0142 w nich spo\u0142eczne funkcje, m.in. wiceszefa Rady Uczelnianej i kierownika Ko\u0142a Naukowego Mechanik\u00f3w. Po studiach pracowa\u0142 2 miesi\u0105ce jako sta\u017cysta w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a od 15 XII 1978 r. zosta\u0142 zatrudniony w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym. By\u0142 kierownikiem OPIW, zast\u0119pc\u0105 kierownika Dzia\u0142u Zatrudnienia i kierownikiem tego\u017c Dzia\u0142u. Z dniem 19 IV 1986 r. zosta\u0142 przeniesiony do Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu na stanowisko kierownika Wydzia\u0142u Komunikacji. Od 27 VIII 1990 r. do 31 XII 1998 r. pracowa\u0142 w Wydziale Komunikacji Urz\u0119du Rejonowego w Mielcu jako starszy inspektor i zast\u0119pca kierownika oraz przewodniczy\u0142 Radzie Pracowniczej. Po utworzeniu Starostwa Powiatowego w Mielcu (1 I 1999 r.) zosta\u0142 mianowany dyrektorem Wydzia\u0142u Komunikacji. Od 2001 r.\u00a0 by\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym Og\u00f3lnopolskiego Stowarzyszenia Szef\u00f3w Wydzia\u0142\u00f3w Komunikacji w Poznaniu oraz od 2002 r. cz\u0142onkiem Komisji Infrastrukturalnej KRBRD przy Ministerstwie Komunikacji. W 2020 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KNOPEK RYSZARD ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 V 1956 r. w Mielcu, syn Zdzis\u0142awa i W\u0142adys\u0142awy z Wi\u015bniewskich. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1976 r. W latach szkolnych uprawia\u0142 kilka dyscyplin sportowych w Stali Mielec: pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 i lekkoatletyk\u0119 oraz w latach 1971-1976 siatk\u00f3wk\u0119. W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez junior\u00f3w Stali tytu\u0142u wicemistrza Polski w 1972 r. i 3. miejsca w 1973 r. Studia na Politechnice Cz\u0119stochowskiej odby\u0142 w latach 1976-1981 i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W czasie studi\u00f3w gra\u0142 w dru\u017cynie AZS Cz\u0119stochowa (I liga w latach 1979 i 1981). Mia\u0142 te\u017c udzia\u0142 w zdobyciu przez cz\u0119stochowian z\u0142otego medalu w Mistrzostwach Polski Politechnik w 1979 r. W latach 1981-1982 pracowa\u0142 w AZS Cz\u0119stochowa jako starszy instruktor, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. W latach 1982-1990 by\u0142 referentem d\/s ekonomicznych i zaopatrzenia w WSK Mielec oraz gra\u0142 w II-ligowej Stali (1982-1989), a w latach 1990-1997 pe\u0142ni\u0142 funkcje w FKS PZL-Stal Mielec: sekretarza generalnego, wiceprezesa d\/s organizacyjnych oraz kierownika dzia\u0142alno\u015bci gospodarczej i administracji. Pracowa\u0142 tak\u017ce spo\u0142ecznie, pe\u0142ni\u0105c\u00a0w latach 1992-1994 funkcj\u0119 wiceprezesa Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki Siatkowej w Rzeszowie. Po likwidacji klubu pracowa\u0142 w S.C. \u201eELMAR\u201d (p\u00f3\u017aniej F.W. \u201eELMAR\u201d) w latach 1998-2001, a od 2002 r. jest agentem ubezpieczeniowym \u201eWiktorii\u201d. Za prac\u0119 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 AZS i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki Siatkowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KNUTELSKI FRANCISZEK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 7 X 1937 r. w Grywa\u0142dzie ko\u0142o Nowego Targu, syn Jana i Marii z domu Hryc. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Kro\u015bcienku nad Dunajcem, matur\u0119 zda\u0142 w 1956 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1962 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Przez rok pracowa\u0142 jako wikariusz w parafii Gryb\u00f3w, a nast\u0119pnie w latach 1963-1968 studiowa\u0142 teologi\u0119 dogmatyczn\u0105 na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. W latach 1968-1970 pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki wikariusza substytuta w Kowalowej, a w latach 1970- 1972 by\u0142 wikariuszem i katechet\u0105 m\u0142odzie\u017cy szk\u00f3\u0142 \u015brednich w Ropczycach. Od 1972 r. do 1974 r. kontynuowa\u0142 studia w Lublinie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 licencjata. Kolejne 8 lat pracowa\u0142 jako wikariusz w parafii \u015bw. Jadwigi w D\u0119bicy (1974-1980) i parafii w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim (1980-1982). W 1982 r. zosta\u0142 mianowany wyk\u0142adowc\u0105 teologii dogmatycznej w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Koszalinie, a ponadto by\u0142 lektorem j\u0119zyka \u0142aci\u0144skiego. Wyk\u0142ada\u0142 tak\u017ce histori\u0119 filozofii w Wy\u017cszym Instytucie Wiedzy Religijnej w Koszalinie. R\u00f3wnocze\u015bnie w latach 1991-1993 pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki proboszcza w parafii \u015awieszyno. Od 1995 r. zamieszka\u0142 w parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. Pomaga\u0142 w pracy duszpasterskiej oraz prowadzi\u0142 wyk\u0142ady w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie \u2013 Wydzia\u0142 Zamiejscowy w Tarnowie (do 2002 r.). W latach 1995-1997 by\u0142 katechet\u0105 w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Konarskiego w Mielcu. Od 1995 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dekanalnego ojca duchownego dla kap\u0142an\u00f3w, a w 2000 r. zosta\u0142 mianowany penitencjarzem w ko\u015bciele \u015bw. Mateusza w Mielcu. Odznaczony Ec i RM oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Zmar\u0142 25 XI 2023 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu w Grywa\u0142dzie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KNUTELSKI J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 24 I 1829 r. w Sromowcach Wy\u017cnych, syn Tomasza i Anny z Cichoni\u00f3w. Po uko\u0144czeniu gimnazjum w Tarnowie studiowa\u0142 teologi\u0119 w miejscowym seminarium i w 1856 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikary w Lubzinie, Ropczycach i katedrze w Tarnowie. 7 I 1868 r. obj\u0105\u0142 probostwo w Mielcu. Gorliwie wype\u0142nia\u0142 obowi\u0105zki duszpasterskie i katechizacyjne (uczy\u0142 religii w szko\u0142ach). We wsp\u00f3\u0142pracy z kolatorami przeprowadzi\u0142 remont ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Mateusza, ogrodzi\u0142 cmentarz parafialny (aktualnie przy ul. H. Sienkiewicza) murem z czerwonej ceg\u0142y z otworami w kszta\u0142cie krzy\u017cy. Doprowadzi\u0142 te\u017c do przebudowy zabudowa\u0144 gospodarczych przy plebanii. Mocno anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w \u017cycie spo\u0142eczne miasta. Przez szereg kadencji wybierany by\u0142 do Rady Gminy Mielec. W 1874 r. zosta\u0142 dyrektorem Towarzystwa Zaliczkowego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej Bank Sp\u00f3\u0142dzielczy). W 1872 r. zosta\u0142 wicedziekanem, a w 1885 r. dziekanem dekanatu mieleckiego. Tak\u017ce w 1885 r. powierzono mu funkcj\u0119 inspektora szkolnego. Zmar\u0142 13 VII 1893 r. w Zakopanem. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOBA ZBIGNIEW KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 5 VII 1944 r. w Ksi\u0105\u017cnicach, powiat mielecki, syn Antoniego i Katarzyny z domu Bryka\u0142a. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1964 r. Prac\u0119 nauczycielska rozpocz\u0105\u0142 w Szkole Podstawowej w Dulczy Ma\u0142ej, ale po dw\u00f3ch miesi\u0105cach powo\u0142any zosta\u0142 do odbycia zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej. Po powrocie z wojska pracowa\u0142 w roku szkolnym 1966\/1967\u00a0w Szkole Podstawowej w Ksi\u0105\u017cnicach. W latach 1967-1970 uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Milicji Obywatelskiej w S\u0142upsku, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Komendzie Powiatowej MO w Mielcu. Od roku szkolnego 1970\/1971 pracowa\u0142 ponownie w nauczycielstwie. Uczy\u0142 j\u0119zyka polskiego i innych przedmiot\u00f3w w szko\u0142ach podstawowych w Ksi\u0105\u017cnicach (1970), Radomy\u015blu Wielkim (1970-1972) i Rudzie (1972-1983). W tym ostatnim okresie studiowa\u0142 filologi\u0119 polsk\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. W latach 1984-1987 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Szko\u0142y Podstawowej w Partyni. Od 1987 r. pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej w Podborzu, a w latach 1990-1998 w Szkole Podstawowej w Pniu. Opr\u00f3cz pracy zawodowej dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego, m.in. w latach 90. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Ogniska ZNP w Radomy\u015blu Wielkim i pracowa\u0142 (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) w Zarz\u0105dzie Wojew\u00f3dzkim ZNP w Tarnowie. Od czas\u00f3w szkolnych gra\u0142 na klarnecie i saksofonie w zespo\u0142ach muzycznych, m.in.: \u201eCasusy\u201d przy Zwi\u0105zku Zawodowym Pracownik\u00f3w Pa\u0144stwowych i Spo\u0142ecznych oraz Urz\u0119dzie Powiatowym w Mielcu, zespole wokalno-instrumentalnym przy Zarz\u0105dzie Powiatowym ZNP, kapeli ludowej w Radomy\u015blu Wielkim i kilku dalszych zespo\u0142ach tanecznych. Od lat 80. prowadzi\u0142 jedyny w regionie mieleckim zak\u0142ad lutniczy w Podleszanach i by\u0142 bardzo cenionym fachowcem w tej dziedzinie. Zmar\u0142 24 X 1998 r. Spoczywa na nowym cmentarzu parafialnym w Ksi\u0105\u017cnicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOBANY JOSEFAT<\/strong>, urodzony w 1796 r. By\u0142 nauczycielem w mieleckiej szkole trywialnej w latach 30. XIX w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOBIELA WAWRZYNIEC<\/strong>, burmistrz miasta Rzochowa w I po\u0142owie XVII w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOBOS ROMAN<\/strong>, urodzony 15 I 1923 r. w B\u0142oniu ko\u0142o Przec\u0142awia, powiat mielecki, syn Jana i J\u00f3zefy z domu Lorenty. W czasie okupacji hitlerowskiej, w latach 1940-1944 pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d w Przec\u0142awiu. Do pracy konspiracyjnej zosta\u0142 wprowadzony przez kierownika Sp\u00f3\u0142dzielni Wilhelma Lotza (cz\u0142onka ROCh-a, delegata Rz\u0105du Emigracyjnego na powiat mielecki). Otrzyma\u0142 pseudonim \u201eKazik\u201d, by\u0142 \u0142\u0105cznikiem i kolporterem prasy podziemnej. W listopadzie 1944 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworzonego w Rzeszowie 2 zapasowego pu\u0142ku i otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do samodzielnej kompanii zwiadu, dowodzonej przez por. Henryka Kami\u0144skiego. Z oddzia\u0142em tym uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych do zako\u0144czenia wojny. Posiada\u0142 stopie\u0144 kaprala. Po wojnie s\u0142u\u017cy\u0142 nadal w wojsku, pracuj\u0105c w intendenturze samodzielnej kompanii \u0142\u0105czno\u015bci w Jeleniej G\u00f3rze do 7 III 1947 r. W maju 1947 r. zatrudniony zosta\u0142 w Zak\u0142adach Obuwniczych w \u0141odzi, a z dniem 27 X 1951 r. przeniesiono go s\u0142u\u017cbowo do WSK w Mielcu, gdzie zosta\u0142 kierownikiem sekcji w Dziale Zatrudnienia, Planowania i Polityki P\u0142acowej, a od 1953 r. kierownikiem tego dzia\u0142u. Na tym stanowisku pracowa\u0142 do 30 VI 1982 r. i przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W 1964 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Ekonomiczne w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119, a w 1973 r. uczestniczy\u0142 w kursie informatyki III stopnia, zorganizowanym w Mielcu przez OBR Informatyki w Warszawie. Od 1955 r. do 1990 r. pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w zarz\u0105dzie FKS \u201eStal\u201d Mielec, m.in. jako skarbnik i wiceprezes. Przyczyni\u0142 si\u0119 do dynamicznego i sprawnego dzia\u0142ania klubu, a po\u015brednio do osi\u0105gni\u0119cia przez niego licznych sukces\u00f3w organizacyjnych i sportowych. Od 1959 r. nale\u017ca\u0142 do ZBoWiD i w latach 60. by\u0142 cz\u0142onkiem powiatowej Komisji Rewizyjnej tej organizacji, a w latach 1981-2002 skarbnikiem. (Organizacja zmieni\u0142a nazw\u0119 na Zwi\u0105zek Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych.) Za udzia\u0142 w wojnie, a nast\u0119pnie wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 otrzyma\u0142 wiele odznacze\u0144 pa\u0144stwowych, medali i odznak resortowych, m.in.: Medal za Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk, Medal Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Br\u0105zowy Medal \u201eZas\u0142u\u017cony na Polu Chwa\u0142y\u201d, Medal \u201eZa Pabiedu\u201d (radziecki) \u2013 wszystkie w 1946 r., Medal \u201eZa Udzia\u0142 w Walkach o Berlin\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w (1966), Odznak\u0119 100-lecia Sportu Polskiego (1968), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki No\u017cnej (1976), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Honorow\u0105 PTE (1978), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej i Odznak\u0119 Honorow\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza ZIW (1979), Krzy\u017c Oficerski OOP i Z\u0142ot\u0105 Jubileuszow\u0105 Odznak\u0119 FKS \u201eStal\u201d Mielec (1989). Zmar\u0142 28 VI 2017 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOBOS STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 V 1924 r. w Izbiskach k\/Radomy\u015bla Wielkiego, powiat mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Anny z Krzy\u017cowskich. Jako podejrzany o dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 zosta\u0142 w 1943 r. aresztowany i uwi\u0119ziony w hitlerowskim obozie Auschwitz (O\u015bwi\u0119cim). Korzystaj\u0105c z okazji (praca poza obozem), uciek\u0142 i ukrywa\u0142 si\u0119 w Bielsku Bia\u0142ej. Po wojnie uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce i zda\u0142 matur\u0119 w trybie eksternistycznym. Studia na Akademii Medycznej w Krakowie\u00a0 uko\u0144czy\u0142\u00a0 w 1952 r. z dyplomem lekarza stomatologa. Po studiach powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. W latach 1952-2008 pracowa\u0142 w O\u015brodku Zdrowia w Radomy\u015blu Wielkim i prowadzi\u0142 prywatny gabinet dentystyczny. Powszechnie szanowano go za wyj\u0105tkowo ofiarn\u0105 prac\u0119. Bra\u0142 udzia\u0142 w r\u00f3\u017cnych przedsi\u0119wzi\u0119ciach spo\u0142ecznych na rzecz radomyskiego \u015brodowiska. Od 2008 r. mieszka\u0142 w Mielcu i prowadzi\u0142 prywatny gabinet stomatologiczny. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zosta\u0142 uhonorowany pami\u0105tkowym grawertonem przez Okr\u0119gow\u0105 Izb\u0119 Lekarsk\u0105 w Rzeszowie Zmar\u0142 30 V 2012 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

KOBOS W\u0141ADYS\u0141AW JAN,<\/b> urodzony 17 XI 1922 r. w R\u017cyskach ko\u0142o Mielca, syn Jana i Honoraty z domu Sobu\u015b. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w mieleckiej wytw\u00f3rni samolot\u00f3w (Flugzeugwerk) na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej. Nie zachowa\u0142 ostro\u017cno\u015bci, dzia\u0142aj\u0105c w tzw. ma\u0142ym sabota\u017cu i w 1940 r. zosta\u0142 aresztowany, a nast\u0119pnie skazany na kar\u0119 pobytu w obozie pracy przymusowej w Stalowej Woli. Po wyzwoleniu Stalowej Woli spod okupacji hitlerowskiej zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do wojska i zosta\u0142 skierowany do 16 Pu\u0142ku Piechoty VI Dywizji 1 Armii Wojska Polskiego (p\u00f3\u017aniej 16 Ko\u0142obrzeski Pu\u0142k Piechoty VI Pomorskiej Dywizji Piechoty 1 Armii Wojska Polskiego). Bra\u0142 udzia\u0142 w zdobywaniu Warszawy, walkach o Wa\u0142 Pomorski i zdobywaniu Ko\u0142obrzegu. By\u0142 celowniczym ci\u0119\u017ckiego karabinu maszynowego. W czasie walk o Ko\u0142obrzeg uda\u0142o mu si\u0119 zniszczy\u0107 hitlerowski czo\u0142g (prawdopodobnie \u201eTygrys\u201d), ale wtedy te\u017c zosta\u0142 przygnieciony \u015bcian\u0105 zbombardowanego domu i straci\u0142 przytomno\u015b\u0107. Szcz\u0119\u015bliwie unikn\u0105\u0142 ci\u0119\u017ckich ran i prze\u017cy\u0142, ale straci\u0142 na sta\u0142e s\u0142uch. Powr\u00f3ci\u0142 na front i uczestniczy\u0142 w operacji berli\u0144skiej oraz walkach nad \u0141ab\u0105. Po wojnie pozosta\u0142 w wojsku i bra\u0142 udzia\u0142 w likwidacji resztek niemieckiego wojska na \u015al\u0105sku, a w walkach z polskim podziemiem antykomunistycznym. W 1955 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i pracowa\u0142 na etacie fizycznym w Komendzie Powiatowej Milicji Obywatelskiej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem \u201eZas\u0142u\u017conym na Polu Chwa\u0142y\u201d, \u201eMedalem za Warszaw\u0119 1939-1945\u201d, Medalem \u201eZa Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk\u201d, Medalem \u201eZa udzia\u0142 w walkach o Berlin\u201d i \u201eMedalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci\u201d.\u00a0 Zmar\u0142 12 II 1992 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOBZDEJ LEON<\/strong>, urodzony w 1913 r. w Albigowej. Absolwent Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Od 1938 r. s\u0142u\u017cy\u0142 jako oficer w 77 Pu\u0142ku Piechoty w Lidzie. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. W 1941 r. przyby\u0142 na ziemi\u0119 mieleck\u0105, prawdopodobnie z zadaniem w\u0142\u0105czenia si\u0119 do struktur konspiracyjnych. Oficjalnie zatrudniony zosta\u0142 w Urz\u0119dzie Gminnym w Gaw\u0142uszowicach. W Komendzie Obwodu AK Mielec zosta\u0142 mianowany oficerem dywersji w stopniu porucznika, pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eLe\u015bnik\u201d. Uczestniczy\u0142 m.in. w udanym zorganizowaniu i przej\u0119ciu zrzutu alianckiego dla mieleckiego Inspektoratu AK w okolicach Izbisk, w nocy z 27 na 28 IV 1944 r. Bra\u0142 udzia\u0142 w przes\u0142uchaniach oficer\u00f3w Komendy Obwodu AK Mielec, podejrzanych o czyny na szkod\u0119 \u201eSi\u0142y Zbrojnej Pa\u0144stwa Polskiego\u201d. W ostatnich dniach maja 1944 r. przygotowywa\u0142 miejsce do kolejnego zrzutu alianckiego na ziemi mieleckiej. Po rozmowach z oddzia\u0142em \u201eJ\u0119drusi\u00f3w\u201d i oddzia\u0142em Jana Mazura (\u201eStalowego\u201d), 31 V w godzinach rannych zosta\u0142 postrzelony w brzuch w k\u0119pie nadwi\u015bla\u0144skiej w okolicach Ro\u017cniat. (Mimo \u015bledztwa przeprowadzonego przez \u201eJ\u0119drusi\u00f3w\u201d sprawca nie zosta\u0142 wykryty.) Zmar\u0142 po po\u0142udniu tego samego dnia w Sandomierzu, przed operacj\u0105 w tamtejszym szpitalu. Pochowany zosta\u0142 na cmentarzu parafialnym w Sandomierzu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOCHANOWSKA BO\u017bENA MARIA (z domu BOROWIEC)<\/strong>, urodzona 8 IX 1958 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Marii z domu Jachym. Absolwentka Studium Wychowania Przedszkolnego w Ja\u015ble, matur\u0119 zda\u0142a w 1976 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Pa\u0144stwowym Przedszkolu nr 13 w Mielcu w 1979 r., a nast\u0119pnie w latach 1979-1980 pracowa\u0142a w Przedszkolu nr 3 jako nauczyciel mianowany. Od 1983 r. do 1989 r. by\u0142a nauczycielk\u0105 Przedszkola nr 2. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a pedagogik\u0119 przedszkoln\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1986 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki. W 1989 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Pa\u0144stwowego Przedszkola nr 20 (p\u00f3\u017aniej Przedszkola Miejskiego) im. Smoka Felusia w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni nadal. W 2002 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z oligofrenopedagogiki w Uniwersytecie Rzeszowskim. Posiada I stopie\u0144 specjalizacji zawodowej i tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca dzia\u0142alno\u015bci na rzecz \u015brodowiska. Organizuje festyny rodzinne \u201eMamo, tato pobaw si\u0119 ze mn\u0105\u201d i imprezy plenerowe dla dzieci \u201eIgraszki teatralne\u201d. Zintegrowa\u0142a spo\u0142eczno\u015b\u0107 przedszkola wok\u00f3\u0142 nadania nazwy Smoka Felusia, zwi\u0105zanej z nazw\u0105 osiedla Smoczka. Wyr\u00f3\u017cniona nagrodami w\u0142adz lokalnych i wojew\u00f3dzkich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOCHANOWSKIEGO JANA (ULICA)<\/strong>, wa\u017cna (ze wzgl\u0119du na ilo\u015b\u0107 po\u0142\u0105cze\u0144), cho\u0107 niezbyt d\u0142uga (300 m) ulica powiatowa na osiedlu Niepodleg\u0142o\u015bci. Powsta\u0142a w ramach budowy osiedla fabrycznego w latach 1937-1939. Patrona otrzyma\u0142a w 1957 r. Biegnie od alei Niepodleg\u0142o\u015bci do ul. S. \u017beromskiego, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie, M. Konopnickiej, F. Chopina i W. Bogus\u0142awskiego. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. Wzd\u0142u\u017c niej stoj\u0105 bloki mieszkalne, wyremontowane po 1995 r. W 2018 r. zosta\u0142a przebudowana i zmodernizowana. Oddanie do u\u017cytku nast\u0105pi\u0142o 10 IX 2018 r.
Patron ulicy: JAN KOCHANOWSKI (1530-1584) \u2013 najwi\u0119kszy poeta polski Renesansu i jeden z najwybitniejszych poet\u00f3w w ca\u0142ej historii polskiej kultury. Zdoby\u0142 wszechstronne wykszta\u0142cenie. Przez pewien czas pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza w kr\u00f3lewskiej kancelarii. Zdecydowan\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 utwor\u00f3w napisa\u0142 w ojczystym j\u0119zyku i te wesz\u0142y do historii literatury polskiej. Zalicza si\u0119 do nich m.in.: poematy\u00a0Zgoda<\/em>\u00a0i\u00a0Satyr<\/em>, tragedi\u0119\u00a0Odprawa pos\u0142\u00f3w greckich<\/em>, fraszki, pie\u015bni patriotyczne,\u00a0Treny<\/em> i liryki religijne.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOCIA\u0143SKI EDWARD ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 7 I 1960 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i Stanis\u0142awy z Pi\u0105tkowskich. Absolwent Liceum Sztuk Plastycznych w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1980 r. Studiowa\u0142 na Uniwersytecie Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie i w 1986 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania plastycznego. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w Szkole Podstawowej nr 8 w Mielcu jako nauczyciel plastyki, a od 1995 r. uczy plastyki w V Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym, w klasach o profilu plastycznym. Ponadto od 2000 r. prowadzi warsztaty plastyczne dla m\u0142odzie\u017cy w Domu Kultury SCK w Mielcu. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej prowadzi indywidualn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 tw\u00f3rcz\u0105. Specjalizuje si\u0119 w malarstwie i rysunku, korzystaj\u0105c z r\u00f3\u017cnorodnych technik. Interesuje si\u0119 pejza\u017cem, architektur\u0105, martw\u0105 natur\u0105 i aktem. Jego obrazy, przedstawiaj\u0105ce Mielec z pocz\u0105tku XX w., zdobi\u0105 Pa\u0142acyk Oborskich \u2013 siedzib\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 Muzeum Regionalnego w Mielcu. Od 1994 r. jest aktywnym cz\u0142onkiem Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM (udzia\u0142 w wystawach i plenerach). Pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. Jana Stanis\u0142awskiego przy SCK w Mielcu. Jest wsp\u00f3\u0142organizatorem plener\u00f3w i wystaw zbiorowych \u015brodowiska artystycznego w Mielcu oraz w kraju i poza jego granicami. Poza wieloma wystawami w Mielcu uczestniczy\u0142 w wystawach zbiorowych w Warszawie, Rzeszowie, Tarnowie, Krasiczynie, Kro\u015bnie i Strzy\u017cowie oraz w Mukaczewie (Ukraina Zakarpacka) i Morlaix (Francja). Prowadzi autorsk\u0105 pracowni\u0119 dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy w Domu Kultury Samorz\u0105dowego Centrum Kultury w Mielcu. Jego wychowankowie odnie\u015bli szereg sukces\u00f3w w konkursach plastycznych. Swoje prace eksponowa\u0142 na kilkudziesi\u0119ciu wystawach zbiorowych (m.in. Ukraina, Francja, W\u0119gry, Niemcy, Warszawa, Lublin, Krosno, Przemy\u015bl, Krasiczyn, Rzesz\u00f3w, Mielec, Dukla, Strzy\u017c\u00f3w, Stalowa Wola, Tarn\u00f3w, Kolbuszowa i \u0141a\u0144cut) oraz 16 indywidualnych (Mielec, Dukla, Przemy\u015bl, Rzesz\u00f3w, Be\u0142chat\u00f3w, Krak\u00f3w, L\u00f6hne-Niemcy, Pieni\u0119\u017cno, D\u0119bica, Szymbark, Radom i Tarnobrzeg). By\u0142 finalist\u0105 ,,Obrazu roku\u201c Art&Business w 2001 r., w 2006 r. zdoby\u0142 III nagrod\u0119 w Og\u00f3lnopolskim Przegl\u0105dzie Pedagog\u00f3w Plastyki w Rzeszowie, a w 2007 r. Nagrod\u0119 Marsza\u0142ka Wojew\u00f3dztwa Ma\u0142opolskiego na Mi\u0119dzynarodowym Biennale Tw\u00f3rczo\u015bci Pedagog\u00f3w w Tarnowie. W 2004 r. zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony przez Zarz\u0105d Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego za dzia\u0142alno\u015b\u0107 i osi\u0105gni\u0119cia na polu artystycznym. By\u0142 uczestnikiem mi\u0119dzynarodowych plener\u00f3w malarskich \u201eLipnik 2011\u201d oraz \u201eKolbuszowa 2012\u201d i \u201eKolbuszowa 2013\u201d. Od 2013 r. jest cz\u0142onkiem Teatru Rozmaito\u015bci przy Domu Kultury SCK w Mielcu. Zagra\u0142 w sztukach:\u00a0Damy i huzary, Gdzie diabe\u0142 nie mo\u017ce, Rozmowy przy wycinaniu lasu, Wesele, O\u017cenek, Kr\u00f3lowa przedmie\u015bcia, Teatr Variete.<\/em> W pa\u017adzierniku 2017 r. w Galerii ESCEK Domu Kultury SCK w Mielcu czynna by\u0142a jego wystawa indywidualna „Body Art”. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOCJANA ANTONIEGO (ULICA)<\/strong>, znajduje si\u0119 na osiedlu Lotnik\u00f3w. Ma 446 m d\u0142ugo\u015bci. Biegnie od ul. M. Pisarka do alei Ducha \u015awi\u0119tego, r\u00f3wnolegle do ul. H. Sienkiewicza. Zbudowana zosta\u0142a w 1977 r. i w\u00f3wczas otrzyma\u0142a nazw\u0119. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik z jednej strony. Stanowi drog\u0119 dojazdow\u0105 do obiektu z restauracj\u0105 „Nad Wark\u0105”, supermarketu (r\u00f3\u017cne nazwy, ostatnio „Stokrotka”) i kilku innych firm (od strony wschodniej) oraz do zespo\u0142u pawilon\u00f3w bankowych i handlowo-us\u0142ugowych, kawiarni, licznych blok\u00f3w mieszkalnych, Warsztat\u00f3w Terapii Zaj\u0119ciowej i filii Miejskiej Biblioteki Publicznej (od strony zachodniej).
Patron ulicy: ANTONI KOCJAN (1902-1944) to jedna z najbardziej bohaterskich i tragicznych postaci polskiego lotnictwa. Uczestniczy\u0142 w kampanii 1920 r. Uko\u0144czy\u0142 Politechnik\u0119 Warszawsk\u0105 w 1931 r. W czasie studi\u00f3w nale\u017ca\u0142 do sekcji lotniczej i kierowa\u0142 warsztatem, w kt\u00f3rym budowano pierwsze samoloty RWD. W 1929 r. wsp\u00f3lnie z Franciszkiem \u017bwirk\u0105 ustanowili rekord wysoko\u015bci na samolocie RWD-2 (4004 m). Po studiach pracowa\u0142 w Do\u015bwiadczalnych Warsztatach Lotniczych w Warszawie. W latach 1931-1939 zaprojektowa\u0142 ponad dwadzie\u015bcia szybowc\u00f3w r\u00f3\u017cnego typu, kt\u00f3re odnosi\u0142y licz\u0105ce si\u0119 sukcesy, m.in. na szybowcu \u201eKomar\u201d ustanowiono wiele rekord\u00f3w krajowych i mi\u0119dzynarodowych, a szybowiec \u201eOrlik-2\u201d \u2013 pilotowany przez ameryka\u0144skiego szybownika P. Mc Cready`ego \u2013 dwukrotnie zwyci\u0119\u017cy\u0142 w mistrzostwach USA i ustanowi\u0142 absolutny \u015bwiatowy rekord wysoko\u015bci (9600 m). A. Kocjan we wrze\u015bniu 1939 r. zosta\u0142 ranny w Lublinie w czasie nalotu hitlerowskich samolot\u00f3w. Mimo to w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej ZWZ, a p\u00f3\u017aniej AK. W 1940 r. zosta\u0142 aresztowany i wywieziony do obozu w O\u015bwi\u0119cimiu, ale po intensywnych staraniach przyjaci\u00f3\u0142 zosta\u0142 zwolniony. Powr\u00f3ci\u0142 do konspiracji i wykazywa\u0142 si\u0119 niebywa\u0142\u0105 odwag\u0105. W podziemiach jego Warsztat\u00f3w Szybowcowych na Polu Mokotowskim dzia\u0142a\u0142y konspiracyjne Tajne Wojskowe Zak\u0142ady Graficzne nr 4. Szczeg\u00f3lne sukcesy odni\u00f3s\u0142 w wywiadzie technicznym i przemys\u0142owym Komendy G\u0142\u00f3wnej AK. Pod jego kierownictwem wykryto wytw\u00f3rni\u0119 bomb lataj\u0105cych V-1 i rakiet V-2 w Peenemunde oraz do\u015bwiadczaln\u0105 baz\u0119 rakiet V-2 w miejscowo\u015bci Blizna-Pustk\u00f3w (w obu przypadkach wa\u017cn\u0105 rol\u0119 odegrali cz\u0142onkowie AK z Mielca), po czym wytw\u00f3rnia i baza zosta\u0142y zniszczone. Pracowa\u0142 te\u017c nad programem powojennego rozwoju polskiego przemys\u0142u lotniczego. W czerwcu 1944 r. zosta\u0142 ponownie aresztowany i uwi\u0119ziony na Pawiaku. W czasie przes\u0142ucha\u0144, mimo bestialskiego traktowania, nie wyda\u0142 nikogo. Pr\u00f3ba odbicia go nie uda\u0142a si\u0119, gdy\u017c zosta\u0142 wcze\u015bniej (13 VIII 1944 r.) rozstrzelany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOCZOWSKI MIKO\u0141AJ<\/strong>, syn Micha\u0142a, \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 31 III 1582 r. w Krakowie. Jeszcze w tym samym roku zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu i urz\u0105d ten sprawowa\u0142 do 1596 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOD POCZTOWY MIELCA<\/strong>: 39-300 (ma zastosowanie dla ca\u0142ego miasta), ponadto: 39-301 \u2013 rejon osiedla Niepodleg\u0142o\u015bci (Mielec 3), 39-303 \u2013 rejon Smoczki, 39-323 \u2013 rejon Rzochowa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOGUT ANTONI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 17 I 1906 r. w Korzeniowie, powiat d\u0119bicki. Po uko\u0144czeniu Szko\u0142y Podstawowej w Przec\u0142awiu ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum w D\u0119bicy i tam zda\u0142 matur\u0119. Kontynuowa\u0142 nauk\u0119 w seminarium duchownym, a nast\u0119pnie \u2013 po wyst\u0105pieniu z seminarium \u2013 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Piechoty w Komorowie ko\u0142o Ostrowi Mazowieckiej (1927-1930). Promowany do stopnia podporucznika s\u0142u\u017cby sta\u0142ej piechoty (ze starsze\u0144stwem 15 VIII 1930 r.), przydzielony zosta\u0142 do 49 pu\u0142ku piechoty w Ko\u0142omyi na stanowisko dow\u00f3dcy plutonu w kompanii strzeleckiej. Awans na stopie\u0144 porucznika otrzyma\u0142 1 I 1933 r. Po uko\u0144czeniu specjalistycznego kursu w zakresie broni maszynowej pe\u0142ni\u0142 kolejno funkcje dow\u00f3dcy plutonu ckm, zast\u0119pcy dow\u00f3dcy kompanii ckm i dow\u00f3dcy kompanii ckm. Stopie\u0144 kapitana otrzyma\u0142 19 III 1938 r. W tym roku przeniesiony zosta\u0142 do Centralnej Szko\u0142y Korpusu Ochrony Pogranicza dla Podoficer\u00f3w w Osowcu, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcje wyk\u0142adowcy i instruktora. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. jako dow\u00f3dca 1 kompanii I batalionu 135 pu\u0142ku piechoty, sk\u0142adaj\u0105cego si\u0119 z kadry Szko\u0142y KOP. Walczy\u0142 w okolicach granicy z Prusami Wschodnimi, potem z wojskiem sowieckim, a nast\u0119pnie pod Kockiem (jako dow\u00f3dca I batalionu). Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej, ale uciek\u0142 i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. Ukrywa\u0142 si\u0119 w Goleszowie. P\u00f3\u017an\u0105 jesieni\u0105 1939 r. zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w prac\u0119 konspiracyjn\u0105 w ZWZ. Nawi\u0105za\u0142 kontakty z kilkoma innymi oficerami z Goleszowa i okolic oraz dow\u00f3dcami tworz\u0105cych si\u0119 lokalnych oddzia\u0142\u00f3w partyzanckich. Kr\u00f3tko pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 oficera szkoleniowego, a po wyje\u017adzie kapitana J. Rz\u0105dzkiego (ps. \u201eBoryna\u201d) w lutym 1941 r. zosta\u0142 mianowany komendantem Obwodu ZWZ Mielec, a w lutym 1942 komendantem Obwodu AK Mielec. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimami \u201eKruszyna\u201d, \u201eKuna\u201d i \u201eM\u015bcis\u0142aw\u201d. By\u0142 jednym z organizator\u00f3w struktur ZWZ (p\u00f3\u017aniej AK) w okolicach Mielca. Prowadzi\u0142 rozmowy w sprawie scalenia AK i BCh, ale bez rezultatu. Zorganizowa\u0142 szko\u0142\u0119 podoficersk\u0105 w Wojs\u0142awiu. Organizowa\u0142 akcje bojowe, sabota\u017cowe i propagandowe. W niejasnych okoliczno\u015bciach, na podstawie meldunk\u00f3w i doniesie\u0144 w 1943 r. i 1944 r. \u2013 14 II 1944 r. zosta\u0142 oskar\u017cony przez kpt. Stefana \u0141uczy\u0144skiego \u201eKarpa\u201d – prowadz\u0105cego \u015bledztwo z ramienia AK \u2013 o \u201edzia\u0142anie \u015bwiadome na szkod\u0119 Si\u0142y Zbrojnej Pa\u0144stwa Polskiego\u201d. W doniesieniu karnym do Komendy Okr\u0119gu AK w Krakowie \u201eKarp\u201d wnioskowa\u0142 kar\u0119 \u015bmierci. Na podstawie tego wielce kontrowersyjnego wniosku komendant Okr\u0119gu AK wyda\u0142 rozkaz wykonania wyroku \u015bmierci i \u201eM\u015bcis\u0142aw\u201d zosta\u0142 zastrzelony prawdopodobnie w Chorzelowie 17 II 1944 r. Tak\u017ce miejsce jego poch\u00f3wku jest dotychczas nieznane. Okoliczno\u015bci podj\u0119cia \u015bledztwa i jego przeprowadzenia oraz bezprecedensowy wyrok i jego wykonanie budz\u0105 do dzi\u015b wiele w\u0105tpliwo\u015bci w mieleckim \u015brodowisku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOGUT KAZIMIERZ,<\/strong>\u00a0urodzony 15 XI 1931 r. w Goleszowie, pow. mielecki. Ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego\u00a0 Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. St. Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Lotnicz\u0105 w D\u0119blinie. Otrzyma\u0142 powo\u0142anie do 3 Pu\u0142ku Lotnictwa My\u015bliwskiego we Wroc\u0142awiu i by\u0142 pilotem samolotu Jak-23. W1951 r. przeszed\u0142 szkolenie na samolocie my\u015bliwskim Lim-1 w 11 Pu\u0142ku Lotnictwa My\u015bliwskiego w Poznaniu -Krzesinach. W grudniu 1953 r. skierowano go 40 Pu\u0142ku Lotnictwa My\u015bliwskiego w \u015awidwinie, gdzie pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje i doszed\u0142 do stopnia podpu\u0142kownika. W 1991 r. odszed\u0142 do rezerwy. Poza s\u0142u\u017cb\u0105 wojskow\u0105 od 1953 r. nale\u017ca\u0142 do Ko\u0142a \u0141owieckiego w \u015awidwinie i przez pewien czas pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142owczego. Ponadto w latach 1961-1962 by\u0142 stra\u017cnikiem \u0142owieckim. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniami pa\u0144stwowymi, wojskowymi i \u0142owieckimi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOKOSZKA BEATA<\/strong>, urodzona 14 IX 1981 r. w Mielcu, c\u00f3rka Kazimierza i Danuty z domu G\u0105sior. Absolwentka Technikum Gastronomicznego ZST w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 2000 r. Nauk\u0119 kontynuuje w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 2001 r. w firmie \u201eSiedem\u201d w Mielcu, a w nast\u0119pnym roku zosta\u0142a zatrudniona w firmie \u201eFRANTSCHACH IPP\u201d Sp. z o.o. Od 1994 r. trenuje karate tradycyjne w Klubie \u201eKaminari\u201d Mielec. W Mistrzostwach Polski Junior\u00f3w w Brennej (1999) zdoby\u0142a tytu\u0142 wicemistrzyni Polski w kumite i br\u0105zowy medal w kata. W Mistrzostwach Polski Senior\u00f3w w Mielcu (2000) wywalczy\u0142a w dru\u017cynie wicemistrzostwo Polski w kata, a w MP Senior\u00f3w w Cz\u0119stochowie (2001) zdoby\u0142a w dru\u017cynie br\u0105zowy medal. Ponadto wielokrotnie plasowa\u0142a si\u0119 w czo\u0142\u00f3wce w zawodach krajowych i mi\u0119dzynarodowych, m.in. w Mi\u0119dzynarodowym Turnieju o Puchar Ba\u0142tyku (Gdynia, 2000) wywalczy\u0142a 3. miejsce\u00a0w kata.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOKOSZKA MARIAN KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 26 V 1957 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Anny z domu Kr\u00f3l. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 we wrze\u015bniu 1977 r. w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisku referenta technicznego, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako konstruktor w sekcji ERNO i m.in. bra\u0142 udzia\u0142 w uruchomieniu produkcji samolotu An-28 oraz w obs\u0142udze seryjnej samolotu M18 Dromader. W marcu 1995 r. rozpocz\u0105\u0142 etatow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 zwi\u0105zkow\u0105 jako wiceprzewodnicz\u0105cy Komisji Zak\u0142adowej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d Zak\u0142adu Lotniczego \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. Ponadto zosta\u0142 wybrany na sekretarza, a p\u00f3\u017aniej na zast\u0119pc\u0119 przewodnicz\u0105cego Sekcji Krajowej Przemys\u0142u Lotniczego NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. W ramach dzia\u0142alno\u015bci zwi\u0105zkowej zosta\u0142 przedstawicielem pracownik\u00f3w w Zespole Tr\u00f3jstronnym ds. Restrukturyzacji Przemys\u0142owego Potencja\u0142u Obronnego i Lotniczego. Od kilku kadencji jest delegatem (jedynym z Mielca) na Krajowy Zjazd Delegat\u00f3w NZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d. Od marca 2014 r. do marca 2025 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Mi\u0119dzyzak\u0142adowej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d PZL Mielec. Jako dzia\u0142acz zwi\u0105zkowy by\u0142 inicjatorem lub wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 zwi\u0105zanych z przemys\u0142em lotniczym, m.in. dzia\u0142a\u0144 w obronie samolotu Iryda, odrodzenia si\u0119 \u2013 po upad\u0142o\u015bci \u2013 przemys\u0142u lotniczego w Mielcu, procesu prywatyzacji PZL Mielec i protestu zwi\u0105zanego z przetargiem na \u015bmig\u0142owce dla polskiej armii. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 zwi\u0105zkow\u0105 od wielu lat anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie w mieleckim \u015brodowisku. W latach 1994-1998 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego PSOUU Ko\u0142o w Mielcu, kt\u00f3re zajmowa\u0142o si\u0119 integracj\u0105 os\u00f3b z niepe\u0142nosprawno\u015bci\u0105 intelektualn\u0105 i by\u0142 animatorem wielu inicjatyw oraz m.in. wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 O\u015brodek Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczy. W wyborach samorz\u0105dowych (XI 2014 r.) zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu z listy Prawa i Sprawiedliwo\u015bci, a nast\u0119pnie wybrano go na przewodnicz\u0105cego tej\u017ce Rady. Do Rady Miejskiej w Mielcu wybrano go tak\u017ce w 2018 r. na kadencj\u0119 2018-2023 oraz w 2024 r. na kadencj\u0119 2024-2029.\u00a0 Po wyborze wiceprzewodnicz\u0105cego Rady Fryderyka Kapinosa na pos\u0142a do Semu RP i wygaszeniu jego mandatu radnego – zosta\u0142 wybrany na wiceprzewodnicz\u0105cego Rady (30 X 2019 r.). Po rezygnacji Roberta W\u00f3jcika z funkcji przewodnicz\u0105cego Rady Miejskiej w kadencji 2024-2029 – wybrano go na przewodnicz\u0105cego Rady Miejskiej (III 2025). Odznaczony Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem Za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119 i Medalem 100-lecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOLANO ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 20 IV 1948 r. w Szprotawie, syn Tadeusza i Eugenii z Br\u0105\u017ckowskich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, egzaminy maturalne z\u0142o\u017cy\u0142 w 1967 r. Treningi siatkarskie rozpocz\u0105\u0142 w 1962 r. w Technikum Mechanicznym i Stali Mielec. W zespole TM wyst\u0105pi\u0142 w Mistrzostwach Polski Szk\u00f3\u0142 \u015arednich, rozgrywanych w ramach Igrzysk M\u0142odzie\u017cy Szkolnej w Lublinie w 1967 r. i przyczyni\u0142 si\u0119 do wywalczenia 1. miejsca i mistrzostwa Polski. W dru\u017cynie FKS Stal zdoby\u0142 2. miejsce i wicemistrzostwo Polski junior\u00f3w. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y \u015bredniej zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako m\u0142odszy konstruktor. Od sezonu 1967\/1968 wyst\u0119powa\u0142 w I-ligowej Stali Mielec, kt\u00f3ra na pocz\u0105tku lat 70. uzyska\u0142a kilka licz\u0105cych si\u0119 sukces\u00f3w, m.in. zdoby\u0142a Puchar CRZZ w 1971 r. i 4. miejsce w I lidze w 1973 r. W 1973 r. podj\u0105\u0142 studia na Politechnice Cz\u0119stochowskiej i broni\u0142 barw AZS Cz\u0119stochowa (do 1980 r.). Wyst\u0119powa\u0142 te\u017c w zespole AZS Politechnika, kt\u00f3ry dwukrotnie (1974, 1977) zdoby\u0142 1. miejsce w Mistrzostwach Polski Politechnik oraz zaj\u0105\u0142 2. miejsce w Mi\u0119dzynarodowych Mistrzostwach Polski AZS w Krakowie (1975). W 1979 r. przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu AZS Cz\u0119stochowa do I ligi (aktualnie dru\u017cyna ta wyst\u0119puje pod nazw\u0105 AZS \u2013 Galaxia). Studia na Politechnice uko\u0144czy\u0142 w 1979 r. 10 XI 1979 r. zosta\u0142 zatrudniony w Przedsi\u0119biorstwie Budowlano-Monta\u017cowym Hutnictwa nr 2 w Cz\u0119stochowie, jako specjalista w Dziale Energo-Mechanicznym, ale po 5 miesi\u0105cach powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w latach 1980-1998 pracowa\u0142 w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym jako specjalista do spraw spawalnictwa. W tym okresie pracowa\u0142 przy budowie Elektrowni Chmielnickiej na Ukrainie (1984-1986) i w Libii (1990-1992). Od 1 V 1998 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 firm\u0119 \u201eAlumet\u201d (bran\u017ca \u015blusarsko-aluminiowa). Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Srebrn\u0105 Odznak\u0105 AZS, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 OZPS w Cz\u0119stochowie i Z\u0142ot\u0105 Jubileuszow\u0105 Odznak\u0105 FKS Stal Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOLASI\u0143SKI DOMINIK HIPOLIT (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 13 VIII 1838 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Agnieszki z domu Wydro. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w teologicznych w Krakowie w 1864 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie i pracowa\u0142 jako wikariusz w Czernichowicach. W 1882 r. na zaproszenie Polonii uda\u0142 si\u0119 do Stan\u00f3w Zjednoczonych AP i zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii \u015bw. Wojciecha w Detroit. W 1885 r. zako\u0144czy\u0142 budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a. Nie da\u0142 rady sp\u0142aci\u0107 zaci\u0105gni\u0119tych d\u0142ug\u00f3w i wysokiego podatku ko\u015bcielnego, za co zosta\u0142 zasuspendowany przez biskupa C. H. Borgessa i nakazano mu opu\u015bci\u0107 diecezj\u0119. Z decyzjami tymi nie chcia\u0142a pogodzi\u0107 si\u0119 spo\u0142eczno\u015b\u0107 parafialna i stan\u0119\u0142a w obronie ks. Kolasi\u0144skiego. Po wydaniu interdyktu, zamkni\u0119ciu ko\u015bcio\u0142a, usuni\u0119ciu si\u0142\u0105 ks. Kolasi\u0144skiego z parafii (przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Pulaski ko\u0142o Minto) wybuch\u0142y w Detroit zamieszki uliczne. Po interwencji Stolicy Apostolskiej w Rzymie biskup Borgess zrezygnowa\u0142 z funkcji. Ks. Kolasi\u0144ski powr\u00f3ci\u0142 do Detroit i za\u0142o\u017cy\u0142 now\u0105, niezale\u017cn\u0105 parafi\u0119 Najs\u0142odszego Serca Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny. Doprowadzi\u0142 do wybudowania ko\u015bcio\u0142a. Publicznie wyrazi\u0142 skruch\u0119 i pojedna\u0142 si\u0119 z nowym biskupem, kt\u00f3ry mianowa\u0142 go proboszczem nowej parafii. Zmar\u0142 11 IV 1898 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOLASI\u0143SKI JAKUB (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 23 VII 1801 r. w Mielcu, syn Tomasza i Franciszki z domu Pyzikiewicz. Studia teologiczne odby\u0142 we Lwowie i w 1830 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 w Rad\u0142owie jako wikariusz, a nast\u0119pnie administrator. W 1834 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Luszowicach, a w 1840 r. proboszczem w Wadowicach G\u00f3rnych. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 dziekana dekanatu radomyskiego. Zmar\u0142 12 I 1859 r.<\/p>\r\n

KOLASI\u0143SKI JAN,<\/b> urodzony 10 XII 1859 r. w Mielcu, syn Walentego i J\u00f3zefy z Gwo\u017adziowskich. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 trywialn\u0105 w Mielcu i terminowa\u0142 u uznanego w Mielcu krawca Feliksa Leyki. W 1874 r. otrzyma\u0142 \u015bwiadectwo wyzwolin na czeladnika krawieckiego. W 1882 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Tarnobrzega, gdzie uruchomi\u0142 w\u0142asny zak\u0142ad krawiecki. Wysoka jako\u015b\u0107 wykonywanych zlece\u0144 i szkolenia uczni\u00f3w sprawi\u0142y, \u017ce jego zak\u0142ad cieszy\u0142 si\u0119 bardzo dobr\u0105 opini\u0105. Po zdobyciu stabilno\u015bci i renomy zak\u0142adu postanowi\u0142 zaanga\u017cowa\u0107 si\u0119 do pracy spo\u0142ecznej na rzecz \u015brodowiska. Ju\u017c w 1889 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Gminnej Tarnobrzega, w 1894 r. na cz\u0142onka zarz\u0105du Czytelni Mieszcza\u0144skiej w Tarnobrzegu, w 1898 r. na s\u0119dziego przysi\u0119g\u0142ego S\u0105du Obwodowego w Rzeszowie, w 1899 r. na kontrolera Towarzystwa Handlowo-Przemys\u0142owego \u201eBazar\u201d sp. z o. p., a w 1899 r. do Rady Przybocznej komisarza Tarnobrzega (Rad\u0119 Gminn\u0105 rozwi\u0105zano). By\u0142 te\u017c m.in. cz\u0142onkiem Komitetu Budowy Pomnika Bartosza G\u0142owackiego w Tarnobrzegu (od 1901 r.), cz\u0142onkiem Towarzystwa im. Stanis\u0142awa Jachowicza dla Opieki nad Dzie\u0107mi oraz asesorem pomagaj\u0105cym wiceburmistrzowi pe\u0142ni\u0105cemu obowi\u0105zki burmistrza.\u00a0 Zaanga\u017cowanie Jana Kolasi\u0144skiego doceniono w \u015brodowisku i w 1904 r. zosta\u0142 wybrany na burmistrza Tarnobrzega. Mimo narastaj\u0105cych obowi\u0105zk\u00f3w nadal w\u0142\u0105cza\u0142 si\u0119 w realizacj\u0119 inicjatyw spo\u0142ecznych, m.in. od 1905 r. by\u0142 zast\u0119pc\u0105 prezesa Towarzystwa Pomocy Przemys\u0142owej, a w 1906 r. by\u0142 jednym z pomys\u0142odawc\u00f3w zorganizowania Ochronki im. S. Jachowicza dla dzieci z Tarnobrzega i Dzikowa. Po utworzeniu Szko\u0142y Realnej w Tarnobrzegu w 1909 r. wszed\u0142 w sk\u0142ad Wydzia\u0142u Towarzystwa \u201eBursa\u201d im. Juliusza S\u0142owackiego \u2013 organu prowadz\u0105cego burs\u0119 dla uczni\u00f3w tej\u017ce szko\u0142y. By\u0142 te\u017c przewodnicz\u0105cym Wydzia\u0142u Szkolnego w Tarnobrzegu maj\u0105c\u0105 nadz\u00f3r nad Szko\u0142\u0105 Przemys\u0142ow\u0105 Uzupe\u0142niaj\u0105c\u0105 (od 1910 r.), dzia\u0142aczem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d i zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego Powiatowej Kasy Chorych w Tarnobrzegu. Ponadto, jako w\u0142a\u015bciciel dobrze prosperuj\u0105cego zak\u0142adu, prywatnie wspiera\u0142 finansowo r\u00f3\u017cne instytucje, m.in. we Lwowie. W 1913 r., po rozwi\u0105zaniu Rady Miejskiej przez Namiestnictwo we Lwowie, zosta\u0142 mianowany przez Namiestnictwo komisarzem rz\u0105dowym i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do odzyskania niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119. Nawet w czasie dzia\u0142a\u0144 wojennych i dwukrotnej okupacji rosyjskiej (1914-1915) nie opu\u015bci\u0142 Tarnobrzega. 10 XI 1918 r. z\u0142o\u017cy\u0142 urz\u0105d burmistrza na wz\u00f3r wszystkich wy\u017cszych urz\u0119dnik\u00f3w mianowanych przez administracj\u0119 austriack\u0105. Nie zako\u0144czy\u0142 jednak dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej i w tworzonej II RP by\u0142 ponownie wybierany do Rady Miasta Tarnobrzega, zarz\u0105d\u00f3w organizacji i komitet\u00f3w budowy r\u00f3\u017cnych obiekt\u00f3w, m.in. szk\u00f3\u0142. Rozwin\u0105\u0142 te\u017c w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105, uruchamiaj\u0105c fabryk\u0119 myd\u0142a i restauracj\u0119. Zmar\u0142 6 I 1939 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Tarnobrzegu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOLASI\u0143SKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 15 III 1875 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Eleonory z domu Wery\u0144ska. W m\u0142odo\u015bci zdoby\u0142 zaw\u00f3d masarza i prowadzi\u0142 w\u0119dliniarni\u0119 przy ul. Pa\u0144skiej (p\u00f3\u017aniej ul. J. Pi\u0142sudskiego). By\u0142 d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem Rady Miejskiej w Mielcu. W latach 1918-1920 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceburmistrza miasta Mielca, w tym od 9 XI 1918 r. do 23 XII 1919 r. sprawowa\u0142 obowi\u0105zki burmistrza, po rezygnacji z urz\u0119du burmistrza A. Pawlikowskiego (9 XI 1918 r.). Ponadto w latach 1919-1920 by\u0142 prezesem Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu oraz przez wiele lat zasiada\u0142 w Radzie Nadzorczej Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego. We wrze\u015bniu 1939 r. zosta\u0142 powo\u0142any do Rady Przybocznej Burmistrza Miasta Mielca. W czasie okupacji hitlerowskiej i w pierwszych latach po zako\u0144czeniu wojny nie przejawia\u0142 wi\u0119kszej aktywno\u015bci. Zmar\u0142 9 VI 1955 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOLASI\u0143SKI W\u0141ADYS\u0141AW MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 10 VI 1896 r. w Mielcu, syn Walentego i Anny z domu Wydro. Do 1914 r. by\u0142 uczniem c.k. Gimnazjum \u00a0w Mielcu. Od 1909 r. nale\u017ca\u0142 do tajnych organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych dzia\u0142aj\u0105cych w gimnazjum, m.in. w \u201eZwi\u0105zku Jastrz\u0119bim\u201d i \u201eZwi\u0105zku Przebojem\u201d, a w 1912 r. zosta\u0142 cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Walki Czynnej i Zwi\u0105zku Strzeleckiego. Wkr\u00f3tce po wybuchu I wojny \u015bwiatowej, w dniu 12 IX 1914 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Legion\u00f3w i zosta\u0142 skierowany do 3 kompanii II batalionu 1 pu\u0142ku piechoty. W oddziale tym uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych do 19 IV 1915 r. Po niemal miesi\u0119cznej przerwie 10 V 1915 r. zosta\u0142 przeniesiony do 1 oddzia\u0142u karabin\u00f3w maszynowych, a od 14 IV 1916 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w kompanii karabin\u00f3w maszynowych 1 pu\u0142ku piechoty Legion\u00f3w. Bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii wo\u0142y\u0144skiej, m.in. w bitwach pod Kuklami i Jab\u0142onk\u0105. Wed\u0142ug o\u015bwiadczenia c\u00f3rki (Marii Wojdak z d. Kolasi\u0144ska) odznaczony zosta\u0142 Krzy\u017cem Virtuti Militari. Ci\u0119\u017cko ranny pod Maniewiczami (kula w klatce piersiowej), zosta\u0142 zabrany przez Rosjan do szpitala w Samarze. Tam po operacji i wyleczeniu jako rekonwalescent pracowa\u0142 w aptece szpitalnej. W 1918 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 POW. W listopadzie zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego, ale nied\u0142ugo potem ze wzgl\u0119du na stan zdrowia zosta\u0142 zwolniony. Od 1919 r. pracowa\u0142 na kolei, m.in. jako zawiadowca stacji w Rajczy ko\u0142o \u017bywca i p\u00f3\u017aniej w Makowie Podhala\u0144skim, a po uko\u0144czeniu studi\u00f3w jako radca prawny w Dyrekcji Okr\u0119gu Kolei Pa\u0144stwowych w Krakowie. W latach 60. przeprowadzi\u0142 si\u0119 do Mielca. Zmar\u0142 16 VIII 1968 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOLEJOWA LINIA D\u0118BICA \u2013 MIELEC \u2013 ROZWAD\u00d3W \u2013 NADBRZEZIE<\/strong> powsta\u0142a w 1887 r. Zbudowa\u0142o j\u0105 Towarzystwo Kolei Galicyjskiej Karola Ludwika na podstawie koncesji z 29 XII 1886 r. Prace budowlane trwa\u0142y do ko\u0144cowych dni pa\u017adziernika, a oddanie do u\u017cytku wraz z pierwszym przejazdem poci\u0105gu nast\u0105pi\u0142o 30 X 1887 r. D\u0142ugo\u015b\u0107 linii liczy\u0142a 107 km i 166 m. Po\u0142\u0105czenie kolejowe Mielca z D\u0119bic\u0105, przez kt\u00f3r\u0105 przechodzi\u0142a linia kolejowa Krak\u00f3w \u2013 Lw\u00f3w, stworzy\u0142o mieszka\u0144com Mielca i jego okolic mo\u017cliwo\u015b\u0107 niepor\u00f3wnywalnie szybszego ni\u017c dot\u0105d dotarcia do najodleglejszych miejscowo\u015bci galicyjskich oraz stolicy monarchii \u2013 Wiednia. W zwi\u0105zku z powstaniem stacji kolejowej i dworca wykonano dojazdow\u0105 ulic\u0119 Kolejow\u0105, przy kt\u00f3rej nied\u0142ugo potem rozpocz\u0119to budowanie dom\u00f3w i obiekt\u00f3w u\u017cytku publicznego. Linia kolejowa, opr\u00f3cz niew\u0105tpliwych korzy\u015bci, wprowadzi\u0142a tak\u017ce sporo k\u0142opot\u00f3w; na przyk\u0142ad posiadacze p\u00f3l \u2013 przeci\u0119tych torami na dwie cz\u0119\u015bci \u2013 zostali zmuszeni do dalekich objazd\u00f3w lub do ich sprzeda\u017cy. Z biegiem lat ros\u0142o obci\u0105\u017cenie linii przewozami osobowymi i towarowymi. Je\u015bli w 1919 r. przez Mielec w jednym dniu przeje\u017cd\u017ca\u0142y dwa lokalne poci\u0105gi osobowe po trzy razy, to w 1939 r. kursowa\u0142y ju\u017c trzy poci\u0105gi dalekobie\u017cne (Krak\u00f3w \u2013 Lublin, Krynica \u2013 Warszawa, Katowice \u2013 Sandomierz) i oferowano podr\u00f3\u017cnym po pi\u0119\u0107 kurs\u00f3w na linii lokalnej do D\u0119bicy oraz Sandomierza (4) i Rozwadowa (1). Pod koniec lat 30. zbudowany zosta\u0142 tor kolejowy \u0142\u0105cz\u0105cy Zak\u0142ady Lotnicze z mieleck\u0105 stacj\u0105. Dynamiczny rozw\u00f3j Mielca spowodowa\u0142, \u017ce w latach 70. i 80. codzienna ilo\u015b\u0107 lokalnych kurs\u00f3w poci\u0105g\u00f3w osobowych wzros\u0142a do niemal trzydziestu, a ponadto kursowa\u0142y dwa poci\u0105gi dalekobie\u017cne (Krak\u00f3w \u2013 Lublin i Warszawa \u2013 Zag\u00f3rz). Dynamicznie ros\u0142a te\u017c ilo\u015b\u0107 przewoz\u00f3w towarowych, co by\u0142o przyczyn\u0105 coraz cz\u0119stszych zak\u0142\u00f3ce\u0144 w rozk\u0142adzie jazdy poci\u0105g\u00f3w osobowych. R\u00f3wnoczesny rozw\u00f3j motoryzacji spowodowa\u0142, \u017ce zamykane przejazdy przez lini\u0119 kolejow\u0105 ze Starego Mielca do osiedla fabrycznego i WSK tworzy\u0142y d\u0142ugie kolejki pojazd\u00f3w po obu stronach ramp kolejowych. T\u0119 dramatyczn\u0105 sytuacj\u0119 zdecydowanie odmieni\u0142o oddanie do u\u017cytku wiaduktu 19 X 1982 r. Upadek WSK i rozw\u00f3j motoryzacji sprawi\u0142y, \u017ce w latach 90. systematycznie spada\u0142a ilo\u015b\u0107 kurs\u00f3w dalekobie\u017cnych i lokalnych osobowych oraz przewoz\u00f3w towarowych. Na pocz\u0105tku XXI w. z najwy\u017cszym trudem utrzymano 1 poci\u0105g dalekobie\u017cny (Zamo\u015b\u0107-Wroc\u0142aw) i kilka (5-6) kurs\u00f3w linii lokalnej (D\u0119bica – Stalowa Wola-Rozwad\u00f3w). Od 1 IX 2009 r. zawieszono ruch poci\u0105g\u00f3w pasa\u017cerskich PKP. 31 VIII jako ostatni przejecha\u0142 t\u0105 tras\u0105 (przez Mielec) osobowy poci\u0105g pospieszny \u201eHetman\u201d. Poci\u0105gi towarowe (cho\u0107 rzadziej) nadal korzysta\u0142y z tej linii. Staraniem parlamentarzyst\u00f3w, samorz\u0105du wojew\u00f3dzkiego i samorz\u0105d\u00f3w lokalnych oraz Ministerstwa Infrastruktury – PKP Polskie Linie Kolejowe SA przeprowadzi\u0142y remont linii kolejowej D\u0119bica – Mielec i przywr\u00f3ci\u0142y ruch poci\u0105g\u00f3w pasa\u017cerskich na tej linii od 1 IX 2021\u00a0 r. W marcu 2022 r. rozpocz\u0119\u0142y modernizacj\u0119 drugiego odcinka na linii Mielec – Padew Narodowa wraz z budow\u0105 wiaduktu pomi\u0119dzy Borkiem i Chorzelowem oraz przebudow\u0105 przystank\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOLEJOWA (ULICA)<\/strong>, jedna z najd\u0142u\u017cszych (1979 m) ulic na osiedlu Rzoch\u00f3w. Biegnie od ul. Rzochowskiej w kierunku wschodnim (dalej do \u0141u\u017ca i Niwisk), krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ul. D\u0119bick\u0105, lini\u0105 kolejow\u0105 (w okolicy stacji) i Grabiow\u0105. Przez wiele lat by\u0142a typow\u0105 drog\u0105 poln\u0105. Po przy\u0142\u0105czeniu Rzochowa do Mielca w 1985 r. otrzyma\u0142a status ulicy miejskiej. (Nazw\u0119 \u201eKolejowa\u201d nosi\u0142a do 1939 r. i w latach 1944-1948 ulica biegn\u0105ca od ul. J. Pi\u0142sudskiego \u2013 wcze\u015bniej ul. Pa\u0144skiej \u2013 do stacji kolejowej. W czasie okupacji hitlerowskiej otrzyma\u0142a nazw\u0119 \u201eEisenbahnstrasse\u201d, w latach 1948-1990 H. Sawickiej, a od 1990 r. \u2013 Jadernych.) W 2008 r. po\u0142o\u017cono na niej nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOLISZ ANNA (z domu MIETKOWSKA)<\/strong>, urodzona 26 I 1950 r. w W\u0119gorzynie ko\u0142o \u0141obeza (wojew\u00f3dztwo szczeci\u0144skie), c\u00f3rka Franciszka i Heleny z Rutkowskich. Absolwentka Liceum Pedagogicznego im. W. Broniewskiego w \u015awidwinie, matur\u0119 zda\u0142a w 1969 r. W latach 1969-1972 studiowa\u0142a w Wy\u017cszej Szkole Pedagogiki Specjalnej w Warszawie i uzyska\u0142a dyplom uko\u0144czenia wy\u017cszych studi\u00f3w zawodowych. Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0119\u0142a 15 VIII 1972 r. w Szkole Specjalnej nr 4 w Mielcu. W 1975 r. uko\u0144czy\u0142a studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra nauk pedagogicznych. 1 VIII 1976 r. zosta\u0142a powo\u0142ana na stanowisko dyrektora wymienionej Szko\u0142y Specjalnej nr 4. W 1980 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Kaliszu w zakresie organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105. W latach 1978-1980 zainicjowa\u0142a i przeprowadzi\u0142a modernizacj\u0119 obecnego obiektu Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Specjalnych przy ul. S. \u017beromskiego 34, co radykalnie poprawi\u0142o warunki pracy szko\u0142y. (Wcze\u015bniej mie\u015bci\u0142a si\u0119 w budynku szkolnym przy ul. A. Mickiewicza 17.) R\u00f3wnocze\u015bnie kierowa\u0142a przygotowaniami spo\u0142eczno\u015bci szko\u0142y do przyj\u0119cia patrona. W wyniku tych dzia\u0142a\u0144 1 IX 1980 r. \u2013 wraz z pierwsz\u0105 inauguracj\u0105 roku szkolnego w nowym budynku \u2013 szko\u0142a otrzyma\u0142a sztandar i imi\u0119 Janusza Korczaka. Doprowadzi\u0142a te\u017c do utworzenia w 1980 r. Zasadniczej Szko\u0142y Zawodowej Specjalnej, z mo\u017cliwo\u015bci\u0105 odbycia przez uczni\u00f3w nauki zawodu w zak\u0142adzie pracy jako m\u0142odocianych pracownik\u00f3w. Powstanie ZSZ Specjalnej w zasadniczy spos\u00f3b pomog\u0142o jej przy utworzeniu w 1982 r. Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Specjalnych im. Janusza Korczaka. W latach 1983-1984 pracowa\u0142a w Instytucie Kszta\u0142cenia Nauczycieli Oddzia\u0142 Rzesz\u00f3w na stanowisku starszego asystenta do spraw specjalizacji zawodowych w zakresie szkolnictwa specjalnego oraz pe\u0142ni\u0142a obowi\u0105zki przewodnicz\u0105cej Mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej Komisji Kwalifikacyjnej Stopni i Specjalizacji Zawodowych. W latach 1985-1991 przebywa\u0142a we Lwowie (ZSRR, aktualnie Ukraina), w zwi\u0105zku z oddelegowaniem do pracy m\u0119\u017ca \u2013 Czes\u0142awa Kolisza. Po powrocie do Mielca podj\u0119\u0142a (na kr\u00f3tko) prac\u0119 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Specjalnych, ale z dniem 31 X 1992 r. rozwi\u0105za\u0142a stosunek pracy. W mi\u0119dzyczasie, 15 IV 1991 r. za\u0142o\u017cy\u0142a w\u0142asn\u0105 firm\u0119 PHPU \u201eANKOL\u201d, kt\u00f3ra z powodzeniem realizowa\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 w zakresie handlu zagranicznego, a obecnie zajmuje si\u0119 obrotem paliwami. Od powstania w 1992 r. Firmy Techniczno-Handlowej \u201eANKOL\u201d jest jej pe\u0142nomocnikiem, zarz\u0105dza ca\u0142o\u015bci\u0105 firmy i sprawuje bezpo\u015bredni nadz\u00f3r nad sektorem samochodowym. W 2000 r. doprowadzi\u0142a do uzyskania przedstawicielstwa firmy \u201eKIA MOTORS\u201d i otwarcia w Chorzelowie najwi\u0119kszego w Polsce salonu samochodowego tej firmy. W grudniu 2000 r. odby\u0142a sta\u017c w Seulu (Korea). W 2001 r. doprowadzi\u0142a do otwarcia w Chorzelowie jednego z najwi\u0119kszych i najlepiej wyposa\u017conych w Europie serwis\u00f3w samochodowych firmy BOSCH. Stworzenie nowoczesnego wizerunku firmy \u201eANKOL\u201d potwierdzone zosta\u0142o uzyskaniem certyfikat\u00f3w: Systemu Zarz\u0105dzania Jako\u015bci\u0105 ISO 9001;2001 (2001) i Systemu Zarz\u0105dzania \u015arodowiskowego ISO 14001;1998 (2002).Obok nauki i pracy zawodowej wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W czasie studi\u00f3w nale\u017ca\u0142a do Zrzeszenia Student\u00f3w Polskich, w latach 1972-1985 do Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego, a w latach 1978-1985 do Ligi Kobiet Polskich i w okresie 1978-1981 przewodniczy\u0142a Zarz\u0105dowi Miejskiemu tej organizacji. W latach 1978-1981 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 cz\u0142onka Plenum i Egzekutywy KM PZPR w Mielcu, a w kadencji 1978-1984 by\u0142a radn\u0105 Miejskiej Rady Narodowej. Z dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej wycofa\u0142a si\u0119 z chwil\u0105 wyjazdu do Lwowa, a po powrocie zaj\u0119\u0142a si\u0119 wy\u0142\u0105cznie dzia\u0142alno\u015bci\u0105 charytatywn\u0105. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 i wielokierunkow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 otrzyma\u0142a m.in.: Br\u0105zowy Krzy\u017c Zas\u0142ugi i Nagrod\u0119 III Stopnia Ministra O\u015bwiaty i Wychowania (1978), Honorow\u0105 Odznak\u0119 Ligi Kobiet i Honorow\u0105 Odznak\u0119 Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci (1980), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Honorow\u0105 Towarzystwa Przyja\u017ani Polsko-Radzieckiej (1982) i Nagrod\u0119 Specjaln\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania (1983). Opr\u00f3cz pracy w ramach firm \u201eANKOL\u201d zajmuje si\u0119 z powodzeniem projektowaniem, organizowaniem i prowadzeniem ogrod\u00f3w zielonych. W 2008 r. przyst\u0105pi\u0142a do elitarnej grupy mened\u017cer\u00f3w i lider\u00f3w Management Mastery Club przy Harvard Business Review. Uko\u0144czy\u0142a roczny Program Rozwoju Umiej\u0119tno\u015bci Mened\u017cerskich Management II przy Harvard Business Review Polska w Warszawie (2009 r.) oraz Akademi\u0119 Strategicznego Przyw\u00f3dztwa (2010 r.). Jako wiceprezes firmy ANKOL systematycznie doskonali jej dzia\u0142alno\u015b\u0107 poprzez m.in. wdra\u017canie nowoczesnych system\u00f3w zarz\u0105dzania, dba\u0142o\u015b\u0107 o jako\u015b\u0107, racjonalne wprowadzanie innowacji oraz umacnianie pozycji na \u015bwiatowych rynkach. \u00a0Aktywnie uczestniczy m.in. w targach i wystawach lotniczych, mitingach, forach, konwencjach oraz rozmowach biznesowych. Dzi\u0119ki jej aktywno\u015bci firma ANKOL szczyci si\u0119 szeregiem mi\u0119dzynarodowych i krajowych nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144. (Szerzej w uzupe\u0142nieniu has\u0142a ANKOL.) Jako pierwsza Polka zosta\u0142a uhonorowana w 2012 r. indywidualn\u0105 Mi\u0119dzynarodow\u0105 Nagrod\u0119 Kr\u00f3lowej Wiktorii (Queen Victoria Commemorative Medal) przez Europejskie Stowarzyszenie Biznesu z Oxfordu. W uznaniu zas\u0142ug na rzecz rozwoju regionu oraz dzia\u0142alno\u015bci eksportowej Stowarzyszenie Eksporter\u00f3w Polskich nominowa\u0142o w 2010 r. Ann\u0119 Kolisz na Dziekana Podkarpackiego Korpusu Eksporter\u00f3w. Ponadto zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona tytu\u0142ami Ambasadora Firm Rodzinnych (2012) oraz Ambasadora Przedsi\u0119biorczo\u015bci Kobiet (2013). W ramach dzia\u0142alno\u015bci prospo\u0142ecznej wspiera najbardziej potrzebuj\u0105cych, a szczeg\u00f3lnie dzieci specjalnej troski, chore i biedne oraz plac\u00f3wki s\u0142u\u017cby zdrowia, szko\u0142y i \u00a0instytucje ko\u015bcielne. Za dzia\u0142ania pomocowe otrzyma\u0142a m.in. wyr\u00f3\u017cnienie ,,Businesswoman Dobroczynno\u015bci 2011\u201c, przyznane przez magazyn dla kobiet przedsi\u0119biorczych \u201eBusinesswoman & Life\u201d. Kolejne lata by\u0142y r\u00f3wne owocne w cenne przedsi\u0119wzi\u0119cia, sukcesy i wyr\u00f3\u017cnienia, tote\u017c w 2018 r. Europejskie Stowarzyszenie Biznesu przed\u0142u\u017cy\u0142o Annie Kolisz licencj\u0119 Medalu OUEEN VICTORIA na okres do 2022 r. Wyr\u00f3\u017cnienia w 2019 r.: 30 III – Czlowiek Sukcesu 2019; 12 IV – Mi\u0119dzynarodowa Nagroda Sukcesu (przyznana przez EBA z siedzib\u0105 w Oksfordzie); 2 VII – mianowanie na Ambasadora Biznesu EBA w Polsce; Piecz\u0119\u0107 Zas\u0142ug Obywatelsich – Sigillum Meriti Civillis (Nagroda TMZM w Mielcu). Autorka ekskluzywnych album\u00f3w:\u00a0Anna Kolisz<\/em>\u00a0–\u00a0Kobieta Sukcesu<\/em>\u00a0(2019) i\u00a0Anna Kolisz inspiruje<\/em>\u00a0(2020). Jedna z kobiet przedstawianych w\u00a0Biblii Prawdziwego Pi\u0119kna<\/em> (2019). 1 X 2020 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 Honorowego Profesora Spo\u0142ecznosci Akademickiej z Oksfordu. Po \u015bmierci m\u0119\u017ca (Czes\u0142awa Kolisza – 24 VI 2021 r.) przej\u0119\u0142a funkcje prezesa Zarz\u0105du i dyrektora zarz\u0105dzajacego firmy ANKOL Sp. z o.o. oraz wiceprezesa Zarzadu i dyrektora zarz\u0105dzajacego FTH ANKOL Sp. z o.o.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOLISZ CZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 3 VI 1948 r. w Mielcu, syn Justyna i Heleny z domu Indyk. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1966 r. Studia na Wydziale Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Warszawskiej (specjalno\u015b\u0107: elektrohydromechanika) uko\u0144czy\u0142 w 1972 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. W czasie studi\u00f3w nale\u017ca\u0142 do Zrzeszenia Student\u00f3w Polskich. Gra\u0142 w reprezentacji PW w pi\u0142ce no\u017cnej. W latach 1968-1970 przeszed\u0142 przeszkolenie wojskowe w Centrum Szkolenia S\u0142u\u017cby Uzbrojenia i Elektroniki w Olsztynie (otrzyma\u0142 stopie\u0144 oficera rezerwy), a tak\u017ce uko\u0144czy\u0142 Studium Pedagogiczne, uzyskuj\u0105c kwalifikacje do nauczania w szkolnictwie zawodowym. Po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, jako konstruktor w Dziale Energetycznym Biura Konstrukcyjnego, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako starszy konstruktor i kierownik Sekcji Podwozi Lotniczych w tym\u017ce Biurze do 1979 r. Realizowa\u0142 projekty lotnicze w zakresie samolot\u00f3w M-15, M-17, M-18 i M-26. Ponadto w latach 1973-1980 prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z zakresu automatyki w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych. W latach 1980-1985 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego specjalisty do spraw konstrukcji – konstruktora prowadz\u0105cego i doprowadzi\u0142 do uruchomienia produkcji samolotu An-28. (Pierwszy lot odby\u0142 si\u0119 22 VII 1984 r.) W 1978 r. odby\u0142 sta\u017c produkcyjny w firmie PIPER w USA. Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w pracach zespo\u0142u koordynacyjnego przemys\u0142\u00f3w lotniczych PRL i ZSRR. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 te\u017c w dzia\u0142alno\u015b\u0107 partyjn\u0105 i spo\u0142eczn\u0105. W latach 1979-1981 kierowa\u0142 organizacj\u0105 partyjn\u0105 OBR SK i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka egzekutywy KZ PZPR WSK. Przez wiele lat by\u0142 przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a nr 38 Polskiego Zwi\u0105zku Filatelistycznego w Mielcu. We wrze\u015bniu 1985 r. zosta\u0142 oddelegowany do Lwowa (ZSRR, aktualnie Ukraina) na stanowisko kierownika serwisu lotniczego w zakresie An-28. Do 1991 r. przekaza\u0142 odbiorcom radzieckim blisko 170 samolot\u00f3w oraz kierowa\u0142 pracami polskich baz serwisowych w Syktywkarze (KOMI) i Duszanbe (Tad\u017cykistan). Po powrocie do kraju w 1991 r. pracowa\u0142 w serwisie lotniczym WSK, a 30 VI 1992 r. zosta\u0142 zwolniony z pracy. Kilka dni wcze\u015bniej \u2013 25 VI 1992 r. za\u0142o\u017cy\u0142 Firm\u0119 Techniczno-Handlow\u0105 \u201eANKOL\u201d. 4 VII 1995 r. uzyska\u0142, jako jeden z pierwszych w Polsce, koncesj\u0119 Ministerstwa Spraw Wewn\u0119trznych na obr\u00f3t samolotami i \u015bmig\u0142owcami bojowymi. Kolejnym krokiem w dzia\u0142alno\u015bci lotniczej by\u0142o uzyskanie 15 V 1997 r. koncesji Ministerstwa Gospodarki na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci handlowej z zagranic\u0105 towarami i us\u0142ugami o przeznaczeniu specjalnym. Aktualnie realizuje dostawy sprz\u0119tu lotniczego do kilkunastu kraj\u00f3w. Ponadto jest przedstawicielem wielu firm lotniczych. W latach 1997-1998 podj\u0105\u0142 pr\u00f3b\u0119 rozpocz\u0119cia produkcji lotniczej samolotu M-18 \u201eDromader\u201d, ale brak odpowiedniego wsparcia ze strony Ministerstwa Skarbu i \u00f3wczesnej dyrekcji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d uniemo\u017cliwi\u0142 mu rozpocz\u0119cie tego przedsi\u0119wzi\u0119cia. Posiadane \u015brodki przeznaczy\u0142 wi\u0119c na inwestycje w sektorze samochodowym. W 2000 r. otworzy\u0142 w Chorzelowie najwi\u0119kszy salon samochodowy \u201eKIA\u201d w Polsce, a w 2001 r. odda\u0142 do u\u017cytku jeden z najnowocze\u015bniejszych w Europie serwis\u00f3w samochodowych koncernu \u201eBOSCH\u201d. 29 XI 2001 r. uzyska\u0142, jako jeden z pierwszych w kraju, certyfikat Systemu Zarz\u0105dzania Jako\u015bci\u0105 nr JW.-3\/1\/2001 na prowadzenie obrotu z zagranic\u0105 towarami, technologiami i us\u0142ugami o znaczeniu strategicznym. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 charytatywn\u0105. Jako prezes firmy ANKOL systematycznie poszukiwa\u0142 nowoczesnych i innowacyjnych rozwi\u0105za\u0144, poprawiaj\u0105cych skuteczno\u015b\u0107 dzia\u0142a\u0144 handlowych. Wdra\u017ca\u0142 innowacyjne projekty, nowoczesne technologie i systemy usprawniaj\u0105ce dzia\u0142alno\u015b\u0107 handlow\u0105 w bran\u017cy lotniczej na rynkach mi\u0119dzynarodowych. Stworzy\u0142 najwi\u0119ksz\u0105 ,,Bazy danych produkt\u00f3w\u201d zawieraj\u0105cej ponad 120 000 pozycji do samolot\u00f3w i \u015bmig\u0142owc\u00f3w, prowadzon\u0105 w 4 j\u0119zykach (w tym cyrylicy). Poczynaj\u0105c od 2002 r. doprowadzi\u0142 do wdro\u017cenia, certyfikacji i zintegrowania 10 system\u00f3w zarz\u0105dzania jako\u015bci\u0105 oraz systematycznie je odnawia\u0142. W 2010 r. wdro\u017cy\u0142 model Kompleksowego Zarz\u0105dzania Jako\u015bci\u0105 (TQM) w oparciu o kryteria BID Quality Culture 100. W poszukiwaniu nowych rynk\u00f3w zbytu uczestniczy\u0142 aktywnie w najbardziej presti\u017cowych wystawach i salonach lotniczych, organizowa\u0142 spotkania handlowe oraz bra\u0142 udzia\u0142 w konwencjach i forach ekonomicznych. Wystara\u0142 si\u0119 o rozszerzenie koncesji MSWiA na niemal pe\u0142n\u0105 list\u0119 uzbrojenia. Od 2004 r. by\u0142 cz\u0142onkiem ameryka\u0144skiego Stowarzyszenia Dostawc\u00f3w Lotnictwa \u00a0ASA – Aviation Suppliers Association. W latach 2006-2007 zorganizowa\u0142 misje gospodarcze do kraj\u00f3w Ameryki \u0141aci\u0144skiej oraz rozpocz\u0105\u0142 dostawy towar\u00f3w dla lotnictwa Malezji, Pakistanu, Peru i marynarki wojennej Meksyku. W 2006 r. uzyska\u0142 Przedstawicielstwo na Europ\u0119 Wschodni\u0105 ameryka\u0144skiego producenta \u00a0\u0142o\u017cysk bezobs\u0142ugowych Kamatics Corporation, a w 2007 r. podpisa\u0142 wieloletni kontrakt z zak\u0142adami produkcyjnymi samolot\u00f3w SUKHOI na dostawy \u0142o\u017cysk do produkcji samolotu pasa\u017cerskiego SUPERJET 100. Od 2010 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dziekana Lotniczego Korpusu Eksporter\u00f3w, a od 2013 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Business Centre Club. Uhonorowany wieloma presti\u017cowymi nagrodami\u00a0i wyr\u00f3\u017cnieniami, m.in. Mi\u0119dzynarodow\u0105 Nagrod\u0105 Socrates (International Socrates Award, przyznan\u0105 przez Europe Business Assembly z Oxfordu, 2012, Wiede\u0144), Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych RP\u201d, Medalem z okazji \u015awiatowego Dnia Jako\u015bci (przyznanym przez Polskie Centrum Bada\u0144 i Certyfikacji), \u00a0Medalem za wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Si\u0142ami Powietrznymi Peru, Nagrod\u0105 Grand Prix dla Wybitnego Eksportera Roku 2010 (wyr\u00f3\u017cnienie Rz\u0105du RP), Medalem \u201eManager of the Year\u201d (2011, Oxford, Anglia), tytu\u0142em \u201ePrzedsi\u0119biorca Roku 2012\u201d (Nowy York, USA), tytu\u0142em \u201eMielczanin Roku 2011\u201d, wyr\u00f3\u017cnieniem The BIZZ w kategorii World Leader Businessperson (podczas mi\u0119dzynarodowej konwencji ,,BIZZ ARABIC 2012\u201d, Doha-Katar), Statuetk\u0105 Dedala w czasie X Spotkania Lotniczych Pokole\u0144 – Mielec 2020. Zmar\u0142 24 VI 2021 r.\u00a0 Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOLOROWA (ULICA)<\/strong>, niewielka (oko\u0142o 160 m) ulica prywatna na osiedlu Smoczka. Jest drog\u0105 dojazdow\u0105 dla miniosiedla dom\u00f3w prywatnych do ul. Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego. Nazw\u0119, zgodnie z wnioskiem wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicieli, otrzyma\u0142a na sesji Rady Miejskiej 9 IX 2009 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOLOZSI EMERYK<\/strong>, urodzony 2 VIII 1918 r. w Nagyk\u00f6ros na W\u0119grzech, syn Emeryka i Marii z domu Olesiewicz. Absolwent Gimnazjum im. W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y w Gr\u00f3dku Jagiello\u0144skim. Nale\u017ca\u0142 do miejscowego Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d.\u00a0W czasie II wojny \u015bwiatowej trafi\u0142 do \u0142agru pod ko\u0142em podbiegunowym, a rodzina zosta\u0142a wywieziona za Ural. W 1943 r. uda\u0142o mu si\u0119 uwolni\u0107 i przedosta\u0107 do tworz\u0105cego si\u0119 wojska polskiego w Sielcach nad Ok\u0105 (ZSRR). Jako \u017co\u0142nierz 1 Armii Wojska Polskiego przeszed\u0142 ca\u0142y szlak bojowy od Lenino do Berlina i kilkakrotnie by\u0142 ranny. Uko\u0144czy\u0142 Kurs Oficer\u00f3w Piechoty w Krakowie (1945) oraz Kurs Oficer\u00f3w Intendentury w Zgierzu (1949) i s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku na r\u00f3\u017cnych stanowiskach oficerskich, ostatnio w randze majora. W 1956 r. zosta\u0142 przeniesiony do rezerwy i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec. M.in. pe\u0142ni\u0142 funkcje szefa kadr i inspektora BHP. W tym czasie uko\u0144czy\u0142 zaocznie Technikum Mechaniczne w Mielcu. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 20 X 1975 r. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Ko\u0142a Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w nr 6 przy Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK Mielec (1956) i jego d\u0142ugoletnim dzia\u0142aczem. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika sekcji bokserskiej Stali Mielec. By\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem mieleckich klub\u00f3w szachowych i bryd\u017cowych oraz Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119 oraz Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy. W 1978 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia podpu\u0142kownika. Od marca 1981 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Ko\u0142a Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem \u201eZa Warszaw\u0119\u201d, Medalem \u201eZas\u0142u\u017conym na Polu Chwa\u0142y\u201d, Medalem \u201eZa Odr\u0119 i Nys\u0119\u201d, Medalem \u201eZa Berlin\u201d, Krzy\u017cem Walecznych, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 18 VII 1981 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KO\u0141ACZ BOGUS\u0141AW<\/strong>, urodzony 9 IX 1958 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Heleny z domu Walas. Absolwent Technikum Mechanicznego ZST, matur\u0119 zda\u0142 w 1981 r. Od 1973 r. do 1982 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec jako ucze\u0144, a nast\u0119pnie frezer wytaczacz. W tym czasie odby\u0142 te\u017c zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. W stanie wojennym (13 V 1982 r.) za udzia\u0142 w strajku zosta\u0142 zwolniony z WSK. Wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 zatrudniony w Szpitalu Rejonowym (p\u00f3\u017aniej Powiatowym) w Mielcu i pracuje tam nadal. Od powstania Niezale\u017cnego Samorz\u0105dnego Zwi\u0105zku Zawodowego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d do dzi\u015b jest jego aktywnym dzia\u0142aczem. M.in. by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Regionu Rzeszowskiej Solidarno\u015bci, wiceprzewodnicz\u0105cym Delegatury w Mielcu i cz\u0142onkiem Komisji Zak\u0142adowej przy Szpitalu w Mielcu. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem licznych protest\u00f3w i manifestacji w obronie mieleckiego szpitala i praw pracowniczych S\u0142u\u017cby Zdrowia. Od 1978 r. (po s\u0142u\u017cbie wojskowej) nale\u017cy do PCK i Klubu Honorowych Dawc\u00f3w Krwi w Mielcu. Dotychczas odda\u0142 34 650 ml krwi. Uko\u0144czy\u0142 Studium Umiej\u0119tno\u015bci Psychologicznych w Czarnym Borze (2008) oraz Studium Terapii Uzale\u017cnie\u0144 (2009). Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie jako terapeuta w O\u015brodku Terapii Uzale\u017cnie\u0144 i Wsp\u00f3\u0142uzale\u017cnie\u0144 oraz w Punkcie Konsultacyjnym ds. Uzale\u017cnie\u0144 przy Urz\u0119dzie Miejskim oraz Katolickiej Poradni Specjalistycznej \u201eArka\u201d. Pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Stowarzyszenia Trze\u017awo\u015bciowego Nowe \u017bycie. Jest ambasadorem Mielca w Og\u00f3lnopolskiej Akcji \u201eSprawd\u017a czy Twoje picie jest bezpieczne\u201d. Organizuje bezalkoholowe bale sylwestrowe i obozy terapeutyczne. Jego pasj\u0105 jest te\u017c turystyka g\u00f3rska, m.in. ju\u017c w latach 1976-1977 by\u0142 prezesem m\u0142odzie\u017cowego Klubu Turystycznego \u201eTorbaczek\u201d przy ODK MSM w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej aktywnie dzia\u0142a\u0142 w PTTK. W 2015 r. zosta\u0142 wybrany na przewodnicz\u0105cego Powiatowej Rady Dzia\u0142alno\u015bci Po\u017cytku Publicznego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem 100-lecia Odzyskania Niepodleg\u0142o\u015bci, Medalem Pro Patria, Odznakami HDK III, II i I stopnia, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego HDK, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV stopnia, Medalem 90-lecia PCK, Medalem 100-lecia PCK, Medalem \u201eZas\u0142u\u017cony dla Zdrowia Narodu\u201d i Odznaczeniem „Zas\u0142u\u017cony dla Regionu Rzeszowskiego NSZZ „Solidarno\u015b\u0107”.<\/p>\r\n

KO\u0141ACZ EDWARD,<\/b> urodzony 18 X 1919 r. w D\u0105br\u00f3wce, pow. wadowicki, syn Franciszka i Marii z domu Lebiedzka. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 Trzyletni\u0105 przy Fabryce Lokomotyw w Chrzanowie i Pa\u0144stwowe Technikum \u2013 Wydzia\u0142 Mechaniczny w Bytomiu. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1935 r. w Fabryce Lokomotyw w Chrzanowie jako tokarz, a po uko\u0144czeniu technikum \u2013 jako konstruktor przyrz\u0105d\u00f3w warsztatowych. W 1951 r. zosta\u0142 oddelegowany do pracy w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu, na stanowisko technologa narz\u0119dziowego. (Otrzyma\u0142 znaczek nr 728.) W 1952 r. zosta\u0142 awansowany na stanowisko kierownika Wydzia\u0142u Narz\u0119dziowego, a w 1954 r. przeszed\u0142 na stanowisko kierownika Dzia\u0142u Gospodarki Narz\u0119dziowej TT-7. W 1971 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika zmianowego zak\u0142adu i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do przej\u015bcia na emerytur\u0119 z dniem 16 XI 1981 r. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, g\u0142\u00f3wnie w Stali Mielec. Przez 10 lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika sekcji pi\u0142ki no\u017cnej, od rywalizacji w A klasie i II lidze do awansu do ekstraklasy i rywalizacji z najlepszymi klubami w Polsce oraz towarzyskich mecz\u00f3w ze znanymi dru\u017cynami europejskimi. Ponadto pracowa\u0142 w zarz\u0105dzie Stali Mielec, a w 1959 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Klubu. Po spadku Stali z ekstraklasy (1962 r.) odszed\u0142 z klubu, ale do ko\u0144ca \u017cycia kibicowa\u0142 pi\u0142karzom i prze\u017cywa\u0142 ich bezprzyk\u0142adne sukcesy. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalami 10-lecia i 30-lecia PRL, Medalem za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju oraz Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla Sportu. Zmar\u0142 7 II 1983 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141ACZ JERZY<\/strong>, urodzony 16 VII 1941 r. w Hykach-D\u0119biakach, powiat d\u0119bicki (po wojnie powiat mielecki), syn Jana i Genowefy z Zieli\u0144skich. W dzieci\u0144stwie utraci\u0142 s\u0142uch. W 1959 r. uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 przy Pa\u0144stwowym Zak\u0142adzie Dzieci G\u0142uchych w Przemy\u015blu oraz zda\u0142 egzamin na czeladnika w specjalno\u015bci \u015blusarz og\u00f3lny w tej\u017ce szkole. Treningi lekkoatletyczne rozpocz\u0105\u0142 w Czuwaju Przemy\u015bl. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y przyby\u0142 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePok\u00f3j\u201d jako \u015blusarz. R\u00f3wnocze\u015bnie zosta\u0142 zawodnikiem LKS T\u0119cza Mielec, a w 1960 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Stali Mielec i w jej barwach wyst\u0119powa\u0142 do 1969 r. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w biegach d\u0142ugodystansowych i prze\u0142ajowych. Nale\u017ca\u0142 do czo\u0142\u00f3wki biegaczy okr\u0119gu rzeszowskiego i wielokrotnie zwyci\u0119\u017ca\u0142 na zawodach okr\u0119gowych, a w\u015br\u00f3d biegaczy g\u0142uchych by\u0142 zdecydowanie najlepszym w kraju. Jako reprezentant Polski zdoby\u0142 tytu\u0142 wicemistrza Europy w biegu prze\u0142ajowym na dystansie 4 200 m (14,26,0) na Mistrzostwach Europy G\u0142uchych w Oslo (1962 r.), a w 1965 r. wywalczy\u0142 srebrny medal na 5 000 m na Olimpiadzie G\u0142uchych w Washington (USA). Innymi du\u017cymi sukcesami by\u0142y: zdobycie 2. miejsca w tr\u00f3jmeczu lekkoatletycznym w Szwecji (1963), wywalczenie 1. miejsca w biegu o Puchar Mera Pary\u017ca na dystansie 3 000 m (1962) oraz przyczynienie si\u0119 do zdobycia 2. miejsca dru\u017cynowo w biegu prze\u0142ajowym (5 km) o puchar Prezydenta W\u0142och. W 1965 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w mieleckiej WSK, tak\u017ce jako \u015blusarz. Z dniem 1 VIII 1994 r. przeszed\u0142 na zasi\u0142ek przedemerytalny. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Br\u0105zowym Medalem \u201eZa wybitne osi\u0105gni\u0119cia sportowe\u201d (1964), Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku G\u0142uchych (1976) i Z\u0142ot\u0105 Jubileuszow\u0105 Odznak\u0105 FKS \u201ePZL-Stal\u201d (1989). Zmar\u0142 7 V 1997 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KO\u0141ACZ LESZEK<\/strong>, urodzony 17 XI 1959 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Heleny. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1979 r. W okresie szkolnym nale\u017ca\u0142 do ZHP i w latach 1974-1979 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dru\u017cynowego 10. M\u0119skiej Dru\u017cyny Harcerskiej. Po maturze zatrudniony zosta\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisku konstruktora. W 1982 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Zespo\u0142u Opieki Zdrowotnej w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 kolejno funkcje: inspektora sprz\u0119tu medycznego (1982-1984), kierownika sekcji technicznej (1984-1987) i kierownika dzia\u0142u technicznego (1987-1991). W tym czasie uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Rzeszowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. W 1991 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora d\/s eksploatacyjno-ekonomicznych, a w 2001 r. na stanowisko dyrektora ZOZ SPZ w Mielcu. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do V 2016 r. W czasie pracy w mieleckim ZOZ przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju i unowocze\u015bnienia Szpitala Powiatowego w Mielcu oraz restrukturyzacji ZOZ. Uczestniczy\u0142 we wszystkich etapach rozbudowy szpitala (od 1982 r.), utworzeniu Zak\u0142adu Opieku\u0144czo-Leczniczego (1987), pozyskaniu fundusz\u00f3w i utworzeniu Oddzia\u0142u Paliatywnego (1988). Doprowadzi\u0142 do utworzenia nowych oddzia\u0142\u00f3w: ortopedyczno-urazowego (2001), ratownictwa medycznego (2002), urologicznego (2003) oraz stacji dializ (2002) i pracowni tomografii komputerowej (2003). Kierowa\u0142 pracami nad restrukturyzacj\u0105 ZOZ, w ramach kt\u00f3rej wy\u0142\u0105czono ze struktur ZOZ niekt\u00f3re dzia\u0142y opieki medycznej oraz sprywatyzowano us\u0142ugi gospodarcze szpitala. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. W latach 80. jako instruktor ZHP (harcmistrz) wielokrotnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta oboz\u00f3w harcerskich. W latach 1995-2002 by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w i organizator\u00f3w Mistrzostw Polski Lekarzy w Halowej Pi\u0142ce No\u017cnej (8 edycji), kt\u00f3re rozgrywano w mieleckiej hali sportowo-widowiskowej. Odznaczony m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Pod jego dyrekcj\u0105 mielecka lecznica systematycznie i wszechstronnie rozwija\u0142a si\u0119 i od szeregu lat by\u0142a umieszczana w czo\u0142\u00f3wce polskich szpitali (na podstawie corocznego rankingu dziennika \u201eRzeczpospolita\u201d). W plebiscycie Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d zosta\u0142 wybrany \u201eMielczaninem Roku 2008\u201d. 20 VI 2017 r. zosta\u0142 prezesem MZBM Sp. z o.o. w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 7 VI 2018 r. Od VII 2018 r., po wygraniu konkursu, pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Szpitala w Proszowicach. W maju 2019 r. zosta\u0142 odwo\u0142any. Po powrocie do Mielca zosta\u0142 zatrudniony w MZBM na stanowisku kierownika ADM.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KO\u0141ACZ ROMAN<\/strong>, urodzony 28 IX 1967 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Ireny z domu Schab. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1987 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do ZHP. W 1990 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Chor\u0105\u017cych Po\u017carnictwa w Krakowie i otrzyma\u0142 stopie\u0144 m\u0142odszego chor\u0105\u017cego po\u017carnictwa. Zatrudniony zosta\u0142 w Komendzie Rejonowej Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu na stanowisku inspektora do spraw operacyjno-technicznych, a w nast\u0119pnym roku zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 zmiany s\u0142u\u017cbowej podzia\u0142u bojowego. W 1993 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 chor\u0105\u017cego po\u017carnictwa. Podj\u0105\u0142 studia w Szkole G\u0142\u00f3wnej S\u0142u\u017cby Po\u017carniczej w Warszawie i w 1995 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera oraz awans na stopie\u0144 m\u0142odszego kapitana, a w 1997 r. uko\u0144czy\u0142 studia i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. W tym samym roku zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 Jednostki Ratowniczo-Ga\u015bniczej, a za sprawne kierowanie akcj\u0105 ratownicz\u0105 w czasie powodzi w 1997 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia kapitana. W 2001 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 starszego kapitana, a w 2002 r. zosta\u0142 Komendantem Powiatowym Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 otrzyma\u0142 Br\u0105zowy Krzy\u017c Zas\u0142ugi i Br\u0105zowy Medal \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d. Poza akcjami ratowniczymi i dzia\u0142alno\u015bci\u0105 bie\u017c\u0105c\u0105 wiele uwagi po\u015bwi\u0119ca\u0142 unowocze\u015bnieniu sprz\u0119tu i innego wyposa\u017cenia podleg\u0142ej jednostki. W 2005 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia m\u0142odszego brygadiera, a w 2009 r. do stopnia brygadiera. W latach 2015-2016 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy podkarpackiego komendanta wojew\u00f3dzkiego Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Rzeszowie w stopniu starszego brygadiera, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Otrzyma\u0142 te\u017c kolejne wyr\u00f3\u017cnienia, m.in. Srebrny Krzy\u017c Zas\u0142ugi, Medal Srebrny za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Krzy\u017cem Zas\u0142ugi za Dzielno\u015b\u0107, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Ochrony Przeciwpo\u017carowej\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ligi Obrony Kraju\u201d i Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141C STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 27 IV 1894 r. w Krzemienicy, powiat mielecki. Absolwent c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1914 r. W ostatnich klasach gimnazjalnych nale\u017ca\u0142 do tajnej organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowej \u201eZarzewie\u201d. Po wybuchu wojny 17 IX 1914 r. zosta\u0142 wcielony do armii austriackiej, najpierw do 40 pu\u0142ku piechoty, a nast\u0119pnie do s\u0142u\u017cby sanitarnej. W 1915 r. zosta\u0142 przeniesiony na front wo\u0142y\u0144ski, a w 1916 r. skierowany do szko\u0142y oficerskiej w Wiedniu. Po jej uko\u0144czeniu, ju\u017c w stopniu chor\u0105\u017cego, s\u0142u\u017cy\u0142 w kompanii sanitarnej w Albanii i zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika. Tam zasta\u0142 go koniec wojny i powr\u00f3ci\u0142 (chory) w rodzinne strony. Po wyleczeniu si\u0119 powr\u00f3ci\u0142 do wojska polskiego i s\u0142u\u017cy\u0142 w 5 batalionie sanitarnym w Krakowie. W jesieni 1919 r. pracowa\u0142 w szpitalu polowym na froncie litewsko-bia\u0142oruskim, a w grudniu 1920 r. powr\u00f3ci\u0142 (ze szpitalem) do Krakowa. Pozosta\u0142 w wojsku i s\u0142u\u017cy\u0142 w jednostkach w \u0141odzi, a nast\u0119pnie w Warszawie, gdzie zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 kompanii szkolnej Kadry Zapasowej 1. Szpitala Okr\u0119gowego w Warszawie. Dalszych los\u00f3w dotychczas nie uda\u0142o si\u0119 ustali\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141C STANIS\u0141AW JAN<\/strong>, urodzony 27 IV 1894 r. w Krzemienicy, powiat mielecki. Do gimnazjum ucz\u0119szcza\u0142 najpierw w D\u0119bicy,\u00a0a nast\u0119pnie w Mielcu, gdzie zda\u0142 matur\u0119 w 1914 r. Nale\u017ca\u0142 do konspiracyjnych gimnazjalnych organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych.\u00a0Z powodu choroby w sierpniu nie zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Legion\u00f3w Polskich. We wrze\u015bniu zosta\u0142 powo\u0142any do wojska austriackiego i skierowany do oddzia\u0142u sanitarnego w 40 pu\u0142ku piechoty (rzeszowskim). Bra\u0142 udzia\u0142 w walkach na froncie wo\u0142y\u0144skim (VIII 1915 \u2013 VI 1916). W 1916 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 oficersk\u0105 w Wiedniu i zosta\u0142 skierowany do Albanii. W 1918 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 podporucznika. Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie litewsko-bia\u0142oruskim, s\u0142u\u017c\u0105c w 5 batalionie sanitarnym (krakowskim). Po wojnie powr\u00f3ci\u0142 z batalionem do Krakowa, a p\u00f3\u017aniej s\u0142u\u017cy\u0142 w \u0141odzi i w Warszawie, od 1926 r. jako dow\u00f3dca szkolnej kompanii Kadry Zapasowej I Wojskowego Szpitala Okr\u0119gowego. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KO\u0141EK J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz),<\/strong>\u00a0urodzony 10 II 1954 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Bieniek. Absolwent liceum og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Rzeszowie z matur\u0105 w 1973 r. Studiowa\u0142 teologi\u0119 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie i 25 V 1980 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: Ocieka, Wojakowa, Nowe Rybie, Siedliska Bogusz i Wietrzychowice. W 1996 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii rzymskokatolickiej pw. \u015bw. Augustyna Biskupa w Jamach Wielkich, powiat mielecki. Pe\u0142ni\u0142 funkcje dekanalnego duszpasterza trze\u017awo\u015bci i wicedziekana dekanatu radomyskiego. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniem Expositorium Canonicale. Zmar\u0142 25 IV 2019 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tuszowie Narodowym.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141\u0141\u0104TAJA HUGONA (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga (232 m) uliczka miejska na osiedlu Niepodleg\u0142o\u015bci. Powsta\u0142a w czasie pierwszej zabudowy osiedla fabrycznego pod koniec lat 30. XX w. Patrona otrzyma\u0142a w 1957 r., po przej\u0119ciu przez MZBM osiedla fabrycznego. \u0141\u0105czy ul. F. Chopina z ul. M. Konopnickiej. Posiada\u0142a nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki po obu stronach. W 2004 r. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 i zbudowano chodniki po obu stronach.
Patron ulicy: KS. HUGO KO\u0141\u0141\u0104TAJ (1750-1812) to jeden z najwybitniejszych Polak\u00f3w okresu O\u015bwiecenia, wielki patriota, pisarz\u00a0i dzia\u0142acz spo\u0142eczny. Od 1775 r. pracowa\u0142 w Komisji Edukacji Narodowej i Towarzystwie do Ksi\u0105g Elementarnych. Po obj\u0119ciu stanowiska rektora Akademii Krakowskiej zreformowa\u0142 uczelni\u0119, co w nast\u0119pnych latach zaowocowa\u0142o wyra\u017anym wzrostem jej poziomu. Po przeniesieniu si\u0119 do Warszawy zorganizowa\u0142 w swym domu na Solcu o\u015brodek \u017cycia intelektualnego i post\u0119powych my\u015bli, kt\u00f3ry nazwano \u201eKu\u017anic\u0105 Ko\u0142\u0142\u0105tajowsk\u0105\u201d. Bra\u0142 udzia\u0142 w Sejmie Czteroletnim, pe\u0142ni\u0142 urz\u0105d podkanclerzego koronnego i by\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem Konstytucji 3 maja. Stan\u0105\u0142 na czele Zgromadzenia Przyjaci\u00f3\u0142 Konstytucji Rz\u0105dowej. Uczestniczy\u0142 w redakcji aktu powstania ko\u015bciuszkowskiego i uniwersa\u0142u po\u0142anieckiego. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 patriotyczn\u0105 zosta\u0142 uwi\u0119ziony przez Austriak\u00f3w, a nast\u0119pnie internowany przez w\u0142adze rosyjskie. Po uwolnieniu pisa\u0142 sporo rozpraw i broszur politycznych. Zmar\u0142 w Warszawie w 1812 r. Nale\u017cy doda\u0107, \u017ce Stanis\u0142aw Kryczy\u0144ski w artykule Z przesz\u0142o\u015bci miasta Mielca, zamieszczonym w wydawnictwie Mieleczanin w 1933 r. poda\u0142, \u017ce ks. Hugo de Sztumberg Ko\u0142\u0142\u0105taj by\u0142 proboszczem mieleckiej parafii \u015bw. Mateusza w latach 1774-1783, a potwierdzi\u0142 to S. Krzemi\u0144ski w Wielkiej Encyklopedii Powszechnej Ilustrowanej (Warszawa, 1905). Co prawda Ko\u0142\u0142\u0105taj nie urz\u0119dowa\u0142 w Mielcu, bowiem\u00a0w tym czasie reformowa\u0142 Akademi\u0119 Krakowsk\u0105, ale dochody z mieleckiego probostwa (i kilku innych beneficj\u00f3w) przeznacza\u0142 zapewne na koszty tej\u017ce reformy i w\u0142asnej dzia\u0142alno\u015bci publicystycznej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141O EMERYT\u00d3W PA\u0143STWOWYCH<\/strong>, istnia\u0142o w Mielcu w okresie mi\u0119dzywojennym. Liczy\u0142o oko\u0142o 70 cz\u0142onk\u00f3w. Zwi\u0105zane by\u0142o\u00a0z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 Chrze\u015bcija\u0144skiej Demokracji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141O KATOLICKICH POLEK<\/strong>, stowarzyszenie za\u0142o\u017cone w 1908 r. przez hrabin\u0119 Mari\u0119 Tarnowsk\u0105, ks. J\u00f3zefa Piekarzewskiego\u00a0i hrabin\u0119 Konstancj\u0119 Oborsk\u0105. Pocz\u0105tkowo nosi\u0142o nazw\u0119 \u201eKo\u0142o Polskiego Zwi\u0105zku Niewiast Katolickich\u201d. Jego celem by\u0142a \u201epraca Polek \u2013 katoliczek wszystkich stan\u00f3w nad spo\u0142ecznym odrodzeniem Ojczyzny na zasadzie wiary katolickiej, a zarazem poznanie obecnych pr\u0105d\u00f3w i potrzeb spo\u0142ecznych\u201d. Za\u0142o\u017cono fili\u0119 Ko\u0142a w Cyrance, uruchomiono czytelnie w Mielcu i Baranowie, zorganizowano szko\u0142\u0119 gospody\u0144 w Mielcu oraz wysy\u0142ano m\u0142ode wiejskie kobiety na specjalistyczne kursy akuszerek. W czasie I wojny \u015bwiatowej wykonywano roboty w\u0142\u00f3czkowe dla wojska oraz wydawano \u017cywno\u015b\u0107 i napoje na dworcu kolejowym \u017co\u0142nierzom jad\u0105cym na front lub z frontu. Po 1917 r. aktywno\u015b\u0107 Ko\u0142a wzros\u0142a, m.in. zorganizowano kuchni\u0119 ludow\u0105 dla najubo\u017cszych oraz rozdawano sukienki dla ubogich dziewcz\u0105t, a przy ochronce prowadzono szwalni\u0119. Odbywa\u0142y si\u0119 odczyty i wieczorki patriotyczne. Po wyje\u017adzie z Mielca Konstancji Oborskiej, prezesa Ko\u0142a, zawieszono dzia\u0142alno\u015b\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141O \u0141OWIECKIE \u201eCYRANKA RZESZ\u00d3W\u201d<\/strong>, powsta\u0142o w 1956 r. z inicjatywy pracownik\u00f3w Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego i innych instytucji w Rzeszowie, przy udziale mielczan. Otrzyma\u0142o w dzier\u017caw\u0119 obw\u00f3d \u0142owiecki nr 2, na terenach pomi\u0119dzy Radomy\u015blem Wielkim i Wadowicami G\u00f3rnymi, o powierzchni 9 680 ha. Funkcjonowanie Ko\u0142a podporz\u0105dkowano tradycjom i ceremonia\u0142om \u0142owieckim. Wprowadzano tak\u017ce w\u0142asne formy dzia\u0142alno\u015bci. Polowania otrzymywa\u0142y ka\u017cdorazowo uroczyst\u0105 opraw\u0119 zgodn\u0105 z odwiecznymi obyczajami my\u015bliwskimi. R\u00f3wnocze\u015bnie dbano o ochron\u0119 zwierzyny, dokarmiano j\u0105 w okresie jesienno-zimowym, zwalczano k\u0142usownik\u00f3w, likwidowano sid\u0142a i wnyki. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 t\u0119 prowadzono we wsp\u00f3\u0142pracy z w\u0142a\u015bciwymi terenowo nadle\u015bnictwami, milicj\u0105 (p\u00f3\u017aniej policj\u0105), miejscow\u0105 ludno\u015bci\u0105 i szko\u0142ami. M.in. dla dzieci Szk\u00f3\u0142 Podstawowych w Dulczy Wielkiej, Jamach i Wadowicach G\u00f3rnych zorganizowano konkurs \u201eKa\u017cdy ucze\u0144 przyjacielem zwierz\u0105t\u201d. Ko\u0142o posiada w\u0142asny domek my\u015bliwski w Zg\u00f3rsku. 8 VI 2002 r. w Radomy\u015blu Wielkim odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia i wr\u0119czenia Ko\u0142u sztandaru, ufundowanego przez sponsor\u00f3w i cz\u0142onk\u00f3w. Aktualnie \u201eCyranka\u201d liczy 32 cz\u0142onk\u00f3w i 3 kandydat\u00f3w, g\u0142\u00f3wnie mieszka\u0144c\u00f3w Mielca, Radomy\u015bla Wielkiego, Wadowic G\u00f3rnych i okolicznych miejscowo\u015bci. W 2006 r. w ramach obchod\u00f3w 50-lecia Ko\u0142a wydano ksi\u0105\u017ck\u0119 Tropem historii Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201eCyranka\u201d autorstwa Mieczys\u0142awa Koryla, d\u0142ugoletniego cz\u0142onka i prezesa. W 2009 r. doprowadzono do powi\u0119kszenia terenu \u0142owieckiego do 11 794 ha. W 2012 r. do Ko\u0142a nale\u017ca\u0142o 32 cz\u0142onk\u00f3w.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Przewodnicz\u0105cy zarz\u0105du, prezesi:<\/strong>\u00a0J\u00f3zef Nowak (1958-1961), Jan Trawi\u0144ski (1961-1967), J\u00f3zef Radoniewicz (1967-1971), Mieczys\u0142aw Koryl (1971-1975, 1981-1985), W\u0142adys\u0142aw \u0141ab\u0119cki (1975-1981, 1985-1997, 2000-2007), Mieczys\u0142aw Olearka (1997-2000), Emilian Pura (2007-2010), Grzegorz Czylok (2010-nadal).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u0141owczy:<\/strong>\u00a0Jan St\u00f3j (1958-1984), Henryk Top\u00f3r (1984-1997), Adam Ba\u0142ut (1997-1998), Adam Motowidlak (1998-2000), Julian Midura (2000-nadal), Arkadiusz Mo\u017adzierz .<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141O \u0141OWIECKIE \u201eDIANA\u201d<\/strong>, powsta\u0142o 1 III 1956 r. jako Ko\u0142o \u0141owieckie nr 1, poprzez wyodr\u0119bnienie si\u0119 z Ko\u0142a nr 20 (p\u00f3\u017aniej \u201e\u0141o\u015b\u201d). Liczy\u0142o pocz\u0105tkowo 18 my\u015bliwych. Obj\u0119\u0142o w dzier\u017caw\u0119 tereny \u0142owieckie w rejonie Podleszan i Przec\u0142awia, \u0142\u0105cznie 11 200 ha. (Na tym obszarze znajduje si\u0119 Rezerwat Przyrody \u201eBagno Przec\u0142awskie\u201d.) Nazw\u0119 \u201eDiana\u201d i nowy statut przyj\u0119to 15 I 1960 r. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 Ko\u0142a oparto na tradycji \u0142owieckiej oraz w\u0142asnych do\u015bwiadczeniach i formach pracy. Najwa\u017cniejszymi wydarzeniami by\u0142y polowania, a ponadto prowadzono hodowl\u0119 zwierzyny (m.in. zasilano \u0142owiska ba\u017cantem), dbano o jej ochron\u0119, uprawiano poletka \u017cerowe, dokarmiano zwierzyn\u0119 w okresie zimowym, t\u0119piono drapie\u017cniki i szkodniki \u0142owieckie oraz likwidowano sid\u0142a i wnyki. W dzia\u0142aniach tych wsp\u00f3\u0142pracowano z nadle\u015bnictwami, milicj\u0105 (i nast\u0119pnie policj\u0105), szko\u0142ami i miejscow\u0105 ludno\u015bci\u0105. Uczestniczono te\u017c w corocznej akcji \u201esprz\u0105tania \u015bwiata\u201d, m.in. likwiduj\u0105c dzikie wysypiska \u015bmieci. Cz\u0142onkowie Ko\u0142a zostali wyr\u00f3\u017cnieni licznymi \u201eMedalami Zas\u0142ugi \u0141owieckiej\u201d. W 1996 r. zorganizowano uroczysto\u015bci 40-lecia Ko\u0142a, m.in. w ko\u015bciele Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy po\u015bwi\u0119cono sztandar ufundowany przez cz\u0142onk\u00f3w Ko\u0142a (pierwszy w Mielcu), a w Galerii nr 2 Miejskiego O\u015brodka Kultury (aktualnie SCK) eksponowano wystaw\u0119 o tematyce przyrodniczo-\u0142owieckiej. Pod koniec 2002 r. Ko\u0142o tworzy\u0142o 36 cz\u0142onk\u00f3w. W 2008 r. podj\u0119to decyzj\u0119 o budowie domku my\u015bliwskiego w Goleszowie i dwa lata p\u00f3\u017aniej oddano go do u\u017cytku Ko\u0142a. Zbudowano te\u017c kapliczk\u0119 \u015bw. Huberta,\u00a0w kt\u00f3rej umieszczono p\u0142askorze\u017ab\u0119 \u015bw. Huberta wykonan\u0105 przez Tadeusza Rachwa\u0142a \u2013 cz\u0142onka Ko\u0142a. Uroczysto\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cenia domku i kapliczki odby\u0142a si\u0119 29 X 2011 r. Pod\u0142owczy Wojciech Rachwa\u0142 w 2009 r. za\u0142o\u017cy\u0142 stron\u0119 internetow\u0105 www. dianamielec.pl.,\u00a0a w 2011 r. zdoby\u0142 I miejsce w og\u00f3lnopolskim konkursie fotograficznym (kategoria: sceny my\u015bliwskie) im. W\u0142odzimierza Puchalskiego, zorganizowanym przez redakcj\u0119 miesi\u0119cznika PZ\u0141 \u201e\u0141owiec Polski\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi:<\/strong>\u00a0W\u0142adys\u0142aw Kurtyka, Jan Basara, Anastazjusz Dudek, Stefan Krempa, ponownie Jan Basara, Wies\u0142aw Krupa.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u0141owczowie<\/strong>: Stefan Krempa, Zbigniew Kotula, Jan M\u0142ynarczyk, Jan Basara, Tadeusz Wi\u0105cek, Waldemar Krupa.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141O \u0141OWIECKIE \u201eKNIEJA\u201d<\/strong>, powsta\u0142o w 1945 r. pod nazw\u0105 \u201eKo\u0142o \u0141owieckie im. \u015aw. Huberta\u201d, jako pierwsze po wojnie ko\u0142o w Mielcu. W latach 50. przemianowano je na \u201eKo\u0142o nr 3 w Mielcu\u201d, a 30 I 1960 r. przyj\u0119\u0142o nazw\u0119 \u201eKnieja\u201d. Jego za\u0142o\u017cycielami byli: Tadeusz Gardulski (farmaceuta, my\u015bliwy od 1915 r.), Stanis\u0142aw Lisak (le\u015bniczy), Wac\u0142aw Piskozub (lekarz), J\u00f3zef Jakubowski, W\u0142adys\u0142aw Broniek (le\u015bniczy) i Jan Kempi\u0144ski (nadle\u015bniczy Nadle\u015bnictwa Wojs\u0142aw). Nazywano go r\u00f3wnie\u017c \u201eKo\u0142em Le\u015bnik\u00f3w\u201d, poniewa\u017c le\u015bnicy stanowili w nim dominuj\u0105c\u0105 grup\u0119. Pierwszym prezesem Ko\u0142a by\u0142 Tadeusz Gardulski, kt\u00f3ry r\u00f3wnocze\u015bnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142owczego powiatowego. W pierwszych latach po powstaniu polowano g\u0142\u00f3wnie na drobn\u0105 zwierzyn\u0119, a w latach 50. tak\u017ce na grub\u0105. W zwi\u0105zku z wprowadzeniem obwod\u00f3w \u0142owieckich i planowej gospodarki \u0142owieckiej w latach 50. Ko\u0142o otrzyma\u0142o w dzier\u017caw\u0119 dwa obwody \u0142owieckie; le\u015bny (nr 91, aktualnie nr 5), maj\u0105cy powierzchni\u0119 oko\u0142o 9 600 ha, na terenach le\u015bnictw: Czajkowa, Ostrowy, Pateraki i Budy Tuszowskie oraz polny (dawniej nr 101, aktualnie nr 7) o powierzchni 7 690 ha na terenach \u0141\u0105czek Brzeskich, Radomy\u015bla Wielkiego, D\u0105bia, D\u0105br\u00f3wki Wis\u0142ockiej, Zdziarca, \u017bar\u00f3wki i Janowca. P\u00f3\u017aniej obwody te uszczuplono na rzecz innych k\u00f3\u0142 \u0142owieckich: Ko\u0142a \u201eNadwi\u015bla\u0144skiego\u201d \u2013 oko\u0142o 300 ha terenu le\u015bnego w Babulach i Ko\u0142a \u0141owieckiego w Radomy\u015blu Wielkim \u2013 oko\u0142o 3 100 ha p\u00f3l pomi\u0119dzy Radomy\u015blem Wielkim a D\u0105br\u00f3wk\u0105 Wis\u0142ock\u0105. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 \u201eKniei\u201d oparto na tradycjach \u0142owieckich, dyscyplinie wewn\u0119trznej i w\u0142asnych wypracowanych formach pracy oraz na \u015bcis\u0142ej wsp\u00f3\u0142pracy z odpowiednimi terenowo nadle\u015bnictwami. Polowania organizowano zgodnie z obowi\u0105zuj\u0105c\u0105 tradycj\u0105. Opr\u00f3cz polowa\u0144, maj\u0105cych tak\u017ce na celu redukcj\u0119 nadmiaru zwierzyny i jej selekcj\u0119, chroniono zwierzyn\u0119 poprzez m.in. dokarmianie w okresie zimowym, zatrudnianie stra\u017cnik\u00f3w \u0142owieckich, t\u0119pienie k\u0142usownictwa oraz likwidacj\u0119 side\u0142 i wnyk\u00f3w. W pozyskiwaniu karmy dla zwierz\u0105t systematycznie wsp\u00f3\u0142pracowano ze szko\u0142ami w\u0142a\u015bciwymi terenowo dla obwodu \u0142owieckiego. Zdarza\u0142y si\u0119 sytuacje nadzwyczajne, m.in. strzelanie wilk\u00f3w na prze\u0142omie lat 50. i 60. oraz w latach 80., kiedy to na ziemi mieleckiej pojawi\u0142y si\u0119 te gro\u017ane drapie\u017cniki. Okresowo zwalczano tak\u017ce drapie\u017cniki krukowate w polach. Ponadto cz\u0142onkowie \u201eKniei\u201d prowadzili dzia\u0142alno\u015b\u0107 wspomagaj\u0105c\u0105 \u0142owiectwo. J. Kempinski i Czes\u0142aw Kosiorowski hodowali ba\u017canty i zasilali nimi \u0142owisko polne, Stanis\u0142aw Lisak i p\u00f3\u017aniej jego synowie Jan i Zbigniew hodowali psy dzikarze, a Cz. Kosiorowski hodowa\u0142 wy\u017c\u0142y na ptactwo. Z okazji 70-lecia Polskiego Zwi\u0105zku \u0141owieckiego w 1993 r. odnowiono zabytkow\u0105 kaplic\u0119 \u015bw. Huberta w Czajkowej (wzniesiona w 1926 r. wed\u0142ug projektu prof. X. Dunikowskiego), umieszczono w niej now\u0105 kopi\u0119 p\u0142askorze\u017aby patrona \u0142owiectwa i po\u015bwi\u0119cono j\u0105. W 1960 r. \u201eKnieja\u201d liczy\u0142a 17 cz\u0142onk\u00f3w, w 1995 r. (jubileusz 50-lecia) \u2013 43, a w 2002 r. \u2013 42. Z okazji 50-lecia Ko\u0142a zorganizowano wystaw\u0119 o tematyce przyrodniczo-\u0142owieckiej w Miejskim O\u015brodku Kultury w Mielcu. Uroczy\u015bcie obchodzono te\u017c 60-lecie (2005 r.), m.in. w Roczniku Kolbuszowskim nr X z 2010 r. ukaza\u0142o si\u0119 Sprawozdanie z dzia\u0142alno\u015bci Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201eKnieja\u201d w Mielcu za okres od 1945 r. do 2005 r. z okazji jubileuszu 60-lecia autorstwa Kazimierza Krigera. Jerzy Br\u0105glewicz sporz\u0105dzi\u0142 kronik\u0119 Ko\u0142a.\u00a0W 2012 r. Ko\u0142o liczy\u0142o 41 cz\u0142onk\u00f3w.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi:<\/strong>\u00a0Tadeusz Gardulski (1945-1964), Boles\u0142aw Rarus (1964-1968), Zdzis\u0142aw Szarek (1968-1992), Kazimierz Kriger (od 1992 ).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u0141owczowie:<\/strong>\u00a0Stanis\u0142aw Lisak (1960-1979), Zbigniew Gesing (1979-2010), Piotr Gardulski (2010-nadal).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141O \u0141OWIECKIE \u201e\u0141O\u015a\u201d<\/strong>, powsta\u0142o w 1948 r. pod nazw\u0105 \u201eTowarzystwo \u0141owieckie \u0141o\u015b\u201d przy WSK Mielec. Jego cz\u0142onkami byli pracownicy wojskowi i cywilni WSK. W 1955 r. Wojew\u00f3dzka Rada \u0141owiecka nada\u0142a mu numer 20, a na pocz\u0105tku lat 60. wprowadzono nazw\u0119 funkcjonuj\u0105c\u0105 do dzi\u015b. W 1956 r. \u2013 na skutek ilo\u015bciowego rozwoju Ko\u0142a \u2013 wyodr\u0119bniono z jego sk\u0142adu nowe Ko\u0142o \u0141owieckie nr 1 \u201eDiana\u201d. Po tych reorganizacjach obw\u00f3d \u0142owiecki dzier\u017cawiony przez \u201e\u0141osia\u201d liczy 12 000 ha, w tym 4 000 ha lasu w rejonie miejscowo\u015bci: Rz\u0119dzianowice, Trzciana, Czermin, Zawada, Ziempni\u00f3w, D\u0105br\u00f3wka Osuchowska, Kaw\u0119czyn, Pi\u0105tkowiec, Rzemie\u0144, Ruda, Niwiska i Sokole. W dotychczasowej dzia\u0142alno\u015bci Ko\u0142o kieruje si\u0119 regu\u0142ami wynikaj\u0105cymi z tradycji i etyki \u0142owieckiej, niezmiennie dba o my\u015bliwski ceremonia\u0142 i towarzysz\u0105c\u0105 mu opraw\u0119. Prowadzona jest szeroka wsp\u00f3\u0142praca ze \u015brodowiskiem, szczeg\u00f3lnie w zakresie dokarmiania zwierz\u0105t w okresie zimowym i walki z k\u0142usownictwem. Wdzi\u0119cznymi partnerami Ko\u0142a s\u0105 szko\u0142y (jest ich 13, a wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 Szko\u0142y Podstawowe nr 3 w Mielcu i Rz\u0119dzianowicach), kt\u00f3rych uczniowie uczestnicz\u0105 w r\u00f3\u017cnych formach dzia\u0142alno\u015bci pod has\u0142em \u201eKa\u017cde dziecko przyjacielem lasu i zwierz\u0105t\u201d.\u00a0 Wysi\u0142kiem wszystkich cz\u0142onk\u00f3w odremontowana zosta\u0142a le\u015bnicz\u00f3wka w Wychyl\u00f3wce, kt\u00f3ra spe\u0142nia funkcje domku my\u015bliwskiego. 26 IX 1998 r. zorganizowano jubileusz 50-lecia, w czasie kt\u00f3rego odby\u0142a si\u0119 polowa Msza \u015aw., po\u015bwi\u0119cono sztandar i odnowiono \u015blubowania my\u015bliwych w kaplicy \u015bw. Huberta (zbudowan\u0105 w 1903 r. przez rodzin\u0119 Dobrosta\u0144skich) w Rudzie, a nast\u0119pnie odby\u0142o si\u0119 uroczyste zebranie w O\u015brodku Rekreacyjnym w Rzemieniu. Od tego czasu Ko\u0142o opiekuje si\u0119 wspomnian\u0105 kapliczk\u0105. W 2002 r. K\u0141 \u201e\u0141o\u015b\u201d liczy\u0142o 45 cz\u0142onk\u00f3w macierzystych, 4 cz\u0142onk\u00f3w niemacierzystych i 4 odbywaj\u0105cych sta\u017c kandydat\u00f3w. Od 2004 r. Ko\u0142o ma swoj\u0105 sta\u0142\u0105 siedzib\u0119 w dzier\u017cawionym pomieszczeniu przy ul. K. Pu\u0142askiego. W 2009 r. przeprowadzono remont wydzier\u017cawionego budynku w Pi\u0105tkowcu \u2013 Wychyl\u00f3wce do cel\u00f3w statutowych. Formy dzia\u0142alno\u015bci: udzia\u0142 w og\u00f3lnopolskim programie redakcji \u201e\u0141owiec Polski\u201d pt. \u201eO\u017cywi\u0107 pola\u201d (od 2004 r.; w latach 2013-2015 trzykrotnie 1. miejsce w kraju); prowadzenie zagrody hodowlano-adaptacyjnej danieli w Lesie Pi\u0105tkowskim (2007-2011); prowadzenie introdukcji ba\u017cant\u00f3w (2008-2015), edukacja ekologiczno-przyrodniczo-\u0142owiecka szko\u0142ach podstawowych, prowadzenie strony internetowej. Za ca\u0142okszta\u0142t dzia\u0142alno\u015bci Ko\u0142o zosta\u0142o wyr\u00f3\u017cnione Z\u0142otym Medalem Zas\u0142ugi \u0141owieckiej (2015 r.) W 2018 r. wyda\u0142o\u00a0 monografi\u0119 Ko\u0142o \u0141owieckie \u201e\u0141o\u015b\u201d w Mielcu 1948-2018<\/em> autorstwa Jerzego Skrzypczaka.<\/p>\r\n

Przewodnicz\u0105cy zarz\u0105du, prezesi:<\/strong> por. Piotr Mierzwa (1948-1953), p\u0142k pil. Zygmunt Ostrowski (1953-1956), Adam Podolski (1956-1958), Stanis\u0142aw Kulig (1958-1964),, Zbigniew Ryba (1964-2005, Mieczys\u0142aw Struzik (2005-2015), Kazimierz Flis (2015-).<\/p>\r\n

Wiceprezesi<\/strong>: [\u2026], Mieczys\u0142aw Struzik (2002-2005), Kazimierz Flis (2012-2015), Krzysztof Boro\u0144 (2015).<\/p>\r\n

\u0141owczowie:<\/strong> Pawe\u0142 Lata, Stanis\u0142aw Kulig, Jan M\u0142ynarczyk, Adam Burkiewicz (1964-2004), Tadeusz Malczy\u0144ski (2004-2010), Edward Gw\u00f3\u017ad\u017a (2010-).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n

W Zarz\u0105dzie i Komisjach Okr\u0119gowego Polskiego Zwi\u0105zku \u0141owieckiego uczestniczyli: Jan Studzi\u0144ski, Miros\u0142aw Kluz i Mieczys\u0142aw Struzik.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141O \u0141OWIECKIE \u201ePONOWA\u201d<\/strong>, powsta\u0142o w 1947 r. W p\u00f3\u017aniejszych latach, w zwi\u0105zku z rozwojem \u0142owiectwa, niekt\u00f3rzy cz\u0142onkowie odchodzili i tworzyli nowe ko\u0142a. G\u0142\u00f3wn\u0105 form\u0105 dzia\u0142alno\u015bci pozostaje niezmiennie polowanie, organizowane wed\u0142ug tradycyjnego ceremonia\u0142u, ale r\u00f3wnie wa\u017cne s\u0105 inne: ochrona zwierzyny i dokarmianie jej w okresie jesienno-zimowym, walka z k\u0142usownictwem, niszczenie side\u0142 i wnyk\u00f3w, zasilanie dzier\u017cawionych teren\u00f3w ptactwem i zwierzyn\u0105. W 1988 r. rozpocz\u0119to hodowl\u0119 muflon\u00f3w, sprowadzonych ze S\u0142owacji. (Niestety, w zimie 2001\/2002 stado tych zwierz\u0105t, licz\u0105ce 40 sztuk, zosta\u0142o zupe\u0142nie zredukowane przez wilki.) Ponadto corocznie wypuszcza si\u0119 na swoje obwody oko\u0142o 200 sztuk ba\u017cant\u00f3w, kupowanych w hodowli w Stra\u017cowie. W 1997 r. zorganizowano uroczysto\u015bci z okazji 50-lecia dzia\u0142alno\u015bci, w czasie kt\u00f3rych w ko\u015bciele w Chorzelowie po\u015bwi\u0119cono sztandar, ufundowany przez cz\u0142onk\u00f3w Ko\u0142a, a tak\u017ce eksponowano okoliczno\u015bciow\u0105 wystaw\u0119 w galerii Mieleckiego O\u015brodka Kultury. Aktualnie \u201ePonowa\u201d prowadzi gospodark\u0119 \u0142owieck\u0105 w obwodach: 3, 4 i 23 (tereny polne i le\u015bne w gminach: Mielec, Gaw\u0142uszowice, Tusz\u00f3w Narodowy i Niwiska) o \u0142\u0105cznej powierzchni 14 060 ha. Liczy 47 cz\u0142onk\u00f3w. Posiada domek my\u015bliwski w Wojs\u0142awiu. Wsp\u00f3\u0142pracuje z nadle\u015bnictwami, policj\u0105 i miejscow\u0105 ludno\u015bci\u0105, a zw\u0142aszcza ze szko\u0142ami w Borkach Nizi\u0144skich, Chorzelowie, Czajkowej i Gaw\u0142uszowicach. W 2005 r. wybrano nowy zarz\u0105d, kt\u00f3ry doprowadzi\u0142 do podpisania w 2007 r. um\u00f3w dzier\u017cawnych na kolejny okres u\u017cytkowania trzech obwod\u00f3w \u0142owieckich. Tak\u017ce w 2007 r. odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci 60-lecia Ko\u0142a. Z tej okazji m.in. wydano okoliczno\u015bciow\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a060 lat Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201ePonowa\u201d Chorzel\u00f3w 1947-2007<\/em>, kt\u00f3r\u0105 opracowa\u0142 Zdzis\u0142aw Stachura. W 2012 r. Ko\u0142o liczy\u0142o 44 cz\u0142onk\u00f3w. W 2017 r. \u015bwi\u0119towano 70-lecie, a Zdzis\u0142aw Stachura napisa\u0142 okoliczno\u015bciow\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0Ko\u0142o \u0141owieckie<\/em>\u00a0„Ponowa” Chorzel\u00f3w 1947-2017.<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi:<\/strong>\u00a0J\u00f3zef Ochalik, Henryk Kami\u0144ski, W\u0142adys\u0142aw Siepiela, J\u00f3zef Kami\u0144ski, Marian Nowak, Zbigniew Gajda, Kazimierz Kr\u00f3likowski, Stanis\u0142aw Weso\u0142owski, Marian Kurdziel, Andrzej Fudali, Kazimierz Kr\u00f3likowski, W\u0142odzimierz Wo\u017aniak..<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u0141owczowie:<\/strong>\u00a0J\u00f3zef Pazdro, Wiktor Ochalik, Ludwik Bana\u015b, W\u0142adys\u0142aw Siepiela, Jan Lampi\u0144ski, Andrzej Fudali.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141O \u0141OWIECKIE \u201ePRZEPI\u00d3RKA\u201d<\/strong>, powsta\u0142o 16 IV 1962 r. w wyniku podzia\u0142u Ko\u0142a \u0141owieckiego Wojskowego Nr 144 \u201eS\u0119p\u201d i pocz\u0105tkowo przyj\u0119\u0142o nazw\u0119 Ko\u0142o \u0141owieckie \u201eS\u0119p\u201d przy Technikum Mechanicznym w Mielcu. Otrzyma\u0142o obw\u00f3d \u0142owiecki nr 88, po\u0142o\u017cony na terenie gmin Tusz\u00f3w Narodowy i Padew Narodowa, od dr\u00f3g prowadz\u0105cych z Ja\u015blan do Krzemienicy i J\u00f3zefowa do rzek Wis\u0142y\u00a0i Babul\u00f3wki. (Po zmianach jest to aktualnie obszar 6 218 ha.) W 1976 r. podj\u0119to uchwa\u0142\u0119 o zmianie dotychczasowej nazwy na Ko\u0142o \u0141owieckie \u201ePrzepi\u00f3rka\u201d. W swej dzia\u0142alno\u015bci cz\u0142onkowie Ko\u0142a kultywuj\u0105 tradycje, ceremonia\u0142y i obyczaje my\u015bliwskie oraz kieruj\u0105 si\u0119 zasadami etyki \u0142owieckiej. Opr\u00f3cz polowa\u0144 wiele czasu po\u015bwi\u0119caj\u0105 na ochron\u0119 zwierzyny, g\u0142\u00f3wnie poprzez dokarmianie zwierz\u0105t\u00a0w okresie jesienno-zimowym oraz walk\u0119 z k\u0142usownictwem. Teren obwodu podzielony jest na sekcje i za prowadzenie na nich prawid\u0142owej gospodarki \u0142owieckiej odpowiadaj\u0105 wyznaczone grupy my\u015bliwych. Skutecznym \u015brodkiem na k\u0142usownik\u00f3w s\u0105 grupowe akcje nocne, organizowane wsp\u00f3lnie z policj\u0105. Dla utrzymania stanu zwierzyny prowadzona jest dzia\u0142alno\u015b\u0107 hodowlana. Ponadto wszyscy cz\u0142onkowie \u201ePrzepi\u00f3rki\u201d uczestnicz\u0105 w akcjach \u201eSprz\u0105tania \u015bwiata\u201d. W 2002 r. Ko\u0142o liczy\u0142o 17 cz\u0142onk\u00f3w i 3 kandydat\u00f3w.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi:<\/strong>\u00a0Jerzy Wery\u0144ski (1962-1972), Antoni Domaga\u0142a (1972-1982), Marian Lorenc (1982-1986), J\u00f3zef Krempa (1986-1989), Zbigniew Maciuba (1989-1991), Kazimierz Pi\u0119tal (od 1991), Wojciech Ortyl.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u0141owczowie:<\/strong>\u00a0Zbigniew Cebulak, Antoni Domaga\u0142a, Marian Lorenc, Mieczys\u0142aw Chojnacki, Ryszard Domaga\u0142a.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141O \u0141OWIECKIE \u201eS\u0118P\u201d (WOJSKOWE NR 144)<\/strong>, zosta\u0142o utworzone w 1955 r. z inicjatywy grupy oficer\u00f3w 22. Przedstawicielstwa Wojskowego przy WSK w Mielcu. Pocz\u0105tkowo liczy\u0142o 15 cz\u0142onk\u00f3w i dzier\u017cawi\u0142o dwa obwody \u0142owieckie na terenach gmin: Padew Narodowa w powiecie mieleckim i Radomy\u015bl nad Sanem w powiecie tarnobrzeskim, o \u0142\u0105cznej powierzchni oko\u0142o 9 000 ha. Aktualnie dzier\u017cawi obw\u00f3d nr 13 (le\u015bny) na terenie Nadle\u015bnictwa Mielec oraz obw\u00f3d nr 35 (polno-le\u015bny) na terenie Nadle\u015bnictwa Go\u015bcierad\u00f3w, gmina Radomy\u015bl nad Sanem, maj\u0105ce \u0142\u0105czn\u0105 powierzchni\u0119 9 700 ha. Wynajmuje te\u017c zabudowania gospodarskie w Chwa\u0142owicach, przystosowane do funkcji domu my\u015bliwskiego i posiadaj\u0105ce magazyny na karm\u0119 dla zwierz\u0105t. Swoje formy dzia\u0142alno\u015bci opiera na tradycjach\u00a0i etyce \u0142owieckiej oraz ceremonia\u0142ach i obyczajach my\u015bliwskich, zw\u0142aszcza w czasie organizacji polowa\u0144 i uroczysto\u015bci. Innymi wa\u017cnymi formami dzia\u0142alno\u015bci s\u0105: dokarmianie i ochrona zwierz\u0105t, walka z k\u0142usownictwem i zasilanie \u0142owisk zwierzyn\u0105\u00a0z w\u0142asnej hodowli. (Ko\u0142o prowadzi w Chwa\u0142owicach hodowl\u0119 dzikiego kr\u00f3lika, kuropatwy i ba\u017canta.) W dzia\u0142aniach tych \u201eS\u0119p\u201d wsp\u00f3\u0142pracuje z Nadle\u015bnictwami w Mielcu i Go\u015bcieradowie, policj\u0105 i miejscow\u0105 ludno\u015bci\u0105 oraz Szko\u0142ami Podstawowymi w Antoniowie i Chwa\u0142owicach. Dla dzieci z tych szk\u00f3\u0142 organizowane s\u0105 konkursy przyrodnicze oraz spotkania z przedstawicielami Ko\u0142a. Pod koniec 2002 r. \u201eS\u0119p\u201d skupia\u0142 40 cz\u0142onk\u00f3w i 5 sta\u017cyst\u00f3w, a w 2012 r. \u2013 42 cz\u0142onk\u00f3w. Nadal wsp\u00f3\u0142pracowano z Nadle\u015bnictwem w Go\u015bcieradowie oraz Zespo\u0142ami Szk\u00f3\u0142 w Antoniowie i Chwa\u0142owicach. Z okazji 50-lecia Ko\u0142a jeden jego cz\u0142onk\u00f3w Tadeusz Ga\u0142\u0119zowski (znakomity pilot) wykona\u0142 unikatow\u0105\u00a0Kronik\u0119 Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201eS\u0119p\u201d w Mielcu 1955-2005<\/em>, kt\u00f3ra p\u00f3\u017aniej wielokrotnie wygrywa\u0142a konkursy kronik k\u00f3\u0142 \u0142owieckich. W 2018 r. liczy\u0142o 45 cz\u0142onk\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Prezesi:<\/strong>\u00a0Ryszard \u0141\u0119czycki, Janusz Roszkowski, Boles\u0142aw Stocerz, Tadeusz St\u0119pczyk, Stanis\u0142aw Kwiecie\u0144, Zygmunt Parzy\u0144ski, Wies\u0142aw Dziedzicki, J\u00f3zef Starzyk, Janusz Korzycki.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u0141owczowie:<\/strong>\u00a0Kazimierz Ga\u0142\u0119zowski, Mieczys\u0142aw Ha\u0144derek, Stanis\u0142aw Kwiecie\u0144, Tadeusz St\u0119pczyk, Stanis\u0142aw Wasil, Stanis\u0142aw Dunaj, J\u00f3zef Krempa, Zygmunt Koz\u0142owski , Sylwester Bajger, Tomasz Budzi\u0142o.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141O PRZYJACI\u00d3\u0141 AKADEMIKA<\/strong>, zosta\u0142o utworzone w lipcu 1927 r. Podstawowym celem jego dzia\u0142alno\u015bci by\u0142o niesienie materialnej pomocy ubogiej m\u0142odzie\u017cy akademickiej pochodz\u0105cej z powiatu mieleckiego. Fundusze Ko\u0142a powstawa\u0142y ze sk\u0142adek jego cz\u0142onk\u00f3w (w wi\u0119kszo\u015bci maj\u0119tnych os\u00f3b z Mielca i okolic) oraz \u015brodk\u00f3w finansowych przeznaczonych na ten cel przez Komunaln\u0105 Kas\u0119 Oszcz\u0119dno\u015bci. W pierwszych latach Ko\u0142o przydzieli\u0142o mieleckim studentom szereg bezzwrotnych subwencji. Od 1930 r., po wprowadzeniu rozporz\u0105dzenia Wojew\u00f3dzkiego Komitetu Pomocy M\u0142odzie\u017cy Akademickiej o przekazywaniu \u00be maj\u0105tku Ko\u0142a do kasy WKPMA w Krakowie \u2013 dzia\u0142alno\u015b\u0107 mieleckiego Ko\u0142a wyra\u017anie os\u0142ab\u0142a, a subwencje zosta\u0142y niemal ca\u0142kowicie wstrzymane. W pracach Ko\u0142a wyr\u00f3\u017cnili si\u0119: Jan Holuka \u2013 przewodnicz\u0105cy i sekretarz, Antoni Postr\u00f3\u017cny \u2013 wiceprzewodnicz\u0105cy, Matylda Ziemska \u2013 skarbnik, Leon Lachnit \u2013 kierownik sekcji propagandowej i Jadwiga Kosi\u0144ska \u2013 cz\u0142onek zarz\u0105du.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141O TW\u00d3RC\u00d3W AMATOR\u00d3W ZIEMI MIELECKIEJ<\/strong> powsta\u0142o w 1971 r. przy Powiatowej Poradni Kulturalno-O\u015bwiatowej. Opiekunem i kronikarzem Ko\u0142a by\u0142a Krystyna Ksi\u0105\u017cnicka \u2013 instruktor Poradni. Jego zadaniem by\u0142o udzielanie wszechstronnej pomocy nieprofesjonalnym tw\u00f3rcom z ziemi mieleckiej, specjalizuj\u0105cym si\u0119 w r\u00f3\u017cnych dziedzinach sztuki oraz upowszechnianie ich tw\u00f3rczo\u015bci. Do Ko\u0142a zg\u0142osili akces (alfabetycznie): Stanis\u0142aw Czarnecki (rze\u017abiarstwo), Edward Daniel (malarstwo), Jan Drews (malarstwo), Maria Krystyna Dzia\u0142o (malarstwo), Romualda Wies\u0142awa M\u0105czka (malarstwo), Ludwika Mazur (paj\u0105ki ze s\u0142omy), Stanis\u0142aw Niemiec (malarstwo), Jan Obara (rze\u017abiarstwo), Tadeusz Przywara (malarstwo), Stanis\u0142aw Sz\u0119szo\u0142 (rze\u017abiarstwo), Kazimierz Tara (malarstwo), Barbara Wasielewska (wycinanki mieleckie), Jan Wozowicz (malarstwo, rze\u017abiarstwo), Maria Ziobro\u0144 (malarstwo). Najciekawsze prace tych tw\u00f3rc\u00f3w prezentowane by\u0142y na corocznych wystawach zbiorowych w mieleckich plac\u00f3wkach kultury. Uczestniczy\u0142y te\u017c w konkursach i wystawach wojew\u00f3dzkich i og\u00f3lnopolskich. Najbogatszy zestaw prac zaprezentowano na wojew\u00f3dzkim \u201ePrzegl\u0105dzie Tw\u00f3rczo\u015bci Amatorskiej i Ludowej\u201d, zorganizowanym w Rzeszowie w 1973 r. Form\u0105 towarzysz\u0105c\u0105 dzia\u0142alno\u015bci Ko\u0142a by\u0142y Zjazdy Tw\u00f3rc\u00f3w Amator\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Po likwidacji powiat\u00f3w i ich instytucji \u2013 w tym PPKO w Mielcu \u2013 Ko\u0142o zako\u0144czy\u0142o dzia\u0142alno\u015b\u0107. Nie zako\u0144czyli jej natomiast wymienieni tw\u00f3rcy, kt\u00f3rzy indywidualnie rozwijali sw\u00f3j talent i uczestniczyli w r\u00f3\u017cnych formach lokalnego i og\u00f3lnopolskiego ruchu artystycznego. Potrzeba zbiorowego dzia\u0142ania i intensywniejszej promocji tw\u00f3rczo\u015bci wp\u0142yn\u0119\u0142a w zasadniczy spos\u00f3b na powstanie Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej w 1981 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KO\u0141ODZIEJ EDWARD<\/strong>, urodzony 13 I 1930 r. w Zar\u00f3wniu, powiat mielecki, syn Wojciecha i Heleny z domu Uzar. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1952 r. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Studium Ekonomii Transportu w Warszawie. Po maturze podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK jako konstruktor. W latach 1965-1990 pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownicze w transporcie wewn\u0119trznym. Od 1990 r. przebywa na emeryturze. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, g\u0142\u00f3wnie poprzez dzia\u0142alno\u015b\u0107 w samorz\u0105dzie osiedla Kazimierza Wielkiego (od 1980 r. do 1985 r. i od 1995 r. do dzi\u015b) jako cz\u0142onek Komitetu Osiedlowego, wiceprzewodnicz\u0105cy i przewodnicz\u0105cy. Funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Osiedla Kazimierza Wielkiego w Mielcu pe\u0142ni\u0142 do 2011 r.\u00a0<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KO\u0141ODZIEJ HALINA (z domu BIA\u0141OW\u0104S)<\/strong>, urodzona 17 IV 1947 r. w Szklarskiej Por\u0119bie, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Leokadii z domu Renk. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1966 r. (By\u0142 to pierwszy rocznik absolwent\u00f3w TE.) Studia w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 1971 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra ekonomii. Ponadto uko\u0144czy\u0142a studium pedagogiczne. W 1971 r. zosta\u0142a zatrudniona w Dziale Handlowym WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, a nast\u0119pnie przesz\u0142a do Dzia\u0142u Eksportu. Po restrukturyzacji WSK (1993) pracowa\u0142a w Wytw\u00f3rni Silnik\u00f3w \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o., tak\u017ce w Dziale Eksportu. W 1998 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu rachunkowo\u015bci i zarz\u0105dzania finansami w Ma\u0142opolskiej WSE w Tarnowie. W 2000 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Od 10 roku \u017cycia nale\u017ca\u0142a do dru\u017cyny zuchowej, a nast\u0119pnie do harcerskiej. W 1962 r. zosta\u0142a dru\u017cynow\u0105 i w szkole \u015bredniej by\u0142a instruktorem ZHP. W czasie studi\u00f3w nale\u017ca\u0142a do Szczepu \u201eWichry\u201d w dzielnicy \u201eZwierzyniec\u201d oraz prowadzi\u0142a dru\u017cyn\u0119 ZHP w krakowskim Domu Dziecka. Po studiach i powrocie do Mielca prowadzi\u0142a 9. \u017be\u0144sk\u0105 Dru\u017cyn\u0119 Harcersk\u0105 oraz pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 szczepowej Szczepu \u201eS\u0142oneczni\u201d przy Szkole Podstawowej nr 7. Wsp\u00f3lnie z m\u0119\u017cem (Zygmuntem) organizowa\u0142a i prowadzi\u0142a wiele letnich oboz\u00f3w i zimowisk harcerskich, rajd\u00f3w, imprez i uroczysto\u015bci. By\u0142a inspiratork\u0105 powstania bazy wypoczynkowej ZHP w Karwie\u0144skich B\u0142otach (1986), u\u017cytkowanej do dzi\u015b przez KH ZHP w Mielcu. W 1999 r. zosta\u0142a wybrana komendantk\u0105 mieleckiego Hufca ZHP i nadal pe\u0142ni t\u0119 funkcj\u0119. By\u0142a jedn\u0105 z inicjatorek i organizatorek kampanii programowej \u201eBohater Hufca\u201d, zako\u0144czonej nadaniem Hufcowi ZHP w Mielcu imienia druhny Antoniny G\u0119bicowej oraz wr\u0119czeniem nowego sztandaru (21 XI 1999 r.). Posiada stopie\u0144 harcmistrza. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi dla ZHP, odznaczeniami m\u0142odzie\u017cowymi i regionalnymi. Funkcj\u0119 komendanta Hufca ZHP w Mielcu pe\u0142ni\u0142a w latach 1994-2003 i 2005-2007. Od 2007 r. jest zast\u0119pc\u0105 komendanta do spraw bazy Hufca ZHP w Mielcu, a tak\u017ce pe\u0142ni funkcj\u0119 komendanta bazy obozowej \u201eS\u0142oneczna Polana\u201d KH ZHP Mielec w Karwie\u0144skich B\u0142otach w okresie wakacji letnich. Ponadto do 2012 r. by\u0142a przewodnicz\u0105c\u0105 Komisji Stopni Instruktorskich KH ZHP w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KO\u0141ODZIEJ ZYGMUNT STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 22 X 1949 r. w B\u0142oniu k\/Przec\u0142awia, powiat mielecki, syn Bronis\u0142awa i Heleny z domu Kobos. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1968 r. Zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako monter silnikowy, ale jeszcze w tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podoficersk\u0105 w Mr\u0105gowie, a nast\u0119pnie s\u0142u\u017cy\u0142 w Lotniczym Pu\u0142ku Szkolnym w Tomaszowie Mazowieckim jako radiotelegrafista. Po powrocie z wojska pracowa\u0142 w WSK na stanowiskach montera silnikowego, \u015blusarza w Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym, technologa, mistrza na plac\u00f3wce przetw\u00f3rstwa tworzyw sztucznych i specjalisty technologa. Uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej (specjalno\u015b\u0107: technologia maszyn) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. W 1993 r. zosta\u0142 wybrany wiceprzewodnicz\u0105cym Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Przemys\u0142u Elektromaszynowego do spraw socjalnych w WSK Mielec. Od 1995 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa zarz\u0105du Centrum Us\u0142ug Socjalno-Bytowych i Turystycznych \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej prowadzi aktywn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Od 1960 r. nale\u017cy do ZHP, a od 1967 r. jest instruktorem ZHP w stopniu harcmistrza. Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje harcerskie, m.in.: kierownika M\u0142odzie\u017cowego Kr\u0119gu Instruktorskiego, szczepowego Szczepu \u201eKomputery\u201d przy ZST, cz\u0142onka Komendy Hufca ZHP w Mielcu, zast\u0119pcy komendanta Hufca ZHP i komendanta Hufca ZHP w Mielcu. Wielokrotnie organizowa\u0142 zimowiska i obozy harcerskie oraz by\u0142 ich komendantem. Od 1985 r. pracuje spo\u0142ecznie w samorz\u0105dach osiedlowych. W latach 1985-1987 by\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym, a w latach 1987-1995 przewodnicz\u0105cym Rady Osiedla M. Kopernika przy MSM. W kadencji 1994-1998 wybrany zosta\u0142 radnym Rady Miejskiej w Mielcu i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Miasta Mielca. Jest przewodnicz\u0105cym Rady Osiedla Borek. W 2008 r. powierzono mu stanowisko dyrektora Miejskiego O\u015brodka Sportu i Rekreacji w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 je do 2016 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Z\u0142otym Krzy\u017cem za Zas\u0142ugi dla ZHP.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KO\u0141ODZIEJCZYK WALDEMAR JULIAN<\/strong>, urodzony 16 III 1951 r. w Zawierciu, syn Stanis\u0142awa i Czes\u0142awy z Dutkiewicz\u00f3w. Absolwent Technikum Mechanicznego MPM w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. Od 7 VI 1971 r. do 23 VIII 1992 r. pracowa\u0142 w mieleckiej WSK jako \u015blusarz na Wydziale Narz\u0119dziowym. Od 1992 r. przebywa\u0142 na rencie. Treningi siatkarskie rozpocz\u0105\u0142 w szkole podstawowej i przez okres szko\u0142y \u015bredniej gra\u0142 w dru\u017cynie junior\u00f3w Stali Mielec, a nast\u0119pnie trenowa\u0142 w zespole senior\u00f3w. W czasie s\u0142u\u017cby wojskowej (1972-1974) wyst\u0119powa\u0142 w Czarnych Radom. Po powrocie do Mielca zrezygnowa\u0142 z wyczynowego uprawiania sportu i gra\u0142 rekreacyjnie w Spartakiadach Zak\u0142adowych WSK. Od 1982 r. anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 sekcji pi\u0142ki siatkowej kobiet FKS Stal, m.in. jako cz\u0142onek zarz\u0105du sekcji w latach 1982-1985, 1989-1990 i 1992-1995 oraz kierownik I dru\u017cyny seniorek wyst\u0119puj\u0105cej\u00a0w ekstraklasie w latach 80. i 90. Poprzez wzorowe wykonywanie swoich obowi\u0105zk\u00f3w przyczyni\u0142 si\u0119 do zbudowania silnej dru\u017cyny\u00a0i dwukrotnego zdobycia przez ni\u0105 3. miejsca i br\u0105zowych medali Mistrzostw Polski w sezonach 1991\/1992 i 1993\/1994. Ponadto od 1994 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 FKS PZL-Stal, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki Siatkowej i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej. Zmar\u0142 13 VI 1995 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOMADA DOMINIK CZES\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 3 XII 1955 r. w Tarnobrzegu, syn Eugeniusza i Zofii z domu Murzyn. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Tarnobrzegu z matur\u0105 w 1974 r. Studiowa\u0142 histori\u0119 sztuki na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie i w 1981 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra historii sztuki. Prac\u0119 zawodowa rozpocz\u0105\u0142 1 III 1982 r. w Biurze Bada\u0144 i Dokumentacji Zabytk\u00f3w w Tarnobrzegu na stanowisku ds. zabytk\u00f3w ruchomych, a nast\u0119pnie na stanowisku ds. zabytk\u00f3w nieruchomych i urbanistyki. Jednocze\u015bnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy kierownika Biura. W latach 1983-1987 odby\u0142 studia doktoranckie na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie. W 1990 r., w zwi\u0105zku z reform\u0105 s\u0142u\u017cb konserwatorskich, zosta\u0142 zatrudniony w Pa\u0144stwowej S\u0142u\u017cbie Ochrony Zabytk\u00f3w, Oddzia\u0142 Wojew\u00f3dzki w Tarnobrzegu na stanowisku ds. architektury i urbanistyki. Po wygraniu konkursu od 1 IV 1991 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 Wojew\u00f3dzkiego Konserwatora Zabytk\u00f3w w Tarnobrzegu i sprawowa\u0142 opiek\u0119 m.in. nad zabytkami w Mielcu i rejonie mieleckim. Dzi\u0119ki jego pomocy szereg obiekt\u00f3w zabytkowych w Mielcu i okolicy uda\u0142o si\u0119 uchroni\u0107 od zniszczenia i odrestaurowa\u0107. Po reformie administracyjnej kraju, od 1 I 1999 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 kierownika tarnobrzeskiej Delegatury Wojew\u00f3dzkiego Urz\u0119du Ochrony Zabytk\u00f3w z siedzib\u0105 w Przemy\u015blu i nadal sprawuje opiek\u0119 konserwatorsk\u0105 nad zabytkami w Mielcu i powiecie mieleckim. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu szacowania nieruchomo\u015bci na Akademii Ekonomicznej w Krakowie. Od wielu lat anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. M.in. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Tarnobrzeskiego Towarzystwa Historycznego w Tarnobrzegu i jego wiceprezesem w latach 1991-2014,\u00a0 cz\u0142onkiem Klubu Inteligencji Katolickiej w Tarnobrzegu i Stowarzyszenia Historyk\u00f3w Sztuki Oddzia\u0142 w Rzeszowie, Rady Muzeum Zamku w Baranowie Sandomierskim oraz Rady Muzeum Historycznego Miasta Tarnobrzega i pe\u0142ni funkcj\u0119 jej przewodnicz\u0105cego. Ponadto w II kadencji (1994-1998) by\u0142 radnym Rady Miasta Tarnobrzega. Autor licznych publikacji, m.in. \u201eZabytki architektury i budownictwa w Polsce. Wojew\u00f3dztwo tarnobrzeskie 42\u201d, Warszawa 1990 oraz artyku\u0142\u00f3w do ksi\u0105\u017cek: \u201eDzieje Sandomierza\u201d pod red. Henryka Samsonowicza, Warszawa 1993 i \u201eDwa symbole\u201d pod red. Tadeusza Zycha, Tarnobrzeg 2004, a tak\u017ce artyku\u0142\u00f3w do czasopism i rocznik\u00f3w, m.in. \u201eRocznika Mieleckiego\u201d. Uczestniczy\u0142 w wielu konferencjach, seminariach i szkoleniach, wyg\u0142aszaj\u0105c referaty. Uczestniczy\u0142 w mi\u0119dzynarodowym projekcie \u201eSkarby w drewnie ukryte\u201d, polsko-norweskiej wymianie do\u015bwiadcze\u0144 w dziedzinie konserwacji i promocji dziedzictwa kulturowego. W ramach tego projektu opracowa\u0142 m.in. ocen\u0119 stanu technicznego i wytyczne konserwatorskie dla ko\u015bcio\u0142a parafialnego pw. \u015bw. Wojciecha w Gaw\u0142uszowicach, pow. mielecki. Jest autorem hase\u0142 dotycz\u0105cych ko\u015bcio\u0142\u00f3w drewnianych z terenu dzia\u0142ania tarnobrzeskiej Delegatury WUOZ do \u201eLeksykonu drewnianej architektury sakralnej wojew\u00f3dztwa podkarpackiego\u201d, w tym ko\u015bcio\u0142\u00f3w z ziemi mieleckiej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 za Opiek\u0119 nad Zabytkami.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOM\u0118ZA JERZY W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 17 VII 1945 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Marii z Cie\u015bl\u00f3w. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. W latach szkolnych rozpocz\u0105\u0142 treningi w sekcji koszyk\u00f3wki Stali Mielec i wyst\u0119powa\u0142 w pierwszym zespole uczestnicz\u0105cym w rozgrywkach ligi okr\u0119gowej. Studia w Wy\u017cszej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1969 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. R\u00f3wnocze\u015bnie, po przeszkoleniu wojskowym, otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika rezerwy. Po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 w FKS Stal Mielec jako trener pierwszego zespo\u0142u koszyk\u00f3wki, wyst\u0119puj\u0105cego w klasie mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej. Na skutek reorganizacji klubu i likwidacji kilku sekcji, w tym koszyk\u00f3wki w 1970 r., przeszed\u0142 do sekcji p\u0142ywackiej i pracowa\u0142 w niej jako trener do ko\u0144ca kwietnia 1974 r. W okresie V-VIII 1974 r. pracowa\u0142 w WSK na stanowisku starszego planisty \u2013 samodzielnego organizatora produkcji, a od pocz\u0105tku roku szkolnego 1974\/1975 \u2013 w Szkole Podstawowej nr\u00a03 w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego i przysposobienia obronnego. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu mi\u0119dzyszkolnych imprez i rozgrywek sportowych. Ze szczeg\u00f3lnym zaanga\u017cowaniem propagowa\u0142 w\u015br\u00f3d dzieci i m\u0142odzie\u017cy koszyk\u00f3wk\u0119 i pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105. Zmar\u0142 14 II 1981 r. w Krakowie. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOMISJA POROZUMIEWAWCZA<\/strong>, powsta\u0142a w 1930 r. w celu zacie\u015bnienia wsp\u00f3\u0142pracy nauczycieli wszystkich mieleckich szk\u00f3\u0142 oraz wsp\u00f3\u0142dzia\u0142ania szk\u00f3\u0142 z w\u0142adzami miasta i powiatu. Kierownikiem Komisji zosta\u0142 Bronis\u0142aw Kryczy\u0144ski \u2013 dyrektor Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego, a jej siedziba znajdowa\u0142a si\u0119 w budynku gimnazjum. Organizowano wsp\u00f3lne zabrania nauczycieli,\u00a0w czasie kt\u00f3rych dyskutowano nad unowocze\u015bnieniem i usprawnieniem organizacji pracy szko\u0142y oraz doskonaleniem pracy dydaktycznej i wychowawczej. Wymieniano do\u015bwiadczenia z bie\u017c\u0105cego funkcjonowania szk\u00f3\u0142. Zaproponowano m.in. utworzenie \u201elaboratorium psychologicznego\u201d, prowadzenie akcji odczytowej dla spo\u0142ecze\u0144stwa Mielca i wydawanie czasopisma dla m\u0142odzie\u017cy. Po wyje\u017adzie z Mielca B. Kryczy\u0144skiego w 1933 r. dzia\u0142alno\u015b\u0107 Komisji wygas\u0142a. Tego niezwyk\u0142ego i bezprecedensowego eksperymentu w zakresie integracji instytucji o\u015bwiatowych i \u015brodowiska nauczycielskiego nie uda\u0142o si\u0119, jak dot\u0105d, w Mielcu powt\u00f3rzy\u0107.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOMITET OBYWATELSKI I STRA\u017b OBYWATELSKA<\/strong>, cia\u0142o spo\u0142eczne powsta\u0142e we wrze\u015bniu 1939 r., po opuszczeniu Mielca przez urz\u0119dy i wojsko polskie, a przed wej\u015bciem wojsk hitlerowskich. Celem jego funkcjonowania by\u0142o zapobie\u017cenie chaosowi w mie\u015bcie, a zw\u0142aszcza rabunkom. Sk\u0142ad: Piotr Achtyl, J\u00f3zef Borz\u0119cki, Jan D\u0119bicki, Andrzej Dziadyk, Apolinary Frank (p.o. burmistrza), Tadeusz Gardulski, Ludwik Je\u017c, \u0141ojczyk, Andrzej Maziarzewski, ks. Micha\u0142 Nawalny, s\u0119dzia Podhorylec (przedstawiciel ludno\u015bci \u017cydowskiej), W\u0142adys\u0142aw Wr\u00f3blewski (komendant Stra\u017cy Obywatelskiej). Okupanci niemieccy pocz\u0105tkowo akceptowali dzia\u0142alno\u015b\u0107 Komitetu, ale w marcu 1940 r. rozwi\u0105zali go, tworz\u0105c w\u0142asne struktury utrzymywania porz\u0105dku i \u0142adu publicznego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOMITET OBYWATELSKI \u201eSOLIDARNO\u015a\u0106\u201d<\/strong>, powsta\u0142 4 IV 1989 r. na spotkaniu dzia\u0142aczy Klubu Inteligencji Katolickiej, Duszpasterstwa Ludzi Pracy i Komitetu Organizacyjnego NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Jego przewodnicz\u0105cym zosta\u0142 W\u0142adys\u0142aw Bieniek, a zast\u0119pcami: Jan Mieczys\u0142aw Szyma\u0144ski, Zbigniew Dusza i Janusz Zegarli\u0144ski. Powo\u0142ano tak\u017ce 3 Komisje: Programow\u0105, Informacji i Propagandy oraz Organizacji. Pocz\u0105tkowo g\u0142\u00f3wnymi zadaniami KO (podobnie jak KO w ca\u0142ej Polsce) by\u0142y: przygotowanie i wystawienie kandydat\u00f3w na pos\u0142\u00f3w do Sejmu i na senator\u00f3w do Senatu w wyborach w 1989 r. oraz walka o demokratyczne przemiany w kraju. W wyborach do Sejmu X kadencji (4 VI 1989 r.) kandydat mieleckiego KO Stanis\u0142aw Padyku\u0142a uzyska\u0142 ponad 80 % g\u0142os\u00f3w i zosta\u0142 pos\u0142em. Po wyborach do Sejmu i Senatu Komitety Obywatelskie nie rozwi\u0105za\u0142y si\u0119 i podj\u0119\u0142y dzia\u0142ania na rzecz dalszych przemian ustrojowych pa\u0144stwa. W Mielcu KO \u201eS\u201d jako g\u0142\u00f3wne zadania przyj\u0105\u0142: wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z pos\u0142ami i senatorami KO z wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego, dzia\u0142ania maj\u0105ce na celu demonopolizacj\u0119 gospodarki oraz przygotowania do lokalnych wybor\u00f3w samorz\u0105dowych. Dla realizacji tych zada\u0144 powo\u0142ano Komisje: Gospodarcz\u0105, Interwencji i Praworz\u0105dno\u015bci, Kultury i Ochrony \u015arodowiska. Ka\u017cda z nich zrealizowa\u0142a szereg przedsi\u0119wzi\u0119\u0107, m.in. Komisja Kultury zorganizowa\u0142a \u201eTydzie\u0144 Wolnej My\u015bli\u201d (3-11 XI 1989 r.) i Uroczysto\u015b\u0107 Ods\u0142oni\u0119cia i Po\u015bwi\u0119cenia Tablic Katy\u0144skich przy ko\u015bciele \u015bw. Mateusza (6 V 1990 r.), a Komisja Ochrony \u015arodowiska doprowadzi\u0142a do spotkania wojewod\u00f3w w sprawie poprawy stanu w\u00f3d rzeki Wis\u0142oki oraz opracowa\u0142a raport o stanie \u015brodowiska naturalnego regionu mieleckiego. Najwi\u0119cej wysi\u0142ku po\u015bwi\u0119cono przygotowaniom do wybor\u00f3w samorz\u0105dowych. Organizowano specjalne szkolenia, przygotowywano kandydat\u00f3w oraz formu\u0142owano cele dzia\u0142alno\u015bci samorz\u0105du miejskiego. W wyborach do Rady Miejskiej w Mielcu (27 V 1990 r.) KO \u201eS\u201d wystawi\u0142 36 kandydat\u00f3w (na 36 mandat\u00f3w) i 23 z nich zosta\u0142o wybranych radnymi. Na pierwszej sesji RM (12 VI) przewodnicz\u0105cym Rady wybrano Andrzeja Osnowskiego (KO \u201eS\u201d), a na drugiej sesji (13 VI) prezydentem miasta zosta\u0142 W\u0142adys\u0142aw Bieniek (KO \u201eS\u201d). Po wygranych wyborach dzia\u0142alno\u015b\u0107 Komitet\u00f3w Obywatelskich os\u0142ab\u0142a i wkr\u00f3tce potem zako\u0144czy\u0142a si\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOMO\u0143SKI SZCZEPAN WALERIAN<\/strong>, urodzony 13 I 1949 r. w Borowej, powiat mielecki, syn Jana i Marii\u00a0z Kokoszk\u00f3w. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu. Po maturze w 1968 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Dulczy Wielkiej. W latach 1969-1971 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, pocz\u0105tkowo w Podoficerskiej Szkole w Grudzi\u0105dzu, a nast\u0119pnie w jednostce wojsk lotniczych w Gdyni. Po powrocie z wojska uczy\u0142 w Szkole Podstawowej w Uj\u015bciu (1971-1973), a nast\u0119pnie w Zbiorczej Szkole Gminnej w Borowej (1973-1978). W 1977 r. uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu historii w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. W latach 1978-1982 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy d\/s wychowawczych gminnego dyrektora szk\u00f3\u0142 w Zbiorczej Szkole Gminnej w Borowej. W tym okresie odby\u0142 Studia Podyplomowe Organizacji i Zarz\u0105dzania O\u015bwiat\u0105 dla wojew\u00f3dzkiej kadry o\u015bwiatowej w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Kaliszu. W 1980 r. zmieni\u0142 przynale\u017cno\u015b\u0107 zwi\u0105zkow\u0105, przechodz\u0105c ze Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego do NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d Po wprowadzeniu stanu wojennego zosta\u0142 zmuszony do rezygnacji z dyrektorskiej funkcji , ale pozosta\u0142 w szkole do 2000 r. jako nauczyciel historii. Z dniem 1 IX 2000 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, szczeg\u00f3lnie jako badacz i popularyzator historii Borowej i okolic oraz zagadnie\u0144 emigracji zarobkowej na ziemi mieleckiej. Napisa\u0142 m.in.\u00a0Emigracja zarobkowa na prze\u0142omie XIX i XX w.<\/em>\u00a0(praca ta zosta\u0142a zamieszczona w monografii\u00a0Mielec. Dzieje miasta i regionu t.1,<\/em>\u00a0Mielec 1984 r.), s\u0142ownik biograficzny\u00a0Kap\u0142ani parafii Borowa,<\/em>\u00a0Borowa 1993,\u00a0Dzieje i architektura ko\u015bcio\u0142a parafialnego \u015bw. Miko\u0142aja w Borowej<\/em>\u00a0(artyku\u0142 zosta\u0142 zamieszczony w \u201eRoczniku Mieleckim 1998\u201d, Mielec 1998),\u00a0Pawe\u0142 Mi\u0142o\u015b \u2013 w\u00f3jt z P\u0142awa<\/em>\u00a0(\u201eRocznik Mielecki 1999\u201d, Mielec 1999), \u201eWspomnienia\u201d (Moja Ma\u0142a Ojczyzna t.1<\/em>, Borowa 2000),\u00a0Duchowie\u0144stwo (Moja Ma\u0142a Ojczyzna t.2,<\/em>\u00a0Borowa 2000). Niepublikowane prace to:\u00a0O\u015bwiata w gminie Borowa w latach 1944-1979, Nauczyciele gminy Borowa w latach 1944-1982, Spis emigrant\u00f3w wsi Borowa do 1914 r.<\/em> By\u0142 autorem programu obchod\u00f3w 400-lecia szko\u0142y w Borowej i jednym z jego g\u0142\u00f3wnych realizator\u00f3w. W 1989 r. by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w za\u0142o\u017cenia Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Gminy Borowa\u201d, kt\u00f3re dzia\u0142a do dzi\u015b. W 1990 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem czasopisma \u201eWie\u015bci z Gminy\u201d, ukazuj\u0105cego si\u0119 w Borowej. By\u0142 sta\u0142ym korespondentem mieleckiego tygodnika \u201eKorso\u201d i gazety regionalnej \u201eGoniec Staszowski\u201d. Publikowa\u0142 tak\u017ce w \u201eGazecie Rolniczej\u201d i \u201eGo\u015bciu Niedzielnym\u201d. By\u0142 organist\u0105 w ko\u015bciele parafialnym w Borowej ko\u0142o Mielca. Odznaczony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 13 III 2025 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Borowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOMOROWSKI DARIUSZ<\/strong>, urodzony 21 V 1966 r. w Biskupcu, syn Zbigniewa i Ireny z domu Paluch. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Tarnowie (klasa matematyczno-fizyczna), matur\u0119 zda\u0142 w 1985 r. Studia w Wojskowej Akademii Medycznej w \u0141odzi uko\u0144czy\u0142 w 1991 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 lekarza medycyny. Sta\u017c odby\u0142 w 113 Szpitalu Wojskowym w Przemy\u015blu. W 1993 r. zosta\u0142 skierowany do 5 Wojskowego Szpitala Klinicznego w Krakowie na Oddzia\u0142 Ginekologiczny. Tam rozpocz\u0105\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji z dziedziny ginekologii i po\u0142o\u017cnictwa, i uzyska\u0142 go w 1997 r. Po utworzeniu Krakowskiego Okr\u0119gu Wojskowego zosta\u0142 skierowany do Pu\u0142ku \u0141\u0105czno\u015bci w Kwidzynie na stanowisko dow\u00f3dcy plutonu medycznego i w latach 1994-1995 pracowa\u0142 w tamtejszym Oddziale Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczym Szpitala Rejonowego. Wtedy te\u017c uzyska\u0142 certyfikat wykonywania bada\u0144 USG. W 1995 r. zosta\u0142 awansowany na zast\u0119pc\u0119 szefa S\u0142u\u017cby Zdrowia w 21 Brygadzie Strzelc\u00f3w Podhala\u0144skich\u00a0w Rzeszowie i r\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142 na Oddziale Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczym Szpitala MSW. W latach 1997-1999 pracowa\u0142 w Pu\u0142ku Saper\u00f3w w D\u0119bicy, a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Tarnowa, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Wojskowej Pracowni Psychologicznej Krakowskiego Okr\u0119gu Wojskowego. Pracowa\u0142 tak\u017ce w Samodzielnym Publicznym Zespole Opieki Zdrowotnej w Brzesku na Oddziale Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczym jako starszy asystent i od 2008 r. pe\u0142ni\u0105cy obowi\u0105zki zast\u0119pcy ordynatora Oddzia\u0142u. W tym okresie uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu diagnozy i terapii psychologiczno-pedagogicznej (UJ Krak\u00f3w, 2000), I stopie\u0144 specjalizacji z zakresu organizacji zdrowia (2001) i II stopie\u0144 specjalizacji z dziedziny ginekologii i po\u0142o\u017cnictwa (2002). Od 2004 r. sta\u0142 si\u0119 wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem NZOZ-u w Iwkowej ko\u0142o Brzeska. W 2006 r. na Uniwersytecie Medycznym w \u0141odzi uzyska\u0142 stopie\u0144 naukowy doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy pt. Badania por\u00f3wnawcze wskaza\u0144 oraz wynik\u00f3w ci\u0119\u0107 cesarskich, wykonanych w SP ZOZ w Brzesku w latach 2000-2004 i Klinice Perinatologii Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki. 1 IV 2011 r. zosta\u0142 ordynatorem Oddzia\u0142u Ginekologiczno-Po\u0142o\u017cniczego Szpitala Powiatowego w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 31 I 2015 r. Zako\u0144czy\u0142 te\u017c prac\u0119 w Szpitalu i prowadzi indywidualn\u0105 praktyk\u0119 lekarsk\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eKOMPOZYCJA I\u201d i \u201eKOMPOZYCJA II\u201d<\/strong>, plenerowe rze\u017aby metalowe autorstwa artysty rze\u017abiarza Mieczys\u0142awa Ka\u0142u\u017cnego z Warszawy. Powsta\u0142y w ramach I Spotka\u0144 Rze\u017abiarskich \u201eMielec 69\u201d, przy wsp\u00f3\u0142udziale pracownik\u00f3w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Obie rze\u017aby umieszczono przed Zak\u0142adowym Domem Kultury WSK (p\u00f3\u017aniej RCK i SCK), po obu stronach schod\u00f3w wej\u015bciowych. Sylwetka jednej z nich umieszczona jest w logo Samorz\u0105dowego Centrum Kultury. Przy przebudowie schod\u00f3w wej\u015bciowych okaza\u0142o si\u0119, \u017ce jedna ze zdemontowanych rze\u017ab jest skorodowana i zrezygnowano z jej ponownego postawienia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eKOMPOZYCJA III\u201d<\/strong>, plenerowa rze\u017aba metalowa autorstwa artysty rze\u017abiarza Mieczys\u0142awa Ka\u0142u\u017cnego z Warszawy. Zosta\u0142a wykonana w ramach II Spotka\u0144 Rze\u017abiarskich \u201eMielec 79\u201d przy wsp\u00f3\u0142udziale pracownik\u00f3w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Usytuowano j\u0105 na zboczu G\u00f3ry Cyranowskiej tak, aby by\u0142a widoczna dla jad\u0105cych ulic\u0105 22 Lipca (p\u00f3\u017aniej aleja Niepodleg\u0142o\u015bci). W zwi\u0105zku z przebudow\u0105 urz\u0105dze\u0144 na wspomnianym zboczu w 2012 r. rze\u017aba zosta\u0142a przeniesiona na inne miejsce na G\u00f3rze Cyranowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOMPOZYCJE PRZESTRZENNE Z SAMOLOTAMI<\/strong>, przedsi\u0119wzi\u0119cie promuj\u0105ce \u201elotniczy Mielec\u201d poprzez eksponowanie w plenerze samolot\u00f3w wyprodukowanych w WSK Mielec, podj\u0119te przez samorz\u0105d miasta Mielca i Stowarzyszenie Promocji Polskiego Lotnictwa \u201ePromlot\u201d w Mielcu. Pierwszym obiektem by\u0142a kompozycja z samolotem TS-11 Iskra, kt\u00f3r\u0105 usytuowano w 2003 r. na terenach zielonych Miejskiego O\u015brodka Sportu i Rekreacji przy ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka. Autorem koncepcji plastycznej by\u0142 Jan Drews, a autorem opracowania w zakresie budowlanym \u2013 Leon Mazur. Oficjalne ods\u0142oni\u0119cie nast\u0105pi\u0142o 28 IV 2003 r. przy licznym udziale publiczno\u015bci. W dniu 7 XI 2003 r. ustawiono kompozycj\u0119 z samolotem An-2 przy wje\u017adzie do Mielca od strony zachodniej, w pobli\u017cu ronda i ul. Legion\u00f3w. W tym przypadku ekspozycj\u0119 po\u0142\u0105czono z dodatkow\u0105 funkcj\u0105, umieszczaj\u0105c na samolocie napis \u201eMielec wita\u201d. W trzeciej kompozycji, kt\u00f3r\u0105 usytuowano przy rondzie u zbiegu ulic Wolno\u015bci i Powsta\u0144c\u00f3w Warszawy, umieszczono samolot I-22 Iryda. Monta\u017c odby\u0142 si\u0119 26 VIII 2010 r. Wykonawc\u0105 prac budowlanych i monta\u017cowych wszystkich kompozycji by\u0142a Firma \u201eMechanika\u201d Danuty i Adama Le\u015bniak\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOMUNALNA KASA OSZCZ\u0118DNO\u015aCI POWIATU MIELECKIEGO<\/strong>\u00a0za\u0142o\u017cona zosta\u0142a 15 IV 1899 r. na podstawie reskryptu c.k. Namiestnictwa z dnia 13 VII 1898 r. Dyrekcj\u0119 stanowili: Andrzej Pawlikowski, K. Madejski i Roman D\u0119bicki. W kapita\u0142 zak\u0142adowy wyposa\u017cy\u0142y j\u0105 samorz\u0105d powiatowy i samorz\u0105dy gminne. Jej podstawowym zadaniem by\u0142o przyjmowanie oszcz\u0119dno\u015bci oraz udzielanie kredyt\u00f3w na cele gospodarcze na terenie powiatu mieleckiego. Siedzib\u0105 KKO by\u0142a willa rodziny Wronk\u00f3w, wybudowana przy zbiegu ulic T. Ko\u015bciuszki i Lwowskiej. Kasa przetrwa\u0142a I wojn\u0119 \u015bwiatow\u0105, a w okresie mi\u0119dzywojennym jej znaczenie wyra\u017anie wzros\u0142o. W\u015br\u00f3d kredytobiorc\u00f3w by\u0142y m.in. firmy buduj\u0105ce Pa\u0144stwowe Zak\u0142ady Lotnicze w Mielcu-Cyrance, a wkr\u00f3tce potem tak\u017ce rozpoczynaj\u0105ce funkcjonowanie Polskie Zak\u0142ady Lotnicze. Udzielano te\u017c kredyt\u00f3w przedsi\u0119biorcom, rzemie\u015blnikom, kupcom, rolnikom i sadownikom. Kasa dzia\u0142a\u0142a r\u00f3wnie\u017c w czasie okupacji hitlerowskiej. W jesieni 1943 r. by\u0142a miejscem akcji, zorganizowanej przez grup\u0119 oficer\u00f3w z komendy Obwodu AK Mielec, w czasie kt\u00f3rej zabrano du\u017c\u0105 ilo\u015b\u0107 got\u00f3wki na cele organizacyjne. Czyn ten zosta\u0142 p\u00f3\u017aniej zakwalifikowany przez prowadz\u0105cych \u015bledztwo wy\u017cszych oficer\u00f3w AK jako \u201enapad rabunkowy\u201d i by\u0142 jednym z podstawowych zarzut\u00f3w w pochopnym (zdaniem wielu mielczan i historyk\u00f3w) oskar\u017ceniu i orzeczeniu kary \u015bmierci dla pi\u0119ciu os\u00f3b. (Wyrok wykonano.) Po II wojnie \u015bwiatowej KKO zosta\u0142a zlikwidowana.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOMUNIKACJA MIEJSKA<\/strong>\u00a0w formie zorganizowanej pojawi\u0142a si\u0119 po uruchmieniu linii kolejowej D\u0119bica \u2013 Rozwad\u00f3w \u2013 Nadbrzezie w 1887 r. Stanowi\u0142y j\u0105 doro\u017cki jedno- i dwukonne. Na pocz\u0105tku XX w. funkcjonowa\u0142o 4 koncesjonowanych doro\u017ckarzy, z biegiem lat ich liczba zwi\u0119ksza\u0142a si\u0119. Najcz\u0119\u015bciej korzystano z tych pojazd\u00f3w na trasie: rynek \u2013 dworzec kolejowy, ale zlecano coraz cz\u0119\u015bciej inne przewozy. Funkcjonowa\u0142 cennik za te us\u0142ugi, na przyk\u0142ad w 1903 r. za przew\u00f3z jednokonn\u0105 doro\u017ck\u0105 z rynku na dworzec p\u0142acono 50 halerzy, a dwukonn\u0105 \u2013 70 halerzy, za\u015b jedna godzina jazdy po mie\u015bcie jednokonn\u0105 doro\u017ck\u0105 kosztowa\u0142a 80 halerzy. Dodatkowo op\u0142acano baga\u017c. Transport konny rozwija\u0142 si\u0119 do ko\u0144ca lat 40. Zasadnicz\u0105 zmian\u0119 w komunikacji miejskiej spowodowa\u0142o wprowadzenie w 1950 r. pierwszych taks\u00f3wek. W kr\u00f3tkim czasie wypar\u0142y one ca\u0142kowicie pojazdy konne, a ich liczba systematycznie ros\u0142a. Dynamiczny i wszechstronny rozw\u00f3j Mielca i okolicznych miejscowo\u015bci w latach 50. wymusi\u0142 powo\u0142anie z dniem 1 I 1961 r. Zak\u0142adu Miejskiej Komunikacji Samochodowej (w ramach Miejskiego Przedsi\u0119biorstwa Gospodarki Komunalnej). 10 I 1961 r. uruchomiono pierwsz\u0105 lini\u0119 \u201eRynek-Osiedle-WSK\u201d, a we wrze\u015bniu tego\u017c roku drug\u0105 lini\u0119 \u201eOsiedle-Wojs\u0142aw\u201d. W 1962 r. ruszy\u0142a linia \u201eMielec-Rz\u0119dzianowice\u201d, a w latach 1963-1965 linie: \u201eMielec-Chorzel\u00f3w\u201d i \u201eRynek-ul. S.\u017beromskiego-Osiedle\u201d. Pierwsza cena biletu jednorazowego wynosi\u0142a 1 z\u0142, a miesi\u0119cznego \u2013 30 z\u0142. Z roku na rok przybywa\u0142o pasa\u017cer\u00f3w, linii i autobus\u00f3w. W latach 1972-1975 zwi\u0119kszono ilo\u015b\u0107 autobus\u00f3w z 20 do 40. Linie podmiejskie dociera\u0142y do niemal wszystkich wi\u0119kszych miejscowo\u015bci w powiecie. W samym Mielcu sie\u0107 po\u0142\u0105cze\u0144 stawa\u0142a si\u0119 coraz g\u0119stsza, m.in. uruchomiono linie: Nr 7 \u201eRynek-ODJ-WSK\u201d i Nr 14 \u201eRynek-Stadion Basen\u201d (dowo\u017cenie dzieci na obowi\u0105zkow\u0105 nauk\u0119 p\u0142ywania). W 2. po\u0142owie lat 70., w nast\u0119pstwie post\u0119puj\u0105cego kryzysu gospodarczego, tak\u017ce komunikacja miejska ograniczy\u0142a ilo\u015b\u0107 linii i kurs\u00f3w. W po\u0142owie lat 80., w zwi\u0105zku ze znacznym powi\u0119kszeniem obszaru miasta, powsta\u0142o szereg nowych linii, m.in. Nr 14 \u201eRynek-Cmentarz Komunalny\u201d, Nr 16 \u201eRynek-Osiedle Lotnik\u00f3w-Dworce PKP i PKS-ODJ-Stadion\u201d, Nr 17 \u201eWSK-ul.R.Traugutta PGO\u201d, Nr 20 \u201eRynek-ul.Metalowc\u00f3w-ul.D\u0142uga-Osiedle W.Szafera\u201d, Nr 21 \u201eRynek-ul.Wolno\u015bci-ul.Partyzant\u00f3w-WSK\u201d, Nr 26 \u201eWSK-ul.Rac\u0142awicka\u201d i Nr 28 \u201eRynek-Smoczka\u201d. Pierwsze lata 90., po znacznym spadku zatrudnienia w WSK i innych mieleckich zak\u0142adach pracy, wymusi\u0142y stopniow\u0105 likwidacj\u0119 kurs\u00f3w i linii. Dalsze lata 90. przynios\u0142y dynamiczny wzrost ilo\u015bci samochod\u00f3w prywatnych, co wp\u0142yn\u0119\u0142o na dalszy spadek ilo\u015bci pasa\u017cer\u00f3w MKS. Pod koniec 2002 r. czynnych by\u0142o 35 linii miejskich i podmiejskich. Bilet jednorazowy kosztowa\u0142 1,70 z\u0142, a bilet miesi\u0119czny 55 z\u0142. Ca\u0142y czas funkcjonowa\u0142y tak\u017ce taks\u00f3wki osobowe, cho\u0107 ich ilo\u015b\u0107 tak\u017ce wyra\u017anie zmala\u0142a (w 2002 r. – 46). W 2012 r. funkcjonowa\u0142y dwa zinstytucjonalizowane rodzaje komunikacji wewn\u0105trz miasta \u2013 Miejska Komunikacja Samochodowa Sp. z o.o. oraz taks\u00f3wki zrzeszone m.in. w Taxi Mielec Sprint \u2013 Stowarzyszenie Transportu Prywatnego i Radio Taxi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOMUNIKACJA MI\u0118DZYMIASTOWA SAMOCHODOWA<\/strong>, pierwsz\u0105 koncesj\u0119 na przew\u00f3z os\u00f3b i towar\u00f3w samochodem (\u201eautomobilem\u201d) na trasie Mielec \u2013 Tarn\u00f3w \u2013 Mielec otrzyma\u0142 prawdopodobnie \u017byd Chaim Jakub Baruch w 1911 r. W okresie mi\u0119dzywojennym funkcjonowa\u0142y prywatne linie autobusowe mi\u0119dzymiastowe do Tarnowa, D\u0119bicy i Tarnobrzega oraz podmiejska do Borowej. W 1953 r. powsta\u0142a w Mielcu plac\u00f3wka terenowa Przedsi\u0119biorstwa Pa\u0144stwowej Komunikacji Samochodowej (p\u00f3\u017aniej Oddzia\u0142 PPKS), kt\u00f3ra z biegiem lat uruchamia\u0142a po\u0142\u0105czenia z innymi miastami: Kolbuszow\u0105, Rzeszowem, Tarnowem, D\u0119bic\u0105, Tarnobrzegiem, Stalow\u0105 Wol\u0105, Buskiem, Krakowem, Krosnem, Ostrowcem \u015awi\u0119tokrzyskim, Sandomierzem, Skar\u017cyskiem-Kamienn\u0105, Lublinem i Warszaw\u0105. W 2002 r. mielecki Oddzia\u0142 PPKS utrzymywa\u0142 po\u0142\u0105czenia z: Kielcami (przez Szczucin), Kolbuszow\u0105, Krakowem (przez Tarn\u00f3w), Krosnem (przez D\u0119bic\u0119), Krynic\u0105 (przez D\u0119bic\u0119), Le\u017cajskiem (przez Kolbuszow\u0119), \u0141odzi\u0105 (przez Szczucin, Busko i Kielce), Lublinem (przez Pu\u0142awy, Sandomierz i Stalow\u0105 Wol\u0119 \u2013 r\u00f3\u017cne trasy), Now\u0105 D\u0119b\u0105, Muszyn\u0105 (przez Tarn\u00f3w), Po\u0142a\u0144cem (przez Szczucin), Przemy\u015blem (przez Rzesz\u00f3w), Ropczycami, Rymanowem (przez D\u0119bic\u0119), Rzeszowem, S\u0119dziszowem (przez Ropczyce), Tarnobrzegiem, Tarnowem, Tomaszowem Lubelskim (przez Rzesz\u00f3w), Warszaw\u0105 (przez Radom), Wetlin\u0105 (przez Rzesz\u00f3w i Sanok), Zakopanem (przez Krak\u00f3w, Gorlice, Nowy S\u0105cz, Szczawnic\u0119 \u2013 r\u00f3\u017cne trasy) i Zamo\u015bciem (przez Stalow\u0105 Wol\u0119). W wyniku przekszta\u0142ce\u0144 w\u0142asno\u015bciowych mielecki Oddzia\u0142 Przedsi\u0119biorstwa Pa\u0144stwowej Komunikacji Samochodowej zosta\u0142 zakupiony przez firm\u0119 prywatn\u0105, nast\u0119pnie przeszed\u0142 w posiadanie firmy Veolia Transport Podkarpacie Sp. z o.o. i p\u00f3\u017aniej firmy Arriva. Firma ta \u015bwiadczy\u0142a us\u0142ugi przewozu pasa\u017cerskiego lokalnego i dalekobie\u017cnego do 2017 r., po czym wycofa\u0142a si\u0119 ca\u0142kowicie z Mielca. Funkcjonuj\u0105 natomiast prywatne firmy przewozowe: AirBus, J.A.Trans, Marcel-Bus i Markpol.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KONARSKIEGO STANIS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga (126 m) uliczka na osiedlu Tadeusza Ko\u015bciuszki w okolicach Parku Oborskich. Jest boczn\u0105 ul. T. Lenartowicza, \u0142\u0105czy si\u0119 te\u017c z ul. E. Dembowskiego. Powsta\u0142a w 1962 r. w zwi\u0105zku z budow\u0105 na tym terenie osiedla dom\u00f3w jednorodzinnych. Posiada\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki (z p\u0142yt) po obu stronach. W 2012 r. przeprowadzono jej remont, w ramach kt\u00f3rego po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i zbudowano chodniki z kostki brukowej. Jej adres maj\u0105 prywatne posesje z domami jednorodzinnymi i przydomowymi ogr\u00f3dkami.
Patron ulicy: KS. STANIS\u0141AW KONARSKI (1700-1773) to jeden z najbardziej \u015bwiat\u0142ych umys\u0142\u00f3w polskich XVIII w. Zdoby\u0142 wszechstronne wykszta\u0142cenie, m.in. w Rzymie i Pary\u017cu. W 1741 r. za\u0142o\u017cy\u0142 w Warszawie Collegium Nobilium \u2013 nowoczesn\u0105 szko\u0142\u0119 dla syn\u00f3w szlacheckich, w celu przygotowania ich do rz\u0105dzenia pa\u0144stwem. Zreformowa\u0142 szkolnictwo pijarskie, wprowadzaj\u0105c m.in. wychowanie patriotyczne. Du\u017co pisa\u0142 i publikowa\u0142, maj\u0105c na celu odnow\u0119 spo\u0142ecze\u0144stwa polskiego. Napisa\u0142 m.in. O skutecznym rad sposobie, albo o utrzymywaniu ordynaryjnych sejm\u00f3w. Jego publikacje wzbudza\u0142y du\u017ce kontrowersje, ale sam kr\u00f3l Stanis\u0142aw August Poniatowski kaza\u0142 wybi\u0107 na jego cze\u015b\u0107 medal z napisem \u201eSapere austo\u201d (\u201eTemu, kt\u00f3ry o\u015bmieli\u0142 si\u0119 by\u0107 m\u0105drym\u201d). Na pocz\u0105tku lat 30. XX w. S. Konarski by\u0142 patronem ulicy biegn\u0105cej obok nowego budynku TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KONDYSAR FERDYNAND,<\/strong>\u00a0urodzony 8 II 1893 r. w Rudniku nad Sanem, syn Andrzeja i Magdaleny z Szast\u00f3w. Ucze\u0144 c.k. Gimnazjum w Mielcu, a nast\u0119pnie Seminarium Nauczycielskiego z matur\u0105 w 1916 r. Ju\u017c w latach szkolnych by\u0142 cz\u0142onkiem konspiracyjnej m\u0142odzie\u017cowej organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowej \u201eZarzewie\u201d, a nast\u0119pnie nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Strzeleckiego i Polskiej Organizacji Wojskowej. W czasie I wojny \u015bwiatowej walczy\u0142 w Legionach Polskich (VI Batalion I Brygady) i zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny w bitwie pod \u017bernikami (3 VI 1915 r.). Po zaleczeniu ran i kryzysie przysi\u0119gowym zosta\u0142 przeniesiony do wojska austriackiego. Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119 s\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Polskim w Sanoku do lutego 1919 r., kiedy jako inwalida wojenny zosta\u0142 bezterminowo urlopowany. Posiada\u0142 stopie\u0144 podporucznika rezerwy. Po odej\u015bciu z wojska powr\u00f3ci\u0142 do zawodu nauczycielskiego. Uczy\u0142 m.in. w Rzeszowie i by\u0142 kierownikiem szko\u0142y w Krzeszowie. Zgodnie ze stosowan\u0105 w\u00f3wczas praktyk\u0105 nagradzania za udzia\u0142 w wojnach o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski otrzyma\u0142 ziemi\u0119 w Lipinach i gospodarowa\u0142 na niej do 1937 r. a nast\u0119pnie j\u0105 sprzeda\u0142. Zakupi\u0142 cz\u0119\u015b\u0107 rozparcelowanego maj\u0105tku ze zniszczonym dworkiem w Potoku G\u00f3rnym (powiat bi\u0142gorajski) i uporz\u0105dkowa\u0142 gospodarstwo. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie na rzecz \u015brodowiska, m.in. by\u0142 w\u00f3jtem gminy Potok, radnym powiatowym i wojew\u00f3dzkim, prezesem TOKR Okr\u0119g w Lublinie i prezesem Zwi\u0105zku Osadnik\u00f3w Powiatu Bi\u0142gorajskiego. Powszechne uznanie dla jego pracy sprawi\u0142o, \u017ce wybierano go trzykrotnie do Sejmu (w 1934 r. \u2013 z 2. miejsca zast\u0105pi\u0142 ust\u0119puj\u0105cego S.E. \u015awie\u017cawskiego, w 1935 r. i w 1938 r.) W czasie okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 uwi\u0119ziony w hitlerowskim obozie koncentracyjnym w Oranienburgu. Uda\u0142o mu si\u0119 prze\u017cy\u0107 i po wojnie powr\u00f3ci\u0142 do Potoku G\u00f3rnego. W czasie wojny sp\u0142on\u0119\u0142a tamtejsza szko\u0142a, tote\u017c zainicjowa\u0142 budow\u0119 nowej, stan\u0105\u0142 na czele komitetu budowy i przekaza\u0142 pod budow\u0119 swoj\u0105 dzia\u0142k\u0119. Odznaczony: Krzy\u017cem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 2 IV 1966 r. Pochowany na cmentarzu w Rudniku nad Sanem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KONECZNY STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 6 II 1881 r. w Sokalu, syn Paw\u0142a i Heleny z \u0141obarzewskich. Zdoby\u0142 wykszta\u0142cenie pedagogiczne. By\u0142 nauczycielem i kierownikiem szk\u00f3\u0142 powszechnych w Strzegocicach i \u0141\u0119kach G\u00f3rnych, a w latach 1930-1938 kierowa\u0142 szko\u0142\u0105 powszechn\u0105 w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca. Opiekowa\u0142 si\u0119 Ko\u0142em M\u0142odzie\u017cy, kt\u00f3re zorganizowa\u0142o m.in. zesp\u00f3\u0142 folklorystyczny pod kierunkiem prof. Stanis\u0142awa Lachmana. Kierownik Koneczny wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 te\u017c ze Zwi\u0105zkiem Strzeleckim, udost\u0119pniaj\u0105c pomieszczenia w wojs\u0142awskiej szkole na \u0107wiczenia i magazyn sprz\u0119tu. Zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce w akcj\u0119 pomocy poszkodowanym w czasie wielkiej powodzi w 1934 r. oraz doprowadzi\u0142 do gruntownego remontu i odgrzybienia budynku szko\u0142y, tak\u017ce zalanego w czasie powodzi. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 w 1939 r. zamieszka\u0142 z rodzin\u0105 w Krakowie. Zmar\u0142 18 V 1950 r. Spoczywa na cmentarzu Podg\u00f3rskim w Krakowie.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KONFEDERACKA (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych (644 m) ulic na osiedlu J. Kili\u0144skiego. Biegnie od ulicy J. Kili\u0144skiego, przy Szkole Podstawowej nr 1, w kierunku doliny Wis\u0142oki, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 kolejno z ulicami: J. Zamoyskiego, B. Limanowskiego, Wiejsk\u0105, Osterwy i Teligi. Powsta\u0142a w okresie mi\u0119dzywojennym i w\u00f3wczas otrzyma\u0142a nazw\u0119. W czasie okupacji hitlerowskiej nazwano j\u0105 \u201eBr\u00fcckenstrasse\u201d, ale p\u00f3\u017aniej przywr\u00f3cono jej dawn\u0105 nazw\u0119. Posiada\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z p\u0142yt po obu stronach. W 2006 r. otrzyma\u0142a now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 i chodniki z p\u0142ytek betonowych. Charakterystycznym obiektem, z kt\u00f3rym \u201eKonfederacka\u201d kojarzy si\u0119 mielczanom, jest lecznica dla zwierz\u0105t. Poza ni\u0105 s\u0105siadami ulicy s\u0105 domy jednorodzinne z ogr\u00f3dkami.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Nazwa ulicy zwi\u0105zana jest z konfederatami barskimi, kt\u00f3rzy nie znaj\u0105c rzeczywistych przyczyn sporu pomi\u0119dzy obozem reformatorskim a cz\u0119\u015bci\u0105 magnaterii w sprawie przysz\u0142o\u015bci Rzeczypospolitej, z patriotycznych pobudek zawi\u0105zali w 1768 r. konfederacj\u0119 w Barze na Podolu i okupili to wieloma ofiarami, szczeg\u00f3lnie w 1772 r. Uciekaj\u0105cy przed carskim wojskiem konfederaci dotarli na ziemi\u0119 mieleck\u0105 i m.in. oko\u0142o 20 z nich zgin\u0119\u0142o w obronie zamku w Rzemieniu. Podanie g\u0142osi, \u017ce dalszych kilku konfederat\u00f3w zgin\u0119\u0142o w okolicy Mielca, a na pami\u0105tk\u0119 tego wydarzenia postawiono krzy\u017c przy ul. J. Kili\u0144skiego; aktualnie stoi on przy skrzy\u017cowaniu z ul. J. Bajana.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KONGREGACJA KUPIECKA (KRAKOWSKA, RZESZOWSKA)<\/strong>, jedna z najstarszych w Europie form samorz\u0105du kupieckiego, wzmiankowana w dokumentach krakowskich ju\u017c w 1410 r. Nie ma, jak dot\u0105d, dowod\u00f3w na to, \u017ce mieleccy kupcy, handluj\u0105cy ze sto\u0142ecznym Krakowem, nale\u017celi do tej organizacji. Znany jest dopiero fakt przynale\u017cno\u015bci Eugeniusza D\u0119bickiego do tarnowskiego oddzia\u0142u KKK od 1 IV 1922 r. Pierwsze udokumentowane \u015blady dzia\u0142alno\u015bci mieleckiego ko\u0142a KKK pochodz\u0105 z 1925 r. W 1928 r. prezesem by\u0142 Hieronim Kaysiewicz, a w zarz\u0105dzie pracowali: Jan Borz\u0119cki, Eugeniusz D\u0119bicki, Mieczys\u0142aw D\u0119bicki, Tomasz Kawa, Zbigniew Kaysiewicz, Ludmi\u0142a Krymska, Jan \u0141ojczyk, J\u00f3zef Matuzi\u0144ski, Andrzej Po\u0142czy\u0144ski, Jan Sobusiak, Karol Stolle, Maria \u015awierczy\u0144ska i W\u0142adys\u0142aw Turkowski. Og\u00f3\u0142em do organizacji nale\u017ca\u0142o w\u00f3wczas 28 kupc\u00f3w. Do zada\u0144 kongregacji nale\u017ca\u0142o m.in.: reprezentowanie \u015brodowiska kupieckiego wobec w\u0142adz, instytucji i innych organizacji, szerzenie postaw zgodnych z etyk\u0105 kupieck\u0105, doradztwo prawne i podatkowe oraz wspieranie si\u0119 w codziennej dzia\u0142alno\u015bci. Zgodnie z tradycj\u0105 (rozpocz\u0119t\u0105 w 1889 r. w Krakowie) organizowano corocznie 8 XII \u201e\u015awi\u0119to Kupca\u201d, w czasie \u015bwi\u0119ta Niepokalanego Pocz\u0119cia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny. W okresie okupacji hitlerowskiej nie prowadzono dzia\u0142alno\u015bci, ale po wojnie j\u0105 wznowiono. Opr\u00f3cz pracy statutowej wykonywano czyny spo\u0142eczne, m.in.\u00a0w styczniu 1946 r. kupcy zako\u0144czyli remont kaplicy \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki w gimnazjalnej bursie i przekazali j\u0105 mieleckiej parafii \u015bw. Mateusza. Ponadto organizowano zbi\u00f3rki pieni\u0119dzy na wa\u017cne cele spo\u0142eczne, np. odbudow\u0119 stolicy czy potrzeby PCK. Niekorzystne dla kupc\u00f3w zmiany rozpocz\u0119\u0142y si\u0119 w 1948 r., co uwidoczni\u0142o si\u0119 w du\u017cym spadku cz\u0142onk\u00f3w Kongregacji. Na pocz\u0105tku roku by\u0142o ich 405, a pod jego koniec tylko 235. W kolejnych latach w ramach tzw. \u201ebitwy o handel\u201d pa\u0144stwo przejmowa\u0142o kolejne sklepy i przekazywa\u0142o je sp\u00f3\u0142dzielniom. Na pocz\u0105tku lat 50. ju\u017c tylko nieliczni kupcy zachowali prywatne sklepy. W 1951 r. zmieniono nazw\u0119 na Zrzeszenie Prywatnego Handlu i Us\u0142ug. Po \u201eodwil\u017cy\u201d w 1956 r. ponownie odnotowano wzrost ilo\u015bci prywatnych sklep\u00f3w i us\u0142ug. Obok kupc\u00f3w i w\u0142a\u015bcicieli punkt\u00f3w us\u0142ugowych spor\u0105 grup\u0119 w Zrzeszeniu stanowili w\u0142a\u015bciciele taks\u00f3wek, kt\u00f3rzy p\u00f3\u017aniej od\u0142\u0105czyli si\u0119\u00a0i utworzyli odr\u0119bne stowarzyszenie. Zrzeszenie za\u0142atwia\u0142o m.in. \u015bwiadczenia socjalne, szkolenia i zni\u017cki podatkowe. W listopadzie 1989 r. ZPHiU przemianowano na Rzeszowsk\u0105 Kongregacj\u0119 Kupieck\u0105. W tym momencie mielecka organizacja liczy\u0142a 96 cz\u0142onk\u00f3w. Kierownikiem biura terenowego Kongregacji w Mielcu zosta\u0142 Stanis\u0142aw Dusberger, d\u0142ugoletni i zas\u0142u\u017cony kierownik biura ZPHiU\u00a0w Mielcu. Kontynuowano wi\u0119kszo\u015b\u0107 wcze\u015bniej stosowanych form pracy. Powr\u00f3cono te\u017c do tradycji zbierania pieni\u0119dzy na wa\u017cne cele spo\u0142eczne, np. w 1990 r. przekazano \u015brodki finansowe na fundusz rz\u0105du premiera Mazowieckiego, Katolicki Uniwersytet Lubelski, NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d i Sanktuarium Maryjne w Cz\u0119stochowie, do kt\u00f3rego pielgrzymowano corocznie w drug\u0105 niedziel\u0119 kwietnia. Kontynuowano tak\u017ce obchody tradycyjnego \u015awi\u0119ta Kupca. Ilo\u015b\u0107 cz\u0142onk\u00f3w, z r\u00f3\u017cnych przyczyn zmniejszy\u0142a si\u0119 i nie przekracza\u0142a 40. Pod koniec lat 90. cz\u0119\u015b\u0107 kupc\u00f3w odesz\u0142a z Kongregacji i utworzy\u0142a Mieleckie Towarzystwo Kupieckie. W kilkudziesi\u0119ciu powojennych latach dzia\u0142alno\u015bci Kongregacji (ZPHiU) szczeg\u00f3ln\u0105 rol\u0119 odegrali jej prezesi Stanis\u0142aw Indyk i Kazimierz Buczek, a Kazimierz Buczek by\u0142 honorowym prezesem Rzeszowskiej Kongregacji Kupieckiej. W pierwszym dziesi\u0119cioleciu XXI w. Kongregacja w Rzeszowie, do kt\u00f3rej nale\u017celi niekt\u00f3rzy mieleccy kupcy, systematycznie s\u0142ab\u0142a. Aktualnie mielczanie nie anga\u017cuj\u0105 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Kongregacji.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KONIAKOWSKI WILHELM<\/strong>, urodzony 3 V 1901 r. w Padwi, powiat mielecki, syn Miko\u0142aja i Antoniny z Gardulskich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1920 r. Studiowa\u0142 na Wydziale G\u00f3rniczym Akademii G\u00f3rniczej w Krakowie i w 1929 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 in\u017cyniera g\u00f3rniczego. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w Zak\u0142adach Hohenlohego w We\u0142nowcu i w latach 30. pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownicze, by\u0142 m.in. kierownikiem Biura Bada\u0144 G\u00f3rniczych, zast\u0119pc\u0105 kierownika oddzia\u0142u ekspedycji Kopalni Wujek i kierownikiem oddzia\u0142u ekspedycji w tej kopalni. W tym okresie podj\u0105\u0142 badania w zakresie bezpiecze\u0144stwa i ratownictwa w kopalniach, a z rezultatami bada\u0144 zapozna\u0142 prze\u0142o\u017conych. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szkole Budowlanej w Krakowie. Po II wojnie \u015bwiatowej powr\u00f3ci\u0142 do Kopalni Wujek. Uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. W 1949 r. wydatnie przyczyni\u0142 si\u0119 do uratowania Kopalni Rokitnica, w kt\u00f3rej wybuch\u0142 gro\u017any po\u017car. Za fachow\u0105 pomoc w akcji ratowniczej otrzyma\u0142 wysok\u0105 nagrod\u0119 pieni\u0119\u017cn\u0105. 1 XI 1954 r. podj\u0105\u0142 obowi\u0105zki zast\u0119pcy dyrektora Okr\u0119gowego Urz\u0119du G\u00f3rniczego w Stalinogrodzie (p\u00f3\u017aniej Katowice), a 1 VII 1956 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Okr\u0119gowego Urz\u0119du G\u00f3rniczego w Gliwicach. Za zas\u0142ugi w polskim przemy\u015ble w\u0119glowym otrzyma\u0142 tytu\u0142y: Dyrektora G\u00f3rniczego III stopnia i I stopnia oraz Generalnego Dyrektora G\u00f3rniczego III stopnia, a tak\u017ce Medal 10-lecia Polski Ludowej. Utrzymywa\u0142 kontakty z Mielcem i regionem, a zw\u0142aszcza rodzinn\u0105 Padwi\u0105 Narodow\u0105. Zmar\u0142 17 XI 1959 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Katowicach przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KONIECZNY STANIS\u0141AW ZBIGNIEW<\/strong>, urodzony 27 XI 1958 r. w Mielcu, syn Jana i Alfredy z domu Marek. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1978 r. W latach szkolnych trenowa\u0142 lekkoatletyk\u0119 (biegi d\u0142ugie) w FKS \u201eStal\u201d Mielec. W latach 1978-1981 pracowa\u0142 w WSK Mielec na Wydziale 03. W 1981 r. wyjecha\u0142 z kraju i w USA przebywa\u0142 do 1996 r. Tam pracowa\u0142 m.in. w zawodzie piekarskim. Po powrocie do Mielca w 1996 r. za\u0142o\u017cy\u0142 z \u017con\u0105 firm\u0119 \u201ePiekarnia i Cukiernia Ewa i Stanis\u0142aw Konieczny\u201d oraz wybudowa\u0142 piekarni\u0119 ze sklepem przy ul. T. Ko\u015bciuszki. W 2000 r., po uko\u0144czeniu kursu mistrzowskiego w Izbie Rzemie\u015blniczej w Rzeszowie, uzyska\u0142 tytu\u0142 mistrza w rzemio\u015ble piekarstwo. Aktywnie uczestniczy w r\u00f3\u017cnych akcjach spo\u0142ecznych. Pe\u0142ni funkcj\u0119 zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Rady Rodzic\u00f3w w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Konarskiego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KONOPELSKI DANIEL<\/strong>, urodzony 1 I 1976 r. w Nowej Sarzynie, syn Zbigniewa i Krystyny z domu Kolano. Absolwent Liceum Ekonomicznego dla Doros\u0142ych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1988 r. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w Unii Nowa Sarzyna, a nast\u0119pnie zosta\u0142 pozyskany do I-ligowej Stali Mielec. Wyst\u0119powa\u0142 na pozycji pomocnika. By\u0142 reprezentantem Polski w kategoriach wiekowych U-16 i U-18. W barwach Stali gra\u0142 w latach 1992-1997, w tym w rozgrywkach I ligi 38 mecz\u00f3w i zdoby\u0142 2 bramki oraz w II lidze 29 mecz\u00f3w (do ostatniego meczu w II lidze, po kt\u00f3rym wycofano FKS Stal z rozgrywek) i zdoby\u0142 3 bramki. By\u0142 autorem zar\u00f3wno ostatniej bramki dla FKS w historii jej wyst\u0119p\u00f3w w I lidze (1996) jak i ostatniej w II lidze (1997). W 1997 r. przeszed\u0142 do T\u0142ok\u00f3w Gorzyce (III liga) i przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu tej dru\u017cyny do II ligi. W 2003 r. zasili\u0142 III-ligow\u0105 \u0141ad\u0119 Bi\u0142goraj, a p\u00f3\u017aniej wyjecha\u0142 za granic\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KONOPKA JAN (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 30 VIII 1748 r. w Radomy\u015blu Wielkim, syn Szymona i Reginy z Trybulc\u00f3w. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 w 1810 r. Od 1814 r. pracowa\u0142 jako wikary w parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu, od 1815 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 administratora w Ostrowach Tuszowskich, a w 1818 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Kolbuszowej. Od 1831 r. pe\u0142ni\u0142 r\u00f3wnie\u017c urz\u0105d dziekana dekanatu mieleckiego i inspektora szk\u00f3\u0142 ludowych. Zmar\u0142 3 VIII 1847 r. w Kolbuszowej i prawdopodobnie zosta\u0142 pochowany na tamtejszym cmentarzu parafialnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KONOPNICKIEJ MARII (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych (604 m) ulic na osiedlu Niepodleg\u0142o\u015bci. Powsta\u0142a w ko\u0144cu lat 30. XX w., w czasie budowy osiedla fabrycznego PZL. Biegnie od ul. S. Wyspia\u0144skiego do ul. M. Sk\u0142odowskiej-Curie, krzy\u017cuj\u0105c si\u0119 z ulicami:\u00a0J. I. Kraszewskiego, J. Kochanowskiego, A. Asnyka, A. Fredry, H. Ko\u0142\u0142\u0105taja, K. Tetmajera i J. Czarneckiego. Nazw\u0119 otrzyma\u0142a w 1957 r. po przej\u0119ciu od WSK administracji osiedla przez w\u0142adze miasta. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. Charakterystycznymi obiektami przy tej ulicy s\u0105: \u017b\u0142obek Miejski nr 5, Przedszkole Miejskie nr 12 im. M. Konopnickiej, kawiarnia \u201eVega\u201d, kiosk spo\u017cywczy (zwany jeszcze niedawno \u201eU So\u0142owianiuka\u201d) i niewielki budynek \u2013 siedziba Oddzia\u0142u Miejskiego Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Ten ostatni obiekt zosta\u0142 rozebrany.
Patronka ulicy: MARIA KONOPNICKA (1842-1910) to jedna z wybitnych i najbardziej znanych pisarek polskich. Pisa\u0142a o krzywdzie ludu wiejskiego (m.in.\u00a0Wolny najmita, Ch\u0142opskie serce<\/em>) i biedoty miejskiej (W piwnicznej izbie, Ja\u015b nie doczeka\u0142). Pisa\u0142a tak\u017ce dla dzieci, np.\u00a0O krasoludkach i o sierotce Marysi.<\/em> By\u0142a jedn\u0105 z inspiratorek akcji protestacyjnych przeciwko germanizacji. Przepi\u0119knym\u00a0i wzruszaj\u0105cym wyznaniem patriotyzmu by\u0142 utw\u00f3r Rota, kt\u00f3ry z muzyk\u0105 F. Nowowiejskiego sta\u0142 si\u0119 hymnem narodowym. W 1903 r., z okazji 25-lecia pracy tw\u00f3rczej otrzyma\u0142a od spo\u0142ecze\u0144stwa dworek w \u017barnowcu ko\u0142o Krosna. Ostatnim jej wielkim dzie\u0142em by\u0142a epopeja Pan Balcer w Brazylii.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KONOWALSKI BENEDYKT WOJCIECH,<\/strong> urodzony 21 III 1928 r. w Radomiu, syn J\u00f3zefa (kompozytora, multiinstrumentalisty) i Zofii z Bojarskich, dyrygent, kompozytor, pedagog, profesor zwyczajny Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1948 r. (W tym samym roku zdawa\u0142a matur\u0119 jego przysz\u0142a \u017cona – mielczanka Danuta Wanatowicz.) W 1952 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 w Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Muzycznej w Warszawie, gdzie w 1953 r. uko\u0144czy\u0142 Wydzia\u0142 Pedagogiczny, w 1960 r. – Wydzia\u0142 Kompozycji u prof. Jana Maklakiewicza i prof. Tadeusza Szeligowskiego, a w 1964 r. – Wydzia\u0142 Dyrygentury Symfoniczno-Operowej u prof. Stanis\u0142awa Wis\u0142ockiego Od 1966 r. pracowa\u0142 w PWSM w Warszawie (dzi\u015b Akademia Muzyczna im. Fryderyka Chopina), pocz\u0105tkowo jako wyk\u0142adowca, w latach 1973-1974 jako prodziekan Wydzia\u0142u Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki, od 1976 r. \u2013 docent, od 1978 r. \u2013 kierownik Sekcji Dyrygentury Orkiestr D\u0119tych. W latach 1984-1987 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prorektora Akademii Muzycznej, w 1987 r. zosta\u0142 profesorem nadzwyczajnym , a w 1992 r. \u2013 profesorem zwyczajnym. Wykszta\u0142ci\u0142 33 absolwent\u00f3w, z kt\u00f3rych jeden jest ju\u017c profesorem zwyczajnym. By\u0142 promotorem oko\u0142o 50 prac magisterskich i kwalifikacyjnych na tytu\u0142 profesora I i II stopnia. Ju\u017c w okresie studi\u00f3w muzycznych zosta\u0142 zaanga\u017cowany do prowadzenia wojskowych zespo\u0142\u00f3w artystycznych. W latach 1954-1956 pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika i dyrygenta Reprezentacyjnego Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca Wojsk Lotniczych, a w latach 1956-1972 by\u0142 kierownikiem muzycznym i dyrygentem Centralnego Zespo\u0142u Artystycznego Wojska Polskiego. Od 1954 r. koncertowa\u0142 jako dyrygent z orkiestrami symfonicznymi w kraju i za granic\u0105. Dokona\u0142 wielu prawykona\u0144 utwor\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnych kompozytor\u00f3w polskich (m.in. P. Perkowskiego, W. Rudzi\u0144skiego, T. Bairda, T. Paciorkiewicza, K. Sikorskiego, W. \u017bu\u0142awskiego). Nagra\u0142 szereg program\u00f3w TV, audycji radiowych i p\u0142yt, m.in. z Wielk\u0105 Orkiestr\u0105 Symfoniczn\u0105 PRiTV w Katowicach oraz z Filharmoni\u0105 Warszawsk\u0105. Jego utwory zosta\u0142y nagrane w kraju i za granic\u0105 na oko\u0142o 60 p\u0142ytach (7 p\u0142yt autorskich). Przygotowa\u0142 szereg spektakli muzycznych w teatrach, teatrach muzycznych i operetkach. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 kompozytorsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1960 r. oper\u0105 studenck\u0105 Album Chagalla<\/em> (do libretta J. Ga\u0142kowskiego i B. Choi\u0144skiego). Jako kompozytor by\u0142 autorem ponad 250 opus\u00f3w, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych znajduj\u0105 si\u0119 m.in.: 12 symfonii ( w tym 2 requiem), 26 koncert\u00f3w, 5 symfonii organowych, 5 oratori\u00f3w, oko\u0142o 100 utwor\u00f3w kameralnych, utwory ch\u00f3ralne, suity, muzyka: wokalna, wokalno-instrumentalna i baletowa oraz utwory dla dzieci. Wa\u017cniejsze kompozycje to: I Symfonia Requiem Titanic<\/em> \u2013 1991, III Symfonia Syksty\u0144ska<\/em> – 1995, VI Symfonia Sacra<\/em> \u2013 1998, VII Symfonia Tatrza\u0144ska<\/em> \u2013 1999, X Symfonia Ekumeniczna<\/em> \u2013 2001, XII Symfonia Warszawska<\/em> \u2013 2002, Oratorium Victoria Regis<\/em> \u2013 1984, Oratorium Nike Varsoviensis<\/em> \u20131981, Oratorium Ecce Homo \u2013 Filius Dei<\/em> \u2013 2000. Ponad 50 opus\u00f3w wydano drukiem zar\u00f3wno w Polsce jak i za granic\u0105. Wiele z wymienionych utwor\u00f3w wykonywano na koncertach i festiwalach w najbardziej presti\u017cowych salach koncertowych Europy, m.in. w Duseldorfie i Kolonii (Niemcy), St.Petersburgu (Rosja), Salzburgu (Austria), Londynie (Anglia), Tallinie (Estonia) i Sofii (Bu\u0142garia) oraz Ameryki P\u00f3\u0142nocnej, m.in. w Rochester, Washington, Indianapolis, Richmond (USA) i Mexico City (Meksyk), a tak\u017ce w Azji – w Pusan (Korea P\u0142d.). Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu mi\u0119dzynarodowych sympozjach i kongresach naukowych, m.in. w Kopenhadze, Rzymie, Londynie, Pary\u017cu, Buenos Aires, Montrealu, Madrycie, Budapeszcie, Berlinie, Pradze i Cannes. Pe\u0142ni\u0142 wa\u017cne funkcje organizacyjne; od 1970 r. by\u0142 prezesem Sekcji Muzyki Popularnej ZKP, od 1974 – cz\u0142onkiem Prezydium ZAiKS i cz\u0142onkiem Komisji Stypendi\u00f3w MKiS. By\u0142 tak\u017ce wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Wydawnictwa Muzycznego Agencji Autorskiej w Warszawie oraz przewodnicz\u0105cym kolegium redakcyjnego (1972-1992). Wielokrotnie zasiada\u0142 w jury konkurs\u00f3w muzycznych w kraju i za granic\u0105. Za wybitn\u0105 i wszechstronn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 tw\u00f3rcz\u0105, artystyczn\u0105, pedagogiczn\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 otrzyma\u0142 szereg nagr\u00f3d, odznacze\u0144 i wyr\u00f3\u017cnie\u0144. Zosta\u0142 laureatem konkurs\u00f3w kompozytorskich, m.in. Stanis\u0142awa Wiechowicza (1968), Oddzia\u0142u Warszawskiego ZKP (1990), im. Feliksa Nowowiejskiego (1996) i im. Gra\u017cyny Bacewicz (1999). Otrzyma\u0142 nagrody Ministra Kultury i Sztuki (1977, 1987), Ministra Obrony Narodowej (1985), Prezesa Rady Ministr\u00f3w (1979 \u2013 I stopnia i 1987 \u2013 II stopnia) oraz Rektora AM (1980, 1997). Odznaczono go m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Krzy\u017cem Oficerskim OOP, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Stowarzyszenia ZAiKS, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 za Zas\u0142ugi dla Warszawy, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d, Medalem za Zas\u0142ugi w Wojsku Polskim, Orderem Polonia Mater Nostra Est od Spo\u0142ecznej Fundacji Pami\u0119ci Narodu Polskiego za Szczeg\u00f3lne Zas\u0142ugi dla Narodu i Pa\u0144stwa Polskiego, Medalem 80 lat Niepodleg\u0142o\u015bci Polski i Medalem \u201eMilito Pro Christo\u201d. Zmar\u0142 27 I 2021 r. Pochowany na Cmentarzu Br\u00f3dnowskim w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KONSPIRACYJNY KRZY\u017b HARCERSKI<\/strong>, powsta\u0142 w 1943 r., w okresie okupacji hitlerowskiej,\u00a0w zak\u0142adach lotniczych \u201eFlugzeugwerk Mielec\u201d z inspiracji Janusza Ratajczaka (ps. \u201eKrajan\u201d), cz\u0142onka konspiracyjnych \u201eSzarych Szereg\u00f3w\u201d w Mielcu. Autorem projektu i wykonawc\u0105 by\u0142 Stanis\u0142aw Skirecki, z zawodu \u015blusarz artysta, wprowadzony wcze\u015bniej do dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej. Krzy\u017c zosta\u0142 wykonany z blachy alpakowej metod\u0105 m\u0142otkowania i dobijania m\u0142otem pneumatycznym w zak\u0142adowej ku\u017ani. Pierwsze 20 egzemplarzy powsta\u0142o w 1943 r. Otrzymali je g\u0142\u00f3wnie instruktorzy \u201eRoju\u201d – konspiracyjnego hufca harcerzy w Mielcu. Rosn\u0105cy terror i represje fabrycznych w\u0142adz okupacyjnych za niepos\u0142usze\u0144stwo oraz podejrzenia o konspiracj\u0119 spowodowa\u0142y, \u017ce okresowo przerwano wykonywanie nast\u0119pnej partii krzy\u017cy. Matryc\u0119 schowano w korpusie jednej z obrabiarek, ale zbiegiem okoliczno\u015bci t\u0119 w\u0142a\u015bnie maszyn\u0119 wywieziono do Rzeszy. Zapewne w czasie wojny matryca nie zosta\u0142a znaleziona, gdy\u017c nie by\u0142o \u017cadnych przykrych konsekwencji. Pro\u015bby mieleckich harcerzy o dalsze krzy\u017ce by\u0142y przyczyn\u0105 podj\u0119cia stara\u0144 o wznowienie ich produkcji. Skirecki sporz\u0105dzi\u0142 wi\u0119c drug\u0105 matryc\u0119, wed\u0142ug krzy\u017ca harcerskiego dostarczonego przez Ratajczaka, ale ostatecznie do ko\u0144ca okupacji nie uda\u0142o si\u0119 wykona\u0107 ani jednego krzy\u017ca. Sta\u0142o si\u0119 to dopiero pod koniec marca 1945 r. W dw\u00f3ch seriach krzy\u017cy, wyt\u0142oczonych ze wspomnianej matrycy, wprowadzono numeracj\u0119. Charakterystyczn\u0105 cech\u0105 mieleckiego konspiracyjnego krzy\u017ca harcerskiego, r\u00f3\u017cni\u0105c\u0105 go od wzorcowego krzy\u017ca harcerskiego z lat 1935-1939, by\u0142y litery ZHP na przewi\u0105zce lilijki. Egzemplarze z obu serii drugiej matrycy znajduj\u0105 si\u0119 w zbiorach Muzeum Regionalnego w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KONSTANTY Z KONIECPOLA PRZEDB\u00d3R (ksi\u0105dz)<\/strong>, proboszcz parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu w latach 1693-1695.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KONTHA KAROLY<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 18 II 1925 r. na W\u0119grzech. Karier\u0119 pi\u0142karsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1945 r., a od 1949 r. gra\u0142 w I-ligowym zespole w\u0119gierskim ERSO. W latach 1950-1958 wyst\u0119powa\u0142 w I-ligowej dru\u017cynie Vasas Budapeszt jako obro\u0144ca. W tym okresie 12 razy zagra\u0142 w II reprezentacji W\u0119gier. W 1958 r. zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 zawodnicz\u0105 i obj\u0105\u0142 opiek\u0119 nad juniorami Vasasu. Jeszcze w tym samym roku podj\u0105\u0142 studia trenerskie\u00a0w Budapeszcie i uko\u0144czy\u0142 je w 1965 r. z tytu\u0142em trenera pi\u0142ki no\u017cnej. Trenowa\u0142 kolejno: II-ligowy Ikarus Budapeszt (1965-1967), I-ligowy Banyas Pecs (1967-1969), I-ligow\u0105 Stal Rzesz\u00f3w (1969-1971) i ponownie Banyas Pecs (1971-1972). W po\u0142owie sezonu 1972\/1973 zosta\u0142 trenerem I-ligowej Stali Mielec i zdoby\u0142 z ni\u0105 po raz pierwszy tytu\u0142 mistrza Polski. Przed sezonem 1973\/1974 powr\u00f3ci\u0142 na W\u0119gry. Zmar\u0142 5 XI 2002 r. w Budapeszcie. Pochowany na cmentarzu przy Megyeri ut.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KONWENT W\u00d3JT\u00d3W POWIATU MIELECKIEGO<\/strong>, zorganizowany w 1996 r. (na zasadzie dobrowolno\u015bci udzia\u0142u) zesp\u00f3\u0142 konsultacyjno-doradczy, w sk\u0142ad kt\u00f3rego weszli przedstawiciele wszystkich gmin z terenu regionu mieleckiego. Po reaktywowaniu powiatu mieleckiego (1999 r.) konwent stanowi\u0105: prezydent miasta Mielca, burmistrzowie Przec\u0142awia i Radomy\u015bla Wielkiego oraz w\u00f3jtowie gmin Borowa, Czermin, Gaw\u0142uszowice, Mielec, Padew Narodowa, Tusz\u00f3w Narodowy i Wadowice G\u00f3rne. W posiedzeniach uczestniczy te\u017c starosta powiatu mieleckiego. Spotkania odbywaj\u0105 si\u0119 \u015brednio raz w miesi\u0105cu, a ich gospodarzami s\u0105 kolejno poszczeg\u00f3lne gminy. Obradom przewodniczy\u0142 do 2014 r. prezydent miasta Mielca Janusz Chodorowski. Regu\u0142\u0105 by\u0142o omawianie wybranego wiod\u0105cego tematu, a ponadto porozumiewano si\u0119 we wsp\u00f3lnych sprawach i problemach gmin. W przypadkach wymagaj\u0105cych specjalistycznej wiedzy zapraszano fachowc\u00f3w z danej dziedziny.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPACZ ADAM STANIS\u0141AW,<\/strong> urodzony 19 VI 1955 r. w Przec\u0142awiu, syn Ludwika i Teresy z Koryckich. Absolwent Technikum Mechanicznego w D\u0119bicy z matur\u0105 w 1975 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1975 r. w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d, pocz\u0105tkowo w Oddziale SOWI przy odbudowie zamku w Przec\u0142awiu, a nast\u0119pnie na stanowisku umys\u0142owym w Dziale Technicznym Zak\u0142adu Lotniczego. W 1999 r. zosta\u0142 zatrudniony w nowo utworzonym Gimnazjum w Przec\u0142awiu (p\u00f3\u017aniej Zesp\u00f3\u0142 Szk\u00f3\u0142 w Przec\u0142awiu) jako pracownik obs\u0142ugi. Od wielu lat jest cz\u0142onkiem Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Przec\u0142awiu oraz Stowarzyszenia Spo\u0142eczno-Kulturalnego \u201eR\u0118DZINY\u201d w Tuszymie, kt\u00f3re zajmuje si\u0119 utrwalaniem, propagowaniem oraz zachowaniem od zapomnienia i zniszczenia miejscowych d\u00f3br kultury. Regionalista i rysownik, utrwalaj\u0105cy w rysunkach i utworach rymowanych osoby, miejsca i wydarzenia zwi\u0105zane z Przec\u0142awiem i jego okolicami. Autor rysunk\u00f3w satyrycznych do \u201eG\u0142osu Za\u0142ogi\u201d – gazety zak\u0142adowej WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Na jego dotychczasowy dorobek tw\u00f3rczy sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 ponadto: wiersze o r\u00f3\u017cnej tematyce, opisy, relacje, wspomnienia i anegdoty, a tak\u017ce rze\u017aby. Tw\u00f3rca: albumu Przec\u0142aw i okolice w rysunkach A. Kopacza<\/em>, opracowania Przec\u0142awskie Klimaty<\/em>, grafiki do ok\u0142adki opracowania \u015awit Przec\u0142awia<\/em> Edwarda Michockiego i ostatnio tomiku wierszy Takie moje rymowanie<\/em> (Przec\u0142aw 2019). Swoje prace wystawia\u0142 m.in. w Przec\u0142awiu, Mielcu i D\u0119bicy. Nale\u017cy do Mieleckiej Grupy Literackiej \u201eS\u0141OWO\u201d przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu. Jest cz\u0142onkiem komisji rewizyjnej TMZM. Wyr\u00f3\u017cniony Odznak\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPACZ JACEK<\/strong>, urodzony 16 IX 1979 r. w Mielcu, syn Czes\u0142awa i Ireny z domu \u0106wi\u0119ka. Absolwent III Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego ZST w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1998 r. Studiowa\u0142 prawo na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie i w 2006 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra prawa. W 2007 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe (kierunek: integracja europejska – fundusze i przedsi\u0119biorczo\u015b\u0107) w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie. Pracowa\u0142 w firmie handlowej jako kasjer-sprzedawca i specjalista ds. sprzeda\u017cy, a nast\u0119pnie\u00a0w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu na stanowisku podinspektora ds. dodatk\u00f3w mieszkaniowych w Referacie Lokalowym Wydzia\u0142u In\u017cynierii Miejskiej i Gospodarki Lokalowej. Pe\u0142ni\u0142 funkcje dyrektora Biura Poselskiego pos\u0142a na Sejm RP Krzysztofa Popio\u0142ka i asystenta pos\u0142a do Parlamentu Europejskiego Tomasza Por\u0119by, a od 1 I 2011 r. jest inspektorem ds. prawno-organizacyjnych Urz\u0119du Gminy w Tuszowie Narodowym. W 2010 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2010-2014. Gra\u0142 w Reprezentacyjnej Orkiestrze D\u0119tej SCK w Mielcu i Orkiestrze D\u0119tej OSP w Dobryninie, powiat mielecki.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOPALNICTWO NAFTOWE<\/strong>, rozpocz\u0119\u0142o si\u0119 w 1958 r. odkryciem z\u0142o\u017ca ropy naftowej w rejonie miejscowo\u015bci Partynia i Podborze w powiecie mieleckim, na g\u0142\u0119boko\u015bci 820-840 m i powierzchni ponad 5 km2. Dla zorganizowania wydobycia i jego rozwijania (liczono na du\u017ce z\u0142o\u017ca) Zjednoczenie Przemys\u0142u Naftowego powo\u0142a\u0142o w 1960 r. w Mielcu Zak\u0142ad Kopalnictwa Naftowego, a nast\u0119pnie Przedsi\u0119biorstwo Kopalnictwa Naftowego. Jego dyrektorem zosta\u0142 mianowany Zygmunt Jurczak. Pocz\u0105tkowo wydobycie ropy przebiega\u0142o zgodnie z przewidywaniami, tote\u017c przedsi\u0119biorstwo rozwija\u0142o si\u0119 pomy\u015blnie. Zbudowano biurowiec przy ul. S. \u017beromskiego i blok mieszkalny dla pracownik\u00f3w przy ul. F. Dzier\u017cy\u0144skiego (aktualnie ul. S. S\u0119kowskiego). Nadzorowano tak\u017ce budow\u0119 i zagospodarowywanie nowych kopal\u0144 ropy naftowej, m.in. w Rybakach (wojew\u00f3dztwo zielonog\u00f3rskie), Grobli (woj. krakowskie) i P\u0142awowicach (woj. kieleckie). We wsp\u00f3\u0142zawodnictwie przedsi\u0119biorstw g\u00f3rnictwa naftowego za\u0142oga mieleckiego PKN kilkakrotnie zdobywa\u0142a 1. miejsce i Sztandar Przechodni Ministerstwa G\u00f3rnictwa i Energetyki oraz Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego Zwi\u0105zku Zawodowego G\u00f3rnik\u00f3w Naftowych. Dobre wyniki finansowe pozwoli\u0142y na obj\u0119cie patronatu nad mieleckim klubem sportowym Gryf, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 nazw\u0119 G\u00f3rniczy Klub Sportowy (GKS) Gryf. Opieka PKN nad Gryfem w latach 60. zaowocowa\u0142a modernizacj\u0105 stadionu przy ul. Warszawskiej oraz rozwojem sekcji, zw\u0142aszcza pi\u0142ki no\u017cnej, szermierki i judo. W 1967 r. dyrektor Z. Jurczak zosta\u0142 s\u0142u\u017cbowo przeniesiony do Krosna, a nowym dyrektorem mieleckiego PKN zosta\u0142 Wac\u0142aw Owsik. Z biegiem lat u\u015bwiadomiono sobie, \u017ce z\u0142o\u017ce w Partyni jest niewielkie, a utrzymywanie PKN w Mielcu \u2013 zbyt kosztowne. Likwidacja PKN nast\u0105pi\u0142a z ko\u0144cem 1975 r. Biurowiec przekazano nieodp\u0142atnie Urz\u0119dowi Miejskiemu i stanowi on dot\u0105d jego g\u0142\u00f3wn\u0105 siedzib\u0119. Zrezygnowano te\u017c z patronatu nad \u201eGryfem\u201d. Kontynuowano natomiast, cho\u0107 w znacznie mniejszym zakresie, wydobycie ropy naftowej i gazu w kopalni w Partyni, kt\u00f3rej administracj\u0119 przej\u0105\u0142 O\u015brodek Kopal\u0144 w Tarnowie Sanockiego Zak\u0142adu G\u00f3rnictwa Nafty i Gazu w Sanoku. Wed\u0142ug szacunkowych danych wydobyto dot\u0105d ponad 100 tysi\u0119cy ton wysokoparafinowej ropy i ponad 50 mln metr\u00f3w3 gazu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPCEWICZ JERZY MARIUSZ<\/strong>, urodzony 16 VII 1929 r. w Dubnie (aktualnie Ukraina), syn J\u00f3zefa i Haliny z Szybalskich. Od lat dzieci\u0119cych przejawia\u0142 zainteresowanie muzyk\u0105. Pierwsze lekcje gry na instrumentach pobiera\u0142 od ojca \u2013 organisty w Dubnie i dyrygenta miejscowego ch\u00f3ru, a nast\u0119pnie uczy\u0142 si\u0119 prywatnie u Tatiany Wojtaszewskiej, p\u00f3\u017aniej s\u0142ynnej pianistki. Do 1944 r. przebywa\u0142 z rodzin\u0105 w Dubnie. Uko\u0144czy\u0142 dwie klasy gimnazjalne na tajnych kompletach. W lutym 1944 r. rodzina Kopcewicz\u00f3w zosta\u0142a aresztowana i wywieziona do obozu (lagru) w Przemy\u015blu, sk\u0105d w szcz\u0119\u015bliwych okoliczno\u015bciach uda\u0142o si\u0119 jej zbiec jeszcze w tym samym miesi\u0105cu i zamieszka\u0107 w Sob\u00f3tce ko\u0142o Sandomierza. Po \u015bmierci ojca (na tyfus) przeniesiono si\u0119 do rodziny we wsi Pi\u0142a, powiat Ko\u0144skie. Dla zarobku na utrzymanie rodziny (matka i ma\u0142y brat) 15-letni Jerzy podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zarz\u0105dzie Gminy Duracz\u00f3w jako praktykant biurowy (1 X 1944 \u2013 31 XII 1944). Na pocz\u0105tku 1945 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 (z rodzin\u0105) do Bydgoszczy, gdzie ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazjum i \u015bredniej szko\u0142y muzycznej (wydzia\u0142 organowy) oraz pracowa\u0142 jako organista w ko\u015bciele garnizonowym (1945-1948). Od lipca 1948 r. zamieszka\u0142 z rodzin\u0105 w Biskupcu, wojew\u00f3dztwo olszty\u0144skie. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w miejscowym Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, jako referent odpowiedzialny za sprawy kultury, a ponadto prowadzi\u0142 zespo\u0142y artystyczne w szkole i domu kultury. W latach 1953-1957 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i gra\u0142 w wojskowej orkiestrze. Po powrocie z wojska do Biskupca prowadzi\u0142 \u015bwietlic\u0119 sp\u00f3\u0142dzielcz\u0105, ale jeszcze w 1957 r. zdecydowa\u0142 si\u0119 na przeprowadzk\u0119 do Mielca. Tu w latach 1957-1963 pracowa\u0142 w Wydziale Kultury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej jako instruktor, a nast\u0119pnie kierownik. W tym czasie by\u0142 jednym z inicjator\u00f3w i organizator\u00f3w pierwszych \u201eDni Mielca\u201d. By\u0142 te\u017c zatrudniony w Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK jako ch\u00f3rmistrz (1958-1973, 1981-1987) i II dyrygent ZPiT \u201eRzeszowiacy\u201d (1958-1973). Na pe\u0142ny etat instruktora przeszed\u0142 do ZDK w 1963 r. Poza prac\u0105 z zespo\u0142ami artystycznymi uczestniczy\u0142 w organizacji wielu imprez m.in. Og\u00f3lnopolskich Spotka\u0144 Folklorystycznych \u201eJarmark Pie\u015bni i Ta\u0144ca\u201d. Od 1968 r. pracowa\u0142 tak\u017ce, jako II dyrygent, z ch\u00f3rem m\u0119skim \u201eMelodia\u201d, a w 1970 r. zosta\u0142 kierownikiem artystycznym i I dyrygentem tego zespo\u0142u. Skomponowa\u0142 i opracowa\u0142 szereg utwor\u00f3w na ch\u00f3r m\u0119ski. Przez ponad 20 lat pracy osi\u0105gn\u0105\u0142 z \u201eMelodi\u0105\u201d wysoki poziom artystyczny oraz zdoby\u0142 liczne laury w kraju i poza jego granicami. W 1982 r. otrzyma\u0142 najwy\u017csz\u0105 w amatorskim ruchu artystycznym instruktorsk\u0105 kategori\u0119 \u201eS\u201d. Ponadto okresowo prowadzi\u0142 ch\u00f3r mieszany w Przec\u0142awiu (1958-1960) i ch\u00f3r mieszany \u201eEcho\u201d ZNP w Mielcu (1977-1980). Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 otrzyma\u0142 m.in.: Krzy\u017c Kawalerski OOP, Odznak\u0119 Honorow\u0105 Z\u0142ot\u0105 z Laurem Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr oraz Srebrn\u0105 Odznak\u0119 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c cz\u0142onkiem grupy pracownik\u00f3w ZDK, kt\u00f3rzy w 1971 r. otrzymali zespo\u0142ow\u0105 Nagrod\u0119 II stopnia Ministra Kultury i Sztuki. W 1983 r. zosta\u0142 wpisany do Ksi\u0119gi zas\u0142u\u017conych dla miasta Mielca. Zmar\u0142 23 V 1990 r. w szpitalu w Pary\u017cu. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPCI\u0143SKI J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz, misjonarz saletyn)<\/strong>, urodzony 10 IV 1965 r. w Mielcu, syn Stefana i Marii z domu Ciu\u0142a. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 (kierunek: kierowca mechanik pojazd\u00f3w samochodowych) w Mielcu, nast\u0119pnie Technikum Samochodowe w Rzeszowie z matur\u0105 w 1986 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Teologicznym Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie i w 1993 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii oraz przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w dw\u00f3ch parafiach: D\u0119bowiec (1993\/1994) i Kobylanka (1997\/1998). Odby\u0142 studia doktoranckie (w PAT Krak\u00f3w) i na podstawie rozprawy Polska teologia moralna XX wieku w 2002 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora nauk teologicznych. W latach 1994-1997 i 2000-2004 pe\u0142ni\u0142 funkcje wicerektora i prefekta studi\u00f3w oraz wychowawcy kleryk\u00f3w w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym Ksi\u0119\u017cy Misjonarzy Saletyn\u00f3w w Krakowie. By\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 teologii moralnej fundamentalnej (2002-2006) i teologii moralnej szczeg\u00f3\u0142owej (2002-2008) w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym Zakonu Braci Mniejszych Kapucyn\u00f3w w Krakowie oraz teologii moralnej fundamentalnej w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym Franciszkan\u00f3w w Krakowie (2006\/2007) i na Wydziale Teologicznym (kierunek: nauki o rodzinie) Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Od 2008 r. jest prze\u0142o\u017conym wsp\u00f3lnoty zakonnej i proboszczem parafii Matki Bo\u017cej Salety\u0144skiej w Mr\u0105gowie oraz dziekanem dekanatu Mr\u0105gowo II. Pe\u0142ni tak\u017ce funkcj\u0119 kapelana si\u00f3str zakonnych, a tak\u017ce zajmuje si\u0119 duszpasterstwem ma\u0142\u017ce\u0144stw i rodzin oraz duszpasterstwem os\u00f3b uzale\u017cnionych. Jest autorem ksi\u0105\u017cki Polska teologia moralna XX wieku (Krak\u00f3w 2002), redaktorem czasopisma Studia Salety\u0144skie nr 3 z 2003 r. oraz wsp\u00f3\u0142redaktorem Okruchy z \u017cycia. Ksi\u0119ga Jubileuszowa na pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciolecie kap\u0142a\u0144stwa ksi\u0119dza profesora dr. hab. Jana Kowalskiego (Cz\u0119stochowa 2004) i serii wydawniczej Studia Salettensia Pozw\u00f3lcie pojedna\u0107 si\u0119 z Bogiem: nr 1 (2007), nr 2 (2008) i nr 3 (2009). Jest tak\u017ce autorem szeregu artyku\u0142\u00f3w w ksi\u0105\u017ckach\u00a0i czasopismach, \u00a0.: Przymioty spowiednika (w: Studia Laurentiana nr 2\/2003), Odnowa teologii moralnej fundamentalnej (w: Polska teologia moralna fundamentalna czterdzie\u015bci lat po Soborze Watyka\u0144skim II, praca zbiorowa, Lublin 2006), AIDS oraz Sterylizacja\u00a0i kastracja (w: Encyklopedia bioetyki, pod red. A. Muszala, Radom 2005), Zagubienie \u015bwiadomo\u015bci grzechu i Boga (w: Studia Salettensia. Pozw\u00f3lcie pojedna\u0107 si\u0119 z Bogiem, nr 1\/2007), Przes\u0142anie z La Salette wype\u0142nieniem hymnu Magnificat (w: Studia Salettensia. Maryja Matka Jezusa, nr 3\/2008), Nauczanie teologii moralnej w Polsce w XIX wieku (w: Teologia i moralno\u015b\u0107, praca zbiorowa pod red. D. Bryl, J. Troska, Pozna\u0144 5\/2009) oraz \u015awi\u0119ty J\u00f3zef wzorem dla wsp\u00f3\u0142czesnego m\u0119\u017cczyzny (w: \u015aw. J\u00f3zef w wierze, kulcie, teologii i sztuce. Perspektywa regionalna i uniwersalna, pod red. bp. J. Jezierski, K. Parzych-Blakiewicz, Olsztyn 2012). Uczestniczy\u0142 w sympozjach naukowych Stowarzyszenia Polskich Teolog\u00f3w Moralist\u00f3w i Uniwersytetu Warmi\u0144sko-Mazurskiego w Olsztynie i Mi\u0119dzynarodowych Salety\u0144skich Sympozjach Interdyscyplinarnych w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOPECKI ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 29 X 1898 r. w Radomy\u015blu Wielkim, powiat mielecki, syn Franciszka i Marii z domu Watycha. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum z matur\u0105 w Tarnowie. Pracowa\u0142 w Policji Pa\u0144stwowej w Kowlu, posiada\u0142 stopie\u0144 starszego przodownika. We wrze\u015bniu 1939 r. zd\u0105\u017cy\u0142 zbiec przed bolszewikami i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Landkreisamcie w Mielcu i wkr\u00f3tce potem rozpocz\u0105\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z kom\u00f3rk\u0105 wywiadu ZWZ. W czerwcu 1940 r. zosta\u0142 zaprzysi\u0119\u017cony jako cz\u0142onek ZWZ w Radomy\u015blu Wielkim, przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eMarian\u201d i m.in. by\u0142 kolporterem konspiracyjnej gazetki \u201eOdwet\u201d. Po \u201ewsypie\u201d w styczniu 1941 r. ukrywa\u0142 si\u0119. W 1942 r. zosta\u0142 mianowany dow\u00f3dc\u0105 WSOP. Od X 1943 r. do VI 1944 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 oficera wywiadu przy Komendzie Plac\u00f3wki AK Radomy\u015bl Wielki, od VI do IX 1944 r. by\u0142 zast\u0119pc\u0105 oficera wywiadu, a od 8 X 1944 r. kwatermistrzem plac\u00f3wki. Po zako\u0144czeniu wojny pracowa\u0142 w Starostwie Powiatowym w Mielcu. R\u00f3wnocze\u015bnie zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 do wywiadu politycznego podziemnej organizacji WiN. 14 X 1946 r. zosta\u0142 aresztowany i oskar\u017cony o dzia\u0142alno\u015b\u0107 \u201ena szkod\u0119 Pa\u0144stwa Polskiego\u201d, 11 IV 1947 r. Wojskowy S\u0105d Rejonowy w Rzeszowie skaza\u0142 go na kar\u0119 12 lat wi\u0119zienia. Wypuszczony zosta\u0142 w 1956 r. i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Warszawy. Pracowa\u0142 tam w browarze jako pracownik fizyczny, a nast\u0119pnie jako brygadzista i kierownik. Zmar\u0142 10 III 1982 r. i zosta\u0142 pochowany w Warszawie na\u00a0 Cmentarzu P\u00f3\u0142nocnym. Na rozprawie 25 X 1990 r., po rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Pierwszego Prezesa S\u0105du Najwy\u017cszego, S\u0105d Najwy\u017cszy w Warszawie uniewinni\u0142 A. Kopeckiego od zarzucanych mu przest\u0119pstw i orzek\u0142 ca\u0142kowit\u0105 jego rehabilitacj\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPECKI HENRYK<\/strong>, urodzony 25 III 1934 r. we W\u0142odzimierzu Wo\u0142y\u0144skim, syn Jana i Marii z Woli\u0144skich. Do wrze\u015bnia 1939 r. mieszka\u0142 z rodzin\u0105 w Nowym Bieruniu (\u015al\u0105sk). Z chwil\u0105 wybuchu wojny rodzina Kopeckich przenios\u0142a si\u0119 do Mielca. Tu w 1952 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Liceum Administracyjno-Gospodarcze. Po maturze przez dwa lata pracowa\u0142 w WSK Mielec jako kwalifikowany pracownik fizyczny. W latach 1954-1960 studiowa\u0142 na Wydziale Lotniczym Politechniki Warszawskiej (obecnie Wydzia\u0142 Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa PW) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera lotnictwa. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w O\u015brodku Konstrukcji Lotniczych (OKL) WSK, gdzie w\u015br\u00f3d otrzymywanych zada\u0144 wa\u017cn\u0105 pozycj\u0119 stanowi\u0142y badania i obliczenia wytrzyma\u0142o\u015bciowych struktur samolotu. (By\u0142 to okres intensywnego rozwoju OKL, w kt\u00f3rym opr\u00f3cz podstawowych zada\u0144, zwi\u0105zanych z uruchamianiem produkcji samolot\u00f3w TS-11 \u201eIskra\u201d i An-2 oraz modyfikowaniem samolot\u00f3w wojskowych Mig-17, realizowano w\u0142asn\u0105 my\u015bl tw\u00f3rcz\u0105, przejawiaj\u0105c\u0105 si\u0119 w projektowaniu i wykonawstwie prototyp\u00f3w takich samolot\u00f3w jak m.in.: S-4 \u201eKania\u201d, M-2, M-4 \u201eTarpan\u201d i szybowca M-3 \u201ePliszka\u201d.) W czerwcu 1966 r. przeszed\u0142 do nadzoru pa\u0144stwowego cywilnych statk\u00f3w powietrznych (IKCSP \u2013 Okr\u0119g VI w Mielcu). Z dniem 1 IX 1968 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 naukow\u0105 i dydaktyczn\u0105 na Politechnice Rzeszowskiej, gdzie pracuje do chwili obecnej. Zainteresowania naukowe, zainspirowanie prac\u0105 w mieleckim OKL, ukierunkowa\u0142 na zagadnienia statyki, stateczno\u015bci oraz stan\u00f3w granicznych, spr\u0119\u017cystych i niespr\u0119\u017cystych, cienko\u015bciennych ustroj\u00f3w no\u015bnych, a wi\u0119c na problematyk\u0119 \u015bci\u015ble zwi\u0105zan\u0105 z wytrzyma\u0142o\u015bci\u0105 konstrukcji lotniczych. Z tej dyscypliny napisa\u0142 rozpraw\u0119 doktorsk\u0105 i habilitacyjn\u0105. By\u0142 inspiratorem i organizatorem studi\u00f3w w zakresie specjalno\u015bci \u201elotnictwo\u201d w Politechnice Rzeszowskiej. W latach 1973-1989 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Instytutu Lotnictwa oraz r\u00f3wnolegle kierownika Zak\u0142adu Mechaniki Stosowanej Politechniki Rzeszowskiej, przekszta\u0142conego w latach 90. w Katedr\u0119 Mechaniki Stosowanej i Robotyki, kt\u00f3r\u0105 kieruje do dzi\u015b. Posiada tytu\u0142 profesora zwyczajnego. Jest autorem ponad 200 prac naukowych. By\u0142 promotorem w 11 uko\u0144czonych przewodach doktorskich. Nale\u017cy do wielu towarzystw naukowych \u2013 krajowych i zagranicznych. W cz\u0119\u015bci z nich pe\u0142ni\u0142 funkcje z wyboru. Przez 12 lat pe\u0142ni\u0142 spo\u0142ecznie funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Naukowej O\u015brodka Badawczo-Rozwojowego Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. Za wybitn\u0105 prac\u0119 naukow\u0105, dydaktyczn\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Oficerskim OOP i Medalem Edukacji Narodowej. Mieszka w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPECKI JANUSZ<\/strong>, urodzony 18 V 1945 r. w Mielcu, syn Jana i Marii z Woli\u0144skich. Absolwent Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1964 r. Od lat szkolnych nale\u017ca\u0142 do ZHP, pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dru\u017cynowego, posiada\u0142 stopie\u0144 \u0107wika, a p\u00f3\u017aniej przewodnika. Studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142 w 1968 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra fizyki. Od roku szkolnego 1968\/1969 rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w Mielcu jako nauczyciel fizyki. Przez szereg lat by\u0142 opiekunem organizacji harcerskiej i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podharcmistrza. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Przedmiotowo-Metodyczne w Nowym S\u0105czu. Od 1 IX 1990 r. do 31 VIII 1997 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicedyrektora II LO im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu, a od 1 IX 1997 r. jest dyrektorem tej\u017ce szko\u0142y. Intensywnie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142. W latach 1968-2000 uko\u0144czy\u0142 10 kurs\u00f3w, a w 2000 r. – podyplomowe studia z zakresu zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 i przedsi\u0119biorczo\u015bci w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. W pracy dydaktycznej osi\u0105gn\u0105\u0142 szereg sukces\u00f3w, m.in. przygotowa\u0142 i doprowadzi\u0142 do centralnego fina\u0142u Olimpiady Fizycznej 15 uczni\u00f3w, z kt\u00f3rych 5 zosta\u0142o laureatami. Wielu jego uczni\u00f3w jest cenionymi fachowcami w dziedzinach zwi\u0105zanych z fizyk\u0105. Jest wsp\u00f3\u0142autorem programu autorskiego nauczania fizyki, zatwierdzonego przez MEN w 1992 r. i realizowanego od roku szkolnego 1992\/1993, a tak\u017ce autorem szkolnych podr\u0119cznik\u00f3w pomocniczych, wydanych przez Wydawnictwo Szkolne \u201eOmega\u201d w Krakowie: \u201eTematy i zagadnienia maturalne z fizyki\u201d (6 wyda\u0144 od 1997 r.), Zadania testowe z fizyki (2 wydania od 1997 r.) oraz serii Notatki z lekcji. Fizyka (10 wyda\u0144). W roku szkolnym 1998\/1999 przewodniczy\u0142 wojew\u00f3dzkiemu zespo\u0142owi przedmiotowemu fizyk\u00f3w. Po uko\u0144czeniu specjalistycznego kursu posiada uprawnienia egzaminatora CKE. Anga\u017cuje si\u0119 do prac zespo\u0142u nauczycieli nowator\u00f3w. Inicjuje, organizuje i prowadzi konferencje szkoleniowe, szkolenia i kursy specjalistyczne. We wsp\u00f3\u0142pracy z gronem pedagogicznym i Rad\u0105 Rodzic\u00f3w, bez udzia\u0142u \u015brodk\u00f3w bud\u017cetowych, zmodernizowa\u0142 wn\u0119trze szko\u0142y i unowocze\u015bni\u0142 jej wyposa\u017cenie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1993) oraz Nagrodami Ministra Edukacji Narodowej II Stopnia (1997) i I Stopnia (1999) za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w pracy dydaktycznej i wychowawczej. Do 2008 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W latach 2008-2011 pracowa\u0142 w tym\u017ce II LO jako nauczyciel w niepe\u0142nym wymiarze godzin, a w latach 2009-2012 by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 w Zamiejscowym O\u015brodku Dydaktycznym AGH Krak\u00f3w w Mielcu. Ponadto przez rok pracowa\u0142 jako wolontariusz w KCEM \u201eKana\u201d w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPECKI RYSZARD<\/strong>, urodzony 9 VIII 1932 r. we W\u0142odzimierzu Wo\u0142y\u0144skim, syn Jana i Marii z Woli\u0144skich. Do Mielca przyby\u0142 z rodzin\u0105 w 1939 r. Absolwent Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu i Liceum Mechanicznego w D\u0119bicy. W czasie nauki w Mielcu nale\u017ca\u0142 do harcerstwa, m.in. by\u0142 zast\u0119powym w II Dru\u017cynie im. Boles\u0142awa Chrobrego i przybocznym V Dru\u017cyny przy Szkole M\u0119skiej. Posiada\u0142 stopie\u0144 \u0107wika. Egzaminy maturalne zda\u0142 w 1952 r. i uzyska\u0142 dyplom technika mechanika. Po maturze rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK w Mielcu jako konstruktor pomocy warsztatowych, ale wkr\u00f3tce zako\u0144czy\u0142 j\u0105 w zwi\u0105zku z podj\u0119ciem jeszcze w tym samym roku studi\u00f3w na Wydziale Mechanicznym, Technologiczno-Konstrukcyjnym Politechniki Warszawskiej. Egzamin dyplomowy zda\u0142 21 XI 1956 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i 25 XI ponownie zosta\u0142 zatrudniony w WSK, pocz\u0105tkowo na stanowisku starszego technologa, a nast\u0119pnie technologa prowadz\u0105cego \u2013 kierownika sekcji technologicznej wydzia\u0142\u00f3w p\u00f3\u0142monta\u017cowych 51 i 52. Prowadzi\u0142 w\u00f3wczas uruchomienie produkcji zespo\u0142\u00f3w skrzyd\u0142owych nowych samolot\u00f3w polskiej konstrukcji in\u017c. Tadeusza So\u0142tyka: TS-8 \u201eBies\u201d i TS-11 \u201eIskra\u201d. Podczas uruchamiania produkcji skrzyde\u0142 \u201eIskry\u201d kierowa\u0142 4-osobowym zespo\u0142em in\u017cynier\u00f3w, kt\u00f3ry opracowa\u0142 i wypr\u00f3bowa\u0142 pierwsz\u0105 w Polsce metod\u0119 uszczelniania kesonu, opart\u0105 na zastosowaniu uplastycznionych odpowiednim wype\u0142niaczem \u017cywic epoksydowych. Metoda ta zosta\u0142a dopuszczona do seryjnej produkcji samolotu TS-11 \u201eIskra\u201d i z niewielkimi udoskonaleniami by\u0142a stosowana do ko\u0144ca produkcji \u201eIskry\u201d w Mielcu. W 1962 r. zosta\u0142 awansowany na kierownika Dzia\u0142u Technologicznego (obr\u00f3bka skrawaniem). W latach 1965-1974 kierowa\u0142 nowo zorganizowanym Dzia\u0142em Technologicznym i prowadzi\u0142 uruchomienie produkcji dw\u00f3ch nowych asortyment\u00f3w bran\u017cy silnikowej: aparatury wtryskowej (na licencji austriackiej firmy Friedman und Mayer) i wtryskiwaczy do silnika wysokopr\u0119\u017cnego \u201eLeyland\u201d. W 1974 r. mianowano go kierownikiem Dzia\u0142u Inwestycji Maszyn w Pionie Dyrektora Inwestycyjnego, a nast\u0119pnie awansowano na stanowisko g\u0142\u00f3wnego specjalisty do spraw inwestycji przemys\u0142owych. Po przekszta\u0142ceniu WSK na przedsi\u0119biorstwo wielozak\u0142adowe w 1978 r. zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 dyrektora d\/s technicznych Zak\u0142adu Silnikowego, a we wrze\u015bniu 1983r. powierzono mu stanowisko zast\u0119pcy dyrektora WSK d\/s inwestycyjnych. Pe\u0142ni\u0105c t\u0119 funkcj\u0119, doprowadzi\u0142 m.in. do umowy z krakowskim Biurem \u201eMiastoprojektu\u201d, w wyniku czego opracowano w kr\u00f3tkim czasie kompleksowy projekt osiedla Smoczka. W 1990 r., na skutek zmian w polityce gospodarczej i spo\u0142ecznej, zosta\u0142 odwo\u0142any ze stanowiska, a Pion Inwestycyjny WSK rozwi\u0105zano. Przyj\u0105\u0142 funkcj\u0119 kierownika S\u0142u\u017cby Rozwoju Przedsi\u0119biorstwa w Pionie Dyrektora Technicznego, ale po gwa\u0142townym pogorszeniu si\u0119 zdrowia przeszed\u0142 na rent\u0119 z dniem 5 II 1991 r. W czasie d\u0142ugoletniej pracy zawodowej anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. By\u0142 cz\u0142onkiem Zak\u0142adowego Ko\u0142a SIMP, Klubu Techniki i Racjonalizacji oraz Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy (w stopniu porucznika). W okresie pracy w Zak\u0142adzie Silnikowym (1978-1983) pe\u0142ni\u0142 spo\u0142ecznie funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Zak\u0142adowego Ko\u0142a PTTK. W latach 1984-1990 (dwie kadencje) sprawowa\u0142 mandat radnego Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. W pierwszej kadencji by\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym Komisji d\/s Samorz\u0105du, a w drugiej (skr\u00f3conej) \u2013 cz\u0142onkiem Prezydium WRN i przewodnicz\u0105cym Komisji Budownictwa i Materia\u0142\u00f3w Budowlanych. Ponadto w tym okresie zosta\u0142 cz\u0142onkiem Plenum KM PZPR w Mielcu i przewodniczy\u0142 Komisji Budownictwa. Za du\u017cy wk\u0142ad w rozw\u00f3j Mielca i WSK \u201ePZL-Mielec\u201d zosta\u0142 odznaczony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Medalem 60-lecia Przemys\u0142u Lotniczego w Polsce oraz wpisany do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca. Zmar\u0142 20 I 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPECKI WIES\u0141AW STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 VII 1938 r. w Skopaniu, syn Jana i Ludwiki z domu Wac\u0142aw. W 1955 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu. Po maturze zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec i do 1968 r. pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach: trasera, m\u0142odszego technologa, m\u0142odszego konstruktora, konstruktora i starszego konstruktora. Od 1968 r. do 1994 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownicze. By\u0142: kierownikiem sekcji, kierownikiem Dzia\u0142u Pomiar\u00f3w i Automatyzacji Bada\u0144 Silnika Wysokopr\u0119\u017cnego, Aparatury Paliwowej i W\u00f3zka Golfowego, g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 ds. wyposa\u017ce\u0144 lotniczych, g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 ds. technicznej obs\u0142ugi eksportu, przedstawicielem techniczno-handlowym w Bu\u0142garii, g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 ds. koordynacji i rozwoju Zak\u0142adu Elektroniki i Osprz\u0119tu Lotniczego \u201eResovia\u201d w Rzeszowie oraz specjalist\u0105 marketingu i technologiem prowadz\u0105cym. W 1974 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole In\u017cynierskiej w Rzeszowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera elektryka, a w 1977 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 zawodow\u0105 I stopnia w zakresie konstrukcji elektronicznych blok\u00f3w funkcjonalnych. W toku d\u0142ugoletniej pracy szczeg\u00f3lnie wiele wysi\u0142ku po\u015bwi\u0119ca\u0142 pracom indywidualnym i zespo\u0142owym na rzecz rozwoju i post\u0119pu technicznego. W cz\u0119\u015bci rozwi\u0105zywanych problem\u00f3w wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z pracownikami naukowymi Politechnik: Gda\u0144skiej, Krakowskiej i Rzeszowskiej. Efektem tych prac by\u0142o m.in.: otrzymanie 3 \u015bwiadectw autorskich wynalazk\u00f3w (\u201eUrz\u0105dzenie do pomiaru zu\u017cycia paliwa\u201d, \u201eUrz\u0105dzenie do pomiaru przebiegu ci\u015bnie\u0144 w silnikach spalinowych\u201d, \u201eSpos\u00f3b i uk\u0142ad przeka\u017anika elektrycznego do kontroli zaniku napi\u0119cia w sieci tr\u00f3jfazowej\u201d), wnioski racjonalizatorskie oraz udzia\u0142 w opracowaniu i wdro\u017ceniu \u201eKomputerowego systemu stanowiskowych bada\u0144 silnik\u00f3w wysokopr\u0119\u017cnych \u2013 SIMAC\u201d, za co wraz ze wsp\u00f3\u0142autorami otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 Zespo\u0142ow\u0105 Ministra Przemys\u0142u Maszynowego w 1976 r. Ponadto wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: tytu\u0142em \u201eM\u0142odego Mistrza Techniki WSK PZL-Mielec\u201d w 1969 r., tytu\u0142em \u201eMistrza Techniki WSK PZL:-Mielec\u201d w 1971 r. i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1988). Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w organizacjach m\u0142odzie\u017cowych, sekcji motorowej LOK, SIMP, SEP (by\u0142 rzeczoznawc\u0105 sprz\u0119tu lotniczego) i ZZ Metalowc\u00f3w. W 1994 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPE\u0106 ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 15 IX 1950 r. w Krz\u0105tce, syn Franciszka i Zofii z domu Lidwin. Absolwent Technikum Budowlanego w Jaros\u0142awiu, matur\u0119 zda\u0142 w 1969 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 2 VII 1969 r. w Tarnobrzeskim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym jako mistrz budowlany. Nied\u0142ugo potem zosta\u0142 powo\u0142any do odbycia zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej, a po niej pracowa\u0142 nadal w TPB do 31 X 1972 r. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Miejskie Przedsi\u0119biorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Nowej D\u0119bie \u2013 inspektor kontroli technicznej (1 XI 1972 \u2013 31 VIII 1973 r.), Urz\u0105d Gminy w \u017byrakowie \u2013 inspektor budownictwa (1 IX 1973 r. \u2013 28 II 1977 r.) i Nadle\u015bnictwo Mielec \u2013 specjalista d\/s inwestycji (od 1 III 1977 r.). Przez trzy kadencje pracowa\u0142 jako radny Rady Miejskiej w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 funkcje: przewodnicz\u0105cego Komisji Budownictwa (1990-1994), zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Rady Miejskiej (1994-1998) i przewodnicz\u0105cego Komisji Ochrony \u015arodowiska, Zdrowia i Spraw Socjalnych (1998-2002). By\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Porozumienia Centrum w Mielcu, od 1992 r. cz\u0142onkiem Naczelnej Rady Politycznej PC, w latach 1993-1998 prezesem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego PC w Rzeszowie i od 1999 r. cz\u0142onkiem Prezydium PC Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego. W latach 1994-1999 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu. Od kilku lat dzia\u0142a tak\u017ce w Stowarzyszeniu Rodzin Katolickich przy parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy. Jest wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Ko\u0142a Prawa i Sprawiedliwo\u015bci w Mielcu, funkcjonuj\u0105cego od 2001 r. W wyborach samorz\u0105dowych w 2010 r. zdoby\u0142 mandat radnego Rady Miejskiej w Mielcu na kadencj\u0119 2010-2014 r., a nast\u0119pnie zosta\u0142 wybrany na wiceprzewodnicz\u0105cego Rady.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOPE\u0106 GRA\u017bYNA ANNA (z domu TRACZ)<\/strong>, urodzona 22 III 1949 r. w Mielcu, c\u00f3rka Kazimierza i Agnieszki z domu Grzelak. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1966 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142a do ZHP i pe\u0142ni\u0142a m.in. funkcj\u0119 dru\u017cynowej. By\u0142a tak\u017ce dru\u017cynow\u0105 szkolnej dru\u017cyny PCK. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142a w 1973 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 lekarza medycyny. W czasie studi\u00f3w wyst\u0119powa\u0142a w dru\u017cynie koszyk\u00f3wki AZS AM Lublin. Bezpo\u015brednio po studiach odby\u0142a roczny sta\u017c w Szpitalu Powiatowym w Mielcu, a nast\u0119pnie w latach 1974-1999 pracowa\u0142a na Oddziale Dzieci\u0119cym w tym\u017ce szpitalu oraz w Przychodni Dzieci\u0119cej w ramach Przychodni Rejonowej nr 1 przy ul. L. Wary\u0144skiego (aktualnie ul. Sandomierska). W 1977 r. uzyska\u0142a I stopie\u0144 specjalizacji z pediatrii w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim nr 1 w Rzeszowie. Od 1977 r. do 1999 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika Poradni Medycyny Szkolnej. Po reorganizacji ZOZ w 1999 r. pracuje w Niepublicznym ZOZ \u201eZLEP\u201d przy ul. Sandomierskiej. Ponadto od 1992 r. prowadzi Prywatny Gabinet Pediatryczny przy ul. Zacisze. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego. Uczestniczy w konferencjach i seminariach specjalistycznych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPE\u0106 JERZY<\/strong>, urodzony 19 VIII 1948 r. w Sopocie, syn Juliana i Walentyny z domu Zaj\u0105c. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr IX w Gda\u0144sku, matur\u0119 zda\u0142 w 1966 r. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce podstawow\u0105 szko\u0142\u0119 muzyczn\u0105. Studiowa\u0142 na Wydziale Weterynarii Akademii Rolniczej w Lublinie i w 1973 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza weterynarii. Bezpo\u015brednio po studiach zosta\u0142 zatrudniony jako ordynator i kierownik Lecznicy dla Zwierz\u0105t w Wadowicach Dolnych ko\u0142o Mielca i na tym stanowisku pracuje do dzi\u015b. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119, m.in. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zakresu higieny \u017cywno\u015bci pochodzenia zwierz\u0119cego. Od wielu lat anga\u017cuje si\u0119 do prac spo\u0142ecznych. Przez dwie kadencje pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego S\u0105du Podkarpackiej Izby Lekarskiej Weterynaryjnej z siedzib\u0105 w Przemy\u015blu. W 1998 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Powiatu Mieleckiego w kadencji 1999-2002, a nast\u0119pnie na radnego Rady Miejskiej w Mielcu w kadencjach 2006-2010 i 2010-2014. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem \u201eMeritus Veterinarius\u201d i odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Polskiego Zwi\u0105zku \u0141owieckiego\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPER ROMAN<\/strong>, urodzony 23 II 1937 r. w Bia\u0142ej Podlaskiej, syn Stefana i Eweliny z Izdebskich. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (aktualnie I LO), egzaminy maturalne z\u0142o\u017cy\u0142 w 1954 r. Studia na Wydziale Stomatologicznym Akademii Medycznej w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1960 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza stomatologa. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1960 r. w Przychodni Rejonowej nr 1 i wkr\u00f3tce potem otworzy\u0142 prywatny gabinet stomatologiczny. W 1975 r. uzyska\u0142 w Wojew\u00f3dzkiej Przychodni Stomatologicznej w Rzeszowie I stopie\u0144 specjalizacji ze stomatologii og\u00f3lnej, a w 1979 r., w Centrum Medycznym Kszta\u0142cenia Podyplomowego w Warszawie, II stopie\u0144 z zakresu stomatologii zachowawczej. Od 1982 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Obwodowej Przychodni Stomatologicznej, a od 1983 r. pracowa\u0142 w Poradni Stomatologii Zachowawczej w Przychodni nr 3 w Mielcu. Zorganizowa\u0142 (wsp\u00f3lnie z dr. Kowalem) PSZ w O\u015brodku Zdrowia w Przec\u0142awiu i w Sp\u00f3\u0142dzielni Zdrowia w Czerminie. By\u0142 kierownikiem specjalizacji na II stopie\u0144 ze stomatologii zachowawczej (dla 3 lekarzy) i na I stopie\u0144 (dla kilkunastu lekarzy). W latach 90. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 Zast\u0119pcy Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialno\u015bci Zawodowej przy Izbie Lekarskiej w Warszawie. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz miasta. W latach 1978-1990 (trzy kadencje) by\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej i w latach 1984-1990 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego Rady. Posiada stopie\u0144 porucznika rezerwy. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 otrzyma\u0142 m.in.: Krzy\u017c Kawalerski OOP, Honorow\u0105 Odznak\u0119 \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Zdrowia\u201d i Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0119 Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego. W 1984 r. zosta\u0142 wpisany do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla miasta Mielca. Zmar\u0142 14 III 2008 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPER ZOFIA (z domu DWORAK)<\/strong>, urodzona 5 IV 1926 r. w Rani\u017cowie, c\u00f3rka Paw\u0142a i Agnieszki z domu Dragan. Uko\u0144czy\u0142a Gimnazjum (z ma\u0142\u0105 matur\u0105 w 1946 r.) i Liceum Pedagogiczne w Rzeszowie z matur\u0105 w 1948 r. Pracowa\u0142a jako nauczycielka w Szko\u0142ach Podstawowych w Brzostowej G\u00f3rze (1948-1949) i Woli Rani\u017cowskiej (1949-1951), a nast\u0119pnie jako instruktorka ZNP w Kolbuszowej (1951-1952) i Tarnobrzegu (1952-1953). W 1953 r. przenios\u0142a si\u0119 do Mielca i uczy\u0142a w Szko\u0142ach Podstawowych: nr 1, nr 2, nr 3 i nr 6. Studiowa\u0142a histori\u0119 na Zaocznym Studium Nauczycielskim w Lublinie i w 1961 r. otrzyma\u0142a dyplom jego uko\u0144czenia. W 1963 r. zosta\u0142a mianowana kierownikiem Szko\u0142y Podstawowej nr 6 i funkcj\u0119 t\u0119 (w latach 70. przemianowan\u0105 na dyrektora) sprawowa\u0142a do 1974 r., a nast\u0119pnie \u2013 w latach 1974-1981 \u2013 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora. W okresie kierowania nowo wybudowan\u0105 szko\u0142\u0105 doprowadzi\u0142a do jej wyposa\u017cenia i uporz\u0105dkowania otoczenia. Prace te, mimo braku \u015brodk\u00f3w finansowych, uda\u0142o si\u0119 wykona\u0107 we wsp\u00f3\u0142pracy ze \u015brodowiskiem. To wsp\u00f3\u0142dzia\u0142anie okazywa\u0142o si\u0119 r\u00f3wnie\u017c przydatne w wychowywaniu dzieci trudnych i zaniedbanych. W 1978 r. uzyska\u0142a dyplom kwalifikacji r\u00f3wnowa\u017cnych wy\u017cszym studiom zawodowym w zakresie historii, po szkoleniu przeprowadzonym w Krakowie przez warszawski Instytut Kszta\u0142cenia Nauczycieli. W 1981 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119, ale po pewnym czasie zawiesi\u0142a j\u0105 i jeszcze przez kilka lat pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 3. Jest cz\u0142onkiem Komisji Socjalnej przy Szkole Podstawowej nr 3 i anga\u017cuje si\u0119 do pomocy chorym nauczycielkom \u2013 emerytkom. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 otrzyma\u0142a m.in. Krzy\u017c Kawalerski OOP, Medal 40-lecia PRL i Medal Komisji Edukacji Narodowej oraz dwie Nagrody Ministra O\u015bwiaty i Wychowania (1973, 1985) za \u201ewybitne osi\u0105gni\u0119cia w pracy dydaktycznej i wychowawczej\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPERA AGNIESZKA (z domu MAZUR)<\/strong>, urodzona 6 VIII 1979 r. w D\u0119bicy, c\u00f3rka Lecha i Stanis\u0142awy z domu Mydlarz. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1998 r. Studia w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie (kierunek: administracja) uko\u0144czy\u0142a w 2001 r. z tytu\u0142em licencjata. (Otrzyma\u0142a stypendium naukowe Fundacji Edukacyjnej Przedsi\u0119biorczo\u015bci w \u0141odzi dla uzdolnionych student\u00f3w.) Nauk\u0119 kontynuowa\u0142a na Akademii Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie (kierunek: politologia, specjalno\u015b\u0107: administracja publiczna) i w 2004 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. W tym samym roku zosta\u0142a zatrudniona w Biurze Pozyskiwania Funduszy i Rozwoju Miasta Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu jako sta\u017cystka. Od grudnia 2004 r. przesz\u0142a na stanowisko referenta, a w 2008 r. \u2013 podinspektora. W rezultacie reorganizacji Urz\u0119du Miejskiego w latach 2010-2011 pracowa\u0142a w Wydziale Inwestycji i Pozyskiwania Funduszy, od 2011 r. do 2013 r. w Wydziale Organizacyjno-Administracyjnym na stanowisku ds. pozyskiwania funduszy, a od 2013 r. do 2015 r. na stanowisku inspektora w tym\u017ce Wydziale. 1 II 2015 r. zosta\u0142a mianowana kierownikiem Referatu Pozyskiwania Funduszy, a 8 III 2016 r. \u2013 kierownikiem Biura Pozyskiwania Funduszy. W toku kilkunastoletniej pracy (g\u0142\u00f3wnie \u2013 przygotowywaniu projekt\u00f3w) przyczyni\u0142a si\u0119 do pozyskania wydatnego zewn\u0119trznego wsparcia finansowego dla wielu inwestycji i innych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 w Gminie Miejskiej Mielec.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPERA CZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 14 II 1932 r. w Zaborczu, powiat mielecki, syn Adama i Marii z domu Kruk. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego w Toruniu, matur\u0119 zda\u0142 w 1950 r. Studiowa\u0142 filozofi\u0119 na Uniwersytecie M. Kopernika w Toruniu. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 V 1955 r. jako referent w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. 1 VII 1958 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko kierownika referatu w Wydziale Bud\u017cetowo-Gospodarczym PPRN, a 30 V 1970 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika tego\u017c Wydzia\u0142u. Ponadto przez szereg lat by\u0142 odpowiedzialny m.in. za koordynowanie przygotowa\u0144 do wybor\u00f3w do Sejmu i rad narodowych (informacje, druki, lokale wyborcze, karty do g\u0142osowania) na terenie powiatu mieleckiego. Pracowa\u0142 w kilku komisjach, m.in. opiniodawczej do spraw koordynacji rozdzia\u0142u mieszka\u0144 w Miejskiej Radzie Narodowej w Mielcu oraz socjalno-bytowej pracownik\u00f3w pa\u0144stwowych i spo\u0142ecznych, kt\u00f3rej przewodniczy\u0142. W latach 1962-1972 pe\u0142ni\u0142 spo\u0142ecznie funkcj\u0119 kierownika biura Powiatowego Komitetu Frontu Jedno\u015bci Narodu w Mielcu. W zwi\u0105zku z procesem rozwi\u0105zywania powiat\u00f3w w 1975 r. \u2013 od 1 V 1975 r. przeszed\u0142 na stanowisko kierownika Ekspozytury Polskiego Biura Podr\u00f3\u017cy \u201eOrbis\u201d w Mielcu. Zorganizowa\u0142 i rozwin\u0105\u0142 jej dzia\u0142alno\u015b\u0107, a nast\u0119pstwem tego by\u0142o podniesienie Ekspozytury \u2013 z dniem 8 VII 1980 r. \u2013 do rangi samodzielnego Oddzia\u0142u PBP \u201eOrbis\u201d i osobisty awans na stanowisko dyrektora. W okresie od 15 XI 1990 r. do 15 VI 2012 r. prowadzi\u0142 prywatne Biuro Podr\u00f3\u017cy w Mielcu, wykupione od PBP \u201eOrbis\u201d., a nast\u0119pnie przebywa\u0142 na emeryturze. By\u0142 cz\u0142onkiem szeregu organizacji spo\u0142ecznych, m.in.: Ligi Obrony Kraju, Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i Towarzystwa Ekonomicznego. Za d\u0142ugoletni\u0105 prac\u0119 zawodow\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 w administracji pa\u0144stwowej oraz instytucji upowszechniania turystyki zosta\u0142 wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Pracownik\u00f3w Pa\u0144stwowych i Spo\u0142ecznych, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Turystyki i Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK IV stopnia. Zmar\u0142 12 IV 2016 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOPERNIKA MIKO\u0141AJA (OSIEDLE)<\/strong>, budowane w latach 60., 70. i 80. XX w. przez Mieleckie Przedsi\u0119biorstwo Budowlane dla Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej, kt\u00f3ra jest tak\u017ce administratorem tego osiedla. Zosta\u0142o wydzielone i nadano mu patrona na sesji Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu 14 IV 1978 r. Jego orientacyjnymi granicami s\u0105 ulice: J. Kusoci\u0144skiego, Kazimierza Jagiello\u0144czyka, Dworcowa i L. Staffa. Inne ulice tego osiedla to: ul. M. Kopernika, Grunwaldzka i Sp\u00f3\u0142dzielcza. Przez setki lat na tych terenach znajdowa\u0142y si\u0119 pola mieszcza\u0144skie (d\u0142ugie, w\u0105skie dzia\u0142ki), kt\u00f3re uprawiano jeszcze w latach 60. (Pi\u0142karscy kibice szli na mecze Stali pomi\u0119dzy zbo\u017cem, ziemniakami i fasol\u0105 tyczkow\u0105.) Gdzieniegdzie sta\u0142 dom z ogrodem, a jedyne wi\u0119ksze osiedle dom\u00f3w jednorodzinnych znajdowa\u0142o si\u0119 na tzw. G\u00f3rce. (Dzi\u015b jest to skupisko \u201ewie\u017cowc\u00f3w\u201d i innych blok\u00f3w mieszkalnych przy ulicach: J. Kossaka, Dworcowa i ks. P. Skargi.) W pierwszych latach XXI w. charakterystycznymi obiektami osiedla by\u0142y: Gimnazjum nr 2 (wcze\u015bniej Szko\u0142a Podstawowa nr 7), Sp\u00f3\u0142dzielczy Dom Kultury z placem zabaw, pawilon handlowo-us\u0142ugowy przy ul. ks. P. Skargi, pawilon handlowo-us\u0142ugowy przy ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka, Restauracja-Cafe-Pizzeria \u201eRock and Roll\u201d i Klub \u201eFeniks\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOPERNIKA MIKO\u0141AJA (ULICA)<\/strong>, niezbyt d\u0142uga (235 m), ale centralna ulica osiedla M. Kopernika. Powsta\u0142a w 1970 r. i wtedy to MRN nada\u0142a jej patrona. \u0141\u0105czy dwie bardzo ruchliwe ulice J. Kusoci\u0144skiego i ks. P. Skargi, biegn\u0105c pomi\u0119dzy blokami mieszkalnymi oraz zespo\u0142em boisk Gimnazjum nr 2 i placem zabaw SDK MSM. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach. Stanowi jedn\u0105 z wi\u0119kszych ciekawostek i tajemnic Mielca w zakresie adres\u00f3w dom\u00f3w mieszkalnych. Ot\u00f3\u017c nikt z mieszka\u0144c\u00f3w Mielca nie posiada w dowodzie osobistym adresu tej ulicy. Bloki po jednej stronie ul. M. Kopernika przypisano ul. Grunwaldzkiej, biegn\u0105cej o ponad sto metr\u00f3w dalej, a blok z drugiej strony \u2013 ul. J. Kusoci\u0144skiego, oddalonej o kilkadziesi\u0105t metr\u00f3w. Z roku na rok poprawiano wizerunek osiedla, m.in. poprzez remonty ulic, wykonanie nowych kolorowych elewacji blok\u00f3w MSM (w po\u0142\u0105czeniu z termoizolacj\u0105), remonty plac\u00f3wek o\u015bwiatowych i modernizacj\u0119 ich otoczenia, wybudowanie nowej hali sportowej przy Gimnazjum nr 2 oraz modernizacj\u0119 stadionu i zespo\u0142u basen\u00f3w MOSiR.
Patron osiedla i ulicy MIKO\u0141AJ KOPERNIK (1473-1543) to jeden z najwybitniejszych uczonych w dziejach ludzko\u015bci i jeden z najbardziej znanych w \u015bwiecie Polak\u00f3w. By\u0142 nie tylko duchownym i genialnym astronomem, ale tak\u017ce zdolnym lekarzem, matematykiem, ekonomist\u0105, administratorem d\u00f3br i nawet dow\u00f3dc\u0105 obrony Olsztyna przed Krzy\u017cakami. W dziejach nauki zapisa\u0142 si\u0119 przede wszystkim jako tw\u00f3rca teorii heliocentrycznej, w my\u015bl kt\u00f3rej S\u0142o\u0144ce stanowi centrum, wok\u00f3\u0142 kt\u00f3rego kr\u0105\u017c\u0105 planety. Obala\u0142 tym samym powszechnie dot\u0105d uznawan\u0105 teori\u0119 geocentryczn\u0105. (Ziemia jest centrum Wszech\u015bwiata.) Napisa\u0142 traktat naukowy De revolutionibus orbium coelestium libri VI (O obrotach kr\u0119g\u00f3w niebieskich ksi\u0105g VI), w kt\u00f3rym wy\u0142o\u017cy\u0142 istot\u0119 teorii heliocentrycznej i popar\u0142 j\u0105 wynikami bada\u0144.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPI\u0143SKI PIOTR CEZARY,<\/strong> urodzony 13 VII 1969 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Marianny z domu Szelongiewicz. Edukacj\u0119 muzyczn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w ch\u00f3rze ch\u0142opi\u0119cym Stanis\u0142awa Steczkowskiego \u201eMieleckie S\u0142owiki\u201d . Kontynuowa\u0142 j\u0105 w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I i II st. im. Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza w Mielcu w klasie fortepianu Tadeusza Wywrockiego. Absolwent Liceum Muzycznego im. Fryderyka Chopina w Bytomiu (w klasie fortepianu Marii Zegalskiej) z matur\u0105 w 1988 r. Uko\u0144czy\u0142 studia: na Wydziale Instrumentalnym Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach (klasa fortepianu \u2013 prowadz\u0105cy prof. J\u00f3zef Stompel, klasa kameralistyki \u2013 prowadz\u0105cy prof. Maria Szwajger-Ku\u0142akowska) z tytu\u0142em magistra sztuki w 1993 r. oraz na Wydziale Instrumentalnym \u00c9cole Normale de Musique Alfred Cortot w Pary\u017cu (klasa fortepianu prof. Fran\u00e7oise Thinat) \u2013 \u201eDipl\u00f4me d’execution\u201d z wyr\u00f3\u017cnieniem w 1995 r. i \u201eDipl\u00f4me d’execution sup\u00e9rieur\u201d w 1996 r. Swoje umiej\u0119tno\u015bci pianistyczne doskonali\u0142 na kursach u takich mistrz\u00f3w jak: Andrzej Jasi\u0144ski, Tatiana Szebanowa, Kum Sing Lee czy Maurizio Pollini. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jako akompaniator w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach (1993-1994) oraz aktor-pianista w operze Umberto Giordano \u201eFedora\u201d w Teatrze Wielkim Operze Narodowej w Warszawie (1993-1994). W latach 1995-1996 by\u0142 akompaniatorem w klasie wiolonczeli w \u00c9cole Normale de Musique Alfred Cortot w Pary\u017cu, w latach 1996-1997 \u2013 pedagogiem w klasie fortepianu w Liceum Muzycznym im. Fryderyka Chopina w Bytomiu, a w latach 1996-2000 \u2013 nauczycielem kontraktowym w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej im. Mieczys\u0142awa Kar\u0142owicza w Katowicach. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1996 r. pracuje w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach jako wyk\u0142adowca na Wydziale Wokalno-Instrumentalnym i w Instytucie Jazzu. Od 1998 r. koncertuje w kraju i za granic\u0105 jako pianista-solista z Narodow\u0105 Orkiestr\u0105 Symfoniczn\u0105 Polskiego Radia w Katowicach. W ramach NOSPR wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wybitnymi kompozytorami, dyrygentami i solistami (m.in. Krzysztof Penderecki, Henryk Miko\u0142aj G\u00f3recki, Antoni Wit, Jerzy Semkow, Gabriel Chmura, Jacek Kaspszyk, Stanis\u0142aw Skrowaczewski, Paul McCreesh, Aleksander Liebreich, Krzysztof Jakowicz, Zofia Kilanowicz, Iwona Sobotka, Ewa Podle\u015b, Danilo P\u00e9rez, Wayne Shorter, Brian Blade, John Patitucci i in.) Ponadto w roku akademickim 2002\/2003 odby\u0142 sta\u017c na Wydziale Instrumentalnym \u00c9cole Normale de Musique Alfred Cortot w Pary\u017cu (klasa fortepianu prof. Fran\u00e7oise Thinat). W 2008 r. otrzyma\u0142 stopie\u0144 doktora na podstawie rozprawy: Wp\u0142yw specyfiki instrument\u00f3w d\u0119tych na faktur\u0119 i charakterystyk\u0119 brzmieniow\u0105 fortepianu wsp\u00f3\u0142graj\u0105cego, a w 2015 r. uzyska\u0142 habilitacj\u0119 na podstawie rozprawy: Nowa rola fortepianu w przestrzeni muzyki symfonicznej XX wieku. Krystalizacja \u015brodk\u00f3w ekspresji i zadania pianisty na podstawie wczesnej tw\u00f3rczo\u015bci Igora Strawi\u0144skiego.<\/em> W latach 1996-1997 by\u0142 organizatorem koncert\u00f3w w Szpitalu Uzdrowiskowym w Ustroniu (filia w Reptach) dla pacjent\u00f3w po operacjach serca pt. \u201eMuzyka dla serca\u201d. Od 2000 r. organizuje w PSM I i II st. im. M. Kar\u0142owicza w Katowicach koncerty integruj\u0105ce dzieci zdrowe i niepe\u0142nosprawne pt. \u201eDzieci-dzieciom\u201d, a od 2001 r. jest organizatorem koncert\u00f3w charytatywnych w Instytucie Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach na rzecz Stowarzyszenia \u201eSpina Bifida\u201d z udzia\u0142em wybitnych muzyk\u00f3w klasycznych i jazzowych. W czasie kariery artystycznej zdoby\u0142 szereg nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in.: II nagrod\u0119 w konkursie Liceum Muzycznego im. F. Chopina w Bytomiu (1982), II nagrod\u0119 w regionalnych przes\u0142uchaniach klas fortepianu w Chorzowie (1987), I nagrod\u0119 w Konkursie Pianistycznym na Stypendia Artystyczne Towarzystwa im. F. Chopina w Warszawie (1991), wyr\u00f3\u017cnienie w XI Mi\u0119dzyuczelnianym Konkursie Muzyki Kameralnej w \u0141odzi (1992), I nagrod\u0119 w Konkursie Pianistycznym na Stypendia Artystyczne Towarzystwa im. F. Chopina w Warszawie (1993) i p\u00f3\u0142fina\u0142 w Mi\u0119dzynarodowym Konkursie Pianistycznym \u201ePiano XX si\u00e8cle\u201d w Orleanie (Francja; \u201dLa R\u00e9publique du Centre\u201d: \u201e…obiecuj\u0105cy talent…\u201d \u201e…pianista wielkiej klasy…\u201d) oraz w ramach konkurs\u00f3w: stypendium rz\u0105du francuskiego (1994\/1995), stypendium \u00c9cole Normale de Musique Alfred Cortot Comite du Albert Roussel w Pary\u017cu (1995\/1996) i ponownie stypendium rz\u0105du francuskiego (2002\/2003). Szczeg\u00f3lnym wyr\u00f3\u017cnieniem by\u0142a Z\u0142ota P\u0142yta za album JimekxMiuoschxNOSPR (2015). Piotr Kopi\u0144ski od kilku lat gra w duecie z wybitnym saksofonist\u0105 jazzowym Jerzym G\u0142\u00f3wczewskim, a tak\u017ce wsp\u00f3\u0142tworzy zesp\u00f3\u0142 specjalizuj\u0105cy si\u0119 w argenty\u0144skim tangu – \u201eAndrysek Tango Ensemble\u201d (p\u0142yta cd \u201eOBLIVION 4:26AM\u201d). Od 1996 tworzy duet z \u017con\u0105 Agnieszk\u0105 : K2PIANO. Przez lata repertuar zespo\u0142u poszerza\u0142 si\u0119 o dzie\u0142a r\u00f3\u017cnych epok muzycznych, ale podstawowym obszarem zainteresowa\u0144 jest muzyka XX wieku i wsp\u00f3\u0142czesna. W 2000 roku duet wyst\u0105pi\u0142 z recitalem na dwa fortepiany w Central Washington University i poprowadzi\u0142 kursy dla student\u00f3w tej uczelni. W 2013 roku zesp\u00f3\u0142 uczci\u0142 100-lecie urodzin Witolda Lutos\u0142awskiego kompletem p\u0142yt cd z muzyk\u0105 kameraln\u0105 i fortepianow\u0105, a tak\u017ce 100-lecie premiery \u201e\u015awi\u0119ta wiosny\u201d Igora Strawi\u0144skiego we w\u0142asnym opracowaniu na 2 fortepiany i zesp\u00f3\u0142 perkusyjny. Dla mieleckiej publiczno\u015bci duet Kopi\u0144skich zagra\u0142 z Orkiestr\u0105 Smyczkow\u0105 Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach 25 VI 2017 r. w ramach 20. Mieleckiego Festiwalu Muzycznego w Domu Kultury SCK w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOPYCI\u0143SKI (KOPYTO) ADAM (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 24 XII 1849 r. w \u017bmigrodzie Nowym ko\u0142o Jas\u0142a, syn Jana Kopyto i Rozalii z Walewskich. Absolwent gimnazjum w Tarnowie. Tu r\u00f3wnie\u017c, po odbyciu studi\u00f3w teologicznych, przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie (26 VII 1874 r.). Po ledwie roku pracy \u2013 w Przeciszowie i Ci\u0119\u017ckowicach \u2013 zosta\u0142 wys\u0142any na studia do Wiednia i tam w 1879 r. uzyska\u0142 doktorat z teologii. Powr\u00f3ci\u0142 do Tarnowa i od 1879 r. wyk\u0142ada\u0142 teologi\u0119 pastoraln\u0105 w Seminarium Duchownym, a ponadto od 1881 r. \u2013 Pismo \u015awi\u0119te Nowego Testamentu. W tym okresie napisa\u0142 i wyda\u0142 drukiem szereg rozpraw (w tym doktorsk\u0105) i artyku\u0142\u00f3w oraz ksi\u0105\u017ck\u0119 O sakramencie pokuty (Tarn\u00f3w, 1883\/1884). Prowadzi\u0142 te\u017c niezwykle aktywn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 i polityczn\u0105. Doprowadzi\u0142 do powstania stowarzyszenia r\u0119kodzielnik\u00f3w chrze\u015bcija\u0144skich \u201eGwiazda Tarnowska\u201d i przez 10 lat by\u0142 jego prezesem. By\u0142 te\u017c inicjatorem budowy domu dla tego stowarzyszenia. Wybierano go do Rady Miejskiej i Powiatowej w Tarnowie. W 1883 r. zosta\u0142 pos\u0142em na sejm krajowy, a w 1885 pos\u0142em do parlamentu we Wiedniu. By\u0142 rzecznikiem spraw ch\u0142opskich. Organizowa\u0142 wiece, zak\u0142ada\u0142 k\u00f3\u0142ka rolnicze i inne stowarzyszenia ch\u0142opskie. Inspirowa\u0142 r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci o\u015bwiatowej na wsi. Niezadowoleni w\u0142a\u015bciciele ziemscy wymogli na biskupie tarnowskim I. \u0141obosie decyzj\u0119 o nakazie rezygnacji z mandatu poselskiego przez ks. A. Kopyci\u0144skiego i ten zastosowa\u0142 si\u0119 do biskupiego polecenia. Kontynuowa\u0142 natomiast dzia\u0142alno\u015b\u0107 publicystyczn\u0105, tak\u017ce \u017ale przyjmowan\u0105 przez obszarnik\u00f3w. Wyda\u0142 w Tarnowie m.in. O zagrodach w\u0142o\u015bcia\u0144skich (1889) i O stosunku kapita\u0142u do pracy (1890). W 1890 r. mianowano go proboszczem w Radomy\u015blu Wielkim, ale po konflikcie na tle politycznym zosta\u0142 przeniesiony do Gaw\u0142uszowic (29 XII 1892 r.). Tu wznowi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105 i spo\u0142eczn\u0105, m.in. uruchomi\u0142 parafialn\u0105 sp\u00f3\u0142k\u0119 oszcz\u0119dno\u015bci i po\u017cyczek. Dwukrotnie zosta\u0142 pos\u0142em do parlamentu we Wiedniu, w kadencjach 1891-1897 i 1907-1911 (z okr\u0119gu D\u0105browa-Mielec). Kontynuowa\u0142 przy tym dzia\u0142alno\u015b\u0107 pisarsk\u0105, wydaj\u0105c 20 dalszych ksi\u0105\u017cek. Pisarstwo i dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczno-spo\u0142eczna w interesie ch\u0142op\u00f3w nie przeszkadza\u0142y mu w wykonywaniu obowi\u0105zk\u00f3w duszpasterskich. Pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji, m.in. sekretarza Stowarzyszenia \u015bw. J\u00f3zefa, obro\u0144cy w\u0119z\u0142a ma\u0142\u017ce\u0144skiego, egzaminatora prosynodalnego, honorowego radcy konsystorza biskupiego, dziekana dekanatu radomyskiego i wicedziekana dekanatu mieleckiego. W 1894 r. otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 honorowego kanonika kapitu\u0142y katedralnej. Zmar\u0142 27 IX 1914 r. w Gaw\u0142uszowicach i zosta\u0142 pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORAB ZYGMUNT<\/strong>, urodzony 24 V 1926 r. w Miko\u0142ajewie, wojew\u00f3dztwo lwowskie. Zrz\u0105dzeniem losu w czasie okupacji hitlerowskiej zamieszka\u0142 z rodzicami w D\u0119bicy. W 1942 r. zosta\u0142 wywieziony na przymusowe roboty do Eilenburga w III Rzeszy. Po wojnie wr\u00f3ci\u0142 do D\u0119bicy i w 1947 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Gimnazjum i Liceum w D\u0119bicy. Po maturze odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, pocz\u0105tkowo w batalionie samochodowym przy Dow\u00f3dztwie Wojsk Lotniczych w Warszawie, a p\u00f3\u017aniej w Technicznej Szkole Lotniczej i ponownie w jednostce transportowej DWL. W latach 1948-1950 uko\u0144czy\u0142 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Lotnicz\u0105 w D\u0119blinie i otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika. Do ko\u0144ca marca 1954 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w 1 Pu\u0142ku Lotnictwa My\u015bliwskiego \u201eWarszawa\u201d, pe\u0142ni\u0105c funkcje: starszego pilota, dow\u00f3dcy klucza i dow\u00f3dcy eskadry. Lata\u0142 m.in. na samolotach odrzutowych typu \u201eJak\u201d oraz \u201eMiG\u201d i uzyska\u0142 uprawnienia instruktora szkolenia na samolotach \u201eMiG\u201d. Pierwszy kontakt z Mielcem mia\u0142 w 1953 r. przy odbiorze i przebazowywaniu samolotu Lim-1. Od 1 IV 1954 r. \u2013 ju\u017c w stopniu kapitana \u2013 pracowa\u0142 jako pilot do\u015bwiadczalny w Instytucie Technicznym Wojsk Lotniczych, a z dniem 1 XI 1954 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec jako pilot oblatywacz. Przez 6 lat pobytu w Mielcu oblata\u0142 oko\u0142o 1500 samolot\u00f3w, m.in. pierwszy Lim-2 wykonany ca\u0142kowicie w Polsce (22 XI 1958 r.) i Lim-5P (18 XI 1958 r.). 1 XI 1957 r. zosta\u0142 mianowany szefem pilot\u00f3w do\u015bwiadczalnych, a w kwietniu 1959 r. otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 majora. Wyj\u0105tkowymi osi\u0105gni\u0119ciami by\u0142o l\u0105dowanie i start z przygodnego trawiastego terenu samolotem odrzutowym Lim-5 i samolotem Lim-6bis oraz przymusowe l\u0105dowanie odrzutowcem bez pracuj\u0105cego silnika. Z dniem 31 VII 1960 r. powr\u00f3ci\u0142 do lotnictwa wojskowego i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika lot\u00f3w na lotnisku polowym, a wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 ponownie skierowany do Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych i pracowal tam jako pilot. W 1964 r. przeszed\u0142 do rezerwy i zosta\u0142 zatrudniony w Polskich Liniach Lotniczych \u201eLOT\u201d. Po przeszkoleniu na samolotach pasa\u017cerskich I\u0142-14, An-24, I\u0142-18 i I\u0142-62 pracowa\u0142 jako pilot na liniach zagranicznych do 1982 r., m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kapitana samolotu pasa\u017cerskiego I\u0142-62. W 1982 r. zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 pilota ze wzgl\u0119du na stan zdrowia. Bilans dokona\u0144 lotniczych zamkn\u0105\u0142 nast\u0119puj\u0105cymi danymi: 35 lat latania, 11 350 wylatanych godzin (w tym 3 600 na samolotach my\u015bliwskich), 31 typ\u00f3w pilotowanych samolot\u00f3w (w tym 8 produkcji WSK Mielec), 1 500 egzemplarzy oblatanych samolot\u00f3w, 6 500 mln przebytych km w PLL \u201eLOT\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Br\u0105zowym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d. Na emeryturze mieszka\u0142 w Warszawie. Zmar\u0142 10 III 1991 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORCZAKA JANUSZA (ULICA)<\/strong>, jedna z najd\u0142u\u017cszych ulic (1365 m) na osiedlu Wolno\u015bci. Biegnie od ul. Wolno\u015bci w kierunku po\u0142udniowo-wschodnim, r\u00f3wnolegle do linii kolejowej, do bramy Zak\u0142adu Dr\u00f3g Miejskich. Krzy\u017cuje si\u0119 z ulicami: B. Czecha, M. \u0106wikli\u0144skiej, B. Prusa i Kra\u0144cow\u0105. W jej rejonie znajduje si\u0119 jedna ze stref przemys\u0142owych miasta, tote\u017c po obu stronach ulicy ulokowane s\u0105 przedsi\u0119biorstwa, zak\u0142ady przemys\u0142owe i hurtownie. Cz\u0119\u015b\u0107 posesji pozostaje niezagospodarowana. Ulica powsta\u0142a w latach 50., ale patrona otrzyma\u0142a dopiero w 1973 r. Mia\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik z p\u0142yt po jednej stronie i tylko do po\u0142owy d\u0142ugo\u015bci. W 2006 r. i 2011 r. przeprowadzono remonty, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105.
Patron ulicy: JANUSZ KORCZAK (Henryk Goldszmit) urodzi\u0142 si\u0119 w 1878 r. (lub w 1879 r.) w rodzinie pochodzenia \u017cydowskiego. By\u0142 znanym pedagogiem i teoretykiem wychowania, pisarzem (m.in. Kr\u00f3l Maciu\u015b Pierwszy i Kr\u00f3l Maciu\u015b na wyspie bezludnej), publicyst\u0105 i lekarzem. Tworzy\u0142 i prowadzi\u0142 plac\u00f3wki opieku\u0144cze dla dzieci. 6 VIII 1942 r., przy likwidacji getta warszawskiego, nie opu\u015bci\u0142 podopiecznych dzieci i wraz z nimi zosta\u0142 wywieziony do obozu hitlerowskiego w Treblince, a nast\u0119pnie zamordowany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORCZYKOWSKI ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 1 I 1958 r. w Dzier\u017coniowie, syn Mariana i Jadwigi z domu Miszkurka. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Radiotechnicznych w Dzier\u017coniowie z matur\u0105 w 1977 r. Studia na Wydziale Gospodarki Narodowej Akademii Ekonomicznej im. Oskara Langego uko\u0144czy\u0142 w 1982 r. z tytu\u0142em magistra. Jesieni\u0105 1982 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej, pocz\u0105tkowo na stanowisku inspektora ds. finansowych, a p\u00f3\u017aniej powierzono mu funkcj\u0119 kierownika ds. finansowych. W kwietniu 1993 r. za\u0142o\u017cy\u0142 firm\u0119 Biuro Rachunkowe i prowadzi je nadal. W 1996 r. odszed\u0142 z MSM. Od m\u0142odo\u015bci wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 80. przewodniczy\u0142 komisji sportu mieleckiego ZSMP i by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem wielu imprez sportowych, m.in. turniej\u00f3w \u201edzikich dru\u017cyn\u201d. Jako zawodnik i opiekun amatorskiej dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej Cosmos Mielec przyczyni\u0142 si\u0119 do jej og\u00f3lnopolskich sukces\u00f3w. Po likwidacji FKS Stal Mielec w 1997 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Mieleckiego Klubu Pi\u0142karskiego Stal Mielec i do 2008 r. pracowa\u0142 w jego zarz\u0105dzie, a w 2008 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa klubu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2010 r. Ponadto w latach 2002-2006 by\u0142 cz\u0142onkiem Komitetu Rodzicielskiego Szko\u0142y Podstawowej nr 6 w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORDECKIEGO AUGUSTYNA (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga (205 m) ulica miejska na osiedlu Wolno\u015bci. Stanowi po\u0142\u0105czenie ulic G. Naruszewicza i S. Okrzei. Powsta\u0142a w 1977 r. w czasie budowy osiedla dom\u00f3w jednorodzinnych na G\u00f3rce Wojs\u0142awskiej. Pierwotnie nosi\u0142a imi\u0119 Mariana Buczka, ale w 1990 r. Miejska Rada Narodowa, na wniosek przedstawicieli Komitetu Obywatelskiego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d, nada\u0142a jej nowego patrona \u2013 ks. Stanis\u0142awa Kordeckiego. W pierwszych latach\u00a0 XX w. otrzyma\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z kostki brukowej po obu stronach. S\u0105siaduj\u0105 z ni\u0105 prywatne posesje z okaza\u0142ymi domami i bogat\u0105 zieleni\u0105. W 2024 r. po\u0142o\u017cono nowa nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105.
Patron ulicy: KS. AUGUSTYN KORDECKI (1603-1673), przeor klasztoru Paulin\u00f3w w Cz\u0119stochowie, ws\u0142awi\u0142 si\u0119 bohatersk\u0105 postaw\u0105 i duchowym przyw\u00f3dztwem w czasie udanej obrony klasztoru jasnog\u00f3rskiego przed wojskami szwedzkimi w czasie \u201epotopu\u201d (1655). Ta pierwsza wi\u0119ksza pora\u017cka wojsk szwedzkich na terenie Polski mia\u0142a du\u017cy wp\u0142yw na mobilizacj\u0119 Polak\u00f3w przeciwko szwedzkiemu naje\u017ad\u017acy.<\/p>\r\n

KORDOWIECKI MAREK<\/b>, urodzony 19 X 1962 r. Gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 r\u0119czna rozpocz\u0105\u0142 w Anilanie \u0141\u00f3d\u017a i w latach 1982-1986 gra\u0142 w jej I zespole senior\u00f3w wyst\u0119puj\u0105cym w ekstraklasie. W tym czasie Anilana wywalczy\u0142a mistrzostwo Polski (1983 r.) i trzy razy wicemistrzostwo (1984,1985 i 1986). Od 1986 r. do 1988 r. wyst\u0119powa\u0142 w ekstraklasowej Stali Mielec i by\u0142 jednym z jej najlepszych strzelc\u00f3w. Od 1983 r. by\u0142 cz\u0142onkiem m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski, a od 17 I 1984 r. do 19 XII 1987 r. wyst\u0119powa\u0142 w I reprezentacji Polski. Og\u00f3\u0142em zagra\u0142 w 71 meczach i zdoby\u0142 20 bramek. W 1988 r. wyjecha\u0142 do Niemiec i do 2000 r. gra\u0142 w tamtejszych klubach: TV M\u00fcnchholzhausen (liga regionalna), TV Gelnhausen (II liga, kr\u00f3l strzelc\u00f3w), TV Niederw\u00fcrzbach (I liga, kr\u00f3l strzelc\u00f3w w sezonie 1994\/1995, 212 bramek) i Vfl Schwartau, gdzie w sezonie 1999\/2000 by\u0142 graj\u0105cym trenerem. Od sezonu 2000\/2001 zajmowa\u0142 si\u0119 wy\u0142\u0105cznie dzia\u0142alno\u015bci\u0105 szkoleniow\u0105 i trenowa\u0142 kolejno: Ahrensburger TSV (2000-2002), CHEV Diekirch (Luksemburg, 2002-2007) i HSG V\u00f6lklingenn (2007-2010).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORDY\u015a MARIAN<\/strong>, urodzony 29 X 1932 r. w Woli P\u0142awskiej, powiat mielecki, syn Franciszka i Karoliny z domu R\u017cany. W czasie okupacji hitlerowskiej jego rodzina zosta\u0142a wyrzucona z gospodarstwa i przesiedlona do Mielca za odmow\u0119 podpisania volkslisty. Zamieszka\u0142a w pobli\u017cu obozu jenieckiego (Francuzi, Rosjanie, \u017bydzi i inni) przy stacji kolejowej. Marian Kordy\u015b, wraz z innymi m\u0142odymi ch\u0142opcami (Z\u0105bkiem, Sosi\u0144skim, Krzakiem i Taborem \u2013 s\u0105siadami), podrzuca\u0142 jedzenie do obozu, ryzykuj\u0105c nawet \u017cyciem. Zbiera\u0142 tak\u017ce informacje o obozie, potrzebne dla wywiadu AK. W czasie tych eskapad zosta\u0142 dwukrotnie postrzelony przez stra\u017cnik\u00f3w obozowych. Po zako\u0144czeniu wojny zosta\u0142 powo\u0142any do jednostki S\u0142u\u017cby Polsce (SP) i uczestniczy\u0142 w budowie fabryki wiskozy w Jeleniej G\u00f3rze. W latach 1952-1956 s\u0142u\u017cy\u0142 w Marynarce Wojennej. Po odbyciu s\u0142u\u017cby wojskowej powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w P\u0142awie (specjalno\u015b\u0107: rolnictwo) i Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: galwanizer). Za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asne gospodarstwo w Chrz\u0105stowie i w 1964 r. przeszed\u0142 do pracy w Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePok\u00f3j\u201d (p\u00f3\u017aniej \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107\u201d) na stanowisko galwanizera. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie w ruchu ludowym i uczestniczy\u0142 w r\u00f3\u017cnych formach protest\u00f3w (strajkach, blokadach) w latach 80. XX w. Nale\u017cy do Polskiego Stronnictwa Ludowego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. \u201eZ\u0142ot\u0105 Koniczynk\u0105\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORONA WAC\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 I 1950 r. w Kro\u015bnie, syn J\u00f3zefa i Heleny z domu Urbanek. Absolwent Technikum Elektrycznego w Kro\u015bnie-Turasz\u00f3wce, matur\u0119 zda\u0142 w 1969 r. W latach 1969-1970 pracowa\u0142 w Kro\u015bnie\u0144skich Hutach Szk\u0142a w Kro\u015bnie na stanowisku laboranta. Studia w Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie odby\u0142 w latach 1970-1975 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera elektryka. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i do 1992 r. pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach: technologa, mistrza Wydzia\u0142u Automatyki, kierownika Dzia\u0142u Inwestycji i kierownika Wydzia\u0142u Utrzymania Ruchu. W 1988 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe na Politechnice Rzeszowskiej z zakresu system\u00f3w mikroprocesorowych, a w 1990 r. otrzyma\u0142 I stopie\u0144 specjalizacji zawodowej in\u017cyniera w dziedzinie elektroniki. W latach 1989-1991 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego i nast\u0119pnie przewodnicz\u0105cym Rady Pracowniczej WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Od 1992 r. przebywa\u0142 poza Mielcem, pe\u0142ni\u0105c w latach 1992-1994 funkcj\u0119 prezesa zarz\u0105du Zak\u0142ad\u00f3w Podzespo\u0142\u00f3w Radiowych S.A. w Kutnie oraz w latach 1994-1999 funkcj\u0119 dyrektora przedsi\u0119biorstwa pa\u0144stwowego i prezesa zarz\u0105du Zak\u0142ad\u00f3w Przetw\u00f3rstwa Owocowo-Warzywnego SA w Dwikozach. W obu firmach kierowa\u0142 procesem restrukturyzacji, w wyniku kt\u00f3rego z przedsi\u0119biorstw zagro\u017conych upad\u0142o\u015bci\u0105 sta\u0142y si\u0119 firmami rentownymi z dobrymi perspektywami rozwojowymi. Ponadto w latach 1992-1999 wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Rady Nadzorczej firmy \u201eTARBUD\u201d S.A. jako reprezentant Skarbu Pa\u0144stwa. W 1998 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w Szkole G\u0142\u00f3wnej Handlowej w Warszawie z zakresu zarz\u0105dzania strategicznego. Od 1999 r. pe\u0142ni kierownicze funkcje w zarz\u0105dzie Miejskiego Przedsi\u0119biorstwa Energetyki Cieplnej w Mielcu, najpierw jako zast\u0119pca prezesa, a nast\u0119pnie \u2013 prezes zarz\u0105du sp\u00f3\u0142ki do 2017 r. W tym okresie, w wyniku wdro\u017conego programu naprawczego, nast\u0105pi\u0142a zdecydowana poprawa sytuacji firmy. Pozwoli\u0142o to na rozpocz\u0119cie procesu modernizacji miejskiego systemu ciep\u0142owniczego, popraw\u0119 jako\u015bci us\u0142ug w zakresie dostaw ciep\u0142a i stabilizacj\u0119 ich cen.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORONACJA OBRAZU MATKI BO\u017bEJ CHORZELOWSKIEJ KR\u00d3LOWEJ RODZIN,<\/strong>\u00a0uroczysto\u015b\u0107 religijna zorganizowana w parafii Wszystkich \u015awi\u0119tych w Chorzelowie w dniu 9 IX 2017 r. dla oddania ho\u0142du Matce Bo\u017cej w Jej Chorzelowskim Obrazie. Na uroczysto\u015b\u0107 przyby\u0142y tysi\u0105ce wiernych z Chorzelowa, Mielca i wielu okolicznych parafii, a w\u015br\u00f3d nich przedstawiciele w\u0142adz samorz\u0105dowych. Mszy \u015awi\u0119tej przewodniczy\u0142 metropolita katowicki arcybiskup Wiktor Skworc, a wraz z nim Eucharysti\u0119 sprawowali biskup tarnowski Andrzej Je\u017c oraz liczni duchowni. Arcybiskup Wiktor Skworc i biskup Andrzej Je\u017c, przy asy\u015bcie proboszcza chorzelowskiego ks. Andrzeja Ramsa, dokonali aktu koronacji. W okoliczno\u015bciowej homilii abp Wiktor Skworc wskaza\u0142 na wielk\u0105 warto\u015b\u0107 religijn\u0105 obrazu \u015awi\u0119tej Rodziny jako szko\u0142y czysto\u015bci dla ludzi \u2013 dzieci bo\u017cych oraz wezwa\u0142 Polak\u00f3w do ochrony podstawowych warto\u015bci: \u017cycia pocz\u0119tego, ma\u0142\u017ce\u0144stwa i rodziny.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORPANTY ADAM<\/strong>, urodzony w 1776 r. By\u0142 podcechmistrzem cechu krawiecko-ku\u015bnierskiego w Mielcu w latach 1825-1840. Zmar\u0142 w 1867 r. w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORPANTY ANNA<\/strong>, urodzona 8 XI 1948 r. w Mielcu, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Ewy z domu Kowal. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1966 r. Od 1 X 1966 r. do 31 VIII 1982 r. pracowa\u0142a w Powiatowej i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Mielcu. W 1981 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra bibliotekozawstwa i informacji naukowej. Od 1 IX 1982 r. pracuje w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu, przekszta\u0142conym w Centrum Kszta\u0142cenia Ustawicznego im. prof. Janusza Groszkowskiego, jako nauczyciel bibliotekarz. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w spo\u0142eczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 kulturaln\u0105. Od 1970 r. nale\u017cy do Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu. Przez wiele lat by\u0142a cz\u0142onkiem zarz\u0105du, a w latach 1993-1996 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 prezesa TMZM. Pracowa\u0142a te\u017c w komisjach problemowych: historyczno-dokumentalnej, popularyzacji wiedzy o regionie, wydawniczej, artystycznej, muzealnej i ekologicznej. Aktywnie dzia\u0142a\u0142a w Klubie \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM (udzia\u0142 w organizacji plener\u00f3w, wystaw, kiermaszy i spotka\u0144) i popularyzowa\u0142a jego osi\u0105gni\u0119cia. Uczestniczy\u0142a w skutecznym apelu do w\u0142adz miejskich o uratowanie dla dzia\u0142alno\u015bci kulturalnej budynk\u00f3w nr 19 i 21 przy ul. H. Sawickiej, przeznaczonych do rozbi\u00f3rki w ramach budowy wiaduktu. (Jest to dzi\u015b \u201eJadern\u00f3wka\u201d przy ul. Jadernych \u2013 filia Muzeum Regionalnego.) Jako nauczycielka popularyzowa\u0142a wiedz\u0119 o ziemi mieleckiej w\u015br\u00f3d uczni\u00f3w i nauczycieli CKU poprzez w\u0142\u0105czanie ich do udzia\u0142u w imprezach regionalnych, wystawach i konkursach. W tym zakresie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z mieleckimi instytucjami tworzenia i upowszechniania kultury. Prywatnie posiada\u0142a bogaty zbi\u00f3r wydawnictw o Mielcu i jego regionie. Eksponowa\u0142a go m.in. na wystawie Mielecjana \u2013 publikacje o Mielcu w Miejskiej Bibliotece Publicznej i na innych wystawach okoliczno\u015bciowych. Autorka artyku\u0142\u00f3w w okoliczno\u015bciowych wydawnictwach szkolnych, m.in.: 80-lecie Gmachu 1912-1992<\/em>\u00a0(Mielec, 1992),\u00a0Informator z okazji otwarcia filii ZSZ nr 1<\/em>\u00a0(Mielec, 1998)\u00a0Liceum Techniczne 1998\/99 i 90-lecie Gmachu Szko\u0142y. 35-lecie Technikum Elektrycznego<\/em>\u00a0(Mielec, 2002) oraz w wydawnictwach regionalnych, m.in.:\u00a0Z dziej\u00f3w bibliotek, nauki i kultury ziemi mieleckiej<\/em>\u00a0(Mielec, 1974),\u00a0Zapiski Mieleckie<\/em>\u00a0(Mielec, 1999 i 2000-2001) i\u00a0Przygoda z przesz\u0142o\u015bci\u0105. Drzewa genealogiczne rodzin mieleckich<\/em> (Mielec, 2001). Ponadto udziela\u0142a si\u0119 w samorz\u0105dowych strukturach PSS \u201eSpo\u0142em\u201d oraz nale\u017ca\u0142a do Ko\u0142a nr 38 Polskiego Zwi\u0105zku Filatelistycznego w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w oraz godno\u015bci\u0105 Honorowego Cz\u0142onka Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. 31 VIII 2006 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Nale\u017ca\u0142a do Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM w Mielcu, zajmowa\u0142a si\u0119 haftem artystycznym. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z\u0142ot\u0105 i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w oraz godno\u015bci\u0105 Honorowego Cz\u0142onka Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Zmar\u0142a 11 XII 2014 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORPANTY EWA (z domu KOWAL)<\/strong>, urodzona 5 XI 1914 r. w Zadusznikach, powiat mielecki, c\u00f3rka Jana i Ma\u0142gorzaty z domu Ko\u0142ek. Absolwentka Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego im. Emilii Plater w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1934 r. Od 1929 r. nale\u017ca\u0142a do harcerstwa. Jeszcze jako uczennica uko\u0144czy\u0142a kurs ratownictwa og\u00f3lnego i przeciwgazowego dla podinstruktor\u00f3w i komendant\u00f3w dru\u017cyn ratowniczych PCK w Mielcu (1933). Uczestniczy\u0142a te\u017c w kursie instruktorskim Przysposobienia do Obrony Kraju (POK) w Widuniu ko\u0142o W\u0142oc\u0142awka. Po maturze prowadzi\u0142a w Mielcu \u017ce\u0144skie dru\u017cyny harcerskie jako instruktor POK. Po wielkiej powodzi w lecie 1934 r. pracowa\u0142a od 13 IX 1934 r. do 15 VI 1935 r. jako wychowawczyni dzieci ofiar powodzi w Mielcu. W 1936 r. uko\u0144czy\u0142a kurs si\u00f3str pogotowia sanitarnego PCK i w zimie 1937\/1938 r. przeprowadzi\u0142a 20 kurs\u00f3w higieniczno-sanitarnych w Ko\u0142ach Gospody\u0144 Wiejskich na terenie powiatu mieleckiego. Od 28 IV 1938 r. do 31 I 1939 r. pracowa\u0142a jako higienistka w Domu Dziecka w Radziszowie, wojew\u00f3dztwo krakowskie, a od lutego do lipca 1939 r. uczy\u0142a dzieci i m\u0142odzie\u017c (przedpoborowych i poborowych) w Nowych Czerwiszczach ko\u0142o Brze\u015bcia nad Bugiem. W sierpniu 1939 r. zosta\u0142a zaanga\u017cowana na stanowisko agronoma w Tuszowie Narodowym i prowadzi\u0142a r\u00f3\u017cne formy o\u015bwiaty na wsi. W czasie okupacji hitlerowskiej by\u0142a cz\u0142onkiem Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w w Padwi. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 te\u017c w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 BCh. Po wojnie przez kilka lat wychowywa\u0142a dzieci. Od 1953 r. ponownie w\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Pocz\u0105tkowo dzia\u0142a\u0142a jako cz\u0142onek Komitetu Cz\u0142onkowskiego PSS \u201eSpo\u0142em\u201d. W 1966 r. przyj\u0119\u0142a obowi\u0105zki terenowego opiekuna spo\u0142ecznego, sprawuj\u0105c opiek\u0119 nad potrzebuj\u0105cymi z Rejonu II, obejmuj\u0105cego oko\u0142o 30 ulic na terenie tzw. Starego Mielca. W latach 70. by\u0142a tak\u017ce cz\u0142onkiem Komitetu Osiedlowego nr 8. Od 1975 r. nale\u017ca\u0142a do Ligi Kobiet, a od 1984 r. do Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Za ofiarn\u0105 i d\u0142ugoletni\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in.: Medalem \u201eZas\u0142u\u017conej Matce\u201d i tytu\u0142em \u201ePrzoduj\u0105cego Dzia\u0142acza Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d. Zmar\u0142a 26 VIII 2001 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\"\"KORPANTY EWA BARBARA (z domu KORPANTY)<\/b>, c\u00f3rka Tadeusza i Czes\u0142awy z domu Ryba. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1987 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Farmaceutycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1993 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra analityki medycznej. Od roku akademickiego 1993\/1994 do ko\u0144ca 1995\/1996 pracowa\u0142a w Collegium Medicum UJ jako m\u0142odszy asystent. W okresie od X 1996 do III 2006 by\u0142a zatrudniona w firmie Jansen-Cilag Polska Sp. z o.o. jako przedstawiciel medyczny, a nast\u0119pnie mened\u017cer regionalny. W tym czasie (2001-2004) uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w Management Centre Europe w Brukseli. Funkcj\u0119 mened\u017cera pe\u0142ni\u0142a tak\u017ce w kolejnych firmach: Schering Polska Sp. z o.o. (IV 2006 \u2013 IV 2007), GSK Commercial Sp. z o.o. (IV 2007 \u2013 II 2015) i Novartis Poland Sp. z o.o. (III \u2013 VII 2015). W maju 2016 r. powierzono jej pe\u0142nienie obowi\u0105zk\u00f3w dyrektora Szpitala Powiatowego im. Edmunda Biernackiego w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142a do grudnia 2016 r. Od VII 2017 do VII 2018 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 pe\u0142nomocnika Zarz\u0105du Uzdrowiska Krynica \u2013 \u017begiest\u00f3w SA., a nast\u0119pnie zosta\u0142a zatrudniona w SP ZOZ Sanatorium Uzdrowiskowe MSWiA im. B\u0142. Karoliny K\u00f3zk\u00f3wny w Krynicy Zdroju na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora ds. strategii rozwoju. R\u00f3wnocze\u015bnie w latach 2016 \u2013 2019 uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe: Zarz\u0105dzanie sfer\u0105 us\u0142ug medycznych w Krakowskiej Szkole Biznesu Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie (2016), Audyt wewn\u0119trzny sektora finans\u00f3w publicznych w Uniwersytecie Miko\u0142aja Kopernika w Toruniu (2019) i MBA in Public Management w Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie (2019). Od XII 2020 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora 20 Wojskowego Szpitala Uzdrowiskowo-Rehabilitacyjnego SP ZOZ w Krynicy Zdroju.<\/p>\r\n

\"\"KORPANTY GRZEGORZ,<\/b> urodzony 14 IV 1973 r. w Mielcu, syn Andrzeja i Anny z domu Dusberger. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1992 r. Studia medyczne na Wydziale Lekarskim Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego uko\u0144czy\u0142 w 1998 r. Przebieg pracy zawodowej: M.D. \u2013 Jagiellonian University Medical College Krak\u00f3w (1998 r.); sta\u017c podyplomowy w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie (1998-1999); lekarz w trakcie specjalizacji w chorobach wewn\u0119trznych w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie (1999-2001); stypendium badawcze podoktoranckie na University of Texas Southwestern Medical School at Dallas, TX, USA Department Kardiologii (2001-2003); stypendium badawcze podoktoranckie na University of Texas Southwestern Medical School at Dallas, TX, USA, Hamon Center for Therapeutic Oncology Research Department of Chirurgii (2003-2006). W 2005 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 naukowy doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy pt. Zastosowanie albuminowych <\/i>mikrosfer w nieinwazyjnym tkankowo selektywnym wprowadzaniu materia\u0142u genetycznego do <\/i>kom\u00f3rek mi\u0119\u015bnia sercowego.<\/i> Dalszy ci\u0105g pracy zawodowej: lekarz w trakcie specjalizacji w chorobach wewn\u0119trznych, Mater Misericordiae University Hospital, Dublin, Irlandia (2006-2007); lekarz w trakcie specjalizacji w onkologii klinicznej, Blackrock Clinic, Blackrock Co. Dublin, Irlandia (I \u2013 VI 2008); lekarz w trakcie specjalizacji w onkologii klinicznej, Mater Misericordiae University Hospital, Dublin, Irlandia, (VII 2008 \u2013 VII 2010); lekarz w trakcie specjalizacji w onkologii klinicznej, Beaumont Hospital, Dublin, Irlandia (VII 2010 \u2013 VI 2012); sta\u017c kliniczny podyplomowy z onkologii, University of Toronto, ON, Kanada, Department Onkologii, Princess Margaret Cancer Centre (VII 2012 \u2013 VI 2015); sta\u017c kliniczny podyplomowy z pr\u00f3b klinicznych, Canadian Cencer Trials Group (CCTG), Queen\u2019s University, Kingston, ON, Canada (VI 2015 \u2013 IV 2017); konsultant onkologii, University Hospital Limerick, Mid-Western Cancer Centre, Ireland (V 2017); starszy wyk\u0142adowca, Szko\u0142a Medyczna, Uniwersytet w Limerick, Irlandia (IX 2018 \u2013 IX 2024); adiunkt, profesor kliniczny, Uniwersytet w Limerick, Irlandia (IX 2024); dyrektor kliniczny onkologii, Szpital Uniwersytecki w Limerick, Irlandia (od I 2025 r.). Nagrodzony Stypendium Ministra Zdrowia za osi\u0105gni\u0119cia w trakcie studi\u00f3w medycznych. Utrzymuje systematyczny kontakt z Mielcem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORPANTY JACEK<\/strong>, urodzony 26 VII 1955 r. w Mielcu, syn Ryszarda i Jadwigi z Solarskich. Absolwent Pa\u0144stwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. Studia (indywidualny tok) odby\u0142\u00a0w Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Poznaniu, otrzymuj\u0105c w 1982 r. dyplom z wyr\u00f3\u017cnieniem z zakresu architektury wn\u0119trz i malarstwa wraz ze specjalizacj\u0105 malarstwa architektonicznego, a tak\u017ce tytu\u0142y magistra sztuki i artysty plastyka. Otrzyma\u0142 nagrod\u0119 Ministra Kultury i Sztuki za wybitne osi\u0105gni\u0119cia na studiach oraz stypendium artystyczne MKiS. Indywidualnie eksponowa\u0142 swoje prace na kilkunastu wystawach, m.in. w \u201eInter Art\u201d w Poznaniu, Centrum Sztuki w Elbl\u0105gu oraz BWA w Poznaniu, Gnie\u017anie, Tarnowie, Olsztynie i Sopocie, a ponadto na pokazie w Arsenale w Warszawie i pokazie plastyczno-teatralnym \u201eMalta 96\u201d w Poznaniu. Uczestniczy\u0142 w kilkudziesi\u0119ciu wystawach zbiorowych, festiwalach i biennale w kraju i za granic\u0105, m.in. w Poznaniu, Katowicach (III nagroda) i Zielonej G\u00f3rze oraz w Sofii, Budapeszcie, Londynie i Genewie. Od 1982 r. prowadzi\u0142 Pracowni\u0119 Realizacji Plastycznych w Poznaniu. W dorobku artystycznym mia\u0142 ponad sto realizacji artystycznych, w tym m.in. freski w kaplicy klasztornej O.O. Dominikan\u00f3w w Warszawie, polichromi\u0119 i z\u0142ocenia barokowego o\u0142tarza w Berlinie oraz plafon polichromowany \u2013 fresk (\u201ewizja kosmosu\u201d) zdobi\u0105cy od wewn\u0105trz kopu\u0142\u0119 ko\u015bcio\u0142a p.w. \u015awi\u0119tej Rodziny na osiedlu M. Kopernika w Poznaniu. (Praca wykonana zosta\u0142a na powierzchni 850 m2 i jest to prawdopodobnie najwi\u0119ksze tego rodzaju dzie\u0142o wsp\u00f3\u0142czesne w Europie.) Ponadto wykona\u0142 liczne prace z zakresu malarstwa architektonicznego w prywatnych rezydencjach. Publikacje o jego tw\u00f3rczo\u015bci to m.in. katalogi z wystaw indywidualnych i zbiorowych, artyku\u0142y w \u201eGazecie Pozna\u0144skiej\u201d i \u201eGazecie Wyborczej\u201d oraz czasopi\u015bmie \u201eCztery k\u0105ty\u201d. Emitowano tak\u017ce trzy reporta\u017ce telewizyjne. J. Korpanty by\u0142 cz\u0142onkiem Polskiego Zwi\u0105zku Artyst\u00f3w Plastyk\u00f3w oraz cz\u0142onkiem Internacional Association of Art IM AIAP. Wa\u017cniejsze realizacje artystyczne w latach 2002-2012: witra\u017ce (w technice akrylowej) w ko\u015bciele \u015awi\u0119tej Rodziny w Poznaniu, obrazy dla DEA w Poznaniu, restauracja fresk\u00f3w w pa\u0142acu w Maciejowie ko\u0142o Kluczborka, polichromia XVIII-wiecznych stalli w pocysterskim ko\u015bciele w Parady\u017cu ko\u0142o \u015awiebodzina, fresk \u201eTemida\u201c w S\u0105dzie Apelacyjnym w Poznaniu, polichromia plafonu w Auli im. H. Sienkiewicza we Wrze\u015bni, rozmalowanie i z\u0142ocenia sali koncertowej w rezydencji w Hamburgu, relief w Nickiel Technology w Poznaniu, marmoryzacja wn\u0119trza kolegiaty w \u0141asku (og\u00f3\u0142em 540 m2), fresk strukturalny \u015bciany prezbiterium w ko\u015bciele w Barlinku, pomnik (p\u0142askorze\u017aba w br\u0105zie) na cmentarzu Junikowskim w Poznaniu, fresk na elewacji zabytkowego Urz\u0119du Gminy w Uj\u015bciu. Zmar\u0142 18 XI 2021 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORPANTY JAN<\/strong>, urodzony w 1840 r. w Mielcu. Zdoby\u0142 zaw\u00f3d czapnika. Uczestniczy\u0142, jako ochotnik, w powstaniu styczniowym 1863 r. Walczy\u0142 w oddziale p\u0142k. Dionizego Czachowskiego. Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli w bitwie pod Jurkowicami (21 X 1863 r.). Za udzia\u0142 w powstaniu skazany zosta\u0142 przez w\u0142adze austriackie na p\u00f3\u0142roczne wi\u0119zienie. Po odbyciu kary w tarnowskim wi\u0119zieniu powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Zmar\u0142 18 I 1915 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORPANTY J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 21 II 1910 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Anny z Ryniewicz\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105 7-klasow\u0105 w Mielcu. W 1924 r. zosta\u0142 zatrudniony w kancelarii notarialnej B\u0142a\u017ceja Kopacza w Mielcu, a nast\u0119pnie, do ko\u0144ca roku 1951 pracowa\u0142 w kilku innych kancelariach notarialnych w Mielcu, najd\u0142u\u017ceju notariusza Leona Gronika. Po upa\u0144stwowieniu notariat\u00f3w, 1 I 1952 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Pa\u0144stwowym Biurze Notarialnym w Mielcu. R\u00f3wnolegle do pracy zawodowej udziela\u0142 si\u0119 w pracach spo\u0142ecznych. W okresie mi\u0119dzywojennym by\u0142 cz\u0142onkiem Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu, a po wojnie pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje skarbnika PZZ i skarbnika Ligi Lotniczej. Zmar\u0142 7 XII 1971 r. w Mielcu. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORPANTY J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 18 V 1935 r. w Mielcu, syn Jana i El\u017cbiety z domu Kozik. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, egzaminy maturalne z\u0142o\u017cy\u0142 w 1953 r. Prac\u0119 w zawodzie nauczycielskim rozpocz\u0105\u0142 od roku szkolnego 1953\/1954 w Szkole Podstawowej w Trzcianie, powiat mielecki. W 1954 r. zosta\u0142 przeniesiony do Szko\u0142y Podstawowej nr 1 w Mielcu (p\u00f3\u0142 etatu) oraz powierzono mu funkcj\u0119 instruktora metodycznego z zakresu wychowania fizycznego i kierownika Referatu Wychowania Fizycznego w Wydziale O\u015bwiaty Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W 1960 r. uko\u0144czy\u0142 Zaoczne Studium Nauczycielskie Wychowania Fizycznego w Raciborzu. W latach 1962-1974 pracowa\u0142 na stanowisku podinspektora szkolnego w Wydziale O\u015bwiaty PPRN w Mielcu oraz spo\u0142ecznie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Zarz\u0105du Powiatowego Szkolnego Zwi\u0105zku Sportowego i sekretarza Zarz\u0105du Powiatowego Ligi Ochrony Przyrody. Nadzoruj\u0105c dzia\u0142alno\u015b\u0107 szk\u00f3\u0142 w zakresie wychowania fizycznego i organizuj\u0105c powiatowe imprezy sportowe, przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju szeroko poj\u0119tej kultury fizycznej dzieci i m\u0142odzie\u017cy w Mielcu i powiecie mieleckim. By\u0142 te\u017c organizatorem wielu wycieczek krajoznawczych i oboz\u00f3w w\u0119drownych. W latach 1974-1980 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 Gminnego Dyrektora Szk\u00f3\u0142 w Mielcu i kierowa\u0142 sprawami wychowawczo-opieku\u0144czymi. Ponadto w latach 70. pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje w Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu; jako kierownik szkolenia pedagogicznego organizowa\u0142 konferencje zwi\u0105zkowe. Przez pi\u0119\u0107 lat prezesowa\u0142 Zarz\u0105dowi Gminnemu TPD w Mielcu. W 1977 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Humanistycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra pedagogiki szkolnej. W 1980 r., ze wzgl\u0119du na stan zdrowia, zrezygnowa\u0142 z funkcji dyrektorskiej i podj\u0105\u0142 prac\u0119 pedagoga szkolnego w Szkole Podstawowej nr 1 w Mielcu. Swoje do\u015bwiadczenia pedagogiczne przedstawia\u0142 w artyku\u0142ach publikowanych w czasopi\u015bmie \u201eO\u015bwiata i Wychowanie\u201d w latach 1979-1983 i innych wydawnictwach pedagogicznych. W 1985 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Przez szereg lat \u015bpiewa\u0142 w ch\u00f3rze ZNP \u201eAkord\u201d w Mielcu. Od 1994 r. pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w Okr\u0119gowej Sekcji Emeryt\u00f3w i Rencist\u00f3w ZNP w Rzeszowie i w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 LOP, Honorow\u0105 Odznak\u0105 za Zas\u0142ugi w Sporcie Szkolnym i Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d. Zmar\u0142 11 VII 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORPANTY LUDWIK FRANCISZEK<\/strong>, urodzony 29 III 1880 r. w Mielcu, syn Mateusza i Wiktorii. Pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji spo\u0142ecznych. W latach 1928-1939 zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 dyrektora Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w Pracownik\u00f3w Pa\u0144stwowych i Komunalnych \u201eKonsum\u201d, a nast\u0119pnie dyrektorem w latach 1943-1945. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem zarz\u0105du OSP w Mielcu w latach 20. oraz cz\u0142onkiem Zarz\u0105du TG \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w latach 30. Zmar\u0142 25 VII 1961 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ulicy H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORPANTY MATEUSZ<\/strong>, urodzony 17 IX 1889 r. w Mielcu, syn Tomasza i Marii z Borz\u0119ckich. W m\u0142odo\u015bci zdoby\u0142 zaw\u00f3d masarza. W latach 30. zosta\u0142 wybrany prezesem Towarzystwa Mieszcza\u0144skiego \u201eOjczyzna\u201d. Zmar\u0142 6 XII 1969 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu, przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORPANTY PIOTR<\/strong>, urodzony 4 XII 1946 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Ewy z domu Kowal. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. Studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1969 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera architekta. W czasie studi\u00f3w by\u0142 cz\u0142onkiem Ko\u0142a Naukowego przy Katedrze Rysunku i Rze\u017aby PK. Od 1970 r. pracowa\u0142 w Wojskowym Biurze Projekt\u00f3w Budowlanych Oddzia\u0142 w Krakowie, a w latach 1972-1988 \u2013 w Biurze Studi\u00f3w i Projekt\u00f3w Budownictwa S\u0142u\u017cby Zdrowia w Krakowie. M.in. by\u0142 g\u0142\u00f3wnym projektantem szpitali w Miechowie, Suchej Beskidzkiej i Bielsku \u2013 Bia\u0142ej. Od 1989 r. pracowa\u0142 w O\u015brodku Historii Techniki Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie jako nauczyciel akademicki wzornictwa przemys\u0142owego i rysunku odr\u0119cznego, kt\u00f3re wprowadzi\u0142 do programu nauczania. W 1985 r. otrzyma\u0142 za\u015bwiadczenie Ministerstwa Kultury i Sztuki o wykonywaniu zawodu artysty-plastyka. Prace plastyczne eksponowa\u0142 na wystawach indywidualnych w Krakowie (kilkakrotnie), Suchej Beskidzkiej, Szczawie, Miechowie i My\u015blenicach oraz w szeregu wystaw zbiorowych Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Przez wiele lat nale\u017ca\u0142 do TMZM i K\u015aT. Zajmowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce fotografi\u0105. Wyda\u0142 m.in. seri\u0119 widok\u00f3wek Mielca. Innym obiektem jego zainteresowa\u0144 by\u0142y dawne polskie kresy wschodnie. Wielokrotnie przebywa\u0142 na tych ziemiach indywidualnie i nast\u0119pnie jako przewodnik wycieczek. W czasie tych wypraw ka\u017cdorazowo wykonywa\u0142 dokumentacj\u0119 zdj\u0119ciow\u0105. Zdobyt\u0105 wiedz\u0119 przekazywa\u0142 w czasie licznych spotka\u0144 w krakowskich szko\u0142ach, instytucjach kultury i siedzibach stowarzysze\u0144. Dotychczas prezentowane cykle pogadanek, ilustrowanych prze\u017aroczami, to: \u201ePowroty\u201d, \u201eLw\u00f3w \u2013 krok po kroku\u201d i \u201ePoprzez Kresy\u201d. Zmar\u0142 7 VIII 2020 r. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORPANTY RYSZARD<\/strong>, urodzony 7 VI 1932 r. w Warszawie, syn Tomasza i Kazimiery z domu Zuterek. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142 w okolicach Warszawy. Nale\u017ca\u0142 do Szarych Szereg\u00f3w i uczestniczy\u0142 w akcjach sabota\u017cowych. W 1948 r. przyjecha\u0142 do Mielca. W 1951 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Koedukacyjn\u0105 Szko\u0142\u0119 Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO) i zda\u0142 matur\u0119. Wyst\u0119powa\u0142 w szkolnych zespo\u0142ach artystycznych, m.in. \u015bpiewa\u0142 w ch\u00f3rze \u201eMelodia\u201d oraz gra\u0142 w sztuce \u201eBalladyna\u201d re\u017cyserowanej przez Edwarda Krymskiego i w widowisku \u201eWeselu kurpiowskie\u201d. Od 1952 r. do 1992 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec na stanowisku kontrolera, a p\u00f3\u017aniej kierownika sekcji kontroli. R\u00f3wnocze\u015bnie uko\u0144czy\u0142 zaocznie Technikum Mechaniczne w Mielcu oraz szereg kurs\u00f3w i szkole\u0144 specjalistycznych. Uprawia\u0142 z powodzeniem wiele dyscyplin sportowych. W latach 50. by\u0142 zawodnikiem I zespo\u0142u siatk\u00f3wki \u201eStali\u201d Mielec i przez pewien czas jego kapitanem. W dru\u017cynach \u201eStali\u201d grywa\u0142 tak\u017ce w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105, koszyk\u00f3wk\u0119, pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 i hokeja na lodzie, ponadto indywidualnie uprawia\u0142 lekkoatletyk\u0119 praz gra\u0142 w tenisa ziemnego i sto\u0142owowego, bilard i kr\u0119gle. Pr\u00f3bowa\u0142 tak\u017ce si\u0142 w je\u017adzie figurowej na lodzie. Nale\u017ca\u0142 do SIMP i Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w \u2013 Ko\u0142o nr 6 w Mielcu, uczestniczy\u0142 w wystawach filatelistycznych. W 1992 r. przeszed\u0142 na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119, a p\u00f3\u017aniej naby\u0142 pe\u0142ne \u015bwiadczenia emerytalne. W listopadzie 2005 r. eksponowa\u0142 swoje zbiory o swoim ojcu \u2013 Tomaszu Korpantym, kt\u00f3ry ws\u0142awi\u0142 si\u0119 udzia\u0142em w obu wojnach \u015bwiatowych i niezwyk\u0142ym patriotyzmem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORPANTY STANIS\u0141AW GRZEGORZ<\/strong>, urodzony 13 II 1951 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Ewy z domu Kowal. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1969 r. Studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1975 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera architekta.\u00a0W latach 1975-1978 pracowa\u0142 w Powiatowym Zespole Urbanistycznym przy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i po reformie administracyjnej \u2013 w mieleckim Terenowym Zespole Projektowym Wojew\u00f3dzkiego Biura Planowania Przestrzennego w Rzeszowie. W 1978 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Ciechanowa, gdzie podj\u0105\u0142 prac\u0119 w tamtejszym Wojew\u00f3dzkim Biurze Planowania Przestrzennego jako projektant, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcje: kierownika zespo\u0142u projektowego, kierownika pracowni planowania przestrzennego i dyrektora biura (1984-1990). W 1986 r. zosta\u0142 powo\u0142any w sk\u0142ad Mi\u0119dzyresortowej Komisji dla Sto\u0142ecznego Makroregionalnego Obszaru Planowania, a w 1990 r. na stanowisko dyrektora Wydzia\u0142u Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego w Ciechanowie. W latach 90. by\u0142 cz\u0142onkiem Kolegium Architekt\u00f3w Wojew\u00f3dzkich, wybieranego na krajowych zjazdach. Od 1999 r., po reformie administracyjnej, pracuje na stanowisku g\u0142\u00f3wnego specjalisty ds. planowania przestrzennego w ciechanowskim oddziale Mazowieckiego Biura Planowania Przestrzennego w Warszawie i w Pracowni Planowania Przestrzennego przy Urz\u0119dzie Miasta i Gminy w \u0141omiankach ko\u0142o Warszawy. Jest uprawnionym projektantem w zakresie architektury i planowania przestrzennego, cz\u0142onkiem Towarzystwa Urbanist\u00f3w Polskich i rzeczoznawc\u0105 TUP w zakresie kszta\u0142towania struktur przestrzennych. By\u0142 d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem i przewodnicz\u0105cym wojew\u00f3dzkiej, a p\u00f3\u017aniej miejskiej komisji urbanistyczno-architektonicznej w Ciechanowie. Jest g\u0142\u00f3wnym projektantem wielu opracowa\u0144 z zakresu architektury, wystroju wn\u0119trz, plastyki i planowania przestrzennego dla rejonu dawnego wojew\u00f3dztwa ciechanowskiego oraz dla Mielca i jego okolic.<\/p>\r\n

\"\"KORPANTY TADEUSZ MARIAN<\/b>, urodzony 2 II 1944 r. w Mielcu, syn Zygmunta i Marii z domu \u0141ojczyk. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu z matur\u0105 w 1961 r. Ponadto uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Le\u015bn\u0105 w Tu\u0142owicach (1963 r.), Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Budowlan\u0105 w Krakowie (1969 r.) i studia na UMCS w Lublinie (1980 r.) oraz uzyska\u0142\u00a0 uprawnienia budowlane architektoniczno-konstrukcyjne i uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi (1974 r.). Od 1963 r. do 1966 r. pracowa\u0142 w Nadle\u015bnictwie Wojs\u0142aw\u00a0 Mielec, a od 1966 r. w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i p\u00f3\u017anej w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Architektury i Budownictwa. Przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju budownictwa (zw\u0142aszcza indywidualnego) w Mielcu i okolicy. Przebywa na emeryturze. Nale\u017cy do Polskiego Zwi\u0105zku W\u0119dkarskiego oraz hobbystycznie gra na gitarze.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORPANTY TOMASZ<\/strong>, urodzony 1 IV 1811 r. w Mielcu, syn Adama i Zofii z Leyk\u00f3w. By\u0142 podcechmistrzem w latach 1840-1845 i cechmistrzem cechu krawiecko-ku\u015bnierskiego w Mielcu w latach 1845-1865. Zmar\u0142 9 XII 1893 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORPANTY TOMASZ ADAM<\/strong>, urodzony 13 XII 1900 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Anny z Ryniewicz\u00f3w.\u00a0W 1917 r. uciek\u0142 z domu i zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do polskiego wojska, uczestnicz\u0105cego w I wojnie \u015bwiatowej u boku armii austriackiej. Przyj\u0119to go do Polskiego Korpusu Posi\u0142kowego i po kr\u00f3tkim przeszkoleniu skierowano do Wojskowego Urz\u0119du Gospodarczego w \u017bwianach ko\u0142o Czerniowiec. Po rozwi\u0105zaniu PKP zosta\u0142 internowany przez Austriak\u00f3w w w\u0119gierskiej miejscowo\u015bci Huszt i pod koniec maja 1918 r. wcielony do wojska austriackiego, a nast\u0119pnie skierowany na front w\u0142oski. Pod koniec pa\u017adziernika powr\u00f3ci\u0142 do Mielca\u00a0i przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do oddzia\u0142u Polskiej Organizacji Wojskowej, dowodzonego przez podporucznika Jana Cio\u0142kosza. Uczestniczy\u0142 w akcji rozbrajania Austriak\u00f3w stacjonuj\u0105cych w Mielcu. Na pocz\u0105tku 1919 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do tworz\u0105cego si\u0119 Wojska Polskiego w Rzeszowie i zosta\u0142 skierowany do 18 pu\u0142ku piechoty. 15 VI 1919 r. uko\u0144czy\u0142 kurs Okr\u0119gowej Szko\u0142y Podoficerskiej w Tarnowie (otrzyma\u0142 awans na sekcyjnego) i 15 IX 1919 r. kurs instruktorski. W okresie od X 1919 r. do XI 1922 r. s\u0142u\u017cy\u0142 (w stopniu kaprala) w batalionie zapasowym 18 pp., a nast\u0119pnie otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do s\u0142u\u017cby kurierskiej w Kwaterze G\u0142\u00f3wnego Inspektoratu Si\u0142 Zbrojnych w Warszawie i pracowa\u0142 tam do wybuchu wojny. W czasie tej s\u0142u\u017cby awansowa\u0142 na stopie\u0144 starszego sier\u017canta. Ponadto w latach 20. (od 1924 r.) gra\u0142 w dru\u017cynie pi\u0142ki no\u017cnej Wojskowego Klubu Sportowego \u201ePogo\u0144\u201d Warszawa. W czasie kampanii wrze\u015bniowej by\u0142 kurierem przy Naczelnym Dow\u00f3dztwie Wojska Polskiego i wraz z nim ewakuowa\u0142 si\u0119 do Rumunii, a nast\u0119pnie przebywa\u0142 w Jugos\u0142awii. Stamt\u0105d przedosta\u0142 si\u0119 do Francji i od 3 I 1940 r. – jako \u017co\u0142nierz polskiego 5 pu\u0142ku piechoty II Dywizji Piechoty – uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych. 18 VI 1940 r. dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej i przebywa\u0142 w niej do 31 X 1942 r. (Stalag VII A, Stalag XVII B, obozy: 202, 204 i 298). Po udanej zbiorowej ucieczce ukrywa\u0142 si\u0119 we Francji (okupowanej przez Niemc\u00f3w), pos\u0142uguj\u0105c si\u0119 dokumentami sporz\u0105dzonymi przez konspiracyjn\u0105 Sekcj\u0119 Polsk\u0105 Centrum Demobilizacyjnego. W\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 podziemn\u0105 i uczestniczy\u0142 w przerzutach wojskowych uciekinier\u00f3w (m.in. alianckich lotnik\u00f3w zestrzelonych nad Francj\u0105) do Hiszpanii, Gibraltaru i Portugalii. (Stamt\u0105d przedostawali si\u0119 do walcz\u0105cej Anglii.) Sam tak\u017ce wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w przerzucie (noc z 31 XII 1942 na 1 I 1943 r.), ale po stronie hiszpa\u0144skiej zosta\u0142 aresztowany przez \u017candarmeri\u0119 i uwi\u0119ziony w Geronie. Po intensywnych zabiegach dyplomatycznych zosta\u0142 wypuszczony z wi\u0119zienia (III 1943 r.) i przedosta\u0142 si\u0119 poprzez Gibraltar drog\u0105 morsk\u0105 do Szkocji. Od 15 VI 1943 r. rozpocz\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w Polskich Si\u0142ach Zbrojnych w Wielkiej Brytanii i awansowa\u0142 do stopnia chor\u0105\u017cego. Pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem osobistej ochrony prezydenta RP W\u0142adys\u0142awa Raczkiewicza. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem rzeczywistym Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca w Londynie. W lipcu 1946 r. zako\u0144czy\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w PSZ w Wielkiej Brytanii i powr\u00f3ci\u0142 do kraju, gdzie zosta\u0142 skierowany do jednej z warszawskich jednostek 16 Dywizji Piechoty. Po zwolnieniu ze s\u0142u\u017cby wojskowej przyby\u0142 z rodzin\u0105 do Mielca. Tu pracowa\u0142 m.in. w Bazie Materia\u0142\u00f3w Budowlanych, jako starszy ksi\u0119gowy w Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy Us\u0142ug R\u00f3\u017cnych i nast\u0119pnie jako kierownik Zak\u0142adu Produkcyjnego Rzeszowskich Zak\u0142ad\u00f3w Spo\u017cywczych Przemys\u0142u Terenowego. Uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych, m.in.: Pa\u0144stwowy Kurs Budownictwa (1952), Kurs Kierownik\u00f3w Punkt\u00f3w Us\u0142ugowych Wielobran\u017cowych (1953) i Kurs G\u0142\u00f3wnych Ksi\u0119gowych Sp\u00f3\u0142dzielni Us\u0142ugowych (1953). Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1965 r., ale w nast\u0119pnych latach pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w organach Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. W czasie d\u0142ugoletniej i wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cej si\u0119 s\u0142u\u017cby wojskowej otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144, m.in. Krzy\u017c I Brygady Legion\u00f3w Polskich, kt\u00f3ry wr\u0119cza\u0142 mu osobi\u015bcie Marsza\u0142ek Polski J\u00f3zef Pi\u0142sudski, Medal Pami\u0105tkowy za Wojn\u0119 1918-1921, Medal Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci, Medal Republiki Francuskiej \u201eLa Grande Guerre Pour la Civilisation 1914-1918\u201d, Srebrny Medal \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d i Br\u0105zowy Krzy\u017c Zas\u0142ugi. Zmar\u0142 21 X 1978 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORPANTY TOMASZ<\/strong>, urodzony 21 X 1977 r. w Gorlicach, syn Janusza i Barbary z domu Kotasz. Absolwent Technikum Mechanicznego (kierunek: budowa silnik\u00f3w spalinowych) Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1997 r. Uko\u0144czy\u0142 studia licencjackie w specjalno\u015bci wokalistyka jazzowa na Wydziale Kompozycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu (kierunek: jazz i muzyka estradowa) Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. W latach 2003-2005 pracowa\u0142 w Klubie Garnizonowym 2 Korpusu Zmechanizowanego Wojska Polskiego w Krakowie na stanowisku instruktora artystycznego. Od 2007 r. do 2009 r. by\u0142 cz\u0142onkiem zespo\u0142u Andrzeja Piasecznego. Od 2009 r. pracuje w wolnym zawodzie muzyka (wokalista i gitarzysta), a ponadto komponuje muzyk\u0119 i pisze teksty. Uczestniczy\u0142 w wielu formach rywalizacji muzycznej. By\u0142 m.in. finalist\u0105 IV edycji \u201eTwoja Droga do Gwiazd 2003\u201d, zdobywc\u0105 nagrody dla najlepszego wokalisty Festivalu Carpathia 2007 i Nagrody Publiczno\u015bci Festivalu Carpathia 2009 oraz wyr\u00f3\u017cnienia w Festivalu Gramy 2008. Wielokrotnie koncertowa\u0142 na terenie ca\u0142ego kraju, wyst\u0119powa\u0142 te\u017c przed mieleck\u0105 publiczno\u015bci\u0105. Dyskografia: 1997 \u2013\u00a0Emphasis<\/em>\u00a0z zespo\u0142em Sigma, Wydawnictwo Art Music Promotions; 2007 \u2013 Piotr Kaczkowski minimax.pl (utw\u00f3r\u00a0Kopernik<\/em>), Wydawnictwo 4everMusic;\u00a0New Day<\/em>\u00a0z zespo\u0142em Be Free, Wydawnictwo Rossman; 2008 \u2013 serial 39i p\u00f3\u0142 (utw\u00f3r\u00a0Seattle<\/em>), Wydawnictwo EMI Music Polska; 2009 \u2013\u00a0Kochaj i ta\u0144cz<\/em>\u00a0(utw\u00f3r Cross for love), Wydawnictwo EMI Music Polska. W 2013 r. wyst\u0105pi\u0142 w konkursie Superdebiuty na 50. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i wyda\u0142 debiutancki album\u00a0Taki jestem.\u00a0<\/em>W 2017 r. zosta\u0142 wokalist\u0105 zespo\u0142u DE MONO.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORPANTY WANDA (z domu ROSIEK)<\/strong>, urodzona 20 V 1925 r. w Lublinie, c\u00f3rka W\u0142odzimierza i Heleny z domu Ungeheuer. Do wrze\u015bnia 1939 r. uczy\u0142a si\u0119 na pensji u zakonnic. Od 1935 r. nale\u017ca\u0142a do harcerstwa. By\u0142a szczeg\u00f3lnie uzdolniona w przedmiotach artystycznych. Po wojnie zamieszka\u0142a z rodzin\u0105 w Mielcu. W latach 50. pracowa\u0142a w Przedszkolu WSK nr 2, a nast\u0119pnie w Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK i \u015bwietlicy dzieci\u0119cej oraz Domu Harcerza, gdzie prowadzi\u0142a zaj\u0119cia teatralne i plastyczne. W 1956 r. wst\u0105pi\u0142a do Kr\u0119gu Instruktorskiego przy Komendzie Hufca ZHP w Mielcu i zosta\u0142a zobowi\u0105zana do zorganizowania dru\u017cyn artystycznych. Z jej inicjatywy m.in. powsta\u0142 teatrzyk kukie\u0142kowy oraz \u201eFabryka Fajnych Rzeczy\u201d. Pod jej kierunkiem wytwarzano r\u00f3\u017cne ciekawe przedmioty, a doch\u00f3d z ich sprzeda\u017cy przekazywano na Centrum Zdrowia Dziecka. By\u0142a te\u017c organizatork\u0105 referatu do spraw kultury przy KH ZHP. Na pocz\u0105tku lat 60. pracowa\u0142a w \u015bwietlicy PSS \u201eSpo\u0142em\u201d oraz prowadzi\u0142a zaj\u0119cia teatralne w Powiatowej i Miejskiej Bibliotece Publicznej. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatorem mieleckich \u017bakinad w latach 60. Uczestniczy\u0142a w koloniach letnich i obozach harcerskich, gdzie kierowa\u0142a pracami dekoracyjnymi i innymi zaj\u0119ciami plastycznymi. W 1973 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 harcmistrza. W latach 70. i 80. pracowa\u0142a jako dekoratorka na Wydziale 02 WSK Mielec. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Krzy\u017cem \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZHP\u201d. Zmar\u0142a 2 X 1992 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORPANTY W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 9 VIII 1875 r. w Mielcu, syn Mateusza i Wiktorii z Buczkowskich. Osi\u0105gn\u0105\u0142 kwalifikacje dyplomowanego majstra murarskiego. Wsp\u00f3lnie z ekipami budowlanymi z Przec\u0142awia wyje\u017cd\u017ca\u0142 na Polesie i tam budowa\u0142 ko\u015bcio\u0142y, m.in. w Bia\u0142ej Podlaskiej. Bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w budowie jednego z ko\u015bcio\u0142\u00f3w w Tarnowie. W Mielcu budowa\u0142 m.in. budynek Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d, dom dla rodziny Je\u017c\u00f3w (aktualnie przy ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju), dom dla rodziny Korpantych przy ul. J. S\u0142owackiego oraz wykonywa\u0142 liczne elewacje budynk\u00f3w, m.in. przy Rynku i ul. Pa\u0144skiej (aktualnie ul. A. Mickiewicza). W okresie mi\u0119dzywojennym anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W latach 20. pracowa\u0142 w zarz\u0105dzie Stra\u017cy Po\u017carnej i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta II Oddzia\u0142u. Ponadto by\u0142 cz\u0142onkiem Towarzystwa Szko\u0142y Ludowej, Zwi\u0105zku Strzeleckiego i Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w Mielcu. Zmar\u0142 26 II 1950 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORPANTY W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 19 VII 1945 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Ewy z domu Kowal. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1963 r. Studia na Politechnice Krakowskiej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1978 i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera budownictwa l\u0105dowego. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 1 VIII 1965 r. w Okr\u0119gowym Przedsi\u0119biorstwie Geodezyjno-Kartograficznym \u201eGEOKART\u201d w Rzeszowie jako asystent geodety i pracowa\u0142 tam do 31 I 1968 r. Kolejnymi miejscami zatrudnienia i funkcjami by\u0142y: Urz\u0105d Miejski w Mielcu \u2013 inspektor budowlany (1 II 1968 \u2013 31 XII 1977), Miejskie Przedsi\u0119biorstwo Gospodarki Komunalnej w Mielcu \u2013 specjalista ds. wodoci\u0105gowych (1 I 1978 \u2013 28 II 1981), PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu \u2013 kierownik grupy remontowej (1 III 1981 \u2013 15 XII 1981) i Zak\u0142ad Obs\u0142ugi Inwestycyjnej w Mielcu \u2013 kierownik (16 XII 1981 \u2013 30 IV 1990). W okresie 6 III 1993 \u2013 16 II 2002) za\u0142o\u017cy\u0142 i prowadzi\u0142 w\u0142asny Zak\u0142ad Us\u0142ug Budowlanych w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 du\u017co czasu i wysi\u0142ku po\u015bwi\u0119ca\u0142 pracy spo\u0142ecznej. By\u0142 d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem Stronnictwa Demokratycznego, a od lat 90. przewodnicz\u0105cym Rady Powiatowo-Miejskiej w Mielcu, cz\u0142onkiem Rady Naczelnej i zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego Rady Okr\u0119gowej (Wojew\u00f3dzkiej) SD w Rzeszowie. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 radnego Miejskiej Rady Narodowej. W 1980 r. uczestniczy\u0142 w za\u0142o\u017ceniu NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w MPGK w Mielcu, a w latach 90. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Porozumienia Prawicy w Mielcu. Z listy nr 4 \u2013 Porozumienie Wyborcze UW i SD kandydowa\u0142 na pos\u0142a regionu rzeszowskiego. Przez dwie kadencje pracowa\u0142 w Radzie Duszpasterskiej parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu. By\u0142 te\u017c d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej i Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych oraz Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Problemami, kt\u00f3rymi zajmowa\u0142 si\u0119 ze szczeg\u00f3lnym zaanga\u017cowaniem, by\u0142y: ochrona \u015brodowiska, a zw\u0142aszcza Starego Mielca, handel i rzemios\u0142o oraz o\u015bwiata i kultura regionu. W tym zakresie by\u0142 inspiratorem i wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 r\u00f3\u017cnych apeli i postulat\u00f3w do samorz\u0105dowych w\u0142adz miasta, powiatu i wojew\u00f3dztwa. Kolekcjonowa\u0142 starocie, a zw\u0142aszcza ozdobne lampy naftowe. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Medalem 40-lecia PRL i licznymi odznakami regionalnymi. Zmar\u0142 16 XI 2002 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORPANTY ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 4 I 1941 r. w Mielcu, syn Zygmunta i Anny z Solarskich. Po uko\u0144czeniu Zasadniczej Szko\u0142y Metalowej w Mielcu – od 1957 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec jako tokarz na Wydziale 31, a po uko\u0144czeniu kursu kre\u015ble\u0144 technicznych zosta\u0142 przeniesiony do biura technicznego Wydzia\u0142u TKL, gdzie pracowa\u0142 jako kre\u015blarz, a od 1960 r. jako konstruktor, m.in. w sekcji opis\u00f3w i eksploatacji lotniczej. W 1962 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu i zda\u0142 egzaminy maturalne. Dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 tak\u017ce na specjalistycznych szkoleniach. Nale\u017ca\u0142 do Zak\u0142adowego Ko\u0142a SIMP. Od 1965 r. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z gazet\u0105 zak\u0142adow\u0105\u00a0G\u0142os Za\u0142ogi<\/em>\u00a0jako korespondent i fotoreporter. W 1967 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 mistrza w zawodzie fotograf. By\u0142 jednym z autor\u00f3w zdj\u0119\u0107 do wydawnictwa okoliczno\u015bciowego\u00a030 lat Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. Historia \u2013 Dorobek \u2013 Perspektywy 1938-1968<\/em>, wydanego w 1968 r. Jego prace fotograficzne eksponowano na r\u00f3\u017cnych wystawach, m.in. w Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK w Mielcu. Jako instruktor fotografii prowadzi\u0142 m\u0142odzie\u017cowe ko\u0142a fotograficzne, najd\u0142u\u017cej w \u015bwietlicy PSS \u201eSpo\u0142em\u201d. Pod koniec lat 60. zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105 w Stronnictwie Demokratycznym. W 1970 r. zwolni\u0142 si\u0119 z WSK i otworzy\u0142 w\u0142asny warsztat mechaniki precyzyjnej, a w 1971 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 mistrza w zawodzie \u201emechanika precyzyjna\u201d. Systematycznie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 w tej dziedzinie. Po zatrudnieniu pracownik\u00f3w i uczni\u00f3w rozwin\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 zak\u0142adu i produkowa\u0142 nie tylko na rynek krajowy, ale tak\u017ce na eksport do kraj\u00f3w demokracji ludowej. Sam wykona\u0142 szereg metaloplastycznych prac artystycznych, m.in.: okoliczno\u015bciowe tablice i medale, emblematy firmowe, insygnia cechowe i rektorskie. Najbardziej da\u0142 si\u0119 zapami\u0119ta\u0107 jako mechanik precyzyjny w zakresie aparat\u00f3w i sprz\u0119tu fotograficznego. R\u00f3wnocze\u015bnie pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje spo\u0142eczne. W latach 1973-1984 (3 kadencje) by\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu i cz\u0142onkiem jej Komisji Gospodarki Komunalnej oraz wiceprzewodnicz\u0105cym Komisji Kontroli Spo\u0142ecznej, a w latach 1984-1988 \u2013 radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie, reprezentuj\u0105c mieleckie rzemios\u0142o i handel. W latach 1976-1992 by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Sp\u00f3\u0142dzielni Rzemie\u015blniczej \u201eWielobran\u017cowej\u201d, a w latach 1979-1982 jej przewodnicz\u0105cym. Ponadto przez szereg lat by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Izby Rzemie\u015blniczej w Rzeszowie. W 1981 r. uczestniczy\u0142 w powo\u0142aniu do \u017cycia mieleckiego Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych, a w 1982 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli i pierwszym przewodnicz\u0105cym Komitetu Rzemie\u015blniczego Stronnictwa Demokratycznego w Mielcu. Dzia\u0142a\u0142 te\u017c w Miejskim Komitecie SD, pe\u0142ni\u0105c funkcje: cz\u0142onka plenum i prezydium, wiceprzewodnicz\u0105cego i sekretarza. By\u0142 jednym z animator\u00f3w miejskich uroczysto\u015bci w dniu 3 V 1981 r. w Mielcu z okazji 190. rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 maja 1791 r., a nast\u0119pnie wsp\u00f3\u0142organizatorem kolejnych corocznych obchod\u00f3w. (By\u0142o to wznowienie obchod\u00f3w po kilkudziesi\u0119ciu latach, bowiem ostatnie oficjalne uroczysto\u015bci odby\u0142y si\u0119 w 1939 r.). W 1986 r. by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem gazety MK SD w Mielcu\u00a0Nad Wis\u0142ok\u0105<\/em>\u00a0i do ko\u0144ca jej wydawania w 1994 r. pe\u0142ni\u0142 spo\u0142ecznie funkcj\u0119 redaktora technicznego. Od 1996 r., w zwi\u0105zku z k\u0142opotami zdrowotnymi, wycofa\u0142 si\u0119 z dzia\u0142alno\u015bci politycznej i spo\u0142ecznej. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem Jana Kili\u0144skiego, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Rzemios\u0142a, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu i Us\u0142ug\u201d. Zmar\u0142 23 XII 2019 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORSO GAZETA SANOCKA<\/strong>, tygodnik regionalny za\u0142o\u017cony w 2014 r. przez Agencj\u0119 Wydawniczo-Reklamow\u0105 KORSO w Mielcu przy wsp\u00f3\u0142pracy z sanockimi pasjonatami dziennikarstwa. Pierwszy numer ukaza\u0142 si\u0119 11 IX 2014 r. i od tego czasu do III 2020 r. gazet\u0119 wydawano regularnie. Swoim zasi\u0119giem obejmowa\u0142a powiaty: sanocki, bieszczadzki i leski. Posiada\u0142a dzia\u0142y tematyczne: informacje bie\u017c\u0105ce z Sanoka i okolic, kultura, edukacja, poradniki, sanocki wehiku\u0142 czasu i sport. Cyklicznie pojawia\u0142y si\u0119: wywiady, reporta\u017ce, fotoreporta\u017ce, publicystyka, k\u0105cik poezji i rubryka zdrowie. We wrze\u015bniu 2016 r. uruchomiono portal internetowy:\u00a0www.korsosanockie.pl<\/a><\/strong>. Poza bie\u017c\u0105c\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 gazeta by\u0142a organizatorem cyklicznych imprez: Ma\u0142a Miss, Ma\u0142y Mister oraz plebiscyty na Superso\u0142tysa Powiatu Sanockiego, Cz\u0142owieka Roku, Najpopularniejszego Sportowca i Bieszczadzkiego Le\u015bnika. Siedziba redakcji znajduje si\u0119 w Sanoku przy ul. Jana III Sobieskiego 21.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Redaktorzy naczelni w latach 2014-2018:<\/strong> Dorota M\u0119karska (2014), Ma\u0142gorzata Or\u0142owska (2014-2015), Sabina Tworek (2015-2019), Miranda Korzeniowska (2019-2020).\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eKORSO<\/a>\u201d (TYGODNIK MIELECKI, TYGODNIK REGIONALNY)<\/strong>, gazeta wydawana w Mielcu nieprzerwanie od 1991 r. Jej za\u0142o\u017cycielami byli: Janusz Czajowski, W\u0142odzimierz G\u0105siewski, Marek Kawiorski, Teresa Lechoci\u0144ska-Ciupa, Miros\u0142aw Maci\u0105ga, Edward Michocki, Wac\u0142aw Mira\u015b, Bogdan Rojkowicz, Wies\u0142aw Skotarek, Stanis\u0142aw S\u0142onina, Krzysztof Szczurek i Stanis\u0142aw Wanatowicz. Na siedzib\u0119 redakcji wybrano Hotel \u201eCentralny\u201d przy ul. E. Biernackiego 1. Pierwszym redaktorem naczelnym zosta\u0142\u00a0E. Michocki, pomys\u0142odawca nazwy \u201eKorso\u201d. Wydawc\u0105 by\u0142a (i pozosta\u0142a do dzi\u015b) Agencja Informacyjno-Reklamowa \u201eA.I.R. \u2013 PRESS\u201d Sp. z o.o., przemianowana p\u00f3\u017aniej na Agencj\u0119 Reklamowo-Wydawnicz\u0105 \u201eKorso\u201d Sp. z o.o. Premierowy, pilota\u017cowy numer ukaza\u0142 si\u0119 1 VIII 1991 r., mia\u0142 16 stron i kosztowa\u0142 1000 z\u0142 (cena przed denominacj\u0105 z\u0142otego). Numer 2 ukaza\u0142 si\u0119 5 IX 1991 r. i odt\u0105d ju\u017c gazeta ukazuje si\u0119 co tydzie\u0144. Do ko\u0144ca 2002 r. wydano 586 numer\u00f3w. Najwy\u017cszy nak\u0142ad \u2013 10 tysi\u0119cy egzemplarzy \u2013 odnotowano 19 XII 1991 r. (numer 17-18, \u015bwi\u0105teczny z kolorowym kalendarzem). Wtedy tak\u017ce osi\u0105gni\u0119to najwy\u017csz\u0105 jednorazow\u0105 sprzeda\u017c \u2013 8 400 egzemplarzy. Poza bie\u017c\u0105c\u0105 rejestracj\u0105 wydarze\u0144 i publicystyk\u0105 \u201eKorso\u201d od pocz\u0105tku funkcjonowania inspiruje i organizuje szereg akcji i imprez, z kt\u00f3rych kilka wesz\u0142o ju\u017c do miejskiego kalendarza imprez w Mielcu: \u201eCz\u0142owiek Roku\u201d, \u201eSportowy Plebiscyt\u201d, \u201eMiss Mielca\u201d i \u201eBiesiada z Korso\u201d. W 1994 r. tygodnik \u201eKorso\u201d zosta\u0142 laureatem III edycji \u201eKonkursu dla Prasy Lokalnej\u201d, organizowanego przez ameryka\u0144ski Instytut na Rzecz Demokracji w Europie Wschodniej i jego polsk\u0105 agend\u0119. Rosn\u0105ca poczytno\u015b\u0107 gazety i coraz wi\u0119ksza ilo\u015b\u0107 materia\u0142\u00f3w reklamowych spowodowa\u0142y, \u017ce wydawca (AWR \u201eKorso\u201d) systematycznie zwi\u0119ksza\u0142 jej obj\u0119to\u015b\u0107. Pod koniec 1999 r. mia\u0142a 20-24 strony, 2005 r. \u2013 28-32 strony, a w 2012 r. \u2013 40 stron. W 2008 r. rozpocz\u0119to wydawanie \u201eKorsa Kolbuszowskiego\u201d, a w 2010 r. Tygodnika Buskiego \u201eKorso\u201d. Po pewnym czasie, ze wzgl\u0119du na niewielk\u0105 sprzeda\u017c, zako\u0144czono \u201eKorsa\u201d w Busku. Specjaln\u0105 uroczysto\u015bci\u0105 w Karczmie Polskiej uczczono wydanie 14 XII 2010 r. numeru tysi\u0119cznego (nak\u0142ad: 9 500 egzemplarzy). Wed\u0142ug zestawienia sprzeda\u017cy z pa\u017adziernika 2012 r., sporz\u0105dzonego przez Zwi\u0105zek Kontroli Dystrybucji Prasy, mielecka gazeta znalaz\u0142a si\u0119 w\u015br\u00f3d 15 najpopularniejszych tygodnik\u00f3w lokalnych w Polsce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Redaktorzy naczelni w latach 1991-2026:<\/strong> Edward Michocki (1991-1994), Ma\u0142gorzata Hoszowska (1994-1995), Edward Michocki \u2013 p.o. red. nacz. (1995-1996), Jacek Krzysztof Danel (1996-2002), Henryk Wyrostkiewicz (2002-2006), Krzysztof Kami\u0144ski (2006-2007), Ma\u0142gorzata Rojkowicz (p.o. 2007), J\u00f3zef Rymanowski (2007), Ma\u0142gorzata Rojkowicz (2007-2012), Krzysztof Babiarz (2012-2014), Marlena Bogdan-Marut (2014-2015), Monika \u015awietli\u0144ska (2015-2019), Katarzyna Sobieniewska-Py\u0142ka (2017-2018), z-ca red nacz. Arkadiusz \u0141yso\u0144 (2018-2020), J\u00f3zef Twardowski (2020-2021), z-ca red nacz. Arkadiusz \u0141yso\u0144 (2021-2023), Marta Warias – Kilian (V 2022 – nadal)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Redaktor naczelny portalu korso.pl:<\/strong> Szymon Burek, Patrycja Teklak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Redaktorzy w latach 1991-2026 (w uk\u0142adzie alfabetycznym):<\/strong> Patrycja Augustyn, Krzysztof Babiarz, Marek Bednarz, Damian Belczyk, Julia Bogdan, Marlena Bogdan, Julia Bogdan, Katarzyna Bojarska-\u0141akomy, Anna Bratek, Szymon Burek, Jacek Krzysztof Danel, Piotr Durak, Emanuel Grzegorczyk – Zaj\u0105c, \u0141ukasz Gu\u017ada, Giovanna Jakimowicz, Iwona K\u0119pa, Bartosz Kicior, Iwona K\u0142aczy\u0144ska, Paulina Konieczny, Bartosz Kr\u0119cig\u0142owa, Wademar Kruczko, Magdalena Lombara, Arkadiusz \u0141yso\u0144 (zast\u0119pca reaktora naczelnego), Szymon Markulis, Marietta Mateja-Nowak, Urszula Nale\u017any, Monika Pi\u0105tek, Kacper Pi\u0119ko\u015b,\u00a0 Krzysztof Rado\u0144, Ma\u0142gorzata Rojkowicz, Ma\u0142gorzata Sk\u00f3ra, El\u017cbieta Szumska, Edward Tabor (zast\u0119pca redaktora naczelnego), Patrycja Teklak, Agata To\u0142stow, Krystyna Turzeniecka, Marta Warias-Kilian, Zbigniew Wawer, Barbara Wi\u0105cek, Wioletta Wojtkowiak.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Redaktorzy techniczny:<\/strong>\u00a0Krzysztof Szczurek, pracownik techniczny (pisze\u00a0 te\u017c artyku\u0142y) \u2013 Dariusz Dy\u0142o.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Sekretariat:<\/strong> El\u017cbieta Godzijewicz, Aleksandra Warzocha (pe\u0142ni\u0105ca tak\u017ce funkcj\u0119 ksi\u0119gowej), Bernarda Ziomek, Ewa Wydro, Dominika Wilk, Sylwia Klekoci\u0144ska, Gra\u017cyna Szafi\u0144ska, Edyta Surowiec, Anna Czajkowska.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Poza redaktorami etatowymi w \u201eKorso\u201d publikowali w latach 1991-2025 m.in.<\/strong>: Kamila Bik, Ma\u0142gorzata Boraczy\u0144ska, Barbara Bryl, Henryk Burak, Szymon Burek, Henryk Bury, Andrzej Ciach, Janusz Czajowski, Dariusz Dy\u0142o, Agnieszka Filip, Jerzy Flis, W\u0142odzimierz G\u0105siewski, Wac\u0142aw Grzelak, Edward Guziakiewicz, Jan Jemio\u0142o, Jan Kapinos, Szczepan Komo\u0144ski, Barbara Kowalczuk, Bronis\u0142aw Kowalczuk, Agata Kozio\u0142. Grzegorz Lipiec, Miros\u0142aw Maci\u0105ga, Leszek Makso\u0144, Maciej Mazur (rysunki), Zbigniew M\u0105czka, W\u0142adys\u0142aw Micek, Alfreda Mira\u015b, Dariusz Momot, Ewelina Mucha-Zawierucha, Marzanna Olter, Andrzej Osnowski, OVI, Zbigniew Ozi\u0119b\u0142o, Janusz Pilch, Tomasz Por\u0119ba, Krystyna Skowro\u0144ska, Jerzy Skrzypczak, Ryszard Sk\u00f3ra, Stanis\u0142aw S\u0142onina, Krzysztof Szczurek, Franciszek \u015aliwa, Jacek W. Taran, Krzysztof Tylutki, Wies\u0142aw Wa\u0142ek, Stanis\u0142aw Wanatowicz, Aleksander Witek, J\u00f3zef Witek, Robert W\u00f3jcik, Jakub Zegarli\u0144ski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Adiustacja:<\/strong>\u00a0Barbara Kowalczuk, Ewa Aleksiej, Teresa Lorek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Sk\u0142ad i \u0142amanie:<\/strong>\u00a0\u0141ukasz Bajor, Piotr Bednarek, Mateusz Dmitrzak, Roman Dudek, Artur Fic, Damian Horodewski, Grzegorz Kolb, Wies\u0142aw \u0141az, Klaudia Ro\u017cnia\u0142, Patrycja Szpak, Krzysztof Urban, Mateusz W\u0119glarz.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Biuro Promocji i Reklamy: \u00a0<\/strong>Anna Czajkowska, Anna Duszkiewicz, Marcin Serafin, Marcin Batko (dyrektor biura).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Webmaster:<\/strong>\u00a0Tomasz Paw\u0119zka<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

„KORSO” GAZETA SANOCKA<\/strong>, tygodnik regionalny za\u0142o\u017cony w 2014 r. przez Agencj\u0119 Wydawniczo-Reklamow\u0105 KORSO w Mielcu przy wsp\u00f3\u0142pracy z sanockimi pasjonatami dziennikarstwa. Pierwszy numer ukaza\u0142 si\u0119 11 IX 2014 r. i od tego czasu gazeta ukazuje si\u0119 regularnie. Swoim zasi\u0119giem obejmuje powiaty: sanocki, bieszczadzki i leski. Dzia\u0142y tematyczne: informacje bie\u017c\u0105ce z Sanoka i okolic, kultura, edukacja, poradniki, sanocki wehiku\u0142 czasu i sport. Cyklicznie pojawiaj\u0105 si\u0119: wywiady, reporta\u017ce, fotoreporta\u017ce, publicystyka, k\u0105cik poezji i rubryka zdrowie. W sierpniu 2016 r. uruchomiono portal internetowy: www.korsosanockie.pl. Poza bie\u017c\u0105c\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 gazeta jest organizatorem cyklicznych imprez: Ma\u0142a Miss, Ma\u0142y Mister oraz plebiscyty na Superso\u0142tysa Powiatu Sanockiego, Cz\u0142owieka Roku, Najpopularniejszego Sportowca i Bieszczadzkiego Le\u015bnika. Siedziba redakcji znajduje si\u0119 w Sanoku przy ul. 3 maja 23.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Redaktorzy naczelni w latach 2014-2018: Dorota M\u0119karska (2014), Ma\u0142gorzata Or\u0142owska (2014-2015), Sabina Tworek (2015-nadal).\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eKORSO KOLBUSZOWSKIE\u201d<\/strong>, tygodnik wydawany przez Agencj\u0119 Wydawniczo \u2013 Reklamow\u0105 \u201eKORSO\u201d Sp. z o.o. w Mielcu. Pierwszy numer ukaza\u0142 si\u0119 4 VII 2007 r. Redaktorem naczelnym mianowano Tomasza Leyk\u0119, a nast\u0119pnie funkcj\u0119 t\u0105 powierzono Marlenie Bogdan. Nowa gazeta obejmuje swym zasi\u0119giem Kolbuszow\u0119 i powiat kolbuszowski. Pierwszy nak\u0142ad: 4 500 egzemplarzy. Siedziba redakcji znajduje si\u0119 w Kolbuszowej przy ul. Obro\u0144c\u00f3w Pokoju 18.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eKORSO\u201d SP\u00d3\u0141KA Z O.O., AGENCJA WYDAWNICZO-REKLAMOWA \u201eKORSO\u201d SP\u00d3\u0141KA Z O.O.<\/strong>, powsta\u0142a w Mielcu 17 VI 1991 r. jako \u201eAgencja Informacyjno-Reklamowa AIR-PRESS Sp. z o.o. Jej siedzib\u0105 pozostaje budynek przy ul. E. Biernackiego 1. G\u0142\u00f3wnym inicjatorem przedsi\u0119wzi\u0119cia by\u0142 Bogdan Rojkowicz, kt\u00f3ry zosta\u0142 pierwszym dyrektorem Agencji, a nast\u0119pnie prezesem. Pozosta\u0142ymi wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielami Agencji byli (w uk\u0142adzie alfabetycznym): Janusz Czajowski, W\u0142odzimierz G\u0105siewski, Marek Kawiorski, Teresa Lechoci\u0144ska-Ciupa, Miros\u0142aw Maci\u0105ga, Edward Michocki, Wac\u0142aw Mira\u015b, Wies\u0142aw Skotarek, Stanis\u0142aw S\u0142onina, Krzysztof Szczurek\u00a0i Stanis\u0142aw Wanatowicz. Sztandarowym produktem Agencji jest od pocz\u0105tku dzia\u0142alno\u015bci Tygodnik Mielecki (p\u00f3\u017aniej Regionalny) \u201eKorso\u201d. Wykonywane s\u0105 tak\u017ce kompleksowe us\u0142ugi wydawnicze i poligraficzne oraz wydawane katalogi firm, plany miasta i foldery. Okresowo prowadzono te\u017c kolporta\u017c prasy. 1 I 1999 r. zmieniono nazw\u0119 na \u201eAgencja Wydawniczo-Reklamowa \u201eKorso\u201d Sp. z o.o., w zwi\u0105zku z poszerzeniem zakresu dzia\u0142alno\u015bci wydawniczej. Dyrektorami (po obj\u0119ciu funkcji prezesa przez B. Rojkowicza) byli: Janusz Czajowski, Ryszard M\u0105dracki, Dariusz Ciupa i Wac\u0142aw Grzelak. Uruchomiono wydanie tygodnika \u201eKorso\u201d w Kolbuszowej (2008 r.)\u00a0i w Busku Zdroju (2010 r.). \u0141\u0105czny nak\u0142ad wynosi\u0142 oko\u0142o 15 000 egzemplarzy (2011 r.) Wydawano tak\u017ce ksi\u0105\u017cki, m.in. cztery tomy niniejszej \u201eEncyklopedii miasta Mielca\u201d (2004, 2008, 2009 i 2013 r.) oraz przewodnik \u201eZiemia Mielecka\u201d. Agencja by\u0142a inicjatorem i g\u0142\u00f3wnym organizatorem popularnych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 kulturalnych, m.in. \u201eKorsomania\u201d i \u201ePiknik Country\u201d oraz plebiscyt\u00f3w z fina\u0142owymi galami: \u201eMiss Mielca\u201d, \u201eMielczanin Roku\u201d i \u201eSportowiec Roku\u201d. Prezesem Agencji jest od jej za\u0142o\u017cenia Bogdan Rojkowicz. Po wykupieniu udzia\u0142\u00f3w od wsp\u00f3lnik\u00f3w jest jedynym jej w\u0142a\u015bcicielem.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Dyrektorzy i kierownicy marketingu (od 2003 r.)<\/strong>: Arkadiusz Lecho\u0144czak, Artur Kubanik, Krzysztof Szczurek, Rafa\u0142 Zygad\u0142o, Grzegorz P\u0142oszaj.\u00a0Dyrektorzy Wydawnictwa: Krzysztof Szczurek, Iwona \u017by\u0142a, Anna Mokrzycka, Artur Turoczy, Grzegorz Dar\u0142ak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"<\/a><\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n
\"\"<\/a><\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n
\"\"<\/a><\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n
\"\"<\/a><\/figure>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORTY TENISOWE<\/strong>, pierwsze zwymiarowane place do gry w tenisa ziemnego pojawi\u0142y si\u0119 w Mielcu i okolicy prawdopodobnie na pocz\u0105tku XX w. Potwierdzeniem jest fotografia Augusta Jadernego, przedstawiaj\u0105ca grup\u0119 (klub) amator\u00f3w tenisa na korcie. W latach 30. XX w. na korcie gimnazjalnym przy ul. Warszawskiej rozgrywano mistrzostwa Mielca. Drugi kort znajdowa\u0142 si\u0119 na stadionie Makkabi przy ul. Kolbuszowskiej (dzi\u015b ul. Wolno\u015bci). Po II wojnie \u015bwiatowej wymienione korty zosta\u0142y zlikwidowane. W latach 50. zbudowano 2 korty w ramach stadionu \u00a0Stali Mielec, przy boisku treningowym, najpierw od ul. J. Kusoci\u0144skiego, a p\u00f3\u017aniej od ul. L. Solskiego. Trenowa\u0142a na nich g\u0142\u00f3wnie sekcja tenisowa Stali, uczestnicz\u0105ca w rozgrywkach i turniejach na terenie wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego w latach 1953-1957, a tak\u017ce inni amatorzy tenisa. W latach 70. zbudowano nowe korty w zachodniej cz\u0119\u015bci teren\u00f3w FKS Stal, przy ul. J. Kusoci\u0144skiego i te funkcjonuj\u0105 do dzi\u015b. Wiele lat opiekowa\u0142 si\u0119 nimi pieczo\u0142owicie Edward Eski. W latach 90. prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci sportowo-rekreacyjnej na tych kortach przej\u0119\u0142a firma prywatna. W ostatnich latach popularno\u015b\u0107 tenisa jako dyscypliny sportowej i formy rekreacji systematycznie ro\u015bnie. Obecnie na terenie Mielca funkcjonuj\u0105 trzy zespo\u0142y kort\u00f3w tenisowych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Korty tenisowe przy ul. J. Kusoci\u0144skiego, na terenach MOSiR (wcze\u015bniej FKS Stal). Od 1999 r. administruje nimi El\u017cbieta Ko\u015bcielna (do niedawna jedna z czo\u0142owych siatkarek Stali Mielec i ekstraklasy) przy pomocy Les\u0142awa Ko\u015bcielnego \u2013 by\u0142ego siatkarza Stali Mielec. O\u015brodek dysponuje 4 kortami odkrytymi (nawierzchnia z m\u0105czki ceglanej) i od 2000 r. kortem ziemnym w hali tenisowej (ogrzewanej). Prowadzone s\u0105 lekcje tenisa oraz turnieje dla dzieci, m\u0142odzie\u017cy i doros\u0142ych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Mielecka Szko\u0142a Tenisa przy ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka (tereny rekreacyjne MOSiR) \u00a0zosta\u0142a za\u0142o\u017cona przez Aleksandra Tora\u00a0w 1998 r. Aktualnie prowadzi j\u0105 Micha\u0142 Tor \u2013 syn Aleksandra. Dysponuje 3 kortami asfaltowymi. Oferuje nauk\u0119 gry oraz organizuje turnieje i ligi dla r\u00f3\u017cnych grup wiekowych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*Korty tenisowe GRYF przy ul. Warszawskiej (obiekt MOSiR) powsta\u0142y w 2007 r. z inicjatywy Zygmunta Szklarza (firma KARBO Sp. J.), kt\u00f3ry na dawnym placu do gier zespo\u0142owych zbudowa\u0142 3 korty ziemne (nawierzchnia z m\u0105czki ceglanej) i kort ziemny \u00a0w hali tenisowej (ogrzewanej). Administratorem kort\u00f3w jest KARBO Sp. J. Prowadzone s\u0105: nauka gry dla doros\u0142ych, m\u0142odzie\u017cy i dzieci, turnieje tenisowe open i dla poszczeg\u00f3lnych grup wiekowych oraz liga tenisowa kobiet i m\u0119\u017cczyzn.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORTYKA STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 12 X 1921 r. w Sandomierzu, syn J\u00f3zefa (legionisty, uczestnika wojny 1919-1920) i Marcjanny z Majewskich. W okresie okupacji hitlerowskiej, 12 X 1942 r. wst\u0105pi\u0142 w szeregi Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich. Po z\u0142o\u017ceniu przysi\u0119gi w Samborcu – przed dow\u00f3dc\u0105 Obwodu Kieleckiego (ps. \u201eBill\u201d) \u2013 uczestniczy\u0142 w kursie zapoznania si\u0119 z broni\u0105 i materia\u0142ami minerskimi. W marcu 1943 r. zosta\u0142 skierowany do tworz\u0105cej si\u0119 \u201eGrupy Lotnej\u201d \u2013 oddzia\u0142u dywersyjno-sabota\u017cowego, przydzielanego te\u017c do zada\u0144 specjalnych, m.in. ochrony sztabu. Bra\u0142 czynny udzia\u0142 w walkach z administracj\u0105 niemieck\u0105 (np. poprzez niszczenie list kontygentowych i list ludno\u015bci polskiej) oraz w wielu akcjach bojowych, m.in. w likwidowaniu posterunku policji i \u017candarmerii w Staszowie, rozbrojeniu \u017candarmerii niemieckiej w \u0141oniowie (X 1943 r.), rozbrojeniu \u017candarm\u00f3w pochodzenia \u0142otewskiego w Samborcu, zwyci\u0119skiej walce z oddzia\u0142em \u201ew\u0142asowc\u00f3w\u201d pod Po\u0142a\u0144cem oraz zasadzkach na pojedyncze pojazdy niemieckie w okolicach Staszowa. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 pseudonimem \u201eW\u0142adys\u0142aw Jarz\u0119bina\u201d. W czasie wyzwalania nadwi\u015bla\u0144skich teren\u00f3w wraz z oddzia\u0142em wspomaga\u0142 dzia\u0142ania wojsk radzieckich, m.in. uczestniczy\u0142 w organizowaniu dla nich przeprawy na przycz\u00f3\u0142ku baranowskim. Po rozwi\u0105zaniu oddzia\u0142u zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do 2 pu\u0142ku zapasowego Wojska Polskiego w Rzeszowie. Po dw\u00f3ch tygodniach skierowany zosta\u0142 do tworz\u0105cej si\u0119 szko\u0142y oficerskiej w Przemy\u015blu. 15 XII 1944 r., na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 (wraz z innymi \u017co\u0142nierzami) przeniesiony zosta\u0142 do Karczewa, dla uzupe\u0142nienia jednostek frontowych, a stamt\u0105d skierowany do Warszawskiej Brygady Kawalerii (p\u00f3\u017aniej Dywizji) 1 Armii Wojska Polskiego. Bra\u0142 czynny udzia\u0142 w ofensywie warszawskiej i wyzwoleniu Warszawy, po\u015bcigu za wycofuj\u0105cymi si\u0119 wojskami niemieckimi i zdobyciu Bydgoszczy. Ju\u017c jako dow\u00f3dca zwiadu 3 Pu\u0142ku uczestniczy\u0142 w zdobyciu Wa\u0142u Pomorskiego i twierdzy Ko\u0142obrzeg. Za wykazanie si\u0119 wyj\u0105tkowym m\u0119stwem otrzyma\u0142 14 II 1945 r. ze sztabu 1 Armii WP pisemne podzi\u0119kowanie Podczas likwidowania jednostek niemieckich, pozostaj\u0105cych na ty\u0142ach polskich wojsk, w lasach w okolicy Szuclina, zosta\u0142 ranny w nogi. Po wyleczeniu ran w radzieckim szpitalu polowym w Bia\u0142ogardzie powr\u00f3ci\u0142 do macierzystej jednostki na front. Bra\u0142 udzia\u0142 w forsowaniu Odry, walkach o Bernau i po\u0142udniowe dzielnice Berlina, a nast\u0119pnie w zdobyciu Oranienburga i tamtejszego obozu koncentracyjnego oraz kolejnych miejscowo\u015bci a\u017c do \u0141aby, gdzie zasta\u0142 go koniec wojny. Jednostka, w kt\u00f3rej s\u0142u\u017cy\u0142, zosta\u0142a przemieszczona do Lancberga, a nast\u0119pnie do Koszalina dla wyleczenia ran wojennych. We wrze\u015bniu 1945 r. skierowany zosta\u0142 do Szko\u0142y Oficerskiej w Pile. Po jej uko\u0144czeniu otrzyma\u0142 stopie\u0144 podporucznika i obj\u0105\u0142 stanowisko dow\u00f3dcy batalionu bojowego. Od kwietnia 1946 r. do ko\u0144ca tego roku bra\u0142 czynny udzia\u0142 w walkach z dywersantami niemieckimi oraz likwidowaniu resztek jednostek Wehrmachtu i Wehrwoltu. Z powodu pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu zdrowia, zwi\u0105zanego z kontuzjami wojennymi, na pocz\u0105tku 1947 r. przebywa\u0142 na leczeniu w Koszalinie, Busku Zdroju i Krynicy Zdroju. Powr\u00f3ci\u0142 do wojska i otrzyma\u0142 propozycj\u0119 dalszego szkolenia oficerskiego, ale zrezygnowa\u0142 i 20 X 1947 r. na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 zosta\u0142 zwolniony z wojska. Pod koniec roku 1947 zg\u0142osi\u0142 si\u0119 z nakazem pracy w PZL Zak\u0142ad nr 1 w Mielcu i zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku mistrza. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne z matur\u0105 i uzyska\u0142 tytu\u0142 technika-mechanika. Pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach: zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u 06, zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u 35 i zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u 30. Nale\u017ca\u0142 do Zak\u0142adowego Ko\u0142a SIMP. W latach 70. pracowa\u0142 w plac\u00f3wkach serwisowych WSK w r\u00f3\u017cnych pa\u0144stwach, m.in. w Anglii, Finlandii, NRD, CSRS, Bu\u0142garii, Rumunii, Jugos\u0142awii i na W\u0119grzech oraz w USA. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1982 r., ale jeszcze przez kilka lat pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin w Serwisie WSK i Zarz\u0105dzie Miejskim ZBoWiD w Mielcu. Do 1990 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa tej organizacji, a po jej przemianowaniu na Zwi\u0105zek Kombatant\u00f3w RP i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych by\u0142 prezesem Zarz\u0105du Oddzia\u0142u w Mielcu. W czasie tej pracy otrzyma\u0142 awanse na kolejne stopnie oficerskie: porucznika i kapitana. Za trzyletni okres walki z faszyzmem niemieckim oraz ca\u0142okszta\u0142t pracy zawodowej i spo\u0142ecznej otrzyma\u0142 odznaczenia: Order Krzy\u017ca Walecznych, Krzy\u017c Oficerski OOP, Krzy\u017c Kawalerski OOP, Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi, Krzy\u017c Partyzancki i Krzy\u017c Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich oraz liczne medale pami\u0105tkowe polskie i radzieckie. Zmar\u0142 29 IV 2015 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORYCKI MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1830 r. w Radomiu, w rodzinie ziemia\u0144skiej herbu Prus. S\u0142u\u017cy\u0142 w armii carskiej jako oficer. Po wybuchu powstania styczniowego 1863 r. zdezerterowa\u0142 z wojska rosyjskiego. Zorganizowa\u0142 i wyposa\u017cy\u0142 niewielki oddzia\u0142 i przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do powsta\u0144c\u00f3w. W stopniu majora piechoty walczy\u0142 m.in. w oddzia\u0142ach genera\u0142a Mariana Langiewicza. Bra\u0142 udzia\u0142 w szeregu bitew i potyczek, a w kilku z nich dowodzi\u0142, m.in. pod W\u0105chockiem, \u015awi\u0119tym Krzy\u017cem, Sosn\u00f3wk\u0105 i Staszowem. Niepomy\u015blny rozw\u00f3j sytuacji powstania w tym rejonie zmusi\u0142 go do wycofania si\u0119 w G\u00f3ry \u015awietokrzyskie, a nast\u0119pnie w kierunku Krakowa. Walczy\u0142 m.in. pod Pieskow\u0105 Ska\u0142\u0105, Chrobrz\u0105, Grochowiskami, Borowem i \u0141\u0105\u017ckiem. Po upadku powstania emigrowa\u0142 do Francji i przebywa\u0142 w Pary\u017cu, za\u015b jego maj\u0105tek w okolicach Radomia zosta\u0142 skonfiskowany. W 1872 r. zamieszka\u0142 w Mielcu, znanym w\u00f3wczas o\u015brodku wspierania powstania styczniowego. Posiada\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera komunikacji i dlatego powierzono mu kierownictwo budowy drogi D\u0119bica-Mielec-Tarnobrzeg. Po zako\u0144czeniu budowy otrzyma\u0142 stanowisko konduktora dr\u00f3g krajowych w Mielcu. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, by\u0142 m.in. cz\u0142onkiem za\u0142o\u017cycielem Towarzystwa Gimnastycznego \u201eSok\u00f3\u0142\u201d w 1894 r. Zmar\u0142 8 VII 1906 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORYCKA \u2013 LUTAK ANNA<\/strong>, urodzona 23 V 1961 r. w Mielcu, c\u00f3rka Leona i Marii z domu Kara\u015b. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1980 r. Od lat szkolnych trenowa\u0142a p\u0142ywanie w FKS Stal Mielec i zdobywa\u0142a medale indywidualne w Mistrzostwach Polski junior\u00f3w, m.in. 2 z\u0142ote medale na dystansach 100 m i 200 m stylem motylkowym (Tarn\u00f3w \u2013 1975) i srebrny na 200 m st. mot. (Lublin \u2013 1976) oraz medale dru\u017cynowe w sztafetach. W 1979 r. uzyska\u0142a uprawnienia ratownika Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (WOPR). Studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie uko\u0144czy\u0142a w 1985 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego oraz trenera p\u0142ywania II klasy. Tak\u017ce w 1985 r. zdoby\u0142a uprawnienia instruktora \u017ceglarstwa. W latach 1987-1992 by\u0142a zatrudniona w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, z oddelegowaniem do pracy w sekcji p\u0142ywania FKS Stal Mielec. W 1992 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 trenera p\u0142ywania I klasy. Od 1992 r. do 1998 r. pracowa\u0142a jako nauczyciel w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki\u00a0i S. Wigury w Mielcu, a w latach 1998-2000 by\u0142a instruktorem p\u0142ywania w Miejskim O\u015brodku Sportu i Rekreacji w Mielcu. Od 2000 r. jest nauczycielem wychowania fizycznego w Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 w Mielcu oraz pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa UKS Orlik przy tej szkole. W czasie pracy trenerskiej wychowa\u0142a wielu medalist\u00f3w Mistrzostw Polski junior\u00f3w w p\u0142ywaniu, m.in. Magdalen\u0119 Modelsk\u0105 (p\u00f3\u017aniej tak\u017ce mistrzyni\u0119 Polski seniorek), Grzegorza Ciska, J\u00f3zefa Stopi\u0144skiego i Marka Wala. Od kilkunastu lat uczestniczy w organizacji zawod\u00f3w p\u0142ywackich, w tym Mistrzostw Polski w Mielcu i D\u0119bicy. Prowadzi tak\u017ce kursy instruktor\u00f3w p\u0142ywania dla nauczycieli z terenu wojew\u00f3dztwa podkarpackiego, na zlecenie Polskiego Zwi\u0105zku P\u0142ywackiego i UKFiS. Obok pracy trenerskiej udziela si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci WOPR. Od 1992 r. jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego. W 1994 r. uzyska\u0142a uprawnienia instruktora WOPR i odt\u0105d organizuje kursy na stopie\u0144 ratownika. Za t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Srebrn\u0105 Odznak\u0105 WOPR. W 2003 r. otrzyma\u0142a stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego o\u015bwiaty, a w 2004 r. uko\u0144czy\u0142a Kurs Kwalifikacyjny Kadry O\u015bwiatowej \u201eOrganizacja i zarz\u0105dzanie o\u015bwiat\u0105\u201c realizowany przez PCEN w Rzeszowie. Prowadzi nauk\u0119 p\u0142ywania w MOSiR Mielec i kursy ratownik\u00f3w wodnych dla zawodnik\u00f3w MKS \u201eIkar\u201c Mielec. Jest s\u0119dzi\u0105 kl. I w p\u0142ywaniu, uczestniczy w organizacji zawod\u00f3w rangi wojew\u00f3dzkiej i og\u00f3lnopolskiej. Pe\u0142ni funkcje cz\u0142onka Komisji Dyscyplinarnej Rzeszowskiego WOPR oraz cz\u0142onka Komisji Rewizyjnej Podkarpackiego Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku P\u0142ywackiego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku P\u0142ywackiego, Odznak\u0105 Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego WOPR \u201eZas\u0142u\u017cony Instruktor WOPR\u201c\u00a0i Z\u0142ot\u0105 Honorowa Odznak\u0105 WOPR \u201eZa Zas\u0142ugi\u201c z Li\u015bciem Laurowym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORYCKIEGO MIECZYS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, niewielka ulica miejska (100 m) na osiedlu Smoczka w rejonie ul. W. Witosa. S\u0105siaduje z ul. Tadeusza Bigo i ul. Franciszka Kazany. Ma nawierzchni\u0119 gruntow\u0105. W przysz\u0142o\u015bci planowana jest przy niej zabudowa jednorodzinna. Rada Miejska nada\u0142a jej patrona na sesji w dniu 5 XI 2008 r.
Patron ulicy: MIECZYS\u0141AW KORYCKI (1830-1906) by\u0142 majorem wojsk powsta\u0144czych w powstaniu styczniowym 1863. Uciekaj\u0105c przed represjami rosyjskimi zamieszka\u0142 w Mielcu. By\u0142 budowniczym drogi D\u0119bica-Mielec-Tarnobrzeg.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORYL SEBASTIAN<\/strong>, urodzony 28 I 1910 r. w Przybysz\u00f3wce ko\u0142o Rzeszowa, syn Tomasza i Anny z domu P\u0105czek. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Rzeszowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1930 r. W latach 1930-1937 pracowa\u0142 jako nauczyciel w szko\u0142ach w Golcach, Zdziarach i Kowisku. W roku szkolnym 1937\/38 uko\u0144czy\u0142 wy\u017cszy kurs nauczycielski w Krakowie i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Szkole Podstawowej w Baranowie Sandomierskim. W 1942 r. zosta\u0142 kierownikiem Szko\u0142y Podstawowej w Suchorzowie ko\u0142o Baranowa Sandomierskiego. Uczestniczy\u0142 te\u017c w tajnym nauczaniu. W latach 1948-1950 studiowa\u0142 w Instytucie Pedagogicznym we Wroc\u0142awiu i po jego uko\u0144czeniu rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w Liceum Pedagogicznym w Mielcu. Uczy\u0142 j\u0119zyka polskiego, psychologii i gry na skrzypcach. W latach 1951-1954 pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki wicedyrektora tej szko\u0142y. Prowadzi\u0142 ko\u0142a zainteresowa\u0144, m.in. teatrzyk kukie\u0142kowy, k\u00f3\u0142ko recytatorskie i kwartet smyczkowy oraz ch\u00f3r dzieci\u0119cy w szkole \u0107wicze\u0144 przy Liceum Pedagogicznym. By\u0142 inspiratorem comiesi\u0119cznych wieczor\u00f3w literackich po\u0142\u0105czonych z wieczorkami tanecznymi. Po likwidacji Liceum Pedagogicznego (1970 r.) uczy\u0142 j\u0119zyka polskiego w Technikum Elektrycznym w Mielcu. W 1971 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale przez pewien czas pracowa\u0142 jeszcze w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Za ca\u0142okszta\u0142t pracy pedagogicznej zosta\u0142 odznaczony Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP. Zmar\u0142 25 V 1983 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORZEC MIELECKI<\/strong>, by\u0142 miar\u0105 towar\u00f3w sypkich, r\u00f3wna\u0142 si\u0119 2. korcom krakowskim, czyli oko\u0142o 186 litrom. Por\u00f3wnywano go tak\u017ce do korca sandomierskiego \u2013 trzy korce mieleckie r\u00f3wna\u0142y si\u0119 czterem korcom sandomierskim. U\u017cywany by\u0142, jak \u015bwiadcz\u0105 dokumenty, od XVI w. w Mielcu i jego okolicach, m.in. w P\u0142awie i Woli P\u0142awskiej, a w XVIII w. tak\u017ce w Kolbuszowej, Trz\u0119s\u00f3wce i Weryni.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORZENIEWSKA MARIA ALICJA (z domu \u0141AG\u00d3D),<\/strong>\u00a0urodzona 2 II 1952 r. w \u017b\u00f3\u0142kiewce, woj. lubelskie, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Klementyny z domu Wac. Absolwentka Pa\u0144stwowego Liceum Sztuk Plastycznych (kierunek: pami\u0105tkarstwo – formy u\u017cytkowe) w Zamo\u015bciu z matur\u0105 w 1973 r. W tym samym roku zosta\u0142a zatrudniona jako plastyk w Zak\u0142adowym Domu Kultury Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. Przez ca\u0142e swoje \u017cycie zawodowe pracowa\u0142a w tej instytucji, kt\u00f3ra kilkakrotnie przekszta\u0142ca\u0142a si\u0119 w zwi\u0105zku ze zmianami ustrojowymi (Robotnicze Centrum Kultury, Miejski O\u015brodek Kultury, Dom Kultury Samorz\u0105dowego Centrum Kultury). Wykona\u0142a niezliczon\u0105 ilo\u015b\u0107 prac plastycznych zwi\u0105zanych z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 Domu Kultury. By\u0142y to m.in.: dekoracje okoliczno\u015bciowe, afisze i banery, scenografie do sztuk teatralnych i innych wyst\u0119p\u00f3w artystycznych. Szczeg\u00f3lnie skomplikowane by\u0142y oprawy plastyczne Og\u00f3lnopolskich Spotka\u0144 Folklorystycznych – Jarmark\u00f3w Pie\u015bni i Ta\u0144ca\u00a0 w latach 60. i 70. XX w. Komponowa\u0142a wystawy malarstwa i rze\u017aby w Galerii i na hallu Domu Kultury. Zaprojektowa\u0142a ornamenty (sufit i filary) w sali widowiskowej Domu Kultury i by\u0142a ich wykonawczyni\u0105. Prowadzi\u0142a zaj\u0119cia plastyczne z dzie\u0107mi i m\u0142odzie\u017c\u0105. W 2001 r. przesz\u0142a do Miejskiej Biblioteki SCK na stanowisko instruktora plastyka. Zajmowa\u0142a si\u0119 projektowaniem i wykonywaniem plakat\u00f3w okoliczno\u015bciowych i wywieszek informacyjnych zwi\u0105zanych z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 MBP w siedzibie g\u0142\u00f3wnej i jej filiach na terenie Mielca. (Wi\u0119kszo\u015b\u0107 plakat\u00f3w to swoiste dzie\u0142a sztuki; s\u0105 przechowywane w zbiorach plac\u00f3wki.) W 2015 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 od wielu lat udziela si\u0119 spo\u0142ecznie. Wykonywa\u0142a liczne dekoracje do ko\u015bcio\u0142a Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy w Mielcu, a nast\u0119pnie do ko\u015bcio\u0142a Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu, m.in. na uroczysto\u015bci I Komunii \u015awi\u0119tej i \u015awi\u0105t Bo\u017cego Narodzenia oraz inne prace dotycz\u0105ce tematyki religijnej. Znajduje te\u017c czas na tw\u00f3rczo\u015b\u0107 w\u0142asn\u0105 (malarstwo olejne, pastel olejny, wycinanka, witra\u017c). Nale\u017cy do Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142adys\u0142awa Szafera w Mielcu i uczestniczy w organizowanych przeze\u0144 wystawach i plenerach. Jej prace znajduj\u0105 si\u0119 w zbiorach prywatnych w kraju i za granic\u0105. Wyr\u00f3\u017cniona Odznak\u0105 honorow\u0105 Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORZENIEWSKI KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 25 V 1913 r. w Jan\u00f3wce ko\u0142o Bia\u0142ej Podlaskiej, syn Paw\u0142a i Julii z domu \u015aled\u017a. W latach 1934-1936 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 9 DAK w Baranowiczach i otrzyma\u0142 stopie\u0144 kaprala. Po kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. i rozpocz\u0119ciu si\u0119 okupacji hitlerowskiej zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 (ZWZ, a nast\u0119pnie AK) w Bia\u0142ej Podlaskiej. Posiada\u0142 pseudonim \u201eRy\u015b\u201d. Uczestniczy\u0142 w akcjach dywersyjnych i bojowych. 20 IV 1942 r. zosta\u0142 aresztowany przez gestapo, a nast\u0119pnie wywieziono go do wi\u0119zienia w lubelskim zamku. W czasie czteromiesi\u0119cznego pobytu w tym wi\u0119zieniu by\u0142 wielokrotnie przes\u0142uchiwany i bity. 15 VIII 1942 r. zosta\u0142 wywieziony do obozu w O\u015bwi\u0119cimiu, gdzie otrzyma\u0142 status wi\u0119\u017ania politycznego i numer 59216. W obozie wykonywa\u0142 ci\u0119\u017ckie prace fizyczne. 29 VIII 1944 r. zosta\u0142 przewieziony (wraz z cz\u0119\u015bci\u0105 wi\u0119\u017ani\u00f3w) do obozu w Sachsenhausen. Tam pocz\u0105tkowo pracowa\u0142 jako cie\u015bla i stolarz, a nast\u0119pnie zosta\u0142 wyznaczony do grupy \u201eSprengkomando\u201d, kt\u00f3rej zadaniem by\u0142o usuwanie niewypa\u0142\u00f3w bomb. (W czasie tej pracy zgin\u0119\u0142o wielu wi\u0119\u017ani\u00f3w.) Po wyzwoleniu obozu przez wojska radzieckie (3 V 1945 r.) powr\u00f3ci\u0142 do kraju. W 1949 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w WSK na stanowisku stolarza \u2013 brygadzisty. Po uko\u0144czeniu Technikum Mechanicznego MPC w Mielcu pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach: kalkulatora, kierownika sekcji, kierownika dzia\u0142u i specjalisty do spraw planowania. Od 1948 r. nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119, a od 1976 r. do Zwi\u0105zku Inwalid\u00f3w Wojennych, w kt\u00f3rym pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji, m.in. przewodniczy\u0142 sekcji organizacyjno-propagandowej. Napisa\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 Drugie oblicze wojny. Publikowa\u0142 tak\u017ce wspomnienia obozowe w gazecie WSK \u201eG\u0142os Za\u0142ogi\u201d. By\u0142 cz\u0142onkiem Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w. Przez dwie kadencje pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142awnika S\u0105du Rejonowego w Mielcu. Zosta\u0142 odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Krzy\u017cem Partyzanckim, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Odznak\u0105 1000-lecia Pa\u0144stwa Polskiego, Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza ZIW\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w. Zmar\u0142 18 II 1984 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORZE\u0143 J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 1 I 1955 r. w Mielcu, syn Jana i Janiny z domu Wr\u00f3bel. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. W latach szkolnych rozpocz\u0105\u0142 treningi w sekcji pi\u0142ki r\u0119cznej FKS Stal Mielec na pozycji bramkarza. W 1975 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec i oddelegowany do FKS Stal Mielec, gdzie wyst\u0119powa\u0142 w I zespole pi\u0142ki r\u0119cznej, graj\u0105cym w ekstraklasie i II lidze. Po zako\u0144czeniu wyczynowej kariery sportowej w 1993 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 instruktora pi\u0142ki r\u0119cznej w Stali. W zwi\u0105zku z rozwi\u0105zaniem FKS PZL-Stal Mielec w 1997 r. przeszed\u0142 do pracy w Szkole Podstawowej nr 11 w Mielcu, gdzie od 1 XI 1998 r. jest kierownikiem gospodarczym. Poza etatow\u0105 prac\u0105 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Rzeszowskiego Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki R\u0119cznej w Rzeszowie (1993-1997). W 1997 r. uczestniczy\u0142 w organizowaniu nowego klubu \u2013 Stowarzyszenia Pi\u0142ki R\u0119cznej \u201eStal\u201d Mielec i przyj\u0105\u0142 obowi\u0105zki trenera senior\u00f3w i junior\u00f3w. Przyczyni\u0142 si\u0119 do osi\u0105gni\u0119cia przez obie dru\u017cyny pierwszych sukces\u00f3w. Juniorzy m\u0142odsi dwukrotnie (2000, 2001) awansowali do p\u00f3\u0142fina\u0142u Mistrzostw Polski, juniorzy starsi wywalczyli p\u00f3\u0142fina\u0142 MP w 2002 r., a zesp\u00f3\u0142 senior\u00f3w awansowa\u0142 do II ligi (2001). W plebiscycie czytelnik\u00f3w Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d zosta\u0142 wybrany \u201eTrenerem Roku 2001\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORZE\u0143 WIES\u0141AWA (z domu ZIELI\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 21 XII 1956 r. w Mielcu, c\u00f3rka Bogdana i Krystyny z domu Tofil. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1975 r. Studia w zakresie filologii polskiej na Wydziale Filologiczno-Historycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej im. Powsta\u0144c\u00f3w \u015al\u0105skich w Opolu uko\u0144czy\u0142a w 1979 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra filologii polskiej. Bezpo\u015brednio po studiach zosta\u0142a skierowana na okres 3 lat (1979-1982) do Zbiorczej Szko\u0142y Gminnej w Tuszowie Narodowym i pracowa\u0142a jako nauczyciel j\u0119zyka polskiego w Szkole Podstawowej w Ja\u015blanach. Od roku szkolnego 1982\/1983 rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w Szkole Podstawowej nr 5 w Mielcu, tak\u017ce jako nauczyciel j\u0119zyka polskiego. W okresie 1 IX 1995 \u2013 31 VIII 1996 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 wicedyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 5, a od 1 IX 1996 \u2013 w drodze konkursu – zosta\u0142a mianowana dyrektorem tej szko\u0142y. Po wprowadzeniu reformy o\u015bwiaty i utworzeniu nowego typu szko\u0142y \u2013 gimnazjum, 1 IX 1999 r. powierzono jej na trzy lata (do 31 VIII 2002 r.) stanowisko dyrektora nowo utworzonego Gimnazjum nr 1 w Mielcu (w budynku by\u0142ej Szko\u0142y Podstawowej nr 5) przy ul. E. Biernackiego. Kierowa\u0142a ca\u0142okszta\u0142tem prac zwi\u0105zanych z organizacj\u0105 wewn\u0119trzn\u0105 nowej plac\u00f3wki i jej modernizacj\u0105 do nowych potrzeb. Mia\u0142a du\u017cy udzia\u0142 we wszechstronnym rozwoju szko\u0142y. Od 1 IX 2002 r. \u2013 po wygraniu konkursu \u2013 sprawowa\u0142a nadal funkcj\u0119 dyrektora Gimnazjum nr 1. Systematycznie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119 poprzez kursy doskonal\u0105ce dla kierowniczej kadry o\u015bwiatowej. Aktywnie dzia\u0142a\u0142a w Stowarzyszeniu Mieleckich Humanist\u00f3w. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z redakcj\u0105 kwartalnika \u201eW kr\u0119gu mieleckich humanist\u00f3w\u201d, kt\u00f3rej udzieli\u0142a siedziby w Gimnazjum nr 1. W 2016 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORZE\u0143 W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 21 VI 1947 r. w Wadowicach Dolnych, powiat mielecki, syn Jana i Karoliny z domu \u017bo\u0142\u0105d\u017a. Od 1961 r. do 1972 r. przewodniczy\u0142 Ko\u0142u ZMW w Wadowicach Dolnych. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1967 r. W latach szkolnych wyst\u0119powa\u0142 w zespo\u0142ach teatralnych i w licealnej orkiestrze (gra\u0142 na skrzypcach). Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1967 r. w Szkole Podstawowej w Zaborczu, powiat mielecki. W latach 1968-1971 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta Hufca ZHP w Mielcu, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako instruktor w KP i KM PZPR. W 1976 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra filologii polskiej. W tym okresie pe\u0142ni\u0142 funkcje spo\u0142eczne; w latach 1971-1980 by\u0142 przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Miejskiego LOK, a w latach 1974-1980 \u2013 przewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Miejskiego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci. Przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju organizacji i osi\u0105gni\u0119cia sukces\u00f3w, m.in. zdobycia 1. miejsca w kraju za organizacj\u0119 wypoczynku letniego w mie\u015bcie. W latach 1980-1982 by\u0142 dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego przy Ambasadzie Polskiej w Trypolisie (Libia) \u2013 filia w Al Mar. Po powrocie do kraju sprawowa\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy gminnego dyrektora szk\u00f3\u0142 w Borowej (1983-1984), a nast\u0119pnie by\u0142 inspektorem o\u015bwiaty i wychowania w Borowej (1984-1986). Od 1986 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu. Posiada tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. Przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju szko\u0142y i unowocze\u015bnienia jej wyposa\u017cenia. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Ligi Obrony Kraju\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ligi Obrony Kraju\u201d, Odznak\u0105 \u201ePrzyjaciel Dziecka\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz TPD\u201d. Po zako\u0144czeniu roku szkolnego 2003\/2004 przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Pracowa\u0142 w WSGiZ w Krakowie Zamiejscowy Wydzia\u0142 Ekonomii w Mielcu jako wyk\u0142adowca przedmiot\u00f3w: korespondencja biznesowa oraz etyka i kultura w zawodzie, a tak\u017ce by\u0142 nauczycielem przedmiotu organizacja pracy biurowej w Mieleckiej Szkole Biznesu. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Automobilklubie Mieleckim, m.in. jako cz\u0142onek Komisji Rewizyjnej. Wyr\u00f3\u017cniony Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Motorowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KORZE\u0143SKI J\u00d3ZEF<\/strong>, doktor medycyny zamieszka\u0142y w Mielcu, wzmiankowany w dokumencie w 1784 r. Posiada\u0142 grunty miejskie, stanowi\u0105ce posag \u017cony pochodz\u0105cej z mieleckiej rodziny Snopkiewicz\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KORZ\u0118PA JERZY<\/strong>, urodzony 2 II 1926 r. w Hadyk\u00f3wce k\/Kolbuszowej, syn W\u0142adys\u0142awa i Marii z domu Serafin. W czasie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do tr\u00f3jki Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich, posiada\u0142 pseudonim \u201eKlon\u201d. Od VIII 1942 r. do VIII 1944 r. zajmowa\u0142 si\u0119 obserwacj\u0105 wojsk niemieckich przy poligonach usytuowanych\u00a0w lasach pomi\u0119dzy Kolbuszow\u0105, Mielcem i D\u0119b\u0105 oraz przekazywa\u0142 meldunki. W tym czasie odni\u00f3s\u0142 powa\u017cn\u0105 kontuzj\u0119 r\u0119ki. W 1949 r. zosta\u0142 zatrudniony w Powiatowym Zwi\u0105zku Gminnych Sp\u00f3\u0142dzielni (PZGS) w Kolbuszowej na stanowisku referenta. Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami by\u0142y: GS w Cmolasie (1950-1951, inspektor kontroli wewn\u0119trznej), Szpital Powiatowy w Brzozowie (1952-1953, wicedyrektor) i Komitet Powiatowy PZPR w Brzozowie (1953-1954, kierownik Wydzia\u0142u Organizacyjnego). W latach 1954-1955 uczy\u0142 si\u0119\u00a0w Mi\u0119dzywojew\u00f3dzkiej Szkole Partyjnej w Krakowie, a jej uko\u0144czeniu przyby\u0142 do Mielca i w latach 1955-1963 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza organizacyjnego KP PZPR. W 1959 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Ekonomiczne w Mielcu. Od 1963 r. pracowa\u0142 w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu jako sekretarz (do 1972 r.), a nast\u0119pnie (1972-1973) \u2013 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Przez kolejne dwa lata (1974-1975) by\u0142 sekretarzem Powiatowej Rady Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Mielcu, a po likwidacji powiat\u00f3w pracowa\u0142 kr\u00f3tko w WRZZ w Tarnobrzegu. W 1975 r. zosta\u0142 dyrektorem nowo powsta\u0142ego O\u015brodka Sportu i Rekreacji (OSiR) w Mielcu i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142 do emerytury w 1981 r. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Szczeg\u00f3lnie du\u017co wysi\u0142ku w\u0142o\u017cy\u0142 w organizacj\u0119 sportu wyczynowego i masowego na terenie Starego Mielca. By\u0142 inicjatorem odbudowy i modernizacji stadionu \u201eGryfa\u201d przy ul. Warszawskiej oraz inicjatorem i budowniczym (w czynie spo\u0142ecznym) boiska pi\u0142karskiego i kort\u00f3w tenisowych przy ul. J. Kili\u0144skiego. Jako dyrektor OSiR organizowa\u0142 turnieje i zawody dla szk\u00f3\u0142 i zak\u0142ad\u00f3w pracy.\u00a0W latach 1959-1980 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa klubu sportowego \u201eGryf\u201d Mielec, a od 1980 r. przez kilkana\u015bcie lat by\u0142 jego wiceprezesem. Aktualnie jest Honorowym Prezesem \u201eGryfa\u201d. Ponadto w 1957 r. zosta\u0142 wybrany przewodnicz\u0105cym zarz\u0105du ZP ZIW w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 przez jedn\u0105 kadencj\u0119. By\u0142 tak\u017ce prezesem ZM LOK (lata 70.). Od wielu lat nale\u017cy do Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w RP\u00a0i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych \u2013 jest cz\u0142onkiem jego zarz\u0105du. R\u00f3wnie d\u0142ugi sta\u017c posiada jako cz\u0142onek Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201eKnieja\u201d. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodowa i spo\u0142eczn\u0105 otrzyma\u0142 m.in.: Krzy\u017c Kawalerski OOP, Krzy\u017c Partyzancki, Medal Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci 1945 r., Krzy\u017c Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich, Medal 30-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zowy Medal \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Medal \u201e100 Lat Sportu Polskiego 1867-1967\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d, Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d i Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LZS\u201d. W 1985 r. wpisany zosta\u0142 do „Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca”.\u00a0Zmar\u0142 18 XII 2018 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOS JERZY RYSZARD<\/strong>, urodzony 28 II 1974 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Haracz. Absolwent Liceum Ekonomicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1993 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Zarz\u0105dzania Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie (dawniej Akademia Ekonomiczna) i w 1997 r. uzyska\u0142 licencjat, a w 1999 r. tytu\u0142 magistra. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1996 r. w Urz\u0119dzie Gminy Wadowice G\u00f3rne jako pracownik referatu ksi\u0119gowo\u015bci, a w latach 1998-2011 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 skarbnika (g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego) Gminy Wadowice G\u00f3rne. W latach 2012-2014 pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Gminy Mielec jako g\u0142\u00f3wny specjalista ds. kontroli oraz rozlicze\u0144 \u015brodk\u00f3w z Unii Europejskiej. Ponadto w latach 2009-2014 by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Fundacji Rozwoju Edukacji, Pracy i Integracji w Tarnowie, prowadz\u0105cej Warsztat Terapii Zaj\u0119ciowej im. Jana Paw\u0142a II dla os\u00f3b z niepe\u0142n\u0105 sprawno\u015bci\u0105 intelektualn\u0105 i ruchow\u0105. W grudniu 2014 r. zosta\u0142 wybrany na w\u00f3jta gminy Wadowice G\u00f3rne w kadencji 2014-2018.\u00a0Od XII 2018 r. pracuje na stanowisku kierownika Biura Realizacji Projekt\u00f3w i Promocji Urz\u0119du Gminy w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOS STANIS\u0141AW ksi\u0105dz<\/strong>, urodzony 24 IV 1947 r. w Dulczy Ma\u0142ej, powiat mielecki, syn Jana i Czes\u0142awy z domu Juras. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu. Po maturze w 1966 r. rozpocz\u0105\u0142 studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie. Po ich uko\u0144czeniu w 1974 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach w Gromniku (1974-1978), S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim (1978-1982) i Wielopolu Skrzy\u0144skim (1982-1983). W 1983 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii Nawsie, a w 1994 r. powierzono mu funkcj\u0119 proboszcza parafii \u015bw. Micha\u0142a Archanio\u0142a w Ropczycach. W 1992 r. zosta\u0142 przeniesiony do diecezji rzeszowskiej, w roku 1995 zosta\u0142 proboszczem parafii Krzywa Wie\u015b-Podlesie. Wyr\u00f3\u017cniony EC i RM. Zmar\u0142 3 V 2009 r. Spoczywa na cmentarzu w Krzywej Wsi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOSIBA KRZYSZTOF<\/strong>, urodzony 4 XII 1958 r. w Warszawie, syn Edwarda i Wies\u0142awy z domu Pierzcha\u0142a. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w D\u0119bicy i zda\u0142 matur\u0119. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do ZHP i PTTK. Po maturze podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Zak\u0142adach Przemys\u0142u Mi\u0119snego w Tarnowie. Studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie \u2013 Filia w Rzeszowie odby\u0142 w latach 1979-1983 i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra. W latach 1984-1985 pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Przemys\u0142u Elektromaszynowego \u201eElektromonta\u017c\u201d Rzesz\u00f3w jako pracownik Sekcji Eksportu Pracownik\u00f3w w Wydziale Kadr. Ponadto w tym czasie odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy w Wy\u017cszej Szkole Oficerskiej Wojsk \u0141\u0105czno\u015bci w Zegrzu i otrzyma\u0142 stopie\u0144 sier\u017canta podchor\u0105\u017cego. W 1985 r. zosta\u0142 zatrudniony w Narodowym Banku Polskim Oddzia\u0142 w Mielcu na stanowisku inspektora do spraw kredyt\u00f3w, a od 1989 r., po przekazaniu przez NBP obs\u0142ugi bankowej bankom kredytowym, pracowa\u0142 jako specjalista do spraw kredyt\u00f3w w Banku Depozytowo-Kredytowym w Lublinie Oddzia\u0142 w Mielcu. W 1992 r. zosta\u0142 mianowany kierownikiem Filii nr 2 tego\u017c Oddzia\u0142u przy ul. M. Pisarka. W 1997 r. powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora Banku Depozytowo-Kredytowego S.A. w Lublinie I Oddzia\u0142 w Mielcu, a po jego przekszta\u0142ceniu zosta\u0142 dyrektorem Banku PEKAO SA. w Warszawie Oddzia\u0142 w Mielcu. Od 2002 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 Dyrektora Oddzia\u0142u ds. Bankowo\u015bci Indywidualnej w tym\u017ce Banku. W lipcu 2003 r. zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko dyrektora I i II Oddzia\u0142u w Przemy\u015blu Banku PEKAO S.A. w Warszawie. Od 1998 r. sprawuje ponadto funkcje cz\u0142onka Rady Nadzorczej Wytw\u00f3rni Zespo\u0142\u00f3w Kooperacyjnych \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. i Rady Wierzycieli Zak\u0142adu Lotniczego \u201ePZL- Mielec Sp. z o.o. Intensywnie si\u0119 dokszta\u0142ca\u0142. W 1999 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w Szkole G\u0142\u00f3wnej Handlowej w Warszawie (kierunek: zarz\u0105dzanie bankiem komercyjnym) oraz m.in. Studium Mened\u017cerskie Achive Global. Uzyska\u0142 tak\u017ce certyfikat University of Wales Management Skills in Banking, a ponadto uczestniczy\u0142 w szeregu specjalistycznych seminari\u00f3w. Anga\u017cuje si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W latach 1998-2002 by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Gospodarki i Finans\u00f3w Rady Miejskiej w Mielcu, a na kadencj\u0119 2002-2006 wybrany zosta\u0142 na radnego tej\u017ce Rady i przewodnicz\u0105cego Komisji Rewizyjnej. Ponadto od 1999 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Aeroklubu Mieleckiego. W latach 2002-2012 pracowa\u0142 na stanowiskach: dyrektora ds. bankowo\u015bci indywidualnej w Banku Pekao SA w I i II Oddziale w Mielcu (2002-2003), dyrektora ds. bankowo\u015bci detalicznej w Banku Pekao SA w I i II Oddziale w Przemy\u015blu (2003-2004), dyrektora Oddzia\u0142u w Banku Pekao SA w Kolbuszowej (2005-2008), dyrektora ds. bankowo\u015bci detalicznej w Banku Pekao SA Oddzia\u0142 w Rzeszowie (2008-2009) oraz dyrektora wi\u0105zkowego w Banku Pekao SA Oddzia\u0142\u00f3w w Rzeszowie od 1 XII 2009 r. Dzia\u0142a spo\u0142ecznie w Stowarzyszeniu \u201eNasz Mielec\u201d oraz wsp\u00f3\u0142pracuje z Rzeszowskim Oddzia\u0142em Stowarzyszenia \u201eWsp\u00f3lnota Polska\u201d, wspieraj\u0105ce aktywno\u015b\u0107 kulturaln\u0105 Polonii za granic\u0105. 1 VI 2019 r. zosta\u0142 powo\u0142any na prezesa Miejskiego Zarz\u0105du Budynk\u00f3w Mieszkalnych Sp. z o.o. w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do czerwca 2024 r. Od 12 III 2019 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Nadzorczej Agencji Rozwoju Regionalnego MARR SA. w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOSI\u0143SKA JADWIGA (z OBALI\u0143SKICH)<\/strong>, urodzona w 1871 r. Do Mielca przyby\u0142a z m\u0119\u017cem Ignacym, w zwi\u0105zku z obj\u0119ciem przez niego funkcji notariusza. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 r\u00f3\u017cnych organizacji spo\u0142ecznych i pe\u0142ni\u0142a liczne funkcje z wyboru. By\u0142a m.in.: wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielk\u0105 i cz\u0142onkiem zarz\u0105du Towarzystwa Szko\u0142y Ludowej, cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Szwalni Zwi\u0105zkowej z o.o. (od 1918 r.), przewodnicz\u0105c\u0105 Towarzystwa \u015bw. Wincentego a Paulo (od 1929 r.), cz\u0142onkiem Powiatowej Komisji Opieki Spo\u0142ecznej (w latach 30.) i przewodnicz\u0105c\u0105 Ligi Kobiet NKN, ale zrezygnowa\u0142a z tej funkcji po pom\u00f3wieniach rzucanych na Zarz\u0105d G\u0142\u00f3wny. Pomaga\u0142a mieleckiemu harcerstwu, by\u0142a wykonawczyni\u0105 (z A. Kuczk\u00f3wn\u0105) sztandaru dla hufca harcerskiego w Mielcu w 1925 r. Zmar\u0142a w Krakowie 9 IV 1939 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOSI\u0143SKI IGNACY<\/strong>, urodzony 4 VIII 1856 r. By\u0142 notariuszem, prowadzi\u0142 kancelari\u0119 notarialn\u0105 w Mielcu. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 w pracach spo\u0142ecznych. By\u0142 radnym powiatowym i miejskim. Z ramienia Rady Powiatowej od 1913 r. do wybuchu wojny w 1914 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komisarza przemys\u0142owego, m.in. sprawowa\u0142 nadz\u00f3r nad dzia\u0142alno\u015bci\u0105 Stowarzyszenia R\u0119kodzielnik\u00f3w i Przemys\u0142owc\u00f3w. By\u0142 jednym z inspirator\u00f3w utworzenia w Mielcu \u017be\u0144skiego Seminarium Nauczycielskiego i cz\u0142onkiem komitetu do spraw organizacji szko\u0142y z ramienia Rady Gminy. Wspiera\u0142 finansowo organizacje spo\u0142eczne, m.in. Akademickie Ko\u0142o Mieleczan we Lwowie. Zmar\u0142 11 I 1938 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOSI\u0143SKI MARIAN<\/strong>, urodzony 4 XII 1945 r. w Tarnowskich G\u00f3rach, syn Franciszka i Elfrydy z domu Po\u0142ap. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w klubie sportowym Gwarek Tarnowskie G\u00f3ry i gra\u0142 w tej dru\u017cynie w klasie A. Do III-ligowej Stali Mielec przeszed\u0142 w 1969 r. i zatrudniony zosta\u0142 w mieleckiej WSK. Wyst\u0119powa\u0142 na pozycji \u015brodkowego obro\u0144cy. By\u0142 jednym z najlepszych i najr\u00f3wniej graj\u0105cych zawodnik\u00f3w Stali. W rankingach najlepszych \u015brodkowych obro\u0144c\u00f3w w Polsce regularnie umieszczano go w czo\u0142\u00f3wce. W istotny spos\u00f3b przyczyni\u0142 si\u0119 do wszystkich sukces\u00f3w Stali w latach 70., w tym: awansu do II ligi (1969) i I ligi (1970), dwukrotnego zdobycia 1. miejsca w I lidze i tytu\u0142u mistrza Polski (1973, 1976), tytu\u0142u wicemistrza Polski (1975), 3. miejsca (1974), awansu do \u0107wier\u0107fina\u0142u Pucharu UEFA (1975) i 1. miejsca w jednej z grup Pucharu Lata (1971). By\u0142 m.in. uczestnikiem s\u0142ynnych mecz\u00f3w Stali z Realem Madryt w PEMK w 1976 r. W 1980 r. zako\u0144czy\u0142 wyczynowe uprawianie sportu. Rozegra\u0142 w I lidze 263 mecze (w historii Stali 2. miejsce za Grzegorzem Lat\u0105), strzeli\u0142 2 bramki. Od 1980 r. zajmowa\u0142 si\u0119 prac\u0105 szkoleniow\u0105. W sezonie 1980\/1981 pracowa\u0142 w Stali jako asystent trenera I zespo\u0142u. By\u0142 tak\u017ce dwukrotnie I trenerem dru\u017cyny Stali \u2013 w cz\u0119\u015bci sezonu 1982\/1983 i cz\u0119\u015bci sezonu 1989\/1990. W toku kariery sportowej dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu, a nast\u0119pnie dwustopniowe studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach i w 1989 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego oraz trenera pi\u0142ki no\u017cnej II klasy. W czasie sezonu 1989\/1990 obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 trenera Karpat Krosno (III liga). Zesp\u00f3\u0142 ten prowadzi\u0142 ponownie w sezonie 1991\/1992. Od 1992 r. pracowa\u0142 w Zespole Szk\u00f3\u0142 Budowlanych w Mielcu jako nauczyciel wychowania fizycznego. 29 XII 2007 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.\u00a0Wyr\u00f3\u017cniony m.in. tytu\u0142em \u201eMistrza Sportu\u201d (1976), Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (1985), Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 PZPN (1982) i Medalem 80-lecia PZPN (1999) oraz wpisem do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca (1980). Zmar\u0142 21 IV 2021 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOSIOR MARIUSZ PIOTR<\/strong>, urodzony 29 VI 1988 r. w Rzeszowie, syn J\u00f3zefa i W\u0142adys\u0142awy z domu Piekara. Absolwent V Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu z matur\u0105 w 2007 r. Uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu wychowania fizycznego (specjalizacja: korekta wad postawy) w Instytucie Ochrony Zdrowia Pa\u0144stwowej Wy\u017cszej Szkole Zawodowej w Tarnowie i uzyska\u0142 licencjat (2010 r.) \u00a0Od 4 XI 2009 r. pracuje w Klubie \u201eExtreme Fitness\u201d w Mielcu jako kierownik i trener personalny w si\u0142owni. Jest propagatorem zdrowego i aktywnego trybu \u017cycia. Treningi si\u0142owe rozpocz\u0105\u0142 w 15. roku \u017cycia. Specjalizuje si\u0119 w kulturystyce i fitness i jest pierwszym mielczaninem, kt\u00f3ry awansowa\u0142 do czo\u0142\u00f3wki krajowej w tej dyscyplinie. Wa\u017cniejsze osi\u0105gni\u0119cia: *2009: Mistrzostwa Polski Junior\u00f3w i Weteran\u00f3w\u00a0w Kulturystyce i Fitness (Zabrze) \u2013 3. miejsce w kulturystyce junior\u00f3w w kategorii \u00a0powy\u017cej 75 kg, Mistrzostwa \u015awiata Junior\u00f3w\u00a0i Weteran\u00f3w w Kulturystyce i Fitness (Bia\u0142ystok) \u2013 5. miejsce w kulturystyce junior\u00f3w w kategorii do 75 kg; *2011: Grand Prix PEPA w Kulturystyce Senior\u00f3w (Opava, Czechy) \u2013 5. miejsce w kategorii do 90 kg; *2012: Mistrzostwa Polski M\u0119\u017cczyzn w Kulturystyce (Katowice) \u2013 4. miejsce w kategorii do 85 kg. Od 2009 r. jest powo\u0142ywany do kadry narodowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOSMONAUT\u00d3W (ULICA)<\/strong>, nied\u0142uga (375 m) ulica miejska na osiedlu Cyranka, ostatnia boczna ulicy H. Sienkiewicza przed granic\u0105 Mielca i Chorzelowa. Jest drog\u0105 dojazdow\u0105 do lotniska od strony zachodniej oraz do Pracowniczych Ogrod\u00f3w Dzia\u0142kowych \u201eLotnik\u201d i nielicznych zabudowa\u0144. W pobli\u017cu bramy lotniska \u0142\u0105czy si\u0119 z ul. Szybowcow\u0105; ta za\u015b z ul. Orl\u0105, a Orla z Cyranowsk\u0105. Powsta\u0142a w okresie mi\u0119dzywojennym, ale status ulicy i nazw\u0119 otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. Posiada\u0142a asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119, ale nie mia\u0142a chodnik\u00f3w. W latach 2011-2012 przebudowano ulic\u0119, m.in. po\u0142o\u017cono nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOSNO MAGDALENA MARIA (z domu BAZAK)<\/strong>, urodzona 6 XII 1985 r. w Mielcu, c\u00f3rka Andrzeja i Wandy z domu Gawry\u015b. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 2004 r. Studia na Wydziale Filozoficznym (kierunek \u2013 psychologia) Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142a w 2009 r. z tytu\u0142em magistra. Tak\u017ce w 2009 r. uzyska\u0142a licencjat z oligofrenopedagogiki na Wydziale Pedagogicznym (kierunek \u2013 pedagogika specjalna) Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie. Studia doktoranckie na Wydziale Filozoficznym (Instytut Psychologii, kierunek \u2013 psychologia) Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie zako\u0144czy\u0142a w 2016 r. obron\u0105 rozprawy pt. Funkcje zarz\u0105dzaj\u0105ce a tutoring r\u00f3wie\u015bniczy<\/em> i otrzyma\u0142a stopie\u0144 naukowy doktora nauk spo\u0142ecznych. W latach 2016-2017 pracowa\u0142a na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie jako post-doc w projekcie badawczym, a od 2017 r. pracuje na stanowisku asystenta naukowego w tej\u017ce uczelni. Jest tak\u017ce zatrudniona od 2016 r. w Niepublicznej Poradni Psychologii Dziecka i Rodziny Cresco w Krakowie na stanowisku psychologa. Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie jako sekretarz Zarz\u0105du Polskiego Stowarzyszenia Psychologii Rozwoju Cz\u0142owieka. Prowadzi warsztaty popularyzuj\u0105ce wiedz\u0119 psychologiczn\u0105 dla dzieci w Instytucie Psychologii UJ. Kieruje projektem badawczym: \u201eFunkcje zarz\u0105dzaj\u0105ce a tutoring r\u00f3wie\u015bniczy\u201d, finansowanym ze \u015brodk\u00f3w Narodowego Centrum Nauki. Jest autork\u0105 ksi\u0105\u017cki \u2013 publikacji pracy doktorskiej oraz wsp\u00f3\u0142autork\u0105 ksi\u0105\u017cki Wybrane zagadnienia diagnozy psychologicznej dzieci i m\u0142odzie\u017cy w kontek\u015bcie wielokulturowo\u015bci oraz wieloj\u0119zyczno\u015bci<\/em>, Warszawa 2013. (Ksi\u0105\u017cka otrzyma\u0142a nagrod\u0119 European Roma Spirit Award w 2016 r.) Ponadto jej artyku\u0142y zosta\u0142y opublikowane w naukowych czasopismach i wydawnictwach, m.in. \u201ePsychologia rozwojowa\u201d, \u201ePolish Psychological Bulletin\u201d i \u201eInfant Behavior &Development\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOSOWICZ ANDRZEJ (ksi\u0105dz),<\/strong>\u00a0urodzony 18 XI 1958 r. w Mielcu, syn W\u0142adys\u0142awa i Genowefy z Wery\u0144skich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1979 r. Po studiach teologicznych w Gda\u0144skim Seminarium Duchownym w Oliwie 17 V 1986 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie z r\u0105k ksi\u0119dza arcybiskupa Tadeusza Goc\u0142owskiego w Bazylice Mariackiej w Gda\u0144sku. Uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii dogmatycznej.\u00a0 Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: \u015bw. Bernarda w Sopocie (1986-1993) i b\u0142. Micha\u0142a Kozala w Pruszczu Gda\u0144skim (1993-1996). 27 VI 1996 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w nowo utworzonej parafii pw. \u015bw. Faustyny Kowalskiej w Rotmance. Doprowadzi\u0142 do wybudowania ko\u015bcio\u0142a i budynk\u00f3w parafialnych. Aktualnie kieruje pracami nad wystrojem wn\u0119trza ko\u015bcio\u0142a. W 2007 r. zosta\u0142 obdarzony godno\u015bci\u0105 kanonika honorowego Kapitu\u0142y Kolegiackiej Wejherowskiej przy Kolegiacie Tr\u00f3jcy \u015awi\u0119tej w Wejherowie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOSOWICZ EDWARD,<\/strong>\u00a0urodzony 26 VIII 1915 r. w Jersey City (stan New Jersey, USA), syn Jana i J\u00f3zefy. W latach 20. przyjecha\u0142 z rodzicami do Polski i ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum w Mielcu w latach 1929-1935. R\u00f3wnocze\u015bnie uczy\u0142 si\u0119 gry na instrumentach i \u015bpiewa\u0142 w ch\u00f3rze gimnazjalnym \u201eMelodia\u201d (nale\u017ca\u0142 do cz\u0142onk\u00f3w \u2013 za\u0142o\u017cycieli). Wyst\u0119powa\u0142 te\u017c w sztukach teatralnych, granych w Mielcu. Po maturze w 1935 r. powr\u00f3ci\u0142 do Stan\u00f3w Zjednoczonych AP i zamieszka\u0142 w Nowym Jorku. Wyst\u0119powa\u0142 jako muzyk i piosenkarz, a nast\u0119pnie gra\u0142 w polskim teatrze i pracowa\u0142 w polskiej \u201eGodzinie radiowej\u201d, uzyskuj\u0105c w\u015br\u00f3d rodak\u00f3w du\u017ce uznanie. Po ataku Japonii na wojskowe bazy USA w 1941 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do wojska i przez 3 lata s\u0142u\u017cy\u0142 w artylerii nadbrze\u017cnej w bazach na Pacyfiku. Po wojnie zosta\u0142 zatrudniony w polskiej radiostacji WHOM w Nowym Jorku jako spiker, redaktor i re\u017cyser programu. Szczeg\u00f3ln\u0105 popularno\u015b\u0107 przynios\u0142a mu polskoj\u0119zyczna audycja \u201eDwaj Edwardzi\u201d, kt\u00f3r\u0105 prowadzi\u0142 w duecie z E. Witanowskim. W 1959 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do innej stacji radiowej na wybrze\u017cu wschodnim \u2013 WPOW, w kt\u00f3rej tak\u017ce prowadzi\u0142 program \u201eDwaj Edwardzi\u201d. Od 18 X 1950 r. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 jako spiker z Sekcj\u0105 Polsk\u0105 Radia Wolna Europa. W 1962 r. zosta\u0142 re\u017cyserem, a w 1977 r. kierownikiem Dzia\u0142u Realizacji Biura RWE w Nowym Jorku. W 1983 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale jeszcze do 1990 r. prowadzi\u0142 z Witanowskim program \u201eDwaj Edwardzi\u201d. W\u015br\u00f3d Polak\u00f3w cieszy\u0142 si\u0119 opini\u0105 patrioty i dzia\u0142acza niepodleg\u0142o\u015bciowego, popularyzatora polskiej kultury i mowy. Wyr\u00f3\u017cniony przez rz\u0105d RP na uchod\u017astwie Orderem Odrodzenia Polski i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, przez Stolic\u0119 Apostolsk\u0105 \u201ePro Eclesia et Pontyfice\u201d i przez Stowarzyszenie Polskich Kombatant\u00f3w Krzy\u017cem AK. Zmar\u0142 10 III 1991 r. Pochowany w Alei Zas\u0142u\u017conych na cmentarzu Sanktuarium Maryjnego \u201ePolska Cz\u0119stochowa\u201d w Doylestown (Pensylwania).\u00a0<\/p>\r\n

KOS\u00d3WKA<\/b>, wie\u015b – so\u0142ectwo w zachodniej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i zachodniej cz\u0119\u015bci gminy Wadowice G\u00f3rne, w pobli\u017cu drogi powiatowej 1\u00a0159R (Wampierz\u00f3w \u2013 Zabrnie) i przy drodze powiatowej 1\u00a0160R (Za\u0142u\u017ce \u2013 Zabrnie Wadowice \u2013 Pi\u0105tkowiec). Na jej terenie mieszka oko\u0142o 180 mieszka\u0144c\u00f3w (stan w latach 20. XXI w.) Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 trzy skupiska zabudowa\u0144: Kozienice, Wa\u0142 i \u017babieniec. Zdecydowanie przewa\u017ca zwarta zabudowa murowana. Infrastruktur\u0119 techniczn\u0105 stanowi\u0105 sieci: elektroenergetyczna, gazowa, wodoci\u0105gowa i telekomunikacyjna. Mieszka\u0144cy\u00a0 zajmuj\u0105 si\u0119 g\u0142\u00f3wnie rolnictwem, ale te\u017c pewna grupa doje\u017cd\u017ca do pracy w Mielcu i innych o\u015brodkach przemys\u0142owych. Na miejscu funkcjonuje ponad trzydzie\u015bci podmiot\u00f3w gospodarczych. Katolicy nale\u017c\u0105 do Parafii pw. \u015awi\u0119tego Franciszka z Asy\u017cu w Wadowicach Dolnych. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 obiektem jest Dom Stra\u017caka. Ciekawostk\u0105 przyrodnicz\u0105 jest pomnik przyrody \u2013 pot\u0119\u017cny d\u0105b szypu\u0142kowy o obwodzie oko\u0142o 325 cm i wysoko\u015bci oko\u0142o 22,5 m. G\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 we wsi odgrywa Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna.\u00a0<\/p>\r\n

Strefa numeracyjna: 14. Kod pocztowy: 39-308. Po\u0142o\u017cenie: 50017\u201904\u2019\u2019N \u2013 21012\u201931\u2019\u2019E.<\/p>\r\n

Historia<\/b> Trudno co\u015b pewnego napisa\u0107 o pocz\u0105tkach tej niewielkiej miejscowo\u015bci, bo dost\u0119pne \u017ar\u00f3d\u0142a historyczne i opracowania milcz\u0105 na ten temat. Mo\u017cna jedynie przypuszcza\u0107, \u017ce jej pocz\u0105tki wi\u0105\u017c\u0105 si\u0119 z powstaniem w XVII w. wsi: Wampierz\u00f3w, Wola Wadowska i Zabrnie, a\u00a0 Kos\u00f3wka mog\u0142a wtedy by\u0107 ma\u0142\u0105 wiosk\u0105 przy dworze \u2013 cz\u0119\u015bci Woli Wadowskiej. O dworze w Kos\u00f3wce pisze si\u0119 bowiem w p\u00f3\u017aniejszych latach. Po I rozbiorze Polski w 1772 r. tereny te znalaz\u0142y si\u0119 pod panowaniem austriackim w granicach Kr\u00f3lestwa Galicji i Lodomerii. W czasie rebelii ch\u0142opskiej w lutym 1846 r. t\u0142um ch\u0142op\u00f3w z r\u00f3\u017cnych miejscowo\u015bci napad\u0142 na dw\u00f3r w Kos\u00f3wce, zamordowa\u0142 w\u0142a\u015bciciela wioski Zieli\u0144skiego i ekonoma dworskiego, a dw\u00f3r obrabowa\u0142. Na apele miast o zaprowadzenie porz\u0105dku Austriacy wys\u0142ali wojsko i spacyfikowali buntownik\u00f3w. Ju\u017c w marcu meldowano do w\u0142adz, \u017ce ch\u0142opi powr\u00f3cili do pracy. Po tych tragicznych wydarzeniach wyci\u0105gni\u0119to wnioski i w 1848 r. zniesiono pa\u0144szczyzn\u0119 i podda\u0144stwo oraz uw\u0142aszczono ch\u0142op\u00f3w. W latach 1853-1855 utworzono powiaty, m.in. Wampierz\u00f3w i Wola Wadowska wesz\u0142y w sk\u0142ad powiatu zasowskiego. Kos\u00f3wka jako wie\u015b nie zosta\u0142a wymieniona, bo zapewne nie uzyska\u0142a jeszcze statusu odr\u0119bnej wsi. Po likwidacji powiatu zasowskiego wspomniane miejscowo\u015bci zosta\u0142y w 1867 r. w\u0142\u0105czone do powiatu mieleckiego, ale Kos\u00f3wki nadal nie wymieniano w indeksie miejscowo\u015bci. Nie figurowa\u0142a te\u017c w wykazie wsi potrzebuj\u0105cych pomocy po I wojnie \u015bwiatowej i odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci przez Polsk\u0119. Dopiero po II wojnie \u015bwiatowej w dokumentach urz\u0119dowych powiatu mieleckiego pojawi\u0142a si\u0119 Kos\u00f3wka jako oddzielna wie\u015b w gminie zbiorowej Wadowice G\u00f3rne i parafii rzymskokatolickiej w Wadowicach Dolnych, a p\u00f3\u017aniej w gromadzie Wadowice G\u00f3rne. W marcu 1963 r. utworzono Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105, a w latach 1967-1970 zbudowano w czynie spo\u0142ecznym Dom Stra\u017caka. Niezmiennie podstawowym zaj\u0119ciem mieszka\u0144c\u00f3w by\u0142a uprawa roli. W zestawieniu statystycznym w 1970 r. spo\u015br\u00f3d 226 mieszka\u0144c\u00f3w tylko 20 utrzymywa\u0142o si\u0119 z pracy pozarolniczej. Po reformie podzia\u0142u administracyjnego pa\u0144stwa w latach 1973-1975 Kos\u00f3wka znalaz\u0142a si\u0119 w przywr\u00f3conej od 1973 r. gminie zbiorowej Wadowice G\u00f3rne i od 1975 r. w wojew\u00f3dztwie tarnowskim. (Powiat mielecki zosta\u0142 zlikwidowany.) Poczynaj\u0105c od lat 90., a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce w XXI w., zintensyfikowano tworzenie infrastruktury technicznej. W 1997 r. OSP uczestniczy\u0142a w akcji ratowniczej w czasie powodzi na terenach gmin Borowa i Czermin, a w 1998 r. w Kos\u00f3wce odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 35-lecia dzia\u0142alno\u015bci i wr\u0119czenia sztandaru tej jednostce. Po kolejnej reformie administracyjnej w 1999 r. Kos\u00f3wka (wraz z gmin\u0105 Wadowice G\u00f3rne) powr\u00f3ci\u0142a do restytuowanego powiatu mieleckiego i wojew\u00f3dztwa podkarpackiego w granicach sprzed 1975 r. (Wojew\u00f3dztwo tarnowskie zosta\u0142o zlikwidowane.) Kolejn\u0105 uroczysto\u015bci\u0105 stra\u017cack\u0105 integruj\u0105c\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 Kos\u00f3wki by\u0142o ods\u0142oni\u0119cie i po\u015bwi\u0119cenie figury \u015awi\u0119tego Floriana w 2009 r. OSP Kos\u00f3wka zosta\u0142a poddano kolejnemu powa\u017cnemu egzaminowi w 2010 r., kiedy przysz\u0142o bra\u0107 udzia\u0142 w akcji ratowniczej w czasie powodzi, najpierw w Zabrniu, a p\u00f3\u017aniej przy uzupe\u0142nianiu wyrwy w wale w samej Kos\u00f3wce.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOSSAKA WOJCIECHA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (86 m) ulica osiedlowa MSM na osiedlu\u00a0M. Kopernika, boczna ulicy ks. P. Skargi. Biegnie od tej\u017ce ulicy, pomi\u0119dzy \u201ewie\u017cowcami\u201d zbudowanymi na s\u0142ynnej niegdy\u015b \u201eG\u00f3rce\u201d, do ul. Dworcowej, w pobli\u017cu fantazyjnej restauracji \u201eRock and roll\u201d. Nazw\u0119 posiada od 1960 r., a w obecnym kszta\u0142cie powsta\u0142a w latach 80. XX w., kiedy to intensywnie budowano t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107 osiedla. (Wcze\u015bniej rozebrano kilkana\u015bcie dom\u00f3w \u2013 w wi\u0119kszo\u015bci drewnianych \u2013 stoj\u0105cych na tym terenie.) Sk\u0142ada si\u0119 z dw\u00f3ch cz\u0119\u015bci; pierwsza posiada\u0142a nawierzchni\u0119 z p\u0142yt betonowych, chodnik z p\u0142yt i parking, a druga \u2013 nawierzchni\u0119 z trylinki i chodnik z kostki. W ramach \u00a0przebudowy i modernizacji w 2006 r. otrzyma\u0142a nawierzchni\u0119 z kostek brukowych i nowe miejsca parkingowe.
Patron ulicy: WOJCIECH KOSSAK (1856-1942) to znakomity polski malarz, niezwykle \u017cywotny, tw\u00f3rczy (naliczono si\u0119 ponad 2 000 obraz\u00f3w jego autorstwa w galeriach i muzeach, w tym 1 w mieleckim Muzeum Regionalnym) i aktywny spo\u0142ecznie. S\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku austriackim i polskim. By\u0142 prezesem Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Sztuk Pi\u0119knych, wspiera\u0142 artyst\u00f3w i organizowa\u0142 opiek\u0119 nad dzie\u0142ami sztuki. Portretowa\u0142 wiele s\u0142ynnych os\u00f3b, w tym cesarzy austriackich, marsza\u0142ka J. Pi\u0142sudskiego i prezydenta I. Mo\u015bcickiego. Autentyczn\u0105 s\u0142aw\u0119 przynios\u0142a mu Panorama Rac\u0142awicka, namalowana z Janem Styk\u0105 i kilkoma innymi malarzami.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOSTECKA MARIA (z SATURSKICH)<\/strong>, urodzona 8 VIII 1908 r. w Sokalu nad Bugiem, c\u00f3rka Miko\u0142aja i Anieli. Uko\u0144czy\u0142a gimnazjum, a nast\u0119pnie Seminarium Nauczycielskie w Sokalu. (Jednym z jej nauczycieli by\u0142 wybitny poeta Julian Przybo\u015b.) Po maturze pracowa\u0142a jako nauczycielka w Szkole Powszechnej im. S. Konarskiego w Tarnopolu, a p\u00f3\u017aniej w miejscowym przedszkolu jako ksi\u0119gowa. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 te\u017c w dzia\u0142alno\u015b\u0107 tamtejszego Teatru im. Tarasa Szewczenki i wyst\u0119powa\u0142a jako aktorka w licznych spektaklach. W czasie okupacji hitlerowskiej trudni\u0142a si\u0119 r\u0119cznym wyrobem obuwia. W 1944 r., w obawie przed represjami hitlerowc\u00f3w i nacjonalist\u00f3w ukrai\u0144skich, wraz z rodzina przenios\u0142a si\u0119 do znajomej rodziny w Mielcu. Podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Flugzeugwerk Mielec przy maszynach analitycznych. Po wojnie pracowa\u0142a w PZL, a potem WSK, kolejno w Wydziale P\u0142acy i Pracy, aprowizacji i zaopatrzeniu, archiwum technicznym (pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 jego kierownika) i Wydziale Narz\u0119dziowym oraz jako planistka przez 20 lat. W 1969 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119, ale jeszcze przez 9 lat pracowa\u0142a \u2013 w niepe\u0142nym wymiarze godzin \u2013 w bibliotece Robotniczego Centrum Kultury WSK. W\u0142\u0105cza\u0142a si\u0119 tak\u017ce w r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. By\u0142a cz\u0142onkiem kolegium redakcyjnego \u201eG\u0142osu Za\u0142ogi\u201d i pod pseudonimem \u201eMaja\u201d uk\u0142ada\u0142a krzy\u017c\u00f3wki i inne zagadki umys\u0142owe. Pe\u0142ni\u0142a r\u00f3\u017cne funkcje w Radzie Kobiet, zwi\u0105zkach zawodowych i samorz\u0105dzie pracowniczym. Pozostawa\u0142a te\u017c wierna swojej najwi\u0119kszej pasji \u2013 teatrowi. Wyst\u0119powa\u0142a w amatorskim teatrze dramatycznym, funkcjonuj\u0105cym od 1944 r. w plac\u00f3wkach kultury PZL i p\u00f3\u017aniej WSK (ZDK, RCK), poczynaj\u0105c od wodewilu W. Zbierzchowskiego Ma\u0142\u017ce\u0144stwo Loli (1945), poprzez kilkadziesi\u0105t innych sztuk (oko\u0142o tysi\u0105c pi\u0119\u0107set spektakli) do wodewilu K. Krum\u0142owskiego Kr\u00f3lowa Przedmie\u015bcia (1985). Ulubion\u0105 jej rol\u0105 by\u0142a Demeter w Nocy Listopadowej S. Wyspia\u0144skiego (1957). Ponadto pe\u0142ni\u0142a liczne funkcje pomocnicze, m.in. inspicjentki i garderobianej. Za nienagann\u0105 prac\u0119 zawodow\u0105 i niezwykle owocn\u0105 prac\u0119 spo\u0142eczn\u0105 wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d. Zmar\u0142a 13 VII 1995 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOSTECKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 15 V 1923 r. w Pe\u0142natyczach ko\u0142o Przemy\u015bla, syn Antoniego i Gustawy z domu Vesely. Absolwent Gimnazjum w Kamionce ko\u0142o Przemy\u015bla i Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr (?) w Krakowie. Studia z zakresu stomatologii w Akademii Medycznej w \u0141odzi uko\u0144czy\u0142 w 1951 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza stomatologa. Bezpo\u015brednio po studiach skierowany zosta\u0142 do Mielca, gdzie zatrudniono go w Poradni Stomatologicznej. W 1955 r. powierzono mu stanowisko kierownika Ambulatorium Stomatologicznego WSK Mielec. Od 1957 r. pracowa\u0142 w Szpitalu Powiatowym w Mielcu. W 1960 r. zosta\u0142 mianowany powiatowym inspektorem ds. stomatologii, a nast\u0119pnie kierownikiem Obwodowej Przychodni Stomatologicznej ZOZ w Mielcu. W 1974 r. uzyska\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji w zakresie chirurgii szcz\u0119kowej. Ponadto w latach 1976-1981 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Dzia\u0142u Metodyczno-Organizacyjnego ZOZ w Mielcu. Prowadzi\u0142 tak\u017ce prywatny gabinet stomatologiczny. By\u0142 wychowawc\u0105 wielu stomatolog\u00f3w w Mielcu. Przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwini\u0119cia profilaktyki fluorowej i protetyki na terenie miasta i regionu. Pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w Specjalnym O\u015brodku Szkolno-Wychowawczym w Smoczce. Nale\u017ca\u0142 do Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia PRL i Odznak\u0105 \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Zdrowia\u201d. W 1986 r. wpisano go do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142 3 III 1992 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOSTIA TADEUSZ,<\/strong> urodzony 28 II 1919 r. w Krakowie, syn Henryka i Marii z domu Fordey. Absolwent Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego im. Augusta Witkowskiego w Krakowie z matur\u0105 w 1937 r. 4 IX 1939 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Lotnictwa w Warszawie w stopniu podporucznika i walczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej w SGO \u201ePolesie\u201d a\u017c do kapitulacji pod Kockiem 5 X 1939 r. W latach 1941-1944 studiowa\u0142 na tajnej Politechnice Warszawskiej. Walczy\u0142 w powstaniu warszawskim. Po wojnie uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Politechnicznym AGH w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Instytucie Szybownictwa w Bielsku jako starszy konstruktor, a ponadto prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z aerodynamiki na wydzia\u0142ach politechnicznych AGH w Krakowie. W 1954 r. zosta\u0142 kierownikiem Biura Konstrukcyjnego Instytutu Szybownictwa w Bielsku. M.in. opracowa\u0142 konstrukcje szybowca wyczynowego \u201eJask\u00f3\u0142ka\u201d i szybowca do\u015bwiadczalnego \u201eKaczka\u201d. Od 1958 r. do 1964 r. pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako kierownik O\u015brodka Konstrukcji Lotniczych. W 1964 r. zosta\u0142 przeniesiony do Instytutu Lotnictwa w Warszawie. Otrzyma\u0142 stopie\u0144 adiunkta, a w 1971 r. \u2013 docenta. W sierpniu 1978 r. na Wydziale In\u017cynierii L\u0105dowej Politechniki Warszawskiej na podstawie rozprawy pt. \u201eOcena przewozowych charakterystyk transportowych samolot\u00f3w i \u015bmig\u0142owc\u00f3w\u201d otrzyma\u0142 stopie\u0144 naukowy doktora. W czasie pracy w Instytucie Lotnictwa pracowa\u0142 nad problemami aerodynamiki, wytrzyma\u0142o\u015bci i osi\u0105g\u00f3w statk\u00f3w powietrznych. By\u0142 tw\u00f3rc\u0105 m.in. metody badania sprawno\u015bci i ekonomiki samolot\u00f3w i \u015bmig\u0142owc\u00f3w rolniczych i transportowych. Od 1978 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 w 1991 r. kierowa\u0142 Bran\u017cowym O\u015brodkiem Informacji Naukowej, Technicznej i Ekonomicznej. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. By\u0142 prezesem Sekcji Lotniczej SIMP i rzeczoznawc\u0105 SIMP w zakresie badania wypadk\u00f3w lotniczych. Ponadto nale\u017ca\u0142 do Stowarzyszenia Lotnik\u00f3w Polskich i Klubu Senior\u00f3w Lotnictwa Polskiego. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Komandorskim OOP, Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Warszawskim Krzy\u017cem Powsta\u0144czym, Medalem \u201eZa Udzia\u0142 w Wojnie Obronnej 1939 r.\u201d, Odznak\u0105 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Medalem Pro Memoria, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Miasta Sto\u0142ecznego Warszawy\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 SIMP, Odznak\u0105 Za\u0142o\u017cyciela SIMP im. H. Mierzejewskiego, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 NOT oraz Zespo\u0142ow\u0105 Nagrod\u0105 Pa\u0144stwow\u0105 III st. w Dziale Post\u0119pu Technicznego w 1952 r. Zmar\u0142 6 IX 2016 r. Spoczywa na Pow\u0105zkach Wojskowych w Warszawie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOSTRZEWA DAMIAN<\/strong>, urodzony 19 IX 1988 r. w Gda\u0144sku, syn Jacka i Iwony. Absolwent Szko\u0142y Mistrzostwa Sportowego Zwi\u0105zku Pi\u0142ki R\u0119cznej w Gda\u0144sku (2008 r.) Uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Trener\u00f3w Sportu w Warszawie (kierunek \u2013 sport). Trenowanie pi\u0142ki r\u0119cznej rozpocz\u0105\u0142 w Uczniowskim Klubie Sportowym Conrad Gda\u0144sk, a nast\u0119pnie gra\u0142 w SMS Gda\u0144sk i AZFiS Gda\u0144sk (2008-2010), najcz\u0119\u015bciej jako lewoskrzyd\u0142owy i na tej pozycji gra nadal. Wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ca si\u0119 gra sprawi\u0142a, \u017ce zosta\u0142 powo\u0142any do reprezentacji Polski junior\u00f3w (m.in.\u00a0w 2007 r. VI miejsce na Mistrzostwach \u015awiata), a nast\u0119pnie do I reprezentacji Polski (od 2008 r.). Przed sezonem 2010\/2011 zosta\u0142 pozyskany do najlepszej polskiej dru\u017cyny Vive Targi Kielce i gra\u0142 w niej I rund\u0119.\u00a0W II rundzie reprezentowa\u0142 ekstraklasowy MMTS Kwidzyn i przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia br\u0105zowego medalu Mistrzostw Polski w 2011 r. Od sezonu 2012\/2013 do ko\u0144ca sezonu 2015\/2016 gra\u0142 w ekstraklasowym zespole Tauron Stal Mielec (V miejsce) i nale\u017ca\u0142 do jego najlepszych zawodnik\u00f3w. W rozgrywkach o mistrzostwo Polski 2012\/2013 zdoby\u0142 tytu\u0142 kr\u00f3la strzelc\u00f3w superligi (208 bramek). Przed sezonem 2016\/2017 przeszed\u0142 do zespo\u0142u Wybrze\u017ce Gda\u0144sk.Przed sezonem 2018\/2019 zrezygnowa\u0142 z gry w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 i podj\u0105\u0142 treningi w MMA.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOSTUR KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 11 VII 1957 r. w Ciotuszy Nowej ko\u0142o Zamo\u015bcia, syn Feliksa i Krystyny z domu Rorat. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 zawodow\u0105 w Tomaszowie Lubelskim. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1979 r. jako kierowca w PKS Bielsko-Bia\u0142a. Od 1983 r. jest kierowc\u0105 w MKS w Mielcu. Dzia\u0142acz NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d, trzy kolejne kadencje pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego zak\u0142adowej kom\u00f3rki tego zwi\u0105zku. Honorowe oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 w 1976 r. Do Klubu HDK przy Oddziale PCK w Mielcu wst\u0105pi\u0142 w 1986 r. Odda\u0142 dot\u0105d 34 000 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznakami Zas\u0142u\u017conego HDK III, II i I stopnia.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KOSYNIER\u00d3W (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (154 m) i w\u0105ska uliczka na osiedlu Tadeusza Ko\u015bciuszki, boczna ulicy Wojs\u0142awskiej. Biegnie w kierunku rzeki Wis\u0142oki, do wa\u0142u przeciwpowodziowego. Jej s\u0105siadami s\u0105 posesje prywatne z domami i ogrodami. Przez wiele lat by\u0142a drog\u0105 poln\u0105. Status ulicy otrzyma\u0142a w 1985 r. Ma utwardzon\u0105 nawierzchni\u0119, nie posiada chodnik\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOSZELSKI JAN<\/strong>, urodzony 9 VI 1938 r. w Podborzu, pow. mielecki, syn Stanis\u0142awa i Bronis\u0142awy z domu Kokoszka. W latach 1954-1966 pracowa\u0142 w WSK Mielec jako \u015blusarz \u2013 spawacz. Po uko\u0144czeniu Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1966 r. pracowa\u0142 jako technolog, a nast\u0119pnie kierownik Sekcji Dokumentacji Technicznej TP 2 i kierownik Drukarni Zak\u0142adowej WSK (1981-1993). Przyczyni\u0142 si\u0119 do wydania wielu publikacji historycznych na temat mieleckich klub\u00f3w sportowych, szk\u00f3\u0142 i stowarzysze\u0144 kulturalnych. Opracowa\u0142 16 wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, kt\u00f3re zosta\u0142y zastosowane. W 1993 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. W latach 1995-1998 pracowa\u0142 w PPHU \u201eAutopart\u201d w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie jako cz\u0142onek: SIMP, Klubu Techniki i Racjonalizacji, Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w, Polskiego Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w, Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego i Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Racjonalizatora Produkcji, Srebrnym Medalem Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 PTTK, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 SIMP i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PZF.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KOSZELSKI WOJCIECH EMANUEL<\/strong>, urodzony 1 IX 2002 r. w Mielcu, syn Bogdana i Anny D\u0105browskiej. Ucze\u0144 Gimnazjum nr 2 w Mielcu. Od 2011 r. ucz\u0119szcza\u0142 na zaj\u0119cia w modelarni przy Zespole Szk\u00f3\u0142 nr 1 im. st. sier\u017c. pil. Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego, a od 2014 r. do MAUT Leonardo w CKPiDN w Mielcu. Nale\u017cy do Mieleckiego Towarzystwa Rakietowego. Jego pasj\u0105 i specjalizacj\u0105 sportow\u0105 jest modelarstwo kosmiczne. Od 2015 r. jest cz\u0142onkiem kadry narodowej junior\u00f3w w modelarstwie kosmicznym. Najwi\u0119ksze sukcesy: *2014 r.: Mistrzostwa Polski Junior\u00f3w w Modelarstwie Kosmicznym (20-22 VI, Lisie K\u0105ty) \u2013 1. miejsce w klasie S5B (makiety rakiet wysoko\u015bciowych); *2015 r.: MPJun. w MK (Lisie K\u0105ty) \u2013 2. miejsce w kl. S5B, 2. miejsce w kl. S7 (makiety rakiet); Mistrzostwa Europy Junior\u00f3w w MK (25 VIII, Lw\u00f3w) \u2013 2. miejsce w kl. S5B, 2. miejsce dru\u017cynowo w kl. S5B, 2. miejsce w kl. S7, 3. miejsce dru\u017cynowo w kl. S7; Puchar Polski w MK (open) \u2013 3. miejsce w kl. S7; *2016 r.: MPJun. w MK (Pruszk\u00f3w) \u2013 3. miejsce w kl. F5K (pylon racing, odmiana halowa); MPJun. w MK (Nowy Targ) \u2013 3. miejsce w kl. S6A (rakiety czasowe z ta\u015bm\u0105 hamuj\u0105c\u0105), 3. miejsce w kl. S1A (rakiety wysoko\u015bciowe), 1. miejsce w kl. S7, 2. miejsce w kl. S5B; Mistrzostwa \u015awiata Junior\u00f3w w MK (28 VIII, Lw\u00f3w) \u2013 1. miejsce indywidualnie i tytu\u0142 mistrza \u015bwiata w kl. S7 i 1. miejsce dru\u017cynowo w kl. S7; 2. miejsce dru\u017cynowo w kl. S5B. W mistrzostwach startowali reprezentanci 21 pa\u0144stw. Jest to pierwszy oficjalny tytu\u0142 mistrza \u015bwiata junior\u00f3w w historii Mielca; *2017 r.: Mistrzostwa Europy Junior\u00f3w Modeli Kosmicznych (W\u0142oc\u0142awek) – 1. miejsce indywidualnie i dru\u017cynowo w kl. S1A, 1. miejsce indywidualnie i dru\u017cynowo w kl. S7; *2018 r.: Mistrzostwa \u015awiata Modeli Kosmicznych FAI (W\u0142oc\u0142awek) – 1. miejsce indywidualnie i 2. miejsce dru\u017cynowo w kategorii S7 junior\u00f3w; *2019 r.: MP Halowych Modeli Akrobacyjnych (Warszawa) – 2. miejsce w kategorii wy\u015bcigowej F5K Pylon Racing i 3. miejsce w Aeromusicalu.<\/p>\r\n\r\n\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

KIRCHHOFF POLSKA Sp. z o.o., firma o profilu produkcji zwi\u0105zanym z przemys\u0142em motoryzacyjnym, utworzona przez KIRCHHOFF GRUPPE (AUTOMOTIVE), zesp\u00f3\u0142 czterech firm wsp\u00f3lnie dzia\u0142aj\u0105cych w Niemczech. Zezwolenie na prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci na terenie SSE EURO-PARK MIELEC otrzyma\u0142a w dniu 28 IV 1998 r. Now\u0105 hal\u0119 dla dzia\u0142alno\u015bci firmy (w po\u0142udniowo-wschodniej cz\u0119\u015bci strefy) wybudowano w okresie od czerwca […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-4079","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4079","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4079"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4079\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4079"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4079"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4079"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}