{"id":4077,"date":"2022-11-27T19:00:54","date_gmt":"2022-11-27T18:00:54","guid":{"rendered":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4077"},"modified":"2026-04-06T13:13:35","modified_gmt":"2026-04-06T11:13:35","slug":"litera-k-kro-kys","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/?p=4077","title":{"rendered":"Litera K (KR\u00d3-KYS)"},"content":{"rendered":"

\"\"KR\u00d3L EDMUND<\/strong>, urodzony 26 X 1911 r. w Drohobyczu, syn Tomasza i Emilii z Chronowskich. Absolwent Gimnazjum im. Kr\u00f3la W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1932 r. Po maturze pracowa\u0142 w tartaku i m\u0142ynie. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w latach 1933-1934 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty w Zambrowie i po uko\u0144czeniu Dywizyjnego Kursu Podchor\u0105\u017cych Rezerwy przy 27 Dywizji Piechoty \u2013 w 23 Pu\u0142ku Piechoty we W\u0142odzimierzu. 20 VIII 1939 r. powo\u0142ano go na \u0107wiczenia wojskowe w ramach Obrony Narodowej, a nast\u0119pnie zosta\u0142 przydzielony do kompanii \u201eBorys\u0142aw\u201d w batalionie \u201eSambor\u201d. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. w walkach z wojskiem niemieckim na Podkarpaciu. 19 IX wraz z kompani\u0105 \u201eBorys\u0142aw\u201d (wchodz\u0105c\u0105 w sk\u0142ad 3 pu\u0142ku Strzelc\u00f3w G\u00f3rskich) przekroczy\u0142 granic\u0119 w\u0119giersk\u0105 i zosta\u0142 internowany. Do wiosny 1940 r. przebywa\u0142 w kilku obozach internowania i przej\u015bciowych. Uda\u0142o mu si\u0119 jednak przedosta\u0107 do Bejrutu (27 V 1940 r.) i do\u0142\u0105czy\u0107 do formuj\u0105cej si\u0119 Samodzielnej Brygady Strzelc\u00f3w Karpackich. W czasie rocznego pobytu w Egipcie i Libii uczestniczy\u0142 w szkoleniach, budowaniu umocnie\u0144 obronnych oraz ochronie oboz\u00f3w jenieckich i magazyn\u00f3w. W okresie IX – XII 1941 r. bra\u0142 udzia\u0142 w ci\u0119\u017ckich walkach z Africa Korps o Tobruk, a w okresie I – II 1942 r. w walkach pod Ain El Gazala, gdzie zosta\u0142 ranny. Otrzyma\u0142 w\u00f3wczas Krzy\u017c Walecznych i awans na stopie\u0144 podporucznika. Wyleczy\u0142 si\u0119 w trakcie rocznego pobytu Brygady w Iraku (1942-1943) i po jej w\u0142\u0105czeniu do dzia\u0142a\u0144 wojennych na terenie W\u0142och bra\u0142 udzia\u0142 \u2013 jako zast\u0119pca dow\u00f3dcy 4 kompanii 3 batalionu \u2013 w zwyci\u0119skiej bitwie o Monte Cassino (11-18 V 1944 r.). Po bitwie powierzono mu dowodzenie 1 kompani\u0105 3 batalionu. Z t\u0105 kompani\u0105 zas\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 w wyj\u0105tkowy spos\u00f3b przy zdobyciu wzg\u00f3rza Santo Stefano (17 VII 1944 r.) w okolicy Ankony, bezb\u0142\u0119dnie realizuj\u0105c plan zaj\u0119cia silnych umocnie\u0144 niemieckich i umocnienia obrony tych pozycji przy u\u017cyciu m.in. zdobytej broni (dzia\u0142a przeciwpancerne, ci\u0119\u017ckie i lekkie karabiny maszynowe). Wzi\u0119to przy tym do niewoli 70 je\u0144c\u00f3w. Za ten czyn otrzyma\u0142 2 VIII 1944 r. od dow\u00f3dcy 3 Dywizji gen. Bronis\u0142awa Ducha Srebrny Krzy\u017c Orderu Wojennego Virtuti Militari oraz awans na stopie\u0144 porucznika. Wkr\u00f3tce potem zdoby\u0142 z 1 kompani\u0105 Monte Trebbio. Po zako\u0144czeniu dzia\u0142a\u0144 wojennych pozosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 1 kompanii i zajmowa\u0142 si\u0119 ochron\u0105 niemieckich oboz\u00f3w jenieckich i ich transportem do Niemiec. W sierpniu 1946 r. wraz z 3 batalionem powr\u00f3ci\u0142 do Anglii, a 4 VIII 1947 r. przyby\u0142 do Polski. Zamieszka\u0142 z \u017con\u0105 Wand\u0105 w Mielcu, gdzie mieszka\u0142y tak\u017ce jego siostry. Pracowa\u0142 w tartaku i cegielni w Tuszymie, a nast\u0119pnie (do 1962 r.) w Sp\u00f3\u0142dzielni Mleczarskiej w Mielcu, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego. G\u0142\u00f3wnym ksi\u0119gowym by\u0142 tak\u017ce w kolejnych miejscach pracy \u2013 Zak\u0142adach M\u0142ynarskich w Chorzelowie i Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Remontowo-Budowlanym w Mielcu. Od 1967 r. do 1976 r. pracowa\u0142 w Przedsi\u0119biorstwie Kopalnictwa Naftowego w Mielcu. W 1976 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wykazywa\u0142 du\u017c\u0105 aktywno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, m.in. odbywaj\u0105c spotkania z m\u0142odzie\u017c\u0105 szkoln\u0105. Zmar\u0142 27 V 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. W czasie sesji 3 XI 2021 r. Rada Miejska w Mielcu, na wniosek rodziny, nada\u0142a rondu w ci\u0105gu ulic Wolno\u015bci, Partyzant\u00f3w i D\u0105br\u00f3wki patronat por. Edmunda Kr\u00f3la. W 2025 r., staraniem syna – Jana, wydano wspomnienia Edmunda Kr\u00f3la pod tytu\u0142em By\u0142em Karpatczykiem. Przez osiem lat z Polski do Polski.<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u00d3L EWA (z domu BONDEREK),<\/strong> urodzona 1 IV 1966 r. w Mielcu, c\u00f3rka W\u0142adys\u0142awa i Marianny. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1985 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Prawa i Administracji (kierunek: prawo) Uniwersytetu Marii Curie Sk\u0142odowskiej w Lublinie \u2013 Filia w Rzeszowie i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra prawa. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Kancelarii Notarialnej w Kolbuszowej, a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w Kancelarii Notarialnej w Mielcu. W latach 1997-1999 odby\u0142a aplikacj\u0119 s\u0105dow\u0105 w S\u0105dzie Apelacyjnym w Rzeszowie i w 1999 r. z\u0142o\u017cy\u0142a egzamin s\u0119dziowski. Od 2001 r. pracuje w S\u0105dzie Rejonowym w Mielcu, kolejno na stanowiskach: asesora s\u0105dowego, s\u0119dziego w Wydziale Grodzkim i s\u0119dziego w Wydziale Karnym. 1 I 2019 r. powierzono jej funkcj\u0119 prezesa S\u0105du Rejonowego w Mielcu i sprawowa\u0142a j\u0105 do 31 XII 2022 r. Od 1 I 2023 r. pracuje na stanowisku przewodnicz\u0105cego Wydzia\u0142u Karnego.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u00d3L GRZEGORZ<\/strong>, urodzony 20 III 1969 r. w Mielcu, syn Ludwika i Danuty z domu Staro\u0144. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu (specjalno\u015b\u0107 elektryczna i elektroniczna automatyka przemys\u0142owa), matur\u0119 zda\u0142 w 1989 r. Studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie – Sk\u0142odowskiej \u2013 Filia w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142 w 1994 r. R\u00f3wnie\u017c w 1994 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Pedagogiczne przy Politechnice Rzeszowskiej. W latach 1994-96 odby\u0142 aplikacj\u0119 s\u0105dow\u0105 w S\u0105dzie Okr\u0119gowym (Wojew\u00f3dzkim) w Rzeszowie i w 1996 r. z\u0142o\u017cy\u0142 egzamin s\u0119dziowski. Od marca 1997 r. pracowa\u0142 jako asesor w S\u0105dzie Rejonowym w Kamiennej G\u00f3rze, a nast\u0119pnie w kwietniu 1999 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko s\u0119dziego S\u0105du Rejonowego w Kamiennej G\u00f3rze. W listopadzie 2001 r. zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko s\u0119dziego S\u0105du Rejonowego w Kolbuszowej i w latach 2004-2007 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Wydzia\u0142u Grodzkiego. W 2005 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie prawa europejskiego dla s\u0119dzi\u00f3w. W maju 2007 r. zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko s\u0119dziego S\u0105du Rejonowego w Mielcu. Od wrze\u015bnia 2008 r. do marca 2010 r. zosta\u0142 delegowany do pe\u0142nienia czynno\u015bci administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwo\u015bci \u2013 Departamencie Wykonania Orzecze\u0144 i Probacji, gdzie pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki g\u0142\u00f3wnego specjalisty. Od sierpnia 2010 r. pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki prezesa S\u0105du Rejonowego w Mielcu. W styczniu 2011 r. minister sprawiedliwo\u015bci powo\u0142a\u0142 go na prezesa S\u0105du Rejonowego w Mielcu i na tym stanowisku pracowa\u0142 do ko\u0144ca 2018 r. Ponadto od grudnia 2010 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego III\u00a0 Wydzia\u0142u Rodzinnego i Nieletnich S\u0105du Rejonowego w Mielcu. Z dniem 1 I 2023 r. ponownie powierzono mu funkcj\u0119 prezesa S\u0105du Rejonowego w Mielcu. Jest cz\u0142onkiem Stowarzyszenia Prawnik\u00f3w Mieleckich.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KR\u00d3L JAN JERZY<\/strong>, urodzony 14 XII 1933 r. w Chorzowie, syn Augustyna i Emy z domu \u017burek. Po szkole podstawowej uko\u0144czy\u0142 kurs kwalifikacyjny elektromonter\u00f3w, organizowany przez Zjednoczenie Budownictwa Miejskiego w Stalinogrodzie (p\u00f3\u017aniej Katowice) w 1954 r. i pracowa\u0142 w przedsi\u0119biorstwie budowlanym na terenie \u015al\u0105ska. W latach 1946\u20131954 gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w AKS Chorz\u00f3w, w tym w latach 1951-1954 w I lidze. W 1955 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca, gdzie zosta\u0142 zatrudniony w WSK na stanowisku technologa oraz zasili\u0142 dru\u017cyn\u0119 Stali Mielec. Przyczyni\u0142 si\u0119 do jej awansu do II ligi (1955), a nast\u0119pnie do I ligi (1960). W latach wyst\u0119powania Stali w I lidze (1961-1962) rozegra\u0142 36 mecz\u00f3w i nale\u017ca\u0142 do najlepszych jej zawodnik\u00f3w. W klasyfikacji czasopisma \u201eSportowiec\u201d za 1961 r. zosta\u0142 umieszczony w czo\u0142\u00f3wce polskich \u015brodkowych obro\u0144c\u00f3w. W 1965 r. zako\u0144czy\u0142 wyczynow\u0105 karier\u0119 zawodnicz\u0105. (Stal wyst\u0119powa\u0142a w\u00f3wczas w II lidze.) Dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119. W 1958 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC, a w 1967 r. \u2013 kurs instruktorski pi\u0142ki no\u017cnej w Kluczborku, organizowany przez Opolski OZPN. W latach 1966-1968 prowadzi\u0142 II dru\u017cyn\u0119 senior\u00f3w Stali, a od 1969 r. szkoli\u0142 trampkarzy i junior\u00f3w. Nale\u017ca\u0142 do Zak\u0142adowego Ko\u0142a SIMP. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1989) i Medalem 40-lecia Polski Ludowej (1984). Zmar\u0142 14 IV 1990 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi. Dla uczczenia Jego pami\u0119ci od 1991 r. rozgrywany by\u0142 w Mielcu Memoria\u0142 Pi\u0142karski im. Jana Kr\u00f3la.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u00d3L JAN<\/strong>, urodzony 24 VI 1950 r. w Mielcu, syn Edmunda i Wandy z Bogaszewicz\u00f3w. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1968 r. W latach szkolnych gra\u0142 w koszyk\u00f3wk\u0119 w Stali Mielec. Studia w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1972 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. (Napisa\u0142 prac\u0119 magistersk\u0105 na temat op\u0142acalno\u015bci eksportu w WSK Mielec.) Ponadto w latach 1971-1973 studiowa\u0142 filozofi\u0119 na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. Z powod\u00f3w politycznych nie zosta\u0142 zatrudniony w WSE w Krakowie. Zwi\u0105za\u0142 si\u0119 ze Stowarzyszeniem PAX i w latach 1974-1981 pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika Centralnego O\u015brodka Szkolenia Kadr i cz\u0142onka prezydium Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego oraz w latach 1980-1981 \u2013 przewodnicz\u0105cego Oddzia\u0142u w Krakowie. W 1982 r. zosta\u0142 usuni\u0119ty ze stowarzyszenia za sprzeciw wobec wprowadzenia stanu wojennego. W latach 80. pracowa\u0142 jako g\u0142\u00f3wny specjalista do spraw ekonomicznych Zak\u0142adu Pracy Nak\u0142adczej \u201eJuco \u2013 Veritas\u201d w Krakowie, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicedyrektora Przedsi\u0119biorstwa Zagranicznego \u201eREMO\u201d w Warszawie. W latach 1984-1989 zwi\u0105zany by\u0142 z Klubem My\u015bli Politycznej \u201eDziekania\u201d, prowadzonym przez prof. Stanis\u0142awa Stomm\u0119. Od 1989 r. do 2001 r. sprawowa\u0142 mandat poselski w Sejmie RP z listy Komitetu Obywatelskiego \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d z wojew\u00f3dztwa s\u0142upskiego, Unii Demokratycznej i p\u00f3\u017aniej Unii Wolno\u015bci. W latach 1990-1991 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 pe\u0142nomocnika Rz\u0105du d\/s Reformy Samorz\u0105du Terytorialnego. W kadencji 1997-2001 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicemarsza\u0142ka Sejmu RP. W okresie pracy parlamentarnej pracowa\u0142 ponadto w szeregu komisji problemowych. By\u0142 m.in. przewodnicz\u0105cym Komisji Nadzwyczajnej wdra\u017caj\u0105cej reform\u0119 L. Balcerowicza, cz\u0142onkiem Komisji Handlu i Us\u0142ug, cz\u0142onkiem Komisji Bud\u017cetu i Finans\u00f3w oraz cz\u0142onkiem Komisji Nowelizacji Prawa Sp\u00f3\u0142dzielczego. Wsp\u00f3\u0142przewodniczy\u0142 Zgromadzeniu Poselskiemu Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Litewskiej. Jako cz\u0142onek Unii Wolno\u015bci pe\u0142ni\u0142 funkcje sekretarza jej Klubu Parlamentarnego i wiceprzewodnicz\u0105cego KP. Poza prac\u0105 w parlamencie by\u0142 m.in. przewodnicz\u0105cym Rady Programowej Fundacji Edukacji Ekonomicznej, cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej, cz\u0142onkiem Rady G\u0142\u00f3wnej Business Center Club, cz\u0142onkiem wspieraj\u0105cym Og\u00f3lnopolskiego Klubu Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Litwy. Z tytu\u0142u pe\u0142nionych funkcji wielokrotnie przewodniczy\u0142 polskim delegacjom w kontaktach mi\u0119dzynarodowych. Jest autorem kilkuset artyku\u0142\u00f3w publicystycznych oraz publikacji ksi\u0105\u017ckowych:\u00a0\u015awiadectwo; Z notatnika pos\u0142a; W dialogu,<\/em>\u00a0Warszawa 1999;\u00a0Pu\u0142apki polskiej demokracji,<\/em> Warszawa 2001; Widziane z boku<\/em> (2009),\u00a0 Na rozstaju<\/em> (2019), \u017bycie polityk\u0105 naznaczone – autobiografia<\/em> (2022). Utrzymuje regularne kontakty z Mielcem, uczestniczy\u0142 m.in. w \u015awiatowym Zje\u017adzie Mielczan w 2000 r. i 50-leciu II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M.Kopernika (2003). Pracowa\u0142 jako senior advisor ERNST & Young. Aktualnie prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105. Do 2005 r. dzia\u0142a\u0142 we w\u0142adzach krajowych Unii Wolno\u015bci, a nast\u0119pnie wycofa\u0142 si\u0119 z \u017cycia politycznego. Jest ekspertem BCC ds. gospodarki, spo\u0142ecze\u0144srtwa i polityki. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Krzy\u017cem Komandorskim OOP, Orderem Wielkiego Ksi\u0119cia Gedymina (litewskie), Krzy\u017cem Pami\u0105tkowym Zwi\u0105zku Sybirak\u00f3w, Odznakami: „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury” i „Zas\u0142u\u017cony dla Transportu RP” oraz Medalem „Sercem Mielczanin”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u00d3L J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 24 II 1937 r. w Handzl\u00f3wce, powiat \u0142a\u0144cucki, syn Jana i Katarzyny z domu Ku\u015bla. W 1954 r. uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Rzeszowie, a w 1957 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 zawodow\u0105 w WSK Rzesz\u00f3w jako frezer. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w latach 1959-1961, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako mechanik w ZPOW Pektowin w Ja\u015ble. Od wczesnej m\u0142odo\u015bci dzia\u0142a\u0142 w Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy Polskiej i Ludowym Zespole Sportowym. W barwach LZS uprawia\u0142 lekkoatletyk\u0119 i podnoszenie ci\u0119\u017car\u00f3w. Do roku 1963 by\u0142 wielokrotnym mistrzem i rekordzist\u0105 wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego w pchni\u0119ciu kul\u0105 i podnoszeniu ci\u0119\u017car\u00f3w. Ponadto w 1957 r. zdoby\u0142 wicemistrzostwo Polski junior\u00f3w w podnoszeniu ci\u0119\u017car\u00f3w, a w 1962 r. zosta\u0142 mistrzem Polski I klas sportowych w pchni\u0119ciu kul\u0105 i mistrzem Polski Zrzeszenia LZS. Powodowany pragnieniem podnoszenia kwalifikacji zawodowych i sportowych w 1963 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca. Zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec i w latach 60. zajmowa\u0142 kolejno stanowiska brakarza, kontrolera i starszego kontrolera. R\u00f3wnocze\u015bnie od 1963 r. podj\u0105\u0142 treningi w sekcji lekkoatletycznej Stali Mielec. Do ko\u0144ca wyczynowego uprawiania sportu w 1970 r. pozostawa\u0142 najlepszym zawodnikiem w pchni\u0119ciu kul\u0105 w wojew\u00f3dztwie i przez szereg lat plasowa\u0142 si\u0119 w krajowej czo\u0142\u00f3wce, a wynikiem 16,16 m ustanowi\u0142 rekord wojew\u00f3dztwa rzeszowskiego. Posiada\u0142 te\u017c kwalifikacje instruktora lekkoatletyki i trenowa\u0142 grup\u0119 kobiet i m\u0119\u017cczyzn w konkurencjach rzutowych. W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne MPC w Mielcu i zda\u0142 egzaminy maturalne, w 1969 r. \u2013 po uko\u0144czeniu Studium Trenerskiego WSWF w Poznaniu \u2013 otrzyma\u0142 uprawnienia trenera lekkoatletyki, a w 1977 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Uniwersytecie Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra administracji. W ramach etatowej pracy w WSK awansowa\u0142 najpierw na stanowisko kierownika O\u015brodka Sportowego FKS Stal, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika Dzia\u0142u Administracji Wewn\u0119trznej, g\u0142\u00f3wnego specjalisty do spraw socjalnych i g\u0142\u00f3wnego specjalisty do spraw inwestycji nieprzemys\u0142owych. Szczeg\u00f3lnie owocna okaza\u0142a si\u0119 praca w zakresie inwestycji nieprzemys\u0142owych, a zw\u0142aszcza przej\u0119cie prowadzenia niekt\u00f3rych inwestycji w mie\u015bcie w ramach tzw. powiernictwa inwestycyjnego. Kierowana przeze\u0144 s\u0142u\u017cba m.in. w rekordowym tempie przygotowa\u0142a realizacj\u0119 budowy osiedla Borek oraz innych inwestycji mieszkaniowych i towarzysz\u0105cych, a tak\u017ce doprowadzi\u0142a do uzyskania pozytywnej decyzji Komisji Planowania przy Radzie Ministr\u00f3w w sprawie budowy wiaduktu nad lini\u0105 kolejow\u0105. Wysoka ocena tych dokona\u0144 sprawi\u0142a, \u017ce w 1978 r. zosta\u0142 powo\u0142any przez wojewod\u0119 rzeszowskiego na stanowisko naczelnika miasta Mielca. Sprawowa\u0142 tak\u017ce funkcj\u0119 radnego Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu w latach 1978-1982 oraz radnego Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie w latach 1980-1984, a tak\u017ce cz\u0142onka Komitetu Miejskiego PZPR w Mielcu w latach 1978-1981. W tym okresie m.in. wni\u00f3s\u0142 du\u017cy udzia\u0142 w okre\u015bleniu kierunk\u00f3w rozwoju miasta ze wskazaniem na tereny Smoczki i Wojs\u0142awia oraz zabudowy teren\u00f3w Starego Mielca, a tak\u017ce uzyskaniu pozytywnych decyzji w\u0142adz wojew\u00f3dzkich i centralnych na docelowe rozwi\u0105zanie dostarczania wody dla Mielca. W 1981 r. zosta\u0142 powo\u0142any przez premiera na stanowisko wicewojewody rzeszowskiego i sprawowa\u0142 je do emerytury w 1990 r. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 podj\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 o charakterze handlowo-us\u0142ugowym. Odznaczony zosta\u0142 m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1984) oraz Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 PZLA (1968), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w (1970), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej i Turystyki (1984), Honorow\u0105 Odznak\u0105 Towarzystwa \u0141\u0105czno\u015bci z Zagranic\u0105 \u201ePolonia\u201d (1986), Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz PZPC (1986), Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury (1988) i Z\u0142ot\u0105 Jubileuszow\u0105 Odznak\u0105 FKS \u201eStal\u201d Mielec (1989).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u00d3L ROMAN<\/strong>, urodzony 28 II 1929 r. w Przykopie, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Ludwiki z domu Siembab. W czasie okupacji hitlerowskiej \u2013 jako m\u0142odociany \u2013 pracowa\u0142 w Fabryce Firanek w Skopaniu (1943-1944). Od 1946 r. ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1950 r. W 1954 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Politechnicznym Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera budownictwa wodnego. Po studiach otrzyma\u0142 nakaz pracy w Zjednoczeniu Rob\u00f3t In\u017cynieryjnych w Krakowie, gdzie pracowa\u0142 jako kierownik budowy do lutego 1957 r. Wtedy to, na drodze porozumienia stron, zosta\u0142 zatrudniony na stanowisko kierownika budowy w Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Budownictwa Mieszkaniowego w Rzeszowie. W styczniu 1963 r., na skutek reorganizacji przedsi\u0119biorstwa, zosta\u0142 przeniesiony do Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego w Mielcu, gdzie powierzono mu stanowisko kierownika Dzia\u0142u Przygotowania Produkcji. W styczniu 1967 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Komunalnego Przedsi\u0119biorstwa Remontowo-Budowlanego w Mielcu. Od 1975 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Wojew\u00f3dzkiej Sp\u00f3\u0142dzielni Budownictwa Wiejskiego \u2013 Rejonowy Zak\u0142ad w Tuszymie. 1 XI 1980 r. zosta\u0142 zatrudniony przez Kombinat Budownictwa Komunalnego w Rzeszowie na stanowisko g\u0142\u00f3wnego specjalisty do spraw zaplecza w Zak\u0142adzie Rob\u00f3t Budowlanych nr 3, a od lutego 1981 r. \u2013 g\u0142\u00f3wnego specjalisty i zast\u0119pcy dyrektora do spraw technicznych.\u00a0W zwi\u0105zku z podzia\u0142em KBK w Rzeszowie i utworzeniem Komunalnego Przedsi\u0119biorstwa Remontowo-Budowlanego w Mielcu w marcu 1982 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora do spraw technicznych. Z dniem 30 XI 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Przez oko\u0142o 30 lat kierowania pracami budowlanymi i remontowymi na terenie Mielca znacznie przyczyni\u0142 si\u0119 do jego rozwoju urbanistycznego. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego dla Budownictwa i Przemys\u0142u Materia\u0142\u00f3w Budowlanych. Zmar\u0142 25 VIII 2002 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\"\"KR\u00d3L RYSZARD<\/b>, urodzony 12 X 1960 r. w Padwi Narodowej, syn W\u0142adys\u0142awa i Antoniny z domu K\u0119dziora. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1981 r. Po maturze pracowa\u0142 przez cztery miesi\u0105ce w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako monter mechanik silnik\u00f3w spalinowych. Od X 1981 r. do VII 1984 by\u0142 pracownikiem Urz\u0119du Pocztowo-Telekomunikacyjnego w Padwi Narodowej, kolejno jako listonosz (3 miesi\u0105ce), asystent okienkowy (3 miesi\u0105ce) i naczelnik (III 1982 r. \u2013 VII 1984 r.). Kolejnym miejscem zatrudnienia by\u0142 Wojew\u00f3dzki Urz\u0105d Poczty w Tarnobrzegu, gdzie pracowa\u0142 na stanowiskach radcy ds. komunikacji, ekspedycji i s\u0142u\u017cby dor\u0119cze\u0144 (VII 1984 \u2013 IX 1986), a nast\u0119pnie jako inspektor kontroli (IX 1986 \u2013 III 1991). Po reorganizacji urz\u0119d\u00f3w pocztowych, do ko\u0144ca 1991 r. kierowa\u0142 Zespo\u0142em Kontroli w Dyrekcji Wojew\u00f3dzkiej Poczty Polskiej Telegrafu i Telefonu w Tarnobrzegu. Od I 1992 do I 1999 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora Rejonowego Urz\u0119du Poczty w Tarnobrzegu, z trzymiesi\u0119cznym oddelegowaniem do Dyrekcji Okr\u0119gu Poczty w Lublinie (1997 r.). W tym okresie uko\u0144czy\u0142 m.in.: studia na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie z tytu\u0142em magistra administracji (1994 r.), a tak\u017ce kursy specjalistyczne: dla menad\u017cer\u00f3w (1993 r.), metodyka przygotowania i prowadzenia zaj\u0119\u0107 dydaktycznych dla doros\u0142ych (1994 r.), szacowanie nieruchomo\u015bci (1994 r.), dla kandydat\u00f3w na cz\u0142onk\u00f3w rad nadzorczych w sp\u00f3\u0142kach Skarbu Pa\u0144stwa, zako\u0144czony egzaminem (1996 r.). W 1997 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe (kierunek \u2013 zarz\u0105dzanie, specjalizacja: zarz\u0105dzanie i marketing) na Uniwersytecie Szczeci\u0144skim. Ponadto odby\u0142 trening mened\u017cerski z zakresu zarz\u0105dzania w brytyjskim przemy\u015ble w Wielkiej Brytanii (1995 r.) i kurs z zakresu psychologii osi\u0105gni\u0119\u0107 (1997 r.).\u00a0 Poza prac\u0105 etatow\u0105 by\u0142 nauczycielem ekonomiki i organizacji przedsi\u0119biorstw w klasach maturalnych ZSE w Sandomierzu (1994-1998). Od II 1999 r. do XI 2002 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Rejonowego Urz\u0119du Poczty w Lublinie. W 2000 r. uko\u0144czy\u0142 kurs pedagogiczny z egzaminem dla wyk\u0142adowc\u00f3w i instruktor\u00f3w praktycznej nauki zawodu, a w 2001 r. – studia podyplomowe w Akademii Ekonomicznej w Krakowie \u2013 kierunek: rachunkowo\u015b\u0107, specjalizacja: rachunkowo\u015b\u0107 i finanse. Kolejnymi miejscami pracy i funkcjami\u00a0 by\u0142y: Rejonowy Urz\u0105d Poczty w Kielcach (dyrektor, 2002-2005) i Centrum Us\u0142ug Pocztowych Oddzia\u0142 Regionalny w Kielcach (dyrektor, 2005-2008). W 2007 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe z zarz\u0105dzania strategicznego na Uniwersytecie Szczeci\u0144skim. W kwietniu 2008 r. zosta\u0142 przeniesiony do Rzeszowa i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora w Centrum Poczty Oddzia\u0142 Regionalny (2008-2009), Centrum Poczty Oddzia\u0142 Rejonowy (2009-2011) i Poczta Polska Region Sieci (2012-2016). W 2012 r. uko\u0144czy\u0142 kurs specjalistyczny i otrzyma\u0142 certyfikat z zakresu ochrony lotnictwa cywilnego dla kategorii 1, 2 i 3. Od XII 2016 r. do VIII 2020 r. pracowa\u0142 jako ekspert w Pionie Sprzeda\u017cy Poczty Polskiej SA Centrala Warszawa. By\u0142 ekspertem Poczty Polskiej w opracowaniu Kompleksowego Programu Restrukturyzacji Poczty Polskiej (1997 r.) oraz autorem referat\u00f3w na Sympozjach Poczty Polskiej w Uniwersytecie Szczeci\u0144skim (1995-2002 i szeregu artyku\u0142\u00f3w w czasopismach zawodowych. Udziela\u0142 si\u0119 w pracach dla \u015brodowiska jako m.in.: cz\u0142onek Rad Spo\u0142ecznych ZOZ w Nowej D\u0119bie i Wojew\u00f3dzkiego Szpitala Zespolonego w Tarnobrzegu, radny Rady Gminy Padew Narodowa, cz\u0142onek \u015awi\u0119tokrzyskiej Rady Integracji Europejskiej, cz\u0142onek kapitu\u0142 presti\u017cowych nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144 w wojew\u00f3dztwie podkarpackim, organizator sta\u0142ej Galerii Wystaw Artystycznych w holu Poczty G\u0142\u00f3wnej w Lublinie, a tak\u017ce wsp\u00f3\u0142organizator Mi\u0119dzynarodowej i Krajowych Wystaw Filatelistycznych w Lublinie oraz Pocztowego Sympozjum Naukowego w Kielcach. Pasjonat \u015bpiewu ch\u00f3ralnego. Od 2010 r. jest cz\u0142onkiem ch\u00f3ru mieszanego \u201ePasjonata\u201d GOK w Padwi Narodowej, a ponadto od 2019 r. – Ch\u00f3ru M\u0119skiego Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym i Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142otym Medalem Za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119, Z\u0142otym Medalem Za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Pracownik \u0141\u0105czno\u015bci, Odznakami Honorowymi: Za Zas\u0142ugi dla O\u015bwiaty i Zas\u0142u\u017cony dla \u0141\u0105czno\u015bci, Medalem Pami\u0105tkowym \u201e35 Lat w S\u0142u\u017cbie Poczcie\u201d i Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr oraz tytu\u0142em \u201eCz\u0142owiek Grudnia 2003 roku\u201d w plebiscycie Radia Tak i Echa Dnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KR\u00d3LA EDMUNDA PORUCZNIKA (RONDO),<\/strong>\u00a0rondo w ci\u0105gu ulic: Wolno\u015bci, Partyzant\u00f3w i D\u0105br\u00f3wki. Na wniosek rodziny, na sesji w dn. 3 XI 2021 r. uchwa\u0142\u0105 Rady Miejskiej nr XXXVIII\/394\/2021 otrzyma\u0142o patronat porucznika Edmunda Kr\u00f3la.
Patron ronda: Edmund Kr\u00f3l (1911-1986) by\u0142 uczestnikiem kampanii wrze\u015bniowej 1939 r., podporucznikiem, a nast\u0119pnie porucznikiem w Samodzielnej Brygadzie Strzelc\u00f3w Karpackich. Bra\u0142 udzia\u0142 w walkach o Tobruk i pod Ain El Gazala (tam zosta\u0142 ranny), a p\u00f3\u017aniej m.in. o Monte Cassino. Dowodzi\u0142 1 kompani\u0105 3 batalionu m.in. w czasie zdobycia wzg\u00f3rza Santo Stefano ko\u0142o Ankony i wzi\u0105\u0142 do niewoli 70 je\u0144c\u00f3w (za ten czyn otrzyma\u0142 Srebrny Krzy\u017c Orderu Wojennego Virtuti Militari i awans na stopie\u0144 porucznika) i przy zdobywaniu Monte Trebbio. Od 1947 r. do 1976 r. pracowa\u0142 w mieleckich zak\u0142adach pracy, m.in. jako g\u0142\u00f3wny ksi\u0119gowy.\u00a0(Obszerniejszy biogram patrona tego ronda znajduje si\u0119 powy\u017cej.)<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KR\u00d3LESTWO GALICJI I LODOMERII<\/strong>, zob. GALICJA<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KR\u00d3LIKIEWICZ TADEUSZ W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 25 III 1888 r. we Lwowie, syn Karola i Julii z Brunarskich. Uko\u0144czy\u0142 Politechnik\u0119 Lwowsk\u0105 i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Nale\u017ca\u0142 do organizacji niepodleg\u0142o\u015bciowych: \u201eZarzewia\u201d i Zwi\u0105zku Strzeleckiego. W czasie I wojny \u015bwiatowej walczy\u0142 w Legionach Polskich; by\u0142 porucznikiem 1 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w Beliny. W okresie mi\u0119dzywojennym by\u0142 w\u0142a\u015bcicielem zak\u0142ad\u00f3w stolarskich w Mielcu przy ul. Cyranowskiej, w pobli\u017cu stacji kolejowej. (Aktualnie na tym terenie znajduje si\u0119 m.in. cz\u0119\u015b\u0107 dworca PKS i cz\u0119\u015b\u0107 ulicy Kazimierza Jagiello\u0144czyka) W okresie okupacji hitlerowskiej firma funkcjonowa\u0142a pod nazw\u0105 \u201eHolzindustrie \u2013 Przemys\u0142 Drzewny H. Kr\u00f3likiewicz \u2013 Mielec\u201d (H. \u2013 Hermina, \u017cona T. Kr\u00f3likiewicza). Wykonywano m.in. baraki dla potrzeb programu budowy niemieckich kolei na Wschodzie. Zatrudniano oko\u0142o 35 os\u00f3b, g\u0142\u00f3wnie m\u0142odych, co chroni\u0142o ich przed pracami przymusowymi w Niemczech. Sam w\u0142a\u015bciciel, pozostaj\u0105c w poprawnych stosunkach z okupacyjnymi w\u0142adzami cywilnymi, wielokrotnie i w r\u00f3\u017cnych sytuacjach uchroni\u0142 m\u0142odych mielczan przed wyw\u00f3zk\u0105. Posiada\u0142 aparat radiowy (nielegalnie) i utrzymywa\u0142 kontakty z ruchem oporu. W latach 1945-1948 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zwi\u0105zku Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych w Mielcu. Po uspo\u0142ecznieniu zak\u0142ad\u00f3w w 1950 r. zosta\u0142 dyrektorem Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Rob\u00f3t Budowlanych. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1953 r. Zmar\u0142 29 I 1970 r. Pochowany zosta\u0142 na cmentarzu na Salwatorze w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u00d3LIKOWSKI JANUSZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 25 V 1962 r. w Mielcu, syn Franciszka i Anny z domu Pi\u0105tek. Absolwent Technikum Elektrycznego ZSZ nr 1 w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1982 r. W latach 1982-1988 studiowa\u0142 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra teologii. \u015awi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie przyj\u0105\u0142 12 VI 1988 r., a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako wikariusz w Gorlicach – Gliniku Mariampolskim. W latach 1991-1995 odby\u0142 studia na Papieskim Uniwersytecie \u015awi\u0119tego Krzy\u017ca w Rzymie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 doktora teologii. Ponadto w latach 1993-1995 studiowa\u0142 w Instytucie \u015aw. Tomasza z Akwinu przy Papieskim Uniwersytecie \u015aw. Tomasza (Angelicum) w Rzymie oraz w 1995-1996 w Papieskim Instytucie Wschodnim w Rzymie i uzyska\u0142 licencjat ko\u015bcielnych nauk wschodnich. Od 1996 r. by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 teologii wschodniej w Papieskim Uniwersytecie \u015awi\u0119tego Krzy\u017ca w Rzymie, a od 1997 r. jest wyk\u0142adowc\u0105 teologii dogmatycznej w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie – Wydzia\u0142 Teologiczny w Tarnowie. Ponadto w 1997 r. pracowa\u0142 jako wikariusz w \u0141\u0119gu Tarnowskim. Pe\u0142ni szereg funkcji: diecezjalnego referenta do spraw ekumenicznych, delegata biskupa diecezjalnego do oceny ksi\u0105g o tre\u015bci religijnej, redaktora naczelnego pisma Wydzia\u0142u Teologicznego w Tarnowie \u201eReligioni et Litteris\u201d i sekretarza redakcji \u201eTarnowskich Studi\u00f3w Teologicznych\u201d. Publikuje tak\u017ce w pismach: \u201eGo\u015b\u0107 Niedzielny\u201d, \u201eForma Sororum\u201d, \u201eAteneum Kap\u0142a\u0144skie\u201d, \u201eCollectanea Theologica\u201d, \u201eVox Patrum\u201d, \u201eAnnales Theologici\u201d, \u201eDulos \u2013 Wirtualny Biuletyn Chrystologiczny\u201d, a tak\u017ce w mieleckim tygodniku \u201eWizjer Regionalny\u201d. T\u0142umaczy\u0142: Joseph Ratzinger, Raniero Cantalamessa<\/em> oraz Dokumenty Kongregacji Nauki Wiary i Papieskiej Komisji Teologicznej<\/em>. Jest autorem ksi\u0105\u017cek: Ma\u0142y przewodnik po katechizmie Ko\u015bcio\u0142a katolickiego,<\/em> Pozna\u0144 1996; P\u00f3jd\u017a za mn\u0105. Wprowadzenie do teologii moralnej<\/em>, Pozna\u0144 1997;\u00a0Z Chrystusem w historii. Medytacje chrystologiczne<\/em>, Krak\u00f3w 1999; Mamy przyst\u0119p do Ojca. Rozwa\u017cania o Bogu Ojcu,<\/em> Pozna\u0144 1999 (z s. I. Bertocco); Maryja w pami\u0119ci Ko\u015bcio\u0142a. Mariologia.<\/em> Cz. 1, Tarn\u00f3w 1999; Matka Zbawiciela. Mariologia<\/em> . Cz. 2, Tarn\u00f3w 1999; Tr\u00f3jca \u015awi\u0119ta i \u017cycie chrze\u015bcija\u0144skie<\/em>, Tarn\u00f3w 1999; Budzenie Ko\u015bcio\u0142a. O misji papie\u017ca Jana Paw\u0142a II w dwudziestolecie pontyfikatu<\/em>, Krak\u00f3w 2000; Kazania pasyjne<\/em>, Krak\u00f3w 2001; Neopoga\u0144stwo, Nowe czasy \u2013 stare idee,<\/em> Pozna\u0144 2001 (red.); Prze\u017cywamy Wielki Post<\/em>, Krak\u00f3w 2002; Uwarunkowania doktrynalne wiary,<\/em> Mielec 2002; Credo. Przedmiotowe wymiary aktu wiary<\/em>, Tarn\u00f3w 2002. W 2003 r. uzyska\u0142 habilitacj\u0119 w zakresie teologii dogmatycznej. W 2007 r. powierzono mu funkcj\u0119 kierownika Katedry Teologii Dogmatycznej Wydzia\u0142u Teologicznego Sekcja w Tarnowie Uniwersytetu Papieskiego Jana Paw\u0142a II w Krakowie (na stanowisku profesora UPJPII). Prowadzi wyk\u0142ady z zakresu trynitologii, eklezjologii, sakramentologii i mariologii. Jest cz\u0142onkiem m.in.: Polskiego Towarzystwa Mariologicznego i wchodzi w sk\u0142ad jego zarz\u0105du (2005-), Towarzystwa Teolog\u00f3w Dogmatyk\u00f3w oraz Polskiego Towarzystwa Teologicznego i pe\u0142ni funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Oddzia\u0142u w Tarnowie. By\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i redaktorem naczelnym \u201eStudi\u00f3w Regionalnych\u201d (2007), zwi\u0105zanych m.in. z ziemi\u0105 mieleck\u0105. W 2010 r. zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 prepozyta Kapitu\u0142y Kolegiackiej pw. Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej w Bochni. W latach 2003-2012 uczestniczy\u0142 w licznych konferencjach naukowych, m.in. w Cz\u0119stochowie (Jasna G\u00f3ra), Warszawie, Krakowie, Radomiu, Bochni, Katowicach, Wadowicach, Lublinie, Tarnowie, Zakopanem i Licheniu. Bra\u0142 udzia\u0142 w organizacji sympozj\u00f3w i konferencji w Tarnowie. Wykaz ksi\u0105\u017cek wydanych od 2003 r.: Id\u017a precz, szatanie. Ko\u015bci\u00f3\u0142 wobec problem\u00f3w satanizmu<\/em>, redaktor (Pozna\u0144 2003), Upodabnia\u0107 si\u0119 do Chrystusa z Maryj\u0105. Rozwa\u017cania na nabo\u017ce\u0144stwa r\u00f3\u017ca\u0144cowe<\/em> (Tarn\u00f3w 2003), M\u0105dro\u015b\u0107 Ojc\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a. Okruchy patrystyczne<\/em> (Pelplin 2003), Wyklinam ci\u0119 i wyp\u0119dzam. Podstawy teologii i praktyki egzorcyzm\u00f3w,<\/em> redaktor (Krak\u00f3w 2003), R\u00f3\u017caniec \u2013 skarb, kt\u00f3ry trzeba odkry\u0107.<\/em> I Boche\u0144skie Sympozjum Mariologiczne<\/em>, 20 wrze\u015bnia 2003 r., redaktor, (Krak\u00f3w 2004), Wyznania konserwatysty<\/em> (Mielec 2004), Zrehabilitowa\u0107 cnot\u0119. Poszukiwania teologicznomoralne<\/em> (Tarn\u00f3w 2004), \u015awi\u0119ty wyj\u0105tek. Niepokalane Pocz\u0119cie Maryi.\u00a0II Boche\u0144skie Sympozjum Mariologiczne,<\/em> 25 wrze\u015bnia 2004 r., redaktor, (Krak\u00f3w 2004),\u00a0Wady g\u0142\u00f3wne wci\u0105\u017c aktualne.<\/em>\u00a0Saligia (Krak\u00f3w 2005),\u00a0Matka Boska Cudowna. Akta procesu koronacyjnego Cudownego Obrazu Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Bochni,<\/em>\u00a0redaktor (Bochnia 2005), \u015awi\u0119te pos\u0142anie. Z teologii kap\u0142a\u0144stwa, z ks. K. Kupcem (Tarn\u00f3w 2005),\u00a0Intronizacja Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Jezusa. Historia i za\u0142o\u017cenia teologiczne, Edycja \u015awi\u0119tego Paw\u0142a<\/em>\u00a0(Cz\u0119stochowa 2006),\u00a0Maryja wniebowzi\u0119ta. Znak nadziei i pociechy.<\/em>\u00a0III Boche\u0144skie Sympozjum Mariologiczne<\/em>, 24 wrze\u015bnia 2005 r. (Krak\u00f3w 2004),\u00a0Wiara w \u015bwiecie. Rok liturgiczny w kazaniach<\/em>\u00a0(Pelplin 2006),\u00a0Wyznania konserwatywne<\/em>\u00a0(Tarn\u00f3w 2007),\u00a0Mi\u0119dzy wod\u0105 i ogniem. Miesi\u0105c ze \u015bwi\u0119tym Augustynem<\/em>, z Ann\u0105 G\u0105sior (Tarn\u00f3w 2007),\u00a0Na polskiej drodze maryjnej.<\/em>\u00a0Materia\u0142y z sympozjum mariologiczno-maryjnego, Pasierbiec,<\/em> 21-22 pa\u017adziernika 2006 roku, redakcja z Ann\u0105 G\u0105sior (Cz\u0119stochowa \u2013 Pasierbiec 2007),\u00a0Do Serca Twego, Kr\u00f3lu kr\u00f3l\u00f3w. Modlitewnik<\/em>\u00a0(Tarn\u00f3w 2007),\u00a0Intronizacja Naj\u015bwi\u0119tszego Serca w rodzinie<\/em>\u00a0(Cz\u0119stochowa 2007),\u00a0Ikona Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci<\/em>, z Ann\u0105 G\u0105sior (Tarn\u00f3w 2007),\u00a0Tajemnica Naj\u015bwi\u0119tszego Serca.<\/em>\u00a0Sympozjum z okazji 50-lecia og\u0142oszenia przez Piusa XII encykliki Haurietis aquas,<\/em> Wadowice, 17-19 listopada 2006 r., redakcja z Ann\u0105 G\u0105sior i ks. Piotrem \u0141abud\u0105 (Tarn\u00f3w 2007),\u00a0Maryja wz\u00f3r \u015bwi\u0119to\u015bci. IV Boche\u0144skie Sympozjum Mariologiczne, 23 wrze\u015bnia 2006 r.<\/em>, redakcja z Ann\u0105 G\u0105sior i Piotrem \u0141abud\u0105 (Tarn\u00f3w 2007),\u00a0Nieme s\u0142owo. Teologia w sztuce<\/em>\u00a0(Tarn\u00f3w 2008),\u00a0Szukam, o Panie, Twojego Oblicza. Modlitewnik<\/em>, z ks. Sylwestrem Dziedzicem (Tarn\u00f3w 2008),\u00a0Wsp\u00f3\u0142czuj\u0105ca Matka. Z historii sanktuarium Matki Bo\u017cej Bolesnej w Czarnym Potoku<\/em>, z Ann\u0105 G\u0105sior i ks. Piotrem \u0141abud\u0105 (Tarn\u00f3w 2008),\u00a0Dok\u0105d zmierzamy? Pr\u00f3ba odpowiedzi<\/em>\u00a0(Pozna\u0144 2008),\u00a0Aby Chrystus kr\u00f3lowa\u0142! Teologia i kult Chrystusa Kr\u00f3la i Jego Naj\u015bwi\u0119tszego Serca<\/em>\u00a0(Cz\u0119stochowa 2007), Do Serca Twego, Kr\u00f3lu kr\u00f3l\u00f3w<\/em>\u00a0(Tarn\u00f3w 2008, wyd. 2),\u00a0Maryja \u2013 Orantka doskona\u0142a. W maryjnej szkole modlitwy,<\/em>\u00a0z Ann\u0105 G\u0105sior i ks. Piotrem \u0141abud\u0105 (Tarn\u00f3w 2008), \u201eKu ratunkowi memu pokwap si\u0119\u201d. Godzinki i inne modlitwy do \u015bwi\u0119tych w polskiej pobo\u017cno\u015bci XVIII wieku, wst\u0119p i opracowanie<\/em>\u00a0(Tarn\u00f3w 2009),\u00a0Umi\u0142owani, aby mi\u0142owa\u0107. Zamy\u015blenia rekolekcyjne \u015bladami Listu do Rzymian<\/em> (Tarn\u00f3w 2009).<\/p>\r\n

Po 2013 r.<\/strong> Wyk\u0142adowca na Uniwersytecie Papieskim Jana Paw\u0142a II w Krakowie oraz na Wydziale Teologicznym Sekcja w Tarnowie. Pe\u0142ni\u0142 funkcje: dziekana tego Wydzia\u0142u (2014-2020), a nast\u0119pnie kierownika Katedry Teologii Systematycznej. W 2016 r. zosta\u0142 mianowany prepozytem Kapitu\u0142y Kolegiackiej pw. Matki Bo\u017cej R\u00f3\u017ca\u0144cowej w Bochni. W latach 2018-2019 odby\u0142 studia z zakresu dawnej ksi\u0105\u017cki, zbior\u00f3w specjalnych i archiwali\u00f3w na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. W styczniu 2019 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora w zakresie teologii. Jest autorem wielu publikacji naukowych i popularnonaukowych, w kt\u00f3rych m.in. przedstawia stosunek Ko\u015bcio\u0142a do wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata i, stoj\u0105c na gruncie tradycji, krytycznie ocenia r\u00f3\u017cne ust\u0119pstwa moralne i duszpasterskie przedstawicieli tzw. \u201eKo\u015bcio\u0142a otwartego\u201d. Wybrane pozycje to: Umi\u0142owa\u0142 nas ludzkim sercem<\/em> (2014), Odnowi\u0107 pami\u0119\u0107 o Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci <\/em>(2014), Mi\u0142uj\u0105ce serce Jezusa<\/em> (2015), Kr\u00f3lowo Polski, m\u00f3dl si\u0119 za nami<\/em> (2015), Fundament \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego<\/em> (2015), Saligia. Wady g\u0142\u00f3wne wci\u0105\u017c aktualne<\/em> (2016), (My, chrze\u015bcijanie, i islam<\/em> 2016), Lilia w\u015br\u00f3d cierni<\/em> (2017), Ojcze nasz. Kr\u00f3tkie wprowadzenie do Modlitwy Pa\u0144skiej<\/em> (2019), Symbol apostolski<\/em> (2020), Przyjd\u017a Duchu \u015awi\u0119ty <\/em>(2020), Nie mamy prawa milcze\u0107! Apologia Ko\u015bcio\u0142a<\/em> (2021), Od wiary do teologii<\/em> (red., 2022). Pisze te\u017c artyku\u0142y do czasopism i bierze udzia\u0142 w audycjach radiowych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. nagrodami rektora Uniwersytetu Papieskiego Jana Paw\u0142a II i nagrod\u0105 Stowarzyszenia Wydawc\u00f3w Katolickich \u201eFeniks\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u00d3LIKOWSKI KAZIMIERZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 24 III 1930 r. w Krakowie, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu Hajto. Od 1936 r. by\u0142 \u201ezuchem\u201d, a nast\u0119pnie harcerzem (tak\u017ce w czasie okupacji hitlerowskiej). Doszed\u0142 do stopnia \u201eHarcerza Orlego\u201d i zdoby\u0142 18 sprawno\u015bci. By\u0142 zawodnikiem Harcerskiego Klubu Sportowego w marszach i chodzie sportowym. W latach okupacji uczestniczy\u0142 w tajnych kompletach w zakresie gimnazjum (11 O\u015brodek TN w Krakowie). W 1946 r. doko\u0144czy\u0142 gimnazjum i uzyska\u0142 tzw. \u201ema\u0142\u0105 matur\u0119\u201d w V Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. Jana Kochanowskiego w Krakowie. W 1949 r. uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Przemys\u0142ow\u0105 w Krakowie i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Krakowskich Zak\u0142adach Wytw\u00f3rczych Materia\u0142\u00f3w Elektrotechnicznych w Krakowie, a w 1950 r. zosta\u0142 oddelegowany do Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. Pracowa\u0142 kolejno na stanowiskach: planisty w Biurze Fabrykacyjnym (do 1952), zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u 51 do spraw technicznego przygotowania produkcji w okresie uruchomiania samolotu MIG 15, pracownika Dzia\u0142u Organizacji i kierownika Dzia\u0142u Bada\u0144 Metod Pracy. W 1955 r. zainicjowa\u0142 podj\u0119cie studi\u00f3w zaocznych na Politechnice Krakowskiej przez pracownik\u00f3w WSK Mielec i jako pierwszy uko\u0144czy\u0142 te studia w 1961 r., uzyskuj\u0105c stopie\u0144 magistra. W latach 1962-1966 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy szefa produkcji. W 1966 zorganizowa\u0142 O\u015brodek Organizacji i zosta\u0142 jego pierwszym szefem. W O\u015brodku skupi\u0142 6 dzia\u0142\u00f3w zajmuj\u0105cych si\u0119 organizacj\u0105 pracy i zarz\u0105dzania, w tym O\u015brodek Maszyn Licz\u0105co-Analitycznych. Wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 O\u015brodek Badawczo-Rozwojowy w WSK. Kierowany przez niego zesp\u00f3\u0142 uzyska\u0142 w 1968 r. nagrod\u0119 I stopnia w pierwszym og\u00f3lnopolskim Konkursie DO-RO (system \u201eDobrej Roboty\u201d \u2013 synonim systemu sterowania jako\u015bci\u0105 produkcji i zarz\u0105dzania). Od 1971 r. do 1974 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora do spraw handlowych WSK i w tym czasie zreorganizowa\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119, tworz\u0105c m.in. oddzielne piony zaopatrzenia i eksportu. W 1975 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Regionalnego O\u015brodka Elektronicznych Maszyn Cyfrowych. Projekt NARVIK, opracowany w WSK Mielec przez zesp\u00f3\u0142 pod jego kierownictwem, uzyska\u0142 Z\u0142oty Medal na Targach Oprogramowania SOFTTARG w Katowicach (1979). Po restrukturyzacji O\u015brodka przeszed\u0142 do pracy w pionie technicznym i od 1981 r. do 1983 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora technicznego do spraw post\u0119pu technicznego. Po uzyskaniu nagrody za \u201enajlepszy system wynagradzania\u201d \u2013 oparty na metodzie warto\u015bciowania pracy \u2013 zosta\u0142 powo\u0142any przez Ministerstwo Pracy i Polityki Socjalnej do zespo\u0142u, kt\u00f3ry opracowa\u0142 Uniwersaln\u0105 Metod\u0119 Warto\u015bciowania Pracy, wprowadzon\u0105 na terenie kraju pod nazw\u0105 UMEWAP 87. W latach 1984-1986 kierowa\u0142 plac\u00f3wk\u0105 techniczno-handlow\u0105 PHZ-PZL. Po powrocie do kraju i rocznej pracy na stanowisku pe\u0142nomocnika dyrektora do spraw atestacji stanowisk pracy \u2013 zosta\u0142 oddelegowany do pracy w Kolumbii jako przedstawiciel techniczno-handlowy PHZ-PZL. W 1990 r., w ramach restrukturyzacji WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 w WSK udziela\u0142 si\u0119 w szeregu innych zaj\u0119\u0107, zwi\u0105zanych ze szczeg\u00f3lnie interesuj\u0105cymi go problemami organizacji zarz\u0105dzania i jako\u015bci\u0105 produkcji. Od 1974 r. do 1984 r. by\u0142 starszym wyk\u0142adowc\u0105 w Instytucie Lotnictwa Politechniki Rzeszowskiej (przedmiot \u2013 ekonomika i organizacja przemys\u0142u). Opublikowa\u0142 kilkana\u015bcie artyku\u0142\u00f3w w czasopismach naukowo-technicznych. Udziela\u0142 si\u0119 jako t\u0142umacz z j\u0119zyk\u00f3w: angielskiego, rosyjskiego i hiszpa\u0144skiego. By\u0142 za\u0142o\u017cycielem i prezesem Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego TNOiK w Rzeszowie (1964-1966), cz\u0142onkiem NOT i PTE oraz SIMP, w kt\u00f3rym w latach 1968-1984 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka w\u0142adz wojew\u00f3dzkich SIMP, w tym w latach 1983-1984 – prezesa Zarz\u0105du Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie. Po przej\u015bciu na emerytur\u0119 powr\u00f3ci\u0142 do dzia\u0142alno\u015bci dydaktycznej i w latach 1994-1998 prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z przedmiot\u00f3w: Ekonomika i Organizacja Pracy oraz Logistyka w Szkole J\u0119zyk\u00f3w i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie. W 1995 r. utworzy\u0142 z partnerami niemieckimi Fundacj\u0119 Mi\u0119dzynarodowe Centrum Kszta\u0142cenia i Rozwoju Gospodarczego i do 1999 r. by\u0142 jej dyrektorem. W tej roli m.in. uzyska\u0142 pierwsze w Polsce granty z Unii Europejskiej na szkolenia w zakresie edukacji europejskiej. W 1998 r. zosta\u0142 wybrany z listy SLD do Rady Powiatu Mieleckiego i obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Promocji i Wspierania Przedsi\u0119biorczo\u015bci., a od VII 1999 r. cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatu Mieleckiego. Jest wsp\u00f3\u0142autorem szeregu uchwa\u0142 dotycz\u0105cych funkcjonowania Rady Powiatu, m.in. statutu, regulaminu pracy i zasad wsp\u00f3\u0142pracy z organizacjami pozarz\u0105dowymi, a tak\u017ce strategii rozwoju powiatu mieleckiego, strategii promocji powiatu, raportu o stanie rolnictwa i obszar\u00f3w wiejskich oraz programu restrukturyzacji ZOZ-SPZ. Zainicjowa\u0142 utworzenie Stowarzyszenia Jednostek Samorz\u0105du Terytorialnego Powiatu Mieleckiego i zosta\u0142 jego przewodnicz\u0105cym. Szerok\u0105 gam\u0119 zaj\u0119\u0107 zawodowych i spo\u0142ecznych uzupe\u0142niaj\u0105 my\u015blistwo, dzia\u0142ka pracownicza i rekreacyjne uprawianie sport\u00f3w indywidualnych. Od 1952 r. jest cz\u0142onkiem Polskiego Zwi\u0105zku \u0141owieckiego i kilkakrotnie wybieranym prezesem Ko\u0142a \u0141owieckiego \u201ePonowa\u201d w Chorzelowie. Za liczne dokonania w r\u00f3\u017cnych dziedzinach \u017cycia by\u0142 wielokrotnie odznaczany i nagradzany, m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otymi Odznakami Honorowymi SIMP, NOT i PTE, Srebrnym Medalem Zas\u0142ugi \u0141owieckiej i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Dzia\u0142kowc\u00f3w oraz szeregiem nagr\u00f3d resortowych i stowarzyszeniowych. W 2002 r. zosta\u0142 wybrany do Rady Powiatu Mieleckiego II kadencji (2002-2006), a w 2003 r. zosta\u0142 ponownie dyrektorem MCKiRG w Mielcu. Opracowa\u0142 i wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 nast\u0119puj\u0105ce dokumenty strategiczne powiatu: Program Ochrony \u00a0\u015arodowiska, na lata 2005-2013, Plan Gospodarki Odpadami na lata 2005-2013, Zintegrowana Strategia Rozwoju Obszar\u00f3w Wiejskich, na lata 2004-2006, Program Rozwoju \u00a0Obszar\u00f3w Wiejskich PROWENT na lata 2005-2013, Strategia \u00a0i Plan Rozwoju Lokalnego na rok 2005 i lata 2006-2013. Ponadto opracowa\u0142, w ramach programu unijnego LEADER+, Lokaln\u0105 Strategi\u0119 Rozwoju na lata 2006-2013 dla utworzonej w ramach projektu Lokalnej Grupy Dzia\u0142ania PROWENT. By\u0142 tak\u017ce inicjatorem oraz opracowuj\u0105cym za\u0142o\u017cenia i statut Sieci Porozumienia Lotniczego AVIA SPLot (2004 r.) i inspiratorem p\u00f3\u017aniejszego jej przekszta\u0142cenia w samodzieln\u0105 organizacj\u0119 pozarz\u0105dow\u0105 (2008 r.) Opracowa\u0142 statuty i doprowadzi\u0142 do rejestracji nast\u0119puj\u0105cych organizacji pozarz\u0105dowych: Sie\u0107 Porozumienia Lotniczego AVIA SPLot (2008 r.), Lokalnej Organizacji Turystycznej LOT-PORT Ziemia Mielecka ( 2006 r.), Lokalnej Grupy Dzia\u0142ania LGD PROWENT (w ramach programu LEADER+, 2006 r.). Ponadto w latach 2006-2008 przeprowadzi\u0142 projekt, wsp\u00f3\u0142finansowany przez Urz\u0105d Marsza\u0142kowski i UE, pod tytu\u0142em MIGRON-Sie\u0107 Innowacji, jednocz\u0105cy ma\u0142e i \u015brednie firmy (M\u015aP) przemys\u0142u lotniczego i oko\u0142o lotniczego. W 2005 r. zrezygnowa\u0142 z funkcji prezesa Zarz\u0105du Ko\u0142a \u0141owieckiego PONOWA i zosta\u0142 jego Honorowym Prezesem. W 2009 r. wycofa\u0142 si\u0119 z czynnego \u017cycia zawodowego i pe\u0142nionych funkcji, ale pracowa\u0142\u00a0 jako spo\u0142eczny doradca w Stowarzyszeniu PROMLOT. Napisa\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 wspomnieniow\u0105 o Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu Fabryka, kt\u00f3ra zmieni\u0142a miasto<\/em> (Mielec 2013). Zmar\u0142 11 III 2023 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KR\u00d3LIKOWSKI RYSZARD WITOLD<\/strong>, urodzony 8 VIII 1956 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Ireny z domu Perek. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1975 r. By\u0142 zawodnikiem sekcji p\u0142ywackiej FKS \u201eStal\u201d Mielec. Studia w Akademii Ekonomicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1982 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. W okresie studi\u00f3w dzia\u0142a\u0142 w studenckich organizacjach m\u0142odzie\u017cowych ZSP i ZSMP. W 1982 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako planista, a p\u00f3\u017aniej pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 kierownika sekcji. W 1991 r. przeszed\u0142 do pracy w Pa\u0144stwowym Gospodarstwie Ogrodniczym (PGO) w Mielcu i do 1994 r. pe\u0142ni\u0142 kolejno funkcje: g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego, dyrektora ekonomicznego, zarz\u0105dcy komisarycznego i tymczasowego kierownika PGO. (W tym okresie Gospodarstwo zosta\u0142o sprywatyzowane.) W latach 1995-2003 pracowa\u0142 w Agencji Rozwoju Przemys\u0142u Oddzia\u0142 Mielec na stanowisku zast\u0119pcy dyrektora do spraw finansowo-ksi\u0119gowych i g\u0142\u00f3wnego ksi\u0119gowego. W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do planowego rozwoju SSE EURO-PARK Mielec. W 2003 r. zosta\u0142 dyrektorem finansowym i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu, sp. z o.o. Ponadto w latach 1987-1996 by\u0142 nauczycielem (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) w Zespole Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych w Mielcu. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako cz\u0142onek Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa, Towarzystwa Ekonomicznego i Stowarzyszenia Doradc\u00f3w Gospodarczych. By\u0142 te\u017c wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Mieleckiego Towarzystwa Kupieckiego, wiceprezesem Aeroklubu Mieleckiego i cz\u0142onkiem Komisji Rewizyjnej Klubu Pi\u0142ki Siatkowej \u201eStal\u201d Mielec. Posiada licencj\u0119 Pa\u0144stwowego Nadzoru Ubezpiecze\u0144 i \u015bwiadectwo kwalifikacji Ministra Finans\u00f3w do us\u0142ugowego prowadzenia ksi\u0105g handlowych.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KR\u00d3LOWEJ JADWIGI (ULICA)<\/strong>, jedna z d\u0142u\u017cszych ulic (1676 m) na osiedlu Smoczka. Biegnie od ronda na ul. Wolno\u015bci do cmentarza komunalnego. Status ulicy i patronk\u0119 otrzyma\u0142a 27 III 1985 r. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodnik po stronie po\u0142udniowej. Od tej w\u0142a\u015bnie strony nieustannie buduje si\u0119 osiedle okaza\u0142ych dom\u00f3w jednorodzinnych, a po drugiej stronie znajduje si\u0119 zesp\u00f3\u0142 obiekt\u00f3w Specjalnego O\u015brodka Spo\u0142eczno-Wychowawczego i dalej \u2013 las. W latach 2002-2012 powsta\u0142y nowe boczne ulice: \u015awi\u0119tej Anny i Stanis\u0142awa Lema. W latach 2009-2010 zbudowano wzd\u0142u\u017c ca\u0142ej ulicy \u015bcie\u017ck\u0119 rowerow\u0105. W 2020 r. zosta\u0142a gruntownie przebudowana i wyremontowana. Na uwag\u0119 zas\u0142uguje rozw\u00f3j budownictwa mieszkaniowego w jej rejonie.
Patronka ulicy: KR\u00d3LOWA JADWIGA (1374-1399) to jedna z najja\u015bniejszych postaci w galerii w\u0142adc\u00f3w Polski. Ju\u017c w wieku 10 lat zosta\u0142a kr\u00f3low\u0105 Polski, a jej ma\u0142\u017ce\u0144stwo w wieku 12 lat z w\u0142adc\u0105 Litwy Jagie\u0142\u0142\u0105 spowodowa\u0142o ochrzczenie si\u0119 Jagie\u0142\u0142y i chrystianizacj\u0119 Litwy. Mimo m\u0142odego wieku wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 pobo\u017cno\u015bci\u0105, m\u0105dro\u015bci\u0105, odwag\u0105 i hojno\u015bci\u0105. Z w\u0142asnego maj\u0105tku wydatnie pomog\u0142a przy restauracji uniwersytetu\u00a0w Krakowie oraz budowie i wyposa\u017ceniu wielu obiekt\u00f3w sakralnych. Wkr\u00f3tce po niespodziewanej \u015bmierci zacz\u0105\u0142 szerzy\u0107 si\u0119 kult kr\u00f3lowej, jednak dopiero w 1979 r., za pontyfikatu Jana Paw\u0142a II og\u0142oszona zosta\u0142a b\u0142ogos\u0142awion\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KR\u00d3TKA (ULICA)<\/strong>, faktycznie jedna z najkr\u00f3tszych ulic na terenie osiedla J. Kili\u0144skiego, w obr\u0119bie Starego Mielca. Ma tylko 55 m d\u0142ugo\u015bci. Biegnie od p\u00f3\u0142nocno-wschodniego naro\u017cnika Rynku do ul. Sandomierskiej. Powsta\u0142a w ramach pierwszej zabudowy miasta. Od wiek\u00f3w by\u0142a miejscem handlu drobiem i nabia\u0142em, st\u0105d do niedawna nieoficjalnie nazywano j\u0105 \u201ekurz\u0105\u201d. Po wybudowaniu \u201eDomu Rzemios\u0142a\u201d i przeniesieniu handlu na pobliski plac handlowy \u2013 nazwa \u201ekurza\u201d odesz\u0142a w zapomnienie. Aktualnie, po gruntownym remoncie, posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki z kolorowej kostki brukowej po obu stronach. Na po\u0142owie swej szeroko\u015bci ma miejsca do parkowania. Jej s\u0105siadami s\u0105 po jednej stronie \u2013 wspomniany \u201eDom Rzemios\u0142a\u201d, a po drugiej \u2013 jednopi\u0119trowe domy ze sklepami na parterze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u00d3WKA ANTONI ALOJZY<\/strong>, urodzony 13 VI 1932 r. w Z\u0142otnikach, powiat mielecki, syn Wojciecha i Katarzyny z domu Krempa. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1952 r. W latach szkolnych nale\u017ca\u0142 do ZMP i pe\u0142ni\u0142 w nim r\u00f3\u017cne funkcje. Po maturze zosta\u0142 przyj\u0119ty do pracy w WSK Mielec na stanowisko kontrolera. W latach 1954-1957 odby\u0142 czynn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Jednostce Lotniczej Obs\u0142ugi Rz\u0105du w Warszawie \u2013 Ok\u0119ciu. 17 IV 1957 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK, na stanowisku konstruktora. W okresie 4 X 1960 r. \u2013 30 VI 1968 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Urz\u0105dze\u0144 Przemys\u0142owych w Nysie jako starszy konstruktor i kierownik Dzia\u0142u Normalizacji, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do pracy w WSK Mielec (1 VII 1968 r.). Obejmowa\u0142 kolejno stanowiska: starszego konstruktora, kierownika Sekcji Organizacji i Zarz\u0105dzania w utworzonym Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym, kierownika Dzia\u0142u Socjalnego WSK (1972-1978) i kierownika Sekcji Dokumentacji Technicznej Jawnej i Tajnej. 11 X 1981 r. przeszed\u0142 na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119 z III grup\u0105 inwalidzk\u0105. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 mocno anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, a zw\u0142aszcza w Ochotniczych Stra\u017cach Po\u017carnych. Od lat szkolnych nale\u017ca\u0142 do Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Z\u0142otnikach. W p\u00f3\u017aniejszych latach pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje , m.in. sekretarza i prezesa zarz\u0105du tej jednostki, wiceprezesa Zarz\u0105du Miejsko-Gminnego OSP w Mielcu, prezesa Zarz\u0105du Gminnego w Mielcu, cz\u0142onka Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie, wiceprezesa Zarz\u0105du Powiatowego w Mielcu i cz\u0142onka Wojew\u00f3dzkiego S\u0105du Honorowego w Rzeszowie. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c d\u0142ugoletnim radnym rad narodowych: od 1971 r. \u2013 radnym Gromadzkiej Rady Narodowej w Chorzelowie i cz\u0142onkiem Komisji d\/s Przestrzegania Prawa i Porz\u0105dku Publicznego, od 1976 r. \u2013 radnym Gminnej Rady Narodowej w Mielcu i przewodnicz\u0105cym Komisji d\/s Przestrzegania Prawa i Porz\u0105dku Publicznego oraz w latach 1984-1990 \u2013 przewodnicz\u0105cym Gminnej Rady Narodowej w Mielcu. Odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1988) oraz Odznak\u0105 Tysi\u0105clecia Pa\u0144stwa Polskiego, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego, Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku Ochotniczych Stra\u017cy Po\u017carnych, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d i Medalem Honorowym im. Boles\u0142awa Chomicza. Zmar\u0142 30 IV 2006 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KR\u00d3WKA JAN<\/strong>, urodzony 14 VIII 1906 r. w Z\u0142otnikach, powiat mielecki, syn Stanis\u0142awa i Marii z Duszkiewicz\u00f3w. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne z\u0142o\u017cy\u0142 w 1926 r. Ze wzgl\u0119du na trudne warunki domowe przez dwa lata pomaga\u0142 rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa.\u00a0W latach 1928-1933 studiowa\u0142 na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie (przedmioty g\u0142\u00f3wne: historia i pedagogika) i uzyska\u0142 dyplom magistra filozofii z zakresu historii. W roku szkolnym 1933\/1934 otrzyma\u0142 bezp\u0142atn\u0105 praktyk\u0119 przedegzaminacyjn\u0105 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. W latach 1934-1936 uczy\u0142 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum w Sarnach (kuratorium w Wo\u0142yniu) i w tym czasie otrzyma\u0142 dyplom nauczyciela szk\u00f3\u0142 \u015brednich. Od IX 1936 r. do I 1940 r. pracowa\u0142 w Liceum Pedagogicznym w Ostrogu, gdzie opr\u00f3cz pracy nauczycielskiej zorganizowa\u0142 internaty i by\u0142 ich kierownikiem. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem komisji egzaminacyjnej dla nauczycieli szk\u00f3\u0142 powszechnych. W 1940 r., po reorganizacji szk\u00f3\u0142 i zmianie j\u0119zyka wyk\u0142adowego na rosyjski, zosta\u0142 zwolniony z pracy i powr\u00f3ci\u0142 do domu. Tu ponownie zaj\u0105\u0142 si\u0119 gospodarstwem, a ponadto w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 i kolporta\u017c prasy podziemnej \u201eOdwet\u201d. Zagro\u017cony aresztowaniem opu\u015bci\u0142 dom. W maju 1942 r. zosta\u0142 rozpoznany przez gestapowca \u2013 by\u0142ego ucznia mieleckiego gimnazjum i osadzony w wi\u0119zieniu w Tarnowie, a nast\u0119pnie w obozach koncentracyjnych, kolejno w O\u015bwi\u0119cimiu, Gross-Rosen i Sachsenhausen. (W tym ostatnim zosta\u0142 postrzelony i odby\u0142 kilkumiesi\u0119czn\u0105 karn\u0105 kompani\u0119.) W maju 1945 r. zosta\u0142 uwolniony przez wojska sprzymierzone i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. Przez rok leczy\u0142 si\u0119. W 1946 r. powr\u00f3ci\u0142 do zawodu nauczycielskiego i zosta\u0142 zatrudniony w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu. Uczy\u0142 historii, zagadnie\u0144 o Polsce Wsp\u00f3\u0142czesnej, filozofii i ekonomii. 24 II 1950 r. zosta\u0142 aresztowany przez funkcjonariuszy P.U.B.P. z Mielca \u201eza rozpowszechnianie nieprawdziwych wiadomo\u015bci o ZSRR i innych krajach demokracji ludowej\u201d. Zeznania uczni\u00f3w w czasie procesu s\u0105dowego nie potwierdzi\u0142y tych zarzut\u00f3w i zosta\u0142 uniewinniony. Do nauczania w gimnazjum mieleckim ju\u017c nie powr\u00f3ci\u0142. Wyjecha\u0142 do Cieszyna i tam pracowa\u0142 w szkole \u015bredniej jako nauczyciel historii, logiki i filozofii, nie zmieniaj\u0105c jednak swego krytycznego stosunku do \u00f3wczesnego ustroju. Za t\u0119 niezale\u017cno\u015b\u0107 pogl\u0105d\u00f3w by\u0142 ceniony przez m\u0142odzie\u017c. W 1969 r. otrzyma\u0142 roczny urlop dla poratowania zdrowia. Zmar\u0142 23 I 1970 r. w Mielcu. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRUCZEK HENRYK BOLES\u0141AW<\/strong>, urodzony w 1893 r. w Mielcu, syn Ignacego i Anieli. Uczy\u0142 si\u0119 w mieleckich szko\u0142ach. By\u0142 zawodnikiem pi\u0142karskiej dru\u017cyny Grunwald Mielec i najcz\u0119\u015bciej gra\u0142 jako bramkarz. W sierpniu 1914 r. ochotniczo zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do oddzia\u0142\u00f3w strzeleckich i bra\u0142 udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej. Po wojnie pozosta\u0142 w Wojsku Polskim i s\u0142u\u017cy\u0142 w \u017candarmerii. W latach 30. by\u0142 kapitanem w jednostce \u017candarmerii w Krakowie. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRUCZEK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 18 XI 1895 r. w Mielcu, syn Ignacego i Anieli. Uczy\u0142 si\u0119 w c.k. Gimnazjum w Mielcu, a nast\u0119pnie w Seminarium Nauczycielskim w Rudniku i uko\u0144czy\u0142 je w 1913 r. Gra\u0142 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w dru\u017cynie Grunwald Mielec. By\u0142 cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Strzeleckiego w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej w Rudniku. W sierpniu 1914 r. ochotniczo zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do s\u0142u\u017cby wojskowej i zosta\u0142 skierowany do 14 kompanii IV batalionu 2 pu\u0142ku piechoty. Uczestniczy\u0142 w kampaniach: karpackiej, bukowi\u0144skiej i besarabskiej, a po przeniesieniu do 6 szwadronu 2 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w \u2013 w kampanii wo\u0142y\u0144skiej. W walkach pod Rudk\u0105 Miry\u0144sk\u0105 (3 VIII 1916 r.) zosta\u0142 ranny i leczy\u0142 si\u0119 w szpitalu w Lublinie. Po wyj\u015bciu ze szpitala zajmowa\u0142 si\u0119 werbunkiem do s\u0142u\u017cby wojskowej w powiecie w\u0142oc\u0142awskim i w tym czasie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z tamtejsz\u0105 Polsk\u0105 Organizacj\u0105 Wojskow\u0105. W kwietniu 1917 r. zosta\u0142 skierowany do 6 szwadronu, a po rozwi\u0105zaniu Polskiego Korpusu Posi\u0142kowego uciek\u0142 do rodzinnego Mielcu i tu si\u0119 ukrywa\u0142. W 1918 r. ochotniczo zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego. W 20 pu\u0142ku piechoty walczy\u0142 o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski i otrzyma\u0142 Medal Pami\u0105tkowy za Wojn\u0119 1918-1921. Po demobilizacji w 1921 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel w szko\u0142ach na Kresach Wschodnich. W 1928 r. otrzyma\u0142 przeniesienie do Ko\u0144skich i pracowa\u0142 w tamtejszej Powiatowej Komendzie Uzupe\u0142nie\u0144. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRUDYSZ ZOFIA KAZIMIERA (z domu RUSEK)<\/strong>, urodzona 26 II 1921 r. w Mielcu, c\u00f3rka Kazimierza i Rozalii z Ogli\u0144skich. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142a w drogerii w Mielcu. Po wojnie uko\u0144czy\u0142a Pa\u0144stwowe Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie policealny kurs nauczycielski. Uko\u0144czy\u0142a tak\u017ce Studium Nauczycielskie w Kro\u015bnie (kierunek: biologia). W latach 50. pracowa\u0142a m.in. w Szkole Podstawowej w Radomy\u015blu Wielkim i pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 jej kierownika. Pod koniec lat 50. przyby\u0142a do Mielca i uczy\u0142a w 11-letniej Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Podstawowego i Licealnego TPD, a po jej rozdziale w 1961 r. zosta\u0142a zast\u0119pc\u0105 kierownika Szko\u0142y Podstawowej nr 5. W latach 1962-1966 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury, a w 1966 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem nowo wybudowanej Szko\u0142y Podstawowej (p\u00f3\u017aniej SP nr 7 im. I. \u0141ukasiewicza) i funkcj\u0119 t\u0119 sprawowa\u0142a do 1977 r. W wymienionych szko\u0142ach w znacz\u0105cym stopniu przyczyni\u0142a si\u0119 do ich organizacji, urz\u0105dzenia i wyposa\u017cenia. Na emerytur\u0119 przesz\u0142a w 1977 r. ale w 1988 r. zawiesi\u0142a emerytur\u0119 i przez kilka lat pracowa\u0142a jako kierownik \u015bwietlicy Szko\u0142y Podstawowej nr 1. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 i dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1977), Medalem 30-lecia Polski Ludowej (1974) i Medalem 40-lecia Polski Ludowej (1984) oraz Medalem Zas\u0142u\u017conej Matki, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP (1971) i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza TPD (1977). W 1984 r. zosta\u0142a wpisana do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d. Zmar\u0142a 17 VIII 1998 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRUK KAZIMIERZ,<\/strong> urodzony 7 I 1919 r. w Goleszowie, powiat mielecki, syn Jana i Jadwigi z domu Hajec. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1938 r. Uko\u0144czy\u0142 dywizyjny kurs podchor\u0105\u017cych przy 20 Pu\u0142ku Piechoty Ziemi Krakowskiej, a nast\u0119pnie zosta\u0142 skierowany do szko\u0142y oficerskiej. Po napadzie Niemiec na Polsk\u0119 1 IX 1939 r. zosta\u0142 skierowany do 16 Pu\u0142ku Piechoty w Tarnowie, wchodz\u0105cego w sk\u0142ad 6 Dywizji Piechoty. Bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej i dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej w okolicach Narola. Uda\u0142o mu si\u0119 uciec i powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnej miejscowo\u015bci. Koloni\u015bci goleszowscy donie\u015bli o jego powrocie i musia\u0142 ucieka\u0107. Ukrywa\u0142 si\u0119 u siostry w D\u0119bicy i pod ps. \u201eKula\u201d uczestniczy\u0142 w organizacji Plac\u00f3wki ZWZ \u201eDeser\u201d. Powiadomiony o \u201ewsypie\u201d uciek\u0142 na \u015al\u0105sk i bra\u0142 udzia\u0142 w organizacji Plac\u00f3wki ZWZ w Babicach. W 1942 r. powr\u00f3ci\u0142 do D\u0119bicy pod nazwiskiem \u201eTadeusz Krzemi\u0144ski\u201d. Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eJurand\u201d, zorganizowa\u0142 oddzia\u0142 ZWZ\/AK i zosta\u0142 jego dow\u00f3dc\u0105. Uczestniczy\u0142 w szeregu akcji zbrojnych, likwidowaniu konfident\u00f3w, zabezpieczaniu zrzut\u00f3w broni, a najwa\u017cniejszym zadaniem by\u0142a obserwacja i rozpoznanie hitlerowskiego Poligonu Blizna. W lipcu 1944 r. bra\u0142 udzia\u0142 w Akcji \u201eBurza\u201d na terenie Plac\u00f3wki AK \u201eDeser\u201d (D\u0119bica). W 1945 r. ujawni\u0142 swoj\u0105 okupacyjn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107. Wkr\u00f3tce wst\u0105pi\u0142 w szeregi opozycyjnej organizacji WiN. Zagro\u017cony aresztowaniem przez UB i NKWD wyjecha\u0142 na \u015al\u0105sk i w Katowicach pracowa\u0142 do przej\u015bcia na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Walecznych, Krzy\u017cem Partyzanckim, Krzy\u017cem AK (londy\u0144skim), Odznak\u0105 \u201eAkcja Burza\u201d (londy\u0144sk\u0105) oraz Odznak\u0105 Weterana Walk o Wolno\u015b\u0107 i Niepodleg\u0142o\u015b\u0107\u201d.\u00a0 Zmar\u0142 28 IX 2013 r. Pochowany w Katowicach – Bogucicach na Cmentarzu Bonifratr\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRUK MA\u0141GORZATA WANDA (z domu PAZDYK)<\/strong>, urodzona 16 IX 1962 r. w Mielcu, c\u00f3rka Adama i Stanis\u0142awy z domu Mucha. Absolwentka Technikum Mechanicznego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1984 r. W latach 1984-1989 pracowa\u0142a w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d jako referent ekonomista. Po urlopie wychowawczym (1989-1995) prowadzi\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 \u2013 Wydawnictwo \u201eAnna\u201d w Mielcu (1996-1999). W 2001 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Ekonomii i Zarz\u0105dzania Wy\u017cszej Szko\u0142y Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu i otrzyma\u0142a tytu\u0142 licencjata. Od 2001 r. studiuje na magisterskich studiach zaocznych (Wydzia\u0142 Zarz\u0105dzania i Marketingu Politechniki Rzeszowskiej). W latach szkolnych interesowa\u0142a si\u0119 teatrem. Od 1981 r. wyst\u0119powa\u0142a w spektaklach amatorskich zespo\u0142\u00f3w teatralnych Robotniczego Centrum Kultury: Oto z nas cz\u0142owiek (Zesp\u00f3\u0142 Teatralny \u201eMakulatura\u201d) i Kr\u00f3lowa przedmie\u015bcia (Amatorski Zesp\u00f3\u0142 Teatralny). W dalszych latach zaj\u0119\u0142a si\u0119 malarstwem, g\u0142\u00f3wnie olejnym i akwarelowym. W latach 1995-1999 wyda\u0142a malarskie albumy: Mielec \u2013 region jak malowany (Mielec 1995), Malarskie pi\u0119kno regionu Mielca (Mielec 1997) i Niezwyk\u0142a historia i atrakcyjna wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107 Gminy Przec\u0142aw (Mielec 1998) oraz kolorowank\u0119 o Mielcu dla dzieci Moja ma\u0142a ojczyzna (Mielec 1998). Wyda\u0142a tak\u017ce seri\u0119 widok\u00f3wek Malarskie pi\u0119kno Mielca (20 wzor\u00f3w). Jej prace malarskie wielokrotnie wykorzystano w reklamie, na kalendarzach i folderach reklamowych mieleckich firm. Swoje prace prezentuje na ekspozycjach sta\u0142ych oraz czasowych wystawach indywidualnych i zbiorowych. Ekspozycje sta\u0142e: 1995-1999 \u2013 Nadle\u015bnictwo Tuszyma, 1995-1999 \u2013 Zamek w Przec\u0142awiu, 1996-2000 Hotel \u201eBorowiec\u201d w Strasz\u0119cinie, 1999-2002 \u2013 Hotel Polski w Mielcu, 1995 \u2013 Restauracja SASS w Mielcu, 1999 \u2013 Willa \u201eS\u0142owacki\u201d w Busku Zdroju, 1998 \u2013 wystawa wirtualna (www.powiat.mielec.pl\/kruk). Wystawy indywidualne: 1995 \u2013 MOK w Mielcu, 1997 \u2013 MOK w Mielcu, 1998 \u2013 GOK w Przec\u0142awiu, 1999 \u2013 WDK w Rzeszowie. Wystawy zbiorowe: 1997 \u2013 Muzeum Regionalne w Mielcu, II Targi Wielobran\u017cowe w Mielcu, 1998 \u2013 \u201eJadern\u00f3wka\u201d w Mielcu, DK SCK w Mielcu, 1999 – Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej, DK SCK w Mielcu, ko\u015bci\u00f3\u0142 Ducha \u015aw. w Mielcu, 2000 \u2013 Muzeum Regionalne w Mielcu, DK SCK w Mielcu, 2001 \u2013 DK SCK w Mielcu, 2002 \u2013 Pa\u0142ac Kr\u00f3likarnia w Warszawie, DK w Strzy\u017cowie, DK w Dukli, 2003 \u2013 WDK w Rzeszowie. Wsp\u00f3\u0142pracuje z Art.Studio \u2013 Galeria w Mielcu i Galeri\u0105 \u201eFoto-Lab\u201d w Mielcu. Uczestniczy\u0142a w plenerach i konkursach. W 2002 r. zosta\u0142a finalistk\u0105 og\u00f3lnopolskiego konkursu internetowego \u201eObraz Roku 2002\u201d, organizowanego przez Art.&Business w Warszawie. Bierze udzia\u0142 w aukcjach charytatywnych. Jest cz\u0142onkiem Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM, Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. Jana Stanis\u0142awskiego i Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Przec\u0142awia. W 2003 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Zarz\u0105dzania i Marketingu Politechniki Rzeszowskiej i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. (Tytu\u0142 pracy \u2013 Marketing w handlu dzie\u0142ami sztuki w Polsce.) Nadal pracuje tw\u00f3rczo, maluj\u0105c obrazy olejne i akwarelowe. Prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105, w ramach kt\u00f3rej urz\u0105dza wystawy swoich prac (po\u0142\u0105czone ze sprzeda\u017c\u0105) w galeryjkach, hotelach i restauracjach w po\u0142udniowo-wschodniej Polsce. Uczestniczy w corocznych wystawach poplenerowych Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. J. Stanis\u0142awskiego w Mielcu.<\/p>\r\n

KRUK MIECZYS\u0141AW,<\/b> urodzony 5 VII 1933 r. we Lwowie. Po II wojnie \u015bwiatowej i zmianie granic Polski wraz z rodzin\u0105 zamieszka\u0142 w Bytomiu. Od lat szkolnych trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 i w 1952 r. awansowa\u0142 do I dru\u017cyny ekstraklasowej Polonii Bytom. Po dw\u00f3ch sezonach przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Warszawy i gra\u0142 najpierw w II-ligowej Polonii Warszawa (1954-1956), a nast\u0119pnie w ekstraklasowej Legii Warszawa (1957-1959). Od 1960 r. wyst\u0119powa\u0142 w Stali Rzesz\u00f3w i przyczyni\u0142 si\u0119 do jej awansu do ekstraklasy. W 1963 r. zako\u0144czy\u0142 zawodnicz\u0105 karier\u0119 wyczynow\u0105. Po uko\u0144czeniu AWF w Warszawie uzyska\u0142 kwalifikacje trenera pi\u0142ki no\u017cnej II klasy. Od 1964 r. by\u0142 trenerem klub\u00f3w rzeszowskich, najpierw Resovii, a p\u00f3\u017aniej Stali Rzesz\u00f3w. W latach 1980-1981 pracowa\u0142 w ekstraklasowej Stali Mielec\u00a0 – pocz\u0105tkowo jako II trener, a potem jako I trener. P\u00f3\u017aniej by\u0142 te\u017c trenerem m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Kuby. Zmar\u0142 18 XI 1996 r. w Rzeszowie i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu Wilkowyja.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRUK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 10 VI 1928 r. w Przezwodach, syn Ludwika i Zofii ze Stefa\u0144skich. Absolwent Pa\u0144stwowego Liceum Przemys\u0142u Spo\u017cywczego w Zabrzu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1950 r. Studia I stopnia na Wydziale Lotniczym Politechniki Wroc\u0142awskiej uko\u0144czy\u0142 w 1954 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera lotnictwa. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1954 r. w WSK Mielec i pe\u0142ni\u0142 kolejno funkcje: kierownika zmianowego Wydzia\u0142u Produkcji (1954), kierownika Wydzia\u0142u Kontroli Technicznej (1954-1956), starszego konstruktora i kierownika Sekcji Konstrukcyjnej (1956-1958), kierownika Dzia\u0142u Konstrukcyjnego (1958-1961), zast\u0119pcy G\u0142\u00f3wnego Konstruktora (1966-1967) i zast\u0119pcy G\u0142\u00f3wnego Technologa (1967-1969). W 1965 r. uko\u0144czy\u0142 studia II stopnia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i otrzyma\u0142 dyplom magistra in\u017cyniera mechanika. W 1969 r. pracowa\u0142 (kr\u00f3tko) w Zak\u0142adach Mechaniczno-Precyzyjnych w B\u0142oniu jako kierownik Zespo\u0142u Wydzia\u0142\u00f3w Produkcyjnych, ale jeszcze w tym samym roku powr\u00f3ci\u0142 do WSK w Mielcu i do 1972 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora do spraw technicznych w Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym przy WSK (p\u00f3\u017aniej OBR SK). W latach 1972-1980 zosta\u0142 oddelegowany do pracy w Delegaturze Przedsi\u0119biorstwa Handlu Zagranicznego Przemys\u0142u Lotniczego PEZETEL w Moskwie i pe\u0142ni\u0142 tam funkcje: g\u0142\u00f3wnego specjalisty \u2013 konsultanta do spraw kompleksowej wsp\u00f3\u0142pracy i koordynacji prac w RSZZ w zakresie zagadnie\u0144 technicznych bran\u017cy lotniczej, nowych uruchomie\u0144 oraz spraw serwisowych (1972-1980) i kierownika Us\u0142ugi Eksportowej (1976-1980). W 1978 r. uko\u0144czy\u0142 roczny kurs mi\u0119dzynarodowych stosunk\u00f3w ekonomicznych we Wszechzwi\u0105zkowej Akademii Handlu Zagranicznego MHZ ZSRR. W 1980 r. powr\u00f3ci\u0142 z Moskwy i zosta\u0142 zatrudniony w Biurze Technicznym Nowych Uruchomie\u0144 Przemys\u0142u Lotniczego PZL w Warszawie, najpierw na stanowisku kierownika Zespo\u0142u do spraw \u015amig\u0142owc\u00f3w (1980-1982), a od 1982 r. \u2013 kierownika Zespo\u0142u do spraw Samolot\u00f3w i \u015amig\u0142owc\u00f3w. W 1982 r. przeszed\u0142 do Przedsi\u0119biorstwa Handlu Zagranicznego Przemys\u0142u Lotniczego PEZETEL w Warszawie, gdzie zosta\u0142 kierownikiem jednego z dzia\u0142\u00f3w. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 zosta\u0142 odznaczony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1976) i Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi Dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 1 XI 1983 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Sochaczewie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRUK WOJCIECH<\/strong>, urodzony 2 I 1946 r. w Przezwodach, woj. kieleckie, syn Ludwika i Zofii ze Stefa\u0144skich. Absolwent Technikum Elektrycznego nr 17 w Warszawie, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 w WSK Mielec podj\u0105\u0142 1 IX 1964 r. jako m\u0142odszy konstruktor. W latach 1966-1968 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 do WSK Mielec. Pracowa\u0142 na nast\u0119puj\u0105cych stanowiskach: konstruktor (1968-1979, An-2, TS-11, Lim), kierownik sekcji (1979-1982, I\u0141-86), kierownik Dzia\u0142u ERNO – IRYDA w OBR SK (1982-1989), kierownik pracowni ERNO – IRYDA w OBR SK (1989-1990), specjalista konstruktor w OBR SK (1990-1993), konstruktor prowadz\u0105cy ERNO samolot\u00f3w wojskowych w OBR SK, a po jego likwidacji \u2013 w Zak\u0142adzie Lotniczym (1993-1999), kierownik sekcji i konstruktor w Zak\u0142adzie Lotniczym \u201ePZL-Mielec\u201d Sp. z o.o. w upad\u0142o\u015bci (1999-2001). R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119, m.in. w 1978 r. uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu technologii budowy maszyn w Politechnice Krakowskiej i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Bra\u0142 udzia\u0142 jako konstruktor prowadz\u0105cy w modernizacji przez firm\u0119 SAGEM systemu uzbrojenia i nawigacji samolotu IRYDA (1994-1995), a potem (1996-1997) z firm\u0105 SEXTANT Avionique. Uczestniczy\u0142 w szeregu kurs\u00f3w i szkole\u0144, uzyskuj\u0105c m.in. certyfikaty firmy SEXTANT Avionique do szkolenia pilot\u00f3w i obs\u0142ugi naziemnej w zakresie systemu celowniczo-nawigacyjnego samolotu \u201eIryda\u201d (1997). Uczestniczy\u0142 w Konferencji Avioniki w Jaworze w 1995 r., a jego referat \u201eSystem nawigacji i ataku samolotu IRYDA-SAGEM\u201d zosta\u0142 opublikowany w materia\u0142ach z tej konferencji. By\u0142 autorem wniosk\u00f3w racjonalizatorskich i wzoru u\u017cytkowego dotycz\u0105cego wagonik\u00f3w kolejki linowej na Szyndzielni\u0119. Od 9 VIII 2001 r. pracuje w Polskich Zak\u0142adach Lotniczych Sp. z o.o. Pe\u0142ni\u0142 funkcje konstruktora prowadz\u0105cego \u201eIrydy\u201d(2001-2003) i kierownika Pracowni Nowych Koncepcji. Od 19 IV 2005 r. jest konstruktorem prowadz\u0105cym \u2013 in\u017cynierem weryfikacji spe\u0142nienia w Sekcji Zdatno\u015bci do Lotu. W 2005 r. uczestniczy\u0142 w szkoleniu \u201ePolityka NATO dotycz\u0105ca zapewnienia jako\u015bci\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Srebrnym\u00a0i Br\u0105zowym Medalem Zas\u0142u\u017cony dla Obronno\u015bci Kraju.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u201eKRUKI\u201d<\/strong>, m\u0119ska dru\u017cyna pi\u0142ki no\u017cnej z 1919 r., szerzej o niej przy ha\u015ble \u201eGryf\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRUPA ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 30 VII 1956 r. w Mielcu, syn Marcina i Kazimiery z domu Kilian. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Budowlan\u0105 w Chorzelowie. Pracowa\u0142 kolejno w: Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym, Tarnobrzeskim Przedsi\u0119biorstwie Budownictwa Przemys\u0142owego, Tartaku w Chorzelowie, Zootechnicznym Zak\u0142adzie Do\u015bwiadczalnym w Chorzelowie (17 lat), Firmie \u201eVIBO\u201d w Maliniu i firmie budowlanej R. Ciesielskiego. Obecnie przebywa na rencie. Od 1 X 1987 r. jest Honorowym Dawc\u0105 Krwi i odda\u0142 dot\u0105d 44.250 ml krwi. Nale\u017cy do Klubu HDK im. J. Aleksandrowicza w Mielcu. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Rejonowego PCK. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi oraz Odznakami Honorowymi PCK IV i III stopnia.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRUPA JAN GRZEGORZ<\/strong>, urodzony 25 V 1965 r. w Mielcu, syn Kazimierza i Olgi z domu Kasa. Od lat szkolnych trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 pod kierunkiem Czes\u0142awa Babiarza. P\u00f3\u017aniej przez szereg lat gra\u0142 w Stali Mielec, jako junior i senior w I dru\u017cynie (I i II liga). By\u0142 tak\u017ce ministrantem i lektorem w ko\u015bciele MBNP. Ucz\u0119szcza\u0142 do Technikum Mechanicznego w Mielcu. Po maturze w 1986 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w OBR SK w Mielcu jako monter p\u0142atowc\u00f3w i \u015bmig\u0142owc\u00f3w na Wydziale 19, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako \u015blusarz na Wydziale 16. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskowa odby\u0142 w TWSL Zamo\u015b\u0107. Po powrocie do pracy w WSK zatrudniony zosta\u0142 w Samodzielnej Sekcji Inwentaryzacji Ci\u0105g\u0142ej, a nast\u0119pnie \u2013 od 1989 r. \u2013 pracowa\u0142 jako technolog w Sp\u00f3\u0142ce \u201eMelex\u201d i doszed\u0142 do stanowiska kierownika Dzia\u0142u G\u0142\u00f3wnego Technologa. W latach 1989-1996 odby\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej (kierunek: mechanika i budowa maszyn), uzyskuj\u0105c w 1994 r. tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika o specjalno\u015bci: systemy i urz\u0105dzenia energetyczne oraz w 1996 \u2013 magistra in\u017cyniera o specjalno\u015bci: silniki spalinowe. W 1997 r. zosta\u0142 zatrudniony w firmie BRW Sp. z o.o. jako kierownik, a p\u00f3\u017aniej dyrektor i pe\u0142nomocnik Zarz\u0105du Sp\u00f3\u0142ki tworzy\u0142 i organizowa\u0142 od podstaw zak\u0142ad produkuj\u0105cy meble na terenie SSE EURO-PARK Mielec i rozwija\u0142 jego dzia\u0142alno\u015b\u0107. Jako przedstawiciel firmy uczestniczy\u0142 w \u017cyciu spo\u0142ecznym Mielca, a zw\u0142aszcza w dzia\u0142alno\u015bci sportowej, sponsoruj\u0105c m.in. Autonomiczn\u0105 Sekcj\u0119 Pi\u0142ki No\u017cnej Stal, Stowarzyszenie Pi\u0142ki R\u0119cznej Stal, Klub Pi\u0142ki Siatkowej i Stowarzyszenie Przyjaci\u00f3\u0142 Tenisa Sto\u0142owego oraz przedszkola, szko\u0142y i inne instytucje, a tak\u017ce organizacje spo\u0142eczne, m.in. PCK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRUPA JERZY<\/strong>, urodzony 29 IV 1949 r. w \u017bdanowie ko\u0142o Zamo\u015bcia, syn W\u0142adys\u0142awa i Jadwigi z domu Paku\u0142a. Absolwent Technikum Mechanicznego w Zamo\u015bciu. Po maturze w 1968 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako mechanik lotniczy. W 1973 r. przeszed\u0142 do Zarz\u0105du Ruchu Lotniczego i Lotnisk Komunikacyjnych w \u00a0Warszawie na stanowisko zawiadowcy lotniska Mielec. W latach 1969-1981 by\u0142 cz\u0142onkiem Aeroklubu Mieleckiego i w tym czasie uzyska\u0142 licencj\u0119 pilota szybowcowego i samolotowego zawodowego. W latach 1976-1999 pracowa\u0142 w PZL Ok\u0119cie – Zak\u0142ad Us\u0142ug Agrolotniczych w Mielcu jako pilot, a nast\u0119pnie szef pilot\u00f3w i g\u0142\u00f3wny specjalista. Lata\u0142 na samolotach: Jak-18; PZL-101; PZL-104; AN-2; Zlin 526F; M-15; M-18; Zlin 42M; PZL-106; PZL-106A; PZL-106AS; PZL-106BS; PZL-106BT (\u0142\u0105cznie odby\u0142 13548 lot\u00f3w w czasie 4358 godzin) oraz szybowcach: Czapla, Mucha 100, Mucha Standard, Pirat i Bocian (\u0142\u0105cznie 195 lot\u00f3w w czasie 64 godzin). Bra\u0142 udzia\u0142 w akcjach agrolotniczych i humanitarnych w Sudanie (trzykrotnie), Egipcie, Iranie, Etiopii i Mali. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje cz\u0142onka Rady Pracowniczej PZL Ok\u0119cie (2 kadencje) i cz\u0142onka Rady Mieszka\u0144c\u00f3w Osiedla W. Szafera Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem Rady Osiedla W. Szafera w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Le\u015bnictwa i Przemys\u0142u Drzewnego\u201d, \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d oraz Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Szybowcow\u0105. Zmar\u0142 22 VII 2023 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRUPA PIOTR PAWE\u0141<\/strong>, urodzony 21 XII 1989 r. w Tarnobrzegu , syn Marka i Danuty z domu G\u00f3ra. Absolwent V Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu z matur\u0105 w 2008 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Nauk o Kulturze Spo\u0142ecznej i Medialnej (kierunek: dziennikarstwo i komunikacja spo\u0142eczna) Wy\u017cszej Szko\u0142y Kultury Spo\u0142ecznej i Medialnej w Toruniu i w 2011 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 licencjata. W czerwcu 2011 r. zosta\u0142 zatrudniony w Telewizji Trwam jako dziennikarz i reporter serwisu informacyjnego \u201eInformacje dnia\u201d, a od wrze\u015bnia 2011 r. powierzono mu tak\u017ce stanowisko prezentera tego serwisu. W 2013 r. uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie na Wydziale Prawa i Administracji (kierunek: administracja publiczna) Uniwersytetu Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego w Warszawie, w 2014 r. \u2013 studia podyplomowe z zakresu zarz\u0105dzania w mediach w Akademii Leona Ko\u017ami\u0144skiego w Warszawie, a w 2015 r. \u2013 studia podyplomowe z zakresu funkcjonowania strefy Euro w Wy\u017cszej Szkole Bankowej w Toruniu (we wsp\u00f3\u0142pracy\u00a0 Narodowym Bankiem Polskim). W listopadzie 2015 r., poza dotychczasowymi obowi\u0105zkami, otrzyma\u0142 funkcj\u0119 wydawcy serwisu informacyjnego \u201eInformacje dnia\u201d. Ponadto od X 2016 r. jest wyk\u0142adowc\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Kultury Spo\u0142ecznej i Medialnej w Toruniu. Udziela si\u0119 tak\u017ce spo\u0142ecznie jako cz\u0142onek Ruchu \u015awiat\u0142o-\u017bycie.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRUPA RYSZARD<\/strong>, urodzony 11 V 1942 r. w Radomiu, syn Antoniego i Marii z domu Kor\u0142up. Absolwent Technikum Fotograficznego w \u0141odzi z matur\u0105 w 1962 r. i \u015aredniej Szko\u0142y Muzycznej w \u0141odzi, a nast\u0119pnie Studium Nauczycielskiego w Kro\u015bnie, kierunek: wychowanie muzyczne (1964). W latach 1964-1965 pracowa\u0142 w Liceum Pedagogicznym i Szkole \u0106wicze\u0144 przy LP w Mielcu jako nauczyciel muzyki oraz w Spo\u0142ecznym Ognisku Muzycznym jako nauczyciel gry na gitarze, a tak\u017ce instruktor muzyczny w Zak\u0142adowym Domu Kultury WSK w Mielcu jako instruktor zespo\u0142u muzycznego \u201eWatra\u201d i nauczyciel gry w sekcji dzieci\u0119cej i m\u0142odzie\u017cowej. Od 1967 r. do 1983 r. by\u0142 nauczycielem wychowania muzycznego w Szkole Podstawowej nr 7 im. I. \u0141ukasiewicza w Mielcu. W tym okresie odni\u00f3s\u0142 szereg sukces\u00f3w. Za\u0142o\u017cy\u0142 i prowadzi\u0142 zesp\u00f3\u0142 flet\u00f3w prostych \u201e\u017bacy\u201d, z kt\u00f3rym zdoby\u0142 g\u0142\u00f3wn\u0105 nagrod\u0119 \u201eHarf\u0119 Eola\u201d w Og\u00f3lnopolskim Przegl\u0105dzie Szkolnych Zespo\u0142\u00f3w Muzyki Dawnej \u201eSchola Cantorum\u201d w Kaliszu (1980). Tak\u017ce z innymi zespo\u0142ami instrumentalnymi i wokalnymi zdobywa\u0142 nagrody na wojew\u00f3dzkich przegl\u0105dach szkolnych zespo\u0142\u00f3w artystycznych. W 1983 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Szkole Podstawowej nr 8 im. st. sier\u017canta Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego w Mielcu, a w 1985 r. uko\u0144czy\u0142 studia z zakresu historii w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra historii. Jako nauczyciel historii pracowa\u0142 w SP 8 do przej\u015bcia na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119 w 1995 r. Z powodzeniem przygotowywa\u0142 uczni\u00f3w do wojew\u00f3dzkich konkurs\u00f3w przedmiotowych z historii (2 laureat\u00f3w i 3 wyr\u00f3\u017cnienia). Graj\u0105c na wielu instrumentach muzycznych, wyst\u0119powa\u0142 w r\u00f3\u017cnych zespo\u0142ach artystycznych, m.in. w orkiestrze Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d, zespole muzycznym \u201eB\u0142\u0119kitni\u201d (by\u0142 jego kierownikiem) oraz jako solista w big-bandzie Antoniego Kopffa. Za d\u0142ugoletni\u0105 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 pedagogiczn\u0105 otrzyma\u0142 Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi. W latach 90. publikowa\u0142 wiersze w tygodniku \u201eKorso\u201d oraz fraszki i felietony w \u201eWizjerze Regionalnym\u201d. Na emeryturze pasjonuje si\u0119 fotografi\u0105 i muzyk\u0105. Publikuje swoje zdj\u0119cia Mielca i okolic na facebooku w Grupie \u201eMielec jest pi\u0119kny\u201d. Jako muzyk (keyboard, skrzypce) bierze udzia\u0142 w imprezach popularyzuj\u0105cych r\u00f3\u017cne rodzaje pie\u015bni i piosenek. W 2022 r. Mieleckie Towarzystwo Literackie wyda\u0142o jego ksi\u0105\u017ck\u0119 \u017bycie nie jest fraszk\u0105.<\/em><\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRUPECKI PAWE\u0141<\/strong>, baka\u0142arz, nauczyciel szko\u0142y parafialnej i pisarz cechowy w Mielcu w latach 1691-1693.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRUPI\u0143SKA SYLWIA MARIA<\/strong>, urodzona 25 XI 1956 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Barbary z Czapli\u0144skich. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1975 r. Po uko\u0144czeniu Studium Kulturalno-O\u015bwiatowego i Bibliotekarskiego w Kro\u015bnie w 1978 r. zosta\u0142a zatrudniona w Bibliotece Robotniczego Centrum Kultury w Mielcu przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisku bibliotekarza. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142a w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie i w 1985 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra bibliotekoznawstwa i informacji naukowej. Prac\u0119 zawodow\u0105 kontynuowa\u0142a na stanowisku kustosza od 1992 r. do 2000 r. w Miejskiej Bibliotece Publicznej, kt\u00f3ra w 1992 r. przej\u0119\u0142a Bibliotek\u0119 RCK i zosta\u0142a przekszta\u0142cona w 1998 r. na Bibliotek\u0119 Samorz\u0105dowego Centrum Kultury w Mielcu. Jej zaj\u0119ciem hobbystycznym jest malarstwo. Od 2005 r. nale\u017cy do Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera oraz do Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Kultury Plastycznej im. J. Stanis\u0142awskiego w Mielcu. Swoje prace prezentowa\u0142a m.in. na dorocznych wystawach obu wymienionych grup artystycznych w Centrum Wystawienniczym SCK w Mielcu oraz na wielu wystawach w Rzeszowie, w tym na XI, XII i XIII Wojew\u00f3dzkiej Wystawie Malarstwa Nieprofesjonalnego. Szczeg\u00f3ln\u0105 wystaw\u0105 by\u0142a ekspozycja rodzinna prac \u201ePrzez pi\u0119kno do dobra\u201d w Samorz\u0105dowym O\u015brodku Kultury i Sportu w Chorzelowie ko\u0142o Mielca w 2012 r. W 2017 r. w ramach III Przegl\u0105du Kultury Mieleckiej \u201eZ nurtem Wis\u0142oki\u201d otrzyma\u0142a wyr\u00f3\u017cnienie w kategorii malarstwo. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d, Medalem \u201eW dow\u00f3d uznania\u201d Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich, Odznak\u0105 Jubileuszow\u0105 50-lecia TMZM im. W. Szafera oraz dyplomem z okazji Jubileuszu 50-lecia Miejskiej Biblioteki Publicznej w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRUPI\u0143SKI DARIUSZ<\/strong>, urodzony 28 X 1951 r. w Jaworznie, syn W\u0142odzimierza i Janiny z domu Tyrna. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu. Po maturze w 1969 r. pracowa\u0142 nieca\u0142y rok w WSK Mielec, a w latach 1970-1972 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie odby\u0142 w latach 1972-1976 i uzyska\u0142 tytu\u0142y magistra wychowania fizycznego oraz trenera p\u0142ywania II klasy. Powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i z dniem 1 VII 1976 r. zosta\u0142 zatrudniony jako trener p\u0142ywacki w FKS Stal. W 1981 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do CWKS Resovia Rzesz\u00f3w i pracowa\u0142 z jej sekcj\u0105 p\u0142ywack\u0105 do 1984 r. W 1982 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 trenera p\u0142ywania I klasy. W latach 1984-1986 by\u0142 nauczycielem wychowania fizycznego w mieleckiej Szkole Podstawowej nr 2, a od 16 II 1986 r. do 31 VII 1987 r. pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury, w tym od 1 IX 1986 r. jako zast\u0119pca dyrektora. 3 VIII 1987 r. powr\u00f3ci\u0142 do FKS Stal i jako trener p\u0142ywacki pracowa\u0142 do 10 II 1990 r. Od 12 II 1990 r. ponownie zosta\u0142 zatrudniony w Szkole Podstawowej nr 6 jako nauczyciel wychowania fizycznego oraz trener p\u0142ywacki (Stal, UKS Ikar) pracowa\u0142 do emerytury w 2000 r. W czasie d\u0142ugoletniej pracy trenerskiej wychowa\u0142 wielu medalist\u00f3w Mistrzostw Polski i reprezentant\u00f3w kraju w p\u0142ywaniu w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych, m.in. multimedalistk\u0119 Magdalen\u0119 Modelsk\u0105. By\u0142 tak\u017ce konsultantem reprezentant\u00f3w Polski z innych klub\u00f3w. Za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w pracy trenerskiej i pedagogicznej otrzyma\u0142 m.in. dwukrotnie Nagrod\u0119 Ministra Edukacji Narodowej II stopnia (1992, 1993).\u00a0 W 1999 r. zosta\u0142 zatrudniony w MKP Bobry D\u0119bica.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRUPI\u0143SKI EDWARD<\/strong>, urodzony 6 III 1943 r. w Ropience, wojew\u00f3dztwo rzeszowskie, syn Karola i Marii z domu Kociuba. Po uko\u0144czeniu Zasadniczej Szko\u0142y Elektrycznej w Turasz\u00f3wce zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu jako elektromonter. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Elektryczne w Mielcu z matur\u0105 w 1972 r., a nast\u0119pnie Politechnik\u0119 Krakowsk\u0105 (specjalno\u015b\u0107: systemy i urz\u0105dzenia energetyczne) w 1980 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Prac\u0119 w WSK zako\u0144czy\u0142 na stanowisku kierownika sekcji. W 1982 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Miejskiego Przedsi\u0119biorstwa Gospodarki Komunalnej w Mielcu, gdzie zosta\u0142 kierownikiem warsztatu, a od 1984 r. do 1993 r. pracowa\u0142 w Zak\u0142adzie Energetycznym Rzesz\u00f3w Rejon Mielec jako kierownik utrzymania ruchu. W 1993 r. przeszed\u0142 do pracy w Przedsi\u0119biorstwie Miejskiej Komunikacji Samochodowej w Mielcu. Do 1996 r. by\u0142 g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 do spraw techniczno-eksploatacyjnych, a w latach 1996-2002 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prokurenta MKS Sp\u00f3\u0142ka z o.o. Po odej\u015bciu Stanis\u0142awa Ku\u015bnierza na emerytur\u0119, 27 VI 2002 r. w\u0142adze miasta powierzy\u0142y mu funkcj\u0119 cz\u0142onka zarz\u0105du z uprawnieniami do kierowania Sp\u00f3\u0142k\u0105 i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do 25 VI 2006 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 9 IV 2024 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRUPI\u0143SKI W\u0141ODZIMIERZ<\/strong>, urodzony 10 VII 1921 r. w Jaworznie, syn W\u0142adys\u0142awa i Anieli z domu Czerwonka. W 1934 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Jaworznie. Dwa lata p\u00f3\u017aniej zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do wojskowej orkiestry w Rokitnie Wo\u0142y\u0144skim jako elew. Bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. i 6 IX w czasie bitwy pod Kockiem dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej. W obozie Neubrandenburg (Stalag II A nr 14100) przebywa\u0142 do 1942 r., a nast\u0119pnie \u2013 jako ci\u0119\u017cko chory \u2013 zosta\u0142 zwolniony. W grudniu 1942 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Kopalni W\u0119gla \u201eKomuna Paryska\u201d w Jaworznie jako pisarz wagonowy. W czasie tej pracy, w 1945 r. zda\u0142 egzaminy maturalne w Krakowie. 1 IV 1948 r. przeszed\u0142 do pracy w Hucie Bobrek i trenowa\u0142 lekkoatlet\u00f3w KS Stal Bobrek. W latach 1951-1955 r. pracowa\u0142 w Radzie Okr\u0119gowej Zrzeszenia Sportowego Stal w Katowicach jako trener lekkoatletyki oraz nauczyciel wychowania fizycznego w Zasadniczej Szkole Hutniczej w Bytomiu \u2013 Bobrku.\u00a0W 1954 r. zda\u0142 egzamin nauczycielski w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie i otrzyma\u0142 dyplom nauczyciela szk\u00f3\u0142 \u015brednich og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych i zak\u0142ad\u00f3w kszta\u0142cenia nauczycieli. 1 VIII 1955 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 trenerem sekcji lekkoatletycznej Stali, a p\u00f3\u017aniej jej trenerem koordynatorem. Pod jego opiek\u0105 wielu zawodnik\u00f3w Stali awansowa\u0142o do krajowej czo\u0142\u00f3wki, zdobywa\u0142o medale mistrzostw Polski w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych oraz odnosi\u0142o sukcesy w zawodach krajowych i zagranicznych. W 1957 r. doprowadzi\u0142 Stal do II ligi lekkoatletycznej. By\u0142 tak\u017ce jednym z g\u0142\u00f3wnych inspirator\u00f3w Memoria\u0142u Wac\u0142awa G\u0105ssowskiego, organizowanego od 1959 r. corocznie na mieleckim stadionie oraz Pucharu \u201eNowin Rzeszowskich\u201d. Przyczyni\u0142 si\u0119 tak\u017ce do wprowadzenia do mieleckich szk\u00f3\u0142 podstawowych obowi\u0105zkowej nauki p\u0142ywania oraz utworzenia w Mielcu Punktu Konsultacyjnego AWF w Warszawie. W 1967 r. zosta\u0142 trenerem koordynatorem FKS Stal. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 szkoleniow\u0105 otrzymywa\u0142 kolejno tytu\u0142y trenera II i I klasy oraz w 1973 r. trenera klasy specjalnej w lekkoatletyce. Studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1974 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. W tym samym roku zosta\u0142 umieszczony w Honorowej Trybunie Trener\u00f3w Wychowawc\u00f3w (10 os\u00f3b\u00a0z ca\u0142ego kraju). W latach 1978-1984 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury w Mielcu i przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju jej dzia\u0142alno\u015bci sportowej. 1 IX 1985 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 etatow\u0105 przez szereg lat pe\u0142ni\u0142 funkcje wiceprezesa i szefa Rady Trener\u00f3w Rzeszowskiego Okr\u0119gowego Zwi\u0105zku Lekkiej Atletyki, a w latach 80. by\u0142 radnym Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. Od 1984 r. nale\u017ca\u0142 do ZBoWiD. W latach 90. zbiera\u0142 materia\u0142y do ksi\u0105\u017cki o mieleckim sporcie. Otrzyma\u0142 Medal za Wojn\u0119 Obronn\u0105, a za wybitne zas\u0142ugi dla polskiego sportu oraz wybitne osi\u0105gni\u0119cia w pracy dydaktycznej i wychowawczej m.in. Krzy\u017c Kawalerski OOP (1976), Medale 30-lecia i 40-lecia PRL, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Odznak\u0119 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d (1969) oraz Nagrod\u0119 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania (1982). W 1985 r. wpisany do Ksi\u0119gi zas\u0142u\u017conych dla miasta Mielca. Zmar\u0142 1 IV 1997 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRUSZY\u0143SKA JOANNA MARIA (z domu SIWEK),<\/strong>\u00a0urodzona 12 VII 1974 r. w Radomsku, c\u00f3rka Henryka i Zofii z G\u0142ogowskich. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Feliksa Fabianiego (wcze\u015bniej im. Aleksandra Zawadzkiego) w Radomsku z matur\u0105 w 1993 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Filologicznym (kierunek: polonistyka) Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i w 1998 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 zawodow\u0105 jako dziennikarz w Bielskim Studiu Telewizyjnym (1998-1999), a nast\u0119pnie pracowa\u0142a w Wojew\u00f3dzkiej Bibliotece Publicznej w Krakowie na stanowisku bibliotekarza (1999-2000). W 2001 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe na Akademii Ekonomicznej (Szko\u0142a Przedsi\u0119biorczo\u015bci i Zarz\u0105dzania, kierunek: zarz\u0105dzanie personelem) w Krakowie oraz zosta\u0142a zatrudniona w Domu Kultury Samorz\u0105dowego Centrum Kultury w Mielcu na stanowisku kierownika dzia\u0142u organizacji imprez i wystaw artystycznych. Inicjatorka i koordyntorka licznych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 kulturalnych odbywaj\u0105cych si\u0119 w Mielcu, w tym imprez cyklicznych organizowanych przez DK SCK (m. in. Przegl\u0105du Zespo\u0142\u00f3w Tanecznych \u201ePasikonik\u201d, Przegl\u0105du Grup Teatralnych \u201eScena\u017ceria\u201d, Miejskiego Konkursu Tw\u00f3rczo\u015bci Plastycznej \u201ePlastykon\u201d, Og\u00f3lnopolskiego Konkursu \u201ePrzeci\u0105gi Literackie\u201d, Pleneru Malarskiego \u201eMalowana Jesie\u0144\u201d, Spotka\u0144 z Teatrem \u201eMono-Duo-Dramy\u201d, Miejskiego Dnia Dziecka \u201eDziecinada\u201d, koncert\u00f3w z cyklu \u201eKol\u0119dujmy z Gwiazdami\u201d i in.) Wieloletnia koordynatorka dzia\u0142alno\u015bci wystawienniczej w centrum wystawienniczym i Galerii ESCEK Domu Kultury SCK oraz najwa\u017cniejszych imprez w kalendarzu kulturalnym instytucji \u2013 Dni Mielca i Mi\u0119dzynarodowego Festiwalu Muzycznego. Inicjatorka i koordynatorka projekt\u00f3w kulturalnych wsp\u00f3\u0142finansowanych przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego: \u201eWariacje kulturalne\u201d 2014, \u201eWariacje kulturalne nr 2\u201d 2015, \u201eJeden dzie\u0144 z \u017cycia Mielca\u201d 2015, \u201eKomiksowa historia Mielca\u201d 2016. W 2016 r. zosta\u0142a powo\u0142ana na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora SCK ds. Domu Kultury, a po rezygnacji Jacka Tejchmy powierzono jej funkcj\u0119 pe\u0142ni\u0105cego obowi\u0105zki dyrektora SCK. Po wygraniu konkursu zosta\u0142a mianowana dyrektorem SCK z dniem 1 I 2018 r. Wyst\u0119puje w mieleckim Teatrze Rozmaito\u015bci (Ciotka, Wesele, O\u017cenek, Kr\u00f3lowa Przedmie\u015bcia, Teatr Variete, Baw si\u0119 razem z nami). <\/em>Wyr\u00f3\u017cniona Odznak\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej”.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRU\u017bEL ALICJA (z domu CIEBIE\u0143)<\/strong>, urodzona 20 III 1961 r. w Mielcu, c\u00f3rka Kazimierza i Albiny z domu Stec. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1981 r. zosta\u0142a zatrudniona w Przedszkolu nr 9 w Mielcu jako wychowawczyni. \u00a0W 1984 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Nauczycielskie (kierunek: nauczanie pocz\u0105tkowe z wychowaniem przedszkolnym) w \u0141a\u0144cucie i przenios\u0142a si\u0119 do Szko\u0142y Podstawowej w Rudzie, gdzie pracowa\u0142a jako nauczycielka do 1998 r. W tym czasie uko\u0144czy\u0142a \u00a0 wy\u017csze studia zawodowe na Wydziale Pedagogicznym WSP w Kielcach (1994 r.). W 1998 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Szko\u0142y Podstawowej w Rudzie i nadal pe\u0142ni t\u0119 funkcj\u0119. R\u00f3wnocze\u015bnie nadal studiowa\u0142a i uko\u0144czy\u0142a Wydzia\u0142 Pedagogiczny (specjalno\u015b\u0107: zintegrowana edukacja wczesnoszkolna i przedszkolna) Akademii \u015awi\u0119tokrzyskiej w Kielcach z tytu\u0142em magistra (2002 r.), a nast\u0119pnie studia podyplomowe na Uniwersytecie Rzeszowskim w zakresie zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105. Pracuj\u0105c w Rudzie, przez wiele lat przygotowywa\u0142a uczni\u00f3w do konkurs\u00f3w, prowadzi\u0142a ko\u0142a zainteresowa\u0144 i zespo\u0142y artystyczne oraz inicjowa\u0142a i organizowa\u0142a uroczysto\u015bci szkolne, m.in. uroczysto\u015bci nadania szkole imienia J\u00f3zefa Gorlacha i fundacji sztandaru. Jest wsp\u00f3\u0142autork\u0105 (z Andrzejem Przybyszewskim i Aleksandrem Wilkiem) okoliczno\u015bciowej publikacji J\u00f3zef Gorlach patron Szko\u0142y Podstawowej w Rudzie (Ruda 2003). Doprowadzi\u0142a do rozbudowy obiektu szko\u0142y i unowocze\u015bnienia jego wyposa\u017cenia. Za r\u00f3\u017cnorodn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 na rzecz \u015brodowiska szko\u0142a zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona, m.in. odznaczeniem sztandaru Medalem za Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w Rzeczypospolitej Polskiej i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych w 2008 r. oraz Medalem ProMemoria w 2010r., a tak\u017ce powiatowym i wojew\u00f3dzkim Certyfikatem Szko\u0142y Promuj\u0105cej Zdrowie. Alicja Kru\u017cel dzia\u0142a te\u017c w miejscu zamieszkania, m.in. pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 zast\u0119pcy prezesa Polskiego Stowarzyszenia Diabetyk\u00f3w Ko\u0142o Terenowe w Podleszanach. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Medalem za Zas\u0142ugi dla Zwi\u0105zku Kombatant\u00f3w Rzeczypospolitej Polskiej i By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Politycznych oraz Honorow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Polskiego Stowarzyszenia Diabetyk\u00f3w\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRU\u017bEL BOGUMI\u0141 KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 18 XI 1969 r. w Mielcu, syn Leopolda i Marii z domu \u0141az. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I stopnia im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu (1984 r.) i Pa\u0144stwowego Liceum Muzycznego im. F. Chopina w Krakowie z matur\u0105 w 1988 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Teologicznym (Instytut Muzyki Ko\u015bcielnej) Akademii Teologicznej w Krakowie, filologi\u0119 polsk\u0105 na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie oraz uczestniczy\u0142 w zaj\u0119ciach fakultatywnych na Wydziale Grafiki (Katedra Fotografii) Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie. Pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej nr 149 w Krakowie (1988-1989), nast\u0119pnie jako muzyk orkiestrowy (skrzypek) w Operze i Operetce w Krakowie (1989-1990) oraz operator kamery poklatkowej w Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie (1995-1997). Od 1995 r. prowadzi w\u0142asne studio grafiki i fotografii AF Raster w Krakowie. Wsp\u00f3\u0142autor i wsp\u00f3\u0142wykonawca spektaklu muzycznego\u00a0Reminiscencje<\/em>, kt\u00f3rego premiera odby\u0142a si\u0119 w 1990 r., a nagranie studyjne w 1991 r. Skomponowa\u0142 i wykonywa\u0142 muzyk\u0119 do spektakli dla teatru \u201eScena 94\u0081h:\u00a0Magia Grzechu<\/em>\u00a0(premiera 2000 r.) i\u00a0Smok<\/em>\u00a0(premiera 2001 r.). Wyda\u0142 3 tomiki wierszy:\u00a0Ju\u017c czas<\/em>\u00a0(1991),\u00a0W cieniu cz\u0142owieka<\/em>\u00a0(1999) i\u00a0W labiryncie wyobra\u017ani<\/em>\u00a0(2010) oraz 3 autorskie albumy fotograficzne:\u00a0Krakowscy franciszkanie<\/em>\u00a0(2009),\u00a0Krak\u00f3w zakl\u0119ty w kamieniu<\/em>\u00a0(2010) i\u00a0Skarby Wieliczki<\/em>\u00a0(wyd. 2012). Swoje prace fotograficzne eksponuje na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Wystawy indywidualne: *1993 r. \u2013 \u201eChwile zatrzymane\u201c, Cafe-Mozaika, Krak\u00f3w; *1994 r. \u2013 \u201ePejza\u017ce\u201c, Foto-Mila, \u00a0Krak\u00f3w; *1995 r. \u2013 \u201eEtiudy skrzypcowe\u201c, Cafe-Mozaika, Krak\u00f3w; *1996 r. \u2013 \u201ePejza\u017c\u201c, Klub u Luisa, Krak\u00f3w, \u201ePlenery\u201c, Galeria na pi\u0119terku, Krak\u00f3w, \u201eStudium rzeczy\u201c, Galeria Photos, Krak\u00f3w, \u201eLec\u0105c\u201c, Galeria na pi\u0119terku, Krak\u00f3w; *1997 r. \u2013 \u201ePejza\u017ce\u201c, Galeria na pi\u0119terku, Krak\u00f3w, \u201eLec\u0105c\u201c, Galeria Photos, Krak\u00f3w, \u201eFrrrr… \u2013 fotografie lotnicze\u201c, Art Club, Krak\u00f3w, \u201eFrrrr… Wystawa Fotografii Lotniczej\u201c, Sala konferencyjna ECK S.A., Krak\u00f3w; *2000 r. \u2013 \u201eFaktury\u201c, Cudowne lata, Krak\u00f3w; *2002 r. \u2013 \u201eFaktury\u201c, CKiSON Moliere, Krak\u00f3w; *2008 r. \u2013 \u201eWyspia\u0144ski w fotografii\u201c, Ksi\u0119garnia Bona, Krak\u00f3w; *2009 r. \u2013 \u201eReminiscencje\u201c, Galeria na Piasku, Krak\u00f3w; *2010 r. \u2013\u201eKrak\u00f3w zakl\u0119ty w kamieniu\u201c, Auditorium Maximum UJ, Krak\u00f3w; *2011 r. \u2013 \u201eKrak\u00f3w zakl\u0119ty w kamieniu\u201c, Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna, Wieliczka; *2013 r. \u2013 \u201ePejza\u017c zakl\u0119ty w kamieniu i soli\u201c, Muzeum Regionalne w Mielcu, Oddzia\u0142 \u201eJadern\u00f3wka\u201c. Wystawy zbiorowe: *1994 r. \u2013 Krak\u00f3w, G\u0142og\u00f3w, Duszniki Zdr\u00f3j, Wroc\u0142aw, Nowy Targ, Jelenia G\u00f3ra; *1995 r. \u2013 Warszawa, Krak\u00f3w, Kielce, Rybnik, Ru\u017eomberok (S\u0142owacja), Boles\u0142awiec, Karlino, Gorz\u00f3w, Krak\u00f3w, Duszniki Zdr\u00f3j, Wroc\u0142aw, Jauense (Brazylia), Nowy Targ, Warszawa, Krak\u00f3w, \u017bary; *1996 r. \u2013 Krak\u00f3w, Karlino, G\u0142og\u00f3w, Stary Smokowiec, Jelenia G\u00f3ra, Barcelona (Hiszpania), Rybnik, \u017bary, Trzcianka, Koszalin; *1997 r. \u2013 Krak\u00f3w, Kielce, Gorz\u00f3w, Karlino, Ateny (Grecja), \u017bary; *1998 r. \u2013 Krak\u00f3w, Mielec; *2006 r. \u2013 Nowy Targ, Koszalin, Nowy S\u0105cz, Warszawa, Karlino, \u015awidnica, P\u0142ock, Jelenia G\u00f3ra; *2007 r. \u2013 Wieliczka, Ru\u017eomberok (S\u0142owacja), Nowy Targ, Novi Sad (Serbia), Cz\u0119stochowa, Nowy S\u0105cz, \u015awidnica, Jelenia G\u00f3ra, Rzesz\u00f3w, Krak\u00f3w; *2008 r. \u2013 Ru\u017eomberok (S\u0142owacja), Nowy Targ, Nowy S\u0105cz; *2009 r. \u2013 Krak\u00f3w; *2012 r. \u2013 Lege (Francja). Nagrody i wyr\u00f3\u017cnienia w konkursach: *1994 r. \u2013 \u201ePod s\u0142o\u0144ce\u201c, G\u0142og\u00f3w (II nagroda), \u201eMuzyka powa\u017cna w fotografii\u201c, Duszniki Zdr\u00f3j (III nagroda); *1995 r. \u2013 \u201ePortret Krakowa \u201894\u201c, Krak\u00f3w (wyr\u00f3\u017cnienie), \u201eR\u00f3\u017cne Oblicza Portretu\u201c, Rybnik (III nagroda), \u201eCztery pory roku \u201e, Karlino (III nagroda), \u201eMuzyka Powa\u017cna w Fotografii\u201c, Galeria Pijalni W\u00f3d, Duszniki Zdr\u00f3j (I nagroda i wyr\u00f3\u017cnienie), \u201eKrajobraz g\u00f3rski\u201c, Nowy Targ (wyr\u00f3\u017cnienie), \u201eMusic Foto\u201c, Warszawa (wyr\u00f3\u017cnienie); *1996 r. \u2013 \u201eCztery pory roku\u201c, Karlino (I nagroda), \u201eI Og\u00f3lnopolski Przegl\u0105d Fotografii\u201c, Koszalin (wyr\u00f3\u017cnienie); *1997 r. \u2013 \u201ePortret Krakowa \u201896\u201c, Krak\u00f3w (I nagroda), \u201e7 Krajowy Salon Fotografii Artystycznej\u201c, SWA, \u017bary (wyr\u00f3\u017cnienie); *1998 r. \u2013 \u201ePortret Krakowa \u201897\u201c, Krak\u00f3w (wyr\u00f3\u017cnienie); *2006 r. \u2013 \u201eXI Og\u00f3lnopolski Przegl\u0105d Fotografii \u2013 Z\u0142ota Muszla\u201c, Koszalin (I nagroda), \u201eSkarby Ma\u0142opolski 2006\u201c, Nowy S\u0105cz (wyr\u00f3\u017cnienie), \u201eCztery pory roku \u201e, Karlino (I nagroda); *2007 r. \u2013 \u201eKopalnia Soli w Wieliczce\u201c, Wieliczka (I nagroda), \u201eTriennale \u2013 Teatr w fotografii artystycznej\u201c (FIAP), Novi Sad (Serbia), (wyr\u00f3\u017cnienie FIAP), \u201eXXVIII Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Fotograficzny \u2013 Krajobraz g\u00f3rski\u201c (FIAP), Nowy Targ (wyr\u00f3\u017cnienie FIAP), \u201eStrom\u201c (FIAP), Ru\u017eomberok (S\u0142owacja), (wyr\u00f3\u017cnienie FIAP), \u201eIII Mi\u0119dzynarodowy Salon \u2013 Martwa natura w fotografii\u201c, Cz\u0119stochowa (br\u0105zowy medal FRP), \u201eOcali\u0107 od zapomnienia\u201c, Krak\u00f3w (wyr\u00f3\u017cnienie); *2008 r. \u2013 \u201eXXVIII Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Fotograficzny \u2013 Krajobraz g\u00f3rski\u201c (FIAP), Nowy Targ (br\u0105zowy medal FRP), \u201eSkarby Ma\u0142opolski 2008\u201c, Nowy S\u0105cz (wyr\u00f3\u017cnienie). Wa\u017cniejsze wydarzenia artystyczne po 2012 r.: *2013 r. – wystawa fotograficzna „Pejza\u017c zamkni\u0119ty w kamieniu i soli” (Muzeum Regionalne w Mielcu – O\/Jadern\u00f3wka), wystawa fotograficzna „Zakamarki\u00a0 wielickiej kopalni”, Solne Miasto (foyer) Wieliczka; *2014 r. – wydanie albumu fotograficznego\u00a0Wieliczka – kr\u00f3lewskie miasto skarb\u00f3w<\/em>; * wystawa fotograficzna „Zatrzymane …” (Muzeum Regionalne w Mielcu – O\/Jadern\u00f3wka); wystawy fotograficzne zbiorowe w Delhi, Kalkucie (Indie), Londynie, Poznaniu, Krakowie i Zamo\u015bciu; *2015 r. – wystawy fotograficzne zbiorowe w Wa\u0142brzychu, Nowym Targu, Warszawie i Krakowie; *2016 r. – wydanie tomiku wierszy\u00a0Reminescencje;\u00a0<\/em>wystawa fotograficzna „Zakamarki wielickiej kopalni”, XIX Targi Sprz\u0119tu Fotograficznego i Filmowego (hala Expo-\u0141\u00f3d\u017a),\u00a0<\/em>wystawa fotograficzna „Pejza\u017c zamkni\u0119ty w kamieniu i soli” (Galeria Wielicka, Szko\u0142a G\u00f3rnicza w Wieliczce); wystawa fotograficzna „Wo\u0142anie g\u00f3r – fotografii” (lobby Hotelu Bania\u00a0 w Bia\u0142ce Tatrza\u0144skiej); *2017 r. – wystawa fotograficzna „G\u0119by – spojrzenie zza maski” (Hu:braum (lobby) w Krakowie; wystawa fotograficzna „G\u0119by – spojrzenie zza maski” (Theatre Elizabeth Czerczuk (lobby) w Pary\u017cu; *2018 r. – wystawa fotograficzna zbiorowa w Gda\u0144sku; *2019 r. – wystawa fotograficzna „Lofoty” (XII Targi Sprz\u0119tu Fotograficznego i Filmowego (hala Expo-\u0141\u00f3d\u017a w \u0141odzi), wystawa zbiorowa fotograficzna w Gda\u0144sku; *<\/em>2021 r. – wydanie tomiku wierszy\u00a0G\u0119by – spojrzenie zza maski.\u00a0\u00a0<\/em>Nagrody i wyr\u00f3\u017cnienia (po 2012 r.): *2013 r. – wyr\u00f3\u017cnienie w Mi\u0119dzynarodowym Konkursie Fotograficznym „S\u00f3l w \u015bwiecie fotografii” w Wieliczce; *2014 r. – nagroda CIWEM w „Environmental Photographer of the Year” w Royal Geographical Society in London (Wielka Brytania); wyr\u00f3\u017cnienie w „XXIV Og\u00f3lnopolskim Biennnale Fotografii Zabytki” w Galerii Fotografii Ratusz w Zamo\u015bciu; *2015 r. – nagroda publiczno\u015bci w Biennale Fotografii Krajoznawczej w Galerii Sztuki Stara Kopalnia w Wa\u0142brzychu; wyr\u00f3\u017cnienie FIAP w XXXV Mi\u0119dzynarodowym Konkursie Fotograficznym – Krajobraz g\u00f3rski (FIAP) w MOK w Nowym Targu; *2019 r. – wyr\u00f3\u017cnienie w wystawie fotograficznej „G\u00f3rniczy pejza\u017c, g\u00f3rniczy portret” w Wy\u017cszym Urz\u0119dzie G\u00f3rniczym w Katowicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRU\u017bEL IRENEUSZ (ksi\u0105dz zgromadzenia misjonarzy)<\/strong>, urodzony 28 VI 1964 r. w Mielcu, syn Tadeusza i Marii z domu Tere\u015b. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1984 r. Studia na Papieskim Fakultecie Teologicznym we Wroc\u0142awiu uko\u0144czy\u0142 w 1991 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra filozofii. 24 VI 1990 r. w archikatedrze wroc\u0142awskiej przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia diakonatu z r\u0105k arcybiskupa Fiorenzo Angeliniego z Rzymu, a 18 V 1991 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie z r\u0105k kardyna\u0142a Henryka Gulbinowicza, Arcybiskupa Metropolity Wroc\u0142awskiego. Msz\u0119 \u015aw. prymicyjn\u0105 odprawi\u0142 20 V 1991 r. w mieleckim ko\u015bciele \u015bw. Mateusza. Po \u015bwi\u0119ceniach kap\u0142a\u0144skich podj\u0105\u0142 prac\u0119 duszpastersko-katechetyczn\u0105. Przez trzy lata studiowa\u0142 j\u0119zyk francuski na Alliance Francaise. W latach 1994-1995 przebywa\u0142 w Pary\u017cu, doskonal\u0105c znajomo\u015b\u0107 j\u0119zyka francuskiego w Institut Parisien de Langue et de Civilisation Francaises. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w pracy duszpasterskiej po\u015br\u00f3d tamtejszej Polonii. W latach 1995-1996 odby\u0142 sta\u017c misyjny w Republice Wybrze\u017ca Ko\u015bci S\u0142oniowej (Afryka Zachodnia). Prowadzi\u0142 prac\u0119 misyjn\u0105 ad gentes w diecezji Daloa, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z biskupem Pierre \u2013 Marie Coty. Pe\u0142ni\u0142 liczne odpowiedzialne funkcje na rzecz zgromadzenia, do kt\u00f3rego nale\u017cy, a tak\u017ce wykonywa\u0142 prace duszpasterskie w parafiach w Polsce i za granic\u0105. Studia specjalistyczne rozpocz\u0105\u0142 w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, a nast\u0119pnie kontynuowa\u0142 studia doktoranckie na Uniwersytecie Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego w Warszawie. 28 V 2009 r. uzyska\u0142 doktorat na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRU\u017bEL MARIA (z domu CIEJKA)<\/strong>, urodzona 11 V 1927 r. w Ostr\u00f3wku, pow. mielecki, c\u00f3rka Jana i Bronis\u0142awy z domu \u0141uszcz. Absolwentka Pa\u0144stwowego Gimnazjum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu (1947) i Liceum Pedagogicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1949 r. Pracowa\u0142a jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Dulczy Ma\u0142ej (1949-1951), Przedszkolu WSK nr 3 w Mielcu i \u015bwietlicy dzieci\u0119cej w Mielcu (1955-1957), Szkole Podstawowej nr 6 w Mielcu (1962-1966) i Szkole Podstawowej nr 3 (1966-1982). R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119, uzyskuj\u0105c dyplom uko\u0144czenia Studium Nauczycielskiego w Tarnowie (kierunek \u2013 nauczanie pocz\u0105tkowe i zaj\u0119cia praktyczno-techniczne) oraz dyplom uzyskania kwalifikacji r\u00f3wnowa\u017cnych wy\u017cszym studiom zawodowym wydany przez Instytut Kszta\u0142cenia Nauczycieli w Warszawie (1978). W 1982 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Od lat 50., kiedy czasowo mieszka\u0142a w Dar\u0142owie, trenowa\u0142a strzelectwo sportowe i dzia\u0142a\u0142a w Lidze Przyjaci\u00f3\u0142 \u017bo\u0142nierza, a nast\u0119pnie w Lidze Obrony Kraju. Osi\u0105ga\u0142a liczne sukcesy w zawodach strzeleckich. Za\u0142o\u017cy\u0142a szkolne ko\u0142o LOK w Szkole Podstawowej nr 3. Prowadzi\u0142a letnie kolonie dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy. Przez szereg lat by\u0142a kuratorem s\u0105dowym dla nieletnich, a jej praca w tym zakresie zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona przyznaniem I miejsca w og\u00f3lnopolskim konkursie na najlepszego opiekuna spo\u0142ecznego zorganizowanym przez Ministerstwo Zdrowia i Opieki Spo\u0142ecznej. Ponadto zosta\u0142a nagrodzona m.in. Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LP\u017b, Z\u0142otym Medalem LOK za wyniki w zawodach strzeleckich i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Strzeleck\u0105. Zmar\u0142a 6 IX 2006 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRU\u017bEL MIECZYS\u0141AW ZDZIS\u0141AW,<\/strong> urodzony 30 X 1944 r. w Chrz\u0105stowie, powiat mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Stanis\u0142awy z domu Trzpis. Absolwent Technikum Samochodowego w Rzeszowie z matur\u0105 w 1963 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0105\u0142 1 VIII 1964 r. w Pa\u0144stwowym O\u015brodku Maszynowym w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca (aktualnie osiedle w Mielcu) jako sta\u017cysta. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Wojew\u00f3dzka Sp\u00f3\u0142dzielnia Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d Oddzia\u0142 w Mielcu (28 VII 1965 r. \u2013 29 VI 1968 r.) i Wytw\u00f3rnia Sprz\u0119tu Komunikacyjnego Mielec, gdzie w okresie od 4 VII 1968 r. do 31 VII 1974 r. pracowa\u0142 jako: konstruktor, starszy konstruktor, samodzielny konstruktor i konstruktor specjalista. R\u00f3wnocze\u015bnie studiowa\u0142 na Politechnice Krakowskiej i w 1974 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Od 1 VIII 1974 r. do 31 III 1991 r. pracowa\u0142 w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Komunalnej na stanowiskach: zast\u0119pcy dyrektora do spraw technicznych (1974-1989), kierownika Zak\u0142adu Transportowego, kierownika warsztatu Zak\u0142adu MKS i kierownika Zak\u0142adu MKS. W tym okresie, a zw\u0142aszcza w latach 70., kiedy wraz z dynamicznym rozwojem Mielca ros\u0142y zadania gospodarki komunalnej, znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do unowocze\u015bniania i sprawnego funkcjonowania s\u0142u\u017cb komunalnych. Zmar\u0142 5 XII 2016 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRU\u017bEL ZDZIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 XI 1933 r. w Trzcianie, powiat mielecki, syn Jana i Agnieszki z domu \u0106wi\u0119ka. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1951 r. w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Medycznego w Krakowie, a nast\u0119pnie przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do mieleckiej WSK i pracowa\u0142 w niej do 1965 r. Wtedy to za\u0142o\u017cy\u0142 w Mielcu w\u0142asny zak\u0142ad rzemie\u015blniczy bran\u017cy metalowej, kt\u00f3ry \u015bwiadczy\u0142 us\u0142ugi i wykonywa\u0142 produkcj\u0119 w zakresie cz\u0119\u015bci zamiennych do krajowych i zagranicznych pojazd\u00f3w mechanicznych, szlifierstwa, t\u0142ocznictwa i obr\u00f3bki wi\u00f3rowej. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 w samorz\u0105dzie mieleckiego rzemios\u0142a, m.in. w latach 1981-1985 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza Zarz\u0105du, a od 1985 r. \u2013 podstarszego Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych oraz honorow\u0105 funkcj\u0119 wiceprezesa Sp\u00f3\u0142dzielni Rzemie\u015blniczej. Wielokrotnie uczestniczy\u0142 w kampaniach wyborczych do Sejmu i Rad Narodowych. Zmar\u0142 24 II 2000 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRYCZY\u0143SKI BRONIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 28 IV 1875 r. w Podhorcach ko\u0142o Z\u0142oczowa. Uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie pedagogiczne i w 1905 r. zda\u0142 egzamin nauczycielski. Pracowa\u0142 jako nauczyciel geografii, historii i j\u0119zyka \u0142aci\u0144skiego w galicyjskich szko\u0142ach. W latach 20. (do 1928 r.) by\u0142 dyrektorem gimnazjum w Skierniewicach. W latach 1928-1931 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu. Opublikowa\u0142 artyku\u0142 historyczny Ossoli\u0144scy i dobra funduszowe Zak\u0142adu Narodowego im. Ossoli\u0144skich w powiecie mieleckim (1931) oraz wiele artyku\u0142\u00f3w pedagogicznych, m.in. Wsp\u00f3\u0142dzia\u0142anie domu ze szko\u0142\u0105 i Zainteresowanie nauk\u0105 i lektur\u0105 uczni\u00f3w. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 w dziedzinie o\u015bwiaty na terenie Mielca i powiatu mieleckiego. By\u0142 m.in. delegatem Rady Szkolnej Powiatowej, prezesem Ko\u0142a TSL i wiceprezesem Ko\u0142a TNSW oraz cz\u0142onkiem zarz\u0105d\u00f3w: Ko\u0142a Opieki Rodzicielskiej, Towarzystwa Bursy, Powiatowego Komitetu WF i PW, Komitetu Przyjaci\u00f3\u0142 Akademika i cz\u0142onkiem Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Seminarium Nauczycielskiego \u017be\u0144skiego. W 1930 r. zainicjowa\u0142 powstanie Komisji Porozumiewawczej i zosta\u0142 pierwszym jej prezesem. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 31 X 1931 r. W 1932 r. wyjecha\u0142 do Lwowa i tam mieszka\u0142 do 1941 r. Losy wojenne rzuci\u0142y go do Kazachstanu i prawdopodobnie tam zmar\u0142 w 1943 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRYCZY\u0143SKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 3 V 1911 r. w Nowym S\u0105czu, syn Bronis\u0142awa i Jadwigi z Gregorczyk\u00f3w. Pocz\u0105tkowo ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazjum w Skierniewicach, a od 1928 r. do Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, gdzie w 1929 r. z\u0142o\u017cy\u0142 egzaminy maturalne. W historii szko\u0142y zapisa\u0142 si\u0119 jako jeden z najaktywniejszych uczni\u00f3w. By\u0142 jednym z animator\u00f3w i redaktor\u00f3w szkolnego czasopisma uczniowskiego \u201eDziewanna\u201d. Indywidualnie prowadzi\u0142 niezwykle wnikliwe badania nad histori\u0105 Mielca, a ich rezultaty opublikowa\u0142 w artykule Z przesz\u0142o\u015bci miasta Mielca (\u201eMieleczanin\u201d, Lw\u00f3w 1933). W 1929 r. rozpocz\u0105\u0142 studia prawnicze na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza we Lwowie, a po ich przerwaniu podj\u0105\u0142 studia historyczne na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie. W 1935 r. zako\u0144czy\u0142 studia i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra filozofii. By\u0142 niezwykle p\u0142odnym publicyst\u0105. Jego artyku\u0142y ukazywa\u0142y si\u0119 w dziennikach \u201eS\u0142owo\u201d i \u201eKurier Wile\u0144ski\u201d oraz w czasopismach: \u201eRocznik Tatarski\u201d (m.in. w 1938 r. praca monograficzna Tatarzy litewscy<\/em>), \u201eLud\u201d, \u201eAteneum Wile\u0144skie\u201d, \u201eRocznik Ziem Wschodnich\u201d, \u201eJantar\u201d, \u201ePrzegl\u0105d Islamski\u201d i \u201e\u017bycie Tatarskie\u201d. W 1936 r. zosta\u0142 stypendyst\u0105 Funduszu Kultury Narodowej (1936-1939). Od 1938 r. pracowa\u0142 w Archiwum G\u0142\u00f3wnym Akt Dawnych w Warszawie. Po wybuchu II wojny \u015bwiatowej ewakuowa\u0142 si\u0119 na wsch\u00f3d, ale pod koniec 1939 r. powr\u00f3ci\u0142 do Warszawy. W 1940 r. zamieszka\u0142 w \u0141owiczu. Zmar\u0142 2 XI 1941 r. w okolicach \u0141owicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRYCZY\u0143SKIEGO STANIS\u0141AWA (ULICA)<\/strong>, niewielka ulica miejska w obr\u0119bie 5 Smoczki, stanowi\u0105ca si\u0119gacz od ul. J. Iwaszkiewicza. Status ulicy i nazw\u0119 otrzyma\u0142a na sesji Rady Miejskiej 20 XII 2007 r.\u00a0
Patron ulicy: STANIS\u0141AW KRYCZY\u0143SKI (1911-1941) to wybitny absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, badacz historii Mielca i okolic, historyk i publicysta.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRYMSKI EDWARD<\/strong>, urodzony 11 X 1901 r. w Mielcu, syn Franciszka i Ludmi\u0142y z Wanatowicz\u00f3w. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum w Mielcu, egzamin dojrza\u0142o\u015bci z\u0142o\u017cy\u0142 w 1921 r. Od lat szkolnych nale\u017ca\u0142 do skautingu, a nast\u0119pnie harcerstwa i by\u0142 jego niezwykle czynnym dzia\u0142aczem. W 1918 r. zainicjowa\u0142 utworzenie harcerskiej Dru\u017cyny Rzemie\u015blniczej im. J. Kili\u0144skiego. W 1925 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego oraz dwuletni kurs wychowania fizycznego przy UJ, a nast\u0119pnie dwuletnie Studium Pedagogiczne przy UJ i roczny kurs w Akademii Handlowej. Uczestniczy\u0142 tak\u017ce w kursach i szkoleniach organizowanych przez Towarzystwo Gimnastyczne \u201eSok\u00f3\u0142\u201d. Od 1927 r. do wybuchu wojny (1939) pracowa\u0142 jako nauczyciel w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum \u015bw. Jacka w Krakowie, a ponadto w latach 1929-1930 w Pa\u0144stwowej Zasadniczej Szkole Zawodowej w Krakowie. Prowadzi\u0142 wychowanie fizyczne i przysposobienie obronne, uczy\u0142 historii i j\u0119zyka polskiego. By\u0142 tak\u017ce komendantem Hufc\u00f3w PW i SP. Organizowa\u0142 m.in. kursy przewodnik\u00f3w po Krakowie i ruchome biblioteki dla wsi wojew\u00f3dztwa krakowskiego, przygotowywa\u0142 z m\u0142odzie\u017c\u0105 sztuki teatralne oraz wyg\u0142asza\u0142 pogadanki popularnonaukowe w r\u00f3\u017cnych \u015brodowiskach. Za t\u0119 r\u00f3\u017cnorodn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 odznaczono go Srebrnym Medalem 3-Majowym. 4 IX 1939 r. jako porucznik rezerwy zosta\u0142 zmobilizowany i skierowany do R\u00f3wnego. Tam jednak nie zasta\u0142 wojska, kt\u00f3re odesz\u0142o w stron\u0119 po\u0142udniowej granicy. Po kilku miesi\u0105cach tu\u0142aczki (m.in. uciek\u0142 z konwoju niemieckiego przy pomocy \u017co\u0142nierza niemieckiego \u2013 przedwojennego \u015bl\u0105skiego harcerza), w marcu 1940 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca. Ukrywa\u0142 si\u0119 i utrzymywa\u0142 kontakty z ruchem oporu, g\u0142\u00f3wnie z wywiadem na terenach wok\u00f3\u0142 wyrzutni V1 i V2 w Bli\u017anie ko\u0142o D\u0119bicy. Po wyp\u0119dzeniu niemieckich okupant\u00f3w z Mielca (6 VIII 1944 r.) zosta\u0142 zmobilizowany i w stopniu porucznika piechoty pe\u0142ni\u0142 funkcje instruktora przysposobienia wojskowego i wychowania fizycznego oraz organizatora Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 \u017bo\u0142nierza na terenie powiatu mieleckiego, d\u0119bickiego i d\u0105browskiego. Od 1945 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczycielsk\u0105 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a ponadto uczy\u0142 w Pa\u0144stwowej Zasadniczej Szkole Zawodowej i Publicznej \u015aredniej Szkole Zawodowej. W 1950 r. zosta\u0142 aresztowany przez UB i s\u0105dzony, a nast\u0119pnie pozbawiony prawa nauczania. W latach 1952-1956 pracowa\u0142 w Budowlanym Przedsi\u0119biorstwie Powiatowym w Mielcu. Od 1956 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy pedagogicznej i do 1973 r. pracowa\u0142 w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO im. M. Kopernika). W 1973 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Poza prac\u0105 nauczycielsk\u0105 oddawa\u0142 si\u0119 dw\u00f3m pasjom \u017cyciowym – harcerstwu i \u015bpiewaniu w ch\u00f3rze. Do skautingu nale\u017ca\u0142 od 1911 r. W 1917 r. za\u0142o\u017cy\u0142 dru\u017cyny wiejskie w Por\u0119bach Cyranowskich, Smoczce i Wojs\u0142awiu, a w 1918 r. uczestniczy\u0142 w za\u0142o\u017ceniu harcerskiej Dru\u017cyny Rzemie\u015blniczej im. J. Kili\u0144skiego przy Zwi\u0105zku Katolickiej M\u0142odzie\u017cy M\u0119skiej w Mielcu. Jako ochotnik bra\u0142 udzia\u0142 w dzia\u0142aniach V Harcerskiego Batalionu 201 pu\u0142ku piechoty na terenie G\u00f3rnego \u015al\u0105ska w 1920 r. W okresie akademickim i w p\u00f3\u017aniejszych latach nale\u017ca\u0142 do Rady K\u00f3\u0142 Przyjaci\u00f3\u0142 Harcerstwa w Krakowie, udziela\u0142 si\u0119 w pracy kr\u0119gu starszoharcerskiego, by\u0142 komendantem i opiekunem 2. i 8. Dru\u017cyny Harcerskiej w Krakowie. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z innymi dru\u017cynami harcerskimi na terenie Krakowa, organizowa\u0142 letnie i zimowe obozy harcerskie i w wielu z nich by\u0142 komendantem. W czasie studi\u00f3w i w p\u00f3\u017aniejszych latach \u015bpiewa\u0142 w ch\u00f3rze akademickim w Krakowie i uczestniczy\u0142 w licznych jego koncertach w kraju i za granic\u0105 (W\u0119gry, Rumunia, Bu\u0142garia, Jugos\u0142awia). Po II wojnie \u015bwiatowej podj\u0105\u0142 si\u0119 organizacji harcerstwa w Mielcu i wsp\u00f3lnie z Karolem Trojanowskim organizowa\u0142 pierwsze oficjalnie dzia\u0142aj\u0105ce dru\u017cyny harcerskie. W latach 1944-1947 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta Hufca harcerzy i harcerek w Mielcu. Po powrocie do pracy pedagogicznej i \u201eodwil\u017cy\u201d- od 1957 r. uczestniczy\u0142 w budowaniu odnowionego ZHP. W p\u00f3\u017aniejszych latach, niemal do ko\u0144ca \u017cycia wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Komend\u0105 Hufca ZHP w Mielcu. Otrzyma\u0142 tytu\u0142 Harcerza Rzeczypospolitej. Napisa\u0142 m.in. artyku\u0142 Z harcerskich wspomnie\u0144<\/em> (zamieszczony w \u201eHistorii ruchu…\u201d) Kontynuowa\u0142 tak\u017ce zainteresowania \u015bpiewacze. W 1967 r. zosta\u0142 pierwszym prezesem reaktywowanego ch\u00f3ru m\u0119skiego \u201eMelodia\u201d, a p\u00f3\u017aniej jego cz\u0142onkiem. By\u0142 tak\u017ce dzia\u0142aczem szeregu stowarzysze\u0144 organizacji spo\u0142ecznych, zar\u00f3wno w okresie mi\u0119dzywojennym jak i po wojnie. W czasie pobytu w Krakowie nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku M\u0142odzie\u017cy R\u0119kodzielniczej i Przemys\u0142owej oraz do Zwi\u0105zku Katolickich Stowarzysze\u0144 M\u0142odzie\u017cy Polskiej, a w Mielcu by\u0142 m.in. wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Ligi Morskiej i prezesem jej Zarz\u0105du Powiatowego (1944-1947), dzia\u0142aczem SD, TMZM i Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy przy PPRN. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d (1972), Odznak\u0105 Honorow\u0105 Zjednoczenia Polskich Zespo\u0142\u00f3w \u015apiewaczych i Instrumentalnych (1973), Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d (1978) i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1982). Zmar\u0142 21 V 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRYMSKI WIES\u0141AW<\/strong>, urodzony 17 XII 1929 r. w Krakowie, syn Edwarda i Marii z domu Z\u0105bczyk. Do ZHP nale\u017ca\u0142 od 1936 r. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142 z rodzicami w Mielcu. Od 1943 r. by\u0142 cz\u0142onkiem konspiracyjnego harcerskiego zast\u0119pu \u201eOr\u0142\u00f3w\u201d, dzia\u0142aj\u0105cego w strukturze Szarych Szereg\u00f3w. Uczestniczy\u0142 m.in. w akcjach sabota\u017cowych, obserwacjach ruch\u00f3w wojsk niemieckich i akcjach patriotycznych. Po wojnie pozosta\u0142 w konspiracyjnym harcerstwie. Ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu i w 1949 r. zda\u0142 egzaminy maturalne. W tym okresie nale\u017ca\u0142 do zespo\u0142u \u015bpiewaczego \u201eMelodia\u201d. Po wykryciu przynale\u017cno\u015bci do konspiracyjnego harcerstwa zosta\u0142 aresztowany i wi\u0119ziony w Mielcu i Rzeszowie. W latach 50. uko\u0144czy\u0142 dwuletni\u0105 Szko\u0142\u0119 Felczersk\u0105 w Rzeszowie, a w 1959 r. Akademi\u0119 Medyczn\u0105 w Bia\u0142ymstoku i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Od 1959 r. pracowa\u0142 w O\u015brodkach Zdrowia w Trzcianie ko\u0142o Rzeszowa i Boguchwale, nast\u0119pnie w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim w Rzeszowie, a w latach 1962-1963 jako kierownik Wydzia\u0142u Zdrowia i Opieki Spo\u0142ecznej w Rzeszowie. W 1966 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do szpitala w Brzozowie i do 1972 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje ordynatora Oddzia\u0142u Laryngologicznego i kierownika Pogotowia Ratunkowego, a ponadto pracowa\u0142 w Poradni Laryngologicznej. W latach 60. uzyska\u0142 I i II stopie\u0144 specjalizacji z zakresu laryngologii i I stopie\u0144 specjalizacji z organizacji ochrony zdrowia. W 1972 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko dyrektora ZOZ I w Rzeszowie i obejmowa\u0142 je przez dwa lata, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Szpitalu Wojew\u00f3dzkim, Poradni Laryngologicznej oraz kilku przychodniach zak\u0142adowych. Z dniem 31 XII 1982 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale pozosta\u0142 w wymienionych plac\u00f3wkach w niepe\u0142nym wymiarze godzin. W Boguchwale, gdzie mieszka\u0142, prowadzi\u0142 prywatn\u0105 praktyk\u0119 lekarsk\u0105. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w spo\u0142eczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 o\u015bwiatow\u0105 z zakresu ochrony zdrowia, m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Sekcji Medycyny Wiejskiej Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, organizowa\u0142 szkolenia lekarzy wiejskich, inicjowa\u0142 powstawanie wiejskich \u201eszk\u00f3\u0142 zdrowia\u201d (wsp\u00f3lnie z ko\u0142ami ZMW i Ligi Kobiet, Ko\u0142ami Gospody\u0144 Wiejskich i Ochotniczymi Stra\u017cami Po\u017carnymi). Prowadzi\u0142 wyk\u0142ady w Uniwersytecie Ludowym we Wzdowie i w ramach Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 na spo\u0142eczn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w ZHP, do kt\u00f3rego powr\u00f3ci\u0142 w 1977 r. W Rzeszowie za\u0142o\u017cy\u0142 23 Harcersk\u0105 Dru\u017cyn\u0119 Wodn\u0105 im. Jerzego Szajnowicza przy II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym i opiekowa\u0142 si\u0119 ni\u0105 do ko\u0144ca \u017cycia. Pe\u0142ni\u0142 liczne funkcje w ZHP, m.in. by\u0142 cz\u0142onkiem Rady Chor\u0105gwi Podkarpackiej i cz\u0142onkiem Chor\u0105gwianego Kr\u0119gu Seniora w Rzeszowie. Za t\u0119 wieloletni\u0105 i zaanga\u017cowan\u0105 prac\u0119 otrzyma\u0142 tytu\u0142y harcmistrza i Harcerza Rzeczypospolitej. Uprawia\u0142 te\u017c sporty samolotowe. Po odbyciu szkole\u0144 we Wroc\u0142awiu i L\u0119borku posiada\u0142 uprawnienia pilota szybowcowego i samolotowego. Od 1949 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Aeroklubu Mieleckiego, a okresowo pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w jego kierownictwie. Posiada\u0142 te\u017c uprawnienia sternika jachtowego i motorowodnego. Organizowa\u0142 dla m\u0142odzie\u017cy obozy w\u0119drowne kajakowe i \u017ceglarskie. Napisa\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 Szpilki<\/em> (o latach dzieci\u0119cych i dzia\u0142alno\u015bci w Szarych Szeregach), kt\u00f3r\u0105 wydano w Rzeszowie w 2000 r. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Armii Krajowej, Odznak\u0105 \u201ePolska Walcz\u0105ca\u201d 1939-1945, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 ZMW, Krzy\u017cem Zas\u0142ugi dla ZHP, Odznak\u0105 Honorow\u0105 PCK, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, odznaczeniem Rozeta z Mieczami za Zas\u0142ugi dla ZHP, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d i Odznak\u0105 \u201eSyn Pu\u0142ku\u201d. Zmar\u0142 1 VIII 2001 r. Spoczywa na starym cmentarzu Pobitno w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRYMSKI W\u0141ADYS\u0141AW ANTONI<\/strong>, urodzony 1 V 1896 r. w Mielcu, syn Feliksa i J\u00f3zefy z domu Szwakop. Ucz\u0119szcza\u0142 do c.k. Gimnazjum w Mielcu. Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Strzeleckiego. W sierpniu 1914 r. zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Komisji Werbunkowej w Mielcu i zosta\u0142 skierowany do Tarnowa, a stamt\u0105d do oddzia\u0142\u00f3w strzeleckich w Krakowie. W nieznanych okoliczno\u015bciach zrezygnowa\u0142 i zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do armii austriackiej. Walczy\u0142 m.in. na froncie wo\u0142y\u0144skim i tam dosta\u0142 si\u0119 do niewoli rosyjskiej. Prawdopodobnie w 1918 r. zosta\u0142 wypuszczony z niewoli i ochotniczo zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do 1 Pu\u0142ku Strzelc\u00f3w Polskich w Ufie, wchodz\u0105cego w sk\u0142ad rosyjskiej V Dywizji Syberyjskiej. By\u0142 jednym z organizator\u00f3w 2 kompanii i zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 dow\u00f3dcy w stopniu podporucznika. W latach 1919-1920 uczestniczy\u0142 w walkach z bolszewikami. Po poddaniu si\u0119 V Dywizji Syberyjskiej zosta\u0142 skazany przez bolszewik\u00f3w na wi\u0119zienie za udzia\u0142 w kontrrewolucji. Uda\u0142o mu si\u0119 uciec z wi\u0119zienia w Krasnojarsku, ale w pobli\u017cu Smole\u0144ska zosta\u0142 aresztowany. Ponownie uciek\u0142 i po licznych perypetiach przedosta\u0142 si\u0119 do niepodleg\u0142ej ju\u017c Polski. Zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i przez kilka miesi\u0119cy s\u0142u\u017cy\u0142 w 62 pu\u0142ku piechoty. Po zwolnieniu ze s\u0142u\u017cby mieszka\u0142 w Solcu Kujawskim. Tam prowadzi\u0142 firm\u0119 drzewn\u0105 i pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje spo\u0142eczne, m.in. by\u0142 komendantem \u201eStrzelca\u201d i prezesem Towarzystwa Kupiecko-Przemys\u0142owego. Za zas\u0142ugi wojenne zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Niepodleg\u0142o\u015bci, Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 1918-1921, Odznak\u0105 b. Ochotnika V Dywizji Syberyjskiej i Krzy\u017cem By\u0142ych Wi\u0119\u017ani\u00f3w Ideowych z lat 1870-1919. Zmar\u0142 8 IV 1981 r. w Toruniu..<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRY\u0143SKI LECH<\/strong>, urodzony 3 XI 1985 r. w Katowicach. Trenowanie pi\u0142ki r\u0119cznej rozpocz\u0105\u0142 w Pogoni Zabrze. Specjalizowa\u0142 si\u0119 na pozycji bramkarza. Karier\u0119 seniorsk\u0105 kontynuowa\u0142 w AZS Katowice i AZS AWF Katowice. W 2007 r. przeszed\u0142 do I-ligowego zespo\u0142u Si\u00f3demka Mied\u017a Legnica i gra\u0142 w tym zespole do 2012 r., przyczyniaj\u0105c si\u0119 m.in. do awansu do ekstraklasy w sezonie 2009\/2010. Kolejnym klubem by\u0142a PGE Stal Mielec \u2013 br\u0105zowy medalista Mistrzostw Polski w sezonie 2011\/2012. W sezonach 2012\/2013 i 2013\/2014 zagra\u0142\u00a0 w Stali 76 mecz\u00f3w i strzeli\u0142 1 bramk\u0119. Ponadto od 2012 r. wyst\u0119powa\u0142 w meczach II reprezentacji Polski. W 2013 r. zosta\u0142 te\u017c powo\u0142any do szerokiej kadry A na Mistrzostwa Europy 2014 r., ale nie zosta\u0142 wybrany do \u015bcis\u0142ego sk\u0142adu reprezentacji. W sezonie 2014\/2015 gra\u0142 w ekstraklasowej dru\u017cynie Gaz-System Pogo\u0144 Szczecin, a od sezonu 2015\/2016 jest bramkarzem niemieckiego zespo\u0142u HSV Insel Usedom.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRYSA JAN<\/strong>, urodzony w Miechocinie, powiat tarnobrzeski. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y powszechnej pracowa\u0142 jako nauczyciel, ale zawiesi\u0142 prac\u0119 i podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowym w Mielcu; egzaminy maturalne zda\u0142 w 1914 r. Bra\u0142 udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej i zosta\u0142 wzi\u0119ty przez Rosjan do niewoli. Po uwolnieniu mieszka\u0142 w Charkowie i rozpocz\u0105\u0142 studia prawnicze na tamtejszym uniwersytecie. Po powrocie do kraju zamieszka\u0142 w Warszawie i doko\u0144czy\u0142 studia, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako adwokat. By\u0142 dzia\u0142aczem PSL \u201ePiast\u201d. W 1927 r. by\u0142 jednym z g\u0142\u00f3wnych or\u0119downik\u00f3w wsp\u00f3\u0142pracy PSL z obozem rz\u0105dowym, w rezultacie czego w 1928 r. zosta\u0142 wybrany pos\u0142em na Sejm z listy BBWR. W 1930 r. zg\u0142osi\u0142 akces do Stronnictwa Ch\u0142opskiego (SCh). 9 X 1931 r. zosta\u0142 ponownie pos\u0142em na miejsce zmar\u0142ego J. D\u0119bskiego. W czasie zjazdu zjednoczeniowego (15 III 1931 r.) wszed\u0142 w sk\u0142ad G\u0142\u00f3wnej Komisji Rewizyjnej Stronnictwa Ludowego. Od 1933 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Naczelnego Komitetu Wykonawczego SL, a w latach 1933-1935 cz\u0142onkiem Rady Naczelnej SL. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z pismem \u201ePolska Ludowa\u201d. Po II wojnie \u015bwiatowej pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Spo\u017cywc\u00f3w \u201eSpo\u0142em\u201d jako radca prawny. Zmar\u0142 15 VIII 1983 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRZAK JAKUB<\/strong>, urodzony 20 VI 1900 r. w Kro\u015bcienku nad Dunajcem, syn Andrzeja i Agnieszki. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 i szko\u0142\u0119 zawodow\u0105 w Kro\u015bcienku. Zosta\u0142 zatrudniony w miejscowej renomowanej stolarni Schmitha i w zak\u0142adzie tym zdoby\u0142 kwalifikacje czeladnicze i mistrzowskie w zawodzie stolarza. W 1926 r., za namow\u0105 mielczanina Stanis\u0142awa Wery\u0144skiego, przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i zosta\u0142 kierownikiem wytw\u00f3rni mebli tego\u017c S. Wery\u0144skiego. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w wytwarzaniu mebli inkrustowanych. W latach 30. udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Towarzystwie Chrze\u015bcija\u0144skich Robotnik\u00f3w. By\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem imprez kulturalnych i o\u015bwiatowych oraz cz\u0142onkiem zespo\u0142\u00f3w artystycznych. W czasie okupacji hitlerowskiej nadal kierowa\u0142 zak\u0142adem S. Wery\u0144skiego. W pierwszych latach po zako\u0144czeniu II wojny \u015bwiatowej wykonywa\u0142 meble m.in. na zam\u00f3wienia rz\u0105dowe do Warszawy, w tym prawdopodobnie do gabinetu prezydenta B. Bieruta. Bra\u0142 udzia\u0142 w remoncie i restauracji ko\u015bci\u00f3\u0142ka \u015bw. Marka po zniszczeniach wojennych, m.in. wykona\u0142 nowy o\u0142tarz wed\u0142ug w\u0142asnego projektu. Naprawi\u0142 te\u017c drewniane wyposa\u017cenie kaplicy \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki, zniszczone w wyniku wybuchu niemieckiego pocisku artyleryjskiego 13 XI 1944 r. Uczestniczy\u0142 w tworzeniu i dzia\u0142alno\u015bci Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePok\u00f3j\u201d, a nast\u0119pnie Sp\u00f3\u0142dzielni \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107\u201d i PSS \u201eSpo\u0142em\u201d, w kt\u00f3rej przez wiele lat pe\u0142ni\u0142 funkcje w Radzie Nadzorczej. By\u0142 tak\u017ce wybierany do Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Zdrowia. W 1968 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d. Zmar\u0142 27 IX 1986 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRZAK J\u00d3ZEFA,<\/strong>\u00a0urodzona 16 VIII 1954 r. w Trze\u015bni, powiat kolbuszowski, c\u00f3rka Piotra i Marii z domu Tetlak. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Kolbuszowej z matur\u0105 w 1973 r. i Studium Nauczycielskiego w Tarnowie w 1975 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w Szkole Podstawowej w Ota\u0142\u0119\u017cy, gmina Czermin (1975-1978). Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Zbiorcza Szko\u0142a Gminna w Przec\u0142awiu (1978-1979) i Szko\u0142a Podstawowa w \u0141\u0105czkach Brzeskich, gmina Przec\u0142aw (1979-2008). Ponadto w latach 2004-2007 uczy\u0142a w niepe\u0142nym wymiarze godzin w Szkole Podstawowej w Tuszymie, gmina Przec\u0142aw, a nast\u0119pnie w latach 2008-2011 w wymiarze p\u00f3\u0142 etatu w Szkole Podstawowej w Wylowie, gmina Przec\u0142aw. (Wszystkie wymienione miejscowo\u015bci znajduj\u0105 si\u0119 na terenie powiatu mieleckiego.) R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119, m.in. w 1993 r. uko\u0144czy\u0142a Pedagogiczne Studium Bibliotekarstwa i Informacji Naukowej w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. Spo\u015br\u00f3d wielu zada\u0144 dydaktyczno-wychowawczych, kt\u00f3re realizowa\u0142a, na szczeg\u00f3lne wyr\u00f3\u017cnienie zas\u0142uguj\u0105: urz\u0105dzenie biblioteki jako pracowni interprzedmiotowej, przygotowywanie uczni\u00f3w do zdobywania karty rowerowej i organizowanie r\u00f3\u017cnych form wycieczek krajoznawczych. W 2004 r. zg\u0142osi\u0142a akces do Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W. Szafera w Mielcu oraz Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy TMZM. Od lat pasjonuje si\u0119 fotografi\u0105, tote\u017c swoje bogate zbiory prezentuje na wystawach, m.in. w Przec\u0142awiu, powiecie mieleckim i wojew\u00f3dztwie podkarpackim (w domach kultury, bibliotekach i innych instytucjach kultury). Bierze te\u017c udzia\u0142 w konkursach fotograficznych, zdobywaj\u0105c nagrody i wyr\u00f3\u017cnienia. W styczniu 2014 r. by\u0142a jedn\u0105 z za\u0142o\u017cycielek Stowarzyszenia \u201ePrzec\u0142awski Kr\u0105g\u201d i jest jego prezesem. (Stowarzyszenie m.in. podj\u0119\u0142o si\u0119 opieki nad bardzo zniszczonym ko\u015bci\u00f3\u0142kiem \u015bw. Bernardyna ze Sieny w Przec\u0142awiu i sukcesywnie poprawia jego stan.) Autorka ksi\u0105\u017cek: \u201eW s\u0142u\u017cbie przec\u0142awianom \u2013 135 lat Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Przec\u0142awiu\u201d (Przec\u0142aw 2014), \u201eKo\u015bci\u00f3\u0142ek pw. \u015bw. Bernardyna ze Sieny w Przec\u0142awiu\u201d (Przec\u0142aw 2015) i \u201eWigilia na Ziemi Przec\u0142awskiej\u201d (Przec\u0142aw 2019). Od 2020 r. nale\u017cy do Grupy Literackiej \u201eS\u0142owo\u201d przy TMZM w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Medalem Edukacji Narodowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 50-lecia TMZM.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRZAK KRZYSZTOF,<\/strong>\u00a0urodzony 28 III 1963 r. w Mielcu, syn Mieczys\u0142awa i Izabeli z Trybulskich. Ucz\u0119szcza\u0142 do Technikum Mechanicznego Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. W tym czasie nale\u017ca\u0142 do szkolnego zespo\u0142u Cantabile, kt\u00f3ry wielokrotnie wyst\u0119powa\u0142 z powodzeniem na przegl\u0105dach i festiwalach muzycznych. Specjalizowa\u0142 si\u0119 w poezji \u015bpiewanej. Komponowa\u0142 muzyk\u0119, najcz\u0119\u015bciej do s\u0142\u00f3w Andrzeja Ciacha i \u015bpiewa\u0142 przy akompaniamencie gitary. W 1984 r. zdoby\u0142 nagrod\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 w Przegl\u0105dzie Zespo\u0142\u00f3w Muzycznych i Solist\u00f3w \u201eZ\u0142oty S\u0119k-84\u201d w Mielcu. W latach 1985 – 1989 nagra\u0142 ponad dwadzie\u015bcia utwor\u00f3w w Radio Rzesz\u00f3w i w Mielcu. Zdoby\u0142 indywidualn\u0105 II nagrod\u0119 na Studenckim Festiwalu Piosenki \u2013 1989 w Krakowie. Tak\u017ce w 1989 r., po przej\u015bciu eliminacji i p\u00f3\u0142fina\u0142u w Mielcu zakwalifikowa\u0142 si\u0119 do fina\u0142u Og\u00f3lnopolskiego Przegl\u0105du Piosenki Polskiej we Wroc\u0142awiu. Tam znalaz\u0142 si\u0119 w z\u0142otej dziesi\u0105tce, kt\u00f3ra zosta\u0142a zaproszona do udzia\u0142u w koncercie \u201eDebiuty\u201d na XXVI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i po udanym wyst\u0119pie otrzyma\u0142 wyr\u00f3\u017cnienie. Wyjecha\u0142 do Hiszpanii i z niewiadomych przyczyn a\u017c do 2010 r. nie utrzymywa\u0142 z nikim w Polsce kontakt\u00f3w. Staraniem jego przyjaci\u00f3\u0142 w 2008 r. wydano p\u0142yt\u0119 \u201eGdzie jest Krzysiek Krzak \u015bpiewaj\u0105cy bezpa\u0144skie ballady o niczym\u201d z nagraniami archiwalnymi. W 2010 r. za po\u015brednictwem polskiej ambasady nawi\u0105za\u0142 kontakt z przyjaci\u00f3\u0142mi z Mielca i powr\u00f3ci\u0142 do rodzinnego miasta. Wyst\u0105pi\u0142 w Mielcu i m.in. w audycji \u201eMuzyczna Bombonierka\u201d w Radio Krak\u00f3w. Ponownie wyjecha\u0142 do Hiszpanii. Zmar\u0142 26 I 2016 r. w Barcelonie.<\/p>\r\n

KRZEMIENICA<\/b>, miejscowo\u015b\u0107 – so\u0142ectwo w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego i p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci gminy Gaw\u0142uszowice, przy drodze wojew\u00f3dzkiej nr 982 DW Szczucin \u2013 Sadkowa G\u00f3ra \u2013 Ja\u015blany. Jej cz\u0119\u015bciami s\u0105: Du\u017ce G\u00f3rki i Ma\u0142e G\u00f3rki. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od gruntu kamienistego lub krzemienia, kt\u00f3ry spotykany jest na tym terenie. Dane wed\u0142ug stanu na 31 XII 2023 r.: powierzchnia – 4,44 km2, mieszka\u0144cy – 407, gospodarstwa rolne – 72 gospodarstwa, oko\u0142o 20 podmiot\u00f3w gospodarczych. Infrastruktur\u0119 techniczn\u0105 stanowi\u0105 sieci: elektroenergetyczna, wodoci\u0105gowa i telekomunikacyjna oraz przydomowe oczyszczalnie \u015bciek\u00f3w. \u00a0 G\u0142\u00f3wnym zaj\u0119ciem mieszka\u0144c\u00f3w jest rolnictwo, ale te\u017c wielu z nich doje\u017cd\u017ca do pracy w Mielcu, Gaw\u0142uszowicach lub innych miejscowo\u015bciach. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 prowadz\u0105: Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna, Stowarzyszenie \u201ePrzyjazna Krzemienica\u201d i GKS Krzemienica. Szczeg\u00f3lnym miejscem jest upami\u0119tnienie pacyfikacji wsi i zamordowania 10 os\u00f3b przez Niemc\u00f3w w nocy z 26 na 27 VI 1944 r. w odwecie za pomoc udzielan\u0105 przez wie\u015b oddzia\u0142om polskich partyzant\u00f3w. Ponadto wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 Dom Stra\u017caka, Pracownia Fizjoterapii (w budynku po szkole) i boisko pi\u0142karskie GKS Krzemienica.<\/p>\r\n

Kod pocztowy: 39-307, strefa numeracyjna: 17; po\u0142o\u017cenie: 50025\u201925\u2019\u2019N \u2013 21025\u201924\u2019\u2019E.<\/p>\r\n

Historia <\/b>W latach 80. XIX w., z inicjatywy Romana Rydla, archeolog Adam Honory Kirkor przeprowadzi\u0142 na terenie Krzemienicy prace wykopaliskowe, kt\u00f3re przynios\u0142y zdumiewaj\u0105ce rezultaty. Oto bowiem odkryto cmentarzysko cia\u0142opalne (28 grob\u00f3w popielicowych) kultury \u0142u\u017cyckiej. Z kolei Ewa Szarek-Waszkowska w latach 70. XX w. odkry\u0142a pozosta\u0142o\u015bci cmentarzyska okres\u00f3w kultury pomorskiej i przeworskiej. Pierwsza znana wzmianka pisemna informuje, \u017ce w 1448 r. Krzemienica by\u0142a w\u0142asno\u015bci\u0105 Spytka z Tarnowa. Tak\u017ce przez dalsze lata pozostawa\u0142a w r\u0119kach rodu Tarnowskich. Katolicy nale\u017celi do parafii w Gaw\u0142uszowicach. Po I rozbiorze Polski (1772 r.) Krzemienica wraz z innymi nadwis\u0142ocza\u0144skimi miejscowo\u015bciami dosta\u0142a si\u0119 pod zab\u00f3r austriacki, w ramach Kr\u00f3lestwa Galicji i Lodomerii. W czasie krwawej rebelii ch\u0142opskiej w 1846 r. na jej terenie zamordowano dw\u00f3ch m\u0119\u017cczyzn. Od 1853 r. nale\u017ca\u0142a do nowo utworzonego powiatu mieleckiego. W lutym 1895 r. jej mieszka\u0144cy, n\u0119kani powodziami i po\u017carami, utworzyli Stowarzyszenie Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej. Przy pierwszym wyposa\u017ceniu stra\u017cackim wydatnie pom\u00f3g\u0142 Ludwik Gumi\u0144ski \u2013 dziedzic dworu w s\u0105siednich Nizinach. W czasie powstania styczniowego 1863 r. grupa m\u0142odych mieszka\u0144c\u00f3w Krzemienicy zg\u0142osi\u0142a si\u0119 do oddzia\u0142u formowanego w Gaw\u0142uszowicach. Oddzia\u0142 ten uda\u0142 si\u0119 za Wis\u0142\u0119 na pomoc powsta\u0144com, ale zosta\u0142 rozbity i poni\u00f3s\u0142 du\u017ce straty osobowe. Na prze\u0142omie wiek\u00f3w XIX i XX w p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego wykonano obwa\u0142owania rzek i przeprowadzono melioracj\u0119 p\u00f3l, co znacznie ograniczy\u0142o wylewy rzek i nawodni\u0142o pola. W pierwszych latach XX w. sporo os\u00f3b z teren\u00f3w gaw\u0142uszowickiej parafii, tak\u017ce z Krzemienicy, wyjecha\u0142o w celach zarobkowych do pa\u0144stw zachodnich i Ameryki P\u00f3\u0142nocnej. W czasie I wojny \u015bwiatowej wie\u015b zosta\u0142a w du\u017cym stopniu zniszczona przez dzia\u0142ania wojenne w latach 1914-1915 i dwukrotn\u0105 okupacj\u0119 rosyjsk\u0105 (19 IX \u2013 4 X 1914 r. i 7 XI 1914 \u2013 11 V 1915 r.), a dodatkowo przez obowi\u0105zkowe dostarczanie \u017cywno\u015bci dla wojska, wymuszane przez wojsko austriackie i niemieckie za symboliczne zap\u0142aty. Po odzyskaniu przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci w 1918 r. Krzemienica jako oddzielna gmina jednowioskowa wchodzi\u0142a w sk\u0142ad powiatu mieleckiego i utworzonego w 1921 r. wojew\u00f3dztwa krakowskiego. W sprawozdaniu ze stanu ludno\u015bci i potrzeb aprowizacyjnych danych statystycznych, przes\u0142anym do Urz\u0119du Wojew\u00f3dzkiego w Krakowie, wykazano w Krzemienicy 685 mieszka\u0144c\u00f3w, w tym 72 osoby bezrolne i 262 ma\u0142orolne wymagaj\u0105ce aprowizacji. W wykazie szk\u00f3\u0142 wymieniano szko\u0142\u0119 w Krzemienicy. W latach mi\u0119dzywojennych wiele wysi\u0142ku kosztowa\u0142a odbudowa wsi. Aktywno\u015bci\u0105 wykaza\u0142o si\u0119 ko\u0142o PSL \u201ePiast\u201d, z kt\u00f3rego inicjatywy wys\u0142ano do Warszawy protest przeciwko zapowiadanej przez sanacj\u0119 reformie ustaw samorz\u0105dowych. W 1934 r. wielka pow\u00f3d\u017a po wylewie rzek podkarpackich spowodowa\u0142a olbrzymie zniszczenia materialne na terenach nadwi\u015bla\u0144skich, w tym tak\u017ce w Krzemienicy. Rz\u0105dowa pomoc w postaci zbo\u017ca za prace przy likwidacji szk\u00f3d popowodziowych tylko w cz\u0119\u015bci zrekompensowa\u0142a te straty. Po kilku latach naprawiono szkody, ale we wrze\u015bniu 1939 r. na Polsk\u0119 spad\u0142o jeszcze wi\u0119ksze nieszcz\u0119\u015bcie: agresja Niemiec hitlerowskich, a p\u00f3\u017aniej wojsk Zwi\u0105zku Sowieckiego. Ju\u017c w pierwszych miesi\u0105cach okupacji cz\u0119\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w Krzemienicy w\u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy ruchu oporu. Po ustaleniu struktury Inspektoratu Rejonowego ZWZ-AK Krzemienica wchodzi\u0142a w sk\u0142ad Plac\u00f3wki nr II i by\u0142a punktem kontaktowym nr 27. By\u0142a pierwsz\u0105 baz\u0105 W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d. Na terenie wsi funkcjonowa\u0142 punkt przebitkowy gazetki podziemnej \u201eOdwet\u201d. Udzielano schronienia partyzantom. Wielk\u0105 tragedi\u0105 by\u0142a pacyfikacja wsi przez Niemc\u00f3w w dniu 26 VI 1943 r. w odwecie za udzia\u0142 mieszka\u0144c\u00f3w w dzia\u0142alno\u015bci konspiracyjnej. Kolejne zniszczenia nast\u0105pi\u0142y w wyniku star\u0107 wycofuj\u0105cych si\u0119 wojsk niemieckich z nacieraj\u0105cymi wojskami sowieckimi w sierpniu 1944 r. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej (VIII 1944 r.) przyst\u0105piono do odbudowy wsi. W 1948 r. wybudowano prowizoryczn\u0105 remiz\u0119. Rozbudowano przedwojenny budynek szkolny. Poczynaj\u0105c od lat 50., nie rezygnuj\u0105c z tradycyjnej uprawy roli, coraz\u00a0 wi\u0119cej os\u00f3b doje\u017cd\u017ca\u0142o do pracy w Mielcu. To pozwala\u0142o na rozw\u00f3j budownictwa murowanego i unowocze\u015bnianie gospodarstw. W wyniku reform podzia\u0142u administracyjnego kraju w latach 1954-1959 Krzemienica by\u0142a siedzib\u0105 Gromadzkiej Rady Narodowej, w latach 1960-1971 podlega\u0142a GRN w Gaw\u0142uszowicach, a w 1972 r. wesz\u0142a w sk\u0142ad gminy Tusz\u00f3w Narodowy. Uruchomiono punkt kina objazdowego. W latach 60. wie\u015b boryka\u0142a si\u0119 z powodziami (1960, 1961, 1962, 1966) i rekordowymi opadami \u015bniegu (1963, 1964). Wa\u017cn\u0105 rol\u0119 w akcjach ratowniczych odgrywa\u0142a miejscowa OSP. Ros\u0142a liczba os\u00f3b doje\u017cd\u017caj\u0105cych do pracy w Mielcu i innych o\u015brodkach przemys\u0142owych. W 1970 r. z 514 mieszka\u0144c\u00f3w 201 utrzymywa\u0142o si\u0119 z zaj\u0119\u0107 pozarolniczych. W tym czasie Krzemienica otrzyma\u0142a po\u0142\u0105czenie autobusowe z Mielcem. Po reformie o\u015bwiatowej w latach 70. szko\u0142a podstawowa zosta\u0142a przemianowana na fili\u0119 Zbiorczej Szko\u0142y Gminnej. W latach 1986-1992 wybudowano Dom Stra\u017caka. Po restytucji gminy Gaw\u0142uszowice w 1993 r. Krzemienica znalaz\u0142a si\u0119 w jej granicach. W 1995 r. odby\u0142a si\u0119 uroczysto\u015b\u0107 100-lecia powstania OSP Krzemienica, po\u0142\u0105czona z oddaniem do u\u017cytku budynku gospodarczo-gara\u017cowego OSP i uhonorowaniem sztandaru jednostki Z\u0142otym Znakiem Zwi\u0105zku. W latach 90. XX w. i pierwszych latach XXI w. rozbudowano infrastruktur\u0119 techniczn\u0105, m.in. zbudowano sie\u0107 wodoci\u0105gow\u0105 i telekomunikacyjn\u0105, a ponadto upowszechniono przydomowe oczyszczalnie \u015bciek\u00f3w. Wprowadzono selektywn\u0105 zbi\u00f3rk\u0119 odpad\u00f3w. Pocz\u0105tek XXI w. zapisa\u0142 si\u0119 te\u017c kolejnymi powodziami (2001, 2008, 2009, 2010) i ofiarnymi dzia\u0142aniami OSP. Przykrym wydarzeniem by\u0142a likwidacja szko\u0142y maj\u0105cej bogat\u0105 histori\u0119 i osi\u0105gni\u0119cia. W budynku szkolnym zorganizowano Gabinet Fizjoterapii. W latach 2019-2012 zagospodarowano tereny wzd\u0142u\u017c Kana\u0142u Chorzelowskiego. Zbudowano alejki spacerowe, \u015bcie\u017cki rowerowe, k\u0142adki, klomby i \u0142awki wypoczynkowe. W 2015 r. reaktywowano Gminny Klub Sportowy z sekcj\u0105 pi\u0142ki no\u017cnej oraz wybudowano trybuny i ogrodzenie. Powsta\u0142 te\u017c plac zabaw dla dzieci. W 2016 r. odnowiono pomnik upami\u0119tniaj\u0105cy pacyfikacj\u0119 wsi i os\u00f3b zamordowanych przez Niemc\u00f3w w nocy z 26 na 27 VI 1944 r. oraz jego otoczenie i kapliczk\u0119 \u015bw. Jana. W przysi\u00f3\u0142ku Du\u017ce G\u00f3rki zbudowano altan\u0119 rekreacyjno-wypoczynkow\u0105. Rozwija\u0142a si\u0119 OSP. Pozyskano nowych druh\u00f3w i sprz\u0119t ratowniczy. Z inicjatywy zarz\u0105du, a szczeg\u00f3lnie prezesa Jana Bika, utworzono m\u0142odzie\u017cow\u0105 dru\u017cyn\u0119 po\u017carnicz\u0105. W latach 2022-2024 wykonano kapitalny remont dr\u00f3g gminnych na terenie wsi, a w 2024 r. wyremontowano i docieplono budynek Pracowni Fizjoterapii i Dom Stra\u017caka.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRZEMIENICZA G\u00d3RA<\/strong>, zob. CYRANOWSKA G\u00d3RA<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRZEMIE\u0143 MARIAN W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 18 VIII 1944 r. w Krakowie, syn Stanis\u0142awa i Franciszki z domu Swachta. Absolwent Technikum Mechanicznego w Krakowie, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1963 r. Studia na Wydziale Odlewnictwa Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej im. St. Staszica w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1969 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera odlewnika. Po studiach zatrudniony zosta\u0142 w WSK Mielec na stanowisku starszego technologa. Od 1972 r. pracowa\u0142 na stanowisku kierownika sekcji, a w latach 1974-1980 – na stanowisku kierownika dzia\u0142u. W latach 70. uko\u0144czy\u0142 m.in. studia podyplomowe z zakresu ekonomiki przemys\u0142u (SGPiS w Warszawie) oraz kilka kurs\u00f3w specjalistycznych III stopnia. W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do unowocze\u015bnienia funkcjonowania i produkcji przedsi\u0119biorstwa, m.in. uruchomienia systemu ewidencji osobowej na EMC Odra 1304 (otrzyma\u0142 za to Nagrod\u0119 Ministra Przemys\u0142u Maszynowego w 1976 r.), uruchomienia systemu automatycznego programowania OSW \u201eNARVIK\u201d (Nagroda Zespo\u0142owa II stopnia NOT) i systemu automatycznego programowania OSW (by\u0142a to pierwsza w Polsce i w krajach RWPG implementacja na EMC JS RIAD). W latach 1980-1985 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 g\u0142\u00f3wnego specjalisty do spraw zaopatrzenia i kooperacji. Uczestniczy\u0142 w\u00f3wczas w uruchomieniu produkcji samolotu AN-28 i w 1984 r. otrzyma\u0142 Nagrod\u0119 Zespo\u0142ow\u0105 NOT I stopnia oraz tytu\u0142 Wojew\u00f3dzkiego Mistrza Techniki 1984 r. W 1986 r. powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora naczelnego do spraw handlowych. Od 1988 r. pracowa\u0142 w przedstawicielstwie WSK Mielec we Lwowie. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 pracom spo\u0142ecznym. W latach 80. by\u0142 wiceprezesem FKS PZL-Stal Mielec do spraw pi\u0142ki no\u017cnej. By\u0142 tak\u017ce cz\u0142onkiem NOT \u2013 Stowarzyszenia Technicznego Odlewnik\u00f3w Polskich, TNOiK, Automobilklubu Rzeszowskiego i Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy (posiada\u0142 stopie\u0144 porucznika). Poza nagrodami za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w dziedzinie techniki wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Za Zas\u0142ugi dla Rozwoju Przemys\u0142u Maszynowego, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu Zagranicznego\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201di Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PZPN. Zmar\u0142 23 XII 1993 r. w Mielcu. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRZEMIE\u0143 STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 10 XII 1907 r. w Rybarzowicach, pow. bialski, syn J\u00f3zefa i Adeli z domu Kosiba. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1926 r. Nale\u017ca\u0142 do gimnazjalnego harcerstwa i pe\u0142ni\u0142 w nim r\u00f3\u017cne funkcje. Studia teologiczne w Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1930 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Muszynie, Cmolasie i Lubzinie. W 1939 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii w Rzepienniku Biskupim i sprawowa\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 1984 r. Wtedy to zrezygnowa\u0142 z probostwa, ale pozosta\u0142 w Rzepienniku jako rezydent. Wyr\u00f3\u017cniony RM. Zmar\u0142 11 X 1998 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Rzepienniku Biskupim.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRZEMPEK JAN CZES\u0141AW<\/strong>, urodzony 15 IX 1957 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Stefanii z domu Wr\u00f3bel. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1977 r. w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu, ale ju\u017c w tym samym roku zosta\u0142 powo\u0142any do zasadniczej s\u0142u\u017cby wojskowej. W latach 1979-1991 pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d jako monter maszyn i urz\u0105dze\u0144 elektronicznych. W 1991 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Banku Depozytowo-Kredytowego Lublin Oddzia\u0142 Mielec (p\u00f3\u017aniej PEKAO SA I O\/Mielec) na stanowisko rzemie\u015blnika, a nast\u0119pnie kasjera. W 2001 r. przeszed\u0142 do Polskich Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych w Mielcu i pracowa\u0142 jako monter maszyn i urz\u0105dze\u0144, a w 2004 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w BRW Mielec Sp. z o.o. jako operator spalarni odpad\u00f3w przemys\u0142owych, a nast\u0119pnie operator w\u00f3zk\u00f3w wid\u0142owych. Honorowe oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 w czasie s\u0142u\u017cby wojskowej w 1978 r. Od 1999 r. nale\u017cy do Ko\u0142a HDK i PCK w Mielcu. Odda\u0142 30 700 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego HDK III, II i I stopnia.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRZEWI\u0143SKI KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 9 V 1934 r. w Bielinach, powiat ni\u017ca\u0144ski, syn Franciszka i Anny z domu Rup. W latach 1948-1950 ucz\u0119szcza\u0142 do dwuletniej Szko\u0142y Rolniczej w Bielinach. W 1951 r. odby\u0142 w Rzeszowie kurs dow\u00f3dc\u00f3w pluton\u00f3w Brygad \u201eS\u0142u\u017cba Polsce\u201d i po jego uko\u0144czeniu pracowa\u0142 w 12. Brygadzie \u201eSP\u201d\u00a0w Chorzowie jako dow\u00f3dca plutonu. Od 1 IX 1951 r. podj\u0105\u0142 nauk\u0119 w Technikum Budowlanym w Jaros\u0142awiu i uko\u0144czy\u0142 j\u0105 egzaminami maturalnymi w 1955 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 technika budowlanego o specjalno\u015bci wodno-kanalizacyjnej. Od 1 VIII 1955 r. do 1 VIII 1991 r. pracowa\u0142 nieprzerwanie w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Komunalnej w Mielcu, w tym od 1963 r. na stanowisku kierownika Zak\u0142adu Wodoci\u0105g\u00f3w Miejskich. Dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 poprzez specjalistyczne kursy i uzyska\u0142 szereg uprawnie\u0144. W latach 1981-1990 pe\u0142ni\u0142 (w wymiarze \u00bd etatu) funkcj\u0119 inspektora nadzoru WDI Rzesz\u00f3w przy budowie uj\u0119cia i stacji uzdatniania wody i infrastruktury technicznej urz\u0105dze\u0144 podziemnych. Przyczyni\u0142 si\u0119 do kompleksowego rozwi\u0105zania problemu ilo\u015bci i jako\u015bci wody dla Mielca. W latach 1971-1976 by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Doradczej przy Departamencie Wodoci\u0105g\u00f3w i Kanalizacji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Zrzeszenia In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Sanitarnych. Od 1971 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Pa\u0144stwowej Komisji Egzaminacyjnej przy Wojew\u00f3dzkim Zak\u0142adzie Doskonalenia Zawodowego. Pomaga\u0142 w rozwi\u0105zywaniu problem\u00f3w technicznych i wykonawczych przy budowach mieleckich ko\u015bcio\u0142\u00f3w: Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, Ducha \u015awi\u0119tego i Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej. Z dniem 31 VII 1991 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Przez wiele lat by\u0142 zaanga\u017cowanym dzia\u0142aczem spo\u0142ecznym. W latach 1960-1972 by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Finans\u00f3w, Budownictwa, Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej MRN w Mielcu, a p\u00f3\u017aniej radnym MRN w kadencjach 1984-1988 i 1988-1990 (skr\u00f3cona). Przewodniczy\u0142 Komitetowi Rodzicielskiemu Szko\u0142y Podstawowej nr 1 w Mielcu (1969-1974) i Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Zawodowych nr 1 w Mielcu (1974-1990). W latach 1977-1985 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci jako cz\u0142onek i wiceprzewodnicz\u0105cy Zarz\u0105du Miejskiego tej organizacji. Przez wiele lat pe\u0142ni\u0142 spo\u0142eczne funkcje w Oddziale WSS \u201eSpo\u0142em\u201d i nast\u0119pnie PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu; m.in. by\u0142 wiceprzewodnicz\u0105cym Rady Nadzorczej (od 1978 r.), przewodnicz\u0105cym Komisji Spo\u0142eczno-Samorz\u0105dowej, przewodnicz\u0105cym Rady Nadzorczej (1984-1987) i cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej (do 1989). Od 1974 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Osiedla J. Kili\u0144skiego (wcze\u015bniej Komitet Osiedlowy) i przyczynia\u0142 si\u0119 do za\u0142atwiania wielu spraw tego osiedla. Posiada\u0142 stopie\u0144 sier\u017canta. By\u0142 \u0142awnikiem przy S\u0105dzie Rejonowym w Mielcu w kadencji 2000-2003. Za d\u0142ugoletni\u0105 prac\u0119 zawodow\u0105 i aktywn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1987) i Medalem 40-lecia Polski Ludowej oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 TKKF (1972), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zkow\u0105 Pracownik\u00f3w Gospodarki Komunalnej i Terenowej (1977), Medalem im. H. Jordana (1979), Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d (1982), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Emeryt\u00f3w, Rencist\u00f3w i Inwalid\u00f3w (1982), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz TPD\u201d (1983) i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d (1984), a ponadto wyr\u00f3\u017cniono go nagrod\u0105 Ministra Gospodarki Komunalnej. W 1979 r. wpisany zosta\u0142 do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca. Zmar\u0142 25 VII 2004 r. Spoczywa na \u00a0cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRZYCZKOWSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 1 IV 1899 r. we Lwowie. Absolwent gimnazjum we Lwowie, matura w 1919 r. Studia na Politechnice Lwowskiej uko\u0144czy\u0142 w 1922 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera. Po rocznej asystenturze w katedrze budowy maszyn Politechniki Lwowskiej wyjecha\u0142 do Francji na studia lotnicze i uko\u0144czy\u0142 je w 1925 r. Powr\u00f3ci\u0142 do Polski i pracowa\u0142 kolejno w: Fabryce \u201eSamolot\u201d na \u0141awicy w Poznaniu (1925-1928), Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych w Warszawie i Polskich Zak\u0142adach Lotniczych LOT, gdzie pocz\u0105tkowo by\u0142 szefem in\u017cynier\u00f3w, a nast\u0119pnie zosta\u0142 awansowany na stanowisko dyrektora technicznego. R\u00f3wnolegle pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w Zwi\u0105zku Polskich In\u017cynier\u00f3w Lotniczych, najpierw jako cz\u0142onek Zarz\u0105du (1928-1929) i p\u00f3\u017aniej jego prezes (1934-1936). W 1937 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem naczelnym budowanych w Mielcu Pa\u0144stwowych Zak\u0142ad\u00f3w Lotniczych Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w Nr 2. Jako pierwszy dyrektor fabryki by\u0142 jej g\u0142\u00f3wnym organizatorem i doprowadzi\u0142 do rozpocz\u0119cia przez ni\u0105 produkcji samolot\u00f3w. Po wybuchu II wojny \u015bwiatowej ewakuowa\u0142 si\u0119 (wraz z innymi cz\u0142onkami kierownictwa) do Rumunii, a p\u00f3\u017aniej do Francji i tam s\u0142u\u017cy\u0142 w lotnictwie wojskowym. W 1941 r. przyj\u0105\u0142 propozycj\u0119 w\u0142adz kanadyjskich i w Kanadzie \u2013 wsp\u00f3lnie z innymi polskimi in\u017cynierami \u2013 zorganizowa\u0142 fabryk\u0119 cz\u0119\u015bci samolot\u00f3w \u201eAero Tool Works Ltd\u201d. Tam r\u00f3wnie\u017c za\u0142o\u017cy\u0142 Stowarzyszenie Polskich In\u017cynier\u00f3w. W 1944 r. by\u0142 delegatem Polski na Konferencji Lotniczej w Chicago, a w latach 1944-1945 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 attache lotnictwa cywilnego przy Ambasadzie Polskiej w Waszyngtonie. Od 1945 r. pracowa\u0142 na stanowisku dyrektora technicznego International Air Transport Association i przez wiele lat by\u0142 koordynatorem dzia\u0142alno\u015bci linii lotniczych w zakresie ekonomiki, eksploatacji technicznej i bezpiecze\u0144stwa. Organizowa\u0142 mi\u0119dzynarodowe konferencje techniczne IATA oraz inne formy wymiany do\u015bwiadcze\u0144 w zakresie funkcjonowania lotnictwa. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1966 r. Zmar\u0142 24 VII 1978 r. w Montrealu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRZYSKA FRANCISZEK<\/strong>, nauczyciel szko\u0142y trywialnej w Mielcu. Wzmiankowany w dokumencie z 1856 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRZYSZTOFIK DAMIAN<\/strong>, urodzony 12 IV 1988 r. w Mielcu, syn Stanis\u0142awa i Barbary z d. Pacu\u0142a. Gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w m\u0142odzie\u017cowych dru\u017cynach Stali Mielec. Specjalizowa\u0142 si\u0119 na pozycji obrotowego. Do I zespo\u0142u senior\u00f3w zosta\u0142 w\u0142\u0105czony w 2004 r. Do ko\u0144ca sezonu 2012\/2013, z wyj\u0105tkiem I rundy 2011\/2012 (by\u0142 wypo\u017cyczony do Czuwaju Przemy\u015bl), gra\u0142 w SPR Stal jako jeden z jej podstawowych zawodnik\u00f3w. Przyczyni\u0142 si\u0119 do trzykrotnego awansu do ekstraklasy oraz zdobycia 3. miejsca i br\u0105zowego medalu Mistrzostw Polski w 2012 r. Jeszcze jako zawodnik Stali zadebiutowa\u0142 4 VI 2013 r. w I reprezentacji Polski w meczu ze Szwecj\u0105 (Larvik, Norwegia, 27:29). W sezonie 2013\/2014 r. gra\u0142 w Tatranie Presz\u00f3w (S\u0142owacja). Poza rozgrywkami ligowymi gra\u0142 w Pucharze EHF (Puchar Europejskiej Federacji Pi\u0142ki R\u0119cznej). Wtedy te\u017c zosta\u0142 powo\u0142any do reprezentacji Polski na Mistrzostwa Europy w Danii (2014), ale uleg\u0142 kontuzji i nie zagra\u0142 w turnieju. Kolejne dwa sezony gra\u0142 zn\u00f3w w Stali Mielec i nale\u017ca\u0142 do jej najlepszych zawodnik\u00f3w. Od sezonu 2016\/2017 gra\u0142 w ekstraklasowym zespole Chrobry G\u0142og\u00f3w i nale\u017ca\u0142 do grona jego najlepszych zawodnik\u00f3w. Po sezonie 2021\/2022 powr\u00f3ci\u0142 do Handball Stal Mielec (I liga).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRZYSZTOFIK JACEK RYSZARD<\/strong>, urodzony 25 IX 1953 r. w Mielcu, syn Edwarda i Anny z domu Kulka. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1972 r. W tym samym roku zatrudniony zosta\u0142 w Powiatowej i Miejskiej Bibliotece Publicznej w Mielcu. Nast\u0119pnie pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d i Robotniczym Centrum Kultury w Mielcu. Od 1989 r. pracowa\u0142 w Elektrociep\u0142owni Mielec Sp.\u00a0z o.o. Uko\u0144czy\u0142 studia wy\u017csze w zakresie historii na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim w Krakowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra, a w 1996 r. uzyska\u0142 stopie\u0144 doktora nauk humanistycznych – w zakresie historii \u2013 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej im. Jana Kochanowskiego w Kielcach. Tematem rozprawy doktorskiej by\u0142\u00a0Ruch m\u0142odzie\u017cowy w wojew\u00f3dztwie rzeszowskim w latach 1944-1948.<\/em> Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 w pracach spo\u0142ecznych. By\u0142 dzia\u0142aczem ZMS i ZSMP. Pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji w Zarz\u0105dzie Fabrycznym WSK i Miejskim ZSMP w Mielcu. Dwukrotnie zdobywa\u0142 tytu\u0142 laureata Olimpiad Wiedzy Spo\u0142eczno-Prawnej (dla m\u0142odzie\u017cy pracuj\u0105cej) na szczeblu wojew\u00f3dzkim i mi\u0119dzywojew\u00f3dzkim. By\u0142 cz\u0142onkiem Wojew\u00f3dzkiej i G\u0142\u00f3wnej Komisji Historycznej Ruchu M\u0142odzie\u017cowego w Rzeszowie i Warszawie. Jako cz\u0142onek PZPR uczestniczy\u0142 w pracach Wojew\u00f3dzkiej Komisji Historycznej Ruchu Robotniczego w Rzeszowie. Pod koniec lat 80. dzia\u0142a\u0142 w TPPR, pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 sekretarza Zarz\u0105du Zak\u0142adowego w WSK Mielec. Od 1972 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej im. W\u0142. Szafera w Mielcu. Przez szereg lat pracowa\u0142 w Zarz\u0105dzie i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprezesa Zarz\u0105du. By\u0142 autorem i wsp\u00f3\u0142autorem publikacji historycznych zwi\u0105zanych z ziemi\u0105 mieleck\u0105, m.in.: Partie polityczne, organizacje m\u0142odzie\u017cowe i ruch zwi\u0105zkowy (po 1948 r.)<\/em>, w:\u00a0Mielec. Studia i materia\u0142y z dziej\u00f3w miasta i regionu<\/em>, T. 2 pod redakcj\u0105 Feliksa Kiryka, Mielec 1988,\u00a0Elektrociep\u0142ownia \u201ePZL Mielec\u201d Sp. z o.o.\u00a0(Mielec 1998),\u00a0<\/em>Godni pami\u0119ci \/ Zas\u0142u\u017ceni dzia\u0142acze ruchu ludowego ziemi mieleckiej zmarli w XX wieku\u00a0(wsp\u00f3lnie z Franciszkiem \u015aliw\u0105, Mielec 2000),\u00a0<\/em>W pocie czo\u0142a\/ Represjonowani z przyczyn politycznych\u00a0(wsp\u00f3lnie z Jerzym Kazan\u0105, Mielec 2002), Andrzej K\u0119dzior 1851-1938,<\/em>\u00a0TMZM, Mielec 2002 i 2011. By\u0142 g\u0142\u00f3wnym inicjatorem wydawania od 1998 r. rocznika TMZM \u201eMieleckie Zapiski\u201d i kierownikiem jego zespo\u0142u redakcyjnego (do 2008 r.). Wybiera\u0142 do\u0144 materia\u0142y \u017ar\u00f3d\u0142owe, pisa\u0142 artyku\u0142y i omawia\u0142 wydawane \u201eMieleciana\u201d. Opracowa\u0142 tekst i przygotowa\u0142 do druku ksi\u0105\u017ck\u0119 Bogumi\u0142y Gajowiec\u00a0Podolscy<\/em> (Mielec 2001). By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w i prezesem Klubu Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Lotnictwa TMZM. W 2018 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony odznaczeniem „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej”. Zmar\u0142 31 III 2023 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRZYSZTOFIK KRZYSZTOF J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 18 IX 1970 r. w Mielcu, syn Antoniego i Zofii z domu Pisarz. Absolwent Technikum Mechanicznego ZST w Mielcu. W latach 1991-1992 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105. Od 1994 r. do 2009 r. pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Aparatury Wtryskowej (WAW) Mielec Sp. z o.o. Honorowe oddawanie krwi rozpocz\u0105\u0142 12 X 1994 r. jako cz\u0142onek HDK i PCK w Mielcu. Odda\u0142 dot\u0105d 31 650 ml krwi. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 Odznakami HDK III, II i I stopnia. Jest tak\u017ce cz\u0142onkiem Towarzystwa Gimnastycznego Sok\u00f3\u0142 Mielec.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRZYWA (ULICA)<\/strong>, ulica na osiedlu Cyranka. Ma d\u0142ugo\u015b\u0107 405 m. Biegnie od Alei Niepodleg\u0142o\u015bci (w pobli\u017cu G\u00f3ry Cyranowskiej)\u00a0w kierunku p\u00f3\u0142nocno-zachodnim. Po oko\u0142o 250 m \u0142\u0105czy si\u0119 z ul. H. Sucharskiego i od tego miejsca biegnie dalej ponad 150 m wyra\u017anie zw\u0119\u017cona. Powsta\u0142a na pocz\u0105tku lat 70., w czasie budowy mini-osiedla na miejscu dawnego p\u00f3\u0142nocnego zbocza G\u00f3ry Cyranowskiej. (Jeszcze w latach 50. XX w. mniejsza cz\u0119\u015b\u0107 G\u00f3ry Cyranowskiej znajdowa\u0142a si\u0119 po tej stronie drogi do Cyranki i WSK.\u00a0W latach 60. rozebrano t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107 g\u00f3ry, przeznaczaj\u0105c piasek na budow\u0119 osiedla.) Nazw\u0119 otrzyma\u0142a 28 III 1973 r. Aktualnie posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach.\u00a0Nazwa ulicy odpowiada jej kszta\u0142towi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRZY\u017bANIAK ANDRZEJ<\/strong>, urodzony 8 V 1944 r. w Che\u0142m\u017cy, syn Franciszka i Czes\u0142awy z Dom\u017calskich. Do Mielca przyby\u0142 w celu zasilenia sekcji koszyk\u00f3wki Stali, ale za namow\u0105 Andrzeja Niemczyka (\u00f3wczesnego siatkarza Stali, p\u00f3\u017aniej znakomitego trenera siatk\u00f3wki) przeszed\u0142 do zespo\u0142u siatk\u00f3wki Stali i od 1964 r. do 1977 r. stanowi\u0142 jej mocny punkt. M.in. przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu do\u00a0I ligi w 1966 r., zdobycia Pucharu CRZZ (2 razy) i Pucharu Polski (1976). Po zako\u0144czeniu wyczynowej gry w siatk\u00f3wk\u0119 (1978) pracowa\u0142 jako taks\u00f3wkarz. W 1987 r. wyjecha\u0142 z rodzin\u0105 do Australii.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KRZY\u017bE<\/strong>, przedmioty (symbole, znaki, obiekty) kultu religijnego wiary chrze\u015bcija\u0144skiej. Od setek lat stawiane s\u0105 przy \u015bwi\u0105tyniach, na cmentarzach lub innych miejscach poch\u00f3wku, dla upami\u0119tnienia wa\u017cnych wydarze\u0144, przy granicach miejscowo\u015bci lub na rozstajach dr\u00f3g. Na terenie Mielca s\u0105 to:\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

1) krzy\u017c cmentarny na cmentarzu komunalnym przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi, przy grobowcu kap\u0142an\u00f3w, \u017celbetowy, ob\u0142o\u017cony p\u0142ytkami marmurowymi,\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

2) krzy\u017c cmentarny na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza, pomi\u0119dzy mogi\u0142ami \u017co\u0142nierzy poleg\u0142ych w czasie I wojny \u015bwiatowej, drewniany,\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

3) krzy\u017c cmentarny na cmentarzu parafialnym przy ul. H. Sienkiewicza, na alei g\u0142\u00f3wnej w jej wschodniej cz\u0119\u015bci, drewniany,\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

4) krzy\u017c cmentarny na cmentarzu parafialnym przy ul. Rzochowskiej,\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

5) krzy\u017c misyjny przy ko\u015bciele MBNP, drewniany, upami\u0119tnia Misje \u015awi\u0119te w 1983 r., na ramieniu wyryto napis \u201eOtw\u00f3rzcie drzwi Zbawicielowi\u201d,\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

6) krzy\u017c misyjny przy ko\u015bciele Ducha \u015awi\u0119tego, drewniany, upami\u0119tnia Misje \u015aw. w 1983 r.,\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

7) krzy\u017c misyjny przy ko\u015bciele \u015bw. Marka Ewangelisty w Rzochowie, drewniany,\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

8) krzy\u017c misyjny przy ko\u015bciele \u015bw. Mateusza, drewniany,\u00a0\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

9) krzy\u017c na posesji Andrzeja Piskora na terenie Cyranki, postawiony w 1993 r.,\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

10) krzy\u017c przy ko\u015bciele Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej, po\u015bwi\u0119cony 29 V 1988 r. razem z placem pod budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

11) krzy\u017c przy ko\u015bciele pomocniczym Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa przy ul. Benedykty\u0144skiej w Wojs\u0142awiu, drewniany, upami\u0119tnia po\u015bwi\u0119cenie placu pod budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a 11 XI 1984 r.,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

12) krzy\u017c przydro\u017cny przy ul. Wojs\u0142awskiej 299, metalowy z wizerunkiem Jezusa Chrystusa; postawiony w 1966 r. przez Jana Duszkiewicza, drewniany, w 1983 r. wymieniony na \u017celazny (wykonany przez Franciszka Klementowskiego), niewielki teren wok\u00f3\u0142 krzy\u017ca zakupi\u0142a od Jana Duszkiewicza Maria Osmola-Klementowska i ona sprawuje opiek\u0119 nad krzy\u017cem,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

13) krzy\u017c przydro\u017cny przy skrzy\u017cowaniu dr\u00f3g do Trze\u015bni i Szyd\u0142owca, drewniany, ufundowany przez Nadle\u015bnictwo Mielec i Zak\u0142ad Utrzymania Ruchu WSK na pami\u0105tk\u0119 V Pielgrzymki do Ojczyzny Ojca \u015aw. Jana Paw\u0142a II (31 V \u2013 10 VI 1997 r.), postawiony w Roku Jubileuszowym 1000-lecia m\u0119cze\u0144skiej \u015bmierci \u015bw. Wojciecha biskupa i m\u0119czennika, patrona Polski i patrona parafii \u015bw. Wojciecha w Trze\u015bni,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

14) krzy\u017c przydro\u017cny przy ul. Biedronki, \u017celazny,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

15) krzy\u017c przydro\u017cny przy ul. Cyranowskiej, stoi od 2 po\u0142. XIX w. (mo\u017ce nawet wcze\u015bniej), drewniany, ostatnio wymieniany w 1983 r. i 2003 r.,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

16) krzy\u017c przydro\u017cny przy ul. H. Sienkiewicza, drewniany, ostatnio wymieniany 30 VI 1964 r. przez M. B. Maziarz\u00f3w,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

17) krzy\u017c przydro\u017cny przy ul. Jagodowej, metalowy z wizerunkiem Jezusa Chrystusa, na cokole kamiennym,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

18) krzy\u017c przydro\u017cny przy ul. J. Kili\u0144skiego, drewniany; tradycja m\u00f3wi, \u017ce zosta\u0142 postawiony w XVIII w. dla upami\u0119tnienia \u015bmierci kilku konfederat\u00f3w barskich, poleg\u0142ych z potyczce z oddzia\u0142em rosyjskim,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

19) krzy\u017c przydro\u017cny przy ul. Le\u015bnej, metalowy, ufundowany po I wojnie \u015bwiatowej,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

20) krzy\u017c przydro\u017cny przy ul. Rudnik, drewniany,\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

21) krzy\u017c przydro\u017cny przy ul. Rzochowskiej, na posesji E. Przyby\u0142kowskiego, drewniany z wizerunkiem Jezusa Chrystusa,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

22) krzy\u017c przydro\u017cny przy ul. Rzochowskiej, na posesji K. Niedba\u0142owskiego, betonowy z wizerunkiem Jezusa Chrystusa, na cokole, fundacji Tekli i Ludwika Siewierskich,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

23) krzy\u017c przydro\u017cny przy ul. Wojska Polskiego (w jej p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci, w pobli\u017cu sk\u0142ad\u00f3w \u201eMelnoxa\u201d), drewniany,<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

24) krzy\u017c przydro\u017cny przy ul. Wolno\u015bci, obok skrzy\u017cowania z ul. G. Narutowicza, drewniany,<\/p>\r\n

25) krzy\u017c przydro\u017cny przy ul. F. Soko\u0142a, drewniany.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KRZY\u017bEWSKI JACEK MICHA\u0141,<\/strong>\u00a0urodzony 29 IX 1969 r. w Mielcu, syn Ryszarda i Teresy z domu P\u0142oszaj. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1988 r. Studiowa\u0142 budownictwo na Wydziale In\u017cynierii \u015arodowiska Politechniki Krakowskiej im. T. Ko\u015bciuszki w Krakowie i w 1995 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera budownictwa. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1995 r. jako mistrz w Elektrociep\u0142owni Mielec, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownika betoniarni w firmie BOSTA BETON Warszawa i in\u017cyniera budowy w Krakowskim Przedsi\u0119biorstwie Rob\u00f3t Drogowych SA. W latach 1997-2016 pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu jako podinspektor, inspektor i kierownik Referatu Dr\u00f3g. Od 1 VII 2016 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Powiatowego Zarz\u0105du Dr\u00f3g w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KS FAIR PLAY MIELEC (STOWARZYSZENIE KULTURY FIZYCZNEJ KS FAIR PLAY MIELEC, KF STAL MIELEC)<\/strong>, klub sportowy w Mielcu specjalizuj\u0105cy si\u0119 w futsalu \u2013 pi\u0142ce no\u017cnej halowej. Powsta\u0142 28 IV 2009 r. Pierwsza dru\u017cyna startowa\u0142a w II polskiej lidze futsalu, zajmuj\u0105c 4 miejsce w sezonie 2009\/2010 i 7 miejsce w sezonie 2010\/2011 oraz w Halowym Pucharze Polski 2010\/2011, gdzie awansowa\u0142 do 1\/16. W rozgrywkach m\u0142odzie\u017cowych bra\u0142y udzia\u0142 dru\u017cyny w kategoriach do lat 14, 16, 18 i 20. Pierwszym sukcesem by\u0142o 4 miejsce w finale Mistrzostw Polski U-16 w Ostr\u00f3dzie (XII 2010 r.). Klub jest organizatorem r\u00f3\u017cnych turniej\u00f3w w Mielcu i na terenie powiatu mieleckiego, a tak\u017ce prowadzi rozgrywki Mieleckiej Ligi Futsalu (od 2009 r.). Prezesem zarz\u0105du by\u0142 od powstania Klubu do 2014 r. Tomasz Ciecho\u0144, kt\u00f3ry tak\u017ce prowadzi dwie grupy m\u0142odzie\u017cowe, a od 2014 r. obowiazki prezesa pe\u0142ni Tomasz Skowron. Pozosta\u0142e grupy trenowali Tomasz Skowron i Marcin Paterak. W 2011 r. zmieniono nazw\u0119 klubu na \u201eKF Stal Mielec\u201d. Pocz\u0105tkowo wizyt\u00f3wk\u0105 klubu by\u0142a dru\u017cyna U-16, kt\u00f3ra w Mistrzostwach Polski w Futsalu U-16 w 2011 r. zdoby\u0142a 4. miejsce, a w 2012 r. \u2013 7. W dniach 1-3 III 2013 w. klub by\u0142 wsp\u00f3\u0142organizatorem Mistrzostw Polski w Futsalu w kategorii U-16 w hali MOSiR. Uczestnicz\u0105cy w mistrzostwach mielecki zesp\u00f3\u0142 zaj\u0105\u0142 8. miejsce. Od sezonu 2013\/2014 dru\u017cyna senior\u00f3w gra\u0142a w II lidze futsalu \u2013 grupie podkarpackiej i w 2015 r. awansowa\u0142a do I ligi. Po pierwszym awansie do 1. ligi w sezonie 2014\/2015, we wrze\u015bniu 2015 r. postanowiono zmieni\u0107 nazw\u0119 na: Klub Futsalowy Stal Mielec. W sezonie 2015\/2016 mielecka dru\u017cyna, mimo wielkiej ambicji, okaza\u0142a si\u0119 za s\u0142aba i zaj\u0119\u0142a ostatnie 12. miejsce w 1. lidze \u2013 grupie po\u0142udniowej z bilansem: 22\u00a0 8\u00a0 34-72. W 1\/32 fina\u0142u Pucharu Polski – 2016 przegra\u0142a z GAP AZS UEk Krak\u00f3w 4:7 i odpad\u0142a z dalszych rozgrywek. W sezonie 2019\/2020 Stal ponownie awansowa\u0142a do 1. ligi, ale w sezonie 2020\/2021 w 1. Lidze zn\u00f3w zaj\u0119\u0142a ostatnie 12. miejsce z bilansem: 22\u00a0 10\u00a0 29-80 i spad\u0142a do 2. ligi. W Pucharze Polski \u2013 2021 w I rundzie wygra\u0142a walkowerem 5:0 z Zaczerniem FT, ale przegra\u0142a w 1\/32 fina\u0142u z Uni\u0105 Tarn\u00f3w 4:5 i odpad\u0142a z rozgrywek. W sezonie 2021\/2022 znacznie odm\u0142odzono sk\u0142ad, kt\u00f3ry w rozgrywkach 2. ligi zaj\u0105\u0142 ostatnie 6. miejsce. Na szcz\u0119\u015bcie w tym sezonie nie by\u0142o degradacji i Stal pozosta\u0142a w 2. lidze.<\/p>\r\n

Pi\u0142karze KF\u00a0 w latach 2015-2022<\/strong>: Sebastian Bajorek, Marcin Baran, Damian Bo\u017cek, Mariusz Brito, Kacper Cyganowski, Jakub Dopart, Mateusz Dopart, Marcin Dudek, Dawid Florian, Mateusz Gudz, Franciszek Jaskot, Kamil K\u0142os, Jakub Kowalczuk, Marcin Kowalski, Pawe\u0142 Lewandowski, Maciej Lubacz, Bartosz Makso\u0144, Bart\u0142omiej Miazga, Kacper Misiak, Kamil Mi\u015bko, Krystian Motyl, Adrian Nowak, Kornel Nowak, Wiktor Rataj, Rafa\u0142 Rudolf, Daniel Ryba, Maciej Ryba, Kacper Siudak, \u0141ukasz Skowron, Tomasz Skowron, Dawid Skupi\u0144ski, Jakub Stec, Dawid Stypa, Konrad Sulicki, Damian Szewc, Micha\u0142 \u015alaski, Patryk Tetlak, Mateusz Trojnacki, Patryk Walczak, Kacper W\u0105tr\u00f3bski, Wiliam Wolty\u0144ski, Jakub W\u00f3jcik,\u00a0 Jan Zachariasz, Damian Z\u0105bek, Piotr Ziobro\u0144.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KSI\u0104\u017bEK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 4 V 1936 r. w Nied\u017awiadzie ko\u0142o Ropczyc, syn Franciszka i Heleny z domu Kopela. Absolwent Gimnazjum Mechanicznego w D\u0119bicy (1952) i Technikum Mechanicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1955 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w WSK Mielec w 1952 r. jako frezer. Od 1955 r. zatrudniony zosta\u0142 na stanowisku technologa (Wydzia\u0142 Tworzyw), a nast\u0119pnie technologa do spraw obr\u00f3bki skrawaniem. W latach 1955-1961 odby\u0142 studia zaoczne na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej i uko\u0144czy\u0142 je z wyr\u00f3\u017cnieniem i tytu\u0142em magistra in\u017cyniera. Wkr\u00f3tce potem uko\u0144czy\u0142 Podyplomowe Studium Normologii i kurs wyk\u0142adowc\u00f3w normalizacji. W 1962 r. awansowa\u0142 na stanowisko zast\u0119pcy kierownika Dzia\u0142u Normalizacji, a nast\u0119pnie zosta\u0142 kierownikiem Dzia\u0142u i g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 do spraw normalizacji. Doprowadzi\u0142 do realizacji nowatorskich w skali kraju przedsi\u0119wzi\u0119\u0107, m.in. obliczenia wsp\u00f3\u0142czynnik\u00f3w normalizacji wyrob\u00f3w lotniczych, nowelizacji ca\u0142ego zbioru polskich norm na materia\u0142y lotnicze oraz opracowania zalece\u0144 typizacyjnych dla podstawowych materia\u0142\u00f3w. Zastosowanie tych nowo\u015bci w przemy\u015ble da\u0142o ogromne korzy\u015bci i oszcz\u0119dno\u015bci. Opublikowa\u0142 tak\u017ce oko\u0142o 20 artyku\u0142\u00f3w z zakresu normalizacji w r\u00f3\u017cnych czasopismach technicznych. W uznaniu zas\u0142ug w kreowaniu nowego modelu dzia\u0142alno\u015bci normalizacyjnej dla kraju i przemys\u0142u zaliczony zosta\u0142 przez Polski Komitet Normalizacyjny do grona \u201eLudzi Polskiej Normalizacji\u201d oraz w\u0142\u0105czono go do zespo\u0142u doradczego przy prezesie PKN. Od 1992 r. nawi\u0105za\u0142 wsp\u00f3\u0142prac\u0119 kooperacyjn\u0105 z niemieck\u0105 firm\u0105 lotnicz\u0105 STEMME i zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko szefa \u201eProgramu Stemme\u201d. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 1 II 1994 r. Od 1995 r. pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Silnik\u00f3w \u201ePZL-Mielec\u201d w niepe\u0142nym wymiarze godzin. W latach 2000-2002 uko\u0144czy\u0142 kilka kurs\u00f3w organizowanych przez Europejski Komitet Normalizacyjny w zakresie wdra\u017cania dyrektyw i certyfikacji CE oraz podobny kurs zorganizowany przez Ministerstwo Gospodarki. Zajmowa\u0142 si\u0119 szkoleniem na temat stosowania dyrektyw UE w zakresie maszyn i urz\u0105dze\u0144. Poza etatow\u0105 prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 w r\u00f3\u017cnych formach pracy spo\u0142ecznej, jednak\u017ce \u015bci\u015ble zwi\u0105zanej z wykonywanym zawodem. By\u0142 aktywnym racjonalizatorem i zaliczony zosta\u0142 do presti\u017cowego grona \u201eRacjonalizator\u00f3w milioner\u00f3w\u201d (realizacja jego projekt\u00f3w przynios\u0142a ponad 1 milion z\u0142 oszcz\u0119dno\u015bci). Szczeg\u00f3lnie wiele czasu po\u015bwi\u0119ci\u0142 dzia\u0142alno\u015bci Ko\u0142a Zak\u0142adowego SIMP przy WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. Wst\u0105pi\u0142 do niego w 1959 r. i p\u00f3\u017aniej pe\u0142ni\u0142 w nim szereg funkcji. By\u0142 przewodnicz\u0105cym sekcji, sekretarzem i d\u0142ugoletnim przewodnicz\u0105cym Ko\u0142a Zak\u0142adowego, cz\u0142onkiem i wiceprzewodnicz\u0105cym Zarz\u0105du Oddzia\u0142u i cz\u0142onkiem Zarz\u0105du G\u0142\u00f3wnego. W tym czasie przyczyni\u0142 si\u0119 do dynamicznego rozwoju r\u00f3\u017cnych form doskonalenia zawodowego cz\u0142onk\u00f3w SIMP. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, odznaczeniami SIMP, NOT oraz odznakami resortowymi. Zmar\u0142 11 II 2016 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KSI\u0104\u017bEK ZENON<\/strong>, urodzony 27 IX 1931 r. w D\u0119bicy, syn Jana i Julii z domu \u015aliwa. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. W. Jagie\u0142\u0142y w D\u0119bicy, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1950 r. W latach szkolnych rozpocz\u0105\u0142 treningi pi\u0142karskie w klubie Wis\u0142oka D\u0119bica. Studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1954 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra wychowania fizycznego. Po studiach podj\u0105\u0142 prac\u0119 nauczyciela wychowania fizycznego w Technikum Mechanicznym w D\u0119bicy i kontynuowa\u0142 gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 w Wis\u0142oce jako zawodnik i trener. W 1955 r. zatrudniony zosta\u0142 w WSK Mielec i wyst\u0119powa\u0142 w Stali Mielec, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do jej historycznego awansu do II ligi i dobrych wyst\u0119p\u00f3w w II lidze. W 1959 r. powr\u00f3ci\u0142 do D\u0119bicy i zaj\u0105\u0142 si\u0119 szkoleniem dru\u017cyny Stali D\u0119bica, wyst\u0119puj\u0105c w niej tak\u017ce jako zawodnik. W 1965 r. zako\u0144czy\u0142 karier\u0119 zawodnicz\u0105 i odt\u0105d pracowa\u0142 jako szkoleniowiec. Uprawnienia trenera klasy II otrzyma\u0142 w 1964 r., a trenera klasy I w 1971 r. Zosta\u0142 zatrudniony w Unii Tarn\u00f3w, najpierw jako trener zespo\u0142\u00f3w m\u0142odzie\u017cowych, a nast\u0119pnie pierwszej dru\u017cyny senior\u00f3w, graj\u0105cej w II lidze. Uczestniczy\u0142 w kursach szkoleniowych organizowanych przez PKOL i PZPN w kraju i za granic\u0105. W latach 1966-1972 by\u0142 drugim trenerem reprezentacji Polski junior\u00f3w oraz samodzielnie prowadzi\u0142 m.in. reprezentacj\u0119 junior\u00f3w klub\u00f3w CRZZ. W 1973 r. prowadzi\u0142 m\u0142odzie\u017cow\u0105 reprezentacj\u0119 Polski (do lat 21), z kt\u00f3r\u0105 zdoby\u0142 III miejsce na \u015awiatowym Festiwalu M\u0142odzie\u017cy i Student\u00f3w w Berlinie. Przed sezonem 1973\/1974 zosta\u0142 trenerem dru\u017cyny Stali Mielec (mistrz Polski w 1973 r.), z kt\u00f3r\u0105 zdoby\u0142 III miejsce w 1974 r. i wicemistrzostwo Polski w 1975 r. W latach 1975-1978 zajmowa\u0142 si\u0119 szkoleniem zespo\u0142\u00f3w m\u0142odzie\u017cowych Stali. Od 1978 r. ponownie obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 trenera pierwszego zespo\u0142u Stali i wywalczy\u0142 z nim III miejsce w 1979 r. Na okres 1980-1982 skierowany zosta\u0142 do pracy szkoleniowej w Tunezji i trenowa\u0142 tam pi\u0142karzy klubu \u201eL\u2019Etoile Sportive du Sahole\u201d Susa. Po zako\u0144czonym kontrakcie powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i przej\u0105\u0142 obowi\u0105zki kierownika wyszkolenia FKS Stal. W latach 1988-1989 kolejny raz prowadzi\u0142 I-ligowy zesp\u00f3\u0142 Stali, z kt\u00f3rym zdoby\u0142 8. miejsce. Od 1990 r. trenowa\u0142 junior\u00f3w Stali i czterokrotnie zdoby\u0142 z nimi mistrzostwo okr\u0119gu rzeszowskiego oraz dwukrotnie 5. miejsce w rozgrywkach fina\u0142owych Mistrzostw Polski. By\u0142 tak\u017ce trenerem dru\u017cyny junior\u00f3w reprezentuj\u0105cej Okr\u0119g Podkarpacki w og\u00f3lnopolskich rozgrywkach o Puchar im. Kazimierza Deyny. W latach 1975-1978 by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 w Punkcie Konsultacyjnym AWF w Mielcu. Wielokrotnie organizowa\u0142 i by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 kurs\u00f3w instruktor\u00f3w pi\u0142ki no\u017cnej. Powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Rady Trener\u00f3w Podkarpackiego OZPN w Rzeszowie. Za wybitne osi\u0105gni\u0119cia w pracy szkoleniowej odznaczony zosta\u0142 m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 PZPN, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 75-lecia PZPN, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Trener\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d.<\/p>\r\n

KSI\u0104\u017bNICE,<\/b> miejscowo\u015b\u0107 w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci gminy Mielec, przy lewym brzegu rzeki Wis\u0142oki i drodze powiatowej 1\u00a0152R (Borowa – Przec\u0142aw). Cz\u0119\u015bci wsi: Kolbuszka, Majdanek, Podko\u015bciele i \u015acie\u017cka oraz odr\u0119bny przysi\u00f3\u0142ek W\u00f3lka Ksi\u0105\u017cnicka, oddalony od Ksi\u0105\u017cnic o ok. 2 km. Na obszarze 518 ha mieszka oko\u0142o 570 os\u00f3b (stan na 31 XII 2023 r.). Ksi\u0105\u017cniczanie pracuj\u0105 w Mielcu i zajmuj\u0105 si\u0119 rolnictwem. Funkcjonuj\u0105 153 gospodarstwa (stan na 31 XII 2023 r.). Ponadto prowadzi dzia\u0142alno\u015b\u0107 kilkana\u015bcie podmiot\u00f3w gospodarczych (wg CEIDG, stan na 31 XII 2023 r.). Dominuj\u0105c\u0105 budowl\u0105 jest ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. \u015bw. Jana Chrzciciela z poblisk\u0105 plebani\u0105. Uwag\u0119 zwracaj\u0105 tak\u017ce: okaza\u0142y budynek szkolny z placem rekreacyjno-rehabilitacyjnym oraz remiza Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej. Widoczne s\u0105 te\u017c cmentarze:\u00a0 stary z kaplic\u0105 Brez\u00f3w i nowy z okaza\u0142\u0105 now\u0105 kaplic\u0105. Aktywnie dzia\u0142aj\u0105 dwie organizacje spo\u0142eczne – Ochotnicza Stra\u017c Po\u017carna i Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich.<\/p>\r\n

Historia<\/b> Badania archeologiczne ujawni\u0142y \u015blady pobytu cz\u0142owieka w 4 tysi\u0105cleciu p.n.e. (kultura puchar\u00f3w lejkowych), a nast\u0119pnie z epoki br\u0105zu, w okresie tzw. tarnobrzeskiej kultury \u0142u\u017cyckiej. Pierwsza pisana wiadomo\u015b\u0107 o parafii w Ksi\u0105\u017cnicach pochodzi z 1326 r., co pozwala przypuszcza\u0107, \u017ce miejscowo\u015b\u0107 powsta\u0142a znacznie wcze\u015bniej. Nazwa patronimiczna \u015bwiadczy za\u015b o tym, \u017ce by\u0142a to w\u0142asno\u015b\u0107 ksi\u0105\u017c\u0119ca. P\u00f3\u017aniej w\u0142a\u015bcicielami wsi zostali Tarnowscy i w\u0142\u0105czyli j\u0105 do d\u00f3br rzochowsko-rzemie\u0144skich. Sta\u0142o si\u0119 to z pewno\u015bci\u0105 przed 1448 r., bo wtedy wymieniono j\u0105 przy podziale maj\u0105tku Tarnowskich. Od 1565 r. parafia ksi\u0105\u017cnicka prze\u017cywa\u0142a trudne chwile, bowiem zwolennik reformacji Jan Tarnowski wygoni\u0142 duchownych rzymskokatolickich z ko\u015bcio\u0142\u00f3w w maj\u0105tku rzochowsko-rzemie\u0144skim i zamieni\u0142 je na zbory kalwi\u0144skie. Dopiero trzydzie\u015bci lat p\u00f3\u017aniej kolejny w\u0142a\u015bciciel – Stanis\u0142aw Tarnowski doprowadzi\u0142 do rekatolizacji tych\u017ce \u015bwi\u0105ty\u0144. W dokumencie z 1595 r. pierwszy raz wspomniano o szkole parafialnej, ale z pewno\u015bci\u0105 funkcjonowa\u0142a znacznie wcze\u015bniej jako szk\u00f3\u0142ka parafialna. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 szko\u0142y potwierdza\u0142y dokumenty z XVII, XVIII i XIX w. Podstawowym zaj\u0119ciem ludno\u015bci by\u0142o rolnictwo, ale czynne by\u0142y te\u017c warsztaty rzemie\u015blnicze, za\u015b ich w\u0142a\u015bciciele nale\u017celi do cechu zbiorowego w Mielcu. R\u00f3d Tarnowskich posiada\u0142 Ksi\u0105\u017cnice do 1789 r. W 1767 r. zmar\u0142 Stanis\u0142aw Dydak Gratus Tarnowski – ostatni m\u0119ski przedstawiciel rodu, a maj\u0105tkiem zarz\u0105dza\u0142y jego \u017cona Salomea i niepe\u0142noletnia c\u00f3rka. Upowa\u017cniony przez nich Adam \u017bebrowski sprzeda\u0142 w 1789 r. pa\u0144stwo Podleszany (w tym Ksi\u0105\u017cnice) Micha\u0142owi Kopci\u0144skiemu. Po jego \u015bmierci rozdzielono w 1843 r. ten maj\u0105tek, a m.in. Ksi\u0105\u017cnice znalaz\u0142y si\u0119 w posiadaniu c\u00f3rki – Tekli Kopci\u0144skiej. W czasie rabacji galicyjskiej w 1846 r. Podleszany i okolice zosta\u0142y zdewastowane. Nie mog\u0105c sobie poradzi\u0107, Tekla powierzy\u0142a gospodarowanie szwagrowi – Micha\u0142owi Toczyskiemu, kt\u00f3ry odbudowa\u0142 zniszczone obiekty gospodarskie. Odnowi\u0142 te\u017c ko\u015bci\u00f3\u0142 w Ksi\u0105\u017cnicach i pokry\u0142 wi\u0119kszo\u015b\u0107 wydatk\u00f3w zwi\u0105zanych z budow\u0105 plebanii. W tym czasie w Ksi\u0105\u017cnicach mieszkali \u017bydzi i Toczyski im powierzy\u0142 prowadzenie karczmy. Pod koniec XIX w. m.in. Ksi\u0105\u017cnice\u00a0 przesz\u0142y w r\u0119ce Henryka Gustawa hrabiego Brezy. W 1903 r. utworzono Ochotnicz\u0105 Stra\u017c Po\u017carn\u0105, a w nast\u0119pnym roku kas\u0119 oszcz\u0119dno\u015bciowo-po\u017cyczkow\u0105 (p\u00f3\u017aniej tzw. Kasa Stefczyka). Zorganizowano te\u017c ruchom\u0105 bibliotek\u0119 wiejsk\u0105. I wojna \u015bwiatowa spowodowa\u0142a kolejne du\u017ce zniszczenie wsi i zubo\u017cenie ludno\u015bci. Niestety, spo\u015br\u00f3d sporej grupy m\u0142odych ksi\u0105\u017cniczan, bior\u0105cych udzia\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych, a nast\u0119pnie w wojnach o granice i niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski, kilku zgin\u0119\u0142o lub zagin\u0119\u0142o bez wie\u015bci. Do grona wybitnych bohater\u00f3w walk o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 zaliczono legionist\u0119 por. Jana Hajca, kt\u00f3ry zgin\u0105\u0142 w bitwie pod Kostiuchn\u00f3wk\u0105 5 VII 1916 r. Szczeg\u00f3lnie nieszcz\u0119\u015bliwy by\u0142 rok 1917, kiedy sp\u0142on\u0105\u0142 zabytkowy drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142 i zniszczeniu uleg\u0142a szko\u0142a. W wojnie polsko – bolszewickiej w 1920 brali udzia\u0142 m\u0142odzi mieszka\u0144cy Ksi\u0105\u017cnic i okolicznych miejscowo\u015bci. Wojenne zniszczenia naprawiano w latach 20. Do 1923 r. wyremontowano szko\u0142\u0119. Szczeg\u00f3ln\u0105 rol\u0119 w podj\u0119ciu budowy nowego murowanego ko\u015bcio\u0142a odegra\u0142 przyby\u0142y w 1918 r. nowy proboszcz \u2013 ks. Stanis\u0142aw Grzyb. Dzi\u0119ki jego usilnym staraniom budow\u0119 uko\u0144czono w 1927 r. Zbudowano te\u017c remiz\u0119 dla przechowywania sprz\u0119tu stra\u017cackiego. Ksi\u0105\u017cnice co jaki\u015b czas by\u0142y n\u0119kane przez wylewy Wis\u0142oki, a szczeg\u00f3lnie gro\u017ana by\u0142a wielka pow\u00f3d\u017a w 1934 r., kt\u00f3ra spowodowa\u0142a olbrzymie szkody materialne. W czasie II wojny \u015bwiatowej i okupacji hitlerowskiej Ksi\u0105\u017cnice by\u0142y \u015bwiadkiem wielu ludzkich tragedii spowodowanych bestialskim mordowaniem ludno\u015bci \u017cydowskiej i restrykcyjn\u0105 polityk\u0105 okupant\u00f3w wobec Polak\u00f3w. Starano si\u0119 temu przeciwstawi\u0107 i grupa mieszka\u0144c\u00f3w Ksi\u0105\u017cnic nale\u017ca\u0142a do konspiracji (ZWZ-AK, BCh) lub z ni\u0105 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a, g\u0142\u00f3wnie z legendarnym oddzia\u0142em \u201eJ\u0119drusie\u201d. Prowadzono tajne nauczanie. Ksi\u0105\u017cniczanie byli te\u017c \u017co\u0142nierzami w Armii W\u0142adys\u0142awa Andersa i II Armii Wojska Polskiego. Latem 1944 r., z powodu zbli\u017caj\u0105cego si\u0119 frontu, cz\u0119\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w Ksi\u0105\u017cnic przenios\u0142a si\u0119 do innych miejscowo\u015bci na prawym brzegu Wis\u0142oki lub do pobliskiego lasu. W czasie walk wojsk radzieckich z wycofuj\u0105cymi si\u0119 Niemcami w sierpniu 1944 r. zniszczono ko\u015bci\u00f3\u0142, szko\u0142\u0119 i wiele gospodarstw. Po wojnie sukcesywnie naprawiano szkody. Ju\u017c w 1952 r. po\u015bwi\u0119cono odbudowany ko\u015bci\u00f3\u0142 oraz oddano do u\u017cytku okaza\u0142\u0105 szko\u0142\u0119, w kt\u00f3rej umieszczono tak\u017ce przedszkole. Inicjatorem obu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 by\u0142 zn\u00f3w miejscowy proboszcz ks. Stanis\u0142aw Grzyb. Podj\u0119cie trudu dwuzawodowca (praca w WSK i innych mieleckich zak\u0142adach oraz prowadzenie gospodarstwa) wp\u0142yn\u0119\u0142o na wzrost zamo\u017cno\u015bci wielu os\u00f3b. Pod koniec lat 50. wie\u015b zosta\u0142a zelektryfikowana. Z biegiem lat budowano coraz wi\u0119cej dom\u00f3w murowanych i unowocze\u015bniano gospodarstwa. Wa\u017cn\u0105 rol\u0119 w\u00a0 tych przemianach odgrywa\u0142o od 1952 r. Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich, kt\u00f3re organizowa\u0142o szkolenia i kursy oraz r\u00f3\u017cne formy integracji \u015brodowiska. Z kolei zwolennicy czynnego uprawiania sportu za\u0142o\u017cyli w 1960 r. Ludowy Klub Sportowy, kt\u00f3ry p\u00f3\u017aniej wyst\u0119powa\u0142 w rozgrywkach pi\u0142karskich pod nazw\u0105 Wamat. W 1982 r. oddano do u\u017cytku nowy Dom Stra\u017caka. Po zmianie ustroju i odrodzeniu si\u0119 samorz\u0105du terytorialnego, w latach 90. zbudowano sie\u0107 gazow\u0105 (1993 r.) i sie\u0107 wodoci\u0105gow\u0105 (1996 r.). Rozbudowano siedzib\u0119 OSP (1999 r.) i 6 VII 2003 r. uroczy\u015bcie obchodzono 100-lecie powstania stowarzyszenia. Stra\u017cacy swoj\u0105 sprawno\u015b\u0107 potwierdzili w czasie niespodziewanej wielkiej powodzi w 2010 r., kiedy niemal ca\u0142e Ksi\u0105\u017cnice zosta\u0142y zalane. Lata po powodzi przeznaczono nie tylko na likwidacj\u0119 szk\u00f3d, ale tak\u017ce na unowocze\u015bnienie infrastruktury. Przy szkole urz\u0105dzono plac rekreacyjno-rehabilitacyjny ze sztuczn\u0105 nawierzchni\u0105. Przeprowadzono remont budynku komunalnego. Sukcesywnie powi\u0119kszano sie\u0107 o\u015bwietlenia ulicznego i zbudowano chodnik przy drodze powiatowej, a w ostatnich latach \u2013 kanalizacj\u0119.\u00a0 R\u00f3wnocze\u015bnie nast\u0105pi\u0142y istotne zmiany w formach aktywno\u015bci spo\u0142ecznej. Zako\u0144czy\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107: LKS Wamat Ksi\u0105\u017cnice i Stowarzyszenie Nowoczesnych Pa\u0144 z Ksi\u0105\u017cnic (bardzo aktywne przez pewien czas), a wznowi\u0142o dzia\u0142alno\u015b\u0107 Ko\u0142o Gospody\u0144 Wiejskich. W 2020 r. na \u015bcianie po\u0142udniowej Szko\u0142y Podstawowej wykonano mural przedstawiaj\u0105cy ksi\u0105\u017cnickiego bohatera \u2013 legionist\u0119 por. Jana Hajca, a 11 XI 2024 r. ods\u0142oni\u0119to na g\u0142\u00f3wnej \u015bcianie szko\u0142y tablic\u0119 upami\u0119tniaj\u0105c\u0105 ks. kanonika Stanis\u0142awa Grzyba – inicjatora budowy\u00a0 murowanej szko\u0142y podstawowej i dwukrotnego budowniczego ksi\u0105\u017cnickiego ko\u015bcio\u0142a po I i II wojnie \u015bwiatowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KSI\u0104\u017bNICKA KRYSTYNA<\/strong>, urodzona 25 I 1944 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Wiktorii z domu Kowalik. Absolwentka Pa\u0144stwowego Liceum Technik Plastycznych w S\u0119dziszowie Ma\u0142opolskim, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1963 r. W tym samym roku podj\u0119\u0142a prac\u0119 w PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu jako dekorator wystaw i wn\u0119trz i na tym stanowisku pracowa\u0142a do maja 1968 r. W czerwcu przesz\u0142a do pracy w Powiatowej Poradni Kulturalno-O\u015bwiatowej, gdzie by\u0142a instruktorem plastyki, teatru i teatru lalek. Prowadzi\u0142a zespo\u0142y tego typu w wiejskich klubach RSW \u201ePrasa-Ksi\u0105\u017cka-Ruch\u201d i \u201eM\u0142odego Rolnika\u201d przy GS \u201eSamopomoc Ch\u0142opska\u201d i zdoby\u0142a z nimi szereg sukces\u00f3w (nagrody, wyr\u00f3\u017cnienia, dyplomy) w festiwalach i przegl\u0105dach teatr\u00f3w lalek. W 1975 r. otrzyma\u0142a za\u015bwiadczenie weryfikacyjne instruktorskie z zakresu wymienionych dziedzin sztuki. By\u0142a tak\u017ce opiekunk\u0105 Ko\u0142a Tw\u00f3rc\u00f3w Amator\u00f3w Ziemi Mieleckiej i wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 wystaw prac cz\u0142onk\u00f3w tego Ko\u0142a. Po likwidacji PPKO w 1975 r. (w zwi\u0105zku z likwidacj\u0105 powiat\u00f3w), mianowana zosta\u0142a dyrektorem Gminnego O\u015brodka Kultury w Mielcu z siedzib\u0105 w Wojs\u0142awiu, prowadz\u0105cego dzia\u0142alno\u015b\u0107 na terenie gminy wiejskiej Mielec. W 1977 r. uko\u0144czy\u0142a studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra pedagogiki. W 1979 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 pedagoga szkolnego w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Konarskiego w Mielcu, a od 1 I 1983 r. do czerwca 1989 r. pracowa\u0142a jako nauczyciel bibliotekarz w Zespole Szk\u00f3\u0142 Specjalnych im. Janusza Korczaka w Mielcu. Od 1999 r. przebywa\u0142a na emeryturze. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Od 1968 r. by\u0142a cz\u0142onkiem TMZM im. W. Szafera w Mielcu i w latach 80. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 jego sekretarza. W 1981 r. by\u0142a jednym z animator\u00f3w powstania Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych przy TMZM i jego przewodnicz\u0105c\u0105 do 1989 r. W ramach tej spo\u0142ecznej funkcji przyczyni\u0142a si\u0119 do integracji \u015brodowiska mieleckich plastyk\u00f3w i w efekcie \u2013 do rozwoju tw\u00f3rczo\u015bci plastycznej oraz jej ekspozycji w Mielcu i innych miastach. By\u0142a tak\u017ce jednym z g\u0142\u00f3wnych sygnatariuszy listu-apelu o uratowanie przed wyburzeniem zabytkowych budynk\u00f3w Jadernych i Skrzyniarz\u00f3w w zwi\u0105zku z budow\u0105 wiaduktu. (Aktualnie mie\u015bci si\u0119 tam \u201eJader\u00f3wka\u201d \u2013 Filia Muzeum Regionalnego \u2013 z unikatowym zbiorem sprz\u0119tu fotograficznego i dokumentacj\u0105 fotograficzn\u0105 \u017cycia Mielca i okolic.) Od wielu lat specjalizuje si\u0119 w r\u0119cznym pi\u015bmie artystycznym, za co otrzyma\u0142a wiele dyplom\u00f3w i podzi\u0119kowa\u0144. Z inicjatywy znanego historyka i dzia\u0142acza harcerskiego Janusza Kr\u0119\u017cela \u2013 w latach 1998-1999 przepisa\u0142a na papierze czerpanym Kamienie na szaniec<\/em> Aleksandra Kami\u0144skiego i uczestniczy\u0142a w uroczysto\u015bci przekazania tego dzie\u0142a przez grup\u0119 harcerzy z Mielca, Tarnobrzega i Tarnowa jako wotum dla Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej w klasztorze na Jasnej G\u00f3rze. By\u0142a autork\u0105 wielu propozycji i projekt\u00f3w ok\u0142adek ksi\u0105\u017cek, ilustracji i przerywnik\u00f3w. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a w tym zakresie z wieloma plac\u00f3wkami kulturalno-o\u015bwiatowymi, instytucjami i autorami ksi\u0105\u017cek. By\u0142a cz\u0142onkiem Zarz\u0105du TMZM w Mielcu. Wykona\u0142a kronik\u0119 Ko\u0142a Tw\u00f3rc\u00f3w Amator\u00f3w Ziemi Mieleckiej i Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM, prowadzi\u0142a Kronik\u0119 Ko\u015bcio\u0142a Pomocniczego Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Jezusa w Wojs\u0142awiu i kronik\u0119 TMZM. Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d (1980) i godno\u015bci\u0105 Honorowego Cz\u0142onka TMZM (2003). Zmar\u0142a 27 IV 2007 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KSI\u0118DZA W\u0141ADYS\u0141AWA MARCINOWSKIEGO (ULICA)<\/strong>, ulica na osiedlu Lotnik\u00f3w, biegnie od ulicy M. Pisarka, wzd\u0142u\u017c terenu parafii Ducha \u015awi\u0119tego, do parkingu przy Zespole Szk\u00f3\u0142 Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cych nr 1 im. st. sier\u017c. Stanis\u0142awa Dzia\u0142owskiego. Jej adres maj\u0105 m.in. Katolicki O\u015brodek Kultury (KOK) i Dom Si\u00f3str S\u0142u\u017cebnic Ducha \u015awi\u0119tego. Ma asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119. Patrona otrzyma\u0142a na sesji Rady Miejskiej 17 II 2011 r.
Patron ulicy: KSI\u0104DZ W\u0141ADYS\u0141AW MARCINOWSKI (1942-2008) to kap\u0142an niezwykle zas\u0142u\u017cony dla miasta Mielca. Od 1972 r. pracowa\u0142 jako wikariusz w mieleckiej parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy. W 1979 r. powierzono mu organizacj\u0119 parafii rzymskokatolickiej Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu i 30 I 1981 r. zosta\u0142 mianowany jej proboszczem. W latach 1982-1987 doprowadzi\u0142 do wybudowania budynku parafialnego i ko\u015bcio\u0142a (dolnego i g\u00f3rnego) przy ul. M. Pisarka. W latach 2005-2006 zako\u0144czy\u0142 najwa\u017cniejsze prace zwi\u0105zane z wystrojem \u015bwi\u0105tyni i 8 IV 2006 r. zosta\u0142a ona uroczy\u015bcie konsekrowana przez biskupa tarnowskiego ks. dr. Wiktora Skworca.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KSI\u0118GA ZAS\u0141U\u017bONYCH DLA MIASTA MIELCA<\/strong>, zosta\u0142a za\u0142o\u017cona w styczniu 1979 r. przez Komitet Miejski PZPR z okazji 35-lecia Polski Ludowej, \u201edla utrwalenia w pami\u0119ci pokole\u0144 sylwetek os\u00f3b b\u0119d\u0105cych szczeg\u00f3lnym wzorem patriotyzmu i ofiarno\u015bci w s\u0142u\u017cbie socjalistycznej Ojczyzny\u201d. Wpis do \u201eKsi\u0119gi …\u201d by\u0142 wyrazem uznania i szacunku dla os\u00f3b \u201e…wnosz\u0105cych najwybitniejszy tw\u00f3rczy wk\u0142ad w rozw\u00f3j miasta Mielca… zar\u00f3wno partyjnych jak i bezpartyjnych…\u201d Kandydat\u00f3w do \u201eKsi\u0119gi…\u201d proponowa\u0142y pocz\u0105tkowo Komitety Zak\u0142adowe lub Podstawowe Organizacje Partyjne PZPR, a w latach 80. tak\u017ce inne stronnictwa polityczne, instytucje, organizacje spo\u0142eczne i stowarzyszenia. Uchwa\u0142\u0119 o wpisaniu proponowanych os\u00f3b podejmowa\u0142a Egzekutywa KM PZPR raz w roku, z regu\u0142y z okazji \u015awi\u0119ta 22 Lipca. Wpis by\u0142 wyr\u00f3\u017cnieniem natury honorowej. Pierwszy wpis dokonany zosta\u0142 10 VII 1979 r. i zawiera\u0142 35 nazwisk, a ostatni 4 VII 1986 r. Og\u00f3\u0142em wpisano 180 os\u00f3b (kilkana\u015bcie dwukrotnie), w tym: 126 cz\u0142onk\u00f3w PZPR, 7 \u2013 ZSL, 6 \u2013 SD i 41 bezpartyjnych.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lista wpisanych os\u00f3b:\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*1979 r.: Tadeusz Bajda, Jadwiga Basztura, Marian Bednarczyk, Henryk Bory\u0144ski, Kazimierz Buda, Stanis\u0142aw Celi\u0144ski, Adam Cis\u0142o, J\u00f3zef Cz\u00f3\u0142no, Franciszek Duszlak, Piotr G\u0142owacz, Jan Gruszecki, Jan Hudy, Rudolf Junikiewicz, Eugeniusz Kahl, Edward Kazimierski, Franciszek Kr\u0119\u017cel, Danuta Kotkowicz, Kazimierz Krzewi\u0144ski, Grzegorz Lato, Kazimierz Lipczy\u0144ski, W\u0142adys\u0142aw Majewski, Czes\u0142aw Mazur, Jan Mroczek, Jan Pietrykowski, Tadeusz Ryczaj, Edmund Sarnecki, Adam Sobusiak, Feliks Starosielec, Tadeusz Strza\u0142a, Jan Szwakop, Mieczys\u0142aw \u015apiewak, Stefan W\u0119grzynek, J\u00f3zef Wolak, Danuta W\u00f3jtowicz i Edward \u017byrkowski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*1980 r.: Rozalia Biernat, Jan Bo\u0144czak, Tadeusz Diabelec, W\u0142adys\u0142aw Dr\u00f3\u017cd\u017c, Stefan Jarosz, W\u0142adys\u0142aw Karwowski, J\u00f3zef Kij, Marian Kosi\u0144ski, Mieczys\u0142aw \u0141uszczyn, Franciszek Molak, Edward Nowak, Zbigniew Panz, Krystyna Pi\u0119ko\u015b, Maria Sok\u00f3\u0142, Stanis\u0142aw Wi\u0119cek i J\u00f3zef Wolak.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*1981 r.: Ludwik Bis, Leszek Data, Karol Groele, Henryk Kozyra, W\u0142adys\u0142aw Kuro\u0144, Bronis\u0142awa Macha\u0142a, Stanis\u0142aw Major, Henryk Noworyta, Romuald Pezacki, Helena Sieprawska, Michalina Solarska, Czes\u0142aw Szyszka i Edward \u017byrkowski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*1982 r.: Joanna Bajor, Ewa Bisikiewicz, W\u0142odzimierz Cio\u0142ek, Mieczys\u0142aw Czachor, W\u0142adys\u0142aw Hubicki, W\u0142adys\u0142aw Maczuga, Halina Mielniczek, Mieczys\u0142aw Miko\u015b, Irena Nowakowska, J\u00f3zef Rajpold, Julian Roma\u0144czuk, Michalina Rzegocka, Tadeusz Przywara, Stanis\u0142aw Sk\u00f3rski i Monika Winiarz.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*1983 r.: Bronis\u0142awa Blukot, J\u00f3zef Barszcz, Jan Czachor, Stefan Jaroch, Jerzy Kopcewicz, Mieczys\u0142aw Kozik, Stefan Kucharski, J\u00f3zef Kukli\u0144ski, J\u00f3zef Kurzyd\u0142o, Tadeusz Magiera, Mieczys\u0142aw M\u0105dracki, Janusz Meyza, Krystyna Musialik, Mieczys\u0142aw Noworyta, J\u00f3zef Oleksiak, Tadeusz Paku\u0142a, Wac\u0142aw Piskozub, Janusz Urba\u0144ski, Stefan Wo\u017aniak i J\u00f3zefa \u017burek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*1984 r.: Ludwik Bis, Zdzis\u0142aw Cichocki, Franciszek Duszlak, Zdzis\u0142aw Dziedzic, J\u00f3zef Frankowski, Janusz Gardulski, Piotr G\u0142owacz, Julian Gruchacz, W\u0142adys\u0142aw Hubicki, Eugeniusz Janicki, Eugeniusz Kahl, Ryszard Karkut, W\u0142adys\u0142aw Karwowski, Edward Kazimierski, Roman Koper, Zofia Krudysz, Stefan Kucharski, Bronis\u0142aw Kukli\u0144ski, Maria Liniewicz, Mieczys\u0142aw \u0141uszczyn, Bronis\u0142awa Macha\u0142a, Tadeusz Magiera, W\u0142adys\u0142aw Micek, Henryk Noworyta, Bronis\u0142aw Oko\u0144, Krystyna Pi\u0119ko\u015b, Stanis\u0142aw Polak, Tadeusz Ryczaj, J\u00f3zef So\u0142tys, Franciszek Stachura, Eugeniusz Stefa\u0144ski, Emilian Sypek, Leopold Szobak, Jan Szwakop, W\u0142adys\u0142aw \u015aliwa, Stanis\u0142aw Tabor, Stanis\u0142aw Warzocha, Stanis\u0142aw Wi\u0119cek, Bronis\u0142aw Wojciechowski, J\u00f3zef Wolak, Kazimiera Wo\u017aniak i Edward \u017burek.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*1985 r.: Marian B\u0105k, Mieczys\u0142aw B\u0142\u0119dowski, Jan Dachowski, Kazimierz Deka, J\u00f3zef Fija\u0142kowski, Helena Gorzelany, Ryszard Kopecki, Jerzy Korz\u0119pa, Stanis\u0142aw Kowal, W\u0142odzimierz Krupi\u0144ski, Janina Lewandowska, Wojciech \u0141\u0105cz, Henryk Momot, Adam Podolski, Jan Siudym, Edward \u015awi\u0105tek, Kazimierz Sztuka, Aniela Wiewi\u00f3ra, Marian Wolicki i Edward Zaskalski.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*1986 r.: J\u00f3zef Czech, W\u0142adys\u0142aw Gajowiec, Mieczys\u0142aw Ha\u0144derek, Stanis\u0142aw Kostecki, Jan Kusak, W\u0142adys\u0142aw \u0141uc, Wac\u0142aw Majcher, Bronis\u0142aw Malec, W\u0142adys\u0142aw Nizio\u0142ek, Grzegorz Ossak, Teresa Padwi\u0144ska, Tadeusz Patynek, Stanis\u0142aw Pisarz, Adam Sakowicz, Zofia Skrzyniarz, J\u00f3zefa Soko\u0142owska, Zbigniew Stanczykiewicz, Mieczys\u0142aw Wyst\u0119pek i Kazimierz Zi\u0119ba.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\u00a0W latach 1987, 1988 i 1989 uhonorowano kolejnych zas\u0142u\u017conych mielczan, ale z niewiadomych przyczyn nie wpisano ich do \u201eKsi\u0119gi\u201d. By\u0107 mo\u017ce za\u0142o\u017cono jej drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107, ale dzi\u015b o niej nic nie wiadomo.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Lista zas\u0142u\u017conych os\u00f3b (c.d.):<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*1987 r.: Wac\u0142aw G\u0142ouszek, Zdzis\u0142aw Hajduk, Bernadetta Kilian, Antoni Krawiec, Marian Migdalski, Henryk Mleczko, Hieronim Mikietiuk, Roman Ortyl, Roman Palej, J\u00f3zef Piecuch, Jerzy Rokicki, J\u00f3zef Rzegocki, Kazimierz Skarbek, J\u00f3zef Skoczek, Marian Skopi\u0144ski, Tadeusz Stafiej, Tadeusz Stachowicz, Tadeusz Stachura, J\u00f3zef Starzyk, W\u0142adys\u0142aw Szulc, Kazimierz Trela (po\u015bmiertnie), Wojciech Wiktor i Jan Wrona.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*1988 r.: Marian Dudek, Stanis\u0142aw Guterch, Maria Kciuk, Edward Kramek, Andrzej Kwieci\u0144ski, Edward \u0141akomy, Stanis\u0142aw Makso\u0144, Jan Magda, W\u0142adys\u0142aw Marusiak, Wac\u0142aw Maziejuk, Jan Mazur, Tadeusz Mazur, Marian Modelski, J\u00f3zef Muniak, Aleksander Myszka, Irena Nowakowska, J\u00f3zef Pisarczyk, Maria Rydzowska, Edmund Sarnecki, Maria Trybulec, Edward Wasylczyk, Stefan Wawrzyniak, W\u0142adys\u0142aw Wdowiarz i Franciszek Wrzesie\u0144.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

*1989 r.: Micha\u0142 Babula, W\u0142adys\u0142aw Badura, J\u00f3zef B\u0105k, Eleonora Czauderna, Janina Domaga\u0142a, Czes\u0142aw Dybski, Jerzy Ferenc, W\u0142adys\u0142aw Fija\u0142kowski, Aleksander Furdyna, Jan Gruszecki, Andrzej Huber, Helena Klimek, Jan Kr\u0119pa, J\u00f3zef Kumor, Adam Pazdro, Antoni Pi\u0105tkowski, J\u00f3zef Rusek, Stanis\u0142aw Siwiec, Jan Skop, Tadeusz Str\u0105k, Henryk Strykowski, Jan Studzi\u0144ski, Marian Szadkowski, Kazimierz Tyrlik, Bronis\u0142aw Wo\u0142cyrz, Czes\u0142aw Ziobro i Marian \u017burawski.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

Po rozwi\u0105zaniu PZPR \u201eKsi\u0119ga…\u201d (cz\u0119\u015b\u0107 pierwsza) przechowywana by\u0142a w zbiorach prywatnych, a od 2001 r. znajdowa\u0142a si\u0119 w Biurze Promocji i Informacji Urz\u0119du Miejskiego w Mielcu. W 2012 r. Ksi\u0119ga zosta\u0142a podarowana Muzeum Regionalnemu w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KSI\u0118GARNIE<\/strong>, specjalistyczne plac\u00f3wki handlowe zajmuj\u0105ce si\u0119 sprzeda\u017c\u0105 ksi\u0105\u017cek, broszur, map i plan\u00f3w, wydawnictw nutowych oraz artyku\u0142\u00f3w pokrewnych (materia\u0142y pi\u015bmiennicze, reprodukcje dzie\u0142 sztuki), pojawi\u0142y si\u0119 w Mielcu w 2. po\u0142owie XIX w.\u00a0i to z bardzo skromnym asortymentem.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

* Prawdopodobnie pierwsz\u0105 polsk\u0105 ksi\u0119garni\u0119 w Mielcu prowadzi\u0142 Kazimierz Korpanty, ale by\u0142a ona czynna bardzo kr\u00f3tko, w latach 1865-1870.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

* Najwi\u0119ksz\u0105 renom\u0119 uzyska\u0142a ksi\u0119garnia prowadzona przez rodzin\u0119 D\u0119bickich. Pocz\u0105tkowo w za\u0142o\u017conej przez Micha\u0142a D\u0119bickiego w 1881 r. firmie handlowej dominowa\u0142y towary kolonialne i korzenne, ale z biegiem lat coraz wi\u0119ksze znaczenie odgrywa\u0142y ksi\u0105\u017cki i materia\u0142y pi\u015bmiennicze. Po po\u017carze centrum Mielca w 1900 r. kamienice D\u0119bickich zosta\u0142y odbudowane, a na parterze naro\u017cnej (r\u00f3g ulicy Pa\u0144skiej i Sandomierskiej) umieszczono ksi\u0119garni\u0119. By\u0142a ona odt\u0105d prowadzona przez rodzin\u0119 D\u0119bickich, najpierw Antoniego (syna Micha\u0142a), a nast\u0119pnie Eugeniusza (syna Antoniego) do 1950 r. Wtedy to, w ramach tzw. \u201ebitwy o handel\u201d pa\u0144stwowe w\u0142adze administracyjne odebra\u0142y ksi\u0119garni\u0119 Eugeniuszowi D\u0119bickiemu (podobnie jak innym ksi\u0119garzom w ca\u0142ym kraju) i przekaza\u0142y j\u0105 nowo utworzonej Centrali Obrotu Ksi\u0119garskiego \u201eDom Ksi\u0105\u017cki\u201d. W rezultacie przemian ustrojowych po 1989 r., Jerzy D\u0119bicki (syn Eugeniusza) wypowiedzia\u0142 umow\u0119 najmu lokalu ksi\u0119garni \u201eDomu Ksi\u0105\u017cki\u201d. Po przeprowadzeniu remontu i modernizacji lokalu Pawe\u0142 D\u0119bicki jako kierownik firmy i jego \u017cona Danuta, przy wsparciu rodzic\u00f3w (Jerzego i Ireny D\u0119bickich) 12 XII 1992 r. uruchomili stylow\u0105 \u201eKsi\u0119garni\u0119 D\u0119bickich\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

* Na pocz\u0105tku XX w. rozwin\u0119\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 handlow\u0105 Rachela Grau, a jej ksi\u0119garnia przy Rynku od 1910 r. oferowa\u0142a m.in. sprzeda\u017c ksi\u0105\u017cek szkolnych i gimnazjalnych oraz wypo\u017cyczanie ksi\u0105\u017cek. Plac\u00f3wka ta zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

* W 1941 r. otwarto Ksi\u0119garni\u0119 Sp\u00f3\u0142dzielcz\u0105 \u201eOgniwo\u201d (nazywana te\u017c \u201eSp\u00f3\u0142dzielcz\u0105 Sk\u0142adnic\u0105 Materia\u0142\u00f3w Pi\u015bmiennych\u201d) w budynku przy ul. Ko\u015bcielnej 10. Sprzeda\u017c ksi\u0105\u017cek polskich by\u0142a mocno ograniczana przez okupanta, a sprzeda\u017c ksi\u0105\u017cek historycznych\u00a0i o tematyce patriotycznej zakazana. Mimo to \u2013 z nara\u017ceniem \u017cycia \u2013 konspiracyjnie rozprowadzano zakazany towar. Plac\u00f3wka ta by\u0142a ponadto miejscem spotka\u0144 organizator\u00f3w tajnego nauczania. Od sierpnia 1944 r. do stycznia 1945 r. nie prowadzono dzia\u0142alno\u015bci ze wzgl\u0119du na ostrza\u0142 niemiecki zza Wis\u0142oki. W 1945 r. wznowiono prac\u0119, a kierownictwo ksi\u0119garni powierzono J\u00f3zefie Witek. W 1946 r. uruchomiono drug\u0105 plac\u00f3wk\u0119 \u201eOgniwa\u201d w lokalu przy ul. T. Ko\u015bciuszki 3, a jej kierownikiem zosta\u0142a Jadwiga Cis\u0142o.\u00a0W 1950 r. \u2013 po reorganizacji sieci plac\u00f3wek ksi\u0119garskich \u2013 obie ksi\u0119garnie zlikwidowano, a towar przeniesiono do ksi\u0119garni powiatowej COK \u201eDom Ksi\u0105\u017cki\u201d, zorganizowanej na miejscu dawnej ksi\u0119garni D\u0119bickich.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

* W 1950 r. w otrzymanym od w\u0142adz pa\u0144stwowych lokalu przy ul. A. Mickiewicza 5 (po by\u0142ej ksi\u0119garni E. D\u0119bickiego) Centrala Obrotu Ksi\u0119garskiego (p\u00f3\u017anej Przedsi\u0119biorstwo Pa\u0144stwowe) \u201eDom Ksi\u0105\u017cki\u201d uruchomi\u0142a ksi\u0119garni\u0119 powiatow\u0105. Pocz\u0105tkowo g\u0142\u00f3wn\u0105 ofert\u0105 by\u0142y podr\u0119czniki szkolne, ale po 1956 r. systematycznie przybywa\u0142o ksi\u0105\u017cek z innych dziedzin. W latach 1950-1990 plac\u00f3wka ta pozostawa\u0142a jedyn\u0105 ksi\u0119garni\u0105 na terenie Starego Mielca. Kierowali ni\u0105: Janina Toczy\u0144ska, Jan Bieniek, Stanis\u0142aw Kurnal, Marian Mi\u0119dlar, W\u0142adys\u0142aw Witek, Tadeusz Barna\u015b i Weronika Baw\u00f3\u0142. W wyniku wypowiedzenia umowy najmu lokalu przez w\u0142a\u015bciciela budynku Jerzego D\u0119bickiego (pragn\u0105cego wznowi\u0107 dzia\u0142alno\u015b\u0107 ksi\u0119garsk\u0105 firmy zabranej przez w\u0142adze pa\u0144stwowe jego ojcu Eugeniuszowi) \u2013 PP \u201eDom Ksi\u0105\u017cki\u201d przeni\u00f3s\u0142 j\u0105 do lokalu przy ul. F. Chopina i wkr\u00f3tce zlikwidowa\u0142.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

* W latach 50. uruchomiono osiedlow\u0105 ksi\u0119garni\u0119 \u201eDomu Ksi\u0105\u017cki\u201d przy g\u0142\u00f3wnej ulicy Osiedla Fabrycznego WSK (p\u00f3\u017aniej ul. 22 Lipca, Aleja Niepodleg\u0142o\u015bci). Jej kierownikami byli kolejno: J\u00f3zefa Szelest (z domu Witek), Anna G\u0105sowska, W\u0142adys\u0142awa Bu\u0142awa i in\u017c. J\u00f3zef Florek. W 1991 r. ksi\u0119garnia zosta\u0142a sprywatyzowana, a jej w\u0142a\u015bcicielami stali si\u0119 Czes\u0142awa Warzecha i Stanis\u0142aw Bajor.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

* Na pocz\u0105tku lat 90. \u2013 ju\u017c w nowych uwarunkowaniach rynkowych \u2013 powsta\u0142o kilka dalszych ksi\u0119gar\u0144, niemal z regu\u0142y posiadaj\u0105cych tak\u017ce dzia\u0142y papiernicze. W 1991 r. w pawilonie handlowo-us\u0142ugowym przy ul. M. Pisarka 14 (osiedle Lotnik\u00f3w) ulokowa\u0142 ksi\u0119garni\u0119 Zygmunt Pryga. W podobnym czasie powsta\u0142a niewielka ksi\u0119garnia przy Alei Niepodleg\u0142o\u015bci 1, kt\u00f3r\u0105 od 1994 r. przej\u0119\u0142a Kazimiera Kaczmarczyk. W 1994 r. otwar\u0142a przy ul. A. Mickiewicza 1 ksi\u0119garni\u0119 \u201eAtena\u201d Maria Sroka, a przy ul. Botanicznej 2 (osiedle W\u0142adys\u0142awa Szafera) Marek Bo\u017cek. Rok p\u00f3\u017aniej Urszula Kopacz uruchomi\u0142a ksi\u0119garni\u0119 \u201eLajkonik\u201d w \u201eDomu Rzemios\u0142a\u201d przy ul. Sandomierskiej, a w 1996 r. w budynku przy ul. Ko\u015bcielnej 10 rozpocz\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 antykwariat, kt\u00f3rego w\u0142a\u015bcicielka by\u0142a Maria Grzech. Ponadto w kilku dalszych plac\u00f3wkach handlowych powsta\u0142y dzia\u0142y ksi\u0105\u017ckowe. W pierwszych latach XXI w. na rynku ksi\u0119garskim zakupy wyra\u017anie si\u0119 zmniejszy\u0142y. Mimo to powi\u0119kszy\u0142a si\u0119 ilo\u015b\u0107 mieleckich ksi\u0119garni. W 2012 r. czynne by\u0142y: Ksi\u0119garnia \u201eAtena\u201d Maria Sroka przy ul. A. Mickiewicza 1, Ksi\u0119garnia D\u0119bickich S.C. Pawe\u0142 i Danuta D\u0119biccy przy ul. A. Mickiewicza 5, Ksi\u0119garnia przy ul. M. Pisarka 14, Ksi\u0119garnia Kazimiera Kaczmarczyk przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 1, Ksi\u0119garnia przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 11, Ksi\u0119garnia \u201eMatras\u201d w supermarkecie \u201eAura\u201d przy ul. E. Biernackiego 2, Ksi\u0119garnia \u201ePi\u0105tka\u201d FH Teresa Bajor przy ul. K. Pu\u0142askiego 2a, Ksi\u0119garnia \u201eBiblos\u201d przy ul. H. Arczewskiego 1, Ksi\u0119garnia Podatnika przy ul. S. \u017beromskiego 13. W 2014 r. zako\u0144czy\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 ksi\u0119garnia przy ul. M. Pisarka 14. Otwarto natomiast ksi\u0119garni\u0119 w CHU \u201ePasa\u017c\u201d.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KSI\u0118GI CECHOWE<\/strong>, ksi\u0119gi prowadzone od XVI w. do okresu mi\u0119dzywojennego (z przerwami), pisane r\u0119cznie w j\u0119zyku polskim. Znajduj\u0105 si\u0119 w archiwum Cechu Rzemios\u0142 R\u00f3\u017cnych w Mielcu. Tytu\u0142y lub tematyka niekt\u00f3rych ksi\u0105g: Ksi\u0119ga cechu kowali (od XVI w., bez ok\u0142adki), Ksi\u0119ga majstr\u00f3w (XIX w.), Ksi\u0119ga dla starszyzny… dla wpisywania samoistnych przemys\u0142owc\u00f3w (XIX w.), Zapis terminator\u00f3w (XIX w.), Ksi\u0119ga protokularna posiedze\u0144 Walnego Zgromadzenia oraz Zarz\u0105du, Ksi\u0119ga przychodu i rozchodu (od 1908 r.), Wpisy uczni (1910-1930). \u0141\u0105cznie z ksi\u0119gami przechowywany jest Uniwersa\u0142 Marii Teresy (XVIII w.).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KUBALA STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 25 I 1940 r. w Chodorowie ko\u0142o Lwowa. Uzyska\u0142 tytu\u0142 trenera II klasy pi\u0142ki r\u0119cznej. W pi\u0142k\u0119 r\u0119czn\u0105 gra\u0142 pocz\u0105tkowo w III-ligowej \u201eTarnovii\u201d Tarn\u00f3w, a nast\u0119pnie w AZS Krak\u00f3w (I liga) i AZS Wroc\u0142aw (II liga). Jako trener pracowa\u0142 w klubach: \u201eTarnovia\u201d (III liga), MKS Pa\u0142ac M\u0142odzie\u017cy Tarn\u00f3w (II liga, zespo\u0142y m\u0142odzie\u017cowe \u2013 4xMP), \u201eUnia\u201d Tarn\u00f3w (II liga), BKS Bochnia (II liga), \u201eStal\u201d Mielec (1989\/1990, awans do ekstraklasy), TJ Slovan Mala Fatra Zylina (awans do ekstraklasy Czechos\u0142owacji), Pa\u0142ac M\u0142odzie\u017cy Tarn\u00f3w, \u201eUnia\u201d Tarn\u00f3w, \u201eWis\u0142a\u201d Sandomierz (awans do I ligi), \u201eWis\u0142a-Azoty\u201d Pu\u0142awy, SPR BRW \u201eStal\u201d Mielec (2005\/2006, I liga \u2013 grupa B, 1. miejsce i awans do ekstraklasy). Powr\u00f3ci\u0142 do Tarnowa i prowadzi\u0142 zespo\u0142y MKS Pa\u0142ac M\u0142odzie\u017cy oraz SPR Tarn\u00f3w. W 2010 r. zosta\u0142 uhonorowany presti\u017cow\u0105 nagrod\u0105 \u201eDukat Tarnowski\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUBIAK ZOFIA (z domu POLAK)<\/strong>, urodzona 9 V 1948 r. w Ota\u0142\u0119\u017cy, powiat mielecki, c\u00f3rka Micha\u0142a i Agnieszki z domu Kaczmarczyk. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Na\u0142\u0119czowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1967 r. Od 1 VIII 1967 r. do 18 V 1991 r. pracowa\u0142a w Wytworni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, m.in.: kontystki, ekonomisty, inspektora ds. osobowych i kierownika sekcji. W tym czasie studiowa\u0142a ekonomik\u0119 i organizacj\u0119 przemys\u0142u na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie, uzyskuj\u0105c w 1983 r. tytu\u0142 dyplomowanego ekonomisty, a w 1985 r. \u2013 magistra ekonomii. W latach 1991-1996 by\u0142a specjalist\u0105 ds. p\u0142acowo-ekonomicznych w MPGW w Mielcu, a w latach 1997-2001 \u2013 specjalist\u0105 ds. administracyjno-ksi\u0119gowych w Sp\u00f3\u0142ce Cywilnej \u201eRobi\u201d Andrzej Ziarko i sp\u00f3\u0142ka w Mielcu. 1 VIII 2000 r. zosta\u0142a mianowana g\u0142\u00f3wn\u0105 ksi\u0119gow\u0105 w mieleckiej firmie \u201eRETECH\u201d Sp. z o.o., a z dniem 1 VII 2006 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Jej \u017cyciow\u0105 pasj\u0105 jest praca spo\u0142eczna. W latach szkolnych by\u0142a harcerk\u0105 i pe\u0142ni\u0142a m.in. funkcj\u0119 przybocznej szczepowej. W latach 60. wyst\u0119powa\u0142a w Zespole Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d, a p\u00f3\u017aniej w ch\u00f3rze mieszanym Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eMelodia\u201d. Od 1994 r. jest cz\u0142onkiem wsp\u00f3lnoty katolickiej Odnowa w Duchu \u015awi\u0119tym (\u201e\u015awiat\u0142o Nadziei\u201d) oraz od 2007 r. \u2013 Grupy Biblijnej \u201eDabar\u201d. Od wielu lat jest wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rczyni\u0105 kompozycji kwiatowych i ro\u015blinnych do wystroju wewn\u0119trznego ko\u015bcio\u0142a Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. Przez kilka kadencji by\u0142a cz\u0142onkiem Rady Parafialnej Parafii Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. W 2006 r. zosta\u0142a wybrana na radn\u0105 Rady Miejskiej w Mielcu w kadencji 2006-2010 i pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Komisji Gospodarki i Finans\u00f3w, a w 2010 r. zosta\u0142a ponownie radn\u0105 Rady Miejskiej (na kadencj\u0119 2010-2014) i by\u0142a wiceprzewodnicz\u0105c\u0105 wspomnianej Komisji. Od 1 IX 2004 r. jest cz\u0142onkiem Zarz\u0105du i wolontariuszem Stowarzyszenia \u201eHospicjum Domowe\u201d w Mielcu. Nale\u017cy do Klubu \u015arodowisk Tw\u00f3rczych TMZM w Mielcu i uczestniczy w wystawach zbiorowych. Zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona m.in. Br\u0105zowym Medalem Biskupa Tarnowskiego \u201eDei Regno Servire\u201d.<\/p>\r\n

\"\"KUBICA HALINA KRYSTYNA (z domu RYBAK)<\/b>, urodzona 16 IX 1964 r. w Mielcu, c\u00f3rka Antoniego i Zofii z domu Kusek. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. St. Konarskiego w Mielcu (klasa matematyczno-fizyczna) z matur\u0105 w 1983 r. Studiowa\u0142a na Wydziale Matematyki i Fizyki (kierunek \u2013 fizyka) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie i w 1988 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra fizyki. Od roku szkolnego 1988\/1989 do ko\u0144ca roku szkolnego 1999\/2000 pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej w Wojs\u0142awiu (od 1985 r. \u2013 SP nr 10 w Mielcu) jako nauczyciel matematyki i fizyki. 1 IX 2000 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w Gimnazjum nr 2 w Mielcu jako nauczyciel matematyki i fizyki, a od 1 IX 2001 r. powierzono jej funkcj\u0119 wicedyrektora Gimnazjum nr 2 z jednoczesnym nauczaniem matematyki. Po likwidacji gimnazj\u00f3w \u2013 od 1 IX 2017 r. pracuje w Szkole Podstawowej nr 7 im. I. \u0141ukasiewicza w Mielcu. Pe\u0142ni funkcj\u0119 wicedyrektora tej szko\u0142y i jest nauczycielk\u0105 matematyki. W 2021 r. uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe w zakresie matematyki z informatyk\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu. Poza prac\u0105 dydaktyczn\u0105 realizowa\u0142a z uczniami uzdolnionymi matematycznie indywidualny program nauki z matematyki oraz przygotowywa\u0142a ich do konkursu przedmiotowego kuratoryjnego, w wyniku czego uzyskiwali tytu\u0142y laureat\u00f3w lub finalist\u00f3w. Wnios\u0142a znacz\u0105cy wk\u0142ad w uzyskanie przez Gimnazjum nr 2 opinii bardzo dobrej szko\u0142y. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 dydaktyczn\u0105, wychowawcz\u0105 i organizatorsk\u0105 zosta\u0142a uhonorowana m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Nagrod\u0105 Kuratora O\u015bwiaty, Nagrodami Prezydenta Miasta Mielca (3 razy) i Nagrod\u0105 Dyrektora Szko\u0142y (15 razy).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUBICKI DARIUSZ<\/strong>, urodzony 6 VI 1963 r. w Ko\u017cuchowie na Ziemi Lubuskiej. Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w 1976 r. klubie Meblarz Nowe Miasteczko, a nast\u0119pnie w latach 1978-1981 gra\u0142 w Lechii (Zastalu) Zielona G\u00f3ra. Od 1980 r. wyst\u0119powa\u0142 reprezentacji Polski junior\u00f3w. Do I-ligowej (ekstraklasowej) Stali Mielec przyby\u0142 w 1981 r. i gra\u0142 w jej barwach do 1983 r. Jako zawodnik Stali zadebiutowa\u0142 w m\u0142odzie\u017cowej reprezentacji Polski i rozegra\u0142 w niej w 1982 r. 4 mecze, a nast\u0119pnie zadebiutowa\u0142 w pierwszej reprezentacji Polski (31 VIII 1982 r., Pary\u017c, Francja-Polska 0 : 4). W 1984 r. przeszed\u0142 do Legii Warszawa i gra\u0142 w jej barwach do 1991 r. W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do zdobycia przez Legi\u0119 Pucharu Polski (dwa razy) i Superpucharu Polski. Regularnie wyst\u0119powa\u0142 w I reprezentacji Polski i m.in. uczestniczy\u0142 w fina\u0142ach Mistrzostw \u015awiata w 1986 r. Og\u00f3\u0142em w latach 1982-1991 zagra\u0142 w 46 meczach i strzeli\u0142 1 bramk\u0119. Od 1991 r. gra\u0142 w angielskich klubach: Aston Villa Birmingham (1991-1994), Sunderland (1994-1997), Wolverhampton Wanderers (1997-1998), Trantmere Rovers (1998) oraz kr\u00f3tko w Carlisle i Darlington (1999). W czasie pobytu w Anglii uzyska\u0142 wykszta\u0142cenie trenerskie; w 1994 r. uko\u0144czy\u0142 cenion\u0105 szko\u0142\u0119 trenersk\u0105 Advans Coaching Full Badge, a nast\u0119pnie Bussines School University f Sunderland (specjalno\u015b\u0107 \u2013 International Marketing). W 1999 r. powr\u00f3ci\u0142 do kraju i zosta\u0142 I trenerem ekstraklasowej Legii Warszawa. W nast\u0119pnym roku odsuni\u0119to go od zespo\u0142u, ale w 2001 r. powr\u00f3ci\u0142 jako II trener i w 2003 r. ponownie zosta\u0142 I trenerem Legii. Od 2004 r. jako trener pi\u0142ki no\u017cnej pracowa\u0142 w nast\u0119puj\u0105cych klubach: Legia Warszawa (2004-2005, wicemistrzostwo Polski, fina\u0142 Pucharu Polski), Polonia Warszawa (2005), G\u00f3rnik \u0141\u0119czna (2005-2006), Lechia Gda\u0144sk (2006-2008, awans do ekstraklasy, zwolniony za odmow\u0119 podpisania o\u015bwiadczenia w sprawie korupcji w pi\u0142ce no\u017cnej), Znicz Pruszk\u00f3w (2008-2009), Wis\u0142a P\u0142ock (2009), Dolcan Z\u0105bki (2010), Sibir Nowosibirsk (II liga rosyjska, 2011-2012), Podbeskidzie Bielsko-Bia\u0142a (ekstraklasa, 2013), Sibir Nowosibirsk (2013), Olimpia Grudzi\u0105dz (I liga, 2014-2015), Podbeskidzie Bielsko-Bia\u0142a (ekstraklasa, 2015), Znicz Pruszk\u00f3w (I liga, X 2016 – IV 2017) i Olimpia Grudzi\u0105dz (2018).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUBICKI JAKUB<\/strong>, urodzony 17 VIII 1977 r. w Warszawie, syn Macieja i Jolanty ze Stopi\u0144skich. Absolwent LXXVI Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Warszawie z matur\u0105 w 1995 r. Studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu\u00a0 Warszawskiego w Warszawie uko\u0144czy\u0142 w 1998 r.\u00a0\u00a0 Od 1989 r. do 1996 r. wyst\u0119powa\u0142 w Zespole Artystycznym \u201eGaw\u0119da\u201d oraz odpowiada\u0142 za dzia\u0142 scenografii i realizacj\u0119 d\u017awi\u0119ku, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako opiekun i instruktor m\u0142odszych grup zespo\u0142u. Dzia\u0142a\u0142 te\u017c w ZHP. Ponadto trenowa\u0142 skoki do wody i zaj\u0105\u0142 2. miejsce w Warszawskiej Olimpiadzie M\u0142odzie\u017cy \u2013 1987. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jako re\u017cyser d\u017awi\u0119ku (1995-1997). Realizowa\u0142 liczne koncerty, w tym czo\u0142\u00f3wki polskich piosenkarzy i zespo\u0142\u00f3w muzycznych, m.in. Maryli Rodowicz, Marka Grechuty, Edyty G\u00f3rniak, Agnieszki Chyli\u0144skiej, Andrzeja Piasecznego i Kayah, Bajmu, Budki Suflera, D\u017cemu, Lady Pank i Perfektu. W latach 1997-1999 by\u0142 asystentem scenografa na planach film\u00f3w fabularnych i reklamowych oraz w wydarzeniach muzycznych, w tym XXXV Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Kolejnymi miejscami pracy i funkcjami by\u0142y: Stillking Films (asystent produkcji, kierownik post produkcji, 1999-2001) i Graffiti Film (kierownik produkcji, producent, 2002-2006). W 2007 r. stworzy\u0142 od podstaw firm\u0119 Propeller Film (reklamowe studio filmowe), zosta\u0142 jej prezesem i producentem. Produkowa\u0142 m.in. filmy reklamowe, teledyski i programy telewizyjne. W 2021 r. sprzeda\u0142 firm\u0119. Jego g\u0142\u00f3wn\u0105 pozazawodow\u0105 pasj\u0105 jest lotnictwo. W 2007 r. uzyska\u0142 uprawnienia pilota szybowcowego, a w 2009 r. pilota samolotowego. Od 2001 r. jest cz\u0142onkiem zwyczajnym Aeroklubu Warszawskiego.\u00a0 W 2009 r. za\u0142o\u017cy\u0142 Formacj\u0119 3at3 i zosta\u0142 jej liderem. Jako pilot pokazowy na samolotach Piper Cub, AT3, An-2 i TS-11 Iskra bra\u0142 udzia\u0142 w wielu pokazach, m.in. Air Show Radom, Ma\u0142opolskim Pikniku Lotniczym, Podkarpackich Pokazach Lotniczych w Mielcu, P\u0142ockim Pikniku Lotniczym, Mazury Air Show, Nowotarskim Pikniku Lotniczym, Pozna\u0144 Air Show, Pikniku Lotniczym w Szymanowie (Wroc\u0142aw) i Aerobaltic. Ponadto by\u0142 pomys\u0142odawca i dyrektorem pokaz\u00f3w lotniczych Bemowo On Air (2012, 2013). R\u00f3wnocze\u015bnie udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Aeroklubie Warszawskim i pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje w jego w\u0142adzach, m.in. w latach 2015-2017 by\u0142 wiceprezesem zarz\u0105du. Startowa\u0142 w zawodach szybowcowych i samolotowych i kilkakrotnie wywalczy\u0142 czo\u0142owe lokaty, m.in. II miejsce na samolocie AT3 w Warszawskich Zawodach Samolotowych (na celno\u015b\u0107 l\u0105dowania). W 2014 r. zosta\u0142 fundatorem i pilotem w Fundacji Bia\u0142o-Czerwone Skrzyd\u0142a. (O dzia\u0142alno\u015bci tej organizacji w odr\u0119bnym ha\u015ble: Fundacja Bia\u0142o-Czerwone Skrzyd\u0142a w niniejszej Encyklopedii.<\/em>) W 2021 r. Fundacja przenios\u0142a sw\u0105 siedzib\u0119 do Mielca. 14 III 2026 r. zosta\u0142 wybrany do zarzadu Aeroklubu Polskiego.<\/p>\r\n

\"\"KUBIK HENRYK<\/b>, urodzony 13 XII 1948 r. w Gubinie, syn Marka i Zofii z domu Pezda.\u00a0 Uko\u0144czy\u0142 Pa\u0144stwowe Liceum Sztuk Plastycznych (dzia\u0142: sprz\u0119tarstwo) w Tarnowie z matur\u0105 w 1969 r.\u00a0 Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1969 r. jako dekorator plastyk w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego \u201ePZL-Mielec\u201d. W 1992 r. zosta\u0142 zatrudniony w Mieleckim \u00a0 O\u015brodku Kultury (wcze\u015bniej Robotnicze Centrum Kultury) na stanowisku plastyka. W 1998 r. pozosta\u0142 w tej plac\u00f3wce, kt\u00f3ra zosta\u0142a przekszta\u0142cona na Samorz\u0105dowe Centrum Kultury i do 2015 r. \u00a0 pracowa\u0142 jako instruktor plastyk. Wykonywa\u0142 liczne dekoracje, projektowa\u0142 afisze i zaproszenia na imprezy.\u00a0 Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. M.in. przez szereg lat aran\u017cowa\u0142 szopki z okazji \u015bwi\u0105t Bo\u017cego Narodzenia w ko\u015bciele pw. Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. Wykona\u0142 renowacj\u0119 figury Matki Bo\u017cej przy ul. Wojs\u0142awskiej. Malowa\u0142 obrazy, m.in. ikony. W 2015 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.\u00a0 Zmar\u0142 5 I 2023 r. Zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KUBISZTAL DARIUSZ JAKUB<\/strong>, urodzony 11 X 1977 r. w Tarnowie, syn Stanis\u0142awa i Agnieszki z domu Piska. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Budowlanych w Tarnowie, matur\u0119 zda\u0142 w 1977 r. Trenowanie pi\u0142ki r\u0119cznej rozpocz\u0105\u0142 w 1987 r. i do 1996 r. by\u0142 zawodnikiem MKS Pa\u0142ac M\u0142odzie\u017cy Tarn\u00f3w. W latach 1996-2000 gra\u0142 w dru\u017cynie Unii Tarn\u00f3w, kt\u00f3ra w sezonie 1997\/1998 awansowa\u0142a do I ligi. W 2000 r. przeszed\u0142 do MKS Ko\u0144skie i przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu tej dru\u017cyny do ekstraklasy. W 2003 r. wyst\u0119powa\u0142 w zespo\u0142ach Eltast Radom i Anilana \u0141\u00f3d\u017a. Od 2004 r. jest jednym z najlepszych zawodnik\u00f3w SPR BRW Stal Mielec. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do awansu mieleckiego zespo\u0142u do I ligi w sezonie 2003\/2004 oraz do ekstraklasy w sezonach 2005\/2006, 2007\/2008 i 2009\/2010. By\u0142 jednym z g\u0142\u00f3wnych autor\u00f3w sukces\u00f3w Stali, kt\u00f3ra wywalczy\u0142a IV miejsce w mistrzostwach Polski w 2011 r. i br\u0105zowy medal w mistrzostwach Polski w sezonie 2011\/2012. Kilka razy by\u0142 wybierany do 10 najlepszych sportowc\u00f3w Mielca w plebiscycie Tygodnika Regionalnego \u201eKorso\u201d. Zdoby\u0142 uprawnienia instruktora pi\u0142ki r\u0119cznej. W sezonie 2012-2013 gra\u0142 w ekstraklasowym AZS Czuwaj Przemy\u015bl, a w 2013 r. zasili\u0142 I-ligowy zesp\u00f3\u0142 SPR Tarn\u00f3w.\u00a0 Na sezon 2016\/2017 powr\u00f3ci\u0142 do ekstraklasowej Stali Mielec. Od sezonu 2017\/2018 gra\u0142 w I-ligowym Virecie Zawiercie, a od sezonu 2019\/2020 – w HLB Buskowianka Busko.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUCHARSKI STEFAN<\/strong>, urodzony 30 VII 1934 r. w Pustkowie ko\u0142o D\u0119bicy, syn Marcina i Marii z domu Pamu\u0142a. Absolwent Technikum Mechanicznego w D\u0119bicy. Po maturze w 1952 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w mieleckiej WSK jako planowy. W kolejnych latach by\u0142 mistrzem, kontrolerem i kierownikiem Wydzia\u0142u Kontroli Technicznej. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w ZMS i do 1968 r. by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Powiatowego tej organizacji. W 1963 r. oddelegowany zosta\u0142 do pracy w Radzie Zak\u0142adowej i do 1966 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza Rady Robotniczej. Ponadto w latach 1963-1966 by\u0142 przewodnicz\u0105cym Powiatowej Rady Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych w Mielcu. W 1966 r. zosta\u0142 wybrany sekretarzem KZ PZPR w WSK Mielec, a w 1971 r. \u2013 I sekretarzem tego\u017c KZ. W 1974 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Politechnice Krakowskiej i otrzyma\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika. Tak\u017ce w 1974 r. wybrano go I sekretarzem Komitetu Powiatowego PZPR w Mielcu, a po likwidacji powiat\u00f3w w 1975 r. \u2013 I sekretarzem Komitetu Miejskiego i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 1981 r. Od pocz\u0105tku roku 1982 do 1990 r. sprawowa\u0142 funkcj\u0119 prezesa Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201eOdzie\u017c\u201d. W tym okresie by\u0142 te\u017c cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Krajowego Sp\u00f3\u0142dzielni Odzie\u017cowych. W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Opr\u00f3cz etatowych zaj\u0119\u0107 zawodowych przez wiele lat anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 rad narodowych. W latach 1964-1974 by\u0142 radnym, a w latach 1974-1975 \u2013 przewodnicz\u0105cym Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. Po likwidacji powiat\u00f3w pe\u0142ni\u0142 w latach 1975-1990 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Miejskiej Rady Narodowej. Sprawuj\u0105c wymienione wa\u017cne funkcje polityczne i spo\u0142eczne przyczyni\u0142 si\u0119 do dynamicznego rozwoju Mielca w latach 70. i 80. Nale\u017ca\u0142 ponadto do szeregu organizacji spo\u0142ecznych, m.in. LOK, PCK i Klubu Oficer\u00f3w Rezerwy oraz FKS Stal. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 licznymi odznaczeniami, m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1974) i Krzy\u017cem Oficerskim OOP (1984), Medalem 30-lecia Polski Ludowej (1974) i Medalem 40-lecia Polski Ludowej (1984) oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Zawodowego Metalowc\u00f3w (1965), Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury Fizycznej\u201d (1974), Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz FJN\u201d (1975), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d (1976), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 CZSBM (1978), Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d (1978), Honorow\u0105 Odznak\u0105 Rzemios\u0142a (1980), Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Przemys\u0142u Lekkiego\u201d (1987) i Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla O\u015bwiaty\u201d (1988). Zmar\u0142 26 XII 2023 r. Zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Brze\u017anicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KUCHARSKI TADEUSZ<\/strong>, urodzony 28 VIII 1908 r. w Baranowie Sandomierskim, powiat tarnobrzeski, syn Walentego i Ludwiki z Drzewi\u0144skich. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum w Tarnobrzegu. Egzaminy maturalne z\u0142o\u017cy\u0142 w Nisku 1928 r. W latach 1932-1933 pracowa\u0142 w Inspektoracie Powiatowym PZU w Nisku. W 1934 r. uzyska\u0142 prac\u0119 w Ubezpieczalni Spo\u0142ecznej w Tarnobrzegu. W tym czasie ucz\u0119szcza\u0142 na kurs administracji samorz\u0105dowej przy Instytucie Administracyjno-Gospodarczym w Krakowie, gdzie z\u0142o\u017cy\u0142 egzamin na stanowisko sekretarza gminy przed komisja egzaminacyjn\u0105 przy Urz\u0119dzie Wojew\u00f3dzkim we Lwowie. Po praktyce w Wydziale Powiatowym w Nisku (XI 1934-III 1935) pracowa\u0142 w Zak\u0142adach Po\u0142udniowych w Stalowej Woli jako ksi\u0119gowy (1937-1939). W latach 1940-1944 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 sekretarza Gminy w Pysznicy, a po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w charakterze ksi\u0119gowego w Sp\u00f3\u0142dzielni Rolniczej w Nisku. Od stycznia 1945 r. zatrudniono go na stanowisku inspektora w PZU w Nisku. St\u0105d w 1948 r. zosta\u0142 s\u0142u\u017cbowo przeniesiony do PZU w Mielcu na stanowisko inspektora, a nast\u0119pnie mianowano dyrektorem. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 przez 23 lata i w tym czasie przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju mieleckiego zak\u0142adu. Zmar\u0142 26 III 1971 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ulicy H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUDIUK MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 5 IV 1944 r. w Krasnej Wsi, powiat Bielsk Podlaski, syn Micha\u0142a i Nadziei J\u00f3ziunczuk. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. T. Ko\u015bciuszki w Bielsku Podlaskim, matur\u0119 zda\u0142 w 1962 r. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Bia\u0142ymstoku uko\u0144czy\u0142 w 1969 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. Od 1 I 1970 r. zatrudniony zosta\u0142 w Szpitalu Powiatowym (p\u00f3\u017aniej Rejonowym) w Mielcu. Po odbyciu sta\u017cu pracowa\u0142 jako asystent na Oddziale Chirurgicznym, a ponadto w Poradni Og\u00f3lnej ZLZ WSK i Powiatowej Przychodni Sportowo-Lekarskiej. Od 1979 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Poradni Chirurgicznej PZOZ. Uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 I stopnia z zakresu chirurgii. W 1984 r. przeszed\u0142 na rent\u0119. Od lat szkolnych trenowa\u0142 pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105, a p\u00f3\u017aniej siatk\u00f3wk\u0119 w AZS Bia\u0142ystok. Do I-ligowego zespo\u0142u siatk\u00f3wki Stali Mielec przeszed\u0142 w 1967 r. i wyst\u0119powa\u0142 w nim do 1971 r. Udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie w Zwi\u0105zku Zawodowym Pracownik\u00f3w S\u0142u\u017cby Zdrowia i Klubie Oficer\u00f3w Rezerwy (posiada\u0142 stopie\u0144 porucznika). Zmar\u0142 6 XII 1984 r. Pochowany zosta\u0142 na cmentarzu w Bielsku Podlaskim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUHL JAN<\/strong>, urodzony 24 XI 1899 r. w Wojkowie, powiat mielecki, syn Kacpra i Katarzyny z Kwiatkowskich. Nauk\u0119 rozpocz\u0119t\u0105 w c.k. Gimnazjum w Mielcu przerwa\u0142y: wybuch I wojny \u015bwiatowej i p\u00f3\u017aniej powo\u0142anie do austriackiego wojska. Bra\u0142 udzia\u0142 m.in. w walkach na froncie w\u0142oskim i zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny nad rzek\u0105 Piaw\u0105. Po zaleczeniu ran powr\u00f3ci\u0142 do odzyskuj\u0105cej niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski i jako \u017co\u0142nierz Wojska Polskiego uczestniczy\u0142 w wojnach o jej wschodnie granice. Po zako\u0144czeniu walk powr\u00f3ci\u0142 do nauki w Gimnazjum w Mielcu i w 1922 r. zda\u0142 matur\u0119. Studia na Wydziale Filozofii\u00a0 (kierunki: chemia, mineralogia i geologia) Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1927 r. z tytu\u0142em magistra i zosta\u0142 zatrudniony jako asystent w Zak\u0142adzie Mineralogii i Petrografii Akademii G\u00f3rniczej w Krakowie. Ponadto w latach 1929-1932 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Polskim Instytutem Geologicznym. W tym czasie pracowa\u0142 nad problemami halurgii (solnictwa): wyst\u0119powaniem, eksploatacj\u0105 i przer\u00f3bk\u0105 soli, zw\u0142aszcza kamiennej, a opublikowane przeze\u0144 prace s\u0105 cenione do dzi\u015b. Stopie\u0144 doktora uzyska\u0142 na podstawie rozprawy na temat petrografii piaskowc\u00f3w z Trembowli ko\u0142o Mogielnicy. Otrzyma\u0142 stypendium naukowe i studiowa\u0142 mineralogi\u0119 na Uniwersytecie w Zurychu. Tam pozna\u0142 m.in. nowoczesne metody bada\u0144 mineralogicznych rud i po powrocie do Polski upowszechnia\u0142 je poprzez publikacje, referaty i wyk\u0142ady. W 1933 r. (lub w 1934 r.) zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku kierownika Laboratorium SA Fabryki Portland-Cementu \u201eSzczakowa\u201d w Szczakowej, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce doradcy w Cementowni Golesz\u00f3w. Niekwestionowana wiedza i umiej\u0119tno\u015bci organizatorskie spowodowa\u0142y, \u017ce szybko awansowa\u0142 na stanowisko kierownika produkcji w Zjednoczonych Zak\u0142adach Materia\u0142\u00f3w Budowlanych w Krakowie, a nast\u0119pnie zosta\u0142 dyrektorem Cementowni Szczakowa i dyrektorem technicznym Zjednoczenia Fabryk Cementu. Przy tym nie przerywa\u0142 prac badawczych, m.in. nad dolomitami, tufami filipowickimi (\u017ar\u00f3d\u0142o potasu nawozowego) i glinkami boksytowymi rejonu Zawiercia, a ich wyniki publikowa\u0142 na bie\u017c\u0105co. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142 w Krakowie i m. in. pracowa\u0142 jako szeregowy robotnik w garbarni. Po II wojnie \u015bwiatowej powr\u00f3ci\u0142 do pracy w przemy\u015ble cementowym. Jako cz\u0142onek Pa\u0144stwowej Komisji Rewindykacyjnej uczestniczy\u0142 w przejmowaniu fabryk na Ziemiach Zachodnich. Wni\u00f3s\u0142 du\u017cy wk\u0142ad w uruchomienie cementowni na Opolszczy\u017anie. W 1946 r. zatrudniono go te\u017c w Akademii G\u00f3rniczej w Krakowie i wyk\u0142ada\u0142 o surowcach ceramicznych na Wydzia\u0142ach: G\u00f3rniczym i Geologiczno-Mierniczym. Dwa lata p\u00f3\u017aniej uzyska\u0142 habilitacj\u0119 na podstawie rozprawy: \u201e\u015al\u0105ski dolomit triasowy jako surowiec przemys\u0142owy\u201d i otrzyma\u0142 stanowisko docenta. Publikowa\u0142 liczne artyku\u0142y na tematy zwi\u0105zane z surowcami i problemami technicznymi w przemy\u015ble cementowym, wapienniczym, gipsowym i hutniczym. W 1949 r. z nieznanych bli\u017cej przyczyn zosta\u0142 skazany na 2 lata rob\u00f3t w kamienio\u0142omach dolno\u015bl\u0105skich. Po wyj\u015bciu na wolno\u015b\u0107 podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako doradca naukowy w Zjednoczeniu Przedsi\u0119biorstw Geologicznych w Katowicach, a wkr\u00f3tce potem zosta\u0142 zatrudniony w G\u0142\u00f3wnym Instytucie G\u00f3rnictwa w Katowicach, gdzie powierzono mu stanowisko kierownika Zak\u0142adu Petrografii i Geochemii. W tym czasie doprowadzi\u0142 do rozwini\u0119cia bada\u0144 geologicznych, mineralogiczno-geochemicznych i petrograficznych dla g\u00f3rnictwa, a sam dodatkowo prowadzi\u0142 badania nad pierwiastkami w w\u0119glach g\u00f3rno\u015bl\u0105skich i rudach \u015bl\u0105sko-krakowskich. W 1955 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy naukowo-dydaktycznej, przyjmuj\u0105c propozycj\u0119 obj\u0119cia Katedry Mineralogii i Petrografii na Wydziale G\u00f3rniczym Politechniki \u015al\u0105skiej w Gliwicach. Nale\u017cy doda\u0107, \u017ce mimo nat\u0142oku nowych obowi\u0105zk\u00f3w nadal wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z G\u0142\u00f3wnym Instytutem G\u00f3rnictwa. Podobnie jak w poprzednich miejscach pracy zdynamizowa\u0142 wielokierunkow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Katedry. Doprowadzi\u0142 do jej wyposa\u017cenia w laboratoria naukowe i dydaktyczne, opracowa\u0142 programy nauczania, wykszta\u0142ci\u0142 w\u0142asn\u0105 kadr\u0119 i rozwin\u0105\u0142 badania nad problemami krystalografii, mineralogii, geochemii i petrografii. Ponadto w tym czasie prowadzi\u0142 badania nad kopalinami towarzysz\u0105cymi pok\u0142adom w\u0119glowym w G\u00f3rno\u015bl\u0105skim Zag\u0142\u0119biu W\u0119glowym. M.in. wyda\u0142 podr\u0119cznik \u2013 poradnik \u201ePetrografia\u201d, bardzo u\u017cyteczny dla in\u017cynier\u00f3w g\u00f3rnik\u00f3w. W uznaniu bogatego dorobku naukowego i dydaktycznego w 1958 r. mianowano go profesorem nadzwyczajnym, co potraktowa\u0142\u00a0 nie tylko jako uznanie dotychczasowej pracy, ale te\u017c jako form\u0119 moralnej rehabilitacji za nies\u0142uszne oskar\u017cenia i kar\u0119 ci\u0119\u017ckich rob\u00f3t. Profesura by\u0142a impulsem do dalszego rozwijania bada\u0144 naukowych, ale przede wszystkim do kszta\u0142cenia i wychowywania kadr in\u017cynierskich dla g\u00f3rnictwa. Opublikowa\u0142 oko\u0142o 120 prac naukowych, w tym 3 ksi\u0105\u017cki. By\u0142 promotorem 33 rozpraw doktorskich. Nale\u017ca\u0142 do kilku towarzystw i organizacji naukowych, m.in. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Komisji Nauk Geologicznych Polskiej Akademii Nauk i\u00a0 by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Nauk Mineralogicznych PAN Oddzia\u0142 w Krakowie. Wchodzi\u0142 w sk\u0142ad Komitetu Redakcyjnego periodyku \u201ePrace Geologiczne PAN oddzia\u0142 w Krakowie\u201d. Powo\u0142ywano go do rad naukowych, m.in. w G\u0142\u00f3wnym Instytucie G\u00f3rnictwa w Katowicach i Instytucie Metali Nie\u017celaznych w Gliwicach oraz do r\u00f3\u017cnych komisji ekspert\u00f3w i doradc\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Komandorskim i Krzy\u017cem Kawalerskim OOP oraz wieloma innymi odznaczeniami resortowymi, regionalnymi i uczelnianymi, a tak\u017ce presti\u017cowym stopniem g\u00f3rniczym generalnego dyrektora g\u00f3rniczego I stopnia. Zmar\u0142 1 IV 1982 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Katowicach przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUKLA ZYGMUNT<\/strong>, urodzony 21 I 1948 r. w Nysie, syn Stanis\u0142awa i Ireny z domu Magda. Uko\u0144czy\u0142 ZSZ przy WSK w Mielcu. Treningi pi\u0142karskie (jako bramkarz) rozpocz\u0105\u0142 w Stali Mielec w 1960 r. W 1964 r. broni\u0142 w dru\u017cynie junior\u00f3w Stali, kt\u00f3ra na stadionie w Mielcu wywalczy\u0142a tytu\u0142 wicemistrza Polski (przegra\u0142a tytu\u0142 mistrzowski przez losowanie). Pierwszy mecz ligowy w II-ligowej dru\u017cynie senior\u00f3w Stali rozegra\u0142 w 1966 r. Po spadku do III ligi (1967) wni\u00f3s\u0142 du\u017cy udzia\u0142 do awansu Stali do II ligi (1969) i I ligi (1970). W latach 1970-1981 rozegra\u0142 w barwach Stali 229 mecz\u00f3w I-ligowych i kilkadziesi\u0105t pucharowych. By\u0142 jednym z najlepszych pi\u0142karzy w dru\u017cynie i przyczyni\u0142 si\u0119 do najwi\u0119kszych sukces\u00f3w Stali: dwukrotnego mistrzostwa Polski (1973, 1976), wicemistrzostwa (1975) i trzecich lokat w I lidze (1974, 1979), osi\u0105gni\u0119cia \u0107wier\u0107fina\u0142u Pucharu UEFA (1976). Gra\u0142 tak\u017ce w meczach o Puchar Europy Mistrz\u00f3w Krajowych z Crven\u0105 Zvezd\u0105 Belgrad (1973) i Realem Madryt (1976). By\u0142 wielokrotnym reprezentantem Polski: rozegra\u0142 4 mecze w reprezentacji m\u0142odzie\u017cowej (1970) oraz 3 mecze w II reprezentacji Polski (1976-1980), a w I reprezentacji Polski wyst\u0105pi\u0142 w 20 meczach w latach 1976-1979, m.in. w dw\u00f3ch meczach w eliminacjach i 2 w fina\u0142ach XI Mistrzostw \u015awiata w Argentynie (1978). W sierpniu 1981 r. wyjecha\u0142 do Grecji i przez 2 lata gra\u0142 w pierwszoligowym klubie Apollon Ateny. By\u0142 to r\u00f3wnocze\u015bnie koniec jego kariery zawodniczej, bowiem po powrocie do Mielca w 1983 r. nie podj\u0105\u0142 trening\u00f3w w \u00f3wczesnej II-ligowej \u201eStali\u201d. Zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec, ale w 1986 r. uleg\u0142 nieszcz\u0119\u015bliwemu wypadkowi w pracy i od tego czasu przebywa\u0142 na rencie. Zmar\u0142 18 V 2016 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUKLI\u0143SKI J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 18 X 1929 r. w Wampierzowie, powiat mielecki, syn Piotra i Marii z domu Syper. Uko\u0144czy\u0142 4 klasy Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pne 2 klasy Liceum Pedagogicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1949 r. Rok szkolny 1949\/1950 przepracowa\u0142 w zawodzie nauczycielskim, zatrudniony przez Inspektorat O\u015bwiaty PPRN w Nisku. Od 1 X 1950 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w biurze Rejonowego Przedsi\u0119biorstwa Melioracyjnego w Mielcu. W okresie 19 XI 1952 r. \u2013 19 X 1954 r. odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Jednostce Wojsk \u0141\u0105czno\u015bci w Warszawie. Po powrocie do Mielca pracowa\u0142 w Aeroklubie Mieleckim jako technik mechanik (15 XI 1954 r. \u2013 30 XI 1960 r.), a nast\u0119pnie w PKS Oddzia\u0142 w Mielcu na stanowisku umys\u0142owym (5 XII 1960 r. \u2013 31 III 1967 r.). Od 1 IV 1967 r. do 1 IX 1996 r. pracowa\u0142 w Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej w Mielcu, najpierw na stanowisku kierownika Administracji Osiedla, a od 1 XII 1985 r. jako starszy specjalista do spraw BHP, ppo\u017c. i OC. 2 IX 1990 r. przeszed\u0142 na rent\u0119 chorobow\u0105. Pe\u0142ni\u0105c przez wiele lat obowi\u0105zki kierownika osiedli MSM (od 1978 r. posiadaj\u0105cych patron\u00f3w M. Kopernika i S. \u017beromskiego), przyczyni\u0142 si\u0119 do stworzenia i utrwalenia si\u0119 dobrego wizerunku tej cz\u0119\u015bci miasta poprzez dba\u0142o\u015b\u0107 o tereny zielone i place zabaw, a tak\u017ce starania o dobry stan techniczny budynk\u00f3w i ich infrastruktury. W rezultacie tych dzia\u0142a\u0144 administrowane przeze\u0144 osiedle M. Kopernika wielokrotnie uzyskiwa\u0142o czo\u0142owe miejsca w konkursach wojew\u00f3dzkich i krajowych. By\u0142 tak\u017ce mocno zaanga\u017cowany w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. W latach 1974-1976 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa s\u0142u\u017cby schronowej Miejskiej Obrony Cywilnej, a w latach 1976-1980 by\u0142 spo\u0142ecznym Komendantem Miejskiej Obrony Cywilnej. Przez szereg lat dzia\u0142a\u0142 w Komitecie Osiedlowym nr 3 MSM (p\u00f3\u017aniej osiedle M. Kopernika) oraz wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z innymi komitetami osiedlowymi MSM. Nale\u017ca\u0142 m.in. do Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Ziemi Mieleckiej, Zwi\u0105zku Filatelist\u00f3w Polskich, Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej i Krajowego Zwi\u0105zku Pracowniczych Ogrod\u00f3w Dzia\u0142kowych. Za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 i aktywno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 odznaczony zosta\u0142 m.in. : Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz FJN\u201d, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 CZSBM, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 PZF, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Krajowego Zwi\u0105zku POD, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Dzia\u0142kowca, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eW S\u0142u\u017cbie Narodu\u201d, Honorow\u0105 Odznak\u0105 TKKF, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego. W 1983 r. wpisany zosta\u0142 do Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca. Zmar\u0142 30 I 2001 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUKOWSKI TOMASZ JACEK<\/strong>, urodzony 16 I 1969 r. w P\u0142ocku, syn Wojciecha i Hanny. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu (1999). Treningi pi\u0142karskie rozpocz\u0105\u0142 w \u201eStoczniowcu\u201d P\u0142ock i w latach 1982-1988 gra\u0142 w jego dru\u017cynach (I zesp\u00f3\u0142 w III lidze). Do I-ligowej \u201eStali\u201d Mielec przyby\u0142 przed sezonem 1988\/1989 i wyst\u0119powa\u0142 w niej do 1996 r. (z wyj\u0105tkiem okresu 1990-1991, kiedy w czasie s\u0142u\u017cby wojskowej gra\u0142 w III-ligowej \u201eLubliniance\u201d).W mieleckiej dru\u017cynie zagra\u0142 94 spotkania i strzeli\u0142 4 bramki. W latach 1997-1999 gra\u0142 w \u201eWis\u0142oce\u201d D\u0119bica (III liga) i w tym klubie zako\u0144czy\u0142 wyczynow\u0105 zawodnicz\u0105 karier\u0119 pi\u0142karsk\u0105. Od listopada 1999 r. podj\u0105\u0142 prace w Agencji Celnej \u201ePKS Cargo\u201d S.A. jako agent celny, a od listopada 2000 r. pracuje w \u201eMelnox-Kronowood\u201d Sp. z o.o. jako specjalista do spraw c\u0142a. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 zdoby\u0142 w 1997 r. kwalifikacje s\u0119dziego pi\u0142karskiego. S\u0119dziuje jako g\u0142\u00f3wny s\u0119dzia w IV lidze, a od 2003 r. by\u0142 tak\u017ce s\u0119dzi\u0105 asystentem szczebla centralnego (I i II liga). Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Gospodarki i Zarz\u0105dzania w Mielcu. Od 1999 r. pracuje jako specjalista do spraw celnych (agent celny) w firmie Kronospan Mielec. W latach 2003-2007 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 s\u0119dziego asystenta pi\u0142ki no\u017cnej w ekstraklasie, a w latach 2008-2011 \u2013 s\u0119dziego asystenta w I lidze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUKULSKI W\u0141ADYS\u0141AW W\u0141ODZIMIERZ<\/strong>, urodzony 22 XI 1924 r. w Lipnicy Wielkiej, powiat Nowy Targ, syn Wilhelma i Walerii z domu Wieczerzak. W czasie okupacji hitlerowskiej mieszka\u0142 w Brzy\u015bciu ko\u0142o Mielca. Nale\u017ca\u0142 do oddzia\u0142u AK, kt\u00f3rego dow\u00f3dca by\u0142 Piotr Pazdro. Posiada\u0142 pseudonim \u201eWalter\u201d. Po wojnie wyjecha\u0142 na Ziemie Zachodnie i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Odrza\u0144skich Drogach Wodnych i Kanale Gliwickim \u2013 Stopnie Wodne – O\u0142awa \u2013 K\u0142odnica \u2013 Ko\u017ale Port \u2013 Gliwice. W 1952 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu jako sekretarz. Uko\u0144czy\u0142 Technikum Ekonomiczne w Mielcu. W latach 1953-1957 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Prezydium PRN w Kolbuszowej i spo\u0142ecznego przewodnicz\u0105cego Powiatowego Spo\u0142ecznego Komitetu Budowy Kolei Relacji Rzesz\u00f3w \u2013 Kolbuszowa \u2013 D\u0119ba. Aktywno\u015b\u0107 tego komitetu, wsparta staraniami pos\u0142\u00f3w i lokalnych w\u0142adz, doprowadzi\u0142a do wybudowania tej linii kolejowej. W latach 1957-1960 pracowa\u0142 na stanowisku zast\u0119pcy kierownika Wydzia\u0142u Zdrowia Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W 1960 r. powierzono mu funkcj\u0119 zast\u0119pcy przewodnicz\u0105cego Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu, a w 1963 r. powr\u00f3ci\u0142 na poprzednie stanowisko w Wydziale Zdrowia. Po reorganizacji S\u0142u\u017cby Zdrowia w 1974 r. zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 dyrektora do spraw ekonomiczno-administracyjnych w Zespole Opieki Zdrowotnej. By\u0142 jednym z inicjator\u00f3w i organizator\u00f3w spo\u0142ecznych komitet\u00f3w budowy O\u015brodk\u00f3w Zdrowia w Tuszowie Narodowym, Gaw\u0142uszowicach, Padwi Narodowej, Wadowicach G\u00f3rnych i G\u00f3rkach Mieleckich. Od 1 I 1982 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 do r\u00f3\u017cnych form dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, m.in. w Zwi\u0105zku Emeryt\u00f3w, Rencist\u00f3w i Inwalid\u00f3w oraz w Polskim Komitecie Pomocy Spo\u0142ecznej. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 w AK w czasie okupacji hitlerowskiej wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142: Krzy\u017cem Armii Krajowej i Odznak\u0105 Weterana Walk o Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, a za prac\u0119 zawodow\u0105 m.in.: Medalem X-lecia PRL, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia PRL, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Wzorow\u0105 Prac\u0119 w S\u0142u\u017cbie Zdrowia\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 XXX-lecia Spo\u0142ecznego Komitetu Przeciwalkoholowego, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 Polskiego Komitetu Pomocy Spo\u0142ecznej, Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Kombatant\u00f3w RP\u201d, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d i Br\u0105zowym Medalem Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju. Zmar\u0142 3 XII 2012 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n

\"\"KUKU\u0141KA ALFRED KAZIMIERZ<\/b>, urodzony 22 VII 1929 r. w Wolicy Piaskowej, powiat ropczycki, syn Jacentego i Franciszki z domu Surman. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w S\u0119dziszowie z matur\u0105 w 1950 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Rolnym Uniwersytetu Jagiello\u0144skiego, a nast\u0119pnie w powsta\u0142ej z niego Wy\u017cszej Szkole Rolniczej w Krakowie i w 1955 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c dwuletnie pomaturalne studium pedagogiczne daj\u0105ce uprawnienia do nauczania w szko\u0142ach. W 1956 r. zosta\u0142 zatrudniony w Pa\u0144stwowym Technikum Rolniczym w Rzemieniu jako nauczyciel przedmiotu: hodowla zwierz\u0105t. W latach 1961-1964 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora tej szko\u0142y. Klarown\u0105 wizj\u0105 rozwoju szko\u0142y, konsekwencj\u0105 i ofiarno\u015bci\u0105 zaimponowa\u0142 w\u0142adzom o\u015bwiatowym i doprowadzi\u0142 do budowy nowego obiektu szko\u0142y w Rzemieniu. Intensywno\u015b\u0107 tych zabieg\u00f3w doprowadzi\u0142a do powa\u017cnych k\u0142opot\u00f3w zdrowotnych i rezygnacji z funkcji dyrektora. Po powrocie do pracy za\u0142o\u017cy\u0142 pozalekcyjne Szkolne Ko\u0142o Zootechniczne. W latach 1966-1969 przygotowywani przez niego uczniowie zwyci\u0119\u017cali w eliminacjach wojew\u00f3dzkich i startowali w fina\u0142ach centralnych Olimpiady Zootechnicznej. On te\u017c wychowa\u0142 pierwszych w historii szko\u0142y laureat\u00f3w og\u00f3lnopolskiej Olimpiady Wiedzy i Umiej\u0119tno\u015bci Rolniczych (1977 r. i p\u00f3\u017aniej). Sam r\u00f3wnie\u017c systematycznie si\u0119 edukowa\u0142, uczestnicz\u0105c w wielu szkoleniach oraz kursach doskonal\u0105cych i kwalifikacyjnych. W 1973 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 profesora szko\u0142y \u015bredniej. Posiada stopie\u0144 porucznika rezerwy. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1986 r., ale jeszcze przez rok pracowa\u0142 jako nauczyciel.\u00a0 Jego pozazawodowym hobby by\u0142a filatelistyka. Na emeryturze przebywa\u0142 przez pewien czas w Kanadzie i USA. Aktualnie mieszka w Mielcu. Napisa\u0142 i wyda\u0142 ksi\u0105\u017cki: Od marzenia do sukcesu<\/i>, Dansville 2005; Wspomnienia z rodzinnych stron<\/i>, Mielec 2018; Walka o pami\u0119\u0107 poleg\u0142ych \u017co\u0142nierzy OSSap.,<\/i> Mielec 2021; Rodziny poleg\u0142ych \u017co\u0142nierzy WP poszukuj\u0105 mogi\u0142 zabitych syn\u00f3w \u2013 braci za Polsk\u0119, <\/i>Mielec 2023. Uhonorowany m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Opiekuna Miejsc Pami\u0119ci Narodowej, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Rolnictwa\u201d, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Rzeszowskiego\u201d, Br\u0105zow\u0105 Odznak\u0105 PZF, Nagrodami Ministra O\u015bwiaty i Wychowania III i II st. oraz Nagrodami Kuratora O\u015bwiaty i Wychowania.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUKU\u0141KA JANUSZ (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 25 XII 1960 r. w Zakopanem, syn Adama i Ireny z domu \u0141o\u015b. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1979 r. W 1985 r. uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csze Seminarium Duchowne w Tarnowie i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Piwnicznej Zdroju, parafii katedralnej w Tarnowie i parafii Matki Bo\u017cej Niepokalanej w Nowym S\u0105czu. W 1996 r. zosta\u0142 skierowany przez ks. bpa J\u00f3zefa \u017byci\u0144skiego do polonijnego Seminarium Duchownego w Orchard Lake (USA), gdzie powierzono mu funkcj\u0119 dyrektora \u017cycia wewn\u0119trznego (ojca duchownego kleryk\u00f3w). Ponadto zosta\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 teologii duchowo\u015bci. W tym zakresie odby\u0142 specjalne studia, uzyska\u0142 licencjat na Uniwersytecie Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego w Warszawie i pracuje nad rozpraw\u0105 doktorsk\u0105.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KUKURU\u0179NIK<\/strong>\u00a0\u2013 patrz CSS-13.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KULA ADAM EDWARD<\/strong>, urodzony 14 V 1922 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn J\u00f3zefa i Katarzyny z domu Gruszka. W 1937 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Powszechn\u0105 w Mielcu. Pomaga\u0142 w rodzinnym gospodarstwie i ku\u017ani prowadzonej przez ojca. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec jako robotnik. Po wyzwoleniu Mielca spod okupacji hitlerowskiej zosta\u0142 wcielony do tworz\u0105cego si\u0119 w Rzeszowie 2 Pu\u0142ku Zapasowego. Odby\u0142 szkolenie w zakresie obs\u0142ugi mo\u017adzierzy i otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do 3 kompanii mo\u017adzierzy w 10 Sudeckiej Dywizji Piechoty. W tej formacji bra\u0142 udzia\u0142 w walkach nad Nys\u0105 \u0141u\u017cyck\u0105, a w ostatnich dniach wojny jego oddzia\u0142 zosta\u0142 skierowany na teren Czechos\u0142owacji. Do 5 IV 1946 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Ochrony Pogranicza, a nast\u0119pnie powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony. Pracowa\u0142 w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu do emerytury w 1999 r. Nale\u017ca\u0142 do ZBoWiD, a nast\u0119pnie do ZKiBWP. Uczestniczy\u0142 w uroczysto\u015bciach patriotycznych. Zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 sier\u017canta (1999 r.), a nast\u0119pnie na stopie\u0144 podporucznika (2001 r.) Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105, Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Medalem za Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk oraz Medalem Br\u0105zowym \u201eZas\u0142u\u017conym na Polu Chwa\u0142y\u201d. Zmar\u0142 23 XII 2002 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KULA ALOJZY,<\/strong> urodzony 3 IV 1924 r. w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, syn J\u00f3zefa i Katarzyny z domu Gruszka. W 1939 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105 w Mielcu. W 1943 r. zosta\u0142 przymusowo wcielony do niemieckiej s\u0142u\u017cby budowlanej Baudienst i pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec przy monta\u017cu samolot\u00f3w. Pod koniec marca 1944 r. uda\u0142o mu si\u0119 uciec i ukrywa\u0142 si\u0119 w Z\u0142otnikach a\u017c do wyzwolenia Mielca i okolic spod okupacji hitlerowskiej w dniu 6 VIII 1944 r. W listopadzie tego roku zosta\u0142 zmobilizowany i wcielony do 2 Pu\u0142ku Zapasowego Wojska Polskiego w Rzeszowie, a nast\u0119pnie przeniesiony do 16 Pu\u0142ku Piechoty w Przemy\u015blu, gdzie przeszkolono go w zakresie obs\u0142ugi mo\u017adzierzy. Uczestniczy\u0142 w wyzwalaniu Warszawy (I 1945 r.), walkach o Wa\u0142 Pomorski i nad Odry oraz o Berlin. Po wojnie pozosta\u0142 w wojsku a\u017c do zdemobilizowania w dniu 15 III 1947 r. Powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Pa\u0144stwowych Zak\u0142adach Lotniczych\u00a0 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej WSK Mielec). Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Bojownik\u00f3w o Wolno\u015b\u0107 i Demokracj\u0119 Oddzia\u0142 w Mielcu. Uczestniczy\u0142 w uroczysto\u015bciach patriotycznych. W 1987 r. zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika w stanie spoczynku. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105, Medalem za Warszaw\u0119 1939-1945, Medalem \u201eZa Zdobycie Berlina\u201d (odznaczenie radzieckie), Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Medalem za Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk oraz Medalem Br\u0105zowym \u201eZas\u0142u\u017conym na Polu Chwa\u0142y\u201d.\u00a0Zmar\u0142 21 VII 2018 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KULA ANNA ZOFIA (z domu KALICKA)<\/strong>, urodzona 18 V 1953 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Kazimiery z W\u00f3jcickich. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1972 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 podj\u0119\u0142a 30 XI 1972 r. w WSK Mielec jako pracownik magazynowy, ale zako\u0144czy\u0142a j\u0105 31 V 1973 r. w zwi\u0105zku z planowanymi studiami. Studia na Wydziale Budownictwa Politechniki Rzeszowskiej uko\u0144czy\u0142a w 1979 r. i otrzyma\u0142a tytu\u0142 magistra in\u017cyniera budownictwa. Od 1 IX 1979 r. do 31 VIII 1985 r. pracowa\u0142a w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym na stanowisku majstra, a nast\u0119pnie zast\u0119pcy kierownika budowy. W 1984 r. przesz\u0142a do pracy nauczycielskiej w Zespole Szk\u00f3\u0142 Budowlanych, od 1990 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora, a w 1997 r. powierzono jej funkcj\u0119 dyrektora ZSB. W tym czasie kszta\u0142ci\u0142a si\u0119; uko\u0144czy\u0142a dwuletnie studia pedagogiczne w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, a nast\u0119pnie studia podyplomowe \u201eNowoczesne kierowanie i zarz\u0105dzanie szko\u0142\u0105\u201d w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (1994). Ponadto uczestniczy\u0142a w wielu kursach i konferencjach specjalistycznych, organizowanych najcz\u0119\u015bciej przez Polski Zwi\u0105zek In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Budownictwa w Rzeszowie. Uzyska\u0142a tytu\u0142 nauczyciela dyplomowanego. Przyczyni\u0142a si\u0119 do rozwoju ZSB oraz uzyskania przez szko\u0142\u0119 wielu sukces\u00f3w indywidualnych, m.in. w Olimpiadzie Wiedzy i Umiej\u0119tno\u015bci Budowlanych czy Turnieju Budowlanym, a tak\u017ce zespo\u0142owych, m.in. w roku szkolnym 1997\/98 i 1999\/2000 uzyskano tytu\u0142 najlepszej szko\u0142y budowlanej w wojew\u00f3dztwie podkarpackim. Nale\u017cy do Polskiego Zwi\u0105zku In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Budowlanych. Jest cz\u0142onkiem Komisji Okr\u0119gowej Oceny Wiadomo\u015bci i Umiej\u0119tno\u015bci Budowlanych przy Politechnice Rzeszowskiej. W 2008 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Od 2008 r. przebywa\u0142a na emeryturze. Pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Niepublicznego Liceum Mistrzostwa Sportowego w ramach Szko\u0142y Mistrzostwa Sportowego im. Grzegorza Lato w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KULA JAN<\/strong>, urodzony 29 VII 1941 r. w Dymitrowie Ma\u0142ym, powiat tarnobrzeski, syn Wojciecha i Katarzyny z domu \u015al\u0119zak. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1959 r. Studia w Wy\u017cszej Szkole Ekonomicznej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1965 r. i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra ekonomii. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1965 r. w Powiatowej Komisji Planowania Gospodarczego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu. W 1969 r. przeszed\u0142 do Przedsi\u0119biorstwa Kopalnictwa Naftowego w Mielcu na stanowisko kierownika Dzia\u0142u Ekonomicznego. W latach 1976-1983 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Miejskiej Komisji Planowania w Mielcu. Od 1983 r. do 1991 r. by\u0142 g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 do spraw ekonomicznych i pracowniczych w Rejonie Dr\u00f3g Publicznych w Mielcu. W latach 1992-1994 sprawowa\u0142 funkcj\u0119 prezesa Zarz\u0105du PSS \u201eSpo\u0142em\u201d w Mielcu. Od 1995 r. jest zast\u0119pc\u0105 dyrektora Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Ekonomicznych do spraw ekonomiczno-administracyjnych. Udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce w pracy spo\u0142ecznej, g\u0142\u00f3wnie w strukturach samorz\u0105dowych sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci spo\u017cywc\u00f3w. 11 XI 1981 r. wszed\u0142 w sk\u0142ad Komitetu Za\u0142o\u017cycielskiego PSS w Mielcu i odt\u0105d przez wiele lat sprawowa\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje w Radzie Nadzorczej \u2013 by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Rewizyjnej, zast\u0119pc\u0105 przewodnicz\u0105cego Rady i od 1987 r. przewodnicz\u0105cym Rady. Za kompetentne pe\u0142nienie wa\u017cnych dla miasta funkcji wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Medalem 40-lecia Polski Ludowej. W 2006 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 23 I 2025 r. i zosta\u0142 pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Mielcu przy ul. Krolowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KULASA HELENA (z domu PADYKU\u0141A)<\/strong>, urodzona 13 X 1931 r. w Wampierzowie, powiat mielecki, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Anny z domu Kulig. Absolwentka Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. St. Konarskiego, egzaminy maturalne zda\u0142a w 1952 r. W 1961 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w kinie \u201eBajka\u201d w Mielcu jako kasjerka. W 1963 r. powierzono jej kierownictwo tego kina i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142a przez 26 lat \u2013 do 1989 r. W tym okresie \u2013 opr\u00f3cz realizowania bie\u017c\u0105cego repertuaru filmowego \u2013 organizowa\u0142a m.in. przegl\u0105dy tematyczne film\u00f3w, seanse szkolne (zw\u0142aszcza ekranizacje lektur szkolnych) i seanse bajek dla dzieci. T\u0105 r\u00f3\u017cnokierunkow\u0105 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 przyczyni\u0142a si\u0119 do upowszechnienia w mieleckim \u015brodowisku dorobku \u015bwiatowego i polskiego kina oraz szeroko poj\u0119tej kultury filmowej. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 do prac spo\u0142ecznych, m.in. na prze\u0142omie lat 60. i 70. by\u0142a radn\u0105 Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu, a w latach 80. cz\u0142onkiem Miejskiej Rady do Spraw Upowszechniania Kultury. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d. W 1989 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Zmar\u0142a 24 X 2024 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KULASA KONSTANTY<\/strong>, urodzony 9 I 1928 r. w K\u0105kol\u00f3wce ko\u0142o B\u0142a\u017cowej, syn Jakuba i Emilii z domu Sapa. W czasie okupacji uko\u0144czy\u0142 2-letni\u0105 Szko\u0142\u0119 Rolnicz\u0105 i po \u015bmierci ojca zajmowa\u0142 si\u0119 gospodarstwem. Uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum i Liceum im. Kr\u00f3la W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y w D\u0119bicy, a nast\u0119pnie Liceum Pedagogiczne dla Doros\u0142ych w D\u0119bicy, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1949 r. W tym samym roku rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 nauczycielsk\u0105 w Szkole Podstawowej w Wampierzowie, powiat mielecki. Od 1 XII 1952 r. przeszed\u0142 do pracy w Pa\u0144stwowej Szkole Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO) jako nauczyciel matematyki. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 i w 1954 r. uko\u0144czy\u0142 4-letnie studia w zakresie matematyki na Wydziale Zaocznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w \u0141odzi. Uczestniczy\u0142 tak\u017ce w centralnych kursach nauczycieli matematyki w S\u0142upsku (1966) i Krakowie (1968). W 1975 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Matematyki \u2013 Fizyki i Wychowania Technicznego WSP w Rzeszowie i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra matematyki. Poza sta\u0142ym etatem w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym pracowa\u0142 okresowo w Liceum Pedagogicznym i Technikum Mechanicznym w Mielcu, w niepe\u0142nym wymiarze godzin. Od 1 IX 1970 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wicedyrektora I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, a od 1983 r. pedagoga szkolnego. Przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju szko\u0142y oraz jej sukces\u00f3w dydaktycznych i wychowawczych. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 31 VIII 1984 r. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP oraz w roku szkolnym 1972\/1973 Nagrod\u0105 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania Stopnia Trzeciego za wybitne osi\u0105gni\u0119cia dydaktyczne i wychowawcze. By\u0142 d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem ZNP, pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Ogniska ZNP (1958-1968) i kierownikiem ogniska matematyki przy Powiatowym O\u015brodku Metodycznym. Zmar\u0142 7 XI 1988 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KULCZY\u0143SKI TADEUSZ DAMAZY<\/strong>, urodzony 15 XII 1902 r. w miejscowo\u015bci Rakowo, powiat \u0142om\u017cy\u0144ski, syn Franciszka i Marianny z Maliszewskich. W czasie I wojny \u015bwiatowej ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazjum w Ostrowi Mazowieckiej, ale w czasie wojny polsko-bolszewickiej zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Legion\u00f3w i walczy\u0142 w okolicach Warszawy. Po uko\u0144czeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1923 r. studiowa\u0142 na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1928-1929 odby\u0142 roczn\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w Szkole Podchor\u0105\u017cych w Grudzi\u0105dzu, a nast\u0119pnie uko\u0144czy\u0142 studia, pracuj\u0105c przy tym na kolei. Przez pewien czas praktykowa\u0142 nieodp\u0142atnie jako nauczyciel w Grodnie, w latach 1934-1935 pracowa\u0142 w Ubezpieczalni Spo\u0142ecznej w Krakowie jako kierownik referatu, za\u015b w lipcu 1935 r. zosta\u0142 zatrudniony w Starostwie Powiatowym w Mielcu na stanowisku sekretarza starosty i kierownika referatu wojskowego. W pierwszych dniach wrze\u015bnia 1939 r. ewakuowa\u0142 si\u0119 z innymi pracownikami starostwa na wsch\u00f3d, a z tu\u0142aczki powr\u00f3ci\u0142 5 XI. Nie powr\u00f3ci\u0142 do pracy w administracji, lecz zaj\u0105\u0142 si\u0119 tworzeniem konspiracyjnej siatki. Posiada\u0142 stopie\u0144 podporucznika i przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eKret\u201d (p\u00f3\u017aniej tak\u017ce \u201eWojcieszek\u201d). Po utworzeniu siatki i konsultacjach w sprawie w\u0142\u0105czenia si\u0119 w wi\u0119ksze struktury \u2013 w sierpniu 1940 r. organizacj\u0119 Kulczy\u0144skiego w\u0142\u0105czono w struktury ZWZ, a on sam zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 komendanta mieleckiego Obwodu. Ukrywa\u0142 si\u0119 w Szwagrowie (powiat sandomierski), ale cz\u0119sto przebywa\u0142 na ziemi mieleckiej i uczestniczy\u0142 w r\u00f3\u017cnych akcjach. W 1944 r. do\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do konspiracyjnego \u201ePu\u0142ku Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich im. W. Witosa\u201d i dzia\u0142a\u0142 w jego ramach do listopada tego roku, a nast\u0119pnie ochotniczo zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego i w 5 Zaopatrzeniowym Pu\u0142ku Piechoty s\u0142u\u017cy\u0142 do wrze\u015bnia 1945 r. jako oficer \u017cywno\u015bciowy. Po zako\u0144czeniu s\u0142u\u017cby powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i pracowa\u0142 pocz\u0105tkowo\u00a0w Powiatowym Zarz\u0105dzie Drogowym, a p\u00f3\u017aniej w Starostwie Powiatowym i Prezydium Powiatowej Rady Narodowej jako kierownik Referatu Pracy i Opieki Spo\u0142ecznej (1946-1951). Od 1951 r. kilkakrotnie przes\u0142uchiwano go w PUBP, podejrzewaj\u0105c o zwi\u0105zki z podziemiem. Nie m\u00f3g\u0142 te\u017c znale\u017a\u0107 sta\u0142ego miejsca pracy \u2013 kilkakrotnie zatrudniano go i zwalniano bez podania przyczyny. W latach 1952-1963 pracowa\u0142 w MPB m.in. jako zast\u0119pca kierownika odcinka. W 1963 r. przyj\u0119ty zosta\u0142 do Zasadniczej Szko\u0142y Metalowej, najpierw na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora do spraw administracyjno-gospodarczych, a rok p\u00f3\u017aniej przeniesiono go do Warsztat\u00f3w Szkolnych ZSM, gdzie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 starszego inspektora zaopatrzenia. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105, m.in. w latach 1956-1962 by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji Rozjemczej, a od 1958 r. radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Odznaczony zosta\u0142 m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. W 1971 r. ci\u0119\u017cko chorowa\u0142 i przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 12 V 1972 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KULIG DANIEL<\/strong>, urodzony 26 VIII 1954 r. w Wadowicach Dolnych, syn J\u00f3zefa i Cecylii z domu Chlost. Uko\u0144czy\u0142 Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Samochodow\u0105 w Mielcu. W wieku szkolnym pracowa\u0142 w Pa\u0144stwowym O\u015brodku Maszynowym w Wojs\u0142awiu jako elektryk pojazdowy (1969-1971) i WSK Mielec jako monter p\u0142atowc\u00f3w (1971-1973). W latach 1973-1976 s\u0142u\u017cy\u0142 w Marynarce Wojennej w Gdyni. Po powrocie do Mielca by\u0142 elektrykiem samochodowym w \u201ePolmozbycie\u201d Rzesz\u00f3w O\/Mielec, a od 1983 r. jest elektrykiem samochodowym w Rzeszowskim Zak\u0142adzie Energetycznym Rejon Mielec. Ponadto od 1996 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 firm\u0119 \u201eElektromechanika samochodowa\u201d. W latach m\u0142odo\u015bci nale\u017ca\u0142 do organizacji m\u0142odzie\u017cowych. W czasie pracy w \u201ePolmozbycie\u201d pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 spo\u0142ecznego inspektora pracy. Od 1973 r. jest Honorowym Dawc\u0105 Krwi i odda\u0142 ponad 39 000 ml. Nale\u017cy do Klubu HDK im. J. Aleksandrowicza w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 HDK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KULIG JANINA (z domu S\u0141ONINA),<\/strong>\u00a0urodzona 8 XI 1939 r. w Plebance, pow. Tomasz\u00f3w Lubelski, c\u00f3rka Wojciecha i Stefanii z B\u0105czkowskich. W latach 1939-1945 przebywa\u0142a z bratem pod opiek\u0105 matki w \u0141\u0105ce ko\u0142o Rzeszowa. Ojciec (\u017co\u0142nierz Wojska Polskiego) od 23 IX 1939 r. by\u0142 wi\u0119ziony w niemieckim obozie jenieckim w Krajence ko\u0142o Pi\u0142y i po II wojnie \u015bwiatowej tam sprowadzi\u0142 rodzin\u0119. W zwi\u0105zku z przeniesieniem s\u0142u\u017cbowym ojca do Mielca, tu uko\u0144czy\u0142a Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 nr 2, a nast\u0119pnie Liceum Pedagogiczne z matur\u0105 w 1958 r. W roku szkolnym 1958\/1959 pracowa\u0142a jako nauczycielka w Szkole Podstawowej w Przykopie (do p\u00f3\u0142rocza) i w Wadowicach Dolnych. W latach 1959-1960 przebywa\u0142a w USA i tam uczy\u0142a si\u0119 j\u0119zyka angielskiego. Uko\u0144czy\u0142a Studium J\u0119zyka Angielskiego na Uniwersytecie w Chicago. Po powrocie, od I 1961 r. do VIII 1964 r. uczy\u0142a w Szkole Podstawowej nr 3 w Mielcu. Z dniem 1 IX 1964 r. rozpocz\u0119\u0142a prac\u0119 w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym nr 27 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej II LO im. Miko\u0142aja Kopernika) jako nauczycielka j\u0119zyka angielskiego. Znajomo\u015b\u0107 j\u0119zyka angielskiego doskonali\u0142a poprzez centralne kursy wakacyjne w Sulej\u00f3wku (1961, 1966) i nauk\u0119 w angielskiej British Council Summer School przy Uniwersytecie w Reading. Uko\u0144czy\u0142a te\u017c Wy\u017csze Studia Zawodowe (bibliotekoznawstwo) we Wroc\u0142awiu (1980). W pracy z m\u0142odzie\u017c\u0105 osi\u0105ga\u0142a bardzo dobre wyniki, m.in. jej uczniowie byli laureatami wojew\u00f3dzkiej i centralnej olimpiady j\u0119zyka angielskiego. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142a Studia si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. by\u0142a instruktorem Zwi\u0105zku Harcerstwa Polskiego. Wyr\u00f3\u017cniona m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Odznak\u0105 Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego za 50-letni\u0105 przynale\u017cno\u015b\u0107 do ZNP oraz Medalem za D\u0142ugoletnie Po\u017cycie Ma\u0142\u017ce\u0144skie (z m\u0119\u017cem Stefanem). Po 30-letniej pracy pedagogicznej 31 VIII 1990 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119, ale nadal pracowa\u0142a w II LO w niepe\u0142nym wymiarze godzin. W latach 1994-1999 przebywa\u0142a w USA. Zmar\u0142a 12 XII 2013 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KULIG MARZENA MARIA (z domu M\u0104DRA)<\/strong>, urodzona 5 IV 1970 r. w Mielcu, c\u00f3rka Mieczys\u0142awa i W\u0142adys\u0142awy z domu Mik. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1989 r. W latach 1985-1995 trenowa\u0142a ch\u00f3d sportowy w LKS \u201eT\u0119cza\u201d Mielec, a nast\u0119pnie w Towarzystwie Gimnastycznym \u201eSok\u00f3\u0142\u201d Mielec i nale\u017ca\u0142a do czo\u0142\u00f3wki krajowej. W latach 1989-1990 pracowa\u0142a jako instruktor lekkoatletyki w LKS \u201eT\u0119cza\u201d, a nast\u0119pnie w latach 1991-1995 w Miejskim O\u015brodku Sportu i Rekreacji w Mielcu jako organizator ds. sportu. \u00a0Studiowa\u0142a na Wydziale Wychowania Fizycznego (kierunek nauczycielski) Instytutu Wychowania Fizycznego i Sportu Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie \u2013 Filia w Bia\u0142ej Podlaskiej i w 1996 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra i trenera II klasy. Uko\u0144czy\u0142a tak\u017ce studia podyplomowe z zakresu oligofrenopedagogiki w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w \u0141odzi (2007 r.). W roku szkolnym 1996\/1997 by\u0142a nauczycielem wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 6 w D\u0119bicy, a od roku szkolnego 1997\/1998 pracuje w takim samym charakterze w Szkole Podstawowej nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury w Mielcu. Tak\u017ce od 1997 r. jest trenerem lekkoatletyki (adepci, grupa chodu sportowego) w LKS Stal Mielec. Wychowa\u0142a wielu medalist\u00f3w mistrzostw Polski i reprezentant\u00f3w Polski w chodzie sportowym w r\u00f3\u017cnych kategoriach wiekowych, m.in. Sylwi\u0119 Lisak, Marzen\u0119 \u0141achut, Ilon\u0119 Serafi\u0144sk\u0105, Katarzyn\u0119 Golb\u0119, Joann\u0119 Strycharz, Jakuba Stal\u0119, Monik\u0119 Maziarz, Monik\u0119 Kaczor, Sylwi\u0119 Rembowicz, Barbar\u0119 Kantorowsk\u0105 i Katarzyn\u0119 Zdzieb\u0142o. Od 2010 r. posiada tytu\u0142 trenera klasy I, nadany przez Ministerstwo Sportu i Turystyki. W 1997 r. otrzyma\u0142a uprawnienia s\u0119dziego PZLA z licencj\u0105 s\u0119dziego g\u0142\u00f3wnego bieg\u00f3w i s\u0119dziego g\u0142\u00f3wnego chodu. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Srebrn\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 PZL<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KULIG STEFAN<\/strong>, urodzony 4 X 1933 r. w Bassoles-Aulers (Francja), syn Stanis\u0142awa i Bronis\u0142awy z domu Sw\u00f3\u0142. Absolwent Pa\u0144stwowego Liceum i Gimnazjum im. S. Konarskiego w Mielcu oraz Liceum Pedagogicznego, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1951 r. Przy ko\u0144cu 1951 r. zosta\u0142 zatrudniony w WSK Mielec jako technolog. Prac\u0119 w zawodzie nauczycielskim rozpocz\u0105\u0142 16 VIII 1952 r. w Szkole Podstawowej w Kaw\u0119czynie, a nast\u0119pnie uczy\u0142 w Szkole Podstawowej w Wampierzowie (1956-1959). Od 1 IX 1959 r. do 31 VIII 1971 r. pracowa\u0142 etatowo jako sekretarz Oddzia\u0142u Powiatowego Zwi\u0105zku Nauczycielstwa Polskiego w Mielcu. W latach szkolnych 1971\/1972 i 1972\/1973 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 3 w Mielcu. Od 1 IX 1973 r. do 31 VIII 1975 r. pracowa\u0142 na stanowisku wizytatora Wydzia\u0142u O\u015bwiaty i Wychowania oraz Kultury PPRN w Mielcu. Z dniem 1 VIII 1975 r. ponownie obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 3 im. Genera\u0142a Karola \u015awierczewskiego – Waltera (p\u00f3\u017aniej \u2013 Wojska Polskiego) w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 j\u0105 do emerytury w 1985 r. Systematycznie podnosi\u0142 kwalifikacje zawodowe. W 1975 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra techniki, a w 1979 r. \u2013 studia podyplomowe z zakresu organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105 w Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Kaliszu, za\u015b w 1984 r. uzyska\u0142 trzeci stopie\u0144 specjalizacji zawodowej w zakresie organizacji i zarz\u0105dzania o\u015bwiat\u0105. Du\u017co czasu przeznacza\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105. Przez szereg lat by\u0142 cz\u0142onkiem Komisji O\u015bwiaty Powiatowej Rady Narodowej w Mielcu, sekretarzem Powiatowej Komisji Zwi\u0105zk\u00f3w Zawodowych (1960-1971), sekretarzem Oddzia\u0142u Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci (1960-1971) i instruktorem Komendy Hufca ZHP (1956-1985). Wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w pozyskanie i zagospodarowanie Domu Nauczyciela przy ul. T. Ko\u015bciuszki, a jako dyrektor Szko\u0142y Podstawowej nr 3 przyczyni\u0142 si\u0119 do jej wszechstronnego rozwoju i uzyskania wysokiego poziomu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1982) oraz Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZNP (1966), Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d (1971), Krzy\u017cem \u201eZa Zas\u0142ugi dla ZHP\u201d (1977), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1978) i Medalem 40-lecia Polski Ludowej (1984). Otrzyma\u0142 tak\u017ce szereg nagr\u00f3d, w tym Nagrod\u0119 Ministra O\u015bwiaty i Wychowania.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KULIG WALDEMAR KRZYSZTOF<\/strong>, urodzony 29 VII 1962 r. w Mielcu, syn Stefana i Janiny z domu S\u0142onina. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1981 r. Studia w Akademii Medycznej w Lublinie uko\u0144czy\u0142 w 1987 r. (z wyr\u00f3\u017cnieniem) i otrzyma\u0142 tytu\u0142 lekarza medycyny. 1 XII 1987 r. zosta\u0142 zatrudniony w Zespole Opieki Zdrowotnej w Mielcu i do 31 XII 2001 r. pracowa\u0142 jako asystent w Oddziale Chor\u00f3b Wewn\u0119trznych, Przychodni WSK \u201ePZL-Mielec\u201d, Pogotowiu Ratunkowym i Poradni Kardiologicznej. W 1993 r. uzyska\u0142 specjalizacj\u0119 I stopnia z zakresu chor\u00f3b wewn\u0119trznych, a w 1997 r., w Centrum Medycznym Kszta\u0142cenia Podyplomowego w Warszawie, zda\u0142 (z wyr\u00f3\u017cnieniem) egzamin specjalizacyjny II stopnia z chor\u00f3b wewn\u0119trznych. W maju 2002 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 specjalisty kardiologa, po zdaniu egzaminu w Instytucie Kardiologii w Warszawie. Od 1 I 2002 r. prowadzi\u0142 Specjalistyczn\u0105 Poradni\u0119 Kardiologiczn\u0105 w Centrum Medycznym \u201eEuromed\u201d (CHU \u201ePasa\u017c\u201d), najpierw w ramach umowy z Podkarpack\u0105 Kas\u0105 Chorych, a nast\u0119pnie (2003) z Narodowym Funduszem Zdrowia. \u00a0Prowadzi Internistyczno-Pediatryczny Gabinet Lekarski Lek. Med. Kulig Waldemar sc. przy ul. Starzy\u0144skiego 2. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Towarzystwa Internist\u00f3w Polskich i Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KULIKOWSKI WIES\u0141AW<\/strong>, poeta, nauczyciel, cz\u0142onek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, urodzony 1 VII 1935 r. w Wiechotnicy-Endrychowcach, ko\u0142o Wo\u0142kowyska (woj. Grodno), syn J\u00f3zefa i W\u0142adys\u0142awy z domu Ku\u015bnierz. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu. Studia rozpocz\u0105\u0142 na Wydziale Humanistycznym UMCS w Lublinie w roku 1955. Przerwa\u0142 je w roku 1957. W tym te\u017c roku zadebiutowa\u0142 wierszami w lubelskiej \u201eKamenie\u201d i r\u00f3wnolegle w \u201eKulturze i \u017byciu\u201d (dodatku kulturalnym \u201eSztandaru Ludu\u201d). Uko\u0144czy\u0142 filologi\u0119 polsk\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie (1970). Od 1970 r. do 1994 r. pracowa\u0142 w Liceum Medycznym w Mielcu jako nauczyciel j\u0119zyka polskiego. W 1990 r. otrzyma\u0142 Medal Komisji Edukacji Narodowej. Jego najwcze\u015bniejsze wiersze drukowa\u0142y \u2013 opr\u00f3cz prasy lubelskiej \u2013 \u201eNowiny Tygodnia\u201d (dodatek \u201eNowin Rzeszowskich\u201d) i \u201eWidnokr\u0105g\u201d. O jego wczesnej tw\u00f3rczo\u015bci pisali m.in. Hieronim Michalski, Julian Rogozi\u0144ski, Roch Sulima (krytycy literaccy z Warszawy), Jan Grygiel, J\u00f3zef Nowakowski (z Rzeszowa), poeta Stanis\u0142aw Grochowiak i Adam W\u0142odek. Poeta nale\u017ca\u0142 do Klubu M\u0142odych Pisarzy \u201eGwo\u017anica\u201d, dzia\u0142aj\u0105cego w Rzeszowie w ramach og\u00f3lnopolskiego Korespondencyjnego Klubu M\u0142odych Pisarzy. Pierwszy tomik poetycki\u00a0Zbieranie szronu<\/em>\u00a0opublikowa\u0142 w Wydawnictwie Lubelskim w roku 1967. Nast\u0119pny \u2013\u00a0\u015acie\u017cka do ptaka<\/em>\u00a0ukaza\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c w Wydawnictwie Lubelskim (1973). Kolejne pozycje ksi\u0105\u017ckowe to:\u00a0Ucieczka z wesela<\/em>\u00a0(1979),\u00a0Zamiatacze ulic malowanych<\/em>\u00a0(1981),\u00a0Wyprzeda\u017c muzyki<\/em>\u00a0(1992) na prawach r\u0119kopisu,\u00a0Przystanek dla kilku os\u00f3b<\/em>\u00a0(1995),\u00a0Dawna rozmowa z igliwiem<\/em>\u00a0(1997) \u2013 tomik z powodu braku dotacji przele\u017ca\u0142 si\u0119 bardzo d\u0142ugo w Wydawnictwie Literackim,\u00a0Okruchy obrazu<\/em>\u00a0(1997),\u00a0Blisko i najbli\u017cej<\/em>\u00a0(1997),\u00a0Granice dla jask\u00f3\u0142ek<\/em>\u00a0(1997),\u00a0Pora odjazdu muzyk\u00f3w, Imiona na drogach<\/em>\u00a0(1998),\u00a0Schody do winnicy<\/em>\u00a0(1999),\u00a0Zakwita ju\u017c powr\u00f3t<\/em>\u00a0(2001) \u2013 tomik bibliofilski \u2013 bez otrzymania finansowego wsparcia. Utwory jego publikowane by\u0142y w wielu almanachach i czasopismach literackich, m.in. w \u201e\u017byciu Literackim, \u201eTygodniku Kulturalnym\u201d, \u201eLiteraturze\u201d, \u201eDekadzie Literackiej\u201d, \u201eSycynie\u201d, w \u201eNowej Okolicy Poet\u00f3w\u201d, \u201eFrazie\u201d, \u201eToposie\u201d, \u201eProfilach\u201d oraz w regionalnych wydawnictwach mieleckich i sandomierskich (\u201eMieleckie zapiski\u201d, \u201eRocznik Mielecki\u201d, \u201eZeszyty Sandomierskie\u201d). O p\u00f3\u017aniejszej jego tw\u00f3rczo\u015bci pisali m.in. Jan Boles\u0142aw O\u017c\u00f3g (w \u201e\u017byciu Literackim\u201d), Piotr \u017bbikowski (w obszernym szkicu\u00a0\u015aladami poetyckiej wyobra\u017ani Wies\u0142awa Kulikowskiego<\/em>, zamieszczonym w ksi\u0105\u017cce\u00a0Pejza\u017ce poetyckie)<\/em>, Krzysztof Lisowski (w \u201eDekadzie Literackiej\u201d \u2013\u00a0Jaka nieobecno\u015b\u0107 jest jeszcze mo\u017cliwa<\/em>), Helena Zaworska (w \u201eLiteraturze\u201d \u2013\u00a0Poeci s\u0105 na \u015bwiecie, Pi\u0119kno, kt\u00f3re boli<\/em>), Konstanty Pie\u0144kosz (w \u201eSycynie\u201d \u2013\u00a0Wywo\u0142ywanie echa<\/em>), Anna Niewolak (w \u201eProfilach\u201d), Jerzy Narbutt (w \u201eArkanach\u201d), J\u00f3zef Nowakowski, Jan Grygiel, Marek P\u0119kala (w \u201eNowinach), Stanis\u0142aw D\u0142uski, Grzegorz Kociuba (w \u201eNowej Okolicy Poet\u00f3w\u201d i \u201eNowinach\u201d \u2013 szkice i recenzje), Krzysztof Kuczkowski (w \u201eToposie\u201d), M. A. \u0141yp (w ksi\u0105\u017cce \u201eM\u0142odo\u015b\u0107 literacka Rzeszowa\u201d), Jerzy Winiarski (we \u201eFrazie\u201d), Ewelina Radion, a w periodykach regionalnych Bogumi\u0142a Gajowiec, Krystyna Philipp\u00a0i inni. Od 1975 r. do 1981 r. nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich (do czasu rozwi\u0105zania zwi\u0105zku przez w\u0142adze stanu wojennego). Od 1990 r. nale\u017ca\u0142 do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (Oddzia\u0142 Krakowski). Uczestniczy\u0142 w \u017cyciu kulturalnym Mielca i regionu. W 1994 r. otrzyma\u0142 nagrod\u0119 Prezydenta Miasta Mielca, a w 1996 r. zosta\u0142 laureatem Nagrody Literackiej I stopnia Miasta Rzeszowa. W 2003 r. otrzyma\u0142 \u201eAlbertusa\u201d \u2013 nagrod\u0119 honorow\u0105 Funduszu Kulturalno – Charytatywnego im. Adama Chmielowskiego \u2013 Brata Alberta w Mielcu. Jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107 by\u0142a przedmiotem pracy doktorskiej, przygotowywanej w katedrze polskiej literatury wsp\u00f3\u0142czesnej Uniwersytetu Rzeszowskiego. Po 2003 r. opublikowa\u0142 tomiki poezji:\u00a0Z muzyki zza rzeki list<\/em>\u00a0(2004),\u00a0G\u0142\u0119biej ni\u017c letnie popo\u0142udnie<\/em>\u00a0(2005),\u00a0Poranek odnajdzie zaginion\u0105<\/em>\u00a0(2008),\u00a0Milcz\u0105ca na z\u0142otej klatce<\/em>\u00a0(2010),\u00a0Po drugiej stronie po\u017caru<\/em>\u00a0(2013),\u00a0Drugie lato<\/em>\u00a0(2015),\u00a0Drugie lato i trzecie<\/em>\u00a0(2016),\u00a0Odloty bia\u0142ych \u017curawi<\/em>\u00a0(2016) i „Powr\u00f3t do zburzonego domu w zamieci bz\u00f3w” (2021). W 2019 r. otrzyma\u0142 odznak\u0119 honorow\u0105 „Zas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej”. Zmar\u0142 1 VIII 2021 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KULIKOWSKI W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, starosta mielecki w latach 1903-1905, przewodnicz\u0105cy Rady Szkolnej Okr\u0119gowej w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KULKA WIES\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 21 XII 1957 r. w Mielcu, syn Piotra i Stefanii z domu Duszkiewicz. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego dla Pracuj\u0105cych w Mielcu. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w teologicznych\u00a0w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie w 1983 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Prac\u0119 duszpastersk\u0105 rozpocz\u0105\u0142 jako wikariusz w parafii w Borz\u0119cinie ko\u0142o Brzeska (1983-1985), a nast\u0119pnie by\u0142 wikariuszem\u00a0w parafiach: \u015bw. Marii Magdaleny w Szczucinie (1985-1990), Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego w Tarnowie (1990-1995)\u00a0i \u015bw. Ma\u0142gorzaty w Nowym S\u0105czu (1995-2002). Ponadto sprawowa\u0142 opiek\u0119 nad kaplic\u0105 w Januszowej oraz by\u0142 kapelanem Zak\u0142adu Karnego w Nowym S\u0105czu (2001-2002). W 2002 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem parafii \u00a0Nawiedzenia Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Domos\u0142awicach i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 2009 r. W latach 2009-2010 mieszka\u0142 w Domu Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w w Tarnowie, a nast\u0119pnie pracowa\u0142 jako wikariusz w Pi\u0105tkowej (2010-2011). Od 2011 r. by\u0142 wikariuszem w parafii Chrystusa Dobrego Pasterza w Tarnowie, a od 2013 r. pracowa\u0142 w parafii Naj\u015bwi\u0119tszego Serca Pana Jezusa w Tarnowie. W 2017 r. zosta\u0142 przeniesiony do parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu, a w 2019 r. do parafii Pustynia. Ponadto zosta\u0142 mianowany kapelanem Zak\u0142adu Karnego w D\u0119bicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KULPA EL\u017bBIETA (z domu BIELI\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 24 IV 1970 r. w Mielcu, c\u00f3rka Henryka i Marii z domu Nosal. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1988 r. Uko\u0144czy\u0142a dwuletni Kurs Zielarsko-Medyczny w Lublinie. Trenowanie siatk\u00f3wki rozpocz\u0119\u0142a w V klasie w Szkole Podstawowej nr 7 w Mielcu (nauczyciel \u2013 Zbigniew Modras), a nast\u0119pnie przesz\u0142a do Stali Mielec. W okresie szkolnym wyst\u0119powa\u0142a przez 2 lata w kadrze narodowej juniorek. Graj\u0105c w pierwszym zespole Stali, przyczyni\u0142a si\u0119 do jego awansu do I ligi w 1988 r. W 1989 r. \u2013 w zwi\u0105zku z podj\u0119ciem studi\u00f3w \u2013 przesz\u0142a do AZS AWF Warszawa. Do gry w Stali powr\u00f3ci\u0142a w 1991 r. i w latach 1992 i 1994 mia\u0142a du\u017cy wk\u0142ad w zdobycie przez mielecki zesp\u00f3\u0142 br\u0105zowych medali Mistrzostw Polski. Od sezonu 1994\/1995 wyst\u0119powa\u0142a w Augusto Kalisz i wywalczy\u0142a 4 medale: srebrne w 1996 r. i 1999 r. oraz z\u0142ote (mistrzostwo Polski) w 1997 r. i 1998 r. W tym okresie by\u0142a powo\u0142ywana do I reprezentacji Polski. Do gry w Mielcu powr\u00f3ci\u0142a przed sezonem 1999\/2000 i by\u0142a jedn\u0105 z g\u0142\u00f3wnych autorek zdobycia wicemistrzostwa Polski przez zesp\u00f3\u0142 Melnox Autopart Mielec. W 2003 r. \u2013 po urlopie macierzy\u0144skim \u2013 zako\u0144czy\u0142a wyczynow\u0105 karier\u0119 sportow\u0105. Od 1998 r. prowadzi sklep zielarsko-medyczny przy ul. T. Ko\u015bciuszki w Mielcu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KULPA JERZY J\u00d3ZEF (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 28 IV 1962 r. w Chorzelowie ko\u0142o Mielca, syn W\u0142adys\u0142awa i Emilii z domu Sobusiak. Absolwent Technikum Mechanicznego (kierunek: budowa p\u0142atowc\u00f3w) w Mielcu z matur\u0105 w 1982 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 z tytu\u0142em magistra teologii w 1988 r., a nast\u0119pnie przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w parafiach: Rzepiennik Biskupi, Sm\u0119gorz\u00f3w, Kr\u00f3l\u00f3wka, Szczucin, D\u0119bica, Tarn\u00f3w. W 2006 r. zosta\u0142 mianowany proboszczem w Gaboniu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 2017 r. Od 2017 r. jest proboszczem parafii Nowe Rybie.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KULPA TADEUSZ<\/strong>, urodzony 28 VII 1913 r. we W\u0142oc\u0142awku, syn W\u0142adys\u0142awa i Wiktorii z Gaw\u0142owskich. Uko\u0144czy\u0142 Korpus Kadet\u00f3w nr 2 w Che\u0142mie (1929) i Szko\u0142\u0119 Podoficersk\u0105 przy 4 Pu\u0142ku Lotniczym w Toruniu (1934). W latach 1934-1935 pracowa\u0142 jako monter w Polskiej Akcyjnej Sp\u00f3\u0142ce Telefonicznej w Bydgoszczy. Pod koniec lipca 1935 r. zosta\u0142 przeniesiony do Torunia, gdzie wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w ochotniczych lotach \u0107wiczebnych w eskadrze treningowej. W latach 1936-1939 pracowa\u0142 na stanowisku kancelisty-rachmistrza w biurze rachunkowym Oddzia\u0142u Dr\u00f3g PKP w Toruniu. W 1937 r. uczestniczy\u0142 w \u0107wiczeniach rezerwy, a w 1939 r. uko\u0144czy\u0142 kurs instruktorski pilota\u017cu. Od 1 VII 1939 r. pracowa\u0142 w Szkole Pilot\u00f3w w Grudzi\u0105dzu jako instruktor. 25 VIII 1939 r. zosta\u0142 powo\u0142any do 4 Pu\u0142ku Lotniczego i awansowany do stopnia sier\u017canta pilota rezerwy. W wojnie obronnej 1939 r. uczestniczy\u0142 z baz\u0105 4 Pu\u0142ku Lotniczego. 17 IX 1939 r. pod Siedlcami dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej i zosta\u0142 skierowany do obozu w Buchenwaldzie, gdzie przebywa\u0142 do wyzwolenia 11 IV 1945 r. By\u0142 cz\u0142onkiem obozowej kom\u00f3rki ruchu oporu \u2013 tajnego komitetu obozowego. Zajmowa\u0142 si\u0119 te\u017c budow\u0105 radioaparat\u00f3w i przemytem broni do obozu. Powr\u00f3ci\u0142 do Torunia , gdzie w latach 1945-1946 uczestniczy\u0142 w reaktywowaniu Aeroklubu Toru\u0144skiego i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika wyszkolenia. W 1946 r. Departament Lotnictwa Cywilnego mianowa\u0142 go kierownikiem O\u015brodka Szybowcowego w Toruniu i na tym stanowisku pracowa\u0142 do ko\u0144ca wrze\u015bnia 1947 r. W tym czasie organizowa\u0142 kursy teoretyczne, uruchomi\u0142 warsztaty naprawcze i uczestniczy\u0142 w budowie samolotu \u201eSzczygie\u0142\u201d. Od\u00a01 VI 1948 r. pracowa\u0142 jako agent ubezpieczeniowy w Pocztowej Kasie Oszcz\u0119dno\u015bci w Toruniu. W 1960 r. zatrudniony zosta\u0142 w Mielcu jako kierownik Aeroklubu Mieleckiego. Popularyzowa\u0142 sporty samolotowe i prowadzi\u0142 szkolenie pilot\u00f3w. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (1958), Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi w Kulturze Fizycznej i Turystyce\u201d (1963) i Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (po\u015bmiertnie, 1964). Zgin\u0105\u0142 tragicznie w czasie wykonywania lotu instrukta\u017cowego 31 V 1964 r. we wsi Rogo\u017ano, powiat staszowski. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n

\"\"KULPA \u2013 STRA\u017b GRA\u017bYNA, <\/b>urodzona 17 III 1947 r. w Toruniu, c\u00f3rka Tadeusza i Natalii z Jankowskich. Od 1960 r. mieszka\u0142a w Mielcu, gdzie ojciec (Tadeusz Kulpa) obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 kierownika Aeroklubu Mieleckiego. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO) z matur\u0105 w 1965 r. oraz Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej II st. w Rzeszowie w klasie fortepianu.\u00a0 Od 1 III 1967 r. pracowa\u0142a jako nauczycielka fortepianu w Pa\u0144stwowym Ognisku Muzycznym w Mielcu, a od 1 IX 1970 r. w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I stopnia w Mielcu. W 1978 r. uko\u0144czy\u0142a Akademi\u0119 Muzyczn\u0105 w Krakowie z ocen\u0105\u00a0 bardzo dobr\u0105 i\u00a0 tytu\u0142em magistra. W 1982 r. otrzyma\u0142a tytu\u0142 nauczyciela mianowanego. Po przekszta\u0142ceniu mieleckiej szko\u0142y na Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I i II stopnia w 1990 r. powierzono\u00a0 jej funkcj\u0119 kierownika sekcji fortepianu. Poza praca etatow\u0105 by\u0142a cenion\u0105 akompaniatork\u0105, m.in. Zespo\u0142u Pie\u015bni i Ta\u0144ca \u201eRzeszowiacy\u201d w ZDK WSK. By\u0142a te\u017c obiecuj\u0105c\u0105 piosenkark\u0105, m.in. zosta\u0142a laureatk\u0105 Konkursu Piosenki Radzieckiej w Zielonej G\u00f3rze, ale p\u00f3\u017aniej skupi\u0142a si\u0119 na pracy pedagogicznej. W 1996 r. przeprowadzi\u0142a si\u0119 do Krakowa i pracowa\u0142a w Pa\u0144stwowej Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Szkole Muzycznej II st. im. F. Chopina. Wyr\u00f3\u017cniona nagrodami resortowymi. Zmar\u0142a 10 XI 2022 r. w Krakowie i zosta\u0142a pochowana na cmentarzu Salwatorskim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KULTURESKA<\/strong>, kwartalnik Samorz\u0105dowego Centrum Kultury w Mielcu ukazuj\u0105cy si\u0119 od stycznia 2006 r. Jest biuletynem \u2013 magazynem kulturalnym, zawieraj\u0105cym materia\u0142y i informacje na temat dzia\u0142alno\u015bci Samorz\u0105dowego Centrum Kultury oraz innych wa\u017cnych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 kulturalnych na terenie Mielca. Redaktorem naczelnym jest Grzegorz Kruszy\u0144ski, a w sk\u0142ad zespo\u0142u redakcyjnego wchodz\u0105: Marek Skalski, Krystyna Maria Hapta\u015b i Krzysztof Hapta\u015b. Regularnie ukazywa\u0142 si\u0119 do 2008 r., a nast\u0119pnie jego wydawanie zosta\u0142o czasowo zawieszone.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUMOR J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 11 I 1936 r. w Bogucicach, powiat boche\u0144ski, syn Jana i Julii z domu Jagie\u0142ka. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Kazimierza Wielkiego w Bochni, matur\u0119 zda\u0142 w 1954 r. Studia na Politechnice Krakowskiej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1960 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Ca\u0142y okres pracy zawodowej zwi\u0105za\u0142 z budownictwem. Rozpocz\u0105\u0142 w sierpniu 1960 r. w Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Budownictwa Przemys\u0142owego jako zast\u0119pca kierownika Grupy Rob\u00f3t. Na pocz\u0105tku roku 1963 zosta\u0142 przeniesiony do nowo utworzonego Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego na stanowisko zast\u0119pcy dyrektora do spraw technicznych. W 1966 r. uzyska\u0142 uprawnienia budowlane. Od XI 1976 r. do VI 1978 r. pracowa\u0142 w Libii jako zast\u0119pca dyrektora kontraktu w CHZ \u201eBUDIMEX\u201d. W lipcu 1978 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy w MPB, gdzie powierzono mu stanowisko zast\u0119pcy dyrektora do spraw rozwoju. W czerwcu 1994 r. zosta\u0142 wybrany na prezesa Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego SA. W 1997 r. uzyska\u0142 wpis do Centralnego Rejestru Rzeczoznawc\u00f3w Budowlanych. Pracuj\u0105c ponad 40 lat w budownictwie na stanowiskach kierowniczych \u2013 g\u0142\u00f3wnie w MPB \u2013 wni\u00f3s\u0142 znacz\u0105cy wk\u0142ad w rozw\u00f3j urbanistyczny miasta Mielca i innych miast, w kt\u00f3rych pracowa\u0142o MPB, a tak\u017ce w rozw\u00f3j samego przedsi\u0119biorstwa. W latach 1995-1999 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Rady Mieleckiej Izby Gospodarczej, a w latach 1996-1999 \u2013 funkcj\u0119 cz\u0142onka Rady Nadzorczej ZUS w Rzeszowie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1983) i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Budownictwa\u201d oraz wpisem do \u201eKsi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Miasta Mielca\u201d w 1989 r. Funkcj\u0119 prezesa Mieleckiego Przedsi\u0119biorstwa Budowlanego SA pe\u0142ni\u0142 do 2002 r., a nast\u0119pnie przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 25 VII 2009 r. Spoczywa na cmentarzu w Tarnowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUNACHOWICZ KRZYSZTOF JERZY,<\/strong> urodzony 5 VII 1927 r. w Toruniu, syn Andrzeja i Heleny Janoty Bzowskiej. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Rzemios\u0142 \u2013 Wydzia\u0142 Elektryczny w Krakowie (1940 r.), a nast\u0119pnie w czasie okupacji hitlerowskiej ucz\u0119szcza\u0142 na tajne komplety gimnazjalne w Krakowie. W 1945 r. zda\u0142 matur\u0119 w Szkole Przemys\u0142owej (Wydzia\u0142 Elektryczny) w Krakowie. Studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki \u015al\u0105skiej w Gliwicach uko\u0144czy\u0142 w 1951 r. z dyplomem magistra in\u017cyniera elektryka w specjalno\u015bci radiotechnik. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Zak\u0142adach Radiowych im. M. Kasprzaka w Warszawie na stanowisku konstruktora w Dziale Budowy Aparatury Elektronicznej. W 1952 r. zosta\u0142 przeniesiony s\u0142u\u017cbowo do Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisko starszego konstruktora w Sekcji Wyposa\u017cenia w Dziale G\u0142\u00f3wnego Konstruktora Samolot\u00f3w. Zajmowa\u0142 si\u0119 osprz\u0119tem elektrycznym i radiowym w przygotowywanych do produkcji samolotach MiG-15 (Lim-1). Od 1953 r. do 1955 r. pracowa\u0142 na Wydziale 57 (\u201eStart\u201d), przygotowuj\u0105c urz\u0105dzenia do bada\u0144 na ziemi i w locie wyposa\u017cenia radioelektronicznego pierwszych wyprodukowanych samolot\u00f3w i uczestnicz\u0105c w tych badaniach. Po odbyciu szkole\u0144 w Aeroklubie Mieleckim uzyska\u0142 uprawnienia skoczka spadochronowego i pilota samolotowego. W 1955 r. przeniesiono go s\u0142u\u017cbowo do Instytutu Lotnictwa w Warszawie, gdzie w Zak\u0142adzie \u201eRadio\u201d wykonywa\u0142 prace badawcze i rozwojowe w dziedzinie radioelektroniki lotniczej oraz pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcje kierownika pracowni, a nast\u0119pnie kierownika Zak\u0142adu Awioniki i Integracji System\u00f3w. W 1979 r. zosta\u0142 powo\u0142any na zast\u0119pc\u0119 g\u0142\u00f3wnego konstruktora samolotu I-22 ds. awioniki i kierowa\u0142 zespo\u0142em opracowuj\u0105cym systemy elektryczne, elektroniczne i radiowe samolotu. W tym okresie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z WSK \u201ePZL-Mielec\u201d. By\u0142 inicjatorem wprowadzenia i badania w locie nowoczesnego wyposa\u017cenia awionicznego w jednym z prototyp\u00f3w I-22. Ponadto w latach 1977-1978 by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 na Akademii Rolniczej w Olsztynie (tematy zwi\u0105zane z agrolotnictwem) oraz w latach 1986-1990 wyk\u0142adowc\u0105 na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej (wyk\u0142ady z awioniki). Autor 27 publikacji naukowo-technicznych, z kt\u00f3rych cz\u0119\u015b\u0107 prezentowa\u0142 na konferencjach zagranicznych. Cz\u0142onek Rady Naukowej Instytutu Lotnictwa w latach 1991-1995. By\u0142 m.in. inicjatorem i udzia\u0142owcem w opracowaniu wyposa\u017cenia radio-komunikacyjnego i nawigacyjnego dla produkowanych samolot\u00f3w i \u015bmig\u0142owc\u00f3w. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z lotnictwem cywilnym przy wyposa\u017ceniu samolotu pomiarowego do bada\u0144 w locie system\u00f3w nawigacyjnych zabezpieczaj\u0105cych ruch lotniczy. Bra\u0142 udzia\u0142 w pracach komisji automatyzacji ruchu lotniczego. W 1998 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zaj\u0105\u0142 si\u0119 publikacj\u0105 wspomnie\u0144 swojego ojca \u2013 uczestnika obu wojen \u015bwiatowych oraz wojny w 1920 r. Od 2001 r. prowadzi ferm\u0119 strusi afryka\u0144skich. Od wielu lat anga\u017cuje si\u0119 spo\u0142ecznie. M.in. by\u0142 cz\u0142onkiem Klubu Wysokog\u00f3rskiego Ko\u0142a \u015al\u0105skiego i Warszawskiego (1953-1957), a od 1998 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 wiceprezesa stowarzyszenia \u201eRodzina 14 Pu\u0142ku U\u0142an\u00f3w Jaz\u0142owieckich\u201d w Warszawie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem \u201eZas\u0142u\u017conemu dla Lotnictwa\u201d, Nagrod\u0105 Ministra Obrony Narodowej oraz Nagrodami Zespo\u0142owymi Ministra Przemys\u0142u Maszynowego i KPO Rady Ministr\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUNC TADEUSZ<\/strong>, urodzony 14 X 1931 r. w Zakopanem, syn J\u00f3zefa i Marianny z Jasi\u0144skich. Absolwent Liceum Pedagogicznego w Radomiu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1951 r. Od 1947 r. nale\u017ca\u0142 do ZWM, a nast\u0119pnie do ZMP i pe\u0142ni\u0142 w nich r\u00f3\u017cne funkcje. Do PZPR zosta\u0142 przyj\u0119ty w 1949 r. Zarz\u0105d Miejski ZMP w Radomiu skierowa\u0142 go do Oficerskiej Szko\u0142y Ministerstwa Bezpiecze\u0144stwa Publicznego. U ko\u0144czy\u0142 j\u0105 w lipcu 1953 r. w stopniu podporucznika. Jako jeden z prymus\u00f3w skierowany zosta\u0142 do pracy w Ministerstwie Bezpiecze\u0144stwa Publicznego w Warszawie, sk\u0105d w maju 1955 r. na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119 przeniesiony zosta\u0142 do pracy w PUBP\u00a0w Mielcu. W styczniu 1957 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec, pocz\u0105tkowo jako frezer na Wydziale 31 (po uprzednim przeszkoleniu), nast\u0119pnie jako radiomechanik, a p\u00f3\u017aniej \u2013 mechanik na Wydziale 57. W czasie pracy na tym wydziale \u2013 dla podniesienia kwalifikacji \u2013 uczy\u0142 si\u0119 w Technikum Elektrycznym w Mielcu i w 1959 r. zda\u0142 matur\u0119. W marcu 1962 r. oddelegowany zosta\u0142 do pracy w KP PZPR w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 kolejno funkcje sekretarza propagandy, sekretarza organizacyjnego i w latach 1967-1973 \u2013 I sekretarza. W tym czasie rozpocz\u0105\u0142 zaoczne studia na Wydziale Historyczno-Socjologicznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Nauk Spo\u0142ecznych w Warszawie,\u00a0a w latach 1968-1970 odby\u0142 studia na Wydziale Nauk Spo\u0142ecznych Uniwersytetu Warszawskiego i otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra nauk politycznych. W grudniu 1973 r. zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko wicewojewody rzeszowskiego i I zast\u0119pcy wojewody. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 do 30 VI 1980 r. Wtedy to \u2013 ze wzgl\u0119du na pogarszaj\u0105cy si\u0119 stan zdrowia \u2013 zrezygnowa\u0142 z funkcji wicewojewody i obj\u0105\u0142 stanowisko dyrektora Przedsi\u0119biorstwa Upowszechniania Prasy i Ksi\u0105\u017cki \u201eRuch\u201d w Rzeszowie. W styczniu 1983 r. przeszed\u0142 na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119 i odt\u0105d nie utrzymuje kontakt\u00f3w z Mielcem. W czasie pe\u0142nienia funkcji wicewojewody by\u0142 cz\u0142onkiem Egzekutywy KW PZPR oraz przewodnicz\u0105cym ZW TPPR w Rzeszowie. Jako oficer rezerwy otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 porucznika (1968) i kapitana (1973). Odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1969) i Krzy\u017cem Oficerskim OOP (1974) oraz Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Kultury\u201d.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KUNDIRIEWICZ ANATOLIJ<\/strong>, urodzony 13 XI 1937 r. w Berdyczowie (Ukraina), syn Miko\u0142aja i Haliny z Mieszkowskich. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105 w Kijowie, a nast\u0119pnie w 1962 r. Instytut Lotnictwa HAI (obecnie Akademia Lotniczo-Kosmiczna) w Charkowie na Ukrainie i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera mechanika budowy samolot\u00f3w. W czasie studi\u00f3w uczestniczy\u0142 m.in. w budowie i pr\u00f3bach jednych z pierwszych w ZSRR poduszkowc\u00f3w AWP-1 (by\u0142 to jego projekt dyplomowy), AWP-2 i AWP-3. W latach 1962-1965 pracowa\u0142 w ANTK im. O. Antonowa w Kijowie jako konstruktor, a nast\u0119pnie konstruktor prowadz\u0105cy szybowc\u00f3w A-11, A-13 i A-15. Bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w projektowaniu samolotu An-28. W 1965 r. przeszed\u0142 do filii ANTK w Arsienjewie (Primorskij Kraj) w Rosji na stanowisko konstruktora prowadz\u0105cego produkcji szybowca A-15 i samolotu An-14 \u201ePszcz\u00f3\u0142ka\u201d oraz pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy g\u0142\u00f3wnego konstruktora. Od 1971 r. do 1976 r. pracowa\u0142 na kontrakcie w WSK Mielec, jako zast\u0119pca g\u0142\u00f3wnego konsultanta i zast\u0119pca kierownika grupy specjalist\u00f3w radzieckich, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cych w projektowaniu, pr\u00f3bach i wdro\u017ceniu odrzutowego samolotu rolniczego M-15. Kolejnymi miejscami pracy by\u0142y: Fabryka Maszyn Rolniczych w mie\u015bcie Bia\u0142a Cerk\u00f3w na Ukrainie (kierownik OBR, g\u0142\u00f3wny konstruktor) w latach 1977-1980 i Huta \u201eKatowice\u201d (specjalista do spraw hydrauliki si\u0142owej i smarowania) w latach 1980-1982. Od 1983 r. do 1995 r. by\u0142 w\u0142a\u015bcicielem Zak\u0142adu Metaloplastyki Artystycznej w D\u0105browie G\u00f3rniczej. Wykonywa\u0142 kute w blasze obrazy du\u017cego formatu dla ko\u015bcio\u0142\u00f3w, hut, kopal\u0144 i instytucji. W latach 1995-2002 pracowa\u0142 w firmach: VARPLEX S.A. w D\u0105browie G\u00f3rniczej i KARPATY S.A. w Warszawie jako dyrektor do spraw rynk\u00f3w wschodnich. By\u0142 tak\u017ce dyrektorem do spraw rynk\u00f3w wschodnich w firmie EUROTUBE S.A. w Katowicach w latach 1999-2002. Od 2003 r. przebywa\u0142 na emeryturze i zajmowa\u0142 si\u0119 t\u0142umaczeniami w j\u0119zykach: polskim, rosyjskim, ukrai\u0144skim i bia\u0142oruskim. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 anga\u017cowa\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, m.in. w Aeroklubie Mieleckim i \u015al\u0105skim, Klubie Senior\u00f3w Lotnictwa w Katowicach i Klubie Rzemios\u0142 Artystycznych przy Izbie Rzemie\u015blniczej w Katowicach. Zdoby\u0142 licencje: pilota szybowcowego w 1961 r. (Mistrz Sportu ZSRR w sportach szybowcowych \u2013 1968), pilota samolotowego w 1964 r. i skoczka spadochronowego. W wymienionych dyscyplinach startowa\u0142 wielokrotnie wyczynowo w zawodach krajowych i regionalnych. Zajmowa\u0142 si\u0119 te\u017c modelarstwem i budow\u0105 sprz\u0119tu lataj\u0105cego \u2013 posiada\u0142 w\u0142asnor\u0119cznie wykonane motolotni\u0119 i paralotni\u0119. Kolejnym jego hobby by\u0142o \u017ceglarstwo \u2013 zdoby\u0142 kwalifikacje \u017ceglarza i sternika. Odr\u0119bn\u0105 pasj\u0105 od wielu lat by\u0142o rzemios\u0142o artystyczne. W 1984 r. otrzyma\u0142 \u015bwiadectwo czeladnicze, a w 1986 r. \u2013 mistrzowskie w Izbie Rzemie\u015blniczej w Katowicach. Uczestniczy\u0142 w wielu wystawach (tak\u017ce w Galerii RCK w Mielcu) i targach, zdobywaj\u0105c szereg dyplom\u00f3w i wyr\u00f3\u017cnie\u0144. Mieszka\u0142 w D\u0105browie G\u00f3rniczej. Utrzymywa\u0142 systematyczne kontakty z Mielcem. Zmar\u0142 \u00a029 XII 2004 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KUNSTLER HENRYK W\u0141ADYS\u0141AW,<\/strong> urodzony 16 IX 1897 r. w J\u00f3zefowie, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i El\u017cbiety z domu Borth. W pierwszych latach XX w. Kunstlerowie przenie\u015bli si\u0119 do Or\u0142\u00f3wki w powiecie radziechowskim. Henryk od 18 roku \u017cycia s\u0142u\u017cy\u0142 w armii austriackiej i wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej. Walczy\u0142 w Rumunii, Jugos\u0142awii i we W\u0142oszech, ostatnio jako kapral. Po wojnie zosta\u0142 przyj\u0119ty do \u017bandarmerii Wojska Polskiego. W 1920 r. uko\u0144czy\u0142 Kurs \u017bandarm\u00f3w Pr\u00f3bnych we Lwowie i s\u0142u\u017cy\u0142 w 6 Dywizjonie \u017bandarmerii we Lwowie, kolejno w Bagowicach (1920-1921), Z\u0142oczowie (1921-1923), Ko\u0142omyi (1923-1932, awans na wachmistrza i starszego wachmistrza), Kamionce Strumi\u0142\u0142owej (1932-1936, dow\u00f3dca posterunku) i Gr\u00f3dku Jagiello\u0144skim (1936-1939, dow\u00f3dca posterunku). W czasie wojny obronnej 1939 r. walczy\u0142 w 5 Plutonie Pieszym \u017bandarmerii m.in. w obronie Modlina i Warszawy. Po kapitulacji Warszawy przebywa\u0142 przez miesi\u0105c w niewoli niemieckiej w obozie w Pu\u0142awach, a nast\u0119pnie zosta\u0142 zwolniony z powodu choroby. Powr\u00f3ci\u0142 do Radziechowa i w latach 1941-1944 prawdopodobnie sprawowa\u0142 tam urz\u0105d burmistrza w czasie okupacji niemieckiej. Zagro\u017cony represjami ze strony ukrai\u0144skich nacjonalist\u00f3w uciek\u0142 z najbli\u017cszymi w rodzinne strony. 21 XI 1944 r. zosta\u0142 mobilizowany w RKU D\u0119bica z siedzib\u0105 w Mielcu do 2 Armii Wojska Polskiego. Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa zaopatrzenia Poci\u0105gu Pogotowia Sanitarnego (jednostki medycznej) i bra\u0142 udzia\u0142 w walkach z Niemcami nad Odr\u0105 i Nys\u0105. Po wojnie by\u0142 szefem Kancelarii Sztabu 73 Pu\u0142ku Artylerii w Toruniu w stopniu podporucznika (1945-1947). 7 III 1947 r. zosta\u0142 zdemobilizowany z powodu stanu zdrowia, a ponadto podejrzewano go o dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105. Pracowa\u0142 m.in. w Polskich Zak\u0142adach Zbo\u017cowych \u201eM\u0142yn\u201d w Toruniu. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c Seminarium Nauczycielskie. Mimo sporej odleg\u0142o\u015bci nie traci\u0142 kontaktu z Mielcem, bowiem jego c\u00f3rka wysz\u0142a za m\u0105\u017c za Adama Kazan\u0119 i mieszka\u0142a w Mielcu. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Medalem Pami\u0105tkowym za Wojn\u0119 1918-1921, Medalem Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci, Medalem za D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119 i Krzy\u017cem Zas\u0142ugi (w latach mi\u0119dzywojennych) oraz Medalem Zwyci\u0119stwa i Wolno\u015bci, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105, Medalem za Warszaw\u0119 1939-1945 oraz Medalem za Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk. Zmar\u0142 2 V 1956 r.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUPIEC KAZIMIERZ LUDWIK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 1 XI 1937 r. w Chorzelowie, powiat mielecki, syn Ludwika i Zofii z Jasi\u0144skich. W 1955 r. uko\u0144czy\u0142 Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105ce nr 26 w Mielcu i rozpocz\u0105\u0142 studia w Seminarium Duchownym w Tarnowie. Po jego uko\u0144czeniu 29 VI 1961 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Wojniczu, a od 1962 r. podj\u0105\u0142 studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i po ich uko\u0144czeniu w 1966 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142y magistra i licencjata. Od tego roku studiowa\u0142 w Rzymie: na Wydziale Teologicznym Papieskiego Uniwersytetu Gregoria\u0144skiego (1966-1968) i Wydziale Teologiczno-Historycznym Papieskiego Instytutu Orientalnego (1968-1971). Prac\u0119 doktorsk\u0105 z zakresu teologii, napisan\u0105 pod kierunkiem o. Bernarda Schultze, obroni\u0142 7 VI 1972 r. Od 1 XII 1972 r. rozpocz\u0105\u0142 prac\u0119 naukowo-dydaktyczn\u0105 w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym (p\u00f3\u017aniej Instytut Teologiczny) w Tarnowie. Wyk\u0142ada\u0142 m.in. teologi\u0119 dogmatyczn\u0105 i propedeutyk\u0119 teologii. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce liczne funkcje, m.in.: delegata Biskupa Diecezjalnego do oceny ksi\u0105g tre\u015bci religijnej, cz\u0142onka Komisji Kaznodziejskiej w Kurii Diecezjalnej i s\u0119dziego S\u0105du Diecezjalnego, a ponadto prowadzi\u0142 sprawy ekumenizmu w Kurii Diecezjalnej. By\u0142 autorem szeregu prac, publikowanych za granic\u0105, m.in. fragmenty pracy doktorskiej w Rzymie i w wydawnictwach krajowych, np. Ekumeniczny wymiar Katechizmu Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego, w: Katechizm Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego. Wprowadzenie, Lublin 1995. Przez pewien czas dyrygowa\u0142 ch\u00f3rem gregoria\u0144skim w seminarium. Prowadzi\u0142 pielgrzymki, m.in. dla g\u0142uchoniemych do Rzymu i Lourdes. Otrzyma\u0142 odznaczenie EC i RM. Utrzymywa\u0142 \u017cywe kontakty z rodzinnym Chorzelowem i Mielcem. Zmar\u0142 7 III 1997 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Chorzelowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KUPSTAS WITOLD<\/strong>, urodzony 24 X 1927 r. w Bydgoszczy, syn Micha\u0142a i Adeli z Ostrowskich. Absolwent Liceum Handlowego w Suwa\u0142kach. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Centraln\u0105 Szko\u0142\u0119 Rewident\u00f3w w Krakowie. Pracowa\u0142 jako rewident w sp\u00f3\u0142dzielczo\u015bci w wojew\u00f3dztwie gda\u0144skim, olszty\u0144skim i rzeszowskim (Tarnobrzeg, Mielec). W 1965 r. uko\u0144czy\u0142 studia n Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra, a w 1967 r., po zdaniu egzaminu przed Okr\u0119gow\u0105 Komisj\u0105 Arbitra\u017cow\u0105 w Rzeszowie, otrzyma\u0142 uprawnienia radcy prawnego. Jako radca pracowa\u0142 w wielu firmach na terenie Mielca i powiatu mieleckiego. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. w tworzenie samorz\u0105du radcowskiego. By\u0142 za\u0142o\u017cycielem lokatorsko-w\u0142asno\u015bciowej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej \u201eRozw\u00f3j\u201d w rejonie ul. F. Dzier\u017cy\u0144skiego (p\u00f3\u017aniej S. S\u0119kowskiego) w Mielcu. (W 1976 r. SM \u201eRozw\u00f3j\u201d zosta\u0142a w\u0142\u0105czona w struktury Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej.) Zmar\u0142 22 III 2005 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KURASIEWICZ ANTONI (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 14 I 1830 r. w Czchowie, syn Macieja i Marianny z Wiejowskich. Absolwent gimnazjum w Nowym S\u0105czu. Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w teologicznych w Tarnowie przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie z r\u0105k biskupa J. A. Pukalskiego (25 VII 1877 r.) Jako wikary pracowa\u0142 w \u0141\u0105cku, Zasowie, Siedliskach Bogusz, Zawadzie i Mszanie Dolnej. Od 30 X 1890 r. by\u0142 wikarym w parafii \u015bw. Mateusza w Mielcu, a od 13 VII do 31 VII 1891 r. administrowa\u0142 mieleck\u0105 parafi\u0105. Jeszcze w 1891 r. zosta\u0142 przeniesiony do Starego S\u0105cza, gdzie by\u0142 kapelanem ss. Klarysek. W 1907 r. zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko wikarego eksponowanego do Woli Rz\u0119dzi\u0144skiej, a w latach 1910-1913 proboszczowa\u0142 w Kamionce Ma\u0142ej. Od 1913 r. rezydowa\u0142 w Czchowie i tam zmar\u0142 16 VI 1915 r. Pochowany zosta\u0142 na tamtejszym cmentarzu parafialnym.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KURA\u015a ZBIGNIEW JERZY<\/strong>, urodzony 22 IV 1956 r. w Mielcu, syn Zdzis\u0142awa i Janiny z domu Hajduk. Absolwent Zasadniczej Szko\u0142y Ogrodniczej w Weryni i Technikum Ogrodniczego w Ropczycach, matur\u0119 zda\u0142\u00a0w 1976 r. Praca zawodowa: Zootechniczny Zak\u0142ad Do\u015bwiadczalny w Chorzelowie (sta\u017cysta), MPGK w Mielcu (1977-1980, ogrodnik), Zak\u0142ad Ogrodniczy w Mielcu, FKS PZL-Stal Mielec (1982-1986, ogrodnik, robotnik transportu), WSK \u201ePZL-Mielec\u201d (robotnik, 1986-1996), FKS PZL-Stal (robotnik, 1996-1997), Lear Automotive (EEDS) Poland Sp. z o.o. w Mielcu (operator linii produkcyjnej, organizator produkcji, 1997-2001), Wincanton Polska Sp. z o.o. w Mielcu (organizator produkcji, 2001-nadal). Od 1986 r. prowadzi z \u017con\u0105 Krystyn\u0105 oaz\u0119 ekologiczn\u0105 w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca. Pracuje nad biologiczn\u0105 ochron\u0105 pomidor\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KURATORIUM O\u015aWIATY W RZESZOWIE \u2013 DELEGATURA ZAMIEJSCOWA (ODDZIA\u0141) W MIELCU<\/strong>, instytucja sprawuj\u0105ca nadz\u00f3r pedagogiczny nad przedszkolami, szko\u0142ami podstawowymi i gimnazjami w rejonie mieleckim i cz\u0119\u015bciowo kolbuszowskim (p\u00f3\u017aniej w powiatach mieleckim i kolbuszowskim). Powo\u0142ana zosta\u0142a 1 IX 1990 r. jako Delegatura Zamiejscowa. Jej naczelnikiem w latach 1990-1999 by\u0142a Maria Koziara (po m\u0119\u017cu Czapla). Od 1 IX 1999 r. Delegatur\u0119 przekszta\u0142cono w Oddzia\u0142, a jego kierownikiem zosta\u0142a Jadwiga Trzpis. Delegatura (p\u00f3\u017aniej Oddzia\u0142) w Mielcu zosta\u0142a zlikwidowana w 2002 r., a pracownicy przeniesieni s\u0142u\u017cbowo do Wydzia\u0142u Nadzoru Edukacji Podstawowej i Gimnazjalnej \u2013 Oddzia\u0142 w Tarnobrzegu.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KURDZIEL ANDRZEJ JACEK<\/strong>, urodzony 9 IV 1954 r. w Mielcu, syn Mateusza i Eufemii. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, egzaminy maturalne zda\u0142 w 1973 r. Studia w Akademii G\u00f3rniczo-Hutniczej w Krakowie uko\u0144czy\u0142 w 1979 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera g\u00f3rnika w zakresie wiertnictwa i kopalnictwa otworowego. W 1979 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d w Pionie Inwestycji \u2013 Dzia\u0142 Przygotowania Dokumentacji i pracowa\u0142 na stanowiskach: starszego referenta technicznego, technologa i technologa prowadz\u0105cego. By\u0142 odpowiedzialny m.in. za przygotowanie dokumentacji geologiczno-in\u017cynierskiej tzw. \u201epasa wschodniego\u201d, obejmuj\u0105cego obszar p\u00f3\u017aniejszej specjalnej strefy ekonomicznej. W latach 1990-1993 by\u0142 kierownikiem Wydzia\u0142u Konserwacji i Remont\u00f3w w S\u0142u\u017cbie Socjalnej WSK, od 1993 r. do 1997 r. \u2013 kierownikiem Dzia\u0142u Kadr, a w latach 1998-1999 (do og\u0142oszenia upad\u0142o\u015bci firmy) \u2013 cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej WSK \u201ePZL-Mielec\u201d S.A., wybranym przez pracownik\u00f3w. W mi\u0119dzyczasie uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie zarz\u0105dzania i marketingu (UMCS w Lublinie), wyceny nieruchomo\u015bci (Wy\u017csza Szko\u0142a Handlu i Finans\u00f3w Mi\u0119dzynarodowych w Warszawie) i zarz\u0105dzania s\u0142u\u017cb\u0105 zdrowia (Wy\u017csza Szko\u0142a Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie). R\u00f3wnocze\u015bnie aktywnie dzia\u0142a w samorz\u0105dach miasta Mielca i powiatu mieleckiego. W latach 1994-1998 by\u0142 spo\u0142ecznym cz\u0142onkiem Komisji Budownictwa, Zaopatrzenia i Rolnictwa Rady Miejskiej w Mielcu. Zosta\u0142 wybrany radnym Rady Powiatu Mieleckiego I i II kadencji, a w latach 1998-2002 pracowa\u0142 jako wiceprzewodnicz\u0105cy Komisji Ochrony Zdrowia oraz cz\u0142onek Komisji Bud\u017cetu i Finans\u00f3w. Od 2001 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du Powiatu Mieleckiego w Starostwie Powiatowym w Mielcu. W ramach dzia\u0142alno\u015bci samorz\u0105dowej anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w realizacj\u0119 du\u017cych inwestycji powiatowych, m.in.: budow\u0119 obwodnicy wewn\u0119trznej miasta Mielca \u2013 II etap, modernizacj\u0119 mostu na rzece Wis\u0142oce w Przec\u0142awiu, doko\u0144czenie rozbudowy i modernizacji Szpitala Powiatowego w Mielcu. Uczestniczy\u0142 te\u017c w restrukturyzacji SPZ ZOZ w Mielcu i od 2003 r. jest wiceprzewodnicz\u0105cym Spo\u0142ecznej Rady tej instytucji. W wyborach samorz\u0105dowych w 2006 r. i 2010 r. zosta\u0142 wybrany do Rady Powiatu Mieleckiego i Zarz\u0105du Powiatu Mieleckiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KURDZIEL MICHA\u0141<\/strong>, urodzony 2 II 1928 r. w Mielcu-Cyrance, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Py\u017a. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y podstawowej w 1942 r. rozpocz\u0105\u0142 nauk\u0119 w Szkole Handlowej w Mielcu, ale z powodu zagro\u017cenia wywiezieniem do Niemiec przerwa\u0142 j\u0105 i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Flugzeugwerk Mielec. Po przeszkoleniu od 1943 r. zatrudniono go jako \u015blusarza. Mimo m\u0142odego wieku pracowa\u0142 po 12 godzin na dob\u0119 jedynie za skromne wy\u017cywienie. Po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum, a nast\u0119pnie Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1948 r. W latach 1948-1950 pracowa\u0142 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Dulczy Ma\u0142ej, pow. mielecki. W 1950 r. rozpocz\u0105\u0142 studia matematyczne na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, ale z powodu choroby przerwa\u0142 je i do 1965 r. pomaga\u0142 rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa. W 1965 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w WSK Mielec jako dyspozytor, a od 1966 r. \u2013 kierownik magazynu. Od 1971 r. pracowa\u0142 na stanowisku starszego technologa, a od 1972 r. do 1992 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownicze. W 1973 r. uko\u0144czy\u0142 studia w Politechnice Krakowskiej z tytu\u0142em in\u017cyniera mechanika, a w 1978 r. po odbyciu studi\u00f3w drugiego stopnia uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera mechanika. Ponadto w 1979 r. uko\u0144czy\u0142 Studium Podyplomowe Matematyki UJ w Krakowie. By\u0142 autorem wielu wniosk\u00f3w racjonalizatorskich, z kt\u00f3rych sze\u015b\u0107 zosta\u0142o wdro\u017conych. Uzyska\u0142 te\u017c \u015bwiadectwo rolnika wykwalifikowanego. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 udziela\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie. W latach 1965-1992 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 spo\u0142ecznego wydzia\u0142owego inspektora pracy. Jego staraniem przypomniano sylwetk\u0119 wybitnego matematyka prof. Tadeusza Wa\u017cewskiego (ucznia mieleckiego gimnazjum w latach 1906-1911), a nast\u0119pnie w 1998 r. upami\u0119tniono tablic\u0105 w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym im. S. Konarskiego, kt\u00f3rej by\u0142 fundatorem. By\u0142 jednym z pionier\u00f3w mieleckiego modelarstwa lotniczego (od 1943 r.), a nast\u0119pnie wychowawc\u0105 wielu modelarzy. Pomaga\u0142 w zbieraniu materia\u0142\u00f3w do niniejszej \u201eEncyklopedii miasta Mielca\u201d. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza LOK. Zmar\u0142 21 V 2004 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KURDZIEL PIOTR JAN<\/strong>, urodzony 5 IV 1929 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Marii z domu Py\u017a. W czasie okupacji hitlerowskiej (1942 r.) zosta\u0142 zmuszony do pracy w Flugzeugwerk Mielec i po przeszkoleniu pracowa\u0142 przy budowie samolot\u00f3w. W miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci stara\u0142 si\u0119 do\u017cywia\u0107 pracuj\u0105cych z nim \u017byd\u00f3w, cho\u0107 taka pomoc by\u0142a surowo zakazana. Po wojnie nadal pracowa\u0142 w fabryce (m.in. przy samolocie szkoleniowo-\u0142\u0105cznikowym PZL S-1 Eugeniusza Stankiewicza) i uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 powszechn\u0105. Od 1946 r. ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, a nast\u0119pnie do Pa\u0144stwowego Liceum Pedagogicznego w Mielcu, gdzie zda\u0142 matur\u0119 w 1950 r. Od roku szkolnego 1950\/1951 pracowa\u0142 w Szkole Podstawowej w Tuszowie Narodowym, pow. mielecki, jako przewodnik Organizacji Harcerskiej. By\u0142 organizatorem k\u00f3\u0142 zainteresowa\u0144 (technicznego i modelarskiego), oboz\u00f3w w\u0119drownych i wycieczek krajoznawczych. Wychowani przez niego modelarze uczestniczyli z powodzeniem w zawodach organizowanych przez Aeroklub Mielecki. Uczestniczy\u0142 tak\u017ce w r\u00f3\u017cnych formach likwidacji analfabetyzmu w\u015br\u00f3d doros\u0142ych. Podobn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 prowadzi\u0142 jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w Chorzelowie w latach 1951-1952. Jako wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy si\u0119 nauczyciel zosta\u0142 w 1952 r. przeniesiony do Szko\u0142y \u0106wicze\u0144 przy Liceum Pedagogicznym w Mielcu. Jeszcze w tym samym roku zosta\u0142 powo\u0142any do czynnej s\u0142u\u017cby wojskowej. Po uko\u0144czeniu Podoficerskiej Szko\u0142y Artylerii w Grudzi\u0105dzu otrzyma\u0142 stopie\u0144 plutonowego i dowodzi\u0142 plutonem \u0142\u0105czno\u015bci w tej szkole, a pod koniec s\u0142u\u017cby otrzyma\u0142 awans na stopie\u0144 chor\u0105\u017cego. W 1954 r. powr\u00f3ci\u0142 do pracy nauczycielskiej w Szkole \u0106wicze\u0144 i Liceum Pedagogicznym w Mielcu. Zorganizowa\u0142 pracowni\u0119 zaj\u0119\u0107 praktyczno-technicznych. Poza prac\u0105 dydaktyczn\u0105 prowadzi\u0142 organizacj\u0119 harcersk\u0105 oraz rozwin\u0105\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 k\u00f3\u0142 zainteresowa\u0144, kt\u00f3re wykonywa\u0142y m.in. pomoce naukowe, modele maszyn, latawce i balony. Od 1954 r. do 1976 r. dodatkowo pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika Powiatowego O\u015brodka Doskonalenia Kadr w Mielcu. Doprowadzi\u0142 do powstania na terenie powiatu 43 pracowni i klasopracowni do zaj\u0119\u0107 praktyczno-technicznych i wychowania plastycznego oraz ich wyposa\u017cenia. W 1958 r. uko\u0144czy\u0142 Zaoczne Studium Nauczycielskie w Katowicach (kierunek: rysunek \u2013 prace r\u0119czne), a w 1959 r. uzyska\u0142 uprawnienia do prowadzenia zaj\u0119\u0107 z zakresu budowy i eksploatacji pojazd\u00f3w oraz przepis\u00f3w o ruchu drogowym, a tak\u017ce nauczyciela nauki jazdy samochodem i motocyklem. Prowadzi\u0142 nieodp\u0142atne kursy jazdy dla nauczycieli i uczni\u00f3w w najstarszych klasach. Ponadto uczy\u0142 w Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym nr 26 w Mielcu (1961-1962), Studium Nauczycielskim w Przemy\u015blu (1962-1964) i Studium Nauczycielskim w Rzeszowie (1966-1969). W 1967 r. uko\u0144czy\u0142 studia pedagogiczne na Uniwersytecie Warszawskim i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra pedagogiki. W czasie likwidacji Szko\u0142y \u0106wicze\u0144 i Liceum Pedagogicznego w 1968 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Technikum Elektrycznym w Mielcu. Powierzono mu funkcj\u0119 kierownika i organizatora warsztat\u00f3w szkolnych. Utworzy\u0142 je na bazie pracowni Liceum Pedagogicznego, a nast\u0119pnie bra\u0142 udzia\u0142 w budowie i wyposa\u017ceniu nowych warsztat\u00f3w przy ul. F. Dzier\u017cy\u0144skiego (p\u00f3\u017aniej S. S\u0119kowskiego). W 1980 r. zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 gminnego dyrektora szk\u00f3\u0142 w Czerminie, w latach 1982-1984 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Zbiorczej Szko\u0142y Gminnej w Czerminie. W 1984 r. obj\u0105\u0142 obowi\u0105zki inspektora o\u015bwiaty i wychowania w Czerminie i jeszcze w tym roku przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Pe\u0142ni\u0105c kierownicze funkcje w szkolnictwie na terenie Gminy Czermin przyczyni\u0142 si\u0119 do wybudowania szk\u00f3\u0142 w Czerminie i Ota\u0142\u0119\u017cy oraz modernizacji kilku innych obiekt\u00f3w szkolnych. Poza dzia\u0142alno\u015bci\u0105 w szkolnictwie pracowa\u0142 spo\u0142ecznie w Klubie Oficer\u00f3w Rezerwy w Mielcu jako skarbnik oraz prowadzi\u0142 szkolenia w zakresie obrony cywilnej. Posiada stopie\u0144 porucznika. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eW S\u0142u\u017cbie Narodu\u201d i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d. Zmar\u0142 7 I 2011 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KURDZIEL STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 23 III 1850 r. w Mielcu-Borku, syn Mateusza i Franciszki z domu Wyst\u0119pek. Do szko\u0142y ludowej ucz\u0119szcza\u0142 w Mielcu, a gimnazjum z matur\u0105 uko\u0144czy\u0142 w Tarnowie. Po studiach teologicznych w Tarnowie w 1876 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Choroba nie pozwoli\u0142a mu na rozpocz\u0119cie pracy kap\u0142a\u0144skiej. Zmar\u0142 2 XI 1876 r. jako neoprezbiter w Mielcu. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Jego mogi\u0142a jest jedn\u0105 z najstarszych na tej nekropolii\u00a0i przetrwa\u0142ych do naszych czas\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KURDZIEL ZBIGNIEW WOJCIECH,<\/strong> urodzony 24 IV 1969 r. w Mielcu, syn Romana i Stanis\u0142awy z domu Marciniszyn. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. S. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1988 r. By\u0142 cz\u0142onkiem licealnego ch\u00f3ru, prowadzonego przez Paw\u0142a Lisa, wielokrotnego laureata Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Ch\u00f3r\u00f3w Szkolnych, m.in. w Cz\u0119stochowie, Kaliszu i Bydgoszczy. Uko\u0144czy\u0142: Szko\u0142\u0119 Chor\u0105\u017cych Po\u017carnictwa (specjalno\u015b\u0107 \u2013 ochrona przeciwpo\u017carowa) w Krakowie z tytu\u0142em technika po\u017carnictwa (1990 r.), Szko\u0142\u0119 G\u0142\u00f3wn\u0105 S\u0142u\u017cby Po\u017carniczej (ochrona przeciwpo\u017carowa) w Warszawie z tytu\u0142em in\u017cynier po\u017carnictwa (1997 r.) i Wydzia\u0142 Pedagogiczny (kierunek \u2013 pedagogika w zakresie wychowania obronnego) Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Rzeszowie z tytu\u0142em magistra (2000 r.) oraz studia podyplomowe na Wydziale In\u017cynierii Bezpiecze\u0144stwa Cywilnego (kierunek \u2013 zarz\u0105dzanie w stanach zagro\u017ce\u0144) Szko\u0142y G\u0142\u00f3wnej S\u0142u\u017cby Po\u017carniczej w Warszawie (2002 r.). Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1990 r. w Zawodowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu jako szef kompanii (1990-1992), a nast\u0119pnie pracowa\u0142 w Jednostce Ratowniczo-Ga\u015bniczej Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu (specjalista, dow\u00f3dca sekcji, 1992-1994) i Komendzie Rejonowej Pa\u0144stwowej Stra\u017cy Po\u017carnej w Mielcu (starszy inspektor i oficer, 1994-1998). Od 1 I 1999 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 naczelnika wydzia\u0142u w Komendzie Powiatowej PSP w Mielcu w\u00a0 stopniu brygadiera. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Ochrony Przeciwpo\u017carowej\u201d, Srebrnym Medalem \u201eZa D\u0142ugoletni\u0105 S\u0142u\u017cb\u0119\u201d, Br\u0105zowym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ligi Obrony Kraju”. Z dniem 21 X 2019 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KURLEJ STANIS\u0141AW,<\/strong> urodzony 8 I 1969 r. w Nowej Sarzynie, syn Ignacego i Janiny z domu Misiak. Absolwent Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 w Nowej Sarzynie z matur\u0105 w 1989 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Marii Curie Sk\u0142odowskiej w Lublinie Filia w Rzeszowie i w 1994 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra prawa. Po odbyciu aplikacji radcowskiej w Okr\u0119gowej Izbie Radc\u00f3w Prawnych w Rzeszowie i zdaniu egzaminu radcowskiego w 1998 r. zosta\u0142 radc\u0105 prawnym. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w Urz\u0119dzie Rejonowym w Le\u017cajsku \u2013 Referat Prawny (1994-1998). Kolejnymi miejscami pracy i stanowiskami by\u0142y: Urz\u0105d Miasta i Gminy w Rudniku nad Sanem (referent prawny, radca prawny, 1996-1999), Urz\u0105d Miasta i Gminy w Nisku (radca prawny w 1998 r.), Starostwo Powiatowe w Le\u017cajsku (sekretarz powiatu le\u017cajskiego, 1999-2003), Urz\u0105d Gminy w Zaleszanach (radca prawny, 2002-2015), Starostwo Powiatowe w Le\u017cajsku (radca prawny, 2003-2016) i Urz\u0105d Gminy w Grodzisku Dolnym (radca prawny, 2006-nadal). Od 2015 r. pracuje w Urz\u0119dzie Miejskim w Mielcu jako radca prawny i kierownik Biura Obs\u0142ugi Prawnej. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 jest d\u0142ugoletnim radnym Rady Miejskiej w Nowej Sarzynie, 1998-2018). W kadencjach 1998-2002 i 2002-2006 by\u0142 wybierany na wiceprzewodnicz\u0105cego Rady, a w kadencjach 2006-2010, 2010-2014 i 2014-2018 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady. Udziela si\u0119 spo\u0142ecznie. W latach 1996-2010 by\u0142 prezesem Klubu Sportowego Advit \u0141\u0119townia, a od 2016 r. jest cz\u0142onkiem Rady Nadzorczej SPR Stal Mielec SA. W wyborach samorz\u0105dowych w 2018 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Nowej Sarzynie, a nast\u0119pnie na przewodnicz\u0105cego tej Rady. R\u00f3wnie\u017c w wyborach samorz\u0105dowych w 2024 r. zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej w Nowej Sarzynie, a nast\u0119pnie na przewodnicz\u0105cego tej Rady na kadencj\u0119 2024-2029.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KURMANIAK MICHA\u0141 (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 9 IV 1895 r. w Cyrance ko\u0142o Mielca, syn Tomasza i Marianny z Niedba\u0142\u00f3w. Absolwent c. k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1914 r. Uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej; s\u0142u\u017cy\u0142 w armii austriackiej w randze porucznika. W 1920 r. rozpocz\u0105\u0142 studia teologiczne w Tarnowie, a w 1924 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Lubczy, nast\u0119pnie jako administrator w Gumniskach i od 1927 r. jako wikariusz w Wielopolu Skrzy\u0144skim. Zmar\u0142 21 XII 1928 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KURO\u0143 JAN<\/strong>, urodzony 23 XII 1946 r. w miejscowo\u015bci Babicha, powiat mielecki, syn W\u0142adys\u0142awa i Zofii z domu Koceniak. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 27 (p\u00f3\u017aniej II LO) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 5 XII 1964 r. jako praktykant w Inspektoracie Powiatowym Powszechnego Zak\u0142adu Ubezpiecze\u0144 w Mielcu i w tej instytucji pracowa\u0142 blisko 46 lat, wliczaj\u0105c w to s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w latach 1965-1967. Pracowa\u0142 na stanowiskach: referenta, starszego referenta, naczelnika Wydzia\u0142u Ubezpiecze\u0144 Maj\u0105tkowych, naczelnika Wydzia\u0142u Ubezpiecze\u0144 Rolnych i Maj\u0105tkowych, zast\u0119pcy dyrektora Inspektoratu, naczelnika Wydzia\u0142u Odszkodowa\u0144 i \u015awiadcze\u0144, kierownika Sekcji Likwidacji Szk\u00f3d i od 1 X 2001 r. do 31 X 2010 r. dyrektora Inspektoratu PZU SA. W czasie kierowania mieleck\u0105 plac\u00f3wk\u0105 znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do jej rozwoju oraz wni\u00f3s\u0142 du\u017cy wk\u0142ad pracy w procesie restrukturyzacji jednostek terenowych Oddzia\u0142u PZU SA w Rzeszowie. Ponadto uko\u0144czy\u0142 szereg kurs\u00f3w specjalistycznych. \u00a0Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Medalem za Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa. Od 1 XI 2010 r. przebywa na emeryturze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KURO\u0143 W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 15 IV 1914 r. w Brzy\u015bciu, powiat mielecki, syn Wojciecha i Marii z domu Krempa. W rodzinnej miejscowo\u015bci uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podstawow\u0105. Do 1936 r. pracowa\u0142 jako najemny robotnik rolny. W latach 1936-1938 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w 19 pu\u0142ku piechoty we Lwowie. 1 IX 1939 r. zosta\u0142 zmobilizowany do 26 pu\u0142ku piechoty w Gr\u00f3dku Jagiello\u0144skim, a nast\u0119pnie (wraz z pu\u0142kiem) uczestniczy\u0142 w obronie Warszawy. Po kapitulacji stolicy zosta\u0142 wzi\u0119ty do niemieckiej niewoli, ale w listopadzie 1939 r. uciek\u0142 z obozu w Cz\u0119stochowie. Po powrocie do domu pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 fa\u0142szyw\u0105 kennkart\u0105 na nazwisko i imi\u0119 \u201eBabula Stanis\u0142aw\u201d. Zg\u0142osi\u0142 akces do miejscowego oddzia\u0142u ZWZ \u2013 AK, dowodzonym przez Piotra Pazdr\u0119 (\u201eRolnik\u201d). Uczestniczy\u0142 \u2013 pod pseudonimem \u201eD\u0105b\u201d \u2013 w wielu akcjach, m.in. rozbrajaniu Niemc\u00f3w, uwolnieniu wi\u0119\u017ani\u00f3w z wi\u0119zienia w Mielcu, spaleniu dokument\u00f3w w urz\u0119dzie gminnym w Gaw\u0142uszowicach i przyjmowaniu zrzut\u00f3w broni. Bra\u0142 czynny udzia\u0142 w wyzwalaniu Mielca i po wyzwoleniu nale\u017ca\u0142 do plutonu ochrony miasta. Po odej\u015bciu frontu powr\u00f3ci\u0142 na gospodark\u0119 w Brzy\u015bciu. W 1950 r. przeprowadzi\u0142 si\u0119 do Mielca i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w PSS \u201eSpo\u0142em\u201d na stanowisku zaopatrzeniowca. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1979 r. Nale\u017ca\u0142 m.in. do ZBOWiD. Zmar\u0142 2 XI 1998 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KUSAK APOLONIA AGNIESZKA (z domu ZYBI\u0143SKA)<\/strong>, urodzona 7 I 1933 r. w Grochowcach, powiat przemyski, c\u00f3rka Antoniego i Marii z domu Ro\u017cek. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Przemy\u015blu, matur\u0119 zda\u0142a (z wyr\u00f3\u017cnieniem) w 1952 r. Prac\u0119 nauczycielsk\u0105 rozpocz\u0119\u0142a z nakazu pracy we wsi Kr\u0119pno, powiat Strzelce Opolskie. W 1959 r. przenios\u0142a si\u0119 do Pa\u0144stwowego Zak\u0142adu Wychowawczego w Smoczce ko\u0142o Mielca (aktualnie osiedle w Mielcu) na stanowisko nauczyciela. W 1966 r. uko\u0144czy\u0142a studia w Instytucie Pedagogiki Specjalnej w Warszawie, pod kierunkiem prof. Marii Grzegorzewskiej. Uczestniczy\u0142a w II Kongresie Mi\u0119dzynarodowego Stowarzyszenia do Bada\u0144 nad Upo\u015bledzeniem Umys\u0142owym w Warszawie (24 VIII \u2013 2 IX 1970 r.). W 1971 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Szko\u0142y Specjalnej, a w 1974 r. dyrektorem Pa\u0144stwowego Zak\u0142adu Wychowawczego w Smoczce i funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142a do 1981 r. W tym okresie przyczyni\u0142a si\u0119 do rozwoju plac\u00f3wki, m.in. utworzono szko\u0142\u0119 zawodow\u0105 (specjalno\u015b\u0107 – krawiectwo damskie) oraz rozszerzono zakres dzia\u0142alno\u015bci, zmieniaj\u0105c przy tym nazw\u0119 na O\u015brodek Szkolno-Wychowawczy. Intensywnie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119; w 1977 r. uko\u0144czy\u0142a studia w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie (kierunek: filologia polska) i uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra, a w 1982 r. uko\u0144czy\u0142a Studium Podyplomowe Organizacji i Zarz\u0105dzania O\u015bwiat\u0105 w Kaliszu. W 1992 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119 po przepracowaniu 40 lat w zawodzie nauczycielskim, w tym 32 z dzie\u0107mi upo\u015bledzonymi w stopniu lekkim. Du\u017co czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142a pracy spo\u0142ecznej. W latach 50. by\u0142a radn\u0105 w gminie Zdzieszowice. W Mielcu uczestniczy\u0142a w wielu komisjach wyborczych oraz od wielu lat dzia\u0142a w samorz\u0105dach osiedlowych. Od 1994 r. pe\u0142ni\u0142a (z wyboru) funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Rady Osiedli Smoczka I i II, a od 2001 r. przewodniczy Radzie Osiedla Smoczka MSM (budynki wielorodzinne). Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Honorow\u0105 Odznak\u0105 Przyjaci\u00f3\u0142 Harcerstwa, Odznak\u0105 Przyjaciel Dziecka i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego\u201d.<\/p>\r\n

KUSAK JAN TOMASZ<\/b>, urodzony 15 I 1927 r. w Trze\u015bni, syn Antoniego i Stefanii z domu Barnat. Absolwent Technikum Samochodowego (w trybie zaocznym). W 1943 r. w obawie przed wyw\u00f3zk\u0105 na prace przymusowe do Niemiec, podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Flugzeugwerku w Mielcu \u2013 Cyrance jako \u015blusarz, a p\u00f3\u017aniej tokarz. Uczestniczy\u0142 w akcjach sabota\u017cowych. Po wojnie kontynuowa\u0142 prac\u0119 w PZL Wytw\u00f3rni P\u0142atowc\u00f3w nr 1 (p\u00f3\u017aniej WSK) w Mielcu, najpierw w wyuczonych zawodach, a p\u00f3\u017aniej w dziale dokumentacji technicznej na stanowisku kierownika oraz g\u0142\u00f3wnego organizatora bazy poligraficznej WSK. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 i uko\u0144czy\u0142 m.in. Kurs Specjalistyczny TNOiK. By\u0142 te\u017c racjonalizatorem produkcji, m.in. zainicjowa\u0142 wprowadzenie tworzyw sztucznych do budowy pojemnik\u00f3w. Udziela\u0142 si\u0119 te\u017c w dzia\u0142alno\u015bci politycznej w przedsi\u0119biorstwie i spo\u0142ecznej w miejscu zamieszkania, By\u0142 inicjatorem i organizatorem gazyfikacji ulic: Nowej, Metalowc\u00f3w i D\u0142ugiej\u00a0 oraz ich o\u015bwietlenia w czynie spo\u0142ecznym. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym i Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 30-lecia PRL, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 ZZM, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Przemys\u0142u Maszynowego\u201d i Honorow\u0105 Odznak\u0105 WSK w Mielcu. Zmar\u0142 12 V 2014 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUSEK RYSZARD,<\/strong>\u00a0urodzony 10 VI 1965 r. w Wadowicach G\u00f3rnych, pow. mielecki. Absolwent I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1986 r. Ponadto uko\u0144czy\u0142: Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 I stopnia w Mielcu (1982), Zasadnicz\u0105 Szko\u0142\u0119 Zawodow\u0105 w Mielcu (elektromechanik, 1983), Studium Ekonomiczne w Mielcu (kierunek: ekonomia pracy, p\u0142acy i spraw socjalnych, 1988), Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 II stopnia w Tarnowie (klasa akordeonu, 1988) i Pa\u0144stwow\u0105 Szko\u0142\u0119 Muzyczn\u0105 II stopnia w Tarnowie (klasa kontrabasu, 1997). W 1989 r. zosta\u0142 zatrudniony w Pa\u0144stwowej Szkole Muzycznej I i II stopnia im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu na stanowisku nauczyciela akordeonu i prowadz\u0105cego zespo\u0142y kameralne, a w 1997 r. tak\u017ce nauczyciela kontrabasu. Opr\u00f3cz tego od 1994 r. do 2003 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 dyrektora Instrumentalnej Szko\u0142y Umuzykalniaj\u0105cej w Mielcu. W latach 2003-2004 zosta\u0142 pe\u0142ni\u0105cym obowi\u0105zki dyrektora PSM I i II st. im. M. Kar\u0142owicza w Mielcu, a od 2004 r. jest dyrektorem tej szko\u0142y. Ponadto od 2005 r. jest dyrygentem szkolnej orkiestry kameralnej. Jako nauczyciel \u2013 instrumentalista przygotowa\u0142 wielu absolwent\u00f3w do dalszego kszta\u0142cenia si\u0119 na uczelniach muzycznych. Jego uczniowie odnosili i odnosz\u0105 wiele sukces\u00f3w na konkursach og\u00f3lnopolskich i mi\u0119dzynarodowych (Wroc\u0142aw, Katowice, Warszawa, Krak\u00f3w, Belgrad), a niema\u0142e ich grono by\u0142o stypendystami ministra kultury i dziedzictwa narodowego. Jest inicjatorem wielu wa\u017cnych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107, m.in. sukcesywnej rewitalizacji zabytkowego budynku mieleckiej PSM I i II stopnia, nowoczesnego wyposa\u017cenia szko\u0142y i studia nagra\u0144, koncert\u00f3w dla \u015brodowiska, og\u00f3lnopolskiej imprezy \u201ePolskie Spotkania Kontrabasowe\u201d w Mielcu i wsp\u00f3\u0142pracy PSM z zagranic\u0105 (W\u0119gry, S\u0142owacja, kraje Beneluksu, W\u0142ochy). Jest tak\u017ce kompozytorem. Tworzy utwory pedagogiczne, m.in. w 2016 r. Polskie Wydawnictwo Muzyczne wyda\u0142o jego dwa zbiory:\u00a0Oczko etiudowe<\/em>\u00a0i\u00a0Utwory w dawnym stylu<\/em>. Napisa\u0142 (wsp\u00f3lnie z drugim mielczaninem – Witoldem G\u00f3ralem) muzyk\u0119 do oratorium \u2013 spektaklu s\u0142owno-muzycznego o b\u0142ogos\u0142awionej Karolinie Kuzk\u00f3wnie\u00a0Wystarczy tylko sob\u0105 by\u0107 oraz\u00a0<\/em>kantat\u0119 pastoraln\u0105 o Duchu \u015awi\u0119tym\u00a0Przez Ciebie wszystko<\/em> (do s\u0142\u00f3w ks. Waldemara Cioska). Prapremiery tych dzie\u0142, pod jego batut\u0105, odby\u0142y si\u0119 w ko\u015bciele pw. Ducha \u015awi\u0119tego w Mielcu. Ponadto oratorium zosta\u0142o wystawione tak\u017ce w najbardziej presti\u017cowej sali koncertowej w Polsce \u2013 Europejskim Centrum Kultury Krzysztofa Pendereckiego w Lus\u0142awicach oraz w innych miastach.W 2023 r. skomponowa\u0142 i zinstrumentowa\u0142 muzyk\u0119 do widowiska muzycznego „Przechadzka po Wielopolu” do s\u0142\u00f3w ks. Waldemara Cioska. Premiera widowiska odby\u0142a si\u0119 na rynku w Wielopolu Skrzy\u0144skim 20 V 2023 r., a wykonawcami byli: soli\u015bci, Ch\u00f3r Projektowy i Orkiestra Symfoniczna PSM I i II st. w Mielcu pod dyrekcj\u0105 R. Kuska. Poza obowi\u0105zkami pedagogicznymi i dyrektorskimi permanentnie si\u0119 kszta\u0142ci. Uko\u0144czy\u0142: studia magisterskie na UMCS w Lublinie (1993), studia licencjackie na Wydziale Instrumentalnym Akademii Muzycznej w Krakowie (2001), studia podyplomowe z zakresu zarzadzania o\u015bwiat\u0105 i plac\u00f3wkami kulturalnymi na Akademii Muzycznej we Wroc\u0142awiu (2003), studia na Wydziale Wokalno-Instrumentalnym Akademii Muzycznej w Katowicach (magister, 2007), Studium Prawa Europejskiego w Warszawie (koordynator zespo\u0142u do spraw pomocy psychologiczno-pedagogicznej w szkole\/plac\u00f3wce o\u015bwiatowej, 2012), studia podyplomowe na Akademii Leona Ko\u017ami\u0144skiego w Warszawie (coaching profesjonalny \u2013 metody i praktyka). W 2011 r. uzyska\u0142 kwalifikacje edukatorskie wydane przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w Warszawie, a w 2016 r. zosta\u0142 ekspertem Ministerstwa Edukacji Narodowej do spraw awansu zawodowego nauczycieli oraz posiada szereg certyfikat\u00f3w. Od 2009 r. jest wyk\u0142adowc\u0105 i koordynatorem ds. logistyki szkole\u0144 w Centrum Edukacji Nauczycieli Szk\u00f3\u0142 Artystycznych w Warszawie. Wyg\u0142asza prelekcje na og\u00f3lnopolskich konferencjach dla nauczycieli szk\u00f3\u0142 artystycznych. Uczestniczy\u0142 w konferencjach organizowanych przez Stowarzyszenie Europejskich Szk\u00f3\u0142 Muzycznych, m.in. w Pradze i Berlinie. 13 XI 2018 r. na podstawie obrony rozprawy doktorskiej pt.\u00a0Aspekty wychowawcze a rozw\u00f3j umiejetno\u015bci instrumentalnych, wokalmych oraz kompetencji osobistych uczni\u00f3w szko\u0142y muzycznej na przyk\u0142adzie wybranych utwor\u00f3w Carla Dittersa von Dittersdorfa<\/em> na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy otrzyma\u0142 stopie\u0144 naukowy doktora. W 2021 r. uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe w zakresie kompozycji na Wydziale Kompozycji i Teorii Muzyki Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Kultury Polskiej\u201d oraz Nagrodami Zarz\u0105du Wojew\u00f3dztwa Podkarpackiego, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego I stopnia, Dyrektora CAE i Dyrektora CENSA.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUSIAK JULIAN<\/strong>, urodzony 17 II 1929 r. w Niedzieliskach, powiat brzeski, syn Franciszka i Marii z Cho\u0142ot\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Oficersk\u0105 Wojsk Pancernych w Poznaniu. S\u0142u\u017cy\u0142 w Wojsku Polskim w latach 1950-1976, kolejno we Wroc\u0142awiu, Gubinie, Legionowie i Weso\u0142ej (1 Praski Pu\u0142k Zmechanizowany) i Bartoszycach, pe\u0142ni\u0105c funkcje od dow\u00f3dcy plutonu do dow\u00f3dcy batalionu, a nast\u0119pnie w Powiatowym Sztabie Wojskowym w Le\u017cajsku jako zast\u0119pca szefa. W latach 1968-1976 pracowa\u0142 w Powiatowym Sztabie Wojskowym i Wojskowej Komendzie Uzupe\u0142nie\u0144 w Mielcu na stanowisku kierownika sekcji oficerskiej. Od 1976 r. do 1990 r. zatrudniony by\u0142 w Mieleckim Przedsi\u0119biorstwie Budowlanym jako kierownik dzia\u0142u do spraw wojskowych i OC. Od 1 VI 1990 r. przeszed\u0142 w stan spoczynku. W 1981 r. by\u0142 jednym z cz\u0142onk\u00f3w-za\u0142o\u017cycieli mieleckiego Ko\u0142a Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych (ZB\u017bZ). Pe\u0142ni\u0142 w tej organizacji liczne funkcje, m.in. cz\u0142onka Zarz\u0105du Ko\u0142a, skarbnika, cz\u0142onka Zarz\u0105du Wojew\u00f3dzkiego w Rzeszowie (1981-1989), prezesa Ko\u0142a (1983-1984), sekretarza i przewodnicz\u0105cego Komisji Rewizyjnej. Aktywnie dzia\u0142a\u0142 tak\u017ce w innych organizacjach, m.in. Klubie Oficer\u00f3w Rezerwy, Lidze Obrony Kraju i Towarzystwie Wiedzy Wojskowej. Posiada\u0142 stopie\u0144 podpu\u0142kownika w stanie spoczynku. Za nienagann\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 i dzia\u0142alno\u015b\u0107 spo\u0142eczn\u0105 otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144, m.in. Krzy\u017c Kawalerski OOP i Srebrny Medal Za Zas\u0142ugi dla LOK. Zmar\u0142 21 II 2004 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUSINA MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 11 II 1945 r. w Borkach Nizi\u0144skich, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Zofii\u00a0z domu Hajduk. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1963 r. w WSK Mielec jako \u015blusarz, a p\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 jako probierz, mistrz do spraw adaptacji i inspektor do spraw kadrowych. W 1970 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne i studiowa\u0142 na AWF w Warszawie. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 by\u0142 aktywnym dzia\u0142aczem organizacji m\u0142odzie\u017cowych (ZMS, ZSMP, ZHP) i pe\u0142ni\u0142 w nich szereg funkcji spo\u0142ecznych. By\u0142 inicjatorem zak\u0142adania ksi\u0105\u017ceczek mieszkaniowych dla dzieci z Dom\u00f3w Dziecka. W latach 1978-1981 pracowa\u0142 na stanowisku sekretarza FKS \u201ePZL-Stal\u201d Mielec do spraw pi\u0142ki no\u017cnej. W dalszych latach 80. by\u0142 taks\u00f3wkarzem, a p\u00f3\u017aniej wyje\u017cd\u017ca\u0142 za granic\u0119. W latach 1993-2000 by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem PPHU \u201eM&K\u201d, kt\u00f3ra m.in. uruchomi\u0142a ekskluzywn\u0105 restauracj\u0119 \u201eOdyseja 2000\u201d na niskim parterze Mieleckiego O\u015brodka Kultury (dawniej RCK, obecnie SCK), z wej\u015bciami od ul. J. Kusoci\u0144skiego i ul. L. Solskiego. W\u015br\u00f3d wielu wprowadzonych do tego lokalu imprez wyr\u00f3\u017cnia\u0142y si\u0119 imprezy artystyczno-rozrywkowe i charytatywne dla dzieci z pobliskich Dom\u00f3w Dziecka (m.in. Mielec-Smoczka, Skopanie).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KUSOCI\u0143SKIEGO JANUSZA (OSIEDLE)<\/strong>, osiedle Miejskiego Zarz\u0105du Budynk\u00f3w Mieszkalnych, po\u0142o\u017cone w centralnej cz\u0119\u015bci Mielca. Utworzone zosta\u0142o uchwa\u0142\u0105 Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu na sesji 14 IV 1978 r. Jego granicami s\u0105: od wschodu \u2013 ul. E. Biernackiego z zabudow\u0105, lasek komunalny i tereny MOSiR, od p\u00f3\u0142nocy \u2013 linia kolejowa, od zachodu \u2013 ul. J. Kusoci\u0144skiego oraz od po\u0142udnia \u2013 aleja Niepodleg\u0142o\u015bci. Poza nielicznymi obiektami powsta\u0142o w latach 50. i 60. XX w., przy nast\u0119puj\u0105cych ulicach: Niepodleg\u0142o\u015bci, E. Biernackiego, Grunwaldzka, ks. P. Skargi, J. Kusoci\u0144skiego, I. \u0141ukasiewicza, Ossoli\u0144skich, W. Sikorskiego, L. Solskiego, L. Staffa i G. Zapolskiej. Jego zabudowa to budynki wielorodzinne, g\u0142\u00f3wnie pi\u0119ciokondygnacyjne oraz bogata infrastruktura o\u015bwiatowa, kulturalna, sportowa i rekreacyjna. G\u0142\u00f3wne obiekty tego osiedla to r\u00f3wnocze\u015bnie najbardziej znane obiekty Mielca: Dom Kultury SCK, Biblioteka Miejska SCK, obiekty MOSiR (stadion, hala sportowo-widowiskowa, lodowisko, baseny odkryte, tereny rekreacyjne), Hotel \u201ePolski\u201d oraz Gimnazjum nr 1 i Szko\u0142a Podstawowa nr 6 im. F. \u017bwirki i S. Wigury, a tak\u017ce budynek przy ul. E. Biernackiego 1, w kt\u00f3rym mie\u015bci si\u0119 m.in. Miejski Zarz\u0105d Budynk\u00f3w Mieszkalnych. Osiedle zamieszkuje oko\u0142o 4 720 os\u00f3b. W pierwszych latach XXI w. na jego terenie wybudowano m.in. budynek \u201eOrtho Dent\u201d przy ul. E. Biernackiego oraz Galeri\u0119 \u201eAura\u201d (na terenie wyburzonego budynku szpitalnego) przy ul. E. Biernackiego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KUSOCI\u0143SKIEGO JANUSZA (ULICA)<\/strong>, jedna z najd\u0142u\u017cszych (1225 m) ulic na osiedlu J. Kusoci\u0144skiego, stanowi umown\u0105 granic\u0119 pomi\u0119dzy osiedlami J. Kusoci\u0144skiego i M. Kopernika. \u0141\u0105cz\u0105c Alej\u0119 Niepodleg\u0142o\u015bci z ul. Kazimierza Jagiello\u0144czyka i H. Sienkiewicza, znacznie skraca tras\u0119 wyjazdow\u0105 z p\u00f3\u0142nocno-wschodnich cz\u0119\u015bci miasta\u00a0w kierunku p\u00f3\u0142nocnym \u2013 do Tarnobrzega i Sandomierza, a ponadto jest jedn\u0105 z dw\u00f3ch g\u0142\u00f3wnych ulic s\u0142u\u017c\u0105cych ruchowi ko\u0142owemu na osiedlu M. Kopernika. Nazw\u0119 nadano jej 26 VI 1957 r., ale kszta\u0142t i d\u0142ugo\u015b\u0107 zmieniano kilkakrotnie. Jeszcze na pocz\u0105tku lat 60. XX w., kiedy kibice t\u0142umnie pod\u0105\u017cali na I-ligowe mecze pi\u0142karskie Stali, nie mia\u0142a trwa\u0142ej nawierzchni. Asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i chodniki po obu stronach otrzyma\u0142a dopiero pod koniec lat 60. Jej otoczenie \u2013 poruszaj\u0105c si\u0119 od alei Niepodleg\u0142o\u015bci w kierunku p\u00f3\u0142nocno-zachodnim \u2013 tworz\u0105 po prawej stronie: Dom Kultury Samorz\u0105dowego Centrum Kultury (w tym Centrum Wystawienniczo-Promocyjne), ma\u0142y lecz urodziwy park, Biblioteka SCK oraz kompleks obiekt\u00f3w sportowo-rekreacyjnych MOSiR (dawniej FKS Stal), a po lewej stronie bloki mieszkalne MZBM i MSM, teren Gimnazjum nr 2 (dawniej Szko\u0142a Podstawowa nr 7) z okaza\u0142\u0105 szkoln\u0105 hal\u0105 sportow\u0105, Sp\u00f3\u0142dzielczy Dom Kultury MSM z placem zabaw i zn\u00f3w bloki mieszkalne MSM z infrastruktur\u0105 handlowo-us\u0142ugow\u0105. W 2006 r. przeprowadzono jej remont, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 asfaltow\u0105 oraz zbudowano chodniki i miejsca parkingowe z kostki betonowej. Powsta\u0142a przy niej hala sportowa Gimnazjum nr 2. Przebudowano stadion MOSIR (dawniej FKS Stal) i zesp\u00f3\u0142 basen\u00f3w odkrytych oraz plac zabawowy przy Sp\u00f3\u0142dzielczym Domu Kultury Mieleckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej.
Patron ulicy: JANUSZ KUSOCI\u0143SKI (1907-1940) to jeden z najwybitniejszych polskich sportowc\u00f3w okresu mi\u0119dzywojennego. By\u0142 mistrzem olimpijskim w biegu na 10 km w 1932 r., rekordzist\u0105 \u015bwiata i zwyci\u0119zc\u0105 wielu presti\u017cowych zawod\u00f3w mi\u0119dzypa\u0144stwowych i mi\u0119dzynarodowych. We wrze\u015bniu 1939 r. walczy\u0142 w obronie Warszawy, a w czasie okupacji hitlerowskiej prowadzi\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105. W nieznanych bli\u017cej okoliczno\u015bciach Niemcy wpadli na jego trop. Zosta\u0142 aresztowany i rozstrzelany \u2013 z grup\u0105 innych patriot\u00f3w – w Palmirach.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUSTRA ANDRZEJ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 19 I 1958 r. w Mielcu, syn Adama i Janiny z domu Hawron. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w D\u0119blinie, matur\u0119 zda\u0142 w 1979 r. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych Wojsk Lotniczych na Wy\u017cszej Oficerskiej Szkole Lotniczej w D\u0119blinie? I uzyska\u0142 kwalifikacje pilota \u015bmig\u0142owca. W latach 1979-1995 pracowa\u0142 w WSK \u201ePZL-Mielec\u201d na stanowisku kierownika Dzia\u0142u Ruchu Lotniczego. Funkcj\u0119 t\u0119 pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce w Zak\u0142adzie Lotniczym Sp. z o.o. (po restrukturyzacji WSK) w latach 1995-1999 oraz w nowo utworzonych Polskich Zak\u0142adach Lotniczych w latach 1999-2005. W ramach doskonalenia zawodowego uko\u0144czy\u0142 m.in. kurs kontrolera ruchu lotniczego, proceduralnej kontroli lotniska i proceduralnej kontroli zbli\u017cania oraz szkolenie AFIS. Uzyska\u0142 certyfikaty: JAA JAR \u2013 OPS AND QUALITY ASSURANCE IN OPERATIONS (2002), AFIS (2002), JAR 145 (2004) i PART 145 (2005). Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. By\u0142 m.in. d\u0142ugoletnim cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Aeroklubu Mieleckiego (1984-2004), a aktualnie jest cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Polskich Spadochroniarzy (od 1999 r.) i Stowarzyszenia Lotnictwa Eksperymentalnego (od 2005 r.). Od 2005 r. pracowa\u0142 w Krakowie. W 2023 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KU\u015a J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 2 I 1907 r. w Mielcu, syn Franciszka i Karoliny. W 1924 r. uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 przemys\u0142ow\u0105 uzupe\u0142niaj\u0105c\u0105 w Mielcu. W p\u00f3\u017aniejszych latach uzyska\u0142 kwalifikacje zawodowe szewca, a nast\u0119pnie mistrza szewskiego. By\u0142 jednym z inspirator\u00f3w i za\u0142o\u017cycieli Sp\u00f3\u0142dzielni Pomocniczej Szewc\u00f3w i Cholewkarzy w Mielcu (10 I 1949 r.), przekszta\u0142conej na Rzemie\u015blnicz\u0105 Sp\u00f3\u0142dzielni\u0119 Pracy Bran\u017cy Sk\u00f3rzanej w Mielcu (18 III 1954 r.). W obu przypadkach by\u0142 przewodnicz\u0105cym zebrania za\u0142o\u017cycielskiego. W latach 50. nale\u017ca\u0142 do Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 KUL. W latach 1957-1960 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 cz\u0142onka Zarz\u0105du RSPBS. Na pocz\u0105tku lat 60. pracowa\u0142 w Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy Us\u0142ug Przemys\u0142owych, a po przy\u0142\u0105czeniu tej\u017ce do Powiatowej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy Us\u0142ug Wielobran\u017cowych w Mielcu (1 I 1964 r.) zosta\u0142 kierownikiem Zak\u0142adu Szewskiego nr 1. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1972 r. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Ruchu Sp\u00f3\u0142dzielczego, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Handlu i Us\u0142ug\u201d, Zmar\u0142 19 VII 1990 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KU\u015aNIERSTWO<\/strong>, wzmianki o pierwszych ku\u015bnierzach w Mielcu pojawi\u0142y si\u0119 w dokumentach z XVI w. Funkcjonowa\u0142 bowiem cech krawiecko-ku\u015bnierski. Nigdy jednak to rzemios\u0142o nie rozwin\u0119\u0142o si\u0119, cho\u0107 zapotrzebowanie na jego wyroby (futra, ko\u017cuchy, czapki) by\u0142o du\u017ce. Przyczyn\u0105 takiego stanu rzeczy by\u0142 niskiej jako\u015bci miejscowy materia\u0142 na futra i kosztowne sprowadzanie dobrych materia\u0142\u00f3w z odleg\u0142ych miejscowo\u015bci. Do XIX w. funkcjonowa\u0142o r\u00f3wnocze\u015bnie ledwie kilka zak\u0142ad\u00f3w ku\u015bnierskich, a od XIX w. niemal wszyscy miejscowi ku\u015bnierze przeszli na szycie czapek i w XX w. istnia\u0142y ledwie pojedyncze zak\u0142ady ku\u015bnierskie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KU\u015aNIERZ EDWARD,<\/strong>\u00a0urodzony 1 I 1924 r. w Suchorzowie ko\u0142o Baranowa Sandomierskiego. Uko\u0144czy\u0142 II kurs uzupe\u0142niaj\u0105cy komendant\u00f3w powiatowych w Centralnej Oficerskiej Szkole Po\u017carniczej w Warszawie. Od 1 XII 1953 r. do 31 XII 1957 r. w stopniu aspiranta po\u017carnictwa KTP pracowa\u0142 na stanowisku komendanta powiatowego Stra\u017cy Po\u017carnych w D\u0119bicy. Nast\u0119pnie zosta\u0142 skierowany do Mielca, gdzie pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki komendanta ZSP od 1 I 1958 r. do\u00a0 28 II 1958 r. Z dniem 1 III 1958 r. ponownie powierzono mu funkcj\u0119 komendanta powiatowego ZSP w D\u0119bicy, a od 1975 r. komendanta rejonowego w stopniu aspiranta po\u017carnictwa. W latach 1968-1970 doprowadzi\u0142 do wybudowania typowego obiektu stra\u017cackiego w D\u0119bicy. Z dniem 28 XII 1984 r., w stopniu pp\u0142k. po\u017carnictwa, przeszed\u0142 w stan spoczynku. Zosta\u0142 wpisany do \u201eHonorowej Ksi\u0119gi Zas\u0142u\u017conych dla Ochrony Przeciwpo\u017carowej\u201d. Zmar\u0142 31 X 1987 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w D\u0119bicy.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KU\u015aNIERZ KRYSTYNA (z domu \u0141\u0104CZAK)<\/strong>, urodzona 12 IV 1965 r. w Mielcu, c\u00f3rka Kazimierza i Stanis\u0142awy z domu Dziedzic. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1984 r. Od 1986 r. pracowa\u0142a w Pa\u0144stwowym, a p\u00f3\u017aniej Miejskim Przedszkolu nr 13 w Mielcu jako nauczycielka, a od 1996 r. do II 2026 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 dyrektora tej plac\u00f3wki. Uko\u0144czy\u0142a studia z zakresu wychowania przedszkolnego na Wydziale Humanistycznym Wy\u017cszej Szko\u0142y Pedagogicznej w Krakowie. W lutym 2026 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KU\u015aNIERZ STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 3 III 1937 r. w Woli Wadowskiej, powiat mielecki, syn Franciszka i Anny z domu Piekielniak. Absolwent Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cej Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu. Po maturze w 1954 r. zosta\u0142 zatrudniony w Wydziale Komunikacji PPRN w Mielcu. W latach 1959-1960 odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w jednostce samochodowej w Rzeszowie. Od stycznia 1960 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Miejskim Przedsi\u0119biorstwie Gospodarki Komunalnej w Mielcu na stanowisku kierownika nowo utworzonego Zak\u0142adu Komunikacji Miejskiej i organizowa\u0142 go od podstaw, a nast\u0119pnie dba\u0142 o jego rozw\u00f3j. Uzupe\u0142nia\u0142 wykszta\u0142cenie, m.in. ko\u0144cz\u0105c Studium Ekonomiki Transportu Samochodowego i Spedycji \u2013 specjalno\u015b\u0107: przewozy pasa\u017cerskie (1968) i kurs III stopnia z zakresu organizacji i zarz\u0105dzania, organizowany przez O\u015brodek Doskonalenia Kadry Kierowniczej przy Ministerstwie Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony \u015arodowiska w Poznaniu (1978). Ponadto zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 do dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Od 1980 r. nale\u017ca\u0142 do Automobilklubu Rzeszowskiego \u2013 Delegatura w Mielcu. W latach 1984-1988 by\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Od 1988 r. aktywnie uczestniczy\u0142 w pracach Krajowej Izby Gospodarczej Komunikacji Miejskiej, a od 2000 r. do przej\u015bcia na emerytur\u0119 by\u0142 cz\u0142onkiem jej Rady Nadzorczej. Po wydzieleniu MKS ze struktur MPGK i utworzeniu Przedsi\u0119biorstwa MKS zosta\u0142 powo\u0142any na dyrektora tego zak\u0142adu od 2 IV 1991 r., a od 1 XII 1996 r. \u2013 po przekszta\u0142ceniu PMKS w sp\u00f3\u0142k\u0119 prawa handlowego \u2013 zosta\u0142 prezesem i dyrektorem tej sp\u00f3\u0142ki. Z dniem 30 VI 2002 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Tym samym ustanowi\u0142 trudny do pobicia rekord (w Mielcu, a by\u0107 mo\u017ce w skali og\u00f3lnopolskiej) nieprzerwanego kierowania firm\u0105 przez 41 lat ! W tym okresie przyczyni\u0142 si\u0119 do powstania i rozwoju firmy MKS oraz do rozwoju komunikacji samochodowej na terenie Mielca i okolic. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik Gospodarki Komunalnej\u201d i Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Dzia\u0142acz LOK\u201d. W 2001 r. z okazji 40-lecia MKS w Mielcu otrzyma\u0142 Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi. W 2002 r. \u2013 po 41 latach nieprzerwanego kierowania firm\u0105 \u2013 przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Zmar\u0142 28 X 2019 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KU\u015aNIERZ W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, s\u0119dzia z Radomy\u015bla Wielkiego. By\u0142 delegatem wojskowym Departamentu Wojskowego NKN w Mielcu od 1917 r.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KUT STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 21 XI 1911 r. w Wysokiej Strzy\u017cowskiej, powiat strzy\u017cowski, syn Jakuba i Agnieszki z domu Pilch.\u00a0W latach 20. i 30. pracowa\u0142 na roli. Nale\u017ca\u0142 do Stronnictwa Ludowego. Uczestniczy\u0142 w strajkach ch\u0142opskich na terenach powiat\u00f3w rzeszowskiego i kro\u015bnie\u0144skiego W 1933 r. uko\u0144czy\u0142 Szko\u0142\u0119 Podchor\u0105\u017cych w Rzeszowie, ale stopnia oficerskiego do 1939 r. nie otrzyma\u0142 z powod\u00f3w politycznych. Uczestniczy\u0142 w wojnie obronnej 1939 jako \u017co\u0142nierz 40 pu\u0142ku piechoty. Po upadku Lwowa i rozwi\u0105zaniu si\u0119 jednostki powr\u00f3ci\u0142 \u2013 z przygodami – w rodzinne strony. Od marca 1942 r. do sierpnia 1944 r. nale\u017ca\u0142 do Batalion\u00f3w Ch\u0142opskich, posiada\u0142 pseudonim \u201eSocha\u201d i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 komendanta 1. kompanii operuj\u0105cej w rejonie Wysoka Strzy\u017cowska \u2013 Godowa. Uczestniczy\u0142 w akcjach bojowych, m.in. w \u017barnowej i Hy\u017cnem. Po wojnie pracowa\u0142 w Wojew\u00f3dzkim Zwi\u0105zku Samopomocy Ch\u0142opskiej\u00a0w Rzeszowie (1945-1947). Bra\u0142 udzia\u0142 w przeprowadzaniu reformy rolnej i zagospodarowywaniu reszt\u00f3wek pofolwarcznych, a nast\u0119pnie w akcji osiedle\u0144czej na Ziemiach Zachodnich (wojew\u00f3dztwo wroc\u0142awskie). W 1947 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i pracowa\u0142\u00a0w \u201eSpo\u0142em\u201d (do 1949 r. ), a nast\u0119pnie PZGS (do 1952 r.). W latach 1952-1962 by\u0142 dyrektorem WPHS w Mielcu. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c spo\u0142eczn\u0105 funkcj\u0119 prezesa PK ZSL w Mielcu (1951-1957) i przewodnicz\u0105cego ZP TPPR. W latach 1962 \u2013 1964 by\u0142 prezesem Zarz\u0105du Rzemie\u015blniczej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy Bran\u017cy Sk\u00f3rzanej w Mielcu, a od 1964 r. do 1972 r. \u2013 wiceprezesem Gminnej Sp\u00f3\u0142dzielni SCh w Radomy\u015blu Wielkim. Od 1972 r. pracowa\u0142 w PZGS w Mielcu na stanowisku starszego kontrolera. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 pe\u0142ni\u0142 szereg funkcji politycznych (w ZSL) i spo\u0142ecznych, m.in. by\u0142 radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Otrzyma\u0142 szereg odznacze\u0144 pa\u0144stwowych i sp\u00f3\u0142dzielczych. Dalsze losy nieznane.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KUTRZEBA TADEUSZ MARIAN<\/strong>, urodzony 30 V 1894 r. w My\u015blenicach, syn Stanis\u0142awa i Marii z domu \u015awi\u0119ch. Absolwent c.k. Gimnazjum Pa\u0144stwowego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1913 r. By\u0142 pierwszym \u2013 znanym z nazwiska i imienia – mieleckim dziennikarzem. W latach 30. wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z tygodnikiem \u201eCOP\u201d. Zmar\u0142 28 I 1957 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KUTRZUBA STANIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 27 IX 1898 r. w G\u0142owaczowej, powiat pilzne\u0144ski, syn Antoniego i Apolonii z Knych\u00f3w. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 ludow\u0105 w G\u0142owaczowej. Od 1916 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w austriackiej 106 Dywizji Piechoty i uczestniczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej na froncie w\u0142oskim. Po zako\u0144czeniu wojny powr\u00f3ci\u0142 do niepodleg\u0142ej ju\u017c Polski. 20 II 1919 r. jako ochotnik wst\u0105pi\u0142 to tworz\u0105cego si\u0119 Wojska Polskiego. S\u0142u\u017cy\u0142 najpierw w Batalionie Zapasowym 38 Pu\u0142ku Piechoty w Krakowie, a po dw\u00f3ch miesi\u0105cach zosta\u0142 skierowany do III Batalionu 1 Pu\u0142ku Piechoty Strzelc\u00f3w Lwowskich. (Jego dow\u00f3dc\u0105 by\u0142 kapitan J\u00f3zef Cygan z Ostr\u00f3wka w powiecie mieleckim.) Uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-ukrai\u0144skiej i p\u00f3\u017aniej w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zako\u0144czeniu walk zosta\u0142 zdemobilizowany i 1 XII 1921 r. zg\u0142osi\u0142 akces do Policji Pa\u0144stwowej w Krakowie. Uko\u0144czy\u0142 kurs posterunkowych w policyjnej Szkole Okr\u0119gowej w Krakowie (1922 r.) i otrzyma\u0142 awans na starszego posterunkowego. Kolejnymi miejscami s\u0142u\u017cby by\u0142y: posterunek w \u0141uni\u0144cu (woj. poleskie), komisariat Krak\u00f3w-miasto i Tarn\u00f3w. W tym okresie uko\u0144czy\u0142 kurs przodownik\u00f3w i odby\u0142 \u0107wiczenia wojskowe. W 1929 r. zosta\u0142 awansowany na przodownika PP. Z dniem 1 IV 1935 r. zosta\u0142 mianowany zast\u0119pc\u0105 komendanta powiatowego PP w Mielcu. Posiada\u0142 odznaczenia: Medal Pami\u0105tkowy za Wojn\u0119 1918-1921 oraz Medal Dziesi\u0119ciolecia Odzyskanej Niepodleg\u0142o\u015bci. Po naje\u017adzie Niemiec hitlerowskich na Polsk\u0119 (1 IX 1939 r.), zgodnie z poleceniami s\u0142u\u017cbowymi, ewakuowa\u0142 si\u0119 w kierunku wschodnich ziem polskich. Tam, w nieznanych okoliczno\u015bciach, po zaj\u0119ciu tych teren\u00f3w przez armi\u0119 sowieck\u0105 (17 IX 1939 r.) zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony w obozie specjalnym NKWD w Ostaszkowie. Z pogwa\u0142ceniem konwencji mi\u0119dzynarodowych, wraz z wieloma innymi policjantami polskimi, zosta\u0142 zamordowany w wi\u0119zieniu w Twerze, czego potwierdzeniem jest adnotacja na li\u015bcie wywozowej 016\/1 z 5 IV 1940 r., pozycja 61. (Wprawdzie zapisano: Kutczuba, ale jest to ewidentny b\u0142\u0105d pisarski sporz\u0105dzaj\u0105cego list\u0119.) Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Miednoje. Jego nazwisko upami\u0119tniono: tabliczkami memoratywnymi w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie, Muzeum Katy\u0144skim w Cytadeli w Warszawie i na \u015acianie Katy\u0144skiej w Mielcu oraz na obeliskach w G\u0142owaczowej i na cmentarzu parafialnym w Tarnowie-Krzy\u017cu. Ponadto przy Zespole Szk\u00f3\u0142 w G\u0142owaczowej zasadzono \u201eKaty\u0144ski D\u0105b Pami\u0119ci\u201d z jego tabliczk\u0105. W 2007 r. po\u015bmiertnie mianowany na stopie\u0144 aspiranta.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KU\u0179NIAR WIES\u0141AWA (z domu LAZUR),<\/strong>\u00a0urodzona 3 VIII 1969 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Stefanii z domu Padyku\u0142a. Absolwentka I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Stanis\u0142awa Konarskiego w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142a w 1988 r. Studia na Wydziale Ekonomii Akademii Rolniczej w Krakowie \u2013 Filia w Rzeszowie uko\u0144czy\u0142a w 1993 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera i w tym samym roku zosta\u0142a zatrudniona na stanowisku nauczyciela akademickiego na Wydziale Ekonomii tej\u017ce uczelni (od 2001 r. Uniwersytet Rzeszowski). W 1999 r. na podstawie rozprawy pt. Agroturystyka w procesie aktywizacji obszar\u00f3w wiejskich wojew\u00f3dztwa kro\u015bnie\u0144skiego uzyska\u0142a stopie\u0144 doktora nauk ekonomicznych w zakresie ekonomii na Wydziale Ekonomicznym UMCS w Lublinie. W 2014 r. na podstawie rozprawy pt. Aktywno\u015b\u0107 marketingowa gmin i jej oddzia\u0142ywanie na rozw\u00f3j turystyki wiejskiej uzyska\u0142a na Wydziale Zarz\u0105dzania Uniwersytetu Warszawskiego stopie\u0144 naukowy doktora habilitowanego nauk ekonomicznych w zakresie nauk o zarz\u0105dzaniu. Pracuje na stanowisku profesora nadzwyczajnego. Pe\u0142ni funkcje kierownika Katedry Marketingu i Przedsi\u0119biorczo\u015bci oraz prodziekana ds. studenckich i kszta\u0142cenia Wydzia\u0142u Ekonomii Uniwersytetu Rzeszowskiego. Przedmiotem jej bada\u0144 s\u0105: aktywno\u015b\u0107 marketingowa jednostek terytorialnych w kontek\u015bcie rozwoju lokalnego i regionalnego oraz marketingowe uwarunkowania rozwoju produkt\u00f3w i us\u0142ug. Jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem ponad 130 publikacji naukowych, m.in.: trzech monografii oraz kilkunastu artyku\u0142\u00f3w w j\u0119zyku angielskim. Ponadto w latach 2009-2014 by\u0142a kierownikiem grantu badawczego: \u201eObszary aktywno\u015bci marketingowej jednostki terytorialnej i ich oddzia\u0142ywanie na rozw\u00f3j turystyki wiejskiej\u201d, finansowanego przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wy\u017cszego. Pe\u0142ni funkcj\u0119 recenzenta w kilku og\u00f3lnopolskich czasopismach naukowych. Jest cz\u0142onkiem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, Polskiego Naukowego Towarzystwa Marketingu oraz Podkarpackiego Stowarzyszenia Organizacji i Zarz\u0105dzania. Anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. jako cz\u0142onek i sekretarz Zarz\u0105du Podkarpackiego Towarzystwa O\u015bwiaty i Edukacji Ekonomicznej \u201eZalesie\u201d w Rzeszowie w latach 2004-2008. Pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 eksperta w Instytucie Zarz\u0105dzania i Rozwoju Jako\u015bci w Katowicach, w 2015 roku by\u0142a cz\u0142onkiem Kapitu\u0142y I Edycji Og\u00f3lnopolskiego Konkursu o Znak Jako\u015bci \u201ePrzyjazny Urz\u0105d\u201d. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Br\u0105zowym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.\u00a0<\/p>\r\n

\"\"KU\u0179NIARZ LUDWIK,<\/b> urodzony 18 III 1949 r. w Mielcu, syn Zdzis\u0142awa i Heleny z domu Bogdan. W latach szkolnych mieszka\u0142 w rodzinnym Rzemieniu. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego nr 26 w Mielcu (p\u00f3\u017aniej I LO) z matur\u0105 w 1967 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii (kierunek: matematyka, metody numeryczne) Uniwersytetu Wroc\u0142awskiego i w 1972 r. otrzyma\u0142 tytu\u0142 magistra matematyki. W tym samym roku zosta\u0142 zatrudniony w Centrum Obliczeniowym Politechniki Wroc\u0142awskiej jako programista konsultant (1972-1974) i wyk\u0142adowca (1975-1984), a nast\u0119pnie jako adiunkt w Instytucie Informatyki na Wydziale Informatyki i Zarz\u0105dzania (1984-2002). R\u00f3wnocze\u015bnie pracowa\u0142 w uczelniach zagranicznych: Mosul University, Mosul, Irak, jako visiting professor (1986-1988), Blekinge Institute of Technology (BIT), Karlskrona, Szwecja, jako Associate Professor (2000-2016), Rwanda University, Butare, Rwanda, jako Visiting Professsor (V 2004 \u2013 II 2005). Przygotowa\u0142 aplikacj\u0119 i koordynowa\u0142 realizacj\u0119 trzyletniego Europejskiego Grantu TEMPUS \u2013 European TEMPUS S_JEP 11137-96<\/i>, maj\u0105cego za zadanie przygotowanie materia\u0142\u00f3w dydaktycznych i infrastruktury sprz\u0119towej do uruchomienia dw\u00f3ch nowych specjalno\u015bci w dziedzinie informatyki na trzech polskich uczelniach. W grancie wzi\u0119\u0142y udzia\u0142: Politechnika Wroc\u0142awska, Uniwersytet Wroc\u0142awski i Politechnika Gda\u0144ska oraz pi\u0119\u0107 uczelni z pa\u0144stw UE: Stafford University UK, University of Newcastle UK, Bristol University UK, Technical University of Valencia (Hiszpania) i Technical University of Lion (Francja). W ramach wsp\u00f3\u0142pracy Politechniki Wroc\u0142awskiej i BIT w Karlskronie przygotowa\u0142\u00a0 projekt Double Diploma, <\/i>a nast\u0119pnie koordynowa\u0142 jego realizacj\u0119 i aktywnie uczestniczy\u0142 w zaj\u0119ciach (wyk\u0142adach, seminariach i pisaniem prac magisterskich),\u00a0 prowadzonych w Polsce i Szwecji. Koordynowa\u0142 w BIT projekt TEMPUS TACIS CD_JEP 22077-2001, maj\u0105cy na celu przygotowanie materia\u0142\u00f3w dla kszta\u0142cenia na poziomie magisterskim, w specjalno\u015bci informatyka, na al-Farabi Kazakh National University w A\u0142ma Ata w Kazachstanie. W latach 2004-2005 uczestniczy\u0142 w programie uruchomienia kszta\u0142cenia w zakresie informatyki, realizowanym przez BIT dla Uniwersytetu Butare, jedynego w tym czasie w Rwandzie. Jest autorem lub wsp\u00f3\u0142autorem szeregu publikacji naukowych. Uczestniczy\u0142 w kilkudziesi\u0119ciu mi\u0119dzynarodowych konferencjach i seminariach, by\u0142 cz\u0142onkiem kilkunastu komitet\u00f3w organizacyjnych. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 2016 r. Aktywnie dzia\u0142a w \u015brodowisku katolickim we Wroc\u0142awiu, jest cz\u0142onkiem grup: Rycerze Kolumba, M\u0119\u017cczy\u017ani \u015awi\u0119tego J\u00f3zefa i M\u0119ski 16 Pluton R\u00f3\u017ca\u0144ca. Ponadto jego pasj\u0105 s\u0105 podr\u00f3\u017ce, najcz\u0119\u015bciej po\u0142\u0105czone z pielgrzymowaniem do miejsc objawie\u0144 Matki Bo\u017cej, m.in. Guadalupe (Meksyk), Fatima (Portugalia), Lourdes (Francja), Santiago de Compostela (Hiszpania), Gietrzwald (Polska), Kibeho (Rwanda), Aparecida (Brazylia) i Copacabana (Boliwia). W sumie odwiedzi\u0142 kilkadziesi\u0105t kraj\u00f3w w celach religijnych i turystycznych. Utrzymuje systematyczne kontakty z Rzemieniem.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KU\u017bD\u017bA\u0141 ANNA J\u00d3ZEFA,<\/strong>\u00a0urodzona 18 IX 1963 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jana i Ireny z domu Pawe\u0142czak, mieszka\u0144c\u00f3w Dulczy Ma\u0142ej. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego (profil humanistyczny) im. M. Kopernika w Mielcu z matur\u0105 w 1982 r. W tym samym roku zosta\u0142a zatrudniona w WSK Mielec jako planistka w Zak\u0142adzie Produkcji Aparatury Wtryskowej. Zmieni\u0142a jednak plany \u017cyciowe, zwolni\u0142a si\u0119 z pracy i 29 III 1985 r. wst\u0105pi\u0142a do Zgromadzenia C\u00f3rek Maryi Wspomo\u017cycielki (s. Salezjanek) w klasztorze w Pogrzebieniu, pow. raciborski. Pierwsze \u015bluby zakonne z\u0142o\u017cy\u0142a 5 VIII 1988 r. Pracowa\u0142a jako wychowawczyni\u00a0 i katechetka dzieci i m\u0142odzie\u017cy w Poznaniu, Warszawie, Soko\u0142owie Podlaskim, \u0141odzi i Suwa\u0142kach. W 1990 r. uko\u0144czy\u0142a studia w Instytucie Wy\u017cszej Kultury Religijnej przy Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a w 1994 r. \u2013 studia w zakresie pedagogiki chrze\u015bcija\u0144skiej na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie z tytu\u0142em magistra pedagogiki spo\u0142ecznej. W latach 1998 \u2013 2005 przebywa\u0142a na misjach na Bia\u0142orusi, gdzie w Bobrujsku i Mi\u0144sku pracowa\u0142a z dzie\u0107mi i m\u0142odzie\u017c\u0105. Od 2005 r. do 2008 r. by\u0142a katechetk\u0105 dzieci polskich emigrant\u00f3w w Ladispoli ko\u0142o Rzymu. W tym okresie uko\u0144czy\u0142a kurs duchowo\u015bci salezja\u0144skiej na Papieskim Wydziale Nauk Pedagogicznych \u201eAuxilium\u201d. W latach 2008 \u2013 2012 pracowa\u0142a w Odessie na Ukrainie, a w 2012 r. zosta\u0142a skierowana do Tbilisi (Gruzja), tak\u017ce do pracy wychowawczej i katechizacyjnej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KU\u017bD\u017bA\u0141 RYSZARD KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 23 III 1953 r. w Mielcu, syn Antoniego i Marii z G\u0142owackich. Absolwent Technikum Mechanicznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1975 r. i uzyska\u0142 tytu\u0142 technika budowy p\u0142atowc\u00f3w. Zosta\u0142 zatrudniony jako mechanik w nowo powsta\u0142ym Zak\u0142adzie Us\u0142ug Agrolotniczych w Mielcu i pracowa\u0142 w tej firmie od roku 1975 do 2009. W latach 1976-1978 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w jednostce lotniczej przy obs\u0142udze samolot\u00f3w An-2 i uzyska\u0142 szereg wojskowych uprawnie\u0144. Po powrocie z wojska przez kilka lat by\u0142 mechanikiem pok\u0142adowym, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcje mistrza do spraw eksploatacji, szefa bazy, szefa technicznego akcji oraz kierownika Dzia\u0142u Planowania Obs\u0142ugi Technicznej. Uczestniczy\u0142 w wielu akcjach o charakterze agrolotniczym i przeciwpo\u017carowym w kraju i za granic\u0105, m.in. w Egipcie, Etiopii, Hiszpanii, Iranie, Mali, NRD, Sudanie i na W\u0119grzech, a tak\u017ce w akcji humanitarnej \u201eEtiopia-1988\u201d.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KU\u017bD\u017bA\u0141 STANIS\u0141AWA (z domu TARAN)<\/strong>, urodzona 13 I 1955 r. w Borowej, powiat mielecki, c\u00f3rka J\u00f3zefa i Marii z Gryglewskich. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu. Po maturze w 1974 r. zosta\u0142a zatrudniona w O\u015brodku Bada\u0144 Rozwojowych Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu na stanowisku referenta. W 1976 r. przesz\u0142a do pracy w Zak\u0142adzie Us\u0142ug Agrolotniczych w Mielcu i pe\u0142ni\u0142a funkcje: sekretarki, kadrowej, ksi\u0119gowej i od 1995 r. kierownika Dzia\u0142u Finansowo-Ksi\u0119gowego EADS Warszawa Ok\u0119cie SA, Zak\u0142ad Us\u0142ug Agrolotniczych w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142a szereg kurs\u00f3w i szkole\u0144 specjalistycznych. W 1999 r. przebywa\u0142a w Sudanie jako specjalista do spraw rozliczania kontraktu. By\u0142a wsp\u00f3\u0142organizatork\u0105 wielu przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 lotniczych i spo\u0142ecznych, podejmowanych przez ZUA Mielec, m.in. budowy upami\u0119tnienia agrolotnik\u00f3w \u2013 ofiar wypadk\u00f3w lotniczych.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KU\u0179MA JERZY MAREK (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 4 IV 1961 r. w Mielcu, syn J\u00f3zefa i Laurencji. Brat Zgromadzenia S\u0142owa Bo\u017cego (werbista). \u015aluby wieczyste z\u0142o\u017cy\u0142 w 1996 r. Lekarz medycyny. W 1996 r. uzyska\u0142 doktorat nauk medycznych. W latach 1993-1996 pracowa\u0142 w Klinice Chirurgii Og\u00f3lnej Akademii Medycznej w Bia\u0142ymstoku. Od 1997 r. jest misjonarzem i lekarzem w szpitalu w Kundiawie i szpitalu misyjnym w Mingende w Papui Nowej Gwinei. Po kilku latach pracy misyjnej w Kundiawie i Mingende (Papua-Nowa Gwinea) zosta\u0142 przeniesiony do miasta Madang (Papua-Nowa Gwinea). Uko\u0144czy\u0142 II stopie\u0144 specjalizacji z ortopedii. Zorganizowa\u0142 oddzia\u0142 ortopedyczny w szpitalu w Madangu i wyk\u0142ada na tamtejszym Uniwersytecie S\u0142owa Bo\u017cego (Divine Word University).<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KWARCIANY STANIS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 8 V 1925 r. w Goleszowie, powiat mielecki, syn J\u00f3zefa i Antoniny z Kubickich. Uko\u0144czy\u0142 6 klas Publicznej Szko\u0142y Powszechnej M\u0119skiej w Mielcu. Pomaga\u0142 rodzicom w pracach na gospodarstwie rolnym. W czasie okupacji hitlerowskiej (1939-1944) zosta\u0142 wprowadzony do konspiracji przez stryja W\u0142adys\u0142awa (kapitana WP), kt\u00f3ry tworzy\u0142 plac\u00f3wki ZWZ-AK w po\u0142udniowo-zachodniej cz\u0119\u015bci\u00a0 powiatu mieleckiego. Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eBorowik\u201d i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 \u0142\u0105cznika w oddziale AK \u201ePobudka\u201d, dowodzonym przez wspomnianego stryja W\u0142adys\u0142awa. Uczestniczy\u0142 w kilku potyczkach z Niemcami w okolicach Blizny, Dobrynina, Niwisk i Przec\u0142awia. Po wyzwoleniu du\u017cej cz\u0119\u015bci powiatu mieleckiego spod okupacji hitlerowskiej (VIII 1944 r.) wraz z oddzia\u0142em ujawni\u0142 si\u0119 przed \u00f3wczesnymi polskimi s\u0142u\u017cbami bezpiecze\u0144stwa. Mimo to nied\u0142ugo potem zosta\u0142 aresztowany przez funkcjonariuszy PUBP i wi\u0119ziony przez miesi\u0105c w Mielcu. Po zwolnieniu\u00a0 powr\u00f3ci\u0142 do pracy na rodzinnym gospodarstwie oraz prowadzi\u0142 punkt biblioteczny we w\u0142asnym domu w Goleszowie. Od 1968 r. do 1981 r. pracowa\u0142 w Us\u0142ugowo-Wytw\u00f3rczej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy \u201ePrzysz\u0142o\u015b\u0107\u201d w Mielcu. W 1993 r. zosta\u0142 odznaczony Krzy\u017cem Armii Krajowej. Zmar\u0142 9 VII 2015 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Ksi\u0105\u017cnicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KWARCIANY W\u0141ADYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 8 VIII 1903 r. w Goleszowie, syn Franciszka i Marii ze Skowron\u00f3w. Ucz\u0119szcza\u0142 do gimnazjum w Mielcu, a nast\u0119pnie do Seminarium Duchownego OO Pallotyn\u00f3w w Wadowicach. Nie uko\u0144czy\u0142 seminarium i przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do szko\u0142y oficerskiej w Rembertowie. Po jej uko\u0144czeniu s\u0142u\u017cy\u0142 w 56 pu\u0142ku piechoty w Krotoszynie. Posiada\u0142 stopie\u0144 kapitana.\u00a0W 1939 r. prowadzi\u0142 szkolenia oddzia\u0142\u00f3w Obrony Narodowej. Uczestniczy\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 r. jako dow\u00f3dca batalionu ON, walczy\u0142 w okolicach K\u0119pna i Baranowa, a p\u00f3\u017aniej w obronie Warszawy. Po poddaniu si\u0119 stolicy powr\u00f3ci\u0142 do Goleszowa. Od XI 1939 r., po zaprzysi\u0119\u017ceniu przez kpt. J\u00f3zefa Rz\u0105dzkiego, nale\u017ca\u0142 do konspiracji (p\u00f3\u017aniej ZWZ i AK). Przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201e\u015awierszcz\u201d (p\u00f3\u017aniej tak\u017ce \u201eMa\u0142y\u201d i \u201eSiwy\u201d). Po utworzeniu si\u0119 Komendy Obwodu ZWZ w Mielcu otrzyma\u0142 i wykona\u0142 zadanie zorganizowania plac\u00f3wek ZWZ w po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci by\u0142ego powiatu mieleckiego. Pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 fa\u0142szyw\u0105 kenkart\u0105 na nazwisko \u201eW\u0142adys\u0142aw Kwieci\u0144ski\u201d, jako robotnik w lasach Zygmunta D\u0119bickiego w Goleszowie. Bra\u0142 udzia\u0142 w szeregu r\u00f3\u017cnych akcji. W 1943 r., pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 dow\u00f3dcy Plac\u00f3wki AK \u201eMarian\u201d (Mielec) uczestniczy\u0142 w przygotowaniu udanej akcji rozbicia mieleckiego wi\u0119zienia i ewakuacji wi\u0119\u017ani\u00f3w. W maju 1944 r. zosta\u0142 mianowany dow\u00f3dc\u0105 plac\u00f3wek po\u0142udniowo-wschodnich (kryptonim Fa3). W czasie akcji \u201eBurza\u201d dowodzi\u0142 oddzia\u0142em \u201ePobudka\u201d i stoczy\u0142 szereg potyczek z oddzia\u0142ami Wehrmachtu w okolicach Bliznej, Dobrynina, Niwisk i Przec\u0142awia. Po akcji \u201eBurza\u201d plac\u00f3wka W.Kwarcianego otrzyma\u0142a kryptonim \u201e56\u201d. We wrze\u015bniu 1944 r. ujawni\u0142 si\u0119 i powr\u00f3ci\u0142 do Goleszowa. Podleg\u0142ym \u017co\u0142nierzom zakaza\u0142 jednak ujawniania si\u0119. Nie wst\u0105pi\u0142, cho\u0107 go namawiano, w szeregi Wojska Polskiego. Zamieszka\u0142 w Nisku (z fa\u0142szywym nazwiskiem) i podj\u0105\u0142 prac\u0119 agenta ubezpieczeniowego PZU. Zosta\u0142 jednak rozpoznany i uwi\u0119ziony na Zamku w Rzeszowie, a nast\u0119pnie wypuszczony pod warunkiem powrotu do s\u0142u\u017cby wojskowej. W MSW uda\u0142o mu si\u0119 uzyska\u0107 zgod\u0119 na przej\u015bcie w stan spoczynku. Powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony, za\u0142o\u017cy\u0142 legaln\u0105 organizacj\u0119 kombatanck\u0105 w Mielcu i zosta\u0142 jej prezesem. Nale\u017ca\u0142 jednak tak\u017ce do organizacji podziemnej \u201eNie\u201d, a p\u00f3\u017aniej WiN i kierowa\u0142 akcjami propagandowymi, skierowanymi przeciwko nowej w\u0142adzy. Ostrze\u017cony przez funkcjonariusza UB wyjecha\u0142 na Ziemie Zachodnie i zosta\u0142 zatrudniony w Zaodrza\u0144skich Zak\u0142adach Budowy Most\u00f3w i Wagon\u00f3w \u201eZastal\u201d w Zielonej G\u00f3rze. W p\u00f3\u017aniejszych latach za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w ruchu oporu, a zw\u0142aszcza udzia\u0142 w akcjach bojowych, odznaczony zosta\u0142 m.in. Odznak\u0105 Grunwaldzk\u0105 i Krzy\u017cem Partyzanckim. Zmar\u0142 30 VI 1987 r. Spoczywa na cmentarzu w Zielonej G\u00f3rze.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KWA\u015aNIEWSKA KATARZYNA (z domu MAZUR),<\/strong> urodzona 25 XI 1974 r. w Mielcu, c\u00f3rka Jacka i J\u00f3zefy z domu Kapinos. Absolwentka Liceum Ekonomicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1993 r. Uko\u0144czy\u0142a studia w Wy\u017cszej Szkole Informatyki i Zarz\u0105dzania w Rzeszowie (kierunek: rachunkowo\u015b\u0107 i finanse) w 2000 r. oraz studia na Politechnice Radomskiej im Kazimierza Pu\u0142askiego (kierunek: ekonomia i finanse) w 2002 r. z tytu\u0142em magistra Od 1993 r. pracowa\u0142a w bankach: Pierwszym Komercyjnym Banku SA w Mielcu (ksi\u0119gowa, 1993-1998) i Kredyt Banku SA (doradca klienta, 1998-2009). W 2009 r. zosta\u0142a mianowana dyrektorem Oddzia\u0142u Kredyt Banku SA w Mielcu, a od 2013 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 dyrektora Oddzia\u0142u Banku Zachodniego WBK SA w Mielcu.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWA\u015aNIEWSKI BOLES\u0141AW J\u00d3ZEF<\/strong>, urodzony 1 XII 1935 r. w Cyrance kolo Mielca, syn Mateusza i Stefanii z domu Surowiec. Od 1952 r. pracowa\u0142 w WSK Mielec na Wydziale 56 (monta\u017c ostateczny) jako pracownik fizyczny, brygadzista, mistrz, starszy mistrz i kierownik zmianowy. W 1961 r. uzyska\u0142 w CRzR w Rzeszowie dyplom czeladniczy \u2013 instalatorstwo elektryczne, a w1962 r. uko\u0144czy\u0142 Technikum Elektryczne w Mielcu i zda\u0142 matur\u0119. W 1991 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wiele czasu po\u015bwi\u0119ca\u0142 dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. Od 1960 r. by\u0142 cz\u0142onkiem OSP Cyranka, a od 1968 r. jej prezesem. W latach 70. i 80. kilkakrotnie by\u0142 wybierany radnym Miejskiej Rady Narodowej w Mielcu. Od 1978 r. do 1994 r. pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komitetu Osiedlowego, a nast\u0119pnie Rady Osiedla Cyranka. Uczestniczy\u0142 w realizacji wszystkich wi\u0119kszych inwestycji osiedlowych, m.in. w budowie wodoci\u0105gu. By\u0142 tak\u017ce \u0142awnikiem Kolegium (lata 90.) i S\u0105du Rejonowego (do 2004 r.). Wyr\u00f3\u017cniony m.in.: Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d, Z\u0142otym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa\u201d i Medalem Przyja\u017ani (za monta\u017c An-2 dla Wietnamu w 1981 r.). Zmar\u0142 29 V 2006 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWA\u015aNIEWSKI KAROL (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 12 I 1917 r. w Goleszowie, pow. mielecki, syn Jana i Apolonii z domu Stachura. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1936 r. W czasie okupacji hitlerowskiej, po uko\u0144czeniu studi\u00f3w teologicznych w Instytucie Seminaryjnym w B\u0142oniu ko\u0142o Tarnowa, przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie w 1941 r. Pracowa\u0142 jako wikariusz w Jurkowie ko\u0142o Dobrej, a w 1946 r. wyjecha\u0142 na Ziemie Zachodnie i tam pe\u0142ni\u0142 pos\u0142ug\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 w parafiach archidiecezji wroc\u0142awskiej: O\u017cary, Laski, Tomis\u0142aw, Boles\u0142awiec i \u017babin. W 1974 r. zosta\u0142 odznaczony Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. W 1978 r. powr\u00f3ci\u0142 do diecezji tarnowskiej i pracowa\u0142 w parafii Tarn\u00f3w – Krzy\u017c. W latach 80. i 90. przebywa\u0142 w Austrii, gdzie by\u0142 duszpasterzem w parafii Rustorf (1983-1984), a nast\u0119pnie w parafii Rehberg (1985-1997). Za pe\u0142n\u0105 po\u015bwi\u0119cenia prac\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 i spo\u0142eczn\u0105 darzony by\u0142 powszechnym szacunkiem. Nie zapomina\u0142 o rodzinnej parafii w Ksi\u0105\u017cnicach, pomagaj\u0105c jej materialnie, m.in. ufundowa\u0142 epitafium ku czci ks. Stanis\u0142awa Grzyba \u2013 budowniczego ko\u015bcio\u0142a parafialnego w Ksi\u0105\u017cnicach. Znacz\u0105co przyczyni\u0142 si\u0119 do budowy kaplicy dojazdowej w Rydzowie ko\u0142o Ksi\u0105\u017cnic. W parafii Rehberg i rodzinnym Goleszowie wspiera\u0142 r\u00f3\u017cnymi formami kluby sportowe. Pomaga\u0142 tak\u017ce materialnie m.in. siostrom bernardynkom w Ko\u0144czyskach ko\u0142o Zakliczyna i siostrom karmelitankom bosym w Tarnowie. Z powodu pogarszaj\u0105cego si\u0119 stanu zdrowia powr\u00f3ci\u0142 do Tarnowa i zamieszka\u0142 w Domu Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w. Zmar\u0142 8 XI 1999 r. Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Ksi\u0105\u017cnicach.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWA\u015aNIEWSKI LEON ALEKSANDER<\/strong>, urodzony 27 VI 1928 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Franciszka\u00a0i Antoniny z domu Kralisz. W czasie okupacji hitlerowskiej \u2013 w wieku 15 lat \u2013 pracowa\u0142 w Flugzeugwerk Mielec jako robotnik. Tu\u017c po wojnie by\u0142 za\u0142o\u017cycielem dru\u017cyny harcerskiej w Wojs\u0142awiu, a nast\u0119pnie dru\u017cynowym VII Dru\u017cyny Harcerskiej im. Kazimierza Pu\u0142askiego. Nauk\u0119 w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. S. Konarskiego w Mielcu uko\u0144czy\u0142 na poziomie gimnazjalnym w 1946 r. Do klas licealnych ucz\u0119szcza\u0142 w Liceum Matematyczno-Fizycznym w Gda\u0144sku i tam zda\u0142 matur\u0119 w 1948 r. Od 1949 r. zamieszka\u0142 w Warszawie. Studia wy\u017csze odby\u0142 w Szkole G\u0142\u00f3wnej S\u0142u\u017cby Zagranicznej w Warszawie (I stopie\u0144 \u2013 1952, II stopie\u0144 \u2013 1954)\u00a0i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra historii. Studiowa\u0142 te\u017c dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1958 r. pracowa\u0142 w resorcie handlu zagranicznego. Od 1969 r. pe\u0142ni\u0142 funkcje kierownicze; w latach 1969-1975 by\u0142 naczelnikiem Wydzia\u0142u w Ministerstwie Handlu Zagranicznego, 1975-1979 \u2013 zast\u0119pc\u0105 attache handlowego Ambasady PRL w Trypolisie (Libia), 1979-1985 \u2013 g\u0142\u00f3wnym specjalist\u0105 w Ministerstwie Handlu Zagranicznego i 1985-1989 – attache handlowym Ambasady PRL w Kabulu (Afganistan). Za d\u0142ugoletni\u0105 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 zawodow\u0105 odznaczony zosta\u0142 m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP (1989) i Medalem 70-lecia Wolno\u015bci Afganistanu (1989). Utrzymuje kontakt z Mielcem, uczestniczy w zjazdach kole\u017ce\u0144skich. Bra\u0142 udzia\u0142 w \u015awiatowym Zje\u017adzie Mielczan w 2000 r. Zmar\u0142 1 IX 2011 r. Pochowany na cmentarzu na Bielanach w Warszawie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWA\u015aNIEWSKI LESZEK ROBERT<\/strong>, urodzony 27 V 1970 r. w Mielcu, syn Eugeniusza i Czes\u0142awy z Kalawskich. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu. Matur\u0119 zda\u0142 w 1989 r. Po maturze pracowa\u0142 w zak\u0142adzie mechaniki pojazdowej jako elektromechanik samochodowy (1989-1991), a nast\u0119pnie odby\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 (1991-1992). W 1992 r. rozpocz\u0105\u0142 studia prawnicze na Uniwersytecie im. Marii Curie-Sk\u0142odowskiej w Lublinie Filia w Rzeszowie. R\u00f3wnocze\u015bnie w latach 1993-1995 pracowa\u0142 w firmach prywatnych. W 1995 r. zosta\u0142 zatrudniony Banku Pekao SA II Oddzia\u0142 w Mielcu i pracowa\u0142 jako stra\u017cnik bankowy (1995-1996), a nast\u0119pnie kasjer (1996-1998). W 1998 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Prawa i Administracji (kierunek: prawo) UMCS w Lublinie Filia w Rzeszowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Po studiach pracowa\u0142 nadal w Banku Pekao SA II Oddzia\u0142 w Mielcu, ale zosta\u0142 przeniesiony na stanowisko specjalisty obs\u0142ugi rachunk\u00f3w os\u00f3b fizycznych i podmiot\u00f3w gospodarczych (1998-2000), a nast\u0119pnie na stanowisko mened\u017cera klienta w Pionie Bankowo\u015bci Korporacyjnej (2000-2002) i Pionie Bankowo\u015bci Indywidualnej (2002-2003). W tym okresie uzyska\u0142 presti\u017cowe wyr\u00f3\u017cnienie: \u201eNajlepszy Mened\u017cer Klienta Regionu Po\u0142udniowo-Wschodniego 2002\u201d. W latach 2003-2005 powierzono mu funkcje p.o. dyrektora Oddzia\u0142u i dyrektora Oddzia\u0142u \u2013 Pionu Bankowo\u015bci Indywidualnej w Banku Pekao SA I i II Oddzia\u0142 w Mielcu. W 2005 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Podkarpackiego Banku Sp\u00f3\u0142dzielczego Oddzia\u0142 w Mielcu. Zorganizowa\u0142 t\u0119 plac\u00f3wk\u0119 od podstaw i prowadzi\u0142 j\u0105 do grudnia 2016 r. Uko\u0144czy\u0142 kilkana\u015bcie kurs\u00f3w specjalistycznych, m.in. z zakresu bankowo\u015bci, zarz\u0105dzania i funduszy UE. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 spo\u0142ecznie, m.in. by\u0142 wiceprezesem SPR Stal Mielec w latach 2011-2012. W wyniku konkursu, przeprowadzonego 6 XII 2016 r., zosta\u0142 dyrektorem Szpitala Powiatowego im. Edmunda Biernackiego w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 t\u0119 funkcj\u0119 do 31 III 2019 r. Po wygranym konkursie w dniu 21 V 2019 r. obj\u0105\u0142 stanowisko dyrektora Samodzielnego Publicznego Zespo\u0142u Opieki Zdrowotnej w Lubaczowie. W III 2022 r. powierzono mu funkcj\u0119 pe\u0142ni\u0105cego obowi\u0105zki dyrektora Wojew\u00f3dzkiego Szpitala Podkarpackiego im. Jana Paw\u0142a II w Kro\u015bnie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWA\u015aNIEWSKI MIECZYS\u0141AW<\/strong>, urodzony 17 VIII 1920 r. w Wojs\u0142awiu, pow. mielecki, syn Franciszka i Antoniny z domu Kralisz. Ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu, ale najazd hitlerowski na Polsk\u0119 i okupacja uniemo\u017cliwi\u0142y mu dalsz\u0105 nauk\u0119. W latach 1940-1942 pracowa\u0142 jako robotnik w niemieckiej firmie budowlanej w Mielcu. W 1943 r. wyjecha\u0142 do rodziny w Krakowie. Uko\u0144czy\u0142 dwuletni\u0105 szko\u0142\u0119 przemys\u0142ow\u0105, a w 1945 r. zda\u0142 matur\u0119 i uzyska\u0142 tytu\u0142 technika drogowego. W latach 1945-1947 pracowa\u0142 w Urz\u0119dzie Wojew\u00f3dzkim w Gda\u0144sku w charakterze technika kre\u015blarza. W 1952 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Akademii G\u00f3rniczo \u2013 Hutniczej w Krakowie, uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera budownictwa l\u0105dowego i podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Biurze Projektowym Nowej Huty, nied\u0142ugo potem przekszta\u0142conym w Biuro Studi\u00f3w i Projekt\u00f3w Hutnictwa \u201eBiprostal\u201d. Jako projektant i p\u00f3\u017aniej st. projektant bra\u0142 udzia\u0142 w opracowaniu dokumentacji architektoniczno \u2013 budowlanych dla Huty im. Lenina (aktualnie im. S\u0119dzimira) oraz niekt\u00f3rych obiekt\u00f3w w Hucie \u201eCz\u0119stochowa\u201d. R\u00f3wnocze\u015bnie pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje spo\u0142eczno-polityczne, m.in. w latach 1972-1979 by\u0142 przewodnicz\u0105cym Rady Zak\u0142adowej \u201eBiprostalu\u201d. W 1981 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Od 1982 r. pe\u0142ni\u0142 spo\u0142eczna funkcj\u0119 kierownika budowy kaplicy i zaplecza ko\u015bcio\u0142a Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej na osiedlu Szklane Domy w Krakowie – Nowej Hucie. Zmar\u0142 12 V 1989 r. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWA\u015aNIEWSKI STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 15 III 1923 r. w Wojs\u0142awiu ko\u0142o Mielca, syn Franciszka i Antoniny\u00a0z domu Kralisz. W latach 1936-1939 ucz\u0119szcza\u0142 do Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum im. St. Konarskiego w Mielcu, ale dalsz\u0105 nauk\u0119 przerwa\u0142a wojna. W 1942 r. uko\u0144czy\u0142 2-letni\u0105 Szko\u0142\u0119 Budownictwa w Krakowie, a w latach 1942-1944 pracowa\u0142 jako technik w przedsi\u0119biorstwie budowlanym w Mielcu . W okresie okupacji hitlerowskiej nale\u017ca\u0142 do Armii Krajowej. Od 20 XI 1944 r. do 9 X 1945 r. s\u0142u\u017cy\u0142 w Marynarce Wojennej\u00a0w stopniu mata. Za udzia\u0142 w II wojnie \u015bwiatowej zosta\u0142 odznaczony m.in. Medalem za Odr\u0119, Nys\u0119 i Ba\u0142tyk, Medalem \u201eZwyci\u0119stwo i Wolno\u015b\u0107\u201d i Odznak\u0105 Partyzanck\u0105. W latach 1945-1948 uczy\u0142 si\u0119 w Pa\u0144stwowej Szkole Morskiej (Wydzia\u0142 Nawigacyjny w Gdyni i w Szczecinie). Jako ucze\u0144 p\u0142ywa\u0142 na \u201eDarze Pomorza\u201d, a nast\u0119pnie jako praktykant pok\u0142adowy na s\/s \u201eKutno\u201d i jako asystent pok\u0142adowy na m\/s \u201eBatory\u201d. Od 1950 r. pracowa\u0142 jako technik w przedsi\u0119biorstwach budowlanych w Gda\u0144sku i Tarnowie, a w latach 1952-1983 jako projektant i starszy projektant w biurach projektowych oraz inspektor nadzoru budowlanego w Krakowie. W 1954 r. uko\u0144czy\u0142 Wieczorow\u0105 Szko\u0142\u0119 In\u017cyniersk\u0105 w Krakowie i uzyska\u0142 tytu\u0142 in\u017cyniera budownictwa. Wtedy te\u017c z rodzin\u0105 zamieszka\u0142 na sta\u0142e w Krakowie. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi. W 1983 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, a w latach 1983-1994 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 kierownika budowy ko\u015bcio\u0142a Matki Bo\u017cej Ostrobramskiej w Krakowie przy ul. J. Meissnera. Zmar\u0142 10 XI 2016 r. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KWA\u015aNIK ALICJA (z domu KURASIEWICZ),<\/strong>\u00a0urodzona 12 X 1970 r. w Jaros\u0142awiu, c\u00f3rka Tadeusza i Janiny ze Sowi\u0144skich. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Miko\u0142aja Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1989 r. Uko\u0144czy\u0142a: Studium Fizjoterapii w Bochni (1991), studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie z tytu\u0142em magistra rehabilitacji ruchowej (1995), szereg szkole\u0144 z dziedziny fizjoterapii oraz studia podyplomowe w zakresie gimnastyki korekcyjnej. Uzyska\u0142a tytu\u0142y i uprawnienia: dyplomowany terapeuta PNF, certyfikowany bodyworker, instruktor bodyART i instruktor pilates. Ponadto jest studentk\u0105 Polskiej Akademii Medycyny Osteopatycznej i Szko\u0142y Terapii Wisceralnej. Od 1998 r. prowadzi w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 gospodarcz\u0105 \u2013 gimnastyk\u0119 korekcyjn\u0105. Pracuje w Szkole Podstawowej nr 11 z klasami integracyjnymi im. \u015bw. Jana Paw\u0142a II w Mielcu, prowadz\u0105c gimnastyk\u0119 korekcyjn\u0105 i usprawniaj\u0105c dzieci niepe\u0142nosprawne. Posiada stopie\u0144 nauczyciela dyplomowanego. Jest pomys\u0142odawc\u0105 i wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem Prozdrowotnego Fitness Klubu Artemis w Mielcu w 2007 r., kt\u00f3ry nadal prowadzi i rozwija jego dzia\u0142alno\u015b\u0107.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KWIACIARNIE<\/strong>, sklepy zajmuj\u0105ce si\u0119 g\u0142\u00f3wnie sprzeda\u017c\u0105 kwiat\u00f3w i artyku\u0142\u00f3w potrzebnych do ich hodowania oraz us\u0142ugami zwi\u0105zanymi z kwiatami. Wprawdzie sztuka ozdabiania kwiatami wn\u0119trz dom\u00f3w i obiekt\u00f3w u\u017cyteczno\u015bci publicznej (\u015bwi\u0105ty\u0144, pa\u0142ac\u00f3w, instytucji) by\u0142a znana od czas\u00f3w staro\u017cytnych, ale w niewielkich miejscowo\u015bciach a\u017c do naszych czas\u00f3w nie stanowi\u0142a powa\u017cnego \u017ar\u00f3d\u0142a dochodu. Co prawda sprzedawano kwiaty na straganach w czasie jarmark\u00f3w i targ\u00f3w, ale jako dodatek do owoc\u00f3w i warzyw. Pierwszy w Mielcu sklep sprzedaj\u0105cy kwiaty prowadzi\u0142a J\u00f3zefa Piasecka przy ul. J. Pi\u0142sudskiego 3 (w czasie okupacji hitlerowskiej, od 1941 r.). Pierwszym, kt\u00f3ry rozpocz\u0105\u0142 sprzeda\u017c kwiat\u00f3w na szerok\u0105 skal\u0119, by\u0142 Kazimierz Buczek w latach 60., g\u0142\u00f3wnie dzi\u0119ki hodowli kwiat\u00f3w we w\u0142asnej szklarni. (Kontynuatorem jego dzia\u0142alno\u015bci jest najbli\u017csza rodzina. C\u00f3rka Zofia oraz wnuczka Magdalena (Jankowska-Kural) z m\u0119\u017cem prowadz\u0105 kwiaciarni\u0119 \u201eSonia\u201d, a syn Marek z \u017con\u0105 Janin\u0105 \u2013 kwiaciarni\u0119 \u201eMagnolia\u201d). \u00a0W latach 70. pojawi\u0142y si\u0119 kolejne sklepy z kwiatami, prowadzone m.in. przez \u00a0Walentyn\u0119 S\u0142awi\u0144sk\u0105 (potem \u201eWalentyna\u201d) oraz PSS \u201eSpo\u0142em\u201d. Po wprowadzeniu reform ustrojowych pod koniec lat 80. i na pocz\u0105tku lat 90., a tak\u017ce wyra\u017anym zwi\u0119kszeniu zapotrzebowania na kwiaty \u017cywe i sztuczne (dekoracje lokali, cmentarzy, ko\u015bcio\u0142\u00f3w itp.) powsta\u0142o wiele sklep\u00f3w i kiosk\u00f3w, pe\u0142ni\u0105cych funkcje kwiaciarni, ale z czasem cz\u0119\u015b\u0107 z nich zosta\u0142a zlikwidowana. W rywalizacji o klienta wprowadzano nowo\u015bci i udogodnienia. Aktualnie, poza sprzeda\u017c\u0105 kwiat\u00f3w i innych akcesori\u00f3w zwi\u0105zanych z kwiatami, poszczeg\u00f3lne kwiaciarnie wykonuj\u0105 szereg us\u0142ug, m.in. kompleksow\u0105 obs\u0142ug\u0119 florystyczn\u0105 uroczysto\u015bci (weselnych, jubileuszowych, \u017ca\u0142obnych), dekorowanie ko\u015bcio\u0142\u00f3w, przybieranie samochod\u00f3w do \u015blubu czy jubileuszu, bukiety okoliczno\u015bciowe, kosze i kompozycje kwiatowe, stroiki i kompozycje \u015bwi\u0105teczne, aran\u017cacje kwiatowe w pomieszczeniach firmowych. Standardem sta\u0142o si\u0119 dowo\u017cenie kwiat\u00f3w pod wskazany adres w Mielcu (tzw. \u201epoczta kwiatowa\u201d). W 2013 r. funkcjonowa\u0142y kwiaciarnie: \u201eFlowers-center\u201d przy ul. Dworcowej 4\/50a (CHU \u201ePasa\u017c\u201d), \u201eGardenia\u201d przy al. Ducha \u015awi\u0119tego 9b\/5, \u201eKamelia\u201d \u2013 Hala Targowa przy ul. Wolno\u015bci 23a, \u201e\u0141adne Kwiatki\u201d przy ul. Pu\u0142askiego 2a, \u201eMagnolia\u201d przy ul. 3 Maja 6a, \u201eRoma\u201d w Hipermarkecie \u201eTESCO\u201d przy ul. S. \u017beromskiego 15, \u201eR\u00f3\u017ca\u201d S.C. przy ul. Dworcowej 4, \u201eR\u00f3\u017ca\u201d przy ul. M. Pisarka 7, \u201eSonia\u201d \u2013 ul. 3 Maja 13, \u201eStorczyk\u201d przy ul. Botanicznej 1, \u201e\u015alub Marze\u0144\u201d przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 1, \u201eWalentyna\u201d Walentyna S\u0142awi\u0144ska \u2013 ul. Dworcowa 4\/30a, \u201eZielony Zak\u0105tek\u201d \u2013 Galeria \u201eAura\u201d przy ul. Biernackiego 2 oraz kwiaciarnie bez nazwy, prowadzone przez: Alin\u0119 i Andrzeja Gac\u00f3w przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 10a, Ma\u0142gorzat\u0119 Herchel przy ul. S\u0142onecznej 16, Gra\u017cyn\u0119 i Bogus\u0142awa \u00a0Saran\u00f3w przy al. Niepodleg\u0142o\u015bci 10a i ul. M. Kopernika oraz Zdzis\u0142awa Wolskiego przy ul. M. Pisarka 9c.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWIATKOWSKA ANITA (z domu CHOJNACKA)<\/strong>, urodzona 5 III 1985 r. w Pile, c\u00f3rka Ryszarda i Ma\u0142gorzaty. Treningi siatkarskie rozpocz\u0119\u0142a w szkole podstawowej i klubie Nafta Pi\u0142a, a nast\u0119pnie by\u0142a zawodniczk\u0105 Sparty Z\u0142ot\u00f3w. Utalentowan\u0105 m\u0142od\u0105 siatkark\u0119 skierowano w 2000 r. do Szko\u0142y Mistrzostwa Sportowego w Sosnowcu i tam uko\u0144czy\u0142a szko\u0142\u0119 \u015bredni\u0105 z matur\u0105 w 2004 r. Gra\u0142a na pozycji atakuj\u0105cej. Jako zawodniczka SMS PZPS Sosnowiec uczestniczy\u0142a w rozgrywkach krajowych oraz wyst\u0119powa\u0142a w reprezentacji Polski kadetek (srebrny medal na Mistrzostwach Europy w 2001 r.) i juniorek (z\u0142oty medal na Mistrzostwach Europy w 2002 r., br\u0105zowy medal na Mistrzostwach \u015awiata w 2003 r.) Po maturze powr\u00f3ci\u0142a do rodzinnej Pi\u0142y i w latach 2004-2008 gra\u0142a w ekstraklasowym zespole PTPS Farmutil Pi\u0142a, przyczyniaj\u0105c si\u0119 do jego sukces\u00f3w, m.in. wicemistrzostwa Polski w 2006, 2007 i 2008 r. oraz zdobycia Pucharu Polski w 2008 r. Gra\u0142a te\u017c w reprezentacji Polski, kt\u00f3ra na Uniwersjadzie w Bangkoku w 2007 r. zdoby\u0142a z\u0142oty medal. Kolejnymi klubami ekstraklasowymi, w kt\u00f3rych wyst\u0119powa\u0142a, by\u0142y: SSK Calisia Kalisz (2008-2009), KPSK Stal Mielec (2009-2011), Budowlani \u0141\u00f3d\u017a (2011-2012), Atom Trefl Sopot (2012-2013, mistrzostwo Polski w 2013 r.), ponownie Budowlani \u0141\u00f3d\u017a (2013-2014), Impel Wroc\u0142aw (2014-2015) i PTPS Pi\u0142a (2015-2018). Do 2011 r. by\u0142a powo\u0142ywana do reprezentacji\u00a0 Polski i zagra\u0142a w 19 meczach, m.in. w cyklu rozgrywek Grand Prix (Zielona G\u00f3ra, Bydgoszcz, Chiny) i Mistrzostwach Europy w Serbii w 2011 r. (V miejsce Polski). Po sezonie 2017\/2018 zako\u0144czy\u0142a zawodow\u0105 gr\u0119 w pi\u0142k\u0119 siatkow\u0105.\u00a0<\/p>\r\n

\"\"KWIATKOWSKA EL\u017bBIETA (z domu SANECKA),<\/b> urodzona 20 X 1948 r. w Rz\u0119dzianowicach, powiat mielecki, c\u00f3rka Boles\u0142awa i Janiny z Zatyckich. Absolwentka Technikum Ekonomicznego w Mielcu z matur\u0105 w 1967 r. Ponadto uko\u0144czy\u0142a kursy specjalistyczne z zakresu prawa pracy\u00a0 i zarz\u0105dzania zasobami ludzkimi. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0119\u0142a w 1967 r. w WSK Mielec na Wydziale Aparatury Wtryskowej jako kontystka, a p\u00f3\u017aniej planistka i dyspozytor. W 1994 r. przesz\u0142a do Przedsi\u0119biorstwa Telekomunikacyjnego Centrala,\u00a0 p\u00f3\u017aniej Telenet Mielec i Teler SA i do 2001 r. pracowa\u0142a na stanowisku kierownika dzia\u0142u kadr. W latach 2002 \u2013 2012 pe\u0142ni\u0142a funkcje kierownika Departamentu Zarz\u0105dzania Kadrami, a p\u00f3\u017aniej dyrektora Departamentu Kadr i Organizacji Multimedia Polska SA. (Korporacja zatrudnia\u0142a ponad 1500 os\u00f3b.) W trakcie pracy zawodowej urodzi\u0142a i wychowywa\u0142a 5 dzieci, w tym trojaczki, co by\u0142o w\u00f3wczas w Mielcu przedmiotem powszechnego podziwu. W 2012 r. przesz\u0142a na emerytur\u0119. Od 2018 r. pe\u0142ni funkcj\u0119 prezesa Mieleckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KWIATKOWSKA WANDA (z domu \u0141OPUSZY\u0143SKA),<\/strong>\u00a0urodzona 7 V 1937 r. w Borys\u0142awiu, c\u00f3rka Ignacego i Michaliny z domu Kr\u00f3l? Po wojnie zamieszka\u0142a z rodzin\u0105 w Mielcu. Absolwentka Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego w Mielcu z matur\u0105 w 1955 r. Studia na Wydziale Mechanicznym Energetycznym (kierunek: aparatura i urz\u0105dzenia przemys\u0142u chemicznego) Politechniki \u015al\u0105skiej w Gliwicach uko\u0144czy\u0142a w 1960 r. z tytu\u0142em magistra in\u017cyniera. W 1963 r. zosta\u0142a zatrudniona jako nauczyciel w Zespole Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Tarnowie-Mo\u015bciskach. Uko\u0144czy\u0142a studia pedagogiczne (1969 r.). Pe\u0142ni\u0142a r\u00f3\u017cne funkcj\u0119, m.in. kierownika Wydzia\u0142u Mechaniczno-Elektrycznego ZST. W 1991 r. zosta\u0142a oddelegowana do Kuratorium O\u015bwiaty w Tarnowie i pracowa\u0142a na stanowisku starszego wizytatora. Od 1992 r. przebywa na emeryturze. Przez wiele lat anga\u017cowa\u0142a si\u0119 spo\u0142ecznie. Wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielka Sp\u00f3\u0142dzielni Mieszkaniowej \u201eMo\u015bcice\u201d w Tarnowie (zasoby mieszkaniowe przej\u0119te od miejscowych Zak\u0142ad\u00f3w Azotowych), w latach 1992-2004 cz\u0142onek zarz\u0105du tej\u017ce Sp\u00f3\u0142dzielni. Wyr\u00f3\u017cniona m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KWIATKOWSKI LESZEK STEFAN<\/strong>, urodzony 8 IX 1925 r. w Krakowie, syn Feliksa i Eugenii z domu Stycze\u0144. W 1952 r. uko\u0144czy\u0142 studia na Wydziale Weterynaryjnym UMCS w Lublinie i uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza weterynarii. Pe\u0142ni\u0142 funkcje: ordynatora i kierownika PZLZ w Nowogardzie Szczeci\u0144skim (1950-1956), kierownika PZLZ w Borowej (1957-1963), powiatowego lekarza weterynarii i kierownika PZW w Mielcu (1963-1967), ordynatora PZLZ w Kolbuszowej (1968-1975) i ordynatora PZLZ w Mielcu (1975-1990). W 1990 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119 i mieszka\u0142 w Mielcu. Zmar\u0142 5 XII 2000 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWIATKOWSKI WITOLD KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 25 VIII 1929 r. we Lwowie, syn Witolda i Heleny z domu Weydlich. Absolwent liceum w Miliczu, matur\u0119 zda\u0142 w 1949 r. W latach 1945-1949 by\u0142 instruktorem ZHP. Prac\u0119 zawodow\u0105 rozpocz\u0105\u0142 w 1953 r. jako starszy laborant w Instytucie Syntezy Chemicznej w O\u015bwi\u0119cimiu. Studiowa\u0142 na Wydziale Elektrycznym (kierunek: materia\u0142oznawstwo i wysokie napi\u0119cia) Politechniki Wroc\u0142awskiej i w 1959 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra in\u017cyniera. Po studiach zosta\u0142 zatrudniony na stanowisku g\u0142\u00f3wnego energetyka w Przemyskich Zak\u0142adach Przemys\u0142u Terenowego w Przemy\u015blu (1960-1961), a nast\u0119pnie pracowa\u0142\u00a0w Zak\u0142adach Wytw\u00f3rczych Aparat\u00f3w Wysokiego Napi\u0119cia w Przemy\u015blu (g\u0142\u00f3wny in\u017cynier, 1961-1967), Instytucie Automatyki we Wroc\u0142awiu (1967-1968) i Polcargo w \u0141odzi (rzeczoznawca, 1967-1968), Technikum Ch\u0142odniczym we Wroc\u0142awiu (nauczyciel, 1968-1970), Zak\u0142adzie Przeka\u017anik\u00f3w w \u017barach (g\u0142\u00f3wny in\u017cynier,1971-1980 i dyrektor, 1981). W tym okresie uko\u0144czy\u0142 studia podyplomowe: Efektywno\u015b\u0107 inwestycji (Wy\u017csza Szko\u0142a Ekonomiczna w Krakowie, 1964), Organizacja i kierownictwo (SGH w Warszawie, 1967), Informatyka (Wy\u017csza Szko\u0142a Ekonomiczna we Wroc\u0142awiu, 1978) oraz rozpocz\u0105\u0142 studia doktoranckie na Politechnice Warszawskiej (1980), kt\u00f3re przerwa\u0142 stan wojenny. Poza prac\u0105 zawodow\u0105 dzia\u0142a\u0142 w ZHP oraz zajmowa\u0142 si\u0119 sportem i turystyk\u0105. Zdoby\u0142 uprawnienia instruktora narciarskiego PZN (1965) i przewodnika g\u00f3rskiego (1975) oraz przewodniczy\u0142 Komisji Turystyki G\u00f3rskiej i Narciarskiej PTTK w \u017barach. Organizowa\u0142 wiele oboz\u00f3w w\u0119drownych i kurs\u00f3w narciarskich. R\u00f3wnocze\u015bnie by\u0142 redaktorem podziemnego pisma \u017bary (1979-1989) oraz organizatorem i doradc\u0105 NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d w \u017barach (1980-1989). Po wprowadzeniu stanu wojennego zosta\u0142 odwo\u0142any ze stanowiska dyrektora i podj\u0105\u0142 prac\u0119 portiera, a nast\u0119pnie palacza centralnego ogrzewania i instruktora ds. sportu i turystyki. Pod koniec 1982 r. zatrudniono go w Wojew\u00f3dzkiej Dyrekcji Inwestycji w Zielonej G\u00f3rze na stanowisku inspektora, ale w 1983 r. zosta\u0142 zwolniony i odt\u0105d do 1989 r. zajmowa\u0142 si\u0119 prowadzeniem imprez turystycznych. W latach 1990-1991 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Sp\u00f3\u0142dzielni Inwalid\u00f3w w \u017barach oraz zosta\u0142 wybrany na radnego Rady Miejskiej i cz\u0142onka Zarz\u0105du Miasta \u017bary. W 1991 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Mielca i do 1993 r. pracowa\u0142 jako nauczyciel w Zespole Szk\u00f3\u0142 Zawodowych. Zdoby\u0142 uprawnienia instruktora turystyki narciarskiej i organizowa\u0142 kursy narciarskie. Zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 te\u017c w dzia\u0142alno\u015b\u0107 ZHR. Od 1993 r. zajmuje si\u0119 publicystyk\u0105 i wsp\u00f3\u0142pracuje z mieleckimi gazetami, g\u0142\u00f3wnie z \u201eWizjerem Regionalnym\u201d. Wa\u017cniejsze publikacje:\u00a010 lat SSE Euro-Park Mielec, Problemy Polski i Polak\u00f3w oraz Prezydenci miasta Mielca<\/em>. Wyr\u00f3\u017cniony Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 PTTK.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KWIATOWA (ULICA)<\/strong>, kr\u00f3tka (163 m) uliczka na osiedlu Jana Kili\u0144skiego. \u0141\u0105czy ul. Legion\u00f3w z ul. J. Kili\u0144skiego. Jej nazwa pojawia\u0142a si\u0119 ju\u017c w XIX-wiecznych dokumentach. Posiada asfaltow\u0105 nawierzchni\u0119 i w\u0105skie chodniki po obu stronach. Pejza\u017c jej rejonu zadziwia kontrastami \u2013 obok starych dom\u00f3w z ko\u0144ca XIX w. i r\u00f3\u017cnych okres\u00f3w w XX w. budowane s\u0105 nowe z ciekawymi rozwi\u0105zaniami architektonicznymi. W 2011 r. przeprowadzono jej remont, m.in. po\u0142o\u017cono now\u0105 nawierzchni\u0119 z kostki brukowej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KWIECIE\u0143 BOGDAN STANIS\u0141AW (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzi\u0142 si\u0119 15 X 1965 r. w Mielcu, syn Antoniego i Agnieszki z domu Miga. Absolwent Technikum Elektrycznego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1965 r. Studia w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 z tytu\u0142em magistra teologii w 1991 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach: Wszystkich \u015awi\u0119tych w Kro\u015bcienku nad Dunajcem (1991-1994), \u015bw. Jadwigi w D\u0119bicy (1994-1999) oraz \u015bw. J\u00f3zefa i Matki Bo\u017cej Fatimskiej w Tarnowie (1999-2001). W 2001 r. zosta\u0142 mianowany dyrektorem Diecezjalnego Domu Rekolekcyjnego w Ci\u0119\u017ckowicach. Jest rekolekcjonist\u0105 oraz Diecezjalnym Moderatorem Domowego Ko\u015bcio\u0142a. Od 15 VIII 2010 r. by\u0142 proboszczem parafii \u015bw. J\u00f3zefa Oblubie\u0144ca Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny w Luszowicach. Pe\u0142ni\u0142 te\u017c funkcj\u0119 ojca duchownego dekanatu Tarn\u00f3w-P\u00f3\u0142noc. Z dniem 10 VIII 2024 r. zosta\u0142 proboszczem parafii pw. \u015bw. Marka Ewangelisty w Mielcu – Rzochowie i wicedziekanem dekanatu Mielec Po\u0142udnie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KWIECIE\u0143 GENOWEFA<\/strong>, urodzona 31 VII 1929 r. w Chybicach, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Katarzyny z domu Gralec. Absolwentka Liceum Administracyjno-Ekonomicznego w Ostrowie Wielkopolskim. Po maturze w 1950 r. podj\u0119\u0142a prac\u0119 w Fabryce Samochod\u00f3w Ci\u0119\u017carowych \u201eStar\u201d w Starachowicach. W 1955 r. przenios\u0142a si\u0119 do Mielca i zosta\u0142a zatrudniona w firmie \u201eCentrogal\u201d. W latach 1958-1973 pracowa\u0142a w Centrali Technicznej jako ksi\u0119gowa, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 kierownika. W 1972 r. uko\u0144czy\u0142a studia ekonomiczne na UMCS w Lublinie. Uczestniczy\u0142a tez w kilku specjalistycznych kursach g\u0142\u00f3wnych ksi\u0119gowych. Od 1973 r. by\u0142a pracownikiem Wydzia\u0142u Finansowego Urz\u0119du Powiatowego w Mielcu, a po likwidacji powiat\u00f3w w 1975 r. przesz\u0142a do ksi\u0119gowo\u015bci w Rejonie Dr\u00f3g Publicznych. W okresie 1981-1983 pracowa\u0142a w Komunalnym Przedsi\u0119biorstwie Rob\u00f3t Budowlanych, a w latach 1983-1984 w warszawskiej firmie \u201eDROMEX\u201d i przebywa\u0142a na kontrakcie w Libii. W 1985 r. przesz\u0142a na wcze\u015bniejsz\u0105 emerytur\u0119. Poza prac\u0105 etatow\u0105 od lat 70. prowadzi\u0142a okresowo (w niepe\u0142nym wymiarze godzin) ksi\u0119gowo\u015b\u0107 Pa\u0144stwowej Szko\u0142y Muzycznej I stopnia. W latach 1989-1992 przebywa\u0142a w USA i Kanadzie. Po powrocie do Polski jest ksi\u0119gow\u0105 firmy \u201eCukiernia i Piekarnia Konieczny\u201d. Przez wiele lat anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w r\u00f3\u017cne formy dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej. W latach 80. i 90. by\u0142a opiekunk\u0105 spo\u0142eczn\u0105 w parafii Matki Bo\u017cej Nieustaj\u0105cej Pomocy, a w kadencji 1995-1999 pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cej Rady Osiedla Cyranka. By\u0142a tak\u017ce cz\u0142onkiem kilku komitet\u00f3w prac spo\u0142ecznych i komitet\u00f3w rodzicielskich. Zmar\u0142a 15 III 2013 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KWIECIE\u0143 JACEK<\/strong>, urodzony 29 VI 1959 r. w Mielcu, syn Boles\u0142awa i Genowefy z domu Kwiecie\u0144. Absolwent II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1978 r. Studiowa\u0142 na Wydziale Weterynarii Akademii Rolniczej w Lublinie i w 1983 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 lekarza weterynarii. Po studiach przez 2 lata pracowa\u0142 w Lecznicy dla Zwierz\u0105t w Kolbuszowej. Wyjecha\u0142 do Francji i studiowa\u0142 w \u00c9cole nationale v\u00e9t\u00e9rinaire d\u2019Alfort (najstarsza szko\u0142a weterynaryjna na \u015bwiecie). W 1986 r. wyjecha\u0142 do Kanady i na University of Guelph (Ontario), w szkole weterynaryjnej Ontario Veterinary College pracowa\u0142 naukowo przez 7 lat. Tam w 1995 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 doktora doktorsk\u0105 na podstawie pracy na temat mechanizm\u00f3w sepsis. Uzyska\u0142 te\u017c specjalizacj\u0119 patologa weterynaryjnego i licencj\u0119 lekarza weterynarii. W tym czasie opublikowa\u0142 kilkana\u015bcie prac na tematy zwi\u0105zane z patologi\u0105 zwierz\u0105t. Kolejne studia odby\u0142 na University of Wisconsin (Madison) w USA. (Koszty pokry\u0142a Fundacja Stwardnienia Rozsianego w USA.) Tam m.in. bada\u0142 mechanizmy kom\u00f3rkowe i molekularne zwi\u0105zane z brakiem mieliny u nowo odkrytego (przez J. Kwietnia) szczura mutanta. W 1996 r. powr\u00f3ci\u0142 do Kanady i pracowa\u0142 jako lekarz weterynarii \u2013 specjalista do zwierz\u0105t laboratoryjnych oraz na McMaster University jako patolog weterynaryjny. R\u00f3wnocze\u015bnie kontynuowa\u0142 badania nad problemami rozwoju mieliny w centralnym uk\u0142adzie nerwowym. Ostatnio pracowa\u0142 tak\u017ce nad regeneracj\u0105 tkanek w uszkodzonym rdzeniu kr\u0119gowym. Jego prace badawcze w tym zakresie, maj\u0105ce charakter odkrywczy, znacz\u0105co wp\u0142ywaj\u0105 na post\u0119p wiedzy o tym, w jaki spos\u00f3b regeneruje si\u0119 uszkodzona tkanka rdzenia kr\u0119gowego.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KWIECIE\u0143 OLGA<\/strong>, urodzona 5 XI 1955 r. w Mielcu, c\u00f3rka Stanis\u0142awa i Zofii z Chabi\u0144skich. Treningi siatkarskie rozpocz\u0119\u0142a w Szkole Podstawowej nr 7 za namow\u0105 i pod kierunkiem Wandy Tracz. Absolwentka II Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. M. Kopernika\u00a0w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142a w 1974 r. Od 1969 r. trenowa\u0142a w Stali Mielec, a od 1970 r. wyst\u0119powa\u0142a w I zespole seniorek. Powo\u0142ywano j\u0105 tak\u017ce do reprezentacji Polski juniorek. W 1974 r. przenios\u0142a si\u0119 do Choje\u0144skiego Klubu Sportowego (ChKS) Komunalni \u0141\u00f3d\u017a i przyczyni\u0142a si\u0119 do awansu tego zespo\u0142u do I ligi, a nast\u0119pnie do zdobycia tytu\u0142u Mistrza Polski (1976). W 1977 r. powr\u00f3ci\u0142a do rodzimej Stali i wyst\u0119powa\u0142a w niej do 1987 r. By\u0142a niezmiennie jedn\u0105 z najlepszych zawodniczek i znacznie przyczyni\u0142a si\u0119 do dwukrotnego awansu Stali do I ligi. Po uroczystym zako\u0144czeniu kariery zawodniczej (14 XI 1987 r.) podj\u0119\u0142a obowi\u0105zki kierownika sekcji siatk\u00f3wki Stali oraz pracowa\u0142a z siatkarsk\u0105 m\u0142odzie\u017c\u0105. Uzyska\u0142a te\u017c kwalifikacje s\u0119dziego siatk\u00f3wki. W sezonie 1990\/1991 \u2013 jako I trener zespo\u0142u \u2013 by\u0142a wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rczyni\u0105 awansu do \u201eSerii A\u201d I ligi. Od 1991 r. powr\u00f3ci\u0142a do pracy z m\u0142odzie\u017c\u0105. W 1993 r. uko\u0144czy\u0142a studia zawodowe na AWF w Warszawie i otrzyma\u0142a tytu\u0142 trenera klasy II. Od roku szkolnego 1996\/1997 pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej w Chorzelowie, a od roku szkolnego 1999\/2000 pracuje w Zespole Szk\u00f3\u0142 w Chorzelowie. Poza prac\u0105 nauczycielsk\u0105 kontynuowa\u0142a dzia\u0142alno\u015b\u0107 s\u0119dziowsk\u0105 w siatk\u00f3wce (posiada\u0142a klas\u0119 I). Wyr\u00f3\u017cniona zosta\u0142a m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Siatk\u00f3wki. Zmar\u0142a 4 VII 2015 r. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.\u00a0<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWIECIE\u0143 STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 16 VI 1930 r. w G\u00f3rach Pi\u0144czowskich, syn Andrzeja i Ludwiki z domu \u015awietlik. W 1948 r. rozpocz\u0105\u0142 zasadnicz\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105, a nast\u0119pnie do 1980 r. s\u0142u\u017cy\u0142 zawodowo w Wojsku Polskim. Uko\u0144czy\u0142 Liceum Ekonomiczne oraz Techniczn\u0105 Szko\u0142\u0119 Wojsk Lotniczych. Uzyska\u0142 te\u017c dyplom bieg\u0142ego ksi\u0119gowego w zakresie dzia\u0142alno\u015bci jednostek bud\u017cetowych. Pracowa\u0142 w Warszawie i od 1955 r. w 21 Przedstawicielstwie Wojskowym przy Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego PZL w Mielcu\u00a0(w stopniu majora). W 1981 r. by\u0142 jednym z za\u0142o\u017cycieli Ko\u0142a Zwi\u0105zku By\u0142ych \u017bo\u0142nierzy Zawodowych w Mielcu i pe\u0142ni\u0142 m.in. funkcj\u0119 cz\u0142onka Komisji Rewizyjnej. W 1983 r. zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 podpu\u0142kownika. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 tak\u017ce w innych organizacjach spo\u0142ecznych, m.in. w Polskim Zwi\u0105zku \u0141owieckim. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Z\u0142otym Medalem \u201eSi\u0142y Zbrojne w S\u0142u\u017cbie Ojczyzny\u201d i Srebrnym Medalem \u201eZa Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju\u201d. Zmar\u0142 16 XII 2003 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWIECIE\u0143 STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 14 IX 1934 r. w Pi\u0105tkowcu, powiat mielecki, syn Jana i Franciszki z domu Lonczak. Absolwent Pa\u0144stwowej Koedukacyjnej Szko\u0142y Stopnia Licealnego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1953 r. Studia na Wydziale In\u017cynierii Sanitarnej Politechniki Wroc\u0142awskiej uko\u0144czy\u0142 w 1957 r., uzyskuj\u0105c tytu\u0142 in\u017cyniera urz\u0105dze\u0144 sanitarnych. W latach 1958-1959 pracowa\u0142 w Rzeszowskim Przedsi\u0119biorstwie Instalacji Budownictwa \u2013 Kierownictwo Rob\u00f3t w Mielcu na stanowisku in\u017cyniera budowy, a w latach 1960-1961 by\u0142 inspektorem do spraw opiniowania dokumentacji w Wojew\u00f3dzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Rzeszowie. W 1962 r. zosta\u0142 zatrudniony w Prezydium Wojew\u00f3dzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie na stanowisku kierownika Oddzia\u0142u Wojew\u00f3dzkiej Inspekcji Ochrony W\u00f3d. Od 1968 r. pracowa\u0142 w Biurze Projekt\u00f3w Gospodarki Wodnej i \u015aciekowej \u201eBiprowod\u201d Warszawa Pracownia Projektowa w Rzeszowie, kolejno na stanowiskach: starszego projektanta, kierownika zespo\u0142u, kierownika pracowni i g\u0142\u00f3wnego projektanta. Zajmowa\u0142 si\u0119 projektowaniem obiekt\u00f3w gospodarki wodnej i \u015bciekowej, g\u0142\u00f3wnie w zak\u0142adach przemys\u0142owych i komunalnych. R\u00f3wnocze\u015bnie dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119 i uzyska\u0142 m.in. uprawnienia budowlane w specjalno\u015bci in\u017cynierii sanitarnej, uprawnienia rzeczoznawcy w specjalno\u015bci wodoci\u0105gi i kanalizacja, uprawnienia rzeczoznawcy budowlanego w specjalno\u015bci in\u017cynierii sanitarnej i uprawnienia bieg\u0142ego do sporz\u0105dzania ocen oddzia\u0142ywania na \u015brodowisko. W 2003 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119, ale pozosta\u0142 na stanowisku g\u0142\u00f3wnego projektanta. M.in. dla Mielca wykona\u0142 dokumentacje na budow\u0119 kolektora zakole z przepompowni\u0105 \u015bciek\u00f3w i uk\u0142adem przelew\u00f3w burzowych doprowadzaj\u0105cy \u015bcieki do oczyszczalni oraz kolektor \u201eB\u201d z przepompowni\u0105. Poza zatrudnieniem w firmie \u201eBiprowod\u201d pracowa\u0142 w niepe\u0142nym wymiarze godzin w Biurze Projekt\u00f3w Kopalnictwa i Surowc\u00f3w Chemicznych \u201eBiprokop\u201d w Chorzowie Zesp\u00f3\u0142 Projektowy w Tarnobrzegu (m.in. projekty dla KiZPS w Machowie, 1961-1962) i Biurze Projekt\u00f3w Budownictwa Og\u00f3lnego \u201eMiastoprojekt\u201d w Rzeszowie. W latach 1984-1987 by\u0142 urlopowany i delegowany na budow\u0119 eksportow\u0105 w NRD i wykonywa\u0142 tam projekty dla budowanej elektrowni atomowej. Ponadto w latach 1993-1995 pracowa\u0142 jako starszy wyk\u0142adowca na Wydziale Budownictwa Politechniki Rzeszowskiej w Rzeszowie. Jest wsp\u00f3\u0142autorem patentu \u201eSzybowa oczyszczalnia \u015bciek\u00f3w\u201d (\u015bwiadectwo autorskie w 1990 r.). Dzia\u0142a\u0142 spo\u0142ecznie w Podkarpackiej Okr\u0119gowej Izbie In\u017cynier\u00f3w Budownictwa (wiceprzewodnicz\u0105cy w kadencji 2002-2006) i w Stowarzyszeniach Naukowo-Technicznych NOT, g\u0142\u00f3wnie w Polskim Zrzeszeniu In\u017cynier\u00f3w i Technik\u00f3w Sanitarnych (dwukrotnie wiceprezes Zarz\u0105du Oddzia\u0142u). Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrn\u0105 Odznak\u0105 \u201eZa Zas\u0142ugi dla Ochrony \u015arodowiska i Gospodarki Wodnej\u201d, Z\u0142ot\u0105 i Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 PZITS oraz Srebrn\u0105 Odznak\u0105 Honorow\u0105 NOT.<\/p>\r\n

KWIECI\u0143SKI ANDRZEJ CZES\u0141AW<\/b>, urodzony 29 XI 1912 r. w Skierniewicach, syn W\u0142adys\u0142awa i W\u0142adys\u0142awy. W latach 30. pracowa\u0142 w Warszawie. W czasie okupacji hitlerowskiej, w kwietniu 1940 r. po ulicznej \u0142apance zosta\u0142 uwi\u0119ziony na Pawiaku, a nast\u0119pnie przebywa\u0142 w niemieckich obozach koncentracyjnych w Oranienburgu, Mauthausen i Gesen. W czasie pobytu w obozach\u00a0 chorowa\u0142, tote\u017c po II wojnie \u015bwiatowej leczy\u0142 si\u0119. W 1947 r. podj\u0105\u0142 prac\u0119 w Fabryce Obrabiarek im. Strzelczyka w \u0141odzi, a p\u00f3\u017aniej pracowa\u0142 w Radomsku. W 1951 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego. Z racji posiadanego do\u015bwiadczenia powierzano mu kierownicze stanowiska i opiek\u0119 nad m\u0142odymi pracownikami. Od 1963 r. by\u0142 kierownikiem planowania na Wydziale 57. W 1978 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Anga\u017cowa\u0142 si\u0119 politycznie i spo\u0142ecznie. W latach 1957-1958 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Rady Zak\u0142adowej WSK. By\u0142 te\u017c przewodnicz\u0105cym Rady Robotniczej Wydzia\u0142u 57 (3 kadencje) oraz przez kilkana\u015bcie lat przewodnicz\u0105cym Komitetu Rodzicielskiego Szko\u0142y Podstawowej nr 3, a p\u00f3\u017aniej Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 Technicznych w Mielcu. Udziela\u0142 si\u0119 tak\u017ce w organizacjach kombatanckich: ZBoWiD i ZIW. Zosta\u0142 uhonorowany m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi i odznakami WSK. Zmar\u0142 12 VIII 1996 r. i zosta\u0142 pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWIEK STANIS\u0141AW<\/strong>, urodzony 6 XI 1928 r. w Jastrz\u0119bi ko\u0142o Ci\u0119\u017ckowic, syn Stanis\u0142awa i Franciszki z Jedleckich. Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 zawodow\u0105 w Tarnowie oraz kurs mechanik\u00f3w w Cywilnej Szkole Pilot\u00f3w i Mechanik\u00f3w w Ligotce Dolnej. \u00a0W latach 1949-1952 odby\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w lotnictwie morskim i w tym czasie uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 technik\u00f3w lotniczych. Po powrocie z wojska pracowa\u0142 jako technik samolotowy w \u015alizgowej Szkole Szybowcowej w Ligotce Dolnej. W 1954 r. przyby\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Aeroklubie Mieleckim na stanowisku starszego technika, a nast\u0119pnie awansowano go na zast\u0119pc\u0119 kierownika AM do spraw technicznych (szefa technicznego). Uko\u0144czy\u0142 Technikum Mechaniczne w Mielcu (specjalno\u015b\u0107: budowa p\u0142atowc\u00f3w). Uzyska\u0142 licencj\u0119 mechanika obs\u0142ugi naziemnej II klasy (1963), a nast\u0119pnie I klasy (1964). Przez 34 lata dba\u0142 o stan techniczny samolot\u00f3w, szybowc\u00f3w i sprz\u0119tu AM. (W tym czasie nie zdarzy\u0142 si\u0119 ani jeden powa\u017cniejszy wypadek z winy podleg\u0142ego mu personelu technicznego.) Pozna\u0142 obs\u0142ug\u0119 techniczn\u0105 37 typ\u00f3w samolot\u00f3w, 32 typ\u00f3w szybowc\u00f3w i 26 typ\u00f3w silnik\u00f3w technicznych. W rankingu najlepszych szef\u00f3w technicznych polskich aeroklub\u00f3w zaj\u0105\u0142 m.in. I miejsce w 1986 r. i II miejsce w 1987 r. W grudniu 1988 r. przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Krzy\u017cem Kawalerskim OOP, Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Srebrnym Medalem Za Zas\u0142ugi dla Obronno\u015bci Kraju, Z\u0142ot\u0105 Honorow\u0105 Odznak\u0105 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza ZZ Transportowc\u00f3w i Drogowc\u00f3w, Medalem 40-lecia Polski Ludowej, Br\u0105zowym Medalem Zas\u0142ugi dla Po\u017carnictwa i Odznak\u0105 Za Zas\u0142ugi dla Aeroklubu PRL. Zmar\u0142 17 XII 2010 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWILAS FELIKS (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 29 VIII 1909 r. w Kie\u0142kowie, powiat mielecki, syn Jana i Katarzyny z domu Foltak. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum M\u0119skiego im. S. Konarskiego w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1932 r. Studia teologiczne rozpocz\u0105\u0142 w 1934 r. w Seminarium Duchownym Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej w Poznaniu, a uko\u0144czy\u0142 w lipcu 1940 r. w Krakowie. Wtedy te\u017c przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. W czasie okupacji hitlerowskiej pracowa\u0142 w parafiach w Rzochowie ko\u0142o Mielca, Terespolu nad Bugiem, Wyszynicach, Ulanowie i Ostrowie Lubelskim. W lipcu 1945 r. zosta\u0142 przeniesiony do parafii w Brze\u017ani (diecezja w\u0142oc\u0142awska), a po trzech miesi\u0105cach do Gryfic (Pomorze Zachodnie), gdzie zorganizowa\u0142 parafi\u0119 rzymskokatolick\u0105 (obejmowa\u0142a 21 ko\u015bcio\u0142\u00f3w) oraz sprawowa\u0142 opiek\u0119 duszpastersk\u0105 nad parafi\u0105 P\u0142oty (23 wsie) i cz\u0119\u015bci\u0105 powiatu gryfickiego (83 wsie). Praca ta mia\u0142a charakter misyjny, bowiem pocz\u0105tkowo na tych terenach katolicy byli w zdecydowanej mniejszo\u015bci. Po zmianach organizacyjnych w pa\u017adzierniku 1947 r. obj\u0105\u0142 parafi\u0119 P\u0142oty, a ponadto obs\u0142ugiwa\u0142 12 ko\u015bcio\u0142\u00f3w w okolicznych wsiach. W maju 1957 r. powierzono mu \u00a0zorganizowanie parafii w miejscowo\u015bci Racula ko\u0142o Zielonej G\u00f3ry i po zrealizowaniu tej misji pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 proboszcza do 1963 r. Wtedy to zosta\u0142 przeniesiony na probostwo w Boczowie ko\u0142o Rzepina, gdzie opiek\u0105 duszpastersk\u0105 obejmowa\u0142 tak\u017ce 7 ko\u015bcio\u0142\u00f3w pomocniczych i kaplic. Z powodu pogarszaj\u0105cego si\u0119 zdrowia w 1973 r. przeniesiono go do niewielkiej parafii Z\u0142otnik ko\u0142o \u017bar i tam by\u0142 proboszczem do 1978 r. Z\u0142y stan zdrowia spowodowa\u0142, \u017ce zrezygnowa\u0142 z funkcji i powr\u00f3ci\u0142 w rodzinne strony \u2013 do Mielca. Zmar\u0142 10 IX 1978 r. Pochowany zosta\u0142 w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Rzochowie. (Aktualnie \u2013 Mielec, ul. Rzochowska.)<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWILAS FELIKS (ksi\u0105dz)<\/strong>, urodzony 20 XII 1946 r. w Kie\u0142kowie, powiat mielecki, syn Stanis\u0142awa i Zofii z domu W\u00f3jcik. Absolwent Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego Nr 26 (p\u00f3\u017aniej I LO) w Mielcu, matur\u0119 zda\u0142 w 1964 r. Studia teologiczne w Wy\u017cszym Seminarium Duchownym w Tarnowie uko\u0144czy\u0142 w 1970 r. i przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Jako wikariusz pracowa\u0142 w parafiach rzymskokatolickich w: Czermnej ko\u0142o Jas\u0142a (1970\u20131973), Biesiadkach (1973\u20131977) i Korzennej (1977\u20131982). Od 1982 r. do 2014 r. by\u0142 proboszczem parafii w Krosnej. Przez ca\u0142y czas pos\u0142ugi kap\u0142a\u0144skiej pracowa\u0142 tak\u017ce jako katecheta w zakresie szko\u0142y podstawowej. Pe\u0142ni\u0105c funkcj\u0119 proboszcza doprowadzi\u0142 do wybudowania ko\u015bcio\u0142a parafialnego i plebanii. Otrzyma\u0142 godno\u015b\u0107 kanonika honorowego Kapitu\u0142y Nowos\u0105deckiej. By\u0142 honorowym krwiodawc\u0105. Odznaczony EC i RM. Od 2014 r. by\u0142\u00a0 rezydentem w parafii Zmartwychwstania Pa\u0144skiego w Kie\u0142kowie. Zmar\u0142 8 IV 2018 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. Rzochowskiej.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWOLEK EWA DOROTA (z domu FORGALSKA)<\/strong>, urodzona 14 IV 1963 r. w Cz\u0119stochowie, c\u00f3rka Lechos\u0142awa i Jadwigi z domu Pacholec. Absolwentka VI Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cego im. Jaros\u0142awa D\u0105browskiego w Cz\u0119stochowie, matur\u0119 zda\u0142a w 1982 r. Nale\u017ca\u0142a do ZHP, by\u0142a m.in. komendantk\u0105 szczepu, cz\u0142onkiem kr\u0119gu instruktorskiego i cz\u0142onkiem kadry instruktorskiej na letnich obozach harcerskich. Studiowa\u0142a w Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Cz\u0119stochowie i Wy\u017cszej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie (Wydzia\u0142 Matematyczno-Fizyczny) i w 1989 r. uzyska\u0142a tytu\u0142 magistra matematyki. W czasie studi\u00f3w cz\u0119stochowskich pracowa\u0142a spo\u0142ecznie w zarz\u0105dzie Studenckiej Sp\u00f3\u0142dzielni Pracy. W kwietniu 1990 r., po kilkumiesi\u0119cznym okresie bezrobocia, zatrudniona zosta\u0142a w \u015bwietlicy Szko\u0142y Podstawowej Nr 7 w Mielcu. Od roku szkolnego 1990\/1991 do 9 VIII 2000 r. pracowa\u0142a w Szkole Podstawowej nr 9 im. W\u0142adys\u0142awa Jasi\u0144skiego \u201eJ\u0119drusia\u201d w Mielcu. 10 VIII 2000 r. powierzono jej funkcj\u0119 dyrektora Szko\u0142y Podstawowej nr 12 im. H. Sienkiewicza w Mielcu (osiedle Rzoch\u00f3w), a 14 V 2001 r. wygra\u0142a konkurs na dyrektora tej szko\u0142y. W dotychczasowym zarz\u0105dzaniu rzochowsk\u0105 szko\u0142\u0105 doprowadzi\u0142a do jej usprawnienia i uaktywnienia. Zaowocowa\u0142o to m.in. uwidocznieniem dokona\u0144 tej plac\u00f3wki w r\u00f3\u017cnych formach wsp\u00f3\u0142zawodnictwa szk\u00f3\u0142. W 2000 r. \u2013 w ramach doskonalenia zawodowego \u2013 uko\u0144czy\u0142a studia podyplomowe z zakresu: \u201eMierzenie jako\u015bci pracy szko\u0142y, ewaluacji i pomiaru dydaktycznego\u201d (2000) i kurs z zakresu: \u201eZarz\u0105dzanie o\u015bwiat\u0105\u201d. Poza prac\u0105 nauczycielsk\u0105 udziela\u0142a si\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci spo\u0142ecznej, m.in. pracowa\u0142a w Komitetach Wyborczych Unii Demokratycznej i p\u00f3\u017aniej Unii Wolno\u015bci oraz \u201eNasz Mielec\u201d. Od 1996 r. \u015bpiewa w Ch\u00f3rze Nauczycielskim \u201eAkord\u201d w Mielcu. Jako hobby traktuje starty (z sukcesami) w turniejach bryd\u017cowych jako niezrzeszona. Od 2003 r. by\u0142a s\u0119dzi\u0105 bryd\u017ca sportowego, a w 2010 r. uzyska\u0142a uprawnienia s\u0119dziego pa\u0144stwowego w tej dyscyplinie sportowej. Po roku szkolnym 2022\/2023 przesz\u0142a na emerytur\u0119.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

\"\"KWOLEK KAZIMIERZ<\/strong>, urodzony 11 VII 1931 r. w Nisku, syn J\u00f3zefa i Stefanii z domu Kata. Uko\u0144czy\u0142 10 klas gimnazjum i liceum w Nisku, a nast\u0119pnie dwuletni\u0105 szko\u0142\u0119 teletechniczn\u0105 w Krakowie (1952). W 1952 r. otrzyma\u0142 nakaz pracy w nowo utworzonej Dyrekcji Okr\u0119gu Poczty i Telekomunikacji w Rzeszowie na stanowisku technika. W nast\u0119pnym roku przeszed\u0142 do pracy w Nadzorze Telekomunikacyjnym w Nisku w charakterze technika urz\u0105dze\u0144 stacyjnych. Z dniem 1 VII 1957 r. zosta\u0142 kierownikiem oddzia\u0142u w nowo powsta\u0142ym Rejonowym Urz\u0119dzie Telekomunikacyjnym w Mielcu. W latach 1961-1973 pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora,\u00a0a w 1973 r. najpierw pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki dyrektora, a nast\u0119pnie zosta\u0142 mianowany dyrektorem RUT. W 1975 r. \u2013 po przemianowaniu RUT w Urz\u0105d Telekomunikacyjny \u2013 pozosta\u0142 jego dyrektorem. Dokszta\u0142ca\u0142 si\u0119, ko\u0144cz\u0105c szereg kurs\u00f3w specjalistycznych (w tym pedagogiczny), organizowanych przez Stowarzyszenie Elektryk\u00f3w Polskich w Krakowie. Przyczyni\u0142 si\u0119 do rozwoju telefonizacji miasta Mielca (wzrost o 2400 numer\u00f3w) i ziemi mieleckiej, mimo trudno\u015bci materia\u0142owych i organizacyjnych. Nale\u017ca\u0142 do Stowarzyszenia Elektryk\u00f3w Polskich, LOK i LOP. Wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 m.in. Srebrnym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony Pracownik \u0141\u0105czno\u015bci\u201d. Na emerytur\u0119 przeszed\u0142 w 1993 r. Zmar\u0142 14 VIII 2018 r. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Mielcu przy ul. Kr\u00f3lowej Jadwigi.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KYC W\u0141ADYS\u0141AW,<\/strong>\u00a0urodzony 29 IX 1907 r. w Rzeszowie. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum im. S. Konarskiego w Rzeszowie z matur\u0105 w 1927 r. Studiowa\u0142 matematyk\u0119 na Uniwersytecie Pozna\u0144skim i w 1933 r. uzyska\u0142 tytu\u0142 magistra. Po studiach pracowa\u0142 jako nauczyciel matematyki i fizyki w Prywatnym Gimnazjum Koedukacyjnym im. S. Wyspia\u0144skiego w Obornikach, a nast\u0119pnie w Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. \u015bw. Stanis\u0142awa Kostki w Ko\u015bcianie. Na pocz\u0105tku okupacji hitlerowskiej w jesieni 1939 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 z rodzin\u0105 do Rzeszowa i podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bciciel sk\u0142adu opa\u0142u. W 1941 r. zosta\u0142 przyj\u0119ty do Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej i przyj\u0105\u0142 pseudonim \u201eJan\u201d. W prowadzonym sk\u0142adzie opa\u0142u zorganizowa\u0142 punkt rozdzielczy konspiracyjnego pisma \u201eNa Posterunku\u201d. We wrze\u015bniu 1943 r. zosta\u0142 zdekonspirowany przez jednego z kolporter\u00f3w i aresztowany przez Niemc\u00f3w. Przes\u0142uchiwano go z wyj\u0105tkowym okrucie\u0144stwem w Rzeszowie i Krakowie. W odwecie za zastrzelenie przez AK-owc\u00f3w dw\u00f3ch mieleckich policjant\u00f3w granatowych w Z\u0142otnikach ko\u0142o Mielca, Niemcy 3 XI 1943 r. przywie\u017ali 10 wi\u0119\u017ani\u00f3w z Rzeszowa do Z\u0142otnik (w\u015br\u00f3d nich W\u0142adys\u0142awa Kyca) i rozstrzelali, a zw\u0142oki polecili zakopa\u0107 w gnojowisku. 30 X 1944 r. przeprowadzono ekshumacj\u0119 zw\u0142ok zak\u0142adnik\u00f3w do zbiorowej mogi\u0142y na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza. Upami\u0119tniony tabliczk\u0105 memoratywn\u0105 (wraz z R. Aurig\u0105 i L. \u0141abajem) przy Szkole Podstawowej nr 24 im. Rudolfa Aurigi w Rzeszowie.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n

KYSIAK ADAM JAN<\/strong>, urodzony 6 XII 1924 r. we Lwowie, syn Ludwika i J\u00f3zefy z d. Cisek. Absolwent Pa\u0144stwowego Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnego im. St. Konarskiego w Mielcu z matur\u0105 w 1948 r. Po maturze pracowa\u0142 w Stalowej Woli. W 1951 r. powr\u00f3ci\u0142 do Mielca i zosta\u0142 zatrudniony w Wytw\u00f3rni Sprz\u0119tu Komunikacyjnego w Mielcu. Uko\u0144czy\u0142 zaocznie Technikum Mechaniczne (specjalno\u015b\u0107: obr\u00f3bka skrawaniem) w Mielcu. Pracowa\u0142 na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, tak\u017ce kierowniczych. Wyr\u00f3\u017cniony m.in. Z\u0142otym Krzy\u017cem Zas\u0142ugi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej i Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Przemys\u0142u Maszynowego. Zmar\u0142 22 X 2000 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Mielcu przy ul. H. Sienkiewicza.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

KR\u00d3L EDMUND, urodzony 26 X 1911 r. w Drohobyczu, syn Tomasza i Emilii z Chronowskich. Absolwent Gimnazjum im. Kr\u00f3la W\u0142adys\u0142awa Jagie\u0142\u0142y w D\u0119bicy, matur\u0119 zda\u0142 w 1932 r. Po maturze pracowa\u0142 w tartaku i m\u0142ynie. S\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 odby\u0142 w latach 1933-1934 w Szkole Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty w Zambrowie i po uko\u0144czeniu Dywizyjnego Kursu Podchor\u0105\u017cych Rezerwy […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-4077","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-hasla"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4077","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4077"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4077\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4077"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4077"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/encyklopedia.mielec.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4077"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}